English version

Narodowy Instytut Audiowizualny

@dwutygodnik

dwutygodnik - strona kultury

82 2012

Archiwum numerów

Kwiecień 2009: 01 2009; 02 2009

Maj 2009: 03 2009; 04 2009; 05 2009

Czerwiec 2009: 06 2009; 07 2009

Lipiec 2009: 08 2009; 09 2009

Sierpień 2009: 10 2009; 11 2009

Wrzesień 2009: 12 2009

Wrzesień 2009: 13 2009

Październik 2009: 14 2009; 15 2009; 16 2009

Listopad 2009: 17 2009; 18 2009

Grudzień 2009: 19 2009

Grudzień 2009: 20 2009

Styczeń 2010: 21 2010; 22 2010

Luty 2010: 23 2010; 24 2010

Marzec 2010: 25 2010; 26 2010

Kwiecień 2010: 27 2010; 28 2010

Maj 2010: 29 2010; 30 2010; 31 2010

Czerwiec 2010: 32 2010; 33 2010

Lipiec 2010: 34 2010; 35 2010

Sierpień 2010: 36 2010; 37 2010

Wrzesień 2010: 38 2010; 39 2010

Październik 2010: 40 2010

Październik 2010: 41 2010; 42 2010

Listopad 2010: 43 2010; 44 2010

Grudzień 2010: 45 2010; 46 2010

Styczeń 2011: 47 2011

Styczeń 2011: 48 2011

Luty 2011: 49 2011; 50 2011

Marzec 2011: 51 2011; 52 2011

Kwiecień 2011: 53 2011; 54 2011

Kwiecień 2011: 55 2011

Maj 2011: 56 2011; 57 2011

Czerwiec 2011: 58 2011; 59 2011

Lipiec 2011: 60 2011; 61 2011

Sierpień 2011: 62 2011; 63 2011

Wrzesień 2011: 64 2011; 65 2011

Październik 2011: 66 2011; 67 2011; 68 2011

Listopad 2011: 69 2011; 70 2011

Grudzień 2011: 71 2011; 72 2011

Styczeń 2012: 73 2012; 74 2012

Luty 2012: 75 2012

Luty 2012: 76 2012

Marzec 2012: 77 2012; 78 2012; 79 2012

Kwiecień 2012: 80 2012; 81 2012

Maj 2012: 82 2012

Literatura
Teatr
Film
Sztuka
Muzyka
Produkty uboczne
Felietony
Rozmowy
Fikcje
Figle
Newsletter

Newsletter

Wpisz swój adres e-mail,
aby otrzymać nasz newsletter.

Kameralna
Grażyna Bacewicz

Marta Nadzieja

Wspaniała muzyka Grażyny Bacewicz jak nie miała promotora, tak nie ma go dalej. Czy artystka ma pecha, czy może nie dorośliśmy jeszcze do pokazania światu Bacewicz?

Mija właśnie 2009 rok, ogłoszony Rokiem Grażyny Bacewicz. Czy stało się coś, co pomogłoby wypromować twórczość naszej znakomitej kompozytorki na świecie? Czy umieliśmy skorzystać ze znakomitej okazji, jaką stwarzał jubileusz jej urodzin, by przeniknąć w fascynującą tkankę jej muzyki?

Grażyna Bacewicz, „Music for Chamber Orchestra” vol. 1.
Radomska Orkiestra Kameralna, Maciej Żółtowski (dyr.), DUX 2008

Najpierw zaskoczenia – ale z serii przyjemnych i nieoczekiwanych. Rodzima wytwórnia DUX do Roku Bacewiczówny podeszła z należytą powagą i rewerencją. Już pod koniec 2008 roku wydawca przygotował monograficzną płytę z repertuarem na orkiestrę kameralną, na której Radomska Orkiestra Kameralna z Maciejem Żółtawskim brzmi wyśmienicie. Obok pewniaków, jakimi są „Koncert na orkiestrę smyczkową” oraz „Divertimenta”, znalazł się też „I Kwintet fortepianowy” w transkrypcji na fortepian i orkiestrę smyczkową. Głównym bohaterem czteroczęściowego arcydzieła pozostaje bez wątpienia Bartłomiej Kominek. W jego interpretacji oberek z drugiej części skrzy się od kontrastów i znaków zapytania.

Grażyna Bacewicz, „W 100. rocznicę: urodzin Grażyny Bacewicz
i śmierci Mieczysława Karłowicza”. Orkiestra Opery i Filharmonii Podlaskiej
w Białymstoku, Marcin Nałęcz-Niesiołowski (dyr.), DUX 2009

Kolejną propozycją DUX-u jest podwójny, rocznicowy album wydany z okazji stulecia urodzin Bacewicz i Karłowicza. W „III Koncercie skrzypcowym”, naładowanym akcentami folklorystycznymi, wytrawny Krzysztof Jakowicz widzi przede wszystkim ład. To ciekawe ujęcie, jeśli zestawi się je z roznamiętnionym odczytaniem Joanny Kurkowicz.

Grażyna Bacewicz, „Sinfonietta…”.
Orkiestra Kameralna Filharmonii Narodowej, Jan Lewtak (dyr.), Sony Music 2009

Jest też wreszcie wydana przez Sony kolejna kameralna płyta z dziełami Bacewicz. Kolejna, która przeszła bez większego rezonansu. A tymczasem kameralna orkiestra Filharmonii Narodowej pod batutą Jana Lewtaka brzmi soczyście i… siarczyście. „Sinfoniettę” czy „Koncert na orkiestrę smyczkową” grają z pazurem i nerwem – dawno już nie słyszałam tak motorycznej Bacewicz!

A na deser – kolejna po „Koncertach” z Kurkowicz i Borowiczem perła. Z importu. Obok żelaznych pozycji, które wybrzmiewały już powyżej, New London Orchestra wygrywa frapującą, skomponowaną w latach odwilży „Muzykę na smyczki, trąbki i perkusję”. To podszyte Bartokiem dzieło jest tu apoteozą kontrastu. Ale maestro Ronald Corp w kanciastych harmoniach Grażyny widzi przede wszystkim głębokie emocje i uczucia.

Grażyna Bacewicz, „Music for string orchestra”.
New London Orchestra, Ronald Corp (dyr.), Hyperion 2009

Koniec roku niechybnie skłania ku refleksji: wspaniała spuścizna Bacewiczówny jak nie miała promotora, tak nie ma go dalej. Szumnie zapowiadany album Krystiana Zimermana z muzyką kameralną skrzypaczki pozostaje w sferze spekulacji, bo pianista zapewne obsesyjnie cyzeluje każdy szczegół. Dlatego nie opuszcza mnie poczucie głębokiego rozczarowania i niedosytu. Czy artystka ma pecha, czy może nie dorośliśmy jeszcze do pokazania światu Bacewicz?

Po roku Bacewiczówny zostały nam tylko cztery znakomite płyty. A może jednak: aż?

Marta Nadzieja, ur. 1981, ukończyła dziennikarstwo na UW, studiowała muzykologię tamże i na UJ. Wydawca w Telewizji Polskiej, gdzie m.in. odpowiadała za wirtualną oprawę Konkursów Chopinowskiego i Wieniawskiego. Lubi być na terminalach lotniczych. Marzy o wywiadzie-rzece z ZM.

Jeśli chcesz umieścić fragment tekstu z dwutygodnik.com na swojej stronie lub blogu, prosimy o kontakt z redakcją na adres e-mail: redakcja@dwutygodnik.com. Dowiedz się więcej.