English version

Narodowy Instytut Audiowizualny

@dwutygodnik

dwutygodnik - strona kultury

28 2010

Archiwum numerów

Kwiecień 2009: 01 2009; 02 2009

Maj 2009: 03 2009; 04 2009; 05 2009

Czerwiec 2009: 06 2009; 07 2009

Lipiec 2009: 08 2009; 09 2009

Sierpień 2009: 10 2009; 11 2009

Wrzesień 2009: 12 2009

Wrzesień 2009: 13 2009

Październik 2009: 14 2009; 15 2009; 16 2009

Listopad 2009: 17 2009; 18 2009

Grudzień 2009: 19 2009

Grudzień 2009: 20 2009

Styczeń 2010: 21 2010; 22 2010

Luty 2010: 23 2010; 24 2010

Marzec 2010: 25 2010; 26 2010

Kwiecień 2010: 27 2010; 28 2010

Maj 2010: 29 2010; 30 2010; 31 2010

Czerwiec 2010: 32 2010; 33 2010

Lipiec 2010: 34 2010; 35 2010

Sierpień 2010: 36 2010; 37 2010

Wrzesień 2010: 38 2010; 39 2010

Październik 2010: 40 2010

Październik 2010: 41 2010; 42 2010

Listopad 2010: 43 2010; 44 2010

Grudzień 2010: 45 2010; 46 2010

Styczeń 2011: 47 2011

Styczeń 2011: 48 2011

Luty 2011: 49 2011; 50 2011

Marzec 2011: 51 2011; 52 2011

Kwiecień 2011: 53 2011; 54 2011

Kwiecień 2011: 55 2011

Maj 2011: 56 2011; 57 2011

Czerwiec 2011: 58 2011; 59 2011

Lipiec 2011: 60 2011; 61 2011

Sierpień 2011: 62 2011; 63 2011

Wrzesień 2011: 64 2011; 65 2011

Październik 2011: 66 2011; 67 2011; 68 2011

Listopad 2011: 69 2011; 70 2011

Grudzień 2011: 71 2011; 72 2011

Styczeń 2012: 73 2012; 74 2012

Luty 2012: 75 2012

Luty 2012: 76 2012

Marzec 2012: 77 2012; 78 2012; 79 2012

Kwiecień 2012: 80 2012; 81 2012

Maj 2012: 82 2012

Literatura
Teatr
Film
Sztuka
Muzyka
Produkty uboczne
Felietony
Rozmowy
Fikcje
Figle
Newsletter

Newsletter

Wpisz swój adres e-mail,
aby otrzymać nasz newsletter.

Powieść krytyków (1)

Juliusz Kurkiewicz

Podjechał wolno, sięgając po dwie monety, które tkwiły obok wielu identycznych w przeznaczonej do tego celu przegródce koło hamulca ręcznego

Był pewien, że za chwilę zobaczy jej rękę wyciągniętą po pieniądze, usłyszy sumę wypowiedzianą jej głosem, a potem zobaczy jej twarz. Ale w budce zamiast niej siedział mężczyzna w nieokreślonym wieku, w brzydkiej, nieforemnej bejsbolówce. Dobry nastrój natychmiast go opuścił, ekscytacja minęła. Opadł z sił, usłyszał klakson nerwowo wciskany przez faceta w stojącej za nim ciemnej terenówce; mechanicznie wcisnął pedał gazu i pojechał dalej. Dopiero teraz zalała go fala smutku. A przecież nic tak naprawdę się nie wydarzyło. Skończył się tylko odcinek autostrady, którym codziennie jechał do pracy. Za chwilę będzie na miejscu, przywita go portier, wejdzie do swojego pokoju, odpali komputer.

