Narodowy Instytut Audiowizualny
@dwutygodnik
Film
- Kwiecień 2009
01 2009
02 2009
- Maj 2009
03 2009
04 2009
05 2009
- Czerwiec 2009
06 2009
07 2009
- Lipiec 2009
08 2009
09 2009
- Sierpień 2009
10 2009
11 2009
- Wrzesień 2009
12 2009
- Wrzesień 2009
13 2009
- Październik 2009
14 2009
15 2009
16 2009
- Listopad 2009
17 2009
18 2009
- Grudzień 2009
19 2009
- Grudzień 2009
20 2009
- Styczeń 2010
21 2010
22 2010
- Luty 2010
23 2010
24 2010
- Marzec 2010
25 2010
26 2010
- Kwiecień 2010
27 2010
28 2010
- Maj 2010
29 2010
30 2010
31 2010
- Czerwiec 2010
32 2010
33 2010
- Lipiec 2010
34 2010
35 2010
- Sierpień 2010
36 2010
37 2010
- Wrzesień 2010
38 2010
39 2010
- Październik 2010
40 2010
- Październik 2010
41 2010
42 2010
- Listopad 2010
43 2010
44 2010
- Grudzień 2010
45 2010
46 2010
- Styczeń 2011
47 2011
- Styczeń 2011
48 2011
- Luty 2011
49 2011
50 2011
- Marzec 2011
51 2011
52 2011
- Kwiecień 2011
53 2011
54 2011
- Kwiecień 2011
55 2011
- Maj 2011
56 2011
57 2011
- Czerwiec 2011
58 2011
59 2011
- Lipiec 2011
60 2011
61 2011
- Sierpień 2011
62 2011
63 2011
- Wrzesień 2011
64 2011
65 2011
- Październik 2011
66 2011
67 2011
68 2011
- Listopad 2011
69 2011
70 2011
- Grudzień 2011
71 2011
72 2011
- Styczeń 2012
73 2012
74 2012
- Luty 2012
75 2012
- Luty 2012
76 2012
- Marzec 2012
77 2012
78 2012
79 2012
- Kwiecień 2012
80 2012
81 2012
- Maj 2012
82 2012
Komentarze (4)
To fakt. Niedawno słyszałem jak mieszkaniec "rozwiniętej Europy Zachodniej" mówił o swych wrażeniach z wizyty w Polsce. Brzmiało to +/- tak: "Jeszcze nie widziałem tylu ogromnych billboardów..."
Socjalizm nie tylko, niejako programowo, okaleczył przestrzeń publiczną wszczepiając do niej powtarzalną, dojmującą szarość topornych brył, ale także nauczył ludzi "sprytu" i swoiście pojętej zapobiegliwości w warunkach niedoboru. Ta cecha po '89 roku przeistoczyła się w zamaszystą, anarchiczną zachłanność . To ona nie pozwala, by "zmarnował się" pusty kawałek parkanu czy leżąca odłogiem łąka i umknęła złotówka lub dwie. Granice działki wyznaczają obszar zainteresowania i ambicji jej właścicieli. Szerszy kontekst nie istnieje.
Szyldy, bannery i tablice można jednak, choćby teoretycznie, zlikwidować w jeden dzień (i oby dzień ten przyszedł jak najszybciej). Ta sama postawa każe niestety od dwóch przeszło dekad wznieść za tym samym płotem "imponujący" dom z pustaków, najlepiej z gankiem i kolumnami, w kolorze łososia lub dojrzałej cytryny. Często na miejscu chaty w stylu regionalnym. Te siedliska rodzin aspirujących zostaną z nami na dłużej. Równie brzydkie i jaskrawe w każdej gminie od gór po morza brzegi. Podobnie jak rynki, chodniki i podjazdy z kostki bauma.
Zdumiewająca jest ta zdolność do upowszechnienia i ujednolicenia wzorów tchnących niewyszukanym gustem. Zamiłowanie do makiet, substytutów. Kebab jako najpowszechniejsza, "narodowa" przekąska, Galeria Handlowa jako proteza rynku czy miejskiego placu (z jego funkcją handlową), centrum kultury i ośrodka sportowego zamkniętych w jednym baraku. Można by wymieniać długo... Nadwiślański świat coraz bardziej prowizoryczny i nijaki, z dykty i prefabrykatów.
A już za tygodni parę blachodachówkę zastąpi pan Heniek, murarz, przemieniony w Henryka Ź., lokalną ósemkę Platformy Obywatelskiej. Co prawda Heńki zaśmiecają raczej centra miast niż zasłaniają polskie lasy, ale problem outdooru to nie tylko problem dróg krajowych.
Wreszcie ktoś coś o tym napisał. Niestety chyba niewiele osób w tym kraju w ogóle zauważa, że to jakiś problem.
Niedawno byłem na Litwie i co mnie tam zadziwiło, to piękno przyrody, którą można było oglądać bez przeszkód. Jak oni to robią, że nie mają tych ordynarnych śmieci reklamo-podobnych? Czy w naszym kraju nie ma na to żadnych przepisów?