English version

Narodowy Instytut Audiowizualny

@dwutygodnik

dwutygodnik - strona kultury

82 2012

Archiwum numerów

Kwiecień 2009: 01 2009; 02 2009

Maj 2009: 03 2009; 04 2009; 05 2009

Czerwiec 2009: 06 2009; 07 2009

Lipiec 2009: 08 2009; 09 2009

Sierpień 2009: 10 2009; 11 2009

Wrzesień 2009: 12 2009

Wrzesień 2009: 13 2009

Październik 2009: 14 2009; 15 2009; 16 2009

Listopad 2009: 17 2009; 18 2009

Grudzień 2009: 19 2009

Grudzień 2009: 20 2009

Styczeń 2010: 21 2010; 22 2010

Luty 2010: 23 2010; 24 2010

Marzec 2010: 25 2010; 26 2010

Kwiecień 2010: 27 2010; 28 2010

Maj 2010: 29 2010; 30 2010; 31 2010

Czerwiec 2010: 32 2010; 33 2010

Lipiec 2010: 34 2010; 35 2010

Sierpień 2010: 36 2010; 37 2010

Wrzesień 2010: 38 2010; 39 2010

Październik 2010: 40 2010

Październik 2010: 41 2010; 42 2010

Listopad 2010: 43 2010; 44 2010

Grudzień 2010: 45 2010; 46 2010

Styczeń 2011: 47 2011

Styczeń 2011: 48 2011

Luty 2011: 49 2011; 50 2011

Marzec 2011: 51 2011; 52 2011

Kwiecień 2011: 53 2011; 54 2011

Kwiecień 2011: 55 2011

Maj 2011: 56 2011; 57 2011

Czerwiec 2011: 58 2011; 59 2011

Lipiec 2011: 60 2011; 61 2011

Sierpień 2011: 62 2011; 63 2011

Wrzesień 2011: 64 2011; 65 2011

Październik 2011: 66 2011; 67 2011; 68 2011

Listopad 2011: 69 2011; 70 2011

Grudzień 2011: 71 2011; 72 2011

Styczeń 2012: 73 2012; 74 2012

Luty 2012: 75 2012

Luty 2012: 76 2012

Marzec 2012: 77 2012; 78 2012; 79 2012

Kwiecień 2012: 80 2012; 81 2012

Maj 2012: 82 2012

Literatura
Teatr
Film
Sztuka
Muzyka
Produkty uboczne
Felietony
Rozmowy
Fikcje
Figle
Newsletter

Newsletter

Wpisz swój adres e-mail,
aby otrzymać nasz newsletter.

Koncertowy „Kserkses”

Jacek Marczyński

Wieczór w Filharmonii Narodowej z niemieckim zespołem Lautten Compagney i operą „Kserkses” uświadomił, że nie każda opera barokowa jest w stanie ukazać wszystkie walory wyłącznie w wykonaniu koncertowym

Dyrekcja Filharmonii Narodowej darzy Lautten Compagney szczególną estymą. To już trzecia wizyta tego zespołu w ostatnich latach z operowym programem Haendlowskim. Tymczasem działająca niemal ćwierć wieku Lautten Compagney nie wytycza nowych dróg dla interpretatorów muzyki dawnej, podąża raczej sprawdzonymi przez innych szlakami. Wolfgang Katschner, który karierę zaczynał jako lutnista, jest jednak artystą o muzycznej wrażliwości. Haendel pod jego batutą płynie więc sympatycznie, w odpowiednio wyważonych tempach i z troską o urodę brzmienia całego zespołu.

„Kserkses”
w warszawie

G.F. Haendel, „Kserkses”. Wolfgang Katschner(dyr.), Lautten Compagney. Filharmonia Narodowa w Warszawie, 24 listopada 2009

Tym razem berliński zespół przyjechał z operą „Serse”, bardziej u nas znaną jako „Kserkses”. To jedno z najlepszych dzieł w dorobku Haendla, w Polsce niemal zapomniane – poza otwierającą arią tytułowego bohatera „Ombra mai fu”, grywaną na całym świecie w wersji instrumentalnej jako Largo. Całego zaś „Kserksesa” po raz ostatni wystawiono w 1991 roku w Teatrze Wielkim w Warszawie w takim kształcie inscenizacyjnym i muzycznym, że o spektaklu trzeba było szybko zapomnieć.

Po występie Lautten Compagney ta opera pozostanie w pamięci, ale będziemy żałować, iż dane było nam z nią obcować jedynie w koncertowej wersji. „Kserkses” potrzebuje bowiem teatru. Haendel pisał to dzieło w 1738 roku, gdy londyńska publiczność odwróciła się już od jego oper. Ale miał w sobie dość sił twórczych, by walczyć o uznanie. W „Kserksesie” mniej jest podniosłych arii najeżonych koloraturowymi popisami. Melodie są prostsze, całość zaś składa się z krótkich, wręcz mozaikowych obrazków scenicznych.

Prapremiera była sromotną porażką. Dziś doceniamy wielkość Haendla, który przełamał w tej operze wiele schematów. Tytułowy bohater nie przypomina wodza i króla, to nieudany zalotnik, którego sprytne kobiety wyprowadzają w pole. Wątki liryczne i tragiczne łączą się z komediowymi, bo z opery buffa zawędrował do „Kserksesa” rezolutny służący Elviro.

fot. Deluga-GóraFinezyjna intryga miłosna przywodzi na myśl „Wesele Figara” – równie wiele tu niespodziewanych zwrotów akcji i uczuciowych westchnień kierowanych do niewłaściwych osób. Nikt jednak nie uważa, by walory arcydzieła Mozarta dało się ukazać w wykonaniu koncertowym, dlaczego więc miałoby to powieść się w przypadku „Serse”?

Śpiewacy Wolfganga Katschnera starali się ożywić Haendlowskie postaci, ale na estradzie Filharmonii Narodowej brakowało im nie tyle kostiumu, co scenicznej przestrzeni. Na dodatek nikt z siódemki wykonawców nie okazał się wybitnym specjalistą tzw. stylowego śpiewania; z urodą głosów też bywało różnie. Najlepiej wypadła obdarzona ładnym mezzosopranem Susanne Kreusch (Serse) – zwłaszcza w arii „Crude furie” z trzeciego aktu pokazała koloraturową biegłość i bogactwo emocji. Jest to artystka o sporym już dorobku, odnosi sukcesy zarówno w „Cyruliku sewilskim” Rossiniego, jak w „Miłości do trzech pomarańczy” Prokofiewa. Haendel jest więc dla niej jedynie krótkim przystankiem w karierze.

Jacek Marczyński, dziennikarz i publicysta, wieloletni krytyk muzyczny, operowy i baletowy „Rzeczpospolitej”. Ponadto w latach 1989-92 wykładowca Uniwersytetu Warszawskiego, a w latach 1997-98 sekretarz artystyczny Teatru Narodowego. Współorganizator imprez muzycznych, zajmował się także działalnością fonograficzną i wydawniczą.

Jeśli chcesz umieścić fragment tekstu z dwutygodnik.com na swojej stronie lub blogu, prosimy o kontakt z redakcją na adres e-mail: redakcja@dwutygodnik.com. Dowiedz się więcej.