English version

Narodowy Instytut Audiowizualny

@dwutygodnik

dwutygodnik - strona kultury

82 2012

Archiwum numerów

Kwiecień 2009: 01 2009; 02 2009

Maj 2009: 03 2009; 04 2009; 05 2009

Czerwiec 2009: 06 2009; 07 2009

Lipiec 2009: 08 2009; 09 2009

Sierpień 2009: 10 2009; 11 2009

Wrzesień 2009: 12 2009

Wrzesień 2009: 13 2009

Październik 2009: 14 2009; 15 2009; 16 2009

Listopad 2009: 17 2009; 18 2009

Grudzień 2009: 19 2009

Grudzień 2009: 20 2009

Styczeń 2010: 21 2010; 22 2010

Luty 2010: 23 2010; 24 2010

Marzec 2010: 25 2010; 26 2010

Kwiecień 2010: 27 2010; 28 2010

Maj 2010: 29 2010; 30 2010; 31 2010

Czerwiec 2010: 32 2010; 33 2010

Lipiec 2010: 34 2010; 35 2010

Sierpień 2010: 36 2010; 37 2010

Wrzesień 2010: 38 2010; 39 2010

Październik 2010: 40 2010

Październik 2010: 41 2010; 42 2010

Listopad 2010: 43 2010; 44 2010

Grudzień 2010: 45 2010; 46 2010

Styczeń 2011: 47 2011

Styczeń 2011: 48 2011

Luty 2011: 49 2011; 50 2011

Marzec 2011: 51 2011; 52 2011

Kwiecień 2011: 53 2011; 54 2011

Kwiecień 2011: 55 2011

Maj 2011: 56 2011; 57 2011

Czerwiec 2011: 58 2011; 59 2011

Lipiec 2011: 60 2011; 61 2011

Sierpień 2011: 62 2011; 63 2011

Wrzesień 2011: 64 2011; 65 2011

Październik 2011: 66 2011; 67 2011; 68 2011

Listopad 2011: 69 2011; 70 2011

Grudzień 2011: 71 2011; 72 2011

Styczeń 2012: 73 2012; 74 2012

Luty 2012: 75 2012

Luty 2012: 76 2012

Marzec 2012: 77 2012; 78 2012; 79 2012

Kwiecień 2012: 80 2012; 81 2012

Maj 2012: 82 2012

Literatura
Teatr
Film
Sztuka
Muzyka
Produkty uboczne
Felietony
Rozmowy
Fikcje
Figle
Newsletter

Newsletter

Wpisz swój adres e-mail,
aby otrzymać nasz newsletter.

R.U.T.A., „GORE –
Pieśni buntu i niedoli XV-XX w.”

Joanna Halszka Sokołowska

Artyści R.U.T.A. nazywają siebie Ruchem Utopii, Transcendencji, Anarchii lub Reakcyjną Unią Terrorystyczno Artystowską. W muzycznej walce formułują „odpowiedź na to, co dzieje się w Polsce i na świecie”

W warstwie muzycznej nie jest to wydarzenie, które komentuje rzeczywistość w nie odkrytym jeszcze wymiarze. Komentarz odbywa się w rejonach znanych. Nie będzie więc ciekawostką dla kogoś, kto lubi mieć do czynienia z tym, czego do końca nie rozumie; co stanowi wyzwanie, nowość. Co zadziwia konstrukcją, czy nieznanym brzmieniem. I chyba nie miała to być wcale nowa jakość.

Chodzi tu raczej o odnalezienie aktualności w starym materiale kulturowym: w nieznanych nam powszechnie „tekstach chłopów buntujących się wobec ucisku ustroju feudalnego”. W prostym podobieństwie kultur zaangażowanego krzyku. Na tym kończy się aspiracja.

R.U.T.A., „GORE – Pieśni buntu i niedoli XV-XX w.”.
1 CD, Karrot Komando 2011.Jak przystało na (m.in.) okołopunkowe towarzystwo, jest to muzyka zaangażowana. Na załączonych stronicach płyty, obok rycin przywołana jest historia: opis stosunków polskiej ludności z „panami”, z Kościołem. Analizę tę wspierają nazwiska takich filozofów jak Tischner, Marks, Hegel. Artyści R.U.T.A. nazywają siebie Ruchem Utopii, Transcendencji, Anarchii lub Reakcyjną Unią Terrorystyczno Artystowską. W muzycznej walce formułują „odpowiedź na to, co dzieje się w Polsce i na świecie”.

Jeśli materiał zespołu R.U.T.A. potraktujemy w ten sposób, zobaczymy, że jest stworzony dla słów, dla kontekstu. Krwawe treści przekładają się na aranżacje wprost. Słowa wykrzykiwane rytmicznie, bez nadmiaru melodii, ustanawiają charakter muzyki. A muzyka słowa wzmacnia. Dlatego wiemy, że mamy do czynienia albo z nawołującymi do walki przewodnikami buntu, albo ze skandującymi (jak na wiecu lub podczas wojennego marszu) buntownikami. To oni wyznaczają puls. A jeśli w ten puls wejdziemy, poczujemy chłopskiego „ducha czasów”. To prosty przekaz emocjonalny, co chwilę podkreślany szybkim tempem. Bazą są tu rytmy.

Idealnym uczestnikiem koncertu „Pieśni buntu i niedoli”, byłby więc ten, kto przestanie się zastanawiać. Na przykład nad tym, jaka muzyka jest „dobra”. Odbiorca powinien oddać się transowi i brzmieniu, mieć nastawienie bardziej taneczne, niż intelektualne. Dopiero wtedy poczuje znaczenie tekstu; emocje, z jakich buntownicza treść się wywodzi. Wtedy powinno zadziałać – zwłaszcza w głosie Spiętego (czytającego „Lament chłopski”), który do przenikającej trzewia powagi swych słów już nas przyzwyczaił. Reszty utworów, jako odrębnych, być może nie zapamiętamy. Raczej pojedyncze motywy muzyczne. Punkowego ducha na akustycznych, folkowych barwach (założenie, że tam gdzie najlepiej sprawdziłaby się gitara, gitary być nie może). Szczerość energii.

Płyta ta jest więc raczej muzyczną pracą antropologiczną (raczej na tym polega jej wyjątkowość). Uaktualnioną punkowymi motywami i nowoczesną produkcją. Odkrywa zawsze atrakcyjną energię, emocje; siłę współbrzmiących strun: smyków i głosów, transowo-folkowego brzmienia bębnów. Siłę odegraną z należytą przestrzenią.

Jeśli chcesz umieścić fragment tekstu z dwutygodnik.com na swojej stronie lub blogu, prosimy o kontakt z redakcją na adres e-mail: redakcja@dwutygodnik.com. Dowiedz się więcej.