English version

Narodowy Instytut Audiowizualny

@dwutygodnik

dwutygodnik - strona kultury

82 2012

Archiwum numerów

Kwiecień 2009: 01 2009; 02 2009

Maj 2009: 03 2009; 04 2009; 05 2009

Czerwiec 2009: 06 2009; 07 2009

Lipiec 2009: 08 2009; 09 2009

Sierpień 2009: 10 2009; 11 2009

Wrzesień 2009: 12 2009

Wrzesień 2009: 13 2009

Październik 2009: 14 2009; 15 2009; 16 2009

Listopad 2009: 17 2009; 18 2009

Grudzień 2009: 19 2009

Grudzień 2009: 20 2009

Styczeń 2010: 21 2010; 22 2010

Luty 2010: 23 2010; 24 2010

Marzec 2010: 25 2010; 26 2010

Kwiecień 2010: 27 2010; 28 2010

Maj 2010: 29 2010; 30 2010; 31 2010

Czerwiec 2010: 32 2010; 33 2010

Lipiec 2010: 34 2010; 35 2010

Sierpień 2010: 36 2010; 37 2010

Wrzesień 2010: 38 2010; 39 2010

Październik 2010: 40 2010

Październik 2010: 41 2010; 42 2010

Listopad 2010: 43 2010; 44 2010

Grudzień 2010: 45 2010; 46 2010

Styczeń 2011: 47 2011

Styczeń 2011: 48 2011

Luty 2011: 49 2011; 50 2011

Marzec 2011: 51 2011; 52 2011

Kwiecień 2011: 53 2011; 54 2011

Kwiecień 2011: 55 2011

Maj 2011: 56 2011; 57 2011

Czerwiec 2011: 58 2011; 59 2011

Lipiec 2011: 60 2011; 61 2011

Sierpień 2011: 62 2011; 63 2011

Wrzesień 2011: 64 2011; 65 2011

Październik 2011: 66 2011; 67 2011; 68 2011

Listopad 2011: 69 2011; 70 2011

Grudzień 2011: 71 2011; 72 2011

Styczeń 2012: 73 2012; 74 2012

Luty 2012: 75 2012

Luty 2012: 76 2012

Marzec 2012: 77 2012; 78 2012; 79 2012

Kwiecień 2012: 80 2012; 81 2012

Maj 2012: 82 2012

Literatura
Teatr
Film
Sztuka
Muzyka
Produkty uboczne
Felietony
Rozmowy
Fikcje
Figle
Newsletter

Newsletter

Wpisz swój adres e-mail,
aby otrzymać nasz newsletter.

Hubert Klimko-Dobrzaniecki, „Rzeczy pierwsze”

Grzegorz Wysocki

Hubert Klimko-Dobrzaniecki zamierzał napisać kryminał. Niestety, jako chłopiec nabawił się lęków, bo mieszkał w pobliżu kostnicy, a jego sąsiadem był milicjant

Zamiast kryminału proponuje nam więc powieść autobiograficzną „Rzeczy pierwsze”, w której opowiedziana została „prawda, cała prawda i tylko prawda”. Powieść została rozpisana na dziesięć opowiadań – wariacji na temat własnego życiorysu. To zbeletryzowane, zapewne literacko podrasowane, pełne zmyśleń i mistyfikacji punkty z CV pisarza.

Hubert Klimko-Dobrzaniecki, „Rzeczy
pierwsze”. Znak, Kraków, 116 stron,
w księgarniach od 5 października 2009Oczywiście, z tą całą prawdą to nie do końca prawda, czego dowody odnajdujemy już w pierwszym opowiadaniu tomu, w którym poznajemy trzy alternatywne wersje narodzin Huberta (tj. bohatera i narratora), a każda jest równie mało prawdopodobna. W jednej matka nienarodzonego jeszcze bohatera jedzie od szpitala z ogromnym brzuchem oraz telewizorem marki Agat czarną emzetą przedszkolnego ciecia polerującego swoje sztuczne oko rąbkiem poduszki. W innej Hubert przychodzi na świat trzy miesiące przed czasem, gdyż jego matka najadła się kiełbasy z miejscowej rzeźni, popiła ją gorącym mlekiem i zagryzła śledziem.

