English version

Narodowy Instytut Audiowizualny

@dwutygodnik

dwutygodnik - strona kultury

82 2012

Archiwum numerów

Kwiecień 2009: 01 2009; 02 2009

Maj 2009: 03 2009; 04 2009; 05 2009

Czerwiec 2009: 06 2009; 07 2009

Lipiec 2009: 08 2009; 09 2009

Sierpień 2009: 10 2009; 11 2009

Wrzesień 2009: 12 2009

Wrzesień 2009: 13 2009

Październik 2009: 14 2009; 15 2009; 16 2009

Listopad 2009: 17 2009; 18 2009

Grudzień 2009: 19 2009

Grudzień 2009: 20 2009

Styczeń 2010: 21 2010; 22 2010

Luty 2010: 23 2010; 24 2010

Marzec 2010: 25 2010; 26 2010

Kwiecień 2010: 27 2010; 28 2010

Maj 2010: 29 2010; 30 2010; 31 2010

Czerwiec 2010: 32 2010; 33 2010

Lipiec 2010: 34 2010; 35 2010

Sierpień 2010: 36 2010; 37 2010

Wrzesień 2010: 38 2010; 39 2010

Październik 2010: 40 2010

Październik 2010: 41 2010; 42 2010

Listopad 2010: 43 2010; 44 2010

Grudzień 2010: 45 2010; 46 2010

Styczeń 2011: 47 2011

Styczeń 2011: 48 2011

Luty 2011: 49 2011; 50 2011

Marzec 2011: 51 2011; 52 2011

Kwiecień 2011: 53 2011; 54 2011

Kwiecień 2011: 55 2011

Maj 2011: 56 2011; 57 2011

Czerwiec 2011: 58 2011; 59 2011

Lipiec 2011: 60 2011; 61 2011

Sierpień 2011: 62 2011; 63 2011

Wrzesień 2011: 64 2011; 65 2011

Październik 2011: 66 2011; 67 2011; 68 2011

Listopad 2011: 69 2011; 70 2011

Grudzień 2011: 71 2011; 72 2011

Styczeń 2012: 73 2012; 74 2012

Luty 2012: 75 2012

Luty 2012: 76 2012

Marzec 2012: 77 2012; 78 2012; 79 2012

Kwiecień 2012: 80 2012; 81 2012

Maj 2012: 82 2012

Literatura
Teatr
Film
Sztuka
Muzyka
Produkty uboczne
Felietony
Rozmowy
Fikcje
Figle
Newsletter

Newsletter

Wpisz swój adres e-mail,
aby otrzymać nasz newsletter.

Włodzimierz Nowak, „Serce narodu koło przystanku”

Sebastian Frąckiewicz

„Serce narodu koło przystanku”, czyli wędrówka Włodzimierza Nowaka po Polsce ludzi zbędnych, mało europejskich i zaniżających współczynnik PKB

Łatwo stać się zakładnikiem reportaży Włodzimierza Nowaka, no bo jak tu „recenzować” historie czyjegoś nieszczęścia i odrzucenia? Jedynym wyjściem jest wyciszenie wrażliwości na krzywdę. A piszący te słowa może sobie na to trochę pozwolić, ponieważ większość swojego życia spędził – jak nieszczęśliwie ujmuje to wydawca „Serca narodu koło przystanku” – w Polsce B.

Włodzimierz Nowak, „Serce narodu koło
przystanku”. Czarne, Wołowiec, 256 stron,
w księgarniach od 29 października 2009Termin to paskudny, krzywdzący, a w dodatku buduje złudzenie, jakoby życie poza dużym miastem, karierą i byciem na świeczniku nie mogło przynieść szczęścia i spełnienia. A przecież, jeśli już musimy tego terminu używać, to Polska B wcale nie określa w żaden sposób miejsca, tylko stan umysłu i poczucie własnej wartości. Równie często świat „B” znajdziemy w metropolii.

Włodzimierz Nowak doskonale to wie i część jego reportaży (śmiem twierdzić, że najlepsza) dotyka właśnie nisz miejskiego życia. W tekście „Mistrz rozkroku i przykucania” obserwujemy losy chłopaków, których dzień kręci się wokół siłki, zastrzyków z teścia (testosteronu) i szarpania sztangi. Autorowi udaje się kilka rzeczy godnych podziwu. Po pierwsze, zdobywa zaufanie pakerów. Po drugie, pozyskuje to zaufanie, wnikając w ich świat, a jednocześnie zachowuje do rozmówców dystans. I, co najlepsze, opisuje nam losy „facetów na koksie”, używając ich języka.

Podobną „werbalną” metodę stosuje, pokazując nam „Green Point”, a także dobrze prosperujący (rzecz jasna lewy) proceder „trzaskania” aut, czyli ustawianych wypadków. Cóż, Polska B radzi sobie, jak umie. Na ogół w warunkach od ciężkich do wręcz ekstremalnych, jak w tekstach o śmierci z przepracowania młodego chłopaka czy ogromnej, wręcz bohaterskiej woli przetrwania u ludzi niepełnosprawnych.

Niestety, u Nowaka znajdziemy także fragmenty słabsze. Gdy szuka specyfiki miasteczka Końskie, robi to wyraźnie na siłę, a gdy opisuje popegeerowskie wsie, za bardzo utożsamia się z punktem widzenia swoich rozmówców. Podobnie w tekście o samotnych matkach, który niestety przypomina wyciskacz łez.

Czytając tę książkę, można dojść do wniosku, że najgorsza nie jest bieda, tylko obustronny pat. Z jednej strony rozmówcy Nowaka nie potrafią zmienić swojego życia, bo za bardzo przyzwyczaili się do tego, co było lub ktoś wmówił im, że nie dadzą rady. Z drugiej strony niewiele jest w naszym państwie mechanizmów i inicjatyw, które pomagałyby ludziom wyjść z biedy o własnych siłach. „Komornik czeka, bo oni chyba nie mogą zabrać, jak masz tylko pensję minimalną krajową. Na alimenty też nie wejdą. Teraz jak zarabiam mało, to mogę się z nimi dogadać, żeby rozłożyli, potraktowali ulgowo, ale jak zacznę zarabiać lepiej, powiedzmy 1200, to już nie będą chcieli słuchać i zabiorą 600. Znowu będę miała tyle, co teraz, ale opieka już mi nie pomoże, bo zarobki za wysokie. Czy jest sens szukać lepszej pracy?” – pyta bohaterka reportażu „Uboga”. Doskonale znamy odpowiedź.

Sebastian Frąckiewicz, stały współpracownik tygodnika „Przekrój”. Wcześniej przez kilka lat związany z „Lampą”. Pisał także dla „Newsweeka”, „Filmu” i „Dziennika”. Z rysownikiem Pawłem Zychem co miesiąc w „Focus Historia” publikuje komiks historyczny o zabawnych przypadkach sarmackich VIP-ów.

Jeśli chcesz umieścić fragment tekstu z dwutygodnik.com na swojej stronie lub blogu, prosimy o kontakt z redakcją na adres e-mail: redakcja@dwutygodnik.com. Dowiedz się więcej.