English version

Narodowy Instytut Audiowizualny

@dwutygodnik

dwutygodnik - strona kultury

82 2012

Archiwum numerów

Kwiecień 2009: 01 2009; 02 2009

Maj 2009: 03 2009; 04 2009; 05 2009

Czerwiec 2009: 06 2009; 07 2009

Lipiec 2009: 08 2009; 09 2009

Sierpień 2009: 10 2009; 11 2009

Wrzesień 2009: 12 2009

Wrzesień 2009: 13 2009

Październik 2009: 14 2009; 15 2009; 16 2009

Listopad 2009: 17 2009; 18 2009

Grudzień 2009: 19 2009

Grudzień 2009: 20 2009

Styczeń 2010: 21 2010; 22 2010

Luty 2010: 23 2010; 24 2010

Marzec 2010: 25 2010; 26 2010

Kwiecień 2010: 27 2010; 28 2010

Maj 2010: 29 2010; 30 2010; 31 2010

Czerwiec 2010: 32 2010; 33 2010

Lipiec 2010: 34 2010; 35 2010

Sierpień 2010: 36 2010; 37 2010

Wrzesień 2010: 38 2010; 39 2010

Październik 2010: 40 2010

Październik 2010: 41 2010; 42 2010

Listopad 2010: 43 2010; 44 2010

Grudzień 2010: 45 2010; 46 2010

Styczeń 2011: 47 2011

Styczeń 2011: 48 2011

Luty 2011: 49 2011; 50 2011

Marzec 2011: 51 2011; 52 2011

Kwiecień 2011: 53 2011; 54 2011

Kwiecień 2011: 55 2011

Maj 2011: 56 2011; 57 2011

Czerwiec 2011: 58 2011; 59 2011

Lipiec 2011: 60 2011; 61 2011

Sierpień 2011: 62 2011; 63 2011

Wrzesień 2011: 64 2011; 65 2011

Październik 2011: 66 2011; 67 2011; 68 2011

Listopad 2011: 69 2011; 70 2011

Grudzień 2011: 71 2011; 72 2011

Styczeń 2012: 73 2012; 74 2012

Luty 2012: 75 2012

Luty 2012: 76 2012

Marzec 2012: 77 2012; 78 2012; 79 2012

Kwiecień 2012: 80 2012; 81 2012

Maj 2012: 82 2012

Literatura
Teatr
Film
Sztuka
Muzyka
Produkty uboczne
Felietony
Rozmowy
Fikcje
Figle
Newsletter

Newsletter

Wpisz swój adres e-mail,
aby otrzymać nasz newsletter.

„Idy marcowe”, reż. George Clooney

Jakub Socha

Clooney mógł się wysilić, albo chociaż coś trochę pozmieniać. Wybrał sprawdzone wzorce, bo w obrębie nich łatwiej sprzedaje się banały – choćby takie, że polityka brudzi każdego, a politycy tak naprawdę niczym się od siebie nie różnią i szarego człowieka mają głęboko gdzieś

Ubiegający się o nominację na kandydata demokratów w wyborach prezydenckich, gubernator Mike Morris stara się brać przykład z Baracka Obamy. Kopiuje jego patenty z kampanii sprzed kilku lat: w ten sam sposób stylizuje plakaty wyborcze, konstruuje podobne w tonie przemówienia, przekonuje, że zmiana jest możliwa, wojna niekonieczna, a powrót do lat świetności całkiem realny. Mówi o nowym świecie – idealista u bram. Ludzie mu wierzą, bo po prostu jest dobry, nawet lepszy od Obamy – ma w końcu twarz George’a Clooney’a, którego kochają nawet ci, których nie interesuje polityka.

„Idy marcowe” są zwiastunem nowych czasów dla Clooney’a. Jeszcze nie tak dawno aktor czynnie popierał Obamę, teraz – po kilku latach rządów nowego prezydenta, które udowodniły, że nie jest on, niestety, cudotwórcą – gwiazdor budzi się z bajki i jest rozczarowany. Co postanawia? Zbudować nową bajkę, tym razem solidną, bo zamkniętą na świat, za to bardzo otwartą na tradycję filmową. Znajdziemy w niej wszystko, czego dusza zapragnie: stażystki biegające z kawą i wskakujące w międzyczasie do nie swoich łóżek; dziennikarki, obowiązkowo w rogowych okularach; dwóch szefów kampanii, przebranych za intelektualistów; szczupłego polityka, który nie boi się powiedzieć publicznie, że nie wierzy w boga; jego szefa od marketingu politycznego, który ma twarz Ryana Goslinga.
W tle też jest nieźle: amerykańskie flagi, rozciągające się na cały ekran – flagi, przed którymi przemawiają politycy, za którymi w tym samym czasie naradzają się ich doradcy; nocne bary, w których przygrywają jazzowi pianiści; ławeczki nad wodą, na których można przeprowadzić szybkie negocjacje; prywatne odrzutowce; zagracone biura pełne proporczyków; wielkie limuzyny.

Głównym bohaterem „Id marcowych” (i kołem zamachowym, które napędza akcję) jest bohater grany przez Goslinga – niejaki Stephen Meyers, specjalista od wizerunku. Facet działa na wielu polach, a w jego życiu sporo się dzieje: romansuje ze stażystką, traci pracę, szantażuje swojego szefa. Ciągle jednak utrzymuje się na powierzchni, jest samą powierzchnią – ładnie uczesanym i ładnie ubranym kawalerem w okolicach trzydziestki, który potrafi posługiwać się słowami, ale w nie nie bardzo wierzy. Według reżysera, ma on zapewne symbolizować człowieka naszych czasów – starego, dobrego człowieka bez właściwości.

„Idy marcowe”, reż. George Clooney.
USA 2011, w kinach od 3 lutego 2012Clooney mógł się wysilić, albo chociaż trochę pozmieniać. Wybrał sprawdzone wzorce, bo w obrębie nich łatwiej sprzedaje się banały – choćby takie, że polityka brudzi każdego, a politycy tak naprawdę niczym nie różnią się od siebie i generalnie szarego człowieka mają głęboko gdzieś.

Tego typu rozpoznanie automatycznie rozjaśnia niedostępną na co dzień, nieprzejrzystą sferę polityki. W takim układzie nie ma odstępstw od normy: każdy idealista rezygnuje z idealizmu na rzecz władzy, każdy kompromis jest zgniłym kompromisem, a każdy spin doctor – zblazowanym cynikiem. I nie ma żadnego znaczenia, które to „idy marcowe”, gdzie i dlaczego. Nie ma znaczenia, kto jest Brutusem, a kto Cezarem – skoro wszyscy jednakowo i zawsze są ubrudzeni. No, może poza stażystkami...

Jakub Socha, redaktor działu filmowego w dwutygodnik.com.

Jeśli chcesz umieścić fragment tekstu z dwutygodnik.com na swojej stronie lub blogu, prosimy o kontakt z redakcją na adres e-mail: redakcja@dwutygodnik.com. Dowiedz się więcej.