English version

Narodowy Instytut Audiowizualny

@dwutygodnik

dwutygodnik - strona kultury

82 2012

Archiwum numerów

Kwiecień 2009: 01 2009; 02 2009

Maj 2009: 03 2009; 04 2009; 05 2009

Czerwiec 2009: 06 2009; 07 2009

Lipiec 2009: 08 2009; 09 2009

Sierpień 2009: 10 2009; 11 2009

Wrzesień 2009: 12 2009

Wrzesień 2009: 13 2009

Październik 2009: 14 2009; 15 2009; 16 2009

Listopad 2009: 17 2009; 18 2009

Grudzień 2009: 19 2009

Grudzień 2009: 20 2009

Styczeń 2010: 21 2010; 22 2010

Luty 2010: 23 2010; 24 2010

Marzec 2010: 25 2010; 26 2010

Kwiecień 2010: 27 2010; 28 2010

Maj 2010: 29 2010; 30 2010; 31 2010

Czerwiec 2010: 32 2010; 33 2010

Lipiec 2010: 34 2010; 35 2010

Sierpień 2010: 36 2010; 37 2010

Wrzesień 2010: 38 2010; 39 2010

Październik 2010: 40 2010

Październik 2010: 41 2010; 42 2010

Listopad 2010: 43 2010; 44 2010

Grudzień 2010: 45 2010; 46 2010

Styczeń 2011: 47 2011

Styczeń 2011: 48 2011

Luty 2011: 49 2011; 50 2011

Marzec 2011: 51 2011; 52 2011

Kwiecień 2011: 53 2011; 54 2011

Kwiecień 2011: 55 2011

Maj 2011: 56 2011; 57 2011

Czerwiec 2011: 58 2011; 59 2011

Lipiec 2011: 60 2011; 61 2011

Sierpień 2011: 62 2011; 63 2011

Wrzesień 2011: 64 2011; 65 2011

Październik 2011: 66 2011; 67 2011; 68 2011

Listopad 2011: 69 2011; 70 2011

Grudzień 2011: 71 2011; 72 2011

Styczeń 2012: 73 2012; 74 2012

Luty 2012: 75 2012

Luty 2012: 76 2012

Marzec 2012: 77 2012; 78 2012; 79 2012

Kwiecień 2012: 80 2012; 81 2012

Maj 2012: 82 2012

Literatura
Teatr
Film
Sztuka
Muzyka
Produkty uboczne
Felietony
Rozmowy
Fikcje
Figle
Newsletter

Newsletter

Wpisz swój adres e-mail,
aby otrzymać nasz newsletter.

„Wybuchowa para” Jamesa Mangolda

Jakub Socha

W „Wybuchowej parze” Cameron Diaz jak zwykle naturalna, tylko ten Tom, który robi wszystko, by zaciągnąć całość na dno. Cruise chyba rzeczywiście czuje przez skórę, że świat się zmienił i że przyszła kryska na matyska za wierzenie w bzdury scjentologów, bo strasznie się miota

Sporo się ostatnio mówiło o tym, że w Hollywood skończyła się era wysokobudżetowych filmów gwiazdorskich. Pisano, że producenci, zrażeni marnymi wynikami finansowymi tego typu produkcji, będą raczej w przyszłości inwestować z jednej strony w filmy relatywnie tańsze, takie choćby jak „Juno” czy „Supersamiec”, albo, z drugiej strony, w rzeczy naprawdę wystrzałowe, typu „Transformers” czy „Avatar”, pochłaniające oczywiście ogromne pieniądze, ale nie potrzebujące gwiazdorów, by bić kolejne rekordy frekwencyjne, zastępujące ich przemyślaną i skomasowaną kampanią reklamową.

Czy rzeczywiście skończył się czas ikon srebrnego ekranu, aktorów, za którymi uganiają się tabuny reporterów, zgarniających za kolejne role dziesiątki milionów dolarów? Może za wcześnie o tym przesądzać, skoro ciągle ktoś chce wykładać kasę na takie rzeczy, jak kosztująca 100 milonów dolarów „Wybuchowa para”? W filmie Jamesa Mangolda samoloty spektakularnie wybuchają, a samochody wzorowo fruwają w powietrzu, odbywa się tu nieustanna demolka, trwa nieustanny pościg, podczas którego bohaterowie obracają w ruinę wyspy i miasta. W centrum natomiast uwijają się bożyszcze tłumów: Cameron Diaz i Tom Cruise we własnej osobie. Ona gra spokojną dziewczynę z przedmieścia, dziewczynę bez paszportu, bez przeszłości, wiodącą raczej zwyczajne życie, które upływa jej na zwyczajnych rzeczach: przymiarkach do ślubu, odganianiu od siebie byłego chłopca- strażaka, takich tam. On to co innego, on ma wszystko: stylowe czarne okulary, imponujące mięśnie brzucha i wspaniałą pracę – jeździ po świecie, strzela do ludzi, wysadza w powietrze wszystko to, co chce. I dalej: ona sądzi, że złączyło ich przeznaczenie, on raczej sądzi, że to tylko szczęście. Tak czy inaczej, spotykają się na lotnisku i jadą wspólnie na przejażdżkę, znaczoną przez kolejne ekscesy, przygody, sytuacje ekstremalne i te romantyczne. Jej się to nawet podoba, on zaczyna myśleć, że w jego życiu jest miejsce na drugą osobę. Ot, taka historia, której akcję napędza super bateria, którą wszyscy chcą zdobyć.

„Wybuchowa para”, reż. James Mangold.
USA 2010, w kinach od 23 lipca 2010James Magnold ma na swoim koncie filmy przeróżne, to on dał światu „Kate i Leopold”, kolejną bzdurę z Meg Ryan, jednakże nakręcił także „Spacer po linie”, całkiem udany film o Johnny Cashu. Tu oczywiście, jeśli już odbijam się od ściany do ściany, powinien paść zwrot, że „Wybuchowa para” sytuuje się gdzieś pomiędzy tymi dwoma filmami, czyli że jest to film średni. W rzeczy samej. Całość ma całkiem niezłe tempo, sceny akcji też niczego sobie, Cameron Diaz jak zwykle naturalna, tylko ten Tom, który robi wszystko, by zaciągnąć całość na dno. Cruise, w końcu naprawdę dobry aktor (kto nie wierzy nich obejrzy sobie raz jeszcze „Zakładnika” albo „Magnolię”), chyba rzeczywiście czuje przez skórę, że świat się zmienił i że przyszła kryska na matyska za wierzenie w bzdury scjentologów, dlatego ostro uwija się, by się jak najlepiej zareklamować. Nie wychodzi mu to z prostej przyczyny: Cruise ma zbyt potężne ego i za bardzo się kocha, przez co, zwyczajnie nie potrafi przestać szczerzyć tych swoich bielutkich zębów, być luźnym i kochanym. Zamiast jakoś opowiedzieć swoją postać, gwiazdor woli przekonywać nas, jak to dobrze być Tomem Crusiem. Nie wątpię, jednak nie o tym koniec końców jest ten film.

Krótki rzut na amerykański Box Office pokazuje, że film Mangolda jeszcze się nawet nie zwrócił. Kto wie, czy „Wybuchowa para” nie będzie dla słodkiego Toma początkiem końca.

Jakub Socha, redaktor działu filmowego w dwutygodnik.com.

Jeśli chcesz umieścić fragment tekstu z dwutygodnik.com na swojej stronie lub blogu, prosimy o kontakt z redakcją na adres e-mail: redakcja@dwutygodnik.com. Dowiedz się więcej.