English version

Narodowy Instytut Audiowizualny

@dwutygodnik

dwutygodnik - strona kultury

82 2012

Archiwum numerów

Kwiecień 2009: 01 2009; 02 2009

Maj 2009: 03 2009; 04 2009; 05 2009

Czerwiec 2009: 06 2009; 07 2009

Lipiec 2009: 08 2009; 09 2009

Sierpień 2009: 10 2009; 11 2009

Wrzesień 2009: 12 2009

Wrzesień 2009: 13 2009

Październik 2009: 14 2009; 15 2009; 16 2009

Listopad 2009: 17 2009; 18 2009

Grudzień 2009: 19 2009

Grudzień 2009: 20 2009

Styczeń 2010: 21 2010; 22 2010

Luty 2010: 23 2010; 24 2010

Marzec 2010: 25 2010; 26 2010

Kwiecień 2010: 27 2010; 28 2010

Maj 2010: 29 2010; 30 2010; 31 2010

Czerwiec 2010: 32 2010; 33 2010

Lipiec 2010: 34 2010; 35 2010

Sierpień 2010: 36 2010; 37 2010

Wrzesień 2010: 38 2010; 39 2010

Październik 2010: 40 2010

Październik 2010: 41 2010; 42 2010

Listopad 2010: 43 2010; 44 2010

Grudzień 2010: 45 2010; 46 2010

Styczeń 2011: 47 2011

Styczeń 2011: 48 2011

Luty 2011: 49 2011; 50 2011

Marzec 2011: 51 2011; 52 2011

Kwiecień 2011: 53 2011; 54 2011

Kwiecień 2011: 55 2011

Maj 2011: 56 2011; 57 2011

Czerwiec 2011: 58 2011; 59 2011

Lipiec 2011: 60 2011; 61 2011

Sierpień 2011: 62 2011; 63 2011

Wrzesień 2011: 64 2011; 65 2011

Październik 2011: 66 2011; 67 2011; 68 2011

Listopad 2011: 69 2011; 70 2011

Grudzień 2011: 71 2011; 72 2011

Styczeń 2012: 73 2012; 74 2012

Luty 2012: 75 2012

Luty 2012: 76 2012

Marzec 2012: 77 2012; 78 2012; 79 2012

Kwiecień 2012: 80 2012; 81 2012

Maj 2012: 82 2012

Literatura
Teatr
Film
Sztuka
Muzyka
Produkty uboczne
Felietony
Rozmowy
Fikcje
Figle
Newsletter

Newsletter

Wpisz swój adres e-mail,
aby otrzymać nasz newsletter.

Vivaldi znów w Krakowie

Marta Nadzieja

Finał trzeciego sezonu Opery Rary był elektryzujący. Fabio Biondi przywiózł do Krakowa zrekonstruowaną operą Vivaldiego „L’oracolo in Messenia”

„Czułem, że jestem mu to winien” – mówił w wywiadzie założyciel Europy Galante. Odtwarzanie „dzieła ostatniego” w Krakowie miało szczególne znaczenie z biograficznego punktu widzenia. Pod koniec lat 30. XVIII wieku, wedle przekazów, kompozytor nie cieszył się w Wenecji uznaniem. „L’oracolo in Messenia” było dziełem, którym chciał zabłysnąć w Wiedniu. Splot nieszczęśliwych okoliczności sprawił jednak, że nie mógł liczyć na sfinansowanie premiery i nie doczekał wystawienia dzieła na deskach tamtejszej opery.

Odnalezione w Waszyngtonie libretto jest jedynym elementem pozostałym po wiedeńskiej premierze. Fabio Biondi dopisał do niego partyturę, opierając się w większości na „Merope” Giacolemellego. Wersja, którą usłyszeli słuchacze w Krakowie, nie była więc Vivaldim „stuprocentowym”, a utkanym z muzyki tamtej epoki pasticciem.

„L’oracolo in Messenia” w Krakowie / arch. KBF

To, że Biondiego spokojnie uznać można za wyznawcę Vivaldiego, krakowskie audytorium wie nie od dziś. Grudniowy wieczór dowiódł też, że Biondi ma niebywałą intuicję. Po pierwsze, jego rekonstrukcja – tak na poziomie muzycznym, jak słownym – brzmiała niebywale spójnie i przekonująco. Po drugie czuć, że muzycy Europa Galante mają Vivaldiego w „jednym palcu”. Po trzecie, Biondi gromadzi wokół siebie śpiewaków, którzy jak on nie tyle wielbią, co w y z n a j ą Vivaldiego.

Antonio Vivaldi „L’oracolo in Messenia”.
Soliści, Europa Galante, Fabio Biondi (dyr.),
Filharmonia Krakowska,
8 grudnia 2011 (w cyklu Opera Rara).Zacznijmy od stałych bywalców cyklu Opera Rara. Ann Hallenberg jako Merope śpiewała głosem pewnym, silnym, który skrzył się od emocji (brzmiała jak gladiatorka w arii „Barbaro traditor”). Romina Basso – mistrzyni drugiego planu, która ma w sobie tyle charyzmy, że gdyby dać jej główną rolę, ukradłaby przedstawienie nie tylko śpiewakom, ale i orkiestrze – pokazała bardziej ascetyczne oblicze: jej Emira była wyjątkowo dyskretna i stonowana. Wreszcie wspaniały męski skład, który nie tyle podnosił temperaturę, co ją studził. Magnus Staveland jako Polifonte wręcz mroził krew w żyłach. A kontratenor Xavier Sabata, stojący na biegunie tego, do czego przyzwyczaił nas Jaroussky, od razu sprowadzał na ziemię.

Intuicja Biondiego dała o sobie szczególnie znać, kiedy Julia Lezhneva zaczęła śpiewać arię z „Merope” Broschiego. „Son qual nave che agitata” – najtrudniejsza aria w historii na barkach 21-letniej Rosjanki – najeżona koloraturami i ozdobnikami, wymagająca giętkiej skali głosu, pełna dramatyzmu. Kto dziś mógłby ją wykonać nie tylko perfekcyjnie pod względem technicznym, ale i nasycić retoryką? Simone Kremes? Vivica Genaux? Veronica Cangemi? Julia Lezhneva może z niej spokojnie uczynić swój znak firmowy.

„L’oracolo in Messenia” w Krakowie / arch. KBF

Marketingowy i piarowcy cyklu Opera Rara (z jego twórcą, Filipem Berkowiczem na czele) chętnie komunikują swój event jako pojedynek, maraton na głosy. Gdyby iść tropem skojarzeń sportowych, „L’oracolo in Messenia” było grą zespołową (chór „Sus u Messeni sospiri”), w której wszyscy śpiewali dla Vivaldiego. Tak trzymać.

Marta Nadzieja, ur. 1981, ukończyła dziennikarstwo na UW, studiowała muzykologię tamże i na UJ. Wydawca w Telewizji Polskiej, gdzie m.in. odpowiadała za wirtualną oprawę Konkursów Chopinowskiego i Wieniawskiego. Lubi być na terminalach lotniczych. Marzy o wywiadzie-rzece z ZM.

Jeśli chcesz umieścić fragment tekstu z dwutygodnik.com na swojej stronie lub blogu, prosimy o kontakt z redakcją na adres e-mail: redakcja@dwutygodnik.com. Dowiedz się więcej.