English version

Narodowy Instytut Audiowizualny

@dwutygodnik

dwutygodnik - strona kultury

82 2012

Archiwum numerów

Kwiecień 2009: 01 2009; 02 2009

Maj 2009: 03 2009; 04 2009; 05 2009

Czerwiec 2009: 06 2009; 07 2009

Lipiec 2009: 08 2009; 09 2009

Sierpień 2009: 10 2009; 11 2009

Wrzesień 2009: 12 2009

Wrzesień 2009: 13 2009

Październik 2009: 14 2009; 15 2009; 16 2009

Listopad 2009: 17 2009; 18 2009

Grudzień 2009: 19 2009

Grudzień 2009: 20 2009

Styczeń 2010: 21 2010; 22 2010

Luty 2010: 23 2010; 24 2010

Marzec 2010: 25 2010; 26 2010

Kwiecień 2010: 27 2010; 28 2010

Maj 2010: 29 2010; 30 2010; 31 2010

Czerwiec 2010: 32 2010; 33 2010

Lipiec 2010: 34 2010; 35 2010

Sierpień 2010: 36 2010; 37 2010

Wrzesień 2010: 38 2010; 39 2010

Październik 2010: 40 2010

Październik 2010: 41 2010; 42 2010

Listopad 2010: 43 2010; 44 2010

Grudzień 2010: 45 2010; 46 2010

Styczeń 2011: 47 2011

Styczeń 2011: 48 2011

Luty 2011: 49 2011; 50 2011

Marzec 2011: 51 2011; 52 2011

Kwiecień 2011: 53 2011; 54 2011

Kwiecień 2011: 55 2011

Maj 2011: 56 2011; 57 2011

Czerwiec 2011: 58 2011; 59 2011

Lipiec 2011: 60 2011; 61 2011

Sierpień 2011: 62 2011; 63 2011

Wrzesień 2011: 64 2011; 65 2011

Październik 2011: 66 2011; 67 2011; 68 2011

Listopad 2011: 69 2011; 70 2011

Grudzień 2011: 71 2011; 72 2011

Styczeń 2012: 73 2012; 74 2012

Luty 2012: 75 2012

Luty 2012: 76 2012

Marzec 2012: 77 2012; 78 2012; 79 2012

Kwiecień 2012: 80 2012; 81 2012

Maj 2012: 82 2012

Literatura
Teatr
Film
Sztuka
Muzyka
Produkty uboczne
Felietony
Rozmowy
Fikcje
Figle
Newsletter

Newsletter

Wpisz swój adres e-mail,
aby otrzymać nasz newsletter.

„Iron Man 2”,
reż Jon Favreau

Michał Walkiewicz

Iron Man to heros w stylu glamour. W kontynuacji jego przygód superbohaterstwo jest zgrabną metaforą losu współczesnych celebrytów

Nic się nie zmieniło. Próżność to wciąż ulubiony grzech Tony’ego Starka. Narcyzm to jego drugie imię, megalomania – sposób na życie. Z jakiego innego powodu ten miliarder-wynalazca złamałby jedną z głównych zasad superbohaterskiego kodeksu i zdemaskował się przed całym światem? „Heroes aren’t born, they’re built” – głosiło hasło promocyjne pierwszej części filmu. I faktycznie, spocony Stark ciągle „budował”. W ruch poszła lutownica, miedziane druciki i gustowne nakrętki. Gdy fikumikator elemeledudkowy był już zamontowany w hipernowoczesnym kostiumie, wystarczyło całość pociągnąć farbą i heros gotowy! Po dziewiczej walce ze złem przyszła pora na ciąg dalszy. To fajny ciąg dalszy. Naprawdę dobrze zbudowany.

Stopiony z obliczem Roberta Downeya Jr., filmowy Iron Man to bohater w stylu glamour. W kontynuacji jego przygód odnajdziemy metaforę (i zarazem hiperbolę) losu współczesnych celebrytów. Obraz zaczyna się w tradycyjnie zaśnieżonej i uwalanej błotem Moskwie, ale już chwilę później jesteśmy na amerykańskiej ziemi, w gigantycznej hali wystawowej, wypełnionej po brzegi rozszalałym tłumem. Stark ląduje pośrodku sceny, zrzuca ciężki kostium i zaczyna występ w stylu gwiazdy scenicznej komedii. W deszczu konfetti, z idealnie przystrzyżoną bródką, Downey Jr. odgrywa tu show laureata Oscara, którym nigdy nie został (choć raz miał okazję). Stark pozwala sobie zresztą na więcej: rozdaje autografy, szaleje na wyścigach w Monako, a sądowe przesłuchanie zamienia w kabaretowy spektakl. Jako Człowiek z Żelaza też raczej wdzięczy się i zadaje szyku wypolerowanym na błysk hełmofonem. Nie lata, nie demoluje i nie szuka draki, w końcu jakiś czas temu „sprywatyzował światowy pokój”.

„Iron Man 2” , reż. Jon Favreau.
USA 2010, w kinach od 30 kwietnia 2010Oczywiście, bezpieczeństwo tego słodkiego życia – w wysokim zamku, poza społecznymi restrykcjami i mackami „interesu narodowego” (bo z technologii wynalezionej przez bohatera chce skorzystać rząd USA) – musi zostać zagrożone. Na horyzoncie pojawia się Zły. Fizyk Ivan Denko – któremu monstrualnie rozdęte, wytatuowane ciało podarował Mickey Rourke – mówi ze śmiesznym akcentem, ale jest śmiertelnie poważny. Wyjątkowo trzeźwo diagnozuje fenomen Starka: jeśli ludzie zobaczą, że bożka masowej wyobraźni da się zranić i upokorzyć, wtedy sami rozerwą go na strzępy. I mimo iż jego motywacje są odrobinę bardziej złożone, przypomina sfrustrowanego i zdesperowanego fana, który chciałby wydrzeć swojemu idolowi odrobinę sławy.

Jako że mowa o sequelu, wszystko zostało na ekranie podwojone. Są dwa kobiece „kwiatki do kożucha”, dwa szwarccharaktery, a nawet dwa, symetrycznie odbite kompleksy po ojcach. No i blacharze mają teraz dwa razy więcej roboty.

Michał Walkiewicz, redaktor portalu „Filmweb”. Krytyk filmowy, absolwent filmoznawstwa UAM w Poznaniu, zwycięzca Konkursu im. Krzysztofa Mętraka (2008). Publikuje m.in. w „Filmie”, „Machinie”, „Tygodniku Powszechnym”, „PSX Extreme”.

Jeśli chcesz umieścić fragment tekstu z dwutygodnik.com na swojej stronie lub blogu, prosimy o kontakt z redakcją na adres e-mail: redakcja@dwutygodnik.com. Dowiedz się więcej.