English version

Narodowy Instytut Audiowizualny

@dwutygodnik

dwutygodnik - strona kultury

82 2012

Archiwum numerów

Kwiecień 2009: 01 2009; 02 2009

Maj 2009: 03 2009; 04 2009; 05 2009

Czerwiec 2009: 06 2009; 07 2009

Lipiec 2009: 08 2009; 09 2009

Sierpień 2009: 10 2009; 11 2009

Wrzesień 2009: 12 2009

Wrzesień 2009: 13 2009

Październik 2009: 14 2009; 15 2009; 16 2009

Listopad 2009: 17 2009; 18 2009

Grudzień 2009: 19 2009

Grudzień 2009: 20 2009

Styczeń 2010: 21 2010; 22 2010

Luty 2010: 23 2010; 24 2010

Marzec 2010: 25 2010; 26 2010

Kwiecień 2010: 27 2010; 28 2010

Maj 2010: 29 2010; 30 2010; 31 2010

Czerwiec 2010: 32 2010; 33 2010

Lipiec 2010: 34 2010; 35 2010

Sierpień 2010: 36 2010; 37 2010

Wrzesień 2010: 38 2010; 39 2010

Październik 2010: 40 2010

Październik 2010: 41 2010; 42 2010

Listopad 2010: 43 2010; 44 2010

Grudzień 2010: 45 2010; 46 2010

Styczeń 2011: 47 2011

Styczeń 2011: 48 2011

Luty 2011: 49 2011; 50 2011

Marzec 2011: 51 2011; 52 2011

Kwiecień 2011: 53 2011; 54 2011

Kwiecień 2011: 55 2011

Maj 2011: 56 2011; 57 2011

Czerwiec 2011: 58 2011; 59 2011

Lipiec 2011: 60 2011; 61 2011

Sierpień 2011: 62 2011; 63 2011

Wrzesień 2011: 64 2011; 65 2011

Październik 2011: 66 2011; 67 2011; 68 2011

Listopad 2011: 69 2011; 70 2011

Grudzień 2011: 71 2011; 72 2011

Styczeń 2012: 73 2012; 74 2012

Luty 2012: 75 2012

Luty 2012: 76 2012

Marzec 2012: 77 2012; 78 2012; 79 2012

Kwiecień 2012: 80 2012; 81 2012

Maj 2012: 82 2012

Literatura
Teatr
Film
Sztuka
Muzyka
Produkty uboczne
Felietony
Rozmowy
Fikcje
Figle
Newsletter

Newsletter

Wpisz swój adres e-mail,
aby otrzymać nasz newsletter.

Agnieszka Drotkiewicz, „Jeszcze dzisiaj nie usiadłam”

Agnieszka Wolny-Hamkało

Rozmowa jako dziennikarski produkt uboczny? Kit? Strata czasu? Nie w nowej książce Agnieszki Drotkiewicz

Łatwo namalować abstrakcję. Łatwo upiec sernik. Łatwo zrobić książkę z rozmowami. Rozmowa to przecież coś naturalnego, leżącego w sferze profanum. Coś tak pospolitego, że przezroczystego, zbędnego. Zapchajdziura, strata czasu, wypełniacz, kit. A jednak stereotyp to wydmuszka. Bo gdyby status rozmowy był rzeczywiście tak niski – po co wydawać grubą forsę na lotnicze bilety, żeby dopiąć biznesowe sprawy? Po co się umawiać, spotykać, skoro jest internet, a nie ma czasu?

Agnieszka Drotkiewicz, „Jeszcze dzisiaj
nie usiadłam”. Czarne, Wołowiec, 336 stron,
w księgarniach od kwietnia 2011„Myślę, że ramy etyki bezinteresowności wyznacza bezpośredniość spotkania – współobecność, rozmowa, zmiana punktów widzenia. W takiej rozmowie nawet pozorując różne gry, nawet kłamiąc, jesteśmy autentyczni” – powiedział prof. Roch Sulima w jednym z wywiadów z nowej książki Agnieszki Drotkiewicz „Jeszcze dzisiaj nie usiadłam”.

