English version

Narodowy Instytut Audiowizualny

@dwutygodnik

dwutygodnik - strona kultury

82 2012

Archiwum numerów

Kwiecień 2009: 01 2009; 02 2009

Maj 2009: 03 2009; 04 2009; 05 2009

Czerwiec 2009: 06 2009; 07 2009

Lipiec 2009: 08 2009; 09 2009

Sierpień 2009: 10 2009; 11 2009

Wrzesień 2009: 12 2009

Wrzesień 2009: 13 2009

Październik 2009: 14 2009; 15 2009; 16 2009

Listopad 2009: 17 2009; 18 2009

Grudzień 2009: 19 2009

Grudzień 2009: 20 2009

Styczeń 2010: 21 2010; 22 2010

Luty 2010: 23 2010; 24 2010

Marzec 2010: 25 2010; 26 2010

Kwiecień 2010: 27 2010; 28 2010

Maj 2010: 29 2010; 30 2010; 31 2010

Czerwiec 2010: 32 2010; 33 2010

Lipiec 2010: 34 2010; 35 2010

Sierpień 2010: 36 2010; 37 2010

Wrzesień 2010: 38 2010; 39 2010

Październik 2010: 40 2010

Październik 2010: 41 2010; 42 2010

Listopad 2010: 43 2010; 44 2010

Grudzień 2010: 45 2010; 46 2010

Styczeń 2011: 47 2011

Styczeń 2011: 48 2011

Luty 2011: 49 2011; 50 2011

Marzec 2011: 51 2011; 52 2011

Kwiecień 2011: 53 2011; 54 2011

Kwiecień 2011: 55 2011

Maj 2011: 56 2011; 57 2011

Czerwiec 2011: 58 2011; 59 2011

Lipiec 2011: 60 2011; 61 2011

Sierpień 2011: 62 2011; 63 2011

Wrzesień 2011: 64 2011; 65 2011

Październik 2011: 66 2011; 67 2011; 68 2011

Listopad 2011: 69 2011; 70 2011

Grudzień 2011: 71 2011; 72 2011

Styczeń 2012: 73 2012; 74 2012

Luty 2012: 75 2012

Luty 2012: 76 2012

Marzec 2012: 77 2012; 78 2012; 79 2012

Kwiecień 2012: 80 2012; 81 2012

Maj 2012: 82 2012

Literatura
Teatr
Film
Sztuka
Muzyka
Produkty uboczne
Felietony
Rozmowy
Fikcje
Figle
Newsletter

Newsletter

Wpisz swój adres e-mail,
aby otrzymać nasz newsletter.

Mark Slouka, „Widzialny świat”

Damian Gajda

Mark Slouka był, jak dotąd, pisarzem zupełnie w Polsce nieznanym. Dobrze, że w końcu udało nam się nadrobić tę zaległość

W „Widzialnym świecie” Slouka podejmuje próbę wpisania jednostkowego przeżycia w wielką historię. Niestety czasem ociera się o banał i uderza w przesadnie sentymentalne tony.

„Niniejsza książka jest powieścią. Postaci, wydarzenia i dialogi są wytworem wyobraźni autora i nie należy uważać ich za rzeczywiste. Wykorzystanie przez autora imion i nazwisk autentycznych osób, żyjących i nieżyjących, oraz rzeczywiście istniejących miejsc na potrzeby fabuły nie zmienia całkowicie fikcyjnego charakteru dzieła” – donosi Slouka. To trochę burzy mój pomysł na tę lekturę, bo spodziewałem się raczej, że wszystkie historie opisane przez autora są głęboko zakorzenione w jego życiu. Tymczasem Slouka postanawia przechytrzyć czytelnika i ustawić na tej samej szali – prawdę i fikcję. Prawdą jest w „Widzialnym świecie” tło historyczne – druga wojna światowa, konflikty polityczne, fikcją – dzieje miłości jego matki i tajemniczego Tomasa, członka ruchu oporu, uwikłanego w aferę związaną z zabójstwem Reinharda Heydricha. Slouka dokonuje w powieści przewartościowania. To miłość, a nie wojna ma tutaj dramatyczne rysy. Historia majaczy gdzieś w oddali, jest zrzucona na drugi plan.

Mark Slouka, „Widzialny świat”.
Przeł. Sebastian Musielak, Czarne, Wołowiec,
284 strony, w księgarniach od maja 2010Ivana, matka narratora, nawiązała romans znając już jego ojca. Urodzony w Ameryce syn Antonina Sedláka, czeskiego emigranta, postanawia poznać prawdę i wyrusza w podróż do Europy. Punktem docelowym jest Praga, gdzie mieszkali jego rodzice. Stara się poznać jak najwięcej szczegółów dotyczących tajemniczego romansu, ale też zgłębić historię rodziny. Często fikcja okazuje się ciekawsza od życia, więc narrator puszcza wodze fantazji i zaczyna zmyślać. Pisze swój scenariusz losów bohaterów, przekształca ich historię tak, aby pasowała do jego założeń.

Tym, co może odstręczać od lektury powieści Slouki, jest język. Cała książka składa się z samych aluzji i metafor, a barokowa składnia sprawia, że nie zawsze są one czytelne. „Widzialny świat” ma formę wspomnień, które nie układają się w całość. W pierwszej części powieści narrator wodzi nas za nos. Nie zachowuje chronologii, na zmianę potwierdza i zaprzecza. Opisuje świat widziany oczami dziecka, więc można mu wybaczyć to zaburzenie logicznego porządku. Później, w miarę jego dojrzewania, opowieść staje się coraz bardziej logiczna i spójna. „Widzialny świat” jest ciekawą próbą uchronienia przeszłości przed zapomnieniem, ale język powieści pozostawia wiele do życzenia i odbiera sporo lekturowej przyjemności.

Damian Gajda, recenzent literacki. Na stałe związany z Czytelnią portalu Onet.pl i pismem „Bluszcz”, gdzie współprowadzi dział książkowy. Wywiady, recenzje, artykuły o literaturze publikował m.in. w „Przekroju”, „Dzienniku Gazecie Prawnej”, „Nowych Książkach”, „Opcjach”, „Dzienniku Polskim”, „Lampie”. Mieszka w Warszawie.

Jeśli chcesz umieścić fragment tekstu z dwutygodnik.com na swojej stronie lub blogu, prosimy o kontakt z redakcją na adres e-mail: redakcja@dwutygodnik.com. Dowiedz się więcej.