English version

Narodowy Instytut Audiowizualny

@dwutygodnik

dwutygodnik - strona kultury

75 2012

Archiwum numerów

Kwiecień 2009: 01 2009; 02 2009

Maj 2009: 03 2009; 04 2009; 05 2009

Czerwiec 2009: 06 2009; 07 2009

Lipiec 2009: 08 2009; 09 2009

Sierpień 2009: 10 2009; 11 2009

Wrzesień 2009: 12 2009

Wrzesień 2009: 13 2009

Październik 2009: 14 2009; 15 2009; 16 2009

Listopad 2009: 17 2009; 18 2009

Grudzień 2009: 19 2009

Grudzień 2009: 20 2009

Styczeń 2010: 21 2010; 22 2010

Luty 2010: 23 2010; 24 2010

Marzec 2010: 25 2010; 26 2010

Kwiecień 2010: 27 2010; 28 2010

Maj 2010: 29 2010; 30 2010; 31 2010

Czerwiec 2010: 32 2010; 33 2010

Lipiec 2010: 34 2010; 35 2010

Sierpień 2010: 36 2010; 37 2010

Wrzesień 2010: 38 2010; 39 2010

Październik 2010: 40 2010

Październik 2010: 41 2010; 42 2010

Listopad 2010: 43 2010; 44 2010

Grudzień 2010: 45 2010; 46 2010

Styczeń 2011: 47 2011

Styczeń 2011: 48 2011

Luty 2011: 49 2011; 50 2011

Marzec 2011: 51 2011; 52 2011

Kwiecień 2011: 53 2011; 54 2011

Kwiecień 2011: 55 2011

Maj 2011: 56 2011; 57 2011

Czerwiec 2011: 58 2011; 59 2011

Lipiec 2011: 60 2011; 61 2011

Sierpień 2011: 62 2011; 63 2011

Wrzesień 2011: 64 2011; 65 2011

Październik 2011: 66 2011; 67 2011; 68 2011

Listopad 2011: 69 2011; 70 2011

Grudzień 2011: 71 2011; 72 2011

Styczeń 2012: 73 2012; 74 2012

Luty 2012: 75 2012

Luty 2012: 76 2012

Marzec 2012: 77 2012; 78 2012; 79 2012

Kwiecień 2012: 80 2012; 81 2012

Maj 2012: 82 2012

Literatura
Teatr
Film
Sztuka
Muzyka
Produkty uboczne
Felietony
Rozmowy
Fikcje
Figle
Newsletter

Newsletter

Wpisz swój adres e-mail,
aby otrzymać nasz newsletter.

Jakub Socha

SAM NIE WIEM:
Al Pacino i podświadomość Adama Sandlera

Jakub Socha

Jeszcze nie tak dawno jeździł po Europie śladami Oskara Wilde’a. Odwiedzał celę więzienną pisarza, jego mieszkanie, składał hołd pod pomnikiem, szukał inspiracji. Potem – już na amerykańskiej ziemi – wystawiał jego „Salomé”. Oprócz przedstawienia teatralnego, owocem tych peregrynacji był film „Wild Salome” – dziennik z podróży, trochę teatr telewizji, trochę dokument, niewątpliwie świadectwo megalomanii amerykańskiego gwiazdora, ale równocześnie jego całkowitego oddania dla sztuki. Pacino wyglądał w nim równocześnie śmiesznie i rozczulająco, trochę jak Don Kichot, ale jego determinacja wydawał się wiarygodna, budziła szacunek.

Nie wiedziałem wtedy, że aktor szykuje nowy projekt. Nazywa się on „Jack i Jill”, i właśnie wchodzi na polskie ekrany. Al Pacino wciela się znów w Ala Pacino, prezentuje się jednak inaczej, po prostu żałośnie. Zamiast za Wildem ugania się za Adamem Sandlerem. Amerykański komik gra w filmie dwie postaci: Jacka i jego siostrę bliźniaczkę Jill, która wygląda trochę jak przegięty kulturysta. Ta przerośnięta kobieta, która po świecie włóczy się z ptakiem i gada do tego ptaka, zdaje się być żywą emanacją mrocznej podświadomości Sandlera. Przebierając się za nią, aktor wreszcie popuszcza wodze fantazji i gra to wszystko, o czym skrycie marzy. Marzenie uobecnia się pod postacią problemów gastrycznych, umysłowego paraliżu, twarzy wykrzywionej przez botoks.

Pacino widzi jednak w przebranym Sandlerze kobietę jak marzenie, „anioła ze złamanym skrzydłem”. To ją porywa ze statku i łaskocze pod nieogolonymi pachami, to jej śpiewa serenady, to dla niej wreszcie występuje w reklamie pączków.

Oczywiście, można powiedzieć, że decydując się na udział w „Jack i Jill” Pacino wykazał się sporym dystansem do własnej osoby. Mając w pamięci „Wilde Salome”, trudno jednak w ten dystans uwierzyć. Łatwiej już chyba w to, że doszło tu do odsłonięcia wstydliwej, ale prawdziwej natury gwiazdora, że w tej durnej komedii tańczą ze sobą dwie podświadomości, a nie jedna.

Jakub Socha, redaktor działu filmowego w dwutygodnik.com.