English version

Narodowy Instytut Audiowizualny

@dwutygodnik

dwutygodnik - strona kultury

82 2012

Archiwum numerów

Kwiecień 2009: 01 2009; 02 2009

Maj 2009: 03 2009; 04 2009; 05 2009

Czerwiec 2009: 06 2009; 07 2009

Lipiec 2009: 08 2009; 09 2009

Sierpień 2009: 10 2009; 11 2009

Wrzesień 2009: 12 2009

Wrzesień 2009: 13 2009

Październik 2009: 14 2009; 15 2009; 16 2009

Listopad 2009: 17 2009; 18 2009

Grudzień 2009: 19 2009

Grudzień 2009: 20 2009

Styczeń 2010: 21 2010; 22 2010

Luty 2010: 23 2010; 24 2010

Marzec 2010: 25 2010; 26 2010

Kwiecień 2010: 27 2010; 28 2010

Maj 2010: 29 2010; 30 2010; 31 2010

Czerwiec 2010: 32 2010; 33 2010

Lipiec 2010: 34 2010; 35 2010

Sierpień 2010: 36 2010; 37 2010

Wrzesień 2010: 38 2010; 39 2010

Październik 2010: 40 2010

Październik 2010: 41 2010; 42 2010

Listopad 2010: 43 2010; 44 2010

Grudzień 2010: 45 2010; 46 2010

Styczeń 2011: 47 2011

Styczeń 2011: 48 2011

Luty 2011: 49 2011; 50 2011

Marzec 2011: 51 2011; 52 2011

Kwiecień 2011: 53 2011; 54 2011

Kwiecień 2011: 55 2011

Maj 2011: 56 2011; 57 2011

Czerwiec 2011: 58 2011; 59 2011

Lipiec 2011: 60 2011; 61 2011

Sierpień 2011: 62 2011; 63 2011

Wrzesień 2011: 64 2011; 65 2011

Październik 2011: 66 2011; 67 2011; 68 2011

Listopad 2011: 69 2011; 70 2011

Grudzień 2011: 71 2011; 72 2011

Styczeń 2012: 73 2012; 74 2012

Luty 2012: 75 2012

Luty 2012: 76 2012

Marzec 2012: 77 2012; 78 2012; 79 2012

Kwiecień 2012: 80 2012; 81 2012

Maj 2012: 82 2012

Literatura
Teatr
Film
Sztuka
Muzyka
Produkty uboczne
Felietony
Rozmowy
Fikcje
Figle
Newsletter

Newsletter

Wpisz swój adres e-mail,
aby otrzymać nasz newsletter.

„Dziennik zakrapiany rumem”,
reż. Bruce Robinson

Michał Walkiewicz

Jak na film o walce idealistów z bezdusznym kapitałem, narkotykowych odjazdach w czterdziestostopniowym upale i alkoholowej odysei, za mało w nim ikry, szaleństwa i narracyjnej witalności

Choć polski dystrybutor znów postawił na kreatywne tłumaczenie i zapobiegawczo „zakropił rumem” film Bruce'a Robinsona (cóż było złego w oryginalnym „Dzienniku rumowym”?), najnowsza ekranizacja prozy Huntera S.Thompsona ani nie rozgrzewa, ani nie uderza do głowy. Jak na film o walce idealistów z bezdusznym kapitałem, narkotykowych odjazdach w czterdziestostopniowym upale i alkoholowej odysei po rozżarzonym ludzkimi namiętnościami Portoryko, za mało w nim ikry, szaleństwa i narracyjnej witalności. Przypomnijmy, że mówimy o twórczości faceta, którego prochy wystrzelono w niebyt z armaty o kształcie pięści zaciśniętej wokół kwiatu pejotlu.

Johnny Depp ponownie wodzi tęsknym wzrokiem za Thompsonem, z którym się przyjaźnił i którego zaprosił nawet na plan „Las Vegas Parano”. Po raz kolejny wciela się w jego powieściowe alter-ego; tym razem nie jest to jednak upadlający się w Mieście Grzechu Raoul Duke, lecz wiecznie zawiany dziennikarz Paul Kemp. Bohater zjawił się właśnie w San Juan, by objąć etat w lokalnej gazecie. Na miejscu okazuje się jednak, że atmosfera nie sprzyja spokojnej pracy – medium stoi na krawędzi bankructwa, redaktor naczelny jest jedynie pionkiem w rękach politycznych graczy, a dziennikarze od pióra wolą kieliszek. Kemp również zagląda do kieliszka, kiedy tylko nadarzy się okazja, lecz ambicji mu nie brak – gdy lukratywną (i korupcyjną) propozycję złoży mu „kolonizujący” wyspę, przedsiębiorczy bogacz z Ameryki, Sanderson (Aaron Eckhart), bohater znajdzie się między młotem a kowadłem.

„Dziennik zakrapiany rumem”,
reż. Bruce Robinson. USA 2011,
w kinach od 30 grudnia 2011Zanim Kemp dojdzie do wniosku, że lepiej być niż mieć i z czarującego pijaczka zamieni się w obrońcę zagubionych dziatek, film prowadzony jest lekko i momentami bywa zabawny. Depp dwoi się i troi, żeby utrzymać się w granicach własnego emploi, a zarazem nie unieważnić filmowego hołdu dla Thompsona. Efekt jest nierówny, ale przynajmniej widać tu jakąś walkę, aktorską strategię, zamysł, skumulowaną energię. Gwiazdor wygląda w początkowych partiach utworu, jakby wciąż nie wybudził się z kaca po „Piratach z Karaibów”: mruczy coś pod nosem, uśmiecha się niepewnie, nerwowo odpala papierosa i porozumiewawczo unosi brwi. Woli grać siebie niż Kempa, ale nietrudno mu to wybaczyć, bo mało kto wygląda tak dobrze w delirce.

Kiedy jednak zauroczony dziewczyną Sandersona (plakatowa „kusicielka” Amber Heard) drze na sobie szaty, próbuje sięgnąć wzrokiem za horyzont, „czuje atrament” i planuje krucjatę przeciw bogaczowi, obraz z każdą minutą staje się coraz bardziej dęty. Trzymać sztamę z lokalną ludnością i walczyć w obronie jej ziemi, czy wyzyskiwać autochtonów razem z forsiastymi „najeźdźcami”? Skali tego dylematu, który ostatnio pasował chyba tylko do „Avatara”, odpowiada jedynie cytat z Oscara Wilde'a, którym Kemp bez cienia żenady edukuje widzów: „Znamy dziś cenę wszystkiego, ale wartości – niczego”. Amen.

Michał Walkiewicz, redaktor portalu „Filmweb”. Krytyk filmowy, absolwent filmoznawstwa UAM w Poznaniu, zwycięzca Konkursu im. Krzysztofa Mętraka (2008). Publikuje m.in. w „Filmie”, „Machinie”, „Tygodniku Powszechnym”, „PSX Extreme”.

Jeśli chcesz umieścić fragment tekstu z dwutygodnik.com na swojej stronie lub blogu, prosimy o kontakt z redakcją na adres e-mail: redakcja@dwutygodnik.com. Dowiedz się więcej.