English version

Narodowy Instytut Audiowizualny

@dwutygodnik

dwutygodnik - strona kultury

09 2009

Archiwum numerów

Kwiecień 2009: 01 2009; 02 2009

Maj 2009: 03 2009; 04 2009; 05 2009

Czerwiec 2009: 06 2009; 07 2009

Lipiec 2009: 08 2009; 09 2009

Sierpień 2009: 10 2009; 11 2009

Wrzesień 2009: 12 2009

Wrzesień 2009: 13 2009

Październik 2009: 14 2009; 15 2009; 16 2009

Listopad 2009: 17 2009; 18 2009

Grudzień 2009: 19 2009

Grudzień 2009: 20 2009

Styczeń 2010: 21 2010; 22 2010

Luty 2010: 23 2010; 24 2010

Marzec 2010: 25 2010; 26 2010

Kwiecień 2010: 27 2010; 28 2010

Maj 2010: 29 2010; 30 2010; 31 2010

Czerwiec 2010: 32 2010; 33 2010

Lipiec 2010: 34 2010; 35 2010

Sierpień 2010: 36 2010; 37 2010

Wrzesień 2010: 38 2010; 39 2010

Październik 2010: 40 2010

Październik 2010: 41 2010; 42 2010

Listopad 2010: 43 2010; 44 2010

Grudzień 2010: 45 2010; 46 2010

Styczeń 2011: 47 2011

Styczeń 2011: 48 2011

Luty 2011: 49 2011; 50 2011

Marzec 2011: 51 2011; 52 2011

Kwiecień 2011: 53 2011; 54 2011

Kwiecień 2011: 55 2011

Maj 2011: 56 2011; 57 2011

Czerwiec 2011: 58 2011; 59 2011

Lipiec 2011: 60 2011; 61 2011

Sierpień 2011: 62 2011; 63 2011

Wrzesień 2011: 64 2011; 65 2011

Październik 2011: 66 2011; 67 2011; 68 2011

Listopad 2011: 69 2011; 70 2011

Grudzień 2011: 71 2011; 72 2011

Styczeń 2012: 73 2012; 74 2012

Luty 2012: 75 2012

Luty 2012: 76 2012

Marzec 2012: 77 2012; 78 2012; 79 2012

Kwiecień 2012: 80 2012; 81 2012

Maj 2012: 82 2012

Literatura
Teatr
Film
Sztuka
Muzyka
Produkty uboczne
Felietony
Rozmowy
Fikcje
Figle
Newsletter

Newsletter

Wpisz swój adres e-mail,
aby otrzymać nasz newsletter.

„(A)pollonia” w Awinionie

Marta Lutostańska

Polskie aktorstwo jest we Francji lubiane i cenione zarówno przez publiczność, jak i krytykę, ale po „(A)pollonii” nastąpiła prawdziwa kulminacja zachwytów

„Awinion porwany przez Warlikowskiego” – głosi dziennik „Les Echos”, wtórując innym tytułom w entuzjastycznej ocenie „(A)pollonii”. Francuska prasa zgodnie chwali ów „spektakl-patchwork”, „układankę”, „mozaikę rodzaju ludzkiego”, nie tylko rozwodząc się szeroko na temat kompozycji tekstów antycznych i współczesnych, ale także doceniając zespołową pracę nad spektaklem.

Fabienne Pascaud pisze na łamach „Téléramy”: „Jako niekończąca się gra luster stale płynąca w teatralnej formie, «(A)pollonia» jest długim snem na jawie pośród zimnej i bladej nocy. Wychodzimy z niej bogatsi, wzmocnieni, syci; olśnieni grą aktorów – nieskończenie głęboką i ludzką”.

Polskie aktorstwo jest we Francji lubiane i cenione zarówno przez publiczność, jak i krytykę, ale po „(A)pollonii” nastąpiła prawdziwa kulminacja zachwytów. O doskonałym zespole pisze „Les Echos”; „Le Figaro” o poetach rozpalonych wewnętrznym żarem; „Le Monde” o nadzwyczaj intensywnej grze; i nawet stosunkowo najbardziej zdystansowana „Libération” nie odmawia grze aktorów wielkiej siły.

Krzysztof Warlikowski o (A)pollonii

– O czym opowiada „(A)pollonia”?
– To historia Adama i Ewy. W montażu tekstów antycznych – Eurypidesa, Ajschylosa, i współczesnych – Hanny Krall, Jonathana Littella, Coetzeego, znalazłem ambiwalencje bohaterstwa, poświęcenia. W szczególności wokół polskiej matki trojga dzieci, z czwartym w ciąży. W czasie wojny zdecydowała się ona ocalić 25 żydowskich dzieci. Wydana, ucieka i chroni się u swojego ojca, który jednak nie przyznaje się do niej. Będzie więc stracona, po tym jak udało jej się ocalić jedną małą żydowską dziewczynkę. Bohaterka? Ale czy nie można uznać także, że ta kobieta dobrowolnie wybrała porzucenie trójki własnych dzieci i zabicie czwartego? Jeden z synów, w sztuce, nie może jej wybaczyć, i usprawiedliwia nawet swojego dziadka, który wolał zachować życie, godząc się na śmierć własnej córki. Czy nie ma się prawa, obowiązku, ocalenia własnego życia? Jednym z głównych tematów „(A)pollonii” jest więc to tragiczne dziedzictwo i niejednoznaczność, z którą mierzą się dzieci bohaterki. Jak kaci.
[Fragment wywiadu przeprowadzonego z Krzysztofem Warlikowskim przez Fabienne Pascaud, który 18 lipca ukazał się w tygodniku „Télérama”. Tłum. ML]

Francuzi lubią także i rozpoznają niepowtarzalny i niemal nierozłącznie związany z Warlikowskim styl Małgorzaty Szcześniak. Bruno Bouvet pisze na łamach dziennika „La Croix”: „montaż następujących po sobie na scenie obrazów (...) sztuka reżyserii z projekcjami video, sposób wykorzystania przezroczystości i odblasków dekoracji oraz mieszanie epok, to wszystko pozwala Warlikowskiemu skomponować sceny o niezaprzeczalnej mocy”.

„Les Echos” zaś, pisząc o ambitnym fresku rozpiętym w czasie i przestrzeni, dodaje: „Układ sceniczny autorstwa Małgorzaty Szcześniak służy temu wirowi obrazów: wielkie szklane pudła, długa ławka, podium dla koncertu Austriaczki Renate Jett. Tylko ciągły strumień projekcji zakłóca nam wizję. Aktorzy filmowani bezpośrednio albo w ciągu zarejestrowanych ujęć nie pozwalają nigdy naszemu oku na spoczynek. Jednakże duże zbliżenie na twarz Ifigenii Magdaleny Popławskiej w perfekcyjnym napięciu, przybliża zrozumienie rozgrywającej się tragedii”.

Wreszcie: ciemność i światło, kaci i ofiary, antyczna Grecja i Polska po Shoah – „oto cztery i pół godzinny spektakl-rzeka, który trzeba przeżywać jako duchową i emocjonalną podróż, by w pełni docenić jego symboliczny i filozoficzny wymiar” („La Croix”).

Jeśli chcesz umieścić fragment tekstu z dwutygodnik.com na swojej stronie lub blogu, prosimy o kontakt z redakcją na adres e-mail: redakcja@dwutygodnik.com. Dowiedz się więcej.