Powieść krytyków

Czy krytyk to niespełniony pisarz? A może każdy pisarz jest – w istocie – niespełnionym krytykiem? Dlaczego pisarzowi nie wypada krytykować literatury, a krytykowi jej pisać? I co by się stało, gdyby podobne, niepisane zakazy na chwilę uchylić? W końcu pisarzom zdarza się oceniać twórczość kolegów. Dajmy więc krytykowi literacki głos! Prezentujemy pierwszy odcinek powieści pisanej przez krytyków literackich. W tym numerze nasz redakcyjny kolega – Juliusz Kurkiewicz. W kolejnych numerach – Dariusz Nowacki i Justyna Sobolewska.

Odkąd oddano do użytku odcinek autostrady mijający miasto X, gdzie mieszkał, a kończący się w mieście Y, gdzie pracował, droga zawsze mijała mu szybko. Czuł się jak automatyczny pilot, sprawna maszyna wykonująca bezmyślnie rozkazy, nadchodzące z zewnątrz. Przejście z X do Y dokonywało się bezboleśnie, niepostrzeżenie, tak, jakby nie był kierowcą, ale znudzonym pasażerem na tylnym siedzeniu, zapadającym się w sobie, marnotrawiącym czas na ułamkowe, pozbawione konkluzji myśli. Potem niewiele z tego wszystkiego pamiętał.

Ale od tamtego spotkania coś się zmieniło. Niewielki, nawet nie stukilometrowy odcinek autostrady stopniowo odkrył przed nim swoją czasoprzestrzeń. Teraz dostrzegał brzydkie tablice ogłoszeniowe, ze śmiesznymi reklamami firm dostarczających baseny, tkaniny, i meble z drugiej ręki, z numerami telefonów, których przy tym tempie jazdy nie można było odczytać ani, tym bardziej, zapisać, ustępowały miejsca pagórkowatemu krajobrazowi, na pół podmiejskiemu, na pół wiejskiemu. Podłużne, przemysłowe hangary, magazyny z falistej blachy, uderzające schludną bielą i szarością i idealnym uporządkowaniem otoczenia, intensywna latem zieleń wysokich liściastych lasów, przez które droga prowadziła jak przez górski tunel, wiejskie chałupy w oddali, przy których, jak na staroświeckim landszafcie, majaczył czasem koń albo krowa.

Przy zjazdach z autostrady pojawiały się wysokie płyty ekranów, szarych albo szklanych, z przylepionymi sylwetkami drapieżnych ptaków, które miały ochronić ich prawdziwych braci przed katastrofą. Te neutralne płaszczyzny pozwalały ochłonąć wzrokowi, odpocząć od śledzenia drobnych różnic widoku, których wyszukiwaniem zajmował się teraz codziennie.

Od czasu tamtych pierwszych spotkań w codzienną drogę wyruszał wcześniej. Zwiedził po kolei wszystkie trzy stacje benzynowe, zanim wybrał drugą, gdzie było najwięcej gazet, a uprzejme kelnerki w czerwonych kostiumach podawały przyzwoitą kawę i hot dogi z ostrą musztardą. W przeciwieństwie do innych kierowców, którzy pospiesznie płacili za paliwo, zabierali swoją kawę do samochodów i odjeżdżali, wybierał stolik, rozkładał gazetę, i popijał na stojąco z kubka. W ten sposób odwlekał choć na chwilę kulminacyjny moment spotkania, po którym, aż do jutra, wszystko nabierało znów równego tempa, zamieniając się w jednostajny szmer.

Był w pracy, na miejscu. Wybrał miejsce parkingowe najbliżej wejścia. Drzwi, karta czipowa, portier, winda, zalany słońcem duszny pokój. Czy klimatyzacja przestała działać?

Gdzie poszła? I kim jest? Czy wróci jutro? Czy uda mu się ją odszukać?

Wiedział, że czeka go niespokojny dzień.

Juliusz Kurkiewicz, redaktor działu literatury w dwutygodnik.com.

Jeśli chcesz umieścić fragment tekstu z dwutygodnik.com na swojej stronie lub blogu, prosimy o kontakt z redakcją na adres e-mail: redakcja@dwutygodnik.com. Dowiedz się więcej.

Wydanie: 28
Data: 04/2010

Czytaj też:

pokaż wszystkie

1 / 3