English version

Narodowy Instytut Audiowizualny

@dwutygodnik

dwutygodnik - strona kultury

14 2009

Archiwum numerów

Kwiecień 2009: 01 2009; 02 2009

Maj 2009: 03 2009; 04 2009; 05 2009

Czerwiec 2009: 06 2009; 07 2009

Lipiec 2009: 08 2009; 09 2009

Sierpień 2009: 10 2009; 11 2009

Wrzesień 2009: 12 2009

Wrzesień 2009: 13 2009

Październik 2009: 14 2009; 15 2009; 16 2009

Listopad 2009: 17 2009; 18 2009

Grudzień 2009: 19 2009

Grudzień 2009: 20 2009

Styczeń 2010: 21 2010; 22 2010

Luty 2010: 23 2010; 24 2010

Marzec 2010: 25 2010; 26 2010

Kwiecień 2010: 27 2010; 28 2010

Maj 2010: 29 2010; 30 2010; 31 2010

Czerwiec 2010: 32 2010; 33 2010

Lipiec 2010: 34 2010; 35 2010

Sierpień 2010: 36 2010; 37 2010

Wrzesień 2010: 38 2010; 39 2010

Październik 2010: 40 2010

Październik 2010: 41 2010; 42 2010

Listopad 2010: 43 2010; 44 2010

Grudzień 2010: 45 2010; 46 2010

Styczeń 2011: 47 2011

Styczeń 2011: 48 2011

Luty 2011: 49 2011; 50 2011

Marzec 2011: 51 2011; 52 2011

Kwiecień 2011: 53 2011; 54 2011

Kwiecień 2011: 55 2011

Maj 2011: 56 2011; 57 2011

Czerwiec 2011: 58 2011; 59 2011

Lipiec 2011: 60 2011; 61 2011

Sierpień 2011: 62 2011; 63 2011

Wrzesień 2011: 64 2011; 65 2011

Październik 2011: 66 2011; 67 2011; 68 2011

Listopad 2011: 69 2011; 70 2011

Grudzień 2011: 71 2011; 72 2011

Styczeń 2012: 73 2012; 74 2012

Luty 2012: 75 2012

Luty 2012: 76 2012

Marzec 2012: 77 2012; 78 2012; 79 2012

Kwiecień 2012: 80 2012; 81 2012

Maj 2012: 82 2012

Literatura
Teatr
Film
Sztuka
Muzyka
Produkty uboczne
Felietony
Rozmowy
Fikcje
Figle
Newsletter

Newsletter

Wpisz swój adres e-mail,
aby otrzymać nasz newsletter.

Dupa i dusza

Łukasz Maciejewski

Walerian Borowczyk najpierw pokazał Polsce (rozebranej i ubranej), że animacja jest sztuką, a następnie pokazał światu (rozebranemu), że filmowy Eros jest seksualny

Walerian Borowczyk to reżyser, którego podziwiają David Lynch, Terry Gilliam i bracia Quay, ale którego twórczość jest w Polsce niemal nieznana. Trzeba to nadrobić. Okazja w końcu się nadarzyła. Kluczowe filmy Borowczyka z lat siedemdziesiątych ubiegłego wieku: „Opowieści niemoralne” (1974) i „Bestia” (1975), właśnie ukazały się na DVD.

„Opowieści niemoralne”, reż. Walerian
Borowczyk (Agencja Artystyczna MTJ, 2009)Każdy zna swojego Borowczyka. Dla miłośników animacji jest przede wszystkim współtwórcą „polskiej szkoły”; kinomani z szacunkiem wspominają jego uwodzicielski slalom pomiędzy kiczem, orgią i pięknem; z kolei miłośnicy stylowego porno dobrze wiedzą, że w filmach „Boro” zawsze było parno. No i wszyscy zadowoleni.

Borowczyk najpierw pokazał Polsce (rozebranej i ubranej), że animacja jest sztuką, a następnie pokazał światu (rozebranemu), że filmowy Eros jest seksualny, a kino erotyczne może być taką samą dziedziną sztuki, jak filozoficzna rozprawa. Dusza i dupa w kinie Waleriana Borowczyka siadywały zawsze w tej samej ławie. Zmieniały się tylko konfiguracje.

„Bestia”, reż. Walerian Borowczyk
(Agencja Artystyczna MTJ, 2009)Ogier chce zapłodnić klacz. Jest podniecony, miota się po wybiegu. Koń jest bestią, która nie potrafi zapanować nad chucią. Scenę kopulacji koni ogląda przez okno śliczna i niewinna panienka, Lucy Broadhurst, która rezyduje w położnym w puszczy dworze. Lucy patrzy na konie i sama czuje się klaczą. Śni, że obrośnięta bestia najdosłowniej pokrywa ją w leśnej głuszy, następnie dziewczyna zaczyna się masturbować. Za pomocą róży… Tak zaczyna się „Bestia”, jeden z najsłynniejszych filmów Waleriana Borowczyka. Wulgarne? Prymitywne? Perwersyjne? Myślę, że przede wszystkim jednak nonkonformistyczne i radykalne. W swoich najciekawszych filmach Borowczyk przecierał bowiem szlaki dla wszystkich twórców campowych, awangardowych i nieprawomyślnych. Zestawiał ciało – ciemiężone, zbrukane i tęskniące – z pożądaniem, często także chorym i niespokojnym. Nie bał się ani jednego, ani drugiego.

Jego kino było zawsze seksualne, ale realizując wybitne filmy w rodzaju „Za murami klasztoru” czy „Goto”, Borowczyk udowodnił, że o wiele bliżej mu do perwersji spod znaku Markiza de Sade czy bolesnego, metalicznego wyrafinowania Jeana Geneta niż do śmietnika pornografii. Boro był bowiem przede wszystkim pornografem intelektu. Dlatego spotkanie – tym razem na DVD – ze światem Erosa z logo Borowczyka jest przeżyciem intelektualnym, nie erotycznym. Przypomina złapane w locie migawki z życia – bujnego i tajemniczego. Oto kobiety w dezabilu i męskie – owłosione – offy. Zwierzęta i ludzie. Witajcie w (naszym) ZOO.

Łukasz Maciejewski, dziennikarz, krytyk filmowy i teatralny, współpracownik kilkunastu czasopism (m.in. „Tygodnika Powszechnego”, „Filmu”, „Kwartalnika Filmowego”, „Dziennika”, „Teatru”, „Notatnika Teatralnego” i „Machiny”). W 2009 roku opublikował „Przygodę myśli” oraz – jako współautor – „Tako rzecze… Lem” (Rosja), „Zanussi. Przemiany”, „Krystian Lupa. Rozmowy/Conversations”. W 2010 roku wydał album „Opera Krakowska – spełnione marzenie”.

Jeśli chcesz umieścić fragment tekstu z dwutygodnik.com na swojej stronie lub blogu, prosimy o kontakt z redakcją na adres e-mail: redakcja@dwutygodnik.com. Dowiedz się więcej.

Wydanie: 14
Data: 10/2009
Tagi: film, film animowany, film eksperymentalny, bracia Quay, film polski, płyta DVD, camp, Walerian Borowczyk, film erotyczny, David Lynch

pokaż wszystkie

1 / 3