English version

Narodowy Instytut Audiowizualny

@dwutygodnik

dwutygodnik - strona kultury

82 2012

Archiwum numerów

Kwiecień 2009: 01 2009; 02 2009

Maj 2009: 03 2009; 04 2009; 05 2009

Czerwiec 2009: 06 2009; 07 2009

Lipiec 2009: 08 2009; 09 2009

Sierpień 2009: 10 2009; 11 2009

Wrzesień 2009: 12 2009

Wrzesień 2009: 13 2009

Październik 2009: 14 2009; 15 2009; 16 2009

Listopad 2009: 17 2009; 18 2009

Grudzień 2009: 19 2009

Grudzień 2009: 20 2009

Styczeń 2010: 21 2010; 22 2010

Luty 2010: 23 2010; 24 2010

Marzec 2010: 25 2010; 26 2010

Kwiecień 2010: 27 2010; 28 2010

Maj 2010: 29 2010; 30 2010; 31 2010

Czerwiec 2010: 32 2010; 33 2010

Lipiec 2010: 34 2010; 35 2010

Sierpień 2010: 36 2010; 37 2010

Wrzesień 2010: 38 2010; 39 2010

Październik 2010: 40 2010

Październik 2010: 41 2010; 42 2010

Listopad 2010: 43 2010; 44 2010

Grudzień 2010: 45 2010; 46 2010

Styczeń 2011: 47 2011

Styczeń 2011: 48 2011

Luty 2011: 49 2011; 50 2011

Marzec 2011: 51 2011; 52 2011

Kwiecień 2011: 53 2011; 54 2011

Kwiecień 2011: 55 2011

Maj 2011: 56 2011; 57 2011

Czerwiec 2011: 58 2011; 59 2011

Lipiec 2011: 60 2011; 61 2011

Sierpień 2011: 62 2011; 63 2011

Wrzesień 2011: 64 2011; 65 2011

Październik 2011: 66 2011; 67 2011; 68 2011

Listopad 2011: 69 2011; 70 2011

Grudzień 2011: 71 2011; 72 2011

Styczeń 2012: 73 2012; 74 2012

Luty 2012: 75 2012

Luty 2012: 76 2012

Marzec 2012: 77 2012; 78 2012; 79 2012

Kwiecień 2012: 80 2012; 81 2012

Maj 2012: 82 2012

Literatura
Teatr
Film
Sztuka
Muzyka
Produkty uboczne
Felietony
Rozmowy
Fikcje
Figle
Newsletter

Newsletter

Wpisz swój adres e-mail,
aby otrzymać nasz newsletter.

Teatr Nowy w Krakowie

„Lubiewo”, reż. Piotr Sieklucki

Joanna Targoń

Duże fragmenty przedstawienia wiszą wyłącznie na tekście, atrakcyjnym co prawda, ale czy po to się idzie do teatru, żeby słuchać tekstu? Wypadałoby się zastanowić, po co go mamy słuchać

Z „Lubiewa” – nieporządnej, wielowątkowej i wielostylowej opowieści, której zamierzeniem jest ogarnięcie całości losu polskich homoseksualistów, ich odmian, ich wstydliwych tajemnic, ekspresji, śmieszności – Piotr Sieklucki wybrał wątek Patrycji i Lukrecji, ten, od którego rozpoczyna się powieść.
Narrator przychodzi z dyktafonem do smutnego, zapyziałego mieszkania, gdzie skromnie bytują sobie dwaj starsi panowie, mówiący o sobie w rodzaju żeńskim, rozsnuwający przed „panem dziennikarzem” śmieszne i straszne historie podbojów cielesnych w krzakach, parkach, pisuarach, kawiarniach Orbisu, na dworcach, pod koszarami i wszędzie tam, gdzie wrocławski pedał mógł zapolować na faceta.

Tak jest w powieści. Spektakl rozpoczyna się od wyliczenia (z towarzyszeniem żałobnej muzyki) długiej listy imion – czy raczej pseudonimów – bohaterów tych opowieści: Dżesika, Lady Pomidorowa, Jaśka od Księdza... Sieklucki przed premierą zapowiadał „święto zmarłych na AIDS”, no i słowa dotrzymał. Niestety.
Żałobny ton powraca natrętnie i mechanicznie, znajdując kulminację w finale, gdy Partycja i Lukrecja zapalają z namaszczeniem wódkę w kieliszkach na cześć zmarłych współtowarzyszy pedalskiej doli. Nie chodzi nawet o to, że to chwyt mocno przez lata wytarty, ale o to, że „Lubiewo” nie jest książką o śmierci, a o życiu. Ze śmiercią w tle, owszem, z dojmującym poczuciem przemijania, ale i z niezwykle witalnymi bohaterami, afirmującymi życie, ciało, nawet własne – pokraczne, starzejące się, śmieszne. Nawet tylko słowem, skoro już się nie da inaczej.

„Lubiewo” wg Michała Witkowskiego, reż. P. Sieklucki.
Teatr Nowy w Krakowie, premiera 5 listopada 2011Takie przesunięcie akcentów, ujęcie przedstawienia w patetyczną klamrę (klamra to kolejny wytarty chwyt, nie wiedzieć czemu uznawany za dodający przedstawieniu głębi), spycha na plan dalszy to, co u Witkowskiego najciekawsze – czyli precyzyjny opis, oddanie sposobu mówienia, zachowania, tych wszystkich fum, pretensji, dowcipów, gier i gierek. Witkowski jest uważnym obserwatorem i ma świetne ucho. Sieklucki tak uważnym reżyserem nie jest. A szkoda, bo aktorów zatrudnił ciekawych i zaangażowanych w przedsięwzięcie – Edwarda Kalisza (Patrycja) i Pawła Sanakiewicza (Lukrecja), panów starszych, z radosnym bezwstydem eksponujących tłustawe ciała obciągnięte elastycznymi golfikami, zaczepnie kokietujących widownię, przeginających się wdzięcznie, z niezbędną dawką melancholii: ach, ach, to se ne vrati...

Nierozstrzygniętą sprawą pozostaje, co właściwie dano nam do oglądania. Może fragment „Atlasu ciot polskich” (jest taki rozdział w „Lubiewie”, wykorzystany zresztą w przedstawieniu)? Z offu słyszymy głos Krystyny Czubówny, czytającej co bardziej „antropologiczne” fragmenty tekstu. Ale i ten pomysł stosowany jest mechanicznie, głos Czubówny pojawia się jako wypełniacz czy przerywnik.

Czy też może amatorski, ale barwny teatrzyk domowy Patrycji i Lukrecji, w których kondycję jest wpisana przesada i popis, gra i autoironiczny jej rewers? To byłoby ciekawe, zwłaszcza że ślady takiej koncepcji istnieją na scenie – gdyby tylko Sieklucki potrafił ją wykorzystać i przeprowadzić. Jego robota jest jednak pospieszna i nieprecyzyjna, a przecież sami aktorzy, choćby najbardziej oddani, nie zrobią spektaklu. Duże fragmenty przedstawienia wiszą wyłącznie na tekście, atrakcyjnym co prawda, ale czy po to się idzie do teatru, żeby słuchać tekstu? Wypadałoby się zastanowić, po co go mamy słuchać.

Joanna Targoń, była recenzentka krakowskiego oddziału „Gazety Wyborczej”, pisuje do „Didaskaliów”.

Jeśli chcesz umieścić fragment tekstu z dwutygodnik.com na swojej stronie lub blogu, prosimy o kontakt z redakcją na adres e-mail: redakcja@dwutygodnik.com. Dowiedz się więcej.