English version

Narodowy Instytut Audiowizualny

@dwutygodnik

dwutygodnik - strona kultury

82 2012

Archiwum numerów

Kwiecień 2009: 01 2009; 02 2009

Maj 2009: 03 2009; 04 2009; 05 2009

Czerwiec 2009: 06 2009; 07 2009

Lipiec 2009: 08 2009; 09 2009

Sierpień 2009: 10 2009; 11 2009

Wrzesień 2009: 12 2009

Wrzesień 2009: 13 2009

Październik 2009: 14 2009; 15 2009; 16 2009

Listopad 2009: 17 2009; 18 2009

Grudzień 2009: 19 2009

Grudzień 2009: 20 2009

Styczeń 2010: 21 2010; 22 2010

Luty 2010: 23 2010; 24 2010

Marzec 2010: 25 2010; 26 2010

Kwiecień 2010: 27 2010; 28 2010

Maj 2010: 29 2010; 30 2010; 31 2010

Czerwiec 2010: 32 2010; 33 2010

Lipiec 2010: 34 2010; 35 2010

Sierpień 2010: 36 2010; 37 2010

Wrzesień 2010: 38 2010; 39 2010

Październik 2010: 40 2010

Październik 2010: 41 2010; 42 2010

Listopad 2010: 43 2010; 44 2010

Grudzień 2010: 45 2010; 46 2010

Styczeń 2011: 47 2011

Styczeń 2011: 48 2011

Luty 2011: 49 2011; 50 2011

Marzec 2011: 51 2011; 52 2011

Kwiecień 2011: 53 2011; 54 2011

Kwiecień 2011: 55 2011

Maj 2011: 56 2011; 57 2011

Czerwiec 2011: 58 2011; 59 2011

Lipiec 2011: 60 2011; 61 2011

Sierpień 2011: 62 2011; 63 2011

Wrzesień 2011: 64 2011; 65 2011

Październik 2011: 66 2011; 67 2011; 68 2011

Listopad 2011: 69 2011; 70 2011

Grudzień 2011: 71 2011; 72 2011

Styczeń 2012: 73 2012; 74 2012

Luty 2012: 75 2012

Luty 2012: 76 2012

Marzec 2012: 77 2012; 78 2012; 79 2012

Kwiecień 2012: 80 2012; 81 2012

Maj 2012: 82 2012

Literatura
Teatr
Film
Sztuka
Muzyka
Produkty uboczne
Felietony
Rozmowy
Fikcje
Figle
Newsletter

Newsletter

Wpisz swój adres e-mail,
aby otrzymać nasz newsletter.

„Dydona i Eneasz”
w Warszawie

Jacek Marczyński

Prezentując warszawskiej publiczności operę Henry'ego Purcella „Dydona i Eneasz”, New London Consort udowodnił, że bardzo skromnymi środkami można stworzyć przekonujące widowisko teatralne

Któż mógłby nam lepiej przybliżyć dzieło, od którego zaczyna się historia angielskiej opery, jak nie Philip Pickett i jego zespół, doskonale czujący wykonawczy styl epoki renesansu i baroku? Co prawda, na tle późniejszych o kilka dekad londyńskich oper Haendla, „Dydona i Eneasz” prezentuje się skromnie, a sam Purcell uważał, że skomponował okolicznościowy drobiazg i nie przywiązywał do niego zbytniej wagi. Ale był przecież człowiekiem teatru i znał reguły, jakimi rządzi się dramat. Tragedia miesza się tu z komedią, a ingerencja sił nadprzyrodzonych w los człowieka tylko wzmacnia teatralny efekt.

„Dydona i Eneasz”
w Warszawie

Henry Purcell „Dydona i Eneasz”. Philip Pickett (dyr.), London Consort, Filharmonia Narodowa w Warszawie, 6 października 2009 (w 350. rocznicę urodzin kompozytora).

Wersja „Dydony i Eneasza”, z którą do Filharmonii Narodowej przyjechał New London Consort, różni się wszakże od tej, którą skomponował Purcell. Już po jego śmierci utwór pokazano w londyńskim teatrze w 1700 roku jako intermezza do szekspirowskiej „Marki za miarkę”. Z tej okazji John Eccles przerobił kilka scen i dopisał inny prolog. Z jego opracowania skorzystał Philip Pickett, który dokonał też nowej orkiestracji, dodając Purcellowi przede wszystkim partie instrumentów dętych.

Philip Pickett / fot. Richard HaughtonW ten sposób „Dydona i Eneasz”, którą Purcell wystawił w szkole w Chelsea dla szlachetnie urodzonych dziewcząt, stała się poważną operą. Dostojeństwa dodaje jej zwłaszcza alegoryczny prolog z dialogiem Marsa i Pokoju. Następne sceny przywracają jednak właściwe proporcje i utwór – zgodnie z intencją kompozytora – staje się zmienną mozaiką, z krótkimi ariami, quasi-ludowymi piosenkami żeglarzy, licznymi chórami, tańcami oraz muzyką instrumentalną.

Tę różnorodność muzyczną świetnie ukazali członkowie New London Consort. Pickett potrafi eksponować poszczególnych instrumentalistów, dbając wszakże, by zawsze tworzyli jednolity zespół. A tak miękkie brzmienie rzadko potrafią osiągnąć grupy specjalizujące się w stylowym wykonawstwie.

New London Consort / fot. Richard HaughtonW zestawie wokalistów Picketta nie ma wielkich gwiazd, zresztą nie są one potrzebne operze Purcella. Śpiewacy New London Consort umieją natomiast bawić się niuansami tekstu, a skrótowo nakreślonym postaciom nadać indywidualne cechy. Taki był Andrew King w piosence pijanego Marynarza czy Simon Grant jako zgryźliwa Czarownica. Dydona w ujęciu Julii Gooding zyskała szlachetność, a słynny finałowy lament przepełniony był autentyczną szczerością. Pięknie brzmiał delikatny, czysty sopran Joanne Lunn (Belinda, powiernica Dydony), rozczarował natomiast rozwibrowanym barytonem Michael George w partii Eneasza.

Philip Pickett lubi prezentować opery w wersji półscenicznej, korzystając z reżyserskiego wsparcia Jonathana Millera. To jeden z najwybitniejszych twórców nowoczesnego teatru operowego, jego inscenizacja „Rigoletta” z 1982 roku (z akcją przeniesioną do środowiska chicagowskiej mafii z lat trzydziestych ubiegłego stulecia) przeszła już do historii. W „Dydonie i Eneaszu” dowiódł, że współczesne widowisko można zrealizować prostymi środkami. Miejscem akcji uczynił całą przestrzeń koncertowej sali, a wierność oryginałowi połączył z żartobliwym do niego dystansem.

Jacek Marczyński, dziennikarz i publicysta, wieloletni krytyk muzyczny, operowy i baletowy „Rzeczpospolitej”. Ponadto w latach 1989-92 wykładowca Uniwersytetu Warszawskiego, a w latach 1997-98 sekretarz artystyczny Teatru Narodowego. Współorganizator imprez muzycznych, zajmował się także działalnością fonograficzną i wydawniczą.

Jeśli chcesz umieścić fragment tekstu z dwutygodnik.com na swojej stronie lub blogu, prosimy o kontakt z redakcją na adres e-mail: redakcja@dwutygodnik.com. Dowiedz się więcej.