Od okresu szkolnego, pierwszej komunii, przyjaźni z wujkiem Lutkiem (najlepsze opowiadanie tomu), krótkiego pobytu w seminarium duchownym, przez podróż autostopem, emigrację za chlebem do Wielkiej Brytanii i Islandii, dochodzimy do pierwszych prozatorskich prób autora, debiutanckiej książki, promocyjnej trasy po Polsce i rozczarowania polskim rynkiem wydawniczym (dostaje się Czarnemu, które w „Rzeczach pierwszych” pojawia się jako Wydawnictwo Heban). Od narodzin człowieka do narodzin pisarza.

Hubert Klimko-Dobrzaniecki w piątej już prozatorskiej książce konsekwentnie rozwija swój projekt życiopisania – o pracy i wielkiej miłości w Islandii opowiadał przecież w przejmującej książce „Dom Róży. Krýsuvík” oraz nieco pretensjonalnej „Kołysance dla wisielca”, a o świecie swojego dzieciństwa i wczesnej młodości, Bielawie i okolicach, szkole czy seminarium duchownym czytaliśmy w świetnym zbiorze opowiadań „Wariat” i „Raz Dwa Trzy”.

Dobrzaniecki sprawnie prowadzi narrację, o kolejnych postaciach opowiada ze swadą i humorem, od czasu do czasu uderzając w bardziej patetyczne tony. Radzi sobie również z „poważnymi” tematami przyjaźni i miłości, życia i śmierci. Mimo tych wszystkich pozytywów, obawiam się jednak o dalsze losy autobiograficznego projektu autora „Wariata”. Czy opowiadaniem „Bestseller” nie żegna się z wcześniejszymi literackimi dokonaniami? Atrakcyjność tej prozy polegała do tej pory nie tylko na talencie pisarskim autora, ale też na jej fabularnym bogactwie, różnorodności opisanych doświadczeń, przygód i kolejno podejmowanych przez Dobrzanieckiego prac (był przemytnikiem diamentów, mimem, pielęgniarzem w domu starców czy – o czym przeczytamy w „Victory” z „Rzeczy pierwszych” – „skubaczem” indyków na fermie).

Być może przepowiedziana przez japońskiego przyjaciela (wróżącego z przetrawionych kurzych wątróbek) kariera pisarska Huberta, której bolesne początki możemy poznać na kartach „Rzeczy pierwszych”, doprowadzi kiedyś do tego, że kolejne książki Klimki-Dobrzanieckiego będą opowieściami nie tyle autobiograficznymi, co autotematycznymi. Opowieści o wydawcach, recenzjach, wieczorach autorskich, zaliczkach i nagrodach literackich? Nie ma co kryć – z perspektywy czytelnika przemycanie diamentów czy pobyt w seminarium duchownym to tematy o wiele bardziej frapujące od najciekawszej kroniki pisarskiego sukcesu.

Na sporządzenie tej ostatniej przyjdzie jeszcze czas. Przecież – jak wywróżyła Hubertowi Cyganka, a później także japoński przyjaciel, Kilmko-Dobrzaniecki żyć będzie na naszym świecie długie 94 lata.

Grzegorz Wysocki, ur. 1985, krytyk literacki, dziennikarz, felietonista. Publikował i publikuje w wielu pismach (m.in. w „Tygodniku Powszechnym”, „Lampie”, „Res Publice Nowej”, „Twórczości”, „Ha!arcie”). Absolwent dziennikarstwa na Uniwersytecie Jagiellońskim. Uzależniony od coca-coli, internetu i dobrych seriali. Woli czytać niż pisać o czytaniu. Walczy w ruchu oporu przeciwko dyktaturze skowronków.

Jeśli chcesz umieścić fragment tekstu z dwutygodnik.com na swojej stronie lub blogu, prosimy o kontakt z redakcją na adres e-mail: redakcja@dwutygodnik.com. Dowiedz się więcej.