English version

Narodowy Instytut Audiowizualny

@dwutygodnik

dwutygodnik - strona kultury

82 2012

Archiwum numerów

Kwiecień 2009: 01 2009; 02 2009

Maj 2009: 03 2009; 04 2009; 05 2009

Czerwiec 2009: 06 2009; 07 2009

Lipiec 2009: 08 2009; 09 2009

Sierpień 2009: 10 2009; 11 2009

Wrzesień 2009: 12 2009

Wrzesień 2009: 13 2009

Październik 2009: 14 2009; 15 2009; 16 2009

Listopad 2009: 17 2009; 18 2009

Grudzień 2009: 19 2009

Grudzień 2009: 20 2009

Styczeń 2010: 21 2010; 22 2010

Luty 2010: 23 2010; 24 2010

Marzec 2010: 25 2010; 26 2010

Kwiecień 2010: 27 2010; 28 2010

Maj 2010: 29 2010; 30 2010; 31 2010

Czerwiec 2010: 32 2010; 33 2010

Lipiec 2010: 34 2010; 35 2010

Sierpień 2010: 36 2010; 37 2010

Wrzesień 2010: 38 2010; 39 2010

Październik 2010: 40 2010

Październik 2010: 41 2010; 42 2010

Listopad 2010: 43 2010; 44 2010

Grudzień 2010: 45 2010; 46 2010

Styczeń 2011: 47 2011

Styczeń 2011: 48 2011

Luty 2011: 49 2011; 50 2011

Marzec 2011: 51 2011; 52 2011

Kwiecień 2011: 53 2011; 54 2011

Kwiecień 2011: 55 2011

Maj 2011: 56 2011; 57 2011

Czerwiec 2011: 58 2011; 59 2011

Lipiec 2011: 60 2011; 61 2011

Sierpień 2011: 62 2011; 63 2011

Wrzesień 2011: 64 2011; 65 2011

Październik 2011: 66 2011; 67 2011; 68 2011

Listopad 2011: 69 2011; 70 2011

Grudzień 2011: 71 2011; 72 2011

Styczeń 2012: 73 2012; 74 2012

Luty 2012: 75 2012

Luty 2012: 76 2012

Marzec 2012: 77 2012; 78 2012; 79 2012

Kwiecień 2012: 80 2012; 81 2012

Maj 2012: 82 2012

Literatura
Teatr
Film
Sztuka
Muzyka
Produkty uboczne
Felietony
Rozmowy
Fikcje
Figle
Newsletter

Newsletter

Wpisz swój adres e-mail,
aby otrzymać nasz newsletter.

Agnieszka Drotkiewicz, „Teraz”

Joanna Roszak

Powieść „Teraz” i tom rozmów „Teoria trutnia” z powodzeniem można przeczytać w osobistym celu

Nowa powieść Agnieszki Drotkiewicz opowiada o młodej kobiecie, Karolinie Pogorskiej, doktorze z Zakładu Kultury w Kryzysie. Jej historia pokazuje, że siedzimy na kaktusach, które sami zasadziliśmy. Drotkiewicz otwiera ją mottem z „Pani Bovary”: „Myślała, że szczęście jest owocem pewnych krain i jak roślina w niewłaściwej glebie nie może rozkwitać gdzie indziej”.
Bohaterka powieści porusza się w odrętwiająco gęstym szumie. „Teraz” opowiada o miłości niegramatycznej, własnej, cudzej, do czegoś, do kogoś, od kogoś, o tej, która jest i tej, której brakuje. Gdyby nie miłość, Karolina byłaby doskonale samowystarczalna. W powieści kołują pytania o to, jak to jest nie być nikomu nic winnym i jak żyć w „przestrzeni nielirycznej, nieretorycznej, z prawdziwym, bo ruchomym horyzontem” (by posłużyć się słowami znanego wiersza znanej poetki). Drotkiewicz pisze żywym, soczystym językiem, dalekim od neutralności, wiarygodnym. Mężczyźni często nie znają języków, w jakich kobiety piszą takie książki.

