English version

Narodowy Instytut Audiowizualny

@dwutygodnik

dwutygodnik - strona kultury

82 2012

Archiwum numerów

Kwiecień 2009: 01 2009; 02 2009

Maj 2009: 03 2009; 04 2009; 05 2009

Czerwiec 2009: 06 2009; 07 2009

Lipiec 2009: 08 2009; 09 2009

Sierpień 2009: 10 2009; 11 2009

Wrzesień 2009: 12 2009

Wrzesień 2009: 13 2009

Październik 2009: 14 2009; 15 2009; 16 2009

Listopad 2009: 17 2009; 18 2009

Grudzień 2009: 19 2009

Grudzień 2009: 20 2009

Styczeń 2010: 21 2010; 22 2010

Luty 2010: 23 2010; 24 2010

Marzec 2010: 25 2010; 26 2010

Kwiecień 2010: 27 2010; 28 2010

Maj 2010: 29 2010; 30 2010; 31 2010

Czerwiec 2010: 32 2010; 33 2010

Lipiec 2010: 34 2010; 35 2010

Sierpień 2010: 36 2010; 37 2010

Wrzesień 2010: 38 2010; 39 2010

Październik 2010: 40 2010

Październik 2010: 41 2010; 42 2010

Listopad 2010: 43 2010; 44 2010

Grudzień 2010: 45 2010; 46 2010

Styczeń 2011: 47 2011

Styczeń 2011: 48 2011

Luty 2011: 49 2011; 50 2011

Marzec 2011: 51 2011; 52 2011

Kwiecień 2011: 53 2011; 54 2011

Kwiecień 2011: 55 2011

Maj 2011: 56 2011; 57 2011

Czerwiec 2011: 58 2011; 59 2011

Lipiec 2011: 60 2011; 61 2011

Sierpień 2011: 62 2011; 63 2011

Wrzesień 2011: 64 2011; 65 2011

Październik 2011: 66 2011; 67 2011; 68 2011

Listopad 2011: 69 2011; 70 2011

Grudzień 2011: 71 2011; 72 2011

Styczeń 2012: 73 2012; 74 2012

Luty 2012: 75 2012

Luty 2012: 76 2012

Marzec 2012: 77 2012; 78 2012; 79 2012

Kwiecień 2012: 80 2012; 81 2012

Maj 2012: 82 2012

Literatura
Teatr
Film
Sztuka
Muzyka
Produkty uboczne
Felietony
Rozmowy
Fikcje
Figle
Newsletter

Newsletter

Wpisz swój adres e-mail,
aby otrzymać nasz newsletter.

„Idol z piekła rodem”,
reż. Nicholas Stoller

Jakub Socha

Apatow i spółka kręcą w dużej mierze kino reakcyjne, w którym obojętnie jak wiele by się prawiło o wolnej miłości, hedonizmie, liberalizmie i libertynizmie, i tak zabawa kończy się przy niedzielnym rosole

Jeden jest chudy, drugi – niekoniecznie. Ten pierwszy jest łatwopalnym człowiekiem estrady, „biegnie w ogień, by mocniej żyć”. Dużo wciąga, sporo przypala, jeszcze więcej pije. Seks? Seks też uprawia na potęgę (posępnego czerepu). Drugi jest człowiekiem w kapciach – łóżko ma zawsze równo pościelone, dziewczynę przykładną i przyszłościową, lubi tosty, ale tylko te średnio przypieczone, jeździ bezpiecznym autem. Co łączy tych panów? Tylko jedno: drugi kocha pierwszego miłością czystą i bezgraniczną; pierwszy drugiego już nie. Film Nicholasa Stollera w gruncie rzeczy bardzo przypomina kultową piosenkę grupy Vox – podobieństwo objawia się na poziomie treści. Najpierw los bohaterów (wspólnie) „w drogę pcha”, potem „drwi z nich ukradkiem”, dalej jest oczywiście „fałszywy klejnot”, „gorzka łza”, tylko „sprzymierzenia z płaczem brzóz nie ma”, jest za ta sama, co w szlagierze, puenta: „szczęśliwej drogi już czas, mapę życia w sercu masz".

Dla tych, którzy nie znają klasyki polskiej muzyki rozrywkowej i dla tych, którym wydaje się, że moja analogia jest raczej mało trafna, w dwóch zdaniach streszczam fabułę filmu: „Idol z piekła rodem” opowiada o perypetiach Aarona Greenberga (Jonah Hill), młodego pracownika przemysłu fonograficznego, który dostaje zadanie, by bezpiecznie dowieść swojego powoli zniżającego się do poziomu rynsztoka idola, Aldousa Snowa (Russell Brand), ostatniego dinozaura muzyki glam rockowej na koncert do L.A. Greek Theatre. Po drodze panowie piją, rozmawiają, wpadają w tarapaty i odnajdują (stosunkowo szybko i bezboleśnie) sens w życiu. Jak to zwykle w produkowanych taśmowo zabawkach ze stajni Judda Apatowa: trochę dowcipów o płynach organicznych, trochę ręce opadają.

„Idol z piekła rodem”, reż. Nicholas Stoller.
USA 2010, na DVD od 18 listopada 2010Ogląda się tę wątłą fabułkę nieźle; człowiek raz czy dwa się szczerze zaśmieje, po seansie czuje jednak lekki niesmak. Kilka gagów, kilka nagich biustów i gołych tyłków, dwaj odpowiednio skontrastowani aktorzy o niewątpliwym talencie komediowym, ekscentryczny drugi plan i prawie cała para w gwizdek. Zawsze uważałem, że Apatow i spółka kręcą w dużej mierze kino reakcyjne, w którym, nawet nie wiem jak wiele by się prawiło o wolnej miłości, hedonizmie, liberalizmie i libertynizmie, i tak zabawa kończy się przy niedzielnym rosole. Sezonowi buntownicy, po krótkiej jeździe po bandzie, lądują przy nim z wyraźną ulgą i niekłamaną rozkoszą. Pewnie chcą nas przekonać, że w życiu liczy się ciepła zupa i święty spokój. Cóż, każdemu według potrzeb. Jednym amerykańskie konserwy, innym – bananowy song.

PS. Moim skromnym zdaniem Apatow i spółka powinni wsłuchać się mocniej w piosenki Vox i zapamiętać, że fraza: „szczęśliwej drogi już czas” posiada także swoje rozwinięcie, które czterej panowie znad Wisły wyśpiewują w słowach: „głuchy jest los, nadaremnie wzywasz go. Idziesz sam, wiecznie sam”.

Jakub Socha, redaktor działu filmowego w dwutygodnik.com.

Jeśli chcesz umieścić fragment tekstu z dwutygodnik.com na swojej stronie lub blogu, prosimy o kontakt z redakcją na adres e-mail: redakcja@dwutygodnik.com. Dowiedz się więcej.