English version

Narodowy Instytut Audiowizualny

@dwutygodnik

dwutygodnik - strona kultury

82 2012

Archiwum numerów

Kwiecień 2009: 01 2009; 02 2009

Maj 2009: 03 2009; 04 2009; 05 2009

Czerwiec 2009: 06 2009; 07 2009

Lipiec 2009: 08 2009; 09 2009

Sierpień 2009: 10 2009; 11 2009

Wrzesień 2009: 12 2009

Wrzesień 2009: 13 2009

Październik 2009: 14 2009; 15 2009; 16 2009

Listopad 2009: 17 2009; 18 2009

Grudzień 2009: 19 2009

Grudzień 2009: 20 2009

Styczeń 2010: 21 2010; 22 2010

Luty 2010: 23 2010; 24 2010

Marzec 2010: 25 2010; 26 2010

Kwiecień 2010: 27 2010; 28 2010

Maj 2010: 29 2010; 30 2010; 31 2010

Czerwiec 2010: 32 2010; 33 2010

Lipiec 2010: 34 2010; 35 2010

Sierpień 2010: 36 2010; 37 2010

Wrzesień 2010: 38 2010; 39 2010

Październik 2010: 40 2010

Październik 2010: 41 2010; 42 2010

Listopad 2010: 43 2010; 44 2010

Grudzień 2010: 45 2010; 46 2010

Styczeń 2011: 47 2011

Styczeń 2011: 48 2011

Luty 2011: 49 2011; 50 2011

Marzec 2011: 51 2011; 52 2011

Kwiecień 2011: 53 2011; 54 2011

Kwiecień 2011: 55 2011

Maj 2011: 56 2011; 57 2011

Czerwiec 2011: 58 2011; 59 2011

Lipiec 2011: 60 2011; 61 2011

Sierpień 2011: 62 2011; 63 2011

Wrzesień 2011: 64 2011; 65 2011

Październik 2011: 66 2011; 67 2011; 68 2011

Listopad 2011: 69 2011; 70 2011

Grudzień 2011: 71 2011; 72 2011

Styczeń 2012: 73 2012; 74 2012

Luty 2012: 75 2012

Luty 2012: 76 2012

Marzec 2012: 77 2012; 78 2012; 79 2012

Kwiecień 2012: 80 2012; 81 2012

Maj 2012: 82 2012

Literatura
Teatr
Film
Sztuka
Muzyka
Produkty uboczne
Felietony
Rozmowy
Fikcje
Figle
Newsletter

Newsletter

Wpisz swój adres e-mail,
aby otrzymać nasz newsletter.

Lyonel Trouillot, „Dzieci bohaterów”

Grzegorz Wysocki

„Dzieci bohaterów” to literatura zaangażowana z najwyższej półki. Krytyczna wobec opisywanej rzeczywistości i wysmakowana artystycznie

Bohaterowie „Dzieci bohaterów” Lyonela Trouillota – Colin i jego starsza siostra Mariela – żyją w jednym z prowizorycznych „mieszkań” w haitańskich slumsach, a choć mają rodziców, trudno byłoby tę wspólnotę nazwać rodziną. Ich ojciec alkoholik, niedoszły bokser, jest nieudacznikiem. Wielką karierę sportową skończył po pierwszej przegranej walce. Teraz całą życiową energię wkłada w przepijanie wszystkich pieniędzy oraz katowanie rozmodlonej, w pełni mu podporządkowanej żony. Silna, rezolutna Mariela opiekuje się młodszym bratem. Dzieciaki radzą sobie, jak mogą, żyją z dnia na dzień, nie zwracając większej uwagi na to, co dzieje się w ich domu. Bieda, brud, alkohol, przemoc czy nawet zbrodnie nie są w świecie Colina i Marieli niczym nadzwyczajnym.

Lyonel Trouillot, „Dzieci bohaterów”.
Przeł. Jacek Giszczak, Karakter, Kraków,
144 strony, w księgarniach od marca 2009Kolejna relacja z najniższych rejonów dna z typowym scenariuszem? Mimo wszystkich elementów, które rzekomo znamy – Trouillot przedstawia nam opowieść niezwykłą. „Dzieci bohaterów” porażają bowiem nie tylko naturalizmem i okrucieństwem, ale też doskonałym stylem. Surowym i lirycznym, naśladującym język kilkuletniego chłopaka, ale z przyznaną mu nadświadomością.

Powieść rozpoczyna się sceną, w której bohaterowie mordują ojca. Potem wyruszają na wyprawę w inny świat, poza granice slumsów. Narratorem jest Colin, snujący swą opowieść już „po wszystkim”. Poznajemy dokładny przebieg „trzech dni wolności”, które dzielą rodzeństwo od pojmania przez odpowiednie służby. Śledzimy jego wędrówkę przez lepsze dzielnice, towarzyszymy w trakcie wycieczki na wzgórze Boutilliers, z którego widać całe miasto. To pierwsze, a zarazem ostatnie wspólne święto, jedyne w życiu chwile swobody, czas poza czasem. Moment, w którym Colin i Mariela mogli się poczuć jak prawdziwe dzieci bohaterów. „Jakbyśmy się urodzili, żeby być szczęśliwi”.

Jedną z największych zalet powieści jest oddanie głosu komuś, kto tak naprawdę jest niemy. Nie dość, że prawdziwy Colin nie umiałby ubrać swojej historii we właściwe słowa, to w pozapowieściowym świecie prawdopodobnie nie znalazłby się nikt, kto chciałby go w ogóle wysłuchać. Chaotyczny, przerażający i bolesny monolog Colina to opowieść o narodzinach osobowości, rachunek sumienia, stawianie pierwszych fundamentalnych pytań (dlaczego zabiliśmy własnego ojca? czy jesteśmy winni? a jeśli nie my, to kto? nasze pieskie życie? przypadek?).

Czytając w ostatnich latach powieści, które rodzimi wydawcy anonsowali jako literaturę zaangażowaną, można było zwątpić w wartość kryjącą się pod tym określeniem. Tym razem nie mam najmniejszych wątpliwości: „Dzieci bohaterów” to literatura zaangażowana z najwyższej półki. Krytyczna wobec opisywanej rzeczywistości i wysmakowana artystycznie.

Grzegorz Wysocki, ur. 1985, krytyk literacki, dziennikarz, felietonista. Publikował i publikuje w wielu pismach (m.in. w „Tygodniku Powszechnym”, „Lampie”, „Res Publice Nowej”, „Twórczości”, „Ha!arcie”). Absolwent dziennikarstwa na Uniwersytecie Jagiellońskim. Uzależniony od coca-coli, internetu i dobrych seriali. Woli czytać niż pisać o czytaniu. Walczy w ruchu oporu przeciwko dyktaturze skowronków.

Jeśli chcesz umieścić fragment tekstu z dwutygodnik.com na swojej stronie lub blogu, prosimy o kontakt z redakcją na adres e-mail: redakcja@dwutygodnik.com. Dowiedz się więcej.