English version

Narodowy Instytut Audiowizualny

@dwutygodnik

dwutygodnik - strona kultury

82 2012

Archiwum numerów

Kwiecień 2009: 01 2009; 02 2009

Maj 2009: 03 2009; 04 2009; 05 2009

Czerwiec 2009: 06 2009; 07 2009

Lipiec 2009: 08 2009; 09 2009

Sierpień 2009: 10 2009; 11 2009

Wrzesień 2009: 12 2009

Wrzesień 2009: 13 2009

Październik 2009: 14 2009; 15 2009; 16 2009

Listopad 2009: 17 2009; 18 2009

Grudzień 2009: 19 2009

Grudzień 2009: 20 2009

Styczeń 2010: 21 2010; 22 2010

Luty 2010: 23 2010; 24 2010

Marzec 2010: 25 2010; 26 2010

Kwiecień 2010: 27 2010; 28 2010

Maj 2010: 29 2010; 30 2010; 31 2010

Czerwiec 2010: 32 2010; 33 2010

Lipiec 2010: 34 2010; 35 2010

Sierpień 2010: 36 2010; 37 2010

Wrzesień 2010: 38 2010; 39 2010

Październik 2010: 40 2010

Październik 2010: 41 2010; 42 2010

Listopad 2010: 43 2010; 44 2010

Grudzień 2010: 45 2010; 46 2010

Styczeń 2011: 47 2011

Styczeń 2011: 48 2011

Luty 2011: 49 2011; 50 2011

Marzec 2011: 51 2011; 52 2011

Kwiecień 2011: 53 2011; 54 2011

Kwiecień 2011: 55 2011

Maj 2011: 56 2011; 57 2011

Czerwiec 2011: 58 2011; 59 2011

Lipiec 2011: 60 2011; 61 2011

Sierpień 2011: 62 2011; 63 2011

Wrzesień 2011: 64 2011; 65 2011

Październik 2011: 66 2011; 67 2011; 68 2011

Listopad 2011: 69 2011; 70 2011

Grudzień 2011: 71 2011; 72 2011

Styczeń 2012: 73 2012; 74 2012

Luty 2012: 75 2012

Luty 2012: 76 2012

Marzec 2012: 77 2012; 78 2012; 79 2012

Kwiecień 2012: 80 2012; 81 2012

Maj 2012: 82 2012

Literatura
Teatr
Film
Sztuka
Muzyka
Produkty uboczne
Felietony
Rozmowy
Fikcje
Figle
Newsletter

Newsletter

Wpisz swój adres e-mail,
aby otrzymać nasz newsletter.

Jan Garbarek
i The Hilliard Ensemble
w Warszawie

Marta Nadzieja

Warszawski koncert Jana Garbarka i The Hilliard Ensemble nie był idealny. Może dlatego tak dotkliwe były fragmenty, gdy saksofon wyraźnie dominował nad śpiewem

Z początku niemożliwe musiało okazać się możliwe. Zanurzony w skandynawskich harmoniach saksofonista Jan Grabarek – niemal wizytówka brzmienia monachijskiej wytwórni ECM – nagrał płytę z klasycznym kwartetem wokalnym The Hilliard Ensemble. W 1994 roku przestrzenne i surowe „Officium”, na które składały się średniowieczne hymny inkrustowane solówkami Garbarka, odniosło wielki sukces. Dopiero pięć lat później „Mnemosyne” pokazało, jaki potencjał tkwi w tym pozornie ryzykownym projekcie.

Krytycy utyskiwali: wszystkie utwory brzmią tak samo. Melodie Garbarka stają się wtórne, a uduchowione brzmienie Hilliardów nudzi. Entuzjaści stwierdzali: między Garbarkiem a Hilliardami nawiązuje się pozamuzyczna relacja. Cisza. Czy cisza może nudzić?

Okładki „Officium” i „Mnemosyne” są mroczne. Pierwsza przedstawia fragment rzeźby: zastygłą kobiecą twarz. Druga to czarne otchłanne niebo, w jednym punkcie rozrzedzone światłem. Takie niebo idealnie współgrało z aurą warszawskiego koncertu. Zacinający deszcz, przenikliwe jak na maj zimno i wiatr. A więc Garbarek i Hilliardzi po raz kolejny odwiedzili Polskę.

Śpiewacy powoli wynurzają się z naw archikatedry św. Jana. Idą i śpiewają. Przed ołtarz wchodzi Jan Garbarek. Zaczynają fragmentem z „Officium”. W kolejnych odsłonach przeważa repertuar z tego właśnie albumu – ustępów z „Mnemosyne” jest mniej. Publiczność wyraźnie reaguje na „Alleluia nativitatis”, w którym saksofon Garbarka z powodzeniem odnajduje się w melizmatycznych partiach dzieła. W całości trudno jednak mówić o idealnym połączeniu. Może dlatego tak dotkliwe były fragmenty, gdy saksofon wyraźnie dominował nad głosami kwartetu. Brzmiał tak agresywnie i surowo.

Hilliardzi nie brzmią już tak promiennie i młodzieńczo jak na płytach. Ich intonacja jest wciąż bezbłędna, ich śpiew zachowuje piękno współbrzmień i zestrojeń. A jednak w ich głosach czuć patynę. Nawet głos kontratenora Davida Jamesa jakby ściemniał. Upływ czasu widać też po fizjonomii śpiewaków. Hilliardzi to leciwi, starsi panowie. Ospale i niespiesznie poruszają się po nawach archikatedry, wyłaniając się w najmniej oczekiwanym momencie. Może dlatego momenty ich solowych występów były najbardziej poruszające. Bo każdy z nich jest osobny od początku do końca.

Marta Nadzieja, ur. 1981, ukończyła dziennikarstwo na UW, studiowała muzykologię tamże i na UJ. Wydawca w Telewizji Polskiej, gdzie m.in. odpowiadała za wirtualną oprawę Konkursów Chopinowskiego i Wieniawskiego. Lubi być na terminalach lotniczych. Marzy o wywiadzie-rzece z ZM.

Jeśli chcesz umieścić fragment tekstu z dwutygodnik.com na swojej stronie lub blogu, prosimy o kontakt z redakcją na adres e-mail: redakcja@dwutygodnik.com. Dowiedz się więcej.