English version

Narodowy Instytut Audiowizualny

@dwutygodnik

dwutygodnik - strona kultury

82 2012

Archiwum numerów

Kwiecień 2009: 01 2009; 02 2009

Maj 2009: 03 2009; 04 2009; 05 2009

Czerwiec 2009: 06 2009; 07 2009

Lipiec 2009: 08 2009; 09 2009

Sierpień 2009: 10 2009; 11 2009

Wrzesień 2009: 12 2009

Wrzesień 2009: 13 2009

Październik 2009: 14 2009; 15 2009; 16 2009

Listopad 2009: 17 2009; 18 2009

Grudzień 2009: 19 2009

Grudzień 2009: 20 2009

Styczeń 2010: 21 2010; 22 2010

Luty 2010: 23 2010; 24 2010

Marzec 2010: 25 2010; 26 2010

Kwiecień 2010: 27 2010; 28 2010

Maj 2010: 29 2010; 30 2010; 31 2010

Czerwiec 2010: 32 2010; 33 2010

Lipiec 2010: 34 2010; 35 2010

Sierpień 2010: 36 2010; 37 2010

Wrzesień 2010: 38 2010; 39 2010

Październik 2010: 40 2010

Październik 2010: 41 2010; 42 2010

Listopad 2010: 43 2010; 44 2010

Grudzień 2010: 45 2010; 46 2010

Styczeń 2011: 47 2011

Styczeń 2011: 48 2011

Luty 2011: 49 2011; 50 2011

Marzec 2011: 51 2011; 52 2011

Kwiecień 2011: 53 2011; 54 2011

Kwiecień 2011: 55 2011

Maj 2011: 56 2011; 57 2011

Czerwiec 2011: 58 2011; 59 2011

Lipiec 2011: 60 2011; 61 2011

Sierpień 2011: 62 2011; 63 2011

Wrzesień 2011: 64 2011; 65 2011

Październik 2011: 66 2011; 67 2011; 68 2011

Listopad 2011: 69 2011; 70 2011

Grudzień 2011: 71 2011; 72 2011

Styczeń 2012: 73 2012; 74 2012

Luty 2012: 75 2012

Luty 2012: 76 2012

Marzec 2012: 77 2012; 78 2012; 79 2012

Kwiecień 2012: 80 2012; 81 2012

Maj 2012: 82 2012

Literatura
Teatr
Film
Sztuka
Muzyka
Produkty uboczne
Felietony
Rozmowy
Fikcje
Figle
Newsletter

Newsletter

Wpisz swój adres e-mail,
aby otrzymać nasz newsletter.

Grigory Sokolov
w Warszawie

Marta Nadzieja

Przyjeżdża, gra program, bisuje, odjeżdża. I wraca. Oczywiste? Nie. Każdy dźwięk jest obietnicą kolejnego. W każdym koncercie odbija się już następny

W 2008 roku Grigory Sokolov na festiwalu „Chopin i jego Europa” grał dwie sonaty Mozarta i cykl preludiów Chopina. I o ile sonaty Mozarta brzmiały „tylko” znakomicie, o tyle preludia zapamiętałam jako linearną, zamkniętą opowieść, z której wyzierały kolejno: dramat, bunt i skupienie. Bez liryzmu, bez uniesienia. Nie chodzi już nawet o zaskakujące, stylistyczne wolty, tylko o całość.

*
Ilu artystom udaje się spiąć niby od niechcenia chopinowskie miniatury w jedność? Wartością tego odczytania była właśnie dająca się odczuć interpretacyjna bezwiedność. To, co u innych starannie wykoncypowane i rozpisane, u Sokolova jest odruchem bezwarunkowym, którą w pewnym stopniu sprowadzić można do niewiedzy – niepewności tego, co przyniesie następny dźwięk.

Sokolov w Warszawie

Johann Sebastian Bach, Robert Schumann. Grigory Sokolov (fortepian), Filharmonia Narodowa w Warszawie, 23 maja 2011

Kilka dni temu Sokolov znów wystąpił w Warszawie. Jego warszawskie recitale bez przesady można nazwać kultowymi. Który ze współczesnych pierwszoligowych pianistów z taką regularnością odwiedza stolicę i gromadzi niezmiennie pełną salę?

Pianista w pierwszej części recitalu sięgnął po dzieła Bacha. „Concerto nach Italienischen Gusto” (BWV 971) brzmiał momentami ociężale, ospale, a dźwięk pozostawiał wrażenie szklistego, wręcz metalicznego.

W „Overture nach Französischer Art” (BWV 831) czuć już było konstrukcję misterną i bez reszty skomplikowaną. Znów był to Bach masywny, ciężki, betonowy. Czy przedobrzony? Ci, dla których „Koncert francuski” i „Uwertura” to tkanina eteryczna i pełna niuansów, mogli się poczuć momentami rozczarowani. Bo faktycznie Bach Sokolova jest to Bach sążnisty, z rzadka przetykany koronkowymi wtrętami.

*
Myśląc o Bachu Sokolova, niechybnie nasuwa się skojarzenie z Bachem Glenna Goulda. W stosunku do Rosjanina, ten w interpretacjach mistrza z Lipska stoi po drugiej stronie barykady. Ale przecież to Bach z dwóch różnych przestrzeni. Płyty Sokolova to koncertowy zapis jego występów. Gould zaś świetnie czuł się w studiu nagraniowym.

Grigory Sokolov / mat. prom. FNPrzyjmijmy więc, że Sokolov, grając Bacha na żywo w Sali koncertowej, wyłuskuje z niego coś zupełnie innego, niż zamknięty w studiu Gould.

*
Jeśli ostatnio myśli się o „Humoresce” Schumanna, to najczęściej w kontekście wykonania Piotra Anderszewskiego. Formalnie wycyzelowana, w chłodzie doprowadzona do perfekcji. Sokolov zobaczył w u Schumanna to, czego niektórym mogło u Anderszewskiego brakować – linie papilarne. Emocje, nawet jeśli nie są one do końca oczywiste.

Jeśli w trzeciej części Intermezzo Polak wydaje się zbyt porywczy i czasami dosłowny, Sokolov pochyla się nad momentami lirycznymi. Jeśli w piątej części Anderszewski jest do bólu dramatyczny i prędki, Sokolov zdobywa się na dystans i gra do bólu pompatyczne dźwięki jakby z oddali.

*
Sokolov wchodzi na scenę z nieobecnym wyrazem twarzy. Przy instrumencie wzrok kieruje gdzieś w dal. Fascynujące jest śledzić nie tylko ruchy jego ręki, ale i mimikę twarzy. Po wykonaniu programu, nie daje się długo prosić o bisy. Wychodzi pięć razy, by zagrać Rameau, Chopina i Brahmsa. Cappricio z op. 116 i Intermezzo a-moll z op. 76 brzmią olśniewająco.

*
Ma 61 lat. Z reguły występuje sam.

Marta Nadzieja, ur. 1981, ukończyła dziennikarstwo na UW, studiowała muzykologię tamże i na UJ. Wydawca w Telewizji Polskiej, gdzie m.in. odpowiadała za wirtualną oprawę Konkursów Chopinowskiego i Wieniawskiego. Lubi być na terminalach lotniczych. Marzy o wywiadzie-rzece z ZM.

Jeśli chcesz umieścić fragment tekstu z dwutygodnik.com na swojej stronie lub blogu, prosimy o kontakt z redakcją na adres e-mail: redakcja@dwutygodnik.com. Dowiedz się więcej.