English version

Narodowy Instytut Audiowizualny

@dwutygodnik

dwutygodnik - strona kultury

82 2012

Archiwum numerów

Kwiecień 2009: 01 2009; 02 2009

Maj 2009: 03 2009; 04 2009; 05 2009

Czerwiec 2009: 06 2009; 07 2009

Lipiec 2009: 08 2009; 09 2009

Sierpień 2009: 10 2009; 11 2009

Wrzesień 2009: 12 2009

Wrzesień 2009: 13 2009

Październik 2009: 14 2009; 15 2009; 16 2009

Listopad 2009: 17 2009; 18 2009

Grudzień 2009: 19 2009

Grudzień 2009: 20 2009

Styczeń 2010: 21 2010; 22 2010

Luty 2010: 23 2010; 24 2010

Marzec 2010: 25 2010; 26 2010

Kwiecień 2010: 27 2010; 28 2010

Maj 2010: 29 2010; 30 2010; 31 2010

Czerwiec 2010: 32 2010; 33 2010

Lipiec 2010: 34 2010; 35 2010

Sierpień 2010: 36 2010; 37 2010

Wrzesień 2010: 38 2010; 39 2010

Październik 2010: 40 2010

Październik 2010: 41 2010; 42 2010

Listopad 2010: 43 2010; 44 2010

Grudzień 2010: 45 2010; 46 2010

Styczeń 2011: 47 2011

Styczeń 2011: 48 2011

Luty 2011: 49 2011; 50 2011

Marzec 2011: 51 2011; 52 2011

Kwiecień 2011: 53 2011; 54 2011

Kwiecień 2011: 55 2011

Maj 2011: 56 2011; 57 2011

Czerwiec 2011: 58 2011; 59 2011

Lipiec 2011: 60 2011; 61 2011

Sierpień 2011: 62 2011; 63 2011

Wrzesień 2011: 64 2011; 65 2011

Październik 2011: 66 2011; 67 2011; 68 2011

Listopad 2011: 69 2011; 70 2011

Grudzień 2011: 71 2011; 72 2011

Styczeń 2012: 73 2012; 74 2012

Luty 2012: 75 2012

Luty 2012: 76 2012

Marzec 2012: 77 2012; 78 2012; 79 2012

Kwiecień 2012: 80 2012; 81 2012

Maj 2012: 82 2012

Literatura
Teatr
Film
Sztuka
Muzyka
Produkty uboczne
Felietony
Rozmowy
Fikcje
Figle
Newsletter

Newsletter

Wpisz swój adres e-mail,
aby otrzymać nasz newsletter.

fot. Andrzej Rubiś

„Agrippina” Haendla
w Krakowie

Marta Nadzieja

W trzeciej odsłonie krakowskiego cyklu Opera Rara „Agrippina” Haendla została wykonana przez Fabio Biondiego i Europa Galante po prostu koncertowo

1.

Haendel dostojny, Haendel patetyczny, Haendel z patyną. Wszystko pasuje, ale nie do tego dzieła. „Agrippina” to triumf witalności, swady i błyskotliwości. To coś więcej niż karnawałowa błyskotka wystawiana w Wenecji, jedna z wielu. Pełna namiętności i perypetii historia walki o tron, zderzona z początkującym piórem przecież młodego kompozytora, zaowocowała dziełem nieoczywistym i śmiałym. Sukces przedstawienia przerósł oczekiwania artysty, który od tego czasu postanowił skoncentrować się na komponowaniu oper. Dlatego „Agrippina” jest matką takich operowych wspaniałości jak „Rinaldo”, „Juliusz Cezar” czy „Ariodante”.

Intryga jest piętrowa. Agrippina chce tronu dla swojego syna Nerona. Przeszkodą okazuje się jej cudownie ocalały mąż i prawowity władca Klaudiusz oraz jego wybawca Otton. Tu pojawia się piękna Poppea, rozdarta między Klaudiuszem, Ottonem i Neronem. (Nieoceniony Piotr Kamiński charakteryzuje go krótko, acz treściwie: smarkacz; wiadomo więc, dlaczego Poppeę zaczyna bardziej interesować waleczny i dojrzały Otton…).
Haendel stworzył panteon postaci, z których każda staje się indywidualnością. Dzięki kunsztowi kompozytora i rozmyślnemu operowaniu recytatywem, arią, początkowo ledwie zarysowane postacie ze sceny na scenę nabierają coraz bardziej ludzkich kształtów.

Georg Friedrich Haendel, „Agrippina”. Europa
Galante, Fabio Biondi (dyr.). Teatr Słowackiego
w Krakowie, 23 października 2009 (w ramach
cyklu Opera Rara).Tak też zabrzmiała „Agrippina” w koncertowym wykonaniu w trzeciej odsłonie krakowskiego cyklu Opera Rara. Pod wodzą wyśmienitej Europy Galante i Fabio Biondiego (który wcześniej przywoził do Krakowa takie okazy jak „Bajazet” czy „Herkules nad Termodontem”) śpiewaków w libretcie interesowały przede wszystkim afekty i zmysły. Na czoło wysuwała się przede wszystkim para Ann Hallenberg (Agrippina) i Gemma Bertagnolli (Poppea). Udźwignąć takie połacie nut i emocji! Hallenberg doskonale rozkładała akcenty – raz była zatroskaną matką, potem zimną i wyrachowaną mącicielką, by w momencie zdemaskowania swoich knowań do końca zachować zimną krew i godność.

4.

Na godzinę przed rozpoczęciem spektaklu przed Teatrem Słowackiego było pusto. Iluminowany światłami przybytek słowa robił większe wrażenie niż za dnia. Od strony Rynku do teatru zdążali artyści. Ann Hallenberg, potężna i masywna, w rozkloszowanej taftowej sukni, minęła mnie bez słowa. Szła dostojnie i powoli. Na tyle powoli, że bez problemu mogłam dostrzec upływ czasu na jej twarzy. Podobne wrażenie daje lektura zdjęć artystów w katalogu. Bez retuszu, naturalnie pokrywają się z metryką śpiewaczek i śpiewaków. Ann Hallenberg czy Milena Storti to nie diwy-modelki w stylu Anny Netrebko czy Cecilii Bartoli. Może dlatego to one, a nie operowe celebrytki, przekazują wokalną i aktorską prawdę o dziełach barokowych mistrzów. Najpełniej i najpiękniej.

Marta Nadzieja, ur. 1981, ukończyła dziennikarstwo na UW, studiowała muzykologię tamże i na UJ. Wydawca w Telewizji Polskiej, gdzie m.in. odpowiadała za wirtualną oprawę Konkursów Chopinowskiego i Wieniawskiego. Lubi być na terminalach lotniczych. Marzy o wywiadzie-rzece z ZM.

Jeśli chcesz umieścić fragment tekstu z dwutygodnik.com na swojej stronie lub blogu, prosimy o kontakt z redakcją na adres e-mail: redakcja@dwutygodnik.com. Dowiedz się więcej.