Zgoda, mamy dużo książek z wywiadami. Wiele z nich to produkt uboczny zawodowej pracy dziennikarzy i publicystów. A jednak jest wśród nich kilka książek absolutnie wyjątkowych: kultowa „Męka twórcza. Z życia psychosomatycznego intelektualistów” Barbary N. Łopieńskiej, świetna książka z wywiadami politycznymi „Dwie na jednego” Agnieszki Kublik i Moniki Olejnik, czy rozmowy o umieraniu Szymona Hołowni – „Ludzie na walizkach”. Książką „Jeszcze dzisiaj nie usiadłam” Agnieszka Drotkiewicz dołącza do tej elitarnej ekipy.

Zawarte w niej wywiady spaja przewijające się mniej lub bardziej dosłownie pytanie „Jak żyć?”. Drotkiewicz przyznaje, że miała przy okazji na oku swój interes: sama chciała się tego dowiedzieć. Niby pytanie puste, z kręgu pop-psychologii i new age. Ale pisarka rozmawiała z silnymi, bezkompromisowymi postaciami, sprytnie pilnującymi swoich życiowych ścieżek. Zatem to ludzie, którzy dobrze wybrali. Może puszczą farbę, jak to się robi? Dadzą receptę? Wskażą kierunek? Może uda się od nich zarazić tym specjalnym rodzajem mądrości, który tak różni się od wiedzy?

Postacie wybrane przez autorkę „Dla mnie to samo” tylko pozornie „różni wszystko”. To między innymi Dorota Masłowska, gwiazda telewizji Monika Richardson, filozofka i pisarka zanurzona w kulturze żydowskiej Bella Szwarcman-Czarnota, antropolog i historyk kultury profesor Roch Sulima, punk-rockowa pisarka Sylwia Chutnik. Drotkiewicz podkreśla, że bohaterów wybrała intuicyjnie. Łączy ich to, że ich kompromisy są malutkie, w odróżnieniu od wysokiego poziomu refleksji, który widać we wszystkich wywiadach. Istotne jest nie tylko, co mówią – a mówią zajmująco – ale także: jak mówią. Przysłuchiwanie się ludziom, którzy panują nad językiem, a jeszcze lubią nas jakimś językowym dowcipem czy niespodzianką zaskoczyć, potęguje przyjemność z lektury.

Umiejętność słuchania jest jedną z najbardziej pożądanych cech autora rozmów. Takie aktywne „słuchanie” znakomicie wychodzi Drotkiewicz, która jest autentycznie ciekawa spraw, o które pyta, drąży tematy, wzrusza się razem ze swoimi gośćmi (podczas wywiadu z Kerskim po prostu się popłakała), wraz z nimi ubolewa nad mrocznym rewersem życia. Umie wytworzyć atmosferę akceptacji, spokoju, życzliwości.

„Rozmowa jest według mnie jedną z największych wartości, a zarazem jedną z największych przyjemności w życiu” – napisała we wstępie Drotkiewicz. Small-talk? Kit? Strata czasu? Nie tym razem. Rozmowy budzą nas z odrętwienia i pozwalają nabrać dystansu do naszych własnych ścieżek.

Agnieszka Wolny-Hamkało, ur. 1979, poetka i publicystka. Debiutowała w 1999 roku tomem poetyckim „Mocno poszukiwana”. Następnie opublikowała „Lonty” (2001), „Gospel” (2004), „Ani mi się śni” (2005), „Spamy miłosne” (2007) i „Nicon i Leica” (2010). Jest także autorką poematu dla dzieci „Nochal czarodziej” (2007) i współautorką antologii „Projekt Mężczyzna” (2009). Współpracuje m.in. z „Polityką”, „Gazetą Wyborczą” i „Lampą”. Mieszka we Wrocławiu.

Jeśli chcesz umieścić fragment tekstu z dwutygodnik.com na swojej stronie lub blogu, prosimy o kontakt z redakcją na adres e-mail: redakcja@dwutygodnik.com. Dowiedz się więcej.