English version

Narodowy Instytut Audiowizualny

@dwutygodnik

dwutygodnik - strona kultury

73 2012

Archiwum numerów

Kwiecień 2009: 01 2009; 02 2009

Maj 2009: 03 2009; 04 2009; 05 2009

Czerwiec 2009: 06 2009; 07 2009

Lipiec 2009: 08 2009; 09 2009

Sierpień 2009: 10 2009; 11 2009

Wrzesień 2009: 12 2009

Wrzesień 2009: 13 2009

Październik 2009: 14 2009; 15 2009; 16 2009

Listopad 2009: 17 2009; 18 2009

Grudzień 2009: 19 2009

Grudzień 2009: 20 2009

Styczeń 2010: 21 2010; 22 2010

Luty 2010: 23 2010; 24 2010

Marzec 2010: 25 2010; 26 2010

Kwiecień 2010: 27 2010; 28 2010

Maj 2010: 29 2010; 30 2010; 31 2010

Czerwiec 2010: 32 2010; 33 2010

Lipiec 2010: 34 2010; 35 2010

Sierpień 2010: 36 2010; 37 2010

Wrzesień 2010: 38 2010; 39 2010

Październik 2010: 40 2010

Październik 2010: 41 2010; 42 2010

Listopad 2010: 43 2010; 44 2010

Grudzień 2010: 45 2010; 46 2010

Styczeń 2011: 47 2011

Styczeń 2011: 48 2011

Luty 2011: 49 2011; 50 2011

Marzec 2011: 51 2011; 52 2011

Kwiecień 2011: 53 2011; 54 2011

Kwiecień 2011: 55 2011

Maj 2011: 56 2011; 57 2011

Czerwiec 2011: 58 2011; 59 2011

Lipiec 2011: 60 2011; 61 2011

Sierpień 2011: 62 2011; 63 2011

Wrzesień 2011: 64 2011; 65 2011

Październik 2011: 66 2011; 67 2011; 68 2011

Listopad 2011: 69 2011; 70 2011

Grudzień 2011: 71 2011; 72 2011

Styczeń 2012: 73 2012; 74 2012

Luty 2012: 75 2012

Luty 2012: 76 2012

Marzec 2012: 77 2012; 78 2012; 79 2012

Kwiecień 2012: 80 2012; 81 2012

Maj 2012: 82 2012

Literatura
Teatr
Film
Sztuka
Muzyka
Produkty uboczne
Felietony
Rozmowy
Fikcje
Figle
Newsletter

Newsletter

Wpisz swój adres e-mail,
aby otrzymać nasz newsletter.

fot. Mathias Bothor / Deutsche Grammophon

Pollini x 5

Marta Nadzieja

5 stycznia Maurizio Pollini skończył 70 lat. To artysta tej rangi, że słuchacza nie interesuje, kim jest prywatnie, intryguje go tylko jego kolejne nagranie. Przezroczystość doskonała

To nie będzie bedeker po dyskografii triumfatora Konkursu im. Fryderyka Chopina z 1960 roku. Te pięć wybranych płyt to kanon dla tych, którzy słuchać lubią przede wszystkim grających rąk, a nie ego. Wybór osobisty, a więc dyskusyjny.

5. Schumann

W 2005 roku DG wydało minibox z zarejestrowanymi przez Polliniego utworami Schumanna. Dobór jak najbardziej zasadny, bo przemyślany. Nie ma tu „Sonaty fis-moll”, a są bardziej zwarte formy. „Tańce Dawida” to interpretacja integralna, nieprzegadana, zagrana od A do Z, bez żadnych appendixów. „Koncert bez orkiestry” uwodzi dystynkcją i żarliwością (finał!). „Kreisleriana” to triumf linearności i narracyjności, każda część stanowi tu idealnie zamkniętą całość. I „Allegro b-moll”, które emocjami atakuje już od pierwszych taktów. Na szczęście za artystyczny mianownik Polliniego uznać należy taką pozę: pianista Pollini gra, a Pollini człowiek stoi obok niego i ze skupieniem patrzy na jego ręce.

