English version

Narodowy Instytut Audiowizualny

@dwutygodnik

dwutygodnik - strona kultury

13 2009

Archiwum numerów

Kwiecień 2009: 01 2009; 02 2009

Maj 2009: 03 2009; 04 2009; 05 2009

Czerwiec 2009: 06 2009; 07 2009

Lipiec 2009: 08 2009; 09 2009

Sierpień 2009: 10 2009; 11 2009

Wrzesień 2009: 12 2009

Wrzesień 2009: 13 2009

Październik 2009: 14 2009; 15 2009; 16 2009

Listopad 2009: 17 2009; 18 2009

Grudzień 2009: 19 2009

Grudzień 2009: 20 2009

Styczeń 2010: 21 2010; 22 2010

Luty 2010: 23 2010; 24 2010

Marzec 2010: 25 2010; 26 2010

Kwiecień 2010: 27 2010; 28 2010

Maj 2010: 29 2010; 30 2010; 31 2010

Czerwiec 2010: 32 2010; 33 2010

Lipiec 2010: 34 2010; 35 2010

Sierpień 2010: 36 2010; 37 2010

Wrzesień 2010: 38 2010; 39 2010

Październik 2010: 40 2010

Październik 2010: 41 2010; 42 2010

Listopad 2010: 43 2010; 44 2010

Grudzień 2010: 45 2010; 46 2010

Styczeń 2011: 47 2011

Styczeń 2011: 48 2011

Luty 2011: 49 2011; 50 2011

Marzec 2011: 51 2011; 52 2011

Kwiecień 2011: 53 2011; 54 2011

Kwiecień 2011: 55 2011

Maj 2011: 56 2011; 57 2011

Czerwiec 2011: 58 2011; 59 2011

Lipiec 2011: 60 2011; 61 2011

Sierpień 2011: 62 2011; 63 2011

Wrzesień 2011: 64 2011; 65 2011

Październik 2011: 66 2011; 67 2011; 68 2011

Listopad 2011: 69 2011; 70 2011

Grudzień 2011: 71 2011; 72 2011

Styczeń 2012: 73 2012; 74 2012

Luty 2012: 75 2012

Luty 2012: 76 2012

Marzec 2012: 77 2012; 78 2012; 79 2012

Kwiecień 2012: 80 2012; 81 2012

Maj 2012: 82 2012

Literatura
Teatr
Film
Sztuka
Muzyka
Produkty uboczne
Felietony
Rozmowy
Fikcje
Figle
Newsletter

Newsletter

Wpisz swój adres e-mail,
aby otrzymać nasz newsletter.

rys. Tomasz Różycki

Notatki z miejsca postoju (13)

Tomasz Różycki

Słowa, ich nadmiar, niekończąca się nadprodukcja, biegunka słów

Wpis trzynasty: Niemen

W radio, w telewizji konieczność komentowania rzeczywistości. Tak, jakby rzeczywistość pozostawała niewydolna, niezdolna do produkowania sensu. Potrzebny jest komentarz, żeby zrozumieć, żeby nadać wydarzeniom wagę. Zaprosiliśmy do naszego studia komentatorów. W radio gadanie bez przerwy, sekunda ciszy jest skandalem, horrorem, przerażającą pustką dla realizatorów. Gazety i ich słowotok, felietony, takie jak ten i tysiące, tysiące pisarzy i poetów, bloggerów i naukowców, produkujących tony słów, analizy innych słów, komentarzy i opinii, raportów i exposé. Wywiady, wywiady ze znakomitościami – co do powiedzenia na temat współczesności ma ta i ta gwiazda filmowa, ten pisarz, ten reżyser, tak jakby nie wystarczało to, co robią lub co piszą – muszą się wypowiedzieć. Przemówienia, konferencje, sesje i sympozja. Uparta praca akademików, rozdzielających każde słowo i wykrzywiających je, szukających wszelkich znaczeń, bawiących się nimi i tworzących nowe kategorie. Piosenki, instrukcje i reklamy. Nic dziwnego, że w tym chaosie poezja gubi się. Każdy może pisać, w internecie powstają grupy piszące i publikujące, aby ominąć sito papierowej hierarchii, aby stworzyć swoją. Właściwie każdy może napisać w tej chwili niezły wiersz. Nie taki najgorszy.

Zastanawiam się, odkąd tak się stało? od początku prasy masowej i mass mediów? od początków totalitarnej propagandy? od momentu, kiedy język stał się towarem handlowym i używać zaczęła go reklama, sięgając po metaforę i grę językową? odkąd przestaliśmy mu wierzyć? Zasadnicze pytanie: jak znaleźć miejsce dla siebie w tym chaosie, w tej szalonej nadprodukcji, w tym tłumie nienajgorszych wierszy i poetów? Płynąc pod prąd? Zakręcając, meandrując? Milcząc?

Różycki tymczasem, jak mówią, na Litwie. Poszukiwał go Herkus, który dowiedział się od życzliwych, że Różycki zamierza pojechać tam ukradkiem, i znalazł go w Wilnie, na tym słynnym cichym podwórzu. Przedtem widziano go nad Niemnem, prawdopodobnie poszukuje takich miejsc. Wszedł na najwyższy pagórek i patrzył długo na tego wielkiego srebrzystoszarego gada, wijącego się w dole, i na stalowe chmury, obracające się, plastyczne, bombastyczne, brudne, pełne, północne, migoczące w łuskach rzeki. Wiał wiatr i nie można było usłyszeć, czy mówił coś, czy nie. Prawdopodobnie lubi takie widoki: wszystko przyciemnione, zmatowione, zabrudzone i ascetyczne. Coś się dzieje na górze, jakieś manewry, przepychanki, roszady wielkich wojsk, zmiana szyków i frontów przed bitwą. Potem cisza. Przez brzydki betonowy most z hukiem przetacza się ciężarówka. Jest w tym, co odczuwa, jakaś forma masochizmu, na chwilę przestaje być sobą i zabiera go jakiś ciemny ból, który podobny jest być może do snu, ale bardziej ociężały i pusty, i szczęśliwy zarazem. Sprawa polega na tym, jak kiedyś mówił, aby wpatrywać się w rzekę tak długo, dopóki nie zauważy się w jej nurcie przepływającego ciała. Zastanawiał się, jak to nazwać, i napisał o tym już wiele wierszy, wszystkie nieudane.

Tomasz Różycki, ur. 1970, poeta, eseista, tłumacz, romanista. Laureat Nagrody Kościelskich za poemat „Dwanaście stacji” (2004). Mieszka w Opolu.

Jeśli chcesz umieścić fragment tekstu z dwutygodnik.com na swojej stronie lub blogu, prosimy o kontakt z redakcją na adres e-mail: redakcja@dwutygodnik.com. Dowiedz się więcej.

Wydanie: 13
Data: 09/2009