English version

Narodowy Instytut Audiowizualny

@dwutygodnik

dwutygodnik - strona kultury

82 2012

Archiwum numerów

Kwiecień 2009: 01 2009; 02 2009

Maj 2009: 03 2009; 04 2009; 05 2009

Czerwiec 2009: 06 2009; 07 2009

Lipiec 2009: 08 2009; 09 2009

Sierpień 2009: 10 2009; 11 2009

Wrzesień 2009: 12 2009

Wrzesień 2009: 13 2009

Październik 2009: 14 2009; 15 2009; 16 2009

Listopad 2009: 17 2009; 18 2009

Grudzień 2009: 19 2009

Grudzień 2009: 20 2009

Styczeń 2010: 21 2010; 22 2010

Luty 2010: 23 2010; 24 2010

Marzec 2010: 25 2010; 26 2010

Kwiecień 2010: 27 2010; 28 2010

Maj 2010: 29 2010; 30 2010; 31 2010

Czerwiec 2010: 32 2010; 33 2010

Lipiec 2010: 34 2010; 35 2010

Sierpień 2010: 36 2010; 37 2010

Wrzesień 2010: 38 2010; 39 2010

Październik 2010: 40 2010

Październik 2010: 41 2010; 42 2010

Listopad 2010: 43 2010; 44 2010

Grudzień 2010: 45 2010; 46 2010

Styczeń 2011: 47 2011

Styczeń 2011: 48 2011

Luty 2011: 49 2011; 50 2011

Marzec 2011: 51 2011; 52 2011

Kwiecień 2011: 53 2011; 54 2011

Kwiecień 2011: 55 2011

Maj 2011: 56 2011; 57 2011

Czerwiec 2011: 58 2011; 59 2011

Lipiec 2011: 60 2011; 61 2011

Sierpień 2011: 62 2011; 63 2011

Wrzesień 2011: 64 2011; 65 2011

Październik 2011: 66 2011; 67 2011; 68 2011

Listopad 2011: 69 2011; 70 2011

Grudzień 2011: 71 2011; 72 2011

Styczeń 2012: 73 2012; 74 2012

Luty 2012: 75 2012

Luty 2012: 76 2012

Marzec 2012: 77 2012; 78 2012; 79 2012

Kwiecień 2012: 80 2012; 81 2012

Maj 2012: 82 2012

Literatura
Teatr
Film
Sztuka
Muzyka
Produkty uboczne
Felietony
Rozmowy
Fikcje
Figle
Newsletter

Newsletter

Wpisz swój adres e-mail,
aby otrzymać nasz newsletter.

SŁOWACKI. DRAMATY WSZYSTKIE:
„Lilla Weneda”

Agata Diduszko-Zyglewska

Gest Augustynowicz przywodzi na myśl zabieg von Triera z „Dogville” – rezygnacja ze scenografii pozwoliła wybrzmieć temu, co najważniejsze w „Lilli Wenedzie”: fascynacji Szekspirem

Założenie realizowanego przez warszawski Instytut Teatralny projektu „Słowacki. Dramaty wszystkie” jest takie, że kolejni reżyserzy mogą swobodnie wybrać formę swoich zmagań z wybranym dziełem naszego wieszcza (numer dwa), byleby mieściła się w szerokiej formule „wykładu-spektaklu”. Ogranicza ich jedynie krótki czas na przygotowania (kilka dni) i niskobudżetowy charakter projektu.

Anna Augustynowicz zaproszona do zinterpretowania kolejnego dzieła, „Lilli Wenedy”, podeszła do zadania klasycznie. Wieczór zaczął się od krótkiego wykładu dr. Krzysztofa Korotkicha. Po tym nieco szkolnym wstępie, na krzesłach ustawionych rzędem naprzeciwko widzów usiedli aktorzy Teatru Współczesnego w Szczecinie, żeby przeczytać dramat, a właściwie odegrać go, bo jak się okazało, aktorzy znali już większość tekstu na pamięć – i była to nie tyle próba czytana, co swoisty spektakl w unieruchomieniu.

Uwięzienie aktorów w pozycji siedzącej i uwolnienie ich od konieczności uruchamiania gestu i ruchu przysłużyło się dziełu Słowackiego. Dobra interpretacja tekstu pozwoliła działać wyobraźni i żaden kostium, rekwizyt ani styl gry nie narzucał konkretnych odniesień. Gest Augustynowicz przywodzi na myśl zabieg Larsa von Triera z „Dogville” – rezygnacja ze scenografii pozwoliła wybrzmieć temu, co faktycznie jest w tekście: fascynacji Słowackiego Szekspirem, dowcipności Słowackiego, dystansowi wobec paradygmatu romantycznego i wobec Kościoła czy – charakterystycznemu dla romantyzmu, a szokującemu przez dosadność dla współczesnego widza – stosunkowi do śmierci i trupa.

Akcja „Lilli Wenedy” toczy się między dwiema bitwami – w pierwszej Wenedowie trafili do niewoli, w drugiej – dokona się ostateczny rozkład ich świata. Ta sceneria jest od początku do końca wypełniona trupami. Niezwykle fizjologiczne opisy śmierci i rozkładu fascynują, bo znajomość tej fizjologii ujawnia zażyłość Słowackiego, jako człowieka swojej epoki, ze śmiercią. Dziewica niosąca ciało uduszonej Lilli mówi: „jak te piersi krąglutkie ostygły,/jak te nóżeczki zimne zbłękitniały”, a Roza, siostra Lilli, która pali trupy na polu bitewnym, opisuje, że „mózg gotował się w czaszkach człowieczych/I wilgotna kość jęczała w ogniu”. To opisy dość kliniczne, poezja jest tu tylko przezroczystą folią zakrywającą trupa…

Augustynowicz, podając nam tekst Słowackiego w wersji sauté, pozwala rozkoszować się odnajdywaniem kolejnych tropów, kontekstów i smaczków. Pokazuje Słowackiego, który jest zdystansowany wobec swojego dzieła, który puszcza oko do czytelnika, który wreszcie bawi się formą dramatyczną i w ten sposób pokazuje swoją wirtuozerię. Jak trafnie napisał Jarosław Rymkiewicz („Słowacki. Encyklopedia”): „Lilla Weneda przeczytana, zgodnie z radą Słowackiego, «jak baśń», odsłania nam najmocniejszą stronę talentu poety – jego dziką, niepohamowaną i dysharmonijną wyobraźnię”.

Po dwóch pierwszych odsłonach cyklu „Słowacki. Dramaty wszystkie” mam wrażenie, że Instytut Teatralny znalazł właściwy sposób, żeby zdjąć Słowackiego z pomnika, odkurzyć go i wywołać u publiczności niekłamany apetyt na obcowanie z nim…

Już 15 października „Mazepa” w reżyserii Anny Smolar. Zapraszamy!

Materiały audiowizualne Instytutu Teatralnego im. Zbigniewa Raszewskiego w Warszawie.

Agata Diduszko-Zyglewska, absolwentka anglistyki UW i Akademii Praktyk Teatralnych w Gardzienicach, wieloletnia redaktorka magazynu kulturalno-społecznego (op.cit.,), animatorka kultury, tłumaczka, członkini prezydium Komisji Dialogu Społecznego ds. Kultury.

Jeśli chcesz umieścić fragment tekstu z dwutygodnik.com na swojej stronie lub blogu, prosimy o kontakt z redakcją na adres e-mail: redakcja@dwutygodnik.com. Dowiedz się więcej.