4. Beethoven, „Diabelli Variationen”

Arcydzieła Beethovena pianiści podejmują się rzadko. Ale dlaczego w zestawieniach dotyczących rejestracji „Wariacji” tak często ignoruje się interpretację Polliniego? To najlepszy wstęp do poszukiwań idealnego nagrania „Wariacji na temat Diabellego”. Możliwe, że też tylko w tym nagraniu Włoch pozwolił sobie na tyle mrugnięć okiem do słuchacza, tyle przewrotności i diabelskości. Kiedy się go słucha, trudno oprzeć się wrażeniu, że w każdej z 33 części szczerzy się do słuchacza czart. W niejednym takcie.

3. Beethoven, „Sonata opp. 10&13”

Do Wiedeńczyka Pollini sięga regularnie i większość tych kreacji uznać należy za wybitne („Hammerklavier”, „Waldenstein”), ale to ta – na tle reszty Beethovenowskich kreacji skromna – płyta chwyta za serce. Już otwierającą album „Sonatę c-moll” z op. 10 Włoch gra tak, że jej naiwny melodramatyzm gdzieś się ulatnia. Potem „Sonata F-dur” – lekka, motoryczna, a za nią jeszcze bardziej migotliwa D-dur. I ulga – że Pollini nie ćwiartuje „Patetycznej” na patetyczne części.

2. Chopin, „Klavierkonzert nr 1, e-moll op. 11” (EMI)

Dla wielu Chopin z ostatniej dekady pianisty jest trudny do strawienia (choćby zagrane w manierze grave nokturny). Dlatego dobrze sięgnąć do źródeł. Nagranie z Paulem Kletzkim należy do arcydzielnych. Dlaczego? Bo oddech, zapał, żar. A więc to, co w dziele Chopina najistotniejsze.

1. Chopin, „Etiudes”

„Wtargnięcie brzmienia wyzwolonego, równego żywiołom. Logika modulacji inspirowana Bachem. Studium pasażowe ćwiczące rozpiętość prawej ręki” – pisał o etiudzie C-dur z op. 10 Mieczysław Tomaszewski. Stawiając te słowa, musiał słuchać interpretacji utrwalonych dla DG (którą uważa zresztą za jedną z najwspanialszych). Zarejestrowane w 1972 roku wydają się zagrane na jednym oddechu. Sensacyjna odsłona z 1960 roku wydana niedawno przez Testament (nagranie jeszcze sprzed Konkursu Chopinowskiego) to granie zupełnie bezcielesne, nie słyszy się w tym wykonaniu żadnego wysiłku.

*

Kilka dni temu słyszałam w Programie 2 Polskiego Radia: pianista X kojarzy mi się z chłodnym intelektem, a dyrygent Y ze spontanicznością i intuicją. Z czym mi się kojarzy Pollini? Chyba tylko z utworami, jakie wykonuje. To artysta tej rangi, że słuchacza nie interesuje – jak w wypadku innych – kim jest prywatnie, a jeśli już coś go intryguje, to jego kolejne nagranie (w marcu znów sięga do Chopina). Przezroczystość doskonała.

Marta Nadzieja, ur. 1981, ukończyła dziennikarstwo na UW, studiowała muzykologię tamże i na UJ. Wydawca w Telewizji Polskiej, gdzie m.in. odpowiadała za wirtualną oprawę Konkursów Chopinowskiego i Wieniawskiego. Lubi być na terminalach lotniczych. Marzy o wywiadzie-rzece z ZM.

Jeśli chcesz umieścić fragment tekstu z dwutygodnik.com na swojej stronie lub blogu, prosimy o kontakt z redakcją na adres e-mail: redakcja@dwutygodnik.com. Dowiedz się więcej.

Wydanie: 73
Data: 01/2012
Tagi: muzyka, Fryderyk Chopin, Schumann, Beethoven, Konkurs Chopinowski, Maurizio Pollini

Jan Garbarek
i The Hilliard Ensemble
w Warszawie

Marta Nadzieja

pokaż wszystkie

1 / 3