English version

Narodowy Instytut Audiowizualny

@dwutygodnik

dwutygodnik - strona kultury

82 2012

Archiwum numerów

Kwiecień 2009: 01 2009; 02 2009

Maj 2009: 03 2009; 04 2009; 05 2009

Czerwiec 2009: 06 2009; 07 2009

Lipiec 2009: 08 2009; 09 2009

Sierpień 2009: 10 2009; 11 2009

Wrzesień 2009: 12 2009

Wrzesień 2009: 13 2009

Październik 2009: 14 2009; 15 2009; 16 2009

Listopad 2009: 17 2009; 18 2009

Grudzień 2009: 19 2009

Grudzień 2009: 20 2009

Styczeń 2010: 21 2010; 22 2010

Luty 2010: 23 2010; 24 2010

Marzec 2010: 25 2010; 26 2010

Kwiecień 2010: 27 2010; 28 2010

Maj 2010: 29 2010; 30 2010; 31 2010

Czerwiec 2010: 32 2010; 33 2010

Lipiec 2010: 34 2010; 35 2010

Sierpień 2010: 36 2010; 37 2010

Wrzesień 2010: 38 2010; 39 2010

Październik 2010: 40 2010

Październik 2010: 41 2010; 42 2010

Listopad 2010: 43 2010; 44 2010

Grudzień 2010: 45 2010; 46 2010

Styczeń 2011: 47 2011

Styczeń 2011: 48 2011

Luty 2011: 49 2011; 50 2011

Marzec 2011: 51 2011; 52 2011

Kwiecień 2011: 53 2011; 54 2011

Kwiecień 2011: 55 2011

Maj 2011: 56 2011; 57 2011

Czerwiec 2011: 58 2011; 59 2011

Lipiec 2011: 60 2011; 61 2011

Sierpień 2011: 62 2011; 63 2011

Wrzesień 2011: 64 2011; 65 2011

Październik 2011: 66 2011; 67 2011; 68 2011

Listopad 2011: 69 2011; 70 2011

Grudzień 2011: 71 2011; 72 2011

Styczeń 2012: 73 2012; 74 2012

Luty 2012: 75 2012

Luty 2012: 76 2012

Marzec 2012: 77 2012; 78 2012; 79 2012

Kwiecień 2012: 80 2012; 81 2012

Maj 2012: 82 2012

Literatura
Teatr
Film
Sztuka
Muzyka
Produkty uboczne
Felietony
Rozmowy
Fikcje
Figle
Newsletter

Newsletter

Wpisz swój adres e-mail,
aby otrzymać nasz newsletter.

„Mission: Impossible – Ghost Protocol”, reż. Brad Bird

Jakub Socha

„Ghost Protocol” najbliżej do filmów z Leslie Nielsenem albo serii z Austinem Powersem. Nie da się jednak nazwać tego parodią. Są tylko jakieś ślady strategii parodystycznej – nieuświadomione, wynikające jedynie z wpadek i błędów

Miało być rozkosznie, autoironicznie, i z fantazją. Już w pierwszej scenie Etan Hunt (Tom Cruise) ucieka z rosyjskiego więzienia tanecznym krokiem: wstaje z pryczy, przeczesuje włosy, robi wymyk na rurce, potem z gracją omija kolejnych bandziorów i kolejnych klawiszy, w międzyczasie ratuje swojego człowieka, a na koniec ląduje w czekającej na niego ciężarówce. W kolejnej – wdziera się na sam Kreml, a następnie wylatuje z niego, niesiony podmuchem z bomby, którą ktoś podłożył w siedzibie rosyjskich władz. Ten ktoś będzie głównym przeciwnikiem Hunta.

Niezłomny agent będzie musiał go schwytać, by ocalić świat przed zagładą nuklearną, a także oczyścić swoje dobre imię – Rosjanie podejrzewają, że to on stoi za zamachem. Jakby tego było mało, prezydent USA uruchomił procedurę „Ghost Protocol”, czyli odciął się od Hunta i jego zespołu.

