dwutygodnik - strona kultury

Kwiecień 2009

01 2009

02 2009

Maj 2009

03 2009

04 2009

05 2009

Czerwiec 2009

06 2009

07 2009

Lipiec 2009

08 2009

09 2009

Sierpień 2009

10 2009

11 2009

Wrzesień 2009

12 2009

Wrzesień 2009

13 2009

Październik 2009

14 2009

15 2009

16 2009

Listopad 2009

17 2009

18 2009

Grudzień 2009

19 2009

Grudzień 2009

20 2009

Styczeń 2010

21 2010

22 2010

Luty 2010

23 2010

24 2010

Marzec 2010

25 2010

26 2010

Kwiecień 2010

27 2010

28 2010

Maj 2010

29 2010

30 2010

31 2010

Czerwiec 2010

32 2010

33 2010

Lipiec 2010

34 2010

35 2010

Sierpień 2010

36 2010

37 2010

Wrzesień 2010

38 2010

39 2010

Październik 2010

40 2010

Październik 2010

41 2010

42 2010

Listopad 2010

43 2010

44 2010

Grudzień 2010

45 2010

46 2010

Styczeń 2011

47 2011

Styczeń 2011

48 2011

Luty 2011

49 2011

50 2011

Marzec 2011

51 2011

52 2011

Kwiecień 2011

53 2011

54 2011

Kwiecień 2011

55 2011

Maj 2011

56 2011

57 2011

Czerwiec 2011

58 2011

59 2011

Lipiec 2011

60 2011

61 2011

Sierpień 2011

62 2011

63 2011

Wrzesień 2011

64 2011

65 2011

Październik 2011

66 2011

67 2011

68 2011

Listopad 2011

69 2011

70 2011

Grudzień 2011

71 2011

72 2011

Styczeń 2012

73 2012

74 2012

Luty 2012

75 2012

Luty 2012

76 2012

Marzec 2012

77 2012

78 2012

79 2012

Kwiecień 2012

80 2012

81 2012

Maj 2012

82 2012

Tomasz Cyz

Kiedy rok temu Piotr Anderszewski przyjechał do Warszawy, nie grał Chopina, tylko Bacha, Schumanna, Beethovena i Bartóka. Teraz przywiózł do Polski ukryty w tle niemieckiej orkiestry z Baden-Baden i Freiburga fortepian Szymanowskiego

Tomasz Cyz

Od jakiegoś czasu Szymanowski ma nowych ambasadorów: brytyjskiego reżysera David Pountneya oraz francuskiego dyrygenta i kompozytora Pierre’a Bouleza, który na przełomie 2009 i 2010 roku nagrał z wiedeńskimi filharmonikami „III Symfonię” i „Koncert skrzypcowy”

Agata Kwiecińska

Hans Hollmann skupił się na najciekawszym, jego zdaniem, homoerotycznym wątku opery Szymanowskiego i Iwaszkiewicza, bagatelizując pozostałe

Karol Szymański

Dla Piotrowskiego muzyka w prozie Iwaszkiewicza i muzyczność tej prozy są czymś więcej niż faktem o znaczeniu językowym, literackim. Są znakiem muzycznej wizji świata – symbolem kontinuum życia i sztuki

Marta Lutostańska

Francuscy krytycy są w jednym zgodni: gwizdy i oklaski, irytacja i fascynacja to reakcje, których można się było po spektaklu Krzysztofa Warlikowskiego spodziewać

Tomasz Cyz

Dorota Krzywicka-Kaindel

1 lipca, na otwarcie Programu Kulturalnego Polskiej Prezydencji, miała miejsce polska premiera „Króla Rogera” Karola Szymanowskiego w reż. Davida Pountneya. Przypominamy popremierową relację z tej inscenizacji w Bregencji w lipcu 2009 roku

Adam Wiedemann

Jeśli porównać książki o Szymanowskim napisane w ubiegłym i obecnym stuleciu, można odnieść wrażenie, że ich bohaterem nie jest jeden i ten sam człowiek. O ile tamte temat seksualnych preferencji przemilczają, te nowe słowo „homoseksualizm” odmieniają przez wszystkie przypadki

Tomasz Cyz

U Warlikowskiego Pasterz to tylko zręczny manipulator idei, pewnie jeden z wielu. Na haju widzi się i mówi różne rzeczy. Zawsze lepiej, piękniej, jaśniej

Michał Bristiger

Tomasz Cyz

„Król Roger” kumuluje lęki i obsesje Szymanowskiego. Pragnienie Boga, Innego, pragnienie siebie. Co odnalazł w tej historii Krzysztof Warlikowski?

Michał Bristiger