English version Narodowy Instytut Audiowizualny

@dwutygodnik

dwutygodnik - strona kultury

75 2012

Archiwum numerów

Kwiecień 2009: 01 2009; 02 2009

Maj 2009: 03 2009; 04 2009; 05 2009

Czerwiec 2009: 06 2009; 07 2009

Lipiec 2009: 08 2009; 09 2009

Sierpień 2009: 10 2009; 11 2009

Wrzesień 2009: 12 2009

Wrzesień 2009: 13 2009

Październik 2009: 14 2009; 15 2009; 16 2009

Listopad 2009: 17 2009; 18 2009

Grudzień 2009: 19 2009

Grudzień 2009: 20 2009

Styczeń 2010: 21 2010; 22 2010

Luty 2010: 23 2010; 24 2010

Marzec 2010: 25 2010; 26 2010

Kwiecień 2010: 27 2010; 28 2010

Maj 2010: 29 2010; 30 2010; 31 2010

Czerwiec 2010: 32 2010; 33 2010

Lipiec 2010: 34 2010; 35 2010

Sierpień 2010: 36 2010; 37 2010

Wrzesień 2010: 38 2010; 39 2010

Październik 2010: 40 2010

Październik 2010: 41 2010; 42 2010

Listopad 2010: 43 2010; 44 2010

Grudzień 2010: 45 2010; 46 2010

Styczeń 2011: 47 2011

Styczeń 2011: 48 2011

Luty 2011: 49 2011; 50 2011

Marzec 2011: 51 2011; 52 2011

Kwiecień 2011: 53 2011; 54 2011

Kwiecień 2011: 55 2011

Maj 2011: 56 2011; 57 2011

Czerwiec 2011: 58 2011; 59 2011

Lipiec 2011: 60 2011; 61 2011

Sierpień 2011: 62 2011; 63 2011

Wrzesień 2011: 64 2011; 65 2011

Październik 2011: 66 2011; 67 2011; 68 2011

Listopad 2011: 69 2011; 70 2011

Grudzień 2011: 71 2011; 72 2011

Styczeń 2012: 73 2012; 74 2012

Luty 2012: 75 2012

Literatura
Teatr
Film
Sztuka
Muzyka
Produkty uboczne
Felietony
Rozmowy
Fikcje
Figle
Newsletter

Newsletter

Wpisz swój adres e-mail,
aby otrzymać nasz newsletter.

„Jasmine” i Keith Jarrett

Marta Nadzieja

Jest w grze Jarretta coś, czego nie słychać było już od dawna. Tkliwość? Czułość? Wzruszenie? Poza tym Jarrett znalazł osobliwą metodą na odkurzenie jazzowych klasyków. Im jest starszy, tym gra je spokojniej

„Jasmine”. Keith Jarrett (fortepian),
Charlie Haden (kontrabas), ECM /
Universal 2010Maj znaczy Jarrett. Ten wybitny pianista co roku – pod szyldem ECM – przywołuje wiosnę. I przypomina, że samotność najdotkliwsza jest w maju, w perspektywie wybuchającego jaśminu. Maj to Jarrett raz solowy, raz zespołowy. Teraz, w duecie z Charliem Hadenem, gra standardy. Który to raz już z kolei?

Nie o ilość jednak chodzi, a o fakt, że po latach wracają do siebie dwa bieguny – bieguny muzycznej samotności. Keith Jarett przyzwyczaił już do odległych muzycznych wędrówek, także ze swoim triem. Tym razem do samotni nie dopuścił Jacka de Johnette ani Gary’ego Peacocka. Tylko znużonego Hadena, który towarzyszy pianiście niespiesznie, ledwie zaznaczając kontur frazy, zwłaszcza w „No moon at all”.

Ale jest też w grze Jarretta coś, czego nie słychać było już od dawna. Tkliwość? Czułość? Wzruszenie? Bo jak wytłumaczyć oszczędne i skupione intro do nieśmiertelnego „One day I’ll fly away”, które po latach w wykonaniu Randy Crawford zaczynało brzmieć jak sentymentalny ulepek łez?

W natłoku kolejnych nawałnic płyt ze standardami Jarrett znalazł osobliwą metodę na odkurzenie jazzowych klasyków. Im jest starszy, tym gra je spokojniej. Bo jeśli porównać żywiołowe i porywające odczytania z triem na płytach „Standards vol. 1” i „Standards vol. 2”, to „Jasmine” zarejestrowane jest przynajmniej w tempie adagio. Jarrett starzeje się razem z jazzowymi evergreenami.

„Jasmine” to ten rodzaj muzycznego dialogu, w którym najważniejsze rzeczy rozgrywają się między słowami. Nie musisz oglądać zapisków z sesji obu muzyków, żeby wiedzieć, jak się zachowywali. Każdy wpatrzony przed siebie. Żadnych spojrzeń ani żadnej mimiki. Żadnych gestów. Jest tylko muzyka.

Marta Nadzieja, ur. 1981, ukończyła dziennikarstwo na UW, studiowała muzykologię tamże i na UJ. Wydawca w Telewizji Polskiej, gdzie m.in. odpowiadała za wirtualną oprawę Konkursów Chopinowskiego i Wieniawskiego. Lubi być na terminalach lotniczych. Marzy o wywiadzie-rzece z ZM.

Jeśli chcesz umieścić fragment tekstu z dwutygodnik.com na swojej stronie lub blogu, prosimy o kontakt z redakcją na adres e-mail: redakcja@dwutygodnik.com. Dowiedz się więcej.