English version

Narodowy Instytut Audiowizualny

@dwutygodnik

dwutygodnik - strona kultury

82 2012

Archiwum numerów

Kwiecień 2009: 01 2009; 02 2009

Maj 2009: 03 2009; 04 2009; 05 2009

Czerwiec 2009: 06 2009; 07 2009

Lipiec 2009: 08 2009; 09 2009

Sierpień 2009: 10 2009; 11 2009

Wrzesień 2009: 12 2009

Wrzesień 2009: 13 2009

Październik 2009: 14 2009; 15 2009; 16 2009

Listopad 2009: 17 2009; 18 2009

Grudzień 2009: 19 2009

Grudzień 2009: 20 2009

Styczeń 2010: 21 2010; 22 2010

Luty 2010: 23 2010; 24 2010

Marzec 2010: 25 2010; 26 2010

Kwiecień 2010: 27 2010; 28 2010

Maj 2010: 29 2010; 30 2010; 31 2010

Czerwiec 2010: 32 2010; 33 2010

Lipiec 2010: 34 2010; 35 2010

Sierpień 2010: 36 2010; 37 2010

Wrzesień 2010: 38 2010; 39 2010

Październik 2010: 40 2010

Październik 2010: 41 2010; 42 2010

Listopad 2010: 43 2010; 44 2010

Grudzień 2010: 45 2010; 46 2010

Styczeń 2011: 47 2011

Styczeń 2011: 48 2011

Luty 2011: 49 2011; 50 2011

Marzec 2011: 51 2011; 52 2011

Kwiecień 2011: 53 2011; 54 2011

Kwiecień 2011: 55 2011

Maj 2011: 56 2011; 57 2011

Czerwiec 2011: 58 2011; 59 2011

Lipiec 2011: 60 2011; 61 2011

Sierpień 2011: 62 2011; 63 2011

Wrzesień 2011: 64 2011; 65 2011

Październik 2011: 66 2011; 67 2011; 68 2011

Listopad 2011: 69 2011; 70 2011

Grudzień 2011: 71 2011; 72 2011

Styczeń 2012: 73 2012; 74 2012

Luty 2012: 75 2012

Luty 2012: 76 2012

Marzec 2012: 77 2012; 78 2012; 79 2012

Kwiecień 2012: 80 2012; 81 2012

Maj 2012: 82 2012

Literatura
Teatr
Film
Sztuka
Muzyka
Produkty uboczne
Felietony
Rozmowy
Fikcje
Figle
Newsletter

Newsletter

Wpisz swój adres e-mail,
aby otrzymać nasz newsletter.

Komiksy Sieńczyka

Paweł Soszyński

Drugi album z komiksami Sieńczyka pozwala nam mówić o dość precyzyjnej mitologii warszawskiego rysownika. Pod pozornie prostą kreską i lekkim humorem kryje się narracja wyrafinowana i bogata w niuanse

„Wrzątkun” – drugi album z komiksami Macieja Sieńczyka wydany przez „Lampę i Iskrę Bożą” - nie tylko potwierdza artystyczną klasę rysownika, znanego choćby z ilustracji do „Pawia królowej” Doroty Masłowskiej czy ostatniego wznowienia „Lubiewa” Michała Witkowskiego; każe także zastanowić się nad jego niewątpliwym fenomenem, którego nie jest w stanie wyjaśnić ani poręczna poetyka pure nonsensu, ani zazwyczaj nadużywana teoria banalizmu (ukuta zresztą przez Pawła Dunina-Wąsowicza, redaktora „Lampy”).

Maciej Sieńczyk „Wrzątkun”, Lampa i Iskra Boża,
Warszawa 2009Na album składają się krótkie, bezsensowne i nadrealistyczne opowiastki. Kreska Sieńczyka jest charakterystyczna, kolorystyka nawiązuje do stylu retro z jego rastrowaniem, mocnym konturem i popartowym nasyceniem. Ich interpretacja w duchu surrealizmu narzuca się sama, gdy przeczytamy choćby spis treści „Wrzątkuna”: „Skrzypek z wapna”, „Mężczyzna o nogach ze światła” i „Skradzione bioderka” to tytuły niewątpliwie humorystyczne i ekstrawaganckie. „Zagadka Monte Ferozze” czy „Pukamaru” brzmią sensacyjnie i egzotycznie. „Godzina fizjologicznej róży” niepokoi i zastanawia. Obraża nasz gust, pobudzając fantomowe zmysły. Jednak pod pozornie prostą kreską i niezobowiązującym humorem kryje się narracja wyrafinowana i bogata w niuanse.

Myślę, że drugi po „Hydrioli” album Sieńczyka pozwala nam mówić o dość precyzyjnej mitologii warszawskiego rysownika. Nie jest to mitologia założycielska ale – jak u Lyncha – szereg powtarzających się samoistnych obrazów-symboli, typów odsłaniających intymne, skomplikowane uniwersum autora. Tytułowy „Wrzątkun” – chłopczyk, który żyć może jedynie w gotującej się wodzie, „Mały bydlak” o małpiej twarzy, dożynkowa „Siarkoistota”, tajemnicze kulki z „Pudła ojca chrzestnego” to niektóre z nich. Do tego dodać należy charakterystyczne dla Sieńczyka natręctwo w nadawaniu bohaterom cech własnej twarzy – a więc nerwicę autoportretowania oraz organiczność, liczne deformacje, wzdłuż których podąża fabuła tego połowicznie skupionego świata. Wszystko to wskazuje na mniej lub bardziej świadome zagłębianie się w świat własnych fantazmatów, stwarzanie języka, którym można ten świat opisać, uzewnętrznić. Nie jest więc to świat nonsensowny czy programowo pozbawiony sensu. Nie jest to wreszcie świat zmyślony, wydumany, skonstruowany jak skecz Monty Pythona ku naszej uciesze.

rys. Maciej SieńczykByć może na tym właśnie polega urok i magnetyczna siła tych historyjek. Każda z nich pod absurdalną prześmiewczą poetyką i aurą dysfunkcyjnej baśni kryje szczerość - wyznanie, na które niewielu współczesnych polskich artystów może się zdobyć z równą bezkompromisowością. Do czego odsyłają symbole Sieńczyka, o czym opowiada jego mitologia?Unikałbym tu instrumentarium psychoanalitycznego, zbyt ciasnego dla wybujałych, niepokojących i w gruncie rzeczy mrocznych wizji Sieńczyka. Sfera cienia - rozumianego jednak inaczej, niż w rozróżnieniach Freuda, jest z pewnością obszarem, który warszawski artysta poddaje spontanicznej, mitotwórczej wiwisekcji.

Paweł Soszyński, redaktor działu teatralnego w dwutygodnik.com.

Jeśli chcesz umieścić fragment tekstu z dwutygodnik.com na swojej stronie lub blogu, prosimy o kontakt z redakcją na adres e-mail: redakcja@dwutygodnik.com. Dowiedz się więcej.