Agnieszka Drotkiewicz, „Teraz”. W.A.B.,
Warszawa, 168 stron, w księgarniach
od 1 kwietnia 2009Karolina zmienia nazwisko, jakby chciała się pozbyć swego złego sobowtóra. Czasem widzi siebie kątem oka. Czasem ma do przeżycia bloody Monday, czasem wszystkie inne bloody dni tygodnia. Ludzie w jej życiu zmieniają się tak, jak zmieniają numery telefonów, ona sama często myśli o życiu w trybie warunkowym. Proza Drotkiewicz jest zdystansowana i ironiczna (Karolina pisze wystąpienie na konferencję „Dlaczego kochamy fabuły?”), momentami jak blog, kolażowa, autotematyczna, z odnotowywaniem lektur i cytatów. Pisana z poczuciem, że w życiu bywają sceny żywcem wyjęte z wiele razy oglądanych filmów.

Drotkiewicz, zaczytana w prozie Michela Houellebecqa, przygląda się kulturze konsumpcji. Przyjaciel Karoliny, Ryszard Lempe, zajmuje się fotografowaniem jedzenia i stale współpracuje z magazynem „Smacznie witam”. Karolina jako punkt odniesienia traktuje szykowną Carlę Bruni, odbywa flanerie ulicami Warszawy.

Ale Warszawa to nie Wielkie Jabłko. Toteż Karolina emigruje wewnętrznie, ucieka w opowieść. „Opowieść to Nowy Jork marzeń, to schronienie wykluczonych”, „Żądać od życia, żeby było Nowym Jorkiem, i egzekwować to tu i teraz”. Przypominają się słowa E.B. White’a: „No one should come to New York to live unless he is willing to be lucky”. Jak znaleźć w powietrzu Warszawy to „coś”, co w NYC sen czyni zbędnym? Jak znaleźć tę ezoteryczność i offowość?

Agnieszka Drotkiewicz, Anna Dziewit,
„Teoria trutnia i inne”. Czarne,
Wołowiec, 304 strony, w księgarniach
od 20 kwietnia 2009„Przystojniak. Koneser. Asystent. Ancymon. Szkodnik. Abstynent. Żywiciel. Dobroczyńca. Rolnik sam w dolinie. Mężczyzna! Mężczyzna – co za piękne słowo!” – od tego wyimku z powieści „Teraz” można gładko przejść do „Teorii trutnia i innych”, książki Drotkiewicz i Anny Dziewit, składającej się z trzynastu wywiadów z mężczyznami (m.in. z Chyrą, Jarzębskim, Sierakowskim, Żulczykiem i Marcinem Mellerem). Maciej Zaremba, autor książki „Polski hydraulik i inne opowieści ze Szwecji”, wyłożył w rozmowie „teorię trutnia”: mężczyzna jest uboższy od kobiety i niespełniony przez to, że nie może urodzić dziecka; dlatego buduje lokomotywy.
Autorki wywiadów obsadzają swych rozmówców w różnych rolach – feministy, macho, idola, autorytetu… Rozmawiają z nimi o „Seksie w wielkim mieście”, o rozumieniu kobiet przez mężczyzn, o porzuconych i zrealizowanych marzeniach, o czytaniu i słuchaniu w jakimś osobistym celu. I powieść „Teraz”, i tom rozmów „Teoria trutnia” z powodzeniem można przeczytać właśnie w osobistym celu.

Joanna Roszak, ur. 1981, adiunkt w Instytucie Slawistyki Polskiej Akademii Nauk. Autorka książek „Południk spotkania. Paul Celan w polskiej poezji powojennej” (2009), „W cztery strony naraz. Portrety Tymoteusza Karpowicza” (2010), „Synteza mowy Tymoteusza Karpowicza” (2011) oraz tomów wierszy „Tintinnabuli” (2006) i „Lele” (2009). Obecnie interesuje się geopoetyką oraz poetami żydowskimi języka niemieckiego.

Jeśli chcesz umieścić fragment tekstu z dwutygodnik.com na swojej stronie lub blogu, prosimy o kontakt z redakcją na adres e-mail: redakcja@dwutygodnik.com. Dowiedz się więcej.