English version

Narodowy Instytut Audiowizualny

@dwutygodnik

dwutygodnik - strona kultury

71 2011

Archiwum numerów

Kwiecień 2009: 01 2009; 02 2009

Maj 2009: 03 2009; 04 2009; 05 2009

Czerwiec 2009: 06 2009; 07 2009

Lipiec 2009: 08 2009; 09 2009

Sierpień 2009: 10 2009; 11 2009

Wrzesień 2009: 12 2009

Wrzesień 2009: 13 2009

Październik 2009: 14 2009; 15 2009; 16 2009

Listopad 2009: 17 2009; 18 2009

Grudzień 2009: 19 2009

Grudzień 2009: 20 2009

Styczeń 2010: 21 2010; 22 2010

Luty 2010: 23 2010; 24 2010

Marzec 2010: 25 2010; 26 2010

Kwiecień 2010: 27 2010; 28 2010

Maj 2010: 29 2010; 30 2010; 31 2010

Czerwiec 2010: 32 2010; 33 2010

Lipiec 2010: 34 2010; 35 2010

Sierpień 2010: 36 2010; 37 2010

Wrzesień 2010: 38 2010; 39 2010

Październik 2010: 40 2010

Październik 2010: 41 2010; 42 2010

Listopad 2010: 43 2010; 44 2010

Grudzień 2010: 45 2010; 46 2010

Styczeń 2011: 47 2011

Styczeń 2011: 48 2011

Luty 2011: 49 2011; 50 2011

Marzec 2011: 51 2011; 52 2011

Kwiecień 2011: 53 2011; 54 2011

Kwiecień 2011: 55 2011

Maj 2011: 56 2011; 57 2011

Czerwiec 2011: 58 2011; 59 2011

Lipiec 2011: 60 2011; 61 2011

Sierpień 2011: 62 2011; 63 2011

Wrzesień 2011: 64 2011; 65 2011

Październik 2011: 66 2011; 67 2011; 68 2011

Listopad 2011: 69 2011; 70 2011

Grudzień 2011: 71 2011; 72 2011

Styczeń 2012: 73 2012; 74 2012

Luty 2012: 75 2012

Luty 2012: 76 2012

Marzec 2012: 77 2012; 78 2012; 79 2012

Kwiecień 2012: 80 2012; 81 2012

Maj 2012: 82 2012

Literatura
Teatr
Film
Sztuka
Muzyka
Produkty uboczne
Felietony
Rozmowy
Fikcje
Figle
Newsletter

Newsletter

Wpisz swój adres e-mail,
aby otrzymać nasz newsletter.

Joanna Tokarska-Bakir

PÓŁ STRONY:
Is the Negro Your Sister?; Camelot

Joanna Tokarska-Bakir

Is the Negro Your Sister?
„Letter from Birmingham Jail” Martina Luthera Kinga, znany także pod nazwą „The Negro is Your Brother”, to dla amerykańskiej religii obywatelskiej tyle, co „Listy św. Pawła” dla chrześcijaństwa. Uczestniczę w seminarium na temat tego tekstu. Jonathan Rieder szczegółowo analizuje filozofię, teologię, retorykę i politykę listu.

Pada pytanie o stosunek Kinga do kobiet, o to, czy taki sam list mógłby zostać do nich skierowany. Referent nie owija w bawełnę: nie mógłby. King był mizoginem-dziwkarzem. Pogardzał kobietami. Te, które skrzywdził, nie pozostawały mu dłużne. Wyszydzały jego patos. Dar języków uważały za zwykłe trucie. Podważały status proroka.

Pojawia się dziwna szczelina w rozmowie. Z jednej strony jest Eleanor i jej pytanie o kobiety. Z drugiej Jonathan, który niczemu nie zaprzecza, ale też niczego w swojej hagiograficznej wizji Kinga nie zmienia.

Martin Luter King, kobiety i walka o zniesienie segregacji.

Thomas Jefferson, osobista niewolnica prezydenta i walka o zniesienie niewolnictwa, Bronisław Malinowski, czarni służący i antropologiczna teoria kultury.

Pytanie o twórcę i tworzywo.

Camelot
Tajemniczy zamek z legend arturiańskich, który bezskutecznie próbowali obrzydzić nam Pythonowie, jest bohaterem brytyjskiego serialu „Camelot”. Wskutek utyskiwań recenzentów jego produkcja zakończyła się na sezonie pierwszym.

Shame on you! Film jest wspaniały, choć dialogi przypominają rozmowy w dyskotece („there was something between us during coronation”). Ale żeby legenda wróciła do życia powszechnego, filmowe rozmowy muszą być właśnie takie. Nic nie szkodzi, że bohaterowie przypominają postaci z gier komputerowych, a młody król Artur solistę boysbandu.

Legenda arturiańska to supersupeł w światowej mitologii. Wielbię ten serial nie za jakość dialogów, ale za interpretację zagmatwanego mitu. Tu wydobyto z niego opowieść o wierności. Wierność to jest dziś niezrozumiałe słowo, na którym żerują Jarosław Marek Rymkiewicz i naziole. Dawno umarł Józef Tischner, ostatni, który potrafił coś o nim powiedzieć.

Tymczasem w prostodusznym, ale przenikliwym „Camelocie”, mit arturiański namotany wokół wierności okazuje się totemiczną opowieścią Europejczyków. Ważniejszą nawet od bliskowschodniej historii o Synu Bożym, którego zabito z powodów coraz bardziej niezrozumiałych. Tożsamość zbudowana wokół zemsty za tę śmierć wplątała Europejczyków w niewolę cięższą od egipskiej. To niesamowite, że w tym jałowym krajobrazie wyrasta nagle plebejska historia o innym pojmowaniu wierności niż tylko wierność swojej własnej krwi.

Joanna Tokarska-Bakir, ur. 1958, antropolożka kultury, eseistka, autorka m.in. „Legendy o krwi. Antropologia przesądu” (2008).

PÓŁ STRONY:
Noc żywych Żydów; Ulica szmalcowników

Recenzent „Newsweeka” meldował zdławionym szeptem: doradca premiera Tuska nazywa Żydów „trupkami”

Czytaj dalej

PÓŁ STRONY: Sontag; Wysokie niskie

„Dzienniki” Susan Sontag, dla mnie nowość, choć tom pierwszy wyszedł cztery lata temu. Wstęp do pism pośmiertnych napisał jej syn, David Rieff

Czytaj dalej

PÓŁ STRONY:
Błąd; Ogród

Martha Stewart wysyła ghostwriterkę do Kaliforni, gdzie jeszcze niedawno mieszkała inna pani z Polski, Ganna Walska, awanturnica i niespełniona diwa operowa

Czytaj dalej

więcej felietonów