„Mission: Impossible – Ghost Protocol”,
reż. Brad Bird. USA 2011,
w kinach od 26 grudnia 2011Bohater grany przez Cruise’a znów jest w kropce, ale taka kropka to dla niego bułka z masłem. Już w przeszłości udowodnił nie raz, że potrafi sam wyciągnąć się za włosy z najgorszego bagna. No, może nie do końca sam – ma przecież u boku bardzo „zdolnych” współpracowników i wagon najnowocześniejszych zabawek (w „Mission: Impossible – Ghost Protocol” rzeczywiście agent przewozi gadżety w wagonie kolejowym).

Poprzez góry i lasy, morza i rzeki, pustynie i miasta gania nasz agent po świecie: ściga się z burzą piaskową, ściga szalonego Norwega, wspina się na najwyższy wieżowiec w Dubaju, nurkuje z samochodem wprost na dno głębokiego betonowego dołu. Jest ciągle w ruchu i bez przerwy się uśmiecha.

Wydaje się, że wszystkiego jest tu jakby więcej niż w poprzednich częściach: plenerów, pościgów, bijatyk, czerstwych bon motów, wyczesanych przedmiotów, wreszcie traum, z którymi trzeba się szybko uporać. Bollywoodzka przesada: zwolnione ujęcia, miejscami wręcz majestatyczne kadrowanie, dotkliwa muzyka, wreszcie sam Tom. Gwiazdor źle się zestarzał, wygląda trochę jak Shahrukh Khan: spuchł w okolicach bioder, twarz nienaturalnie naciągnięta, włosy jakby sztucznie przeszczepione. Stara się być luźny tak jak Bruce Willis, autoironia nie jest jednak jego najmocniejszą stroną, nigdy nie była. Właśnie brak tej umiejętności ostatecznie pogrąża całość. Wyraźnie widać, że Bird chciał zagrać tą kartą – najnowsza „Misja Niemożliwa” miała być napędzana przez grę z poprzednimi częściami serii. Tylko że nie bardzo jest czym grać, i nie bardzo kto ma grać. Nie da się wejść dialog z głównym bohaterem, skoro odtwarzający go aktor ani na chwilę nie chce zejść z tronu zadowolenia, na którym siedzi od pierwszej części. Nie da się też zbudować filmu tylko na mikrocytatach. Pojawia się raz jeszcze urządzenie do tworzenia imitacji ludzkich twarzy, które tym razem się psuje; wiadomość od agendy nie ulega autodestrukcji i trzeba walnąć pięścią, by ją zniszczyć – to jest może i dla znawców tematu zabawne, ale jedynie przez ułamek sekundy. Zresztą, ile może być znawców tematu, Hunt to jednak nie Bond.

Czwartej części przygód Hunta daleko do najnowszych części Bonda, już nie mówiąc o kanonicznej wręcz dla dzisiejszego kina akcji najnowszej trylogii o Bournie. Najbliżej temu do filmów z Leslie Nielsenem albo serii z Austinem Powersem. Za mało jednak w„Mission: Impossible – Ghost Protocol” elementów, by nazwać całość parodią. Są tylko jakieś ślady strategii parodystycznej – nieuświadomione, wynikające jedynie z wpadek i błędów.

Spotkałem się z głosami, że trzeba docenić najnowszą produkcję Toma Cruise’a choćby z tego powodu, że aktor włożył w nią naprawdę sporo pracy: mówi się, że w większości ryzykownych scen zdecydował sie zrezygnować z kaskaderów. Nie wiem jednak, czy jest to najlepsza linia obrony. Czy powinniśmy chwalić film tylko dlatego, że wcielający się dajmy na to w krawca aktor sam na planie szyje na maszynie?

Jakub Socha, redaktor działu filmowego w dwutygodnik.com.

Jeśli chcesz umieścić fragment tekstu z dwutygodnik.com na swojej stronie lub blogu, prosimy o kontakt z redakcją na adres e-mail: redakcja@dwutygodnik.com. Dowiedz się więcej.