English version

Narodowy Instytut Audiowizualny

@dwutygodnik

dwutygodnik - strona kultury

82 2012

Archiwum numerów

Kwiecień 2009: 01 2009; 02 2009

Maj 2009: 03 2009; 04 2009; 05 2009

Czerwiec 2009: 06 2009; 07 2009

Lipiec 2009: 08 2009; 09 2009

Sierpień 2009: 10 2009; 11 2009

Wrzesień 2009: 12 2009

Wrzesień 2009: 13 2009

Październik 2009: 14 2009; 15 2009; 16 2009

Listopad 2009: 17 2009; 18 2009

Grudzień 2009: 19 2009

Grudzień 2009: 20 2009

Styczeń 2010: 21 2010; 22 2010

Luty 2010: 23 2010; 24 2010

Marzec 2010: 25 2010; 26 2010

Kwiecień 2010: 27 2010; 28 2010

Maj 2010: 29 2010; 30 2010; 31 2010

Czerwiec 2010: 32 2010; 33 2010

Lipiec 2010: 34 2010; 35 2010

Sierpień 2010: 36 2010; 37 2010

Wrzesień 2010: 38 2010; 39 2010

Październik 2010: 40 2010

Październik 2010: 41 2010; 42 2010

Listopad 2010: 43 2010; 44 2010

Grudzień 2010: 45 2010; 46 2010

Styczeń 2011: 47 2011

Styczeń 2011: 48 2011

Luty 2011: 49 2011; 50 2011

Marzec 2011: 51 2011; 52 2011

Kwiecień 2011: 53 2011; 54 2011

Kwiecień 2011: 55 2011

Maj 2011: 56 2011; 57 2011

Czerwiec 2011: 58 2011; 59 2011

Lipiec 2011: 60 2011; 61 2011

Sierpień 2011: 62 2011; 63 2011

Wrzesień 2011: 64 2011; 65 2011

Październik 2011: 66 2011; 67 2011; 68 2011

Listopad 2011: 69 2011; 70 2011

Grudzień 2011: 71 2011; 72 2011

Styczeń 2012: 73 2012; 74 2012

Luty 2012: 75 2012

Luty 2012: 76 2012

Marzec 2012: 77 2012; 78 2012; 79 2012

Kwiecień 2012: 80 2012; 81 2012

Maj 2012: 82 2012

Literatura
Teatr
Film
Sztuka
Muzyka
Produkty uboczne
Felietony
Rozmowy
Fikcje
Figle
Newsletter

Newsletter

Wpisz swój adres e-mail,
aby otrzymać nasz newsletter.

„Jak zostać królem”,
reż. Tom Hooper

Kalina Cyz

„King’s Speech” jest genialny z bardzo banalnego powodu – pokazuje, iż wobec pewnych problemów i ułomności wszyscy jesteśmy równi. Król się jąka, pisarz w wyniku udaru zapada na afazję, polityk sepleni, a dziennikarz nie mówi poprawnie głoski „r”

moim pacjentom

Biorąc pod uwagę wszystko, co składa się na wybitny film, to „King’s Speech” Toma Hoopera można nazwać zaledwie dobrym. Historia Europy z Hitlerem, Stalinem i Churchillem w tle, wzorowa miłość małżeńska na tle ryzykownego romansu z rozwódką, „czarna owca” w rodzinie królewskiej, zwariowany terapeuta i jąkała. Ot, co… Historia kina zna dużo lepsze filmy historyczne, o miłości też powiedziano już (prawie) wszystko, nie mówiąc o różnych chorobach.

Ale wbrew temu to jest jednak film wybitny. Wybitny jest Colin Firth, któremu udaje się tak zagrać niepłynność mowy zwaną jąkaniem, że oglądający też wstrzymują oddech, nie radzą sobie z nagłą dusznością i poceniem dłoni. Doskonałe jest jego neurowegetatywne zaburzenie tempa i rytmu mówienia. Genialna gra napięciami mięśni i misternie przygotowana dyskoordynacja czynności aparatu mowy; dalej logofobia, nerwica i szereg frustracji o charakterze dalece głębszym niż komunikacyjny.

„Jak zostać królem”, reż. Tom Hooper.
Wielka Bryt 2010, w kinach od 28 stycznia 2011„Jak zostać królem” jest filmem wybitnym, bo nie jest filmem historycznym – jest to zdecydowanie film o jednej z najtrudniejszych w diagnozie i terapii wadzie wymowy. O problemie, który dotyka zazwyczaj dzieci już w wieku przedszkolnym i ma swe podłoże zarówno natury fizycznej, jak i czysto psychicznej. O problemie, do zaakceptowania którego wciąż nie jesteśmy (tak jak nie byliśmy w latach 30. XX wieku, kiedy dzieje się akcja filmu) odpowiednio edukowani. Jąkanie jest bowiem zjawiskiem bardzo złożonym. „To, co nas scala to pamięć i mowa” – pisał Antoni Libera we wstępie do książki Sławomira Mrożka „Baltazar. Autobiografia”. Wszelkie zaburzenia mówienia są zaburzeniami prawidłowego funkcjonowania człowieka. W świecie wykreowanym przez masowe media czujemy to jeszcze dotkliwiej – bowiem nawet nie to, co myślimy, jest dziś ważne, tylko to, jak to MÓWIMY.

Znawcy kina powiedzą, że to film z tezą i że to banalne. Ale „Jak zostać królem” jest genialny właśnie z tego bardzo banalnego powodu – pokazuje, iż wobec pewnych problemów i ułomności wszyscy jesteśmy równi. Król się jąka, pisarz w wyniku udaru zapada na afazję, polityk sepleni, a dziennikarz nie mówi poprawnie głoski „r”.

To świetny film dla rodziców i nauczycieli – przestroga dla tych wszystkich, którzy dzieci traktują jak projekty. W swojej praktyce logopedycznej spotkałam takie dzieci i takich rodziców. Znam też niestety to spojrzenie Księcia Yorku przed przemówieniem otwierającym film. Problem w tym, że współcześnie obserwujemy zalew dysfunkcji i wad rozwojowych – w tym wad mówienia, pisania, czytania i liczenia – u dzieci. Jasne, że można to tłumaczyć „okolicznościami zewnętrznymi”, ale takie filmy jak „King’s Speech” bardzo dotkliwie pokazują, że nie można się wyleczyć, nie znając prawdziwych przyczyn choroby. To wreszcie piękny hołd dla terapeutów mowy.

Całości dopełnia błyskotliwa postać logopedy właśnie (świetny Geoffrey Rush) – choć podobno bez kompetencji, ale ze świetnymi wynikami, i muzyka (m.in. uwertura do „Wesela Figara” Mozarta wykorzystana jako element metody terapii zwanej „maskowaniem”), choć momentami nieco hEROICznA.

Kalina Cyz, muzykolog i logopeda, założycielka Warsztatu Mowy.

Jeśli chcesz umieścić fragment tekstu z dwutygodnik.com na swojej stronie lub blogu, prosimy o kontakt z redakcją na adres e-mail: redakcja@dwutygodnik.com. Dowiedz się więcej.