dwutygodnik - strona kultury

Kwiecień 2009

01 2009

02 2009

Maj 2009

03 2009

04 2009

05 2009

Czerwiec 2009

06 2009

07 2009

Lipiec 2009

08 2009

09 2009

Sierpień 2009

10 2009

11 2009

Wrzesień 2009

12 2009

Wrzesień 2009

13 2009

Październik 2009

14 2009

15 2009

16 2009

Listopad 2009

17 2009

18 2009

Grudzień 2009

19 2009

Grudzień 2009

20 2009

Styczeń 2010

21 2010

22 2010

Luty 2010

23 2010

24 2010

Marzec 2010

25 2010

26 2010

Kwiecień 2010

27 2010

28 2010

Maj 2010

29 2010

30 2010

31 2010

Czerwiec 2010

32 2010

33 2010

Lipiec 2010

34 2010

35 2010

Sierpień 2010

36 2010

37 2010

Wrzesień 2010

38 2010

39 2010

Październik 2010

40 2010

Październik 2010

41 2010

42 2010

Listopad 2010

43 2010

44 2010

Grudzień 2010

45 2010

46 2010

Styczeń 2011

47 2011

Styczeń 2011

48 2011

Luty 2011

49 2011

50 2011

Marzec 2011

51 2011

52 2011

Kwiecień 2011

53 2011

54 2011

Kwiecień 2011

55 2011

Maj 2011

56 2011

57 2011

Czerwiec 2011

58 2011

59 2011

Lipiec 2011

60 2011

61 2011

Sierpień 2011

62 2011

63 2011

Wrzesień 2011

64 2011

65 2011

Październik 2011

66 2011

67 2011

68 2011

Listopad 2011

69 2011

70 2011

Grudzień 2011

71 2011

72 2011

Styczeń 2012

73 2012

74 2012

Luty 2012

75 2012

Tomasz Cyz

Te trzy koncerty Grażyny Bacewicz spaja upodobanie do rytmu – jego zmienności, ostrości, kontrastowości. I liryzm. Gdybym nie był feministą, napisałbym: taki kobiecy

Tomasz Cyz

O muzyce Grażyny Bacewicz było przez chwilę głośno w roku 2009 –  ze względu na rocznicę jej urodzin (5 lutego 1909) i śmierci (17 stycznia 1969). Później znowu cisza. Na szczęście, dzięki projektom Krystiana Zimermana, ta cisza jest przerywana, zagłuszana. Na dobre

Marta Nadzieja

Wysoki, szczupły, eteryczny, zmysłowy. Czy dlatego właśnie, szukając informacji czy nagrań Philippe'a Jarousskiego w sieci, raz po raz trafia się na strony gejowskie, które uczyniły z francuskiego kontratenora ikonę?

Marta Nadzieja

Fado to emanacja portugalskiego smutku i trudno wymagać od wykonawcy swady czy brawury. Ana Moura powinna więc poluzować nieco gorset tradycji, w którym niechybnie tkwi

Marta Nadzieja

W Piazzollowym projekcie Artemis Quartet rządzi przede wszystkim klasyczna proporcja i jazzowa swada Ammona. To starcie dwóch estetyk, które łączy puls tanga

Tomasz Cyz

IV Symfonia (z podtytułem „Los Angeles”) jest jednym z ostatnich utworów Arvo Pärta. Kompozytor zadedykował ją Michaiłowi Chodorkowskiemu. To nie pierwszy polityczny akt estońskiego kompozytora

Marta Nadzieja

Wspaniała muzyka Grażyny Bacewicz jak nie miała promotora, tak nie ma go dalej. Czy artystka ma pecha, czy może nie dorośliśmy jeszcze do pokazania światu Bacewicz?

Marta Nadzieja

Jest w grze Jarretta coś, czego nie słychać było już od dawna. Tkliwość? Czułość? Wzruszenie? Poza tym Jarrett znalazł osobliwą metodą na odkurzenie jazzowych klasyków. Im jest starszy, tym gra je spokojniej

Dorota Chrobak

„Akcja Animacja. Filmy najnowsze” to przegląd najciekawszych zjawisk we współczesnej animacji i obraz przemian, jakim podlega polska kultura

Tomasz Cyz

Arii Vivaldiego w wykonaniu Magdaleny Koženy słucha się jak wielkiej opery, w której są łzy szczęścia i nieszczęścia, miłość i zazdrość, nienawiść i pożądanie

Joanna Halszka Sokołowska

Artyści R.U.T.A. nazywają siebie Ruchem Utopii, Transcendencji, Anarchii lub Reakcyjną Unią Terrorystyczno Artystowską. W muzycznej walce formułują „odpowiedź na to, co dzieje się w Polsce i na świecie”

Tomasz Cyz

Ta płyta nie bardzo spodoba się fanom Stinga. Może nie od razu, może w ogóle. Ale powinni na nią trafić miłośnicy klasyki i tradycji. Żeby zobaczyć (i usłyszeć), jak twórczo można się z nimi obejść