English version

Narodowy Instytut Audiowizualny

@dwutygodnik

dwutygodnik - strona kultury

69 2011

Archiwum numerów

Kwiecień 2009: 01 2009; 02 2009

Maj 2009: 03 2009; 04 2009; 05 2009

Czerwiec 2009: 06 2009; 07 2009

Lipiec 2009: 08 2009; 09 2009

Sierpień 2009: 10 2009; 11 2009

Wrzesień 2009: 12 2009

Wrzesień 2009: 13 2009

Październik 2009: 14 2009; 15 2009; 16 2009

Listopad 2009: 17 2009; 18 2009

Grudzień 2009: 19 2009

Grudzień 2009: 20 2009

Styczeń 2010: 21 2010; 22 2010

Luty 2010: 23 2010; 24 2010

Marzec 2010: 25 2010; 26 2010

Kwiecień 2010: 27 2010; 28 2010

Maj 2010: 29 2010; 30 2010; 31 2010

Czerwiec 2010: 32 2010; 33 2010

Lipiec 2010: 34 2010; 35 2010

Sierpień 2010: 36 2010; 37 2010

Wrzesień 2010: 38 2010; 39 2010

Październik 2010: 40 2010

Październik 2010: 41 2010; 42 2010

Listopad 2010: 43 2010; 44 2010

Grudzień 2010: 45 2010; 46 2010

Styczeń 2011: 47 2011

Styczeń 2011: 48 2011

Luty 2011: 49 2011; 50 2011

Marzec 2011: 51 2011; 52 2011

Kwiecień 2011: 53 2011; 54 2011

Kwiecień 2011: 55 2011

Maj 2011: 56 2011; 57 2011

Czerwiec 2011: 58 2011; 59 2011

Lipiec 2011: 60 2011; 61 2011

Sierpień 2011: 62 2011; 63 2011

Wrzesień 2011: 64 2011; 65 2011

Październik 2011: 66 2011; 67 2011; 68 2011

Listopad 2011: 69 2011; 70 2011

Grudzień 2011: 71 2011; 72 2011

Styczeń 2012: 73 2012; 74 2012

Luty 2012: 75 2012

Luty 2012: 76 2012

Marzec 2012: 77 2012; 78 2012; 79 2012

Kwiecień 2012: 80 2012; 81 2012

Maj 2012: 82 2012

Literatura
Teatr
Film
Sztuka
Muzyka
Produkty uboczne
Felietony
Rozmowy
Fikcje
Figle
Newsletter

Newsletter

Wpisz swój adres e-mail,
aby otrzymać nasz newsletter.

Joanna Tokarska-Bakir

PÓŁ STRONY:
Zamiast Marszu Niepodległości;
I see you

Joanna Tokarska-Bakir

Zamiast Marszu Niepodległości

Powinnam była napisać o „Naszej klasie” Tadeusza Słobodzianka, którą obejrzałam w Filadelfii (bardzo sprawny spektakl w reżyserii Blanki Zizki w Wilma Theater, któremu Instytut Polski w Nowym Jorku odmówił dofinansowania). Albo o skandalu z „Berkiem” Artura Żmijewskiego, który w końcu przebił się do mainstreamu, ponieważ oprotestowali go niemieccy Żydzi. Ale jakoś nie mogę się przemóc.

W Ameryce jest tyle rzeczy nowych. Ona sama jest jak spełnione proroctwo z Apokalipsy: „oto czynię wszystko nowe”. W telewizji serial wyprodukowany przez Stevena Spielberga pod tytułem „Terra Nova”, zupełnie przyzwoicie zrobiona bajka telewizji Fox, ze stosownym wkładem teksańsko-prorodzinnym (dokąd zaprasza się dziewczynę na pierwszą randkę? na dożynki). Symboliczna wymowa tej produkcji jest potężna, a jej związki z najważniejszymi popkulturowymi wizjami amerykańskiej przeszłości – np. „Tańczącym z wilkami” – niewątpliwe.

Akcja rozpoczyna się w roku 2149 w Chicago, kiedy przeludniona Ziemia, wyniszczona wojnami i katastrofą ekologiczną, w zasadzie pozbawiona roślinności i czystego powietrza, stopniowo dogorywa. Wtedy właśnie uczeni odkrywają szczelinę w czasoprzestrzeni, pozwalającą przenosić się 85 milionów lat wstecz, w sam środek okresu kredy. W przeszłość zaczynają wyruszać pielgrzymki pionierów, decydujących się na fresh start, nieodłączną część amerykańskiego marzenia. Ekspedycje lądują w tropikalnym kredowym lesie, wśród dinozaurów, i usiłują – nie popełniając błędów przyszłości – wykorzystać swoją drugą szansę. Amerykanie śnią historię alternatywną.

Jak słodko jest oglądać „Terra Novę” zamiast Marszu Niepodległości.

I see you

Staram się nie uogólniać. Obyczaje drogowe w Ameryce zmieniają się od stanu do stanu, przy czym nie działa tu podział na wybrzeże wschodnie i zachodnie. Mówiono mi, że w południowej Kalifornii kierowcy zatrzymują się na widok pieszego równie niezawodnie jak tu, w Princeton. Auto podjeżdża do przejścia, pieszy nawiązuje z kierowcą kontakt wzrokowy i od tego momentu jest pewien, że bezpiecznie przejdzie przez jezdnię.

Ale wystarczy pojechać godzinę pociągiem w głąb kraju, by zobaczyć całkiem inny świat. Filadelfia (na niektórych drogowskazach po prostu „Phila”) ma swoje własne zwyczaje w tej mierze. Jesteś na przejściu, kontakt wzrokowy nawiązany, bądź pewien że kierowca nie zwolni. Sprawdził, że go widzisz, jest więc dla niego zupełnie jasne, że tym samym go przepuszczasz. Znawcy wręcz zabraniają patrzeć na kierowcę. Należy przechodzić przez jezdnię tak, jak czynią to staruszkowie i sadhu w Indiach – w dowolnym miejscu, w kompletnej dezorientacji.

Joanna Tokarska-Bakir, ur. 1958, antropolożka kultury, eseistka, autorka m.in. „Legendy o krwi. Antropologia przesądu” (2008).

PÓŁ STRONY:
Noc żywych Żydów; Ulica szmalcowników

Recenzent „Newsweeka” meldował zdławionym szeptem: doradca premiera Tuska nazywa Żydów „trupkami”

Czytaj dalej

PÓŁ STRONY: Sontag; Wysokie niskie

„Dzienniki” Susan Sontag, dla mnie nowość, choć tom pierwszy wyszedł cztery lata temu. Wstęp do pism pośmiertnych napisał jej syn, David Rieff

Czytaj dalej

PÓŁ STRONY:
Błąd; Ogród

Martha Stewart wysyła ghostwriterkę do Kaliforni, gdzie jeszcze niedawno mieszkała inna pani z Polski, Ganna Walska, awanturnica i niespełniona diwa operowa

Czytaj dalej

więcej felietonów