English version

Narodowy Instytut Audiowizualny

@dwutygodnik

dwutygodnik - strona kultury

82 2012

Archiwum numerów

Kwiecień 2009: 01 2009; 02 2009

Maj 2009: 03 2009; 04 2009; 05 2009

Czerwiec 2009: 06 2009; 07 2009

Lipiec 2009: 08 2009; 09 2009

Sierpień 2009: 10 2009; 11 2009

Wrzesień 2009: 12 2009

Wrzesień 2009: 13 2009

Październik 2009: 14 2009; 15 2009; 16 2009

Listopad 2009: 17 2009; 18 2009

Grudzień 2009: 19 2009

Grudzień 2009: 20 2009

Styczeń 2010: 21 2010; 22 2010

Luty 2010: 23 2010; 24 2010

Marzec 2010: 25 2010; 26 2010

Kwiecień 2010: 27 2010; 28 2010

Maj 2010: 29 2010; 30 2010; 31 2010

Czerwiec 2010: 32 2010; 33 2010

Lipiec 2010: 34 2010; 35 2010

Sierpień 2010: 36 2010; 37 2010

Wrzesień 2010: 38 2010; 39 2010

Październik 2010: 40 2010

Październik 2010: 41 2010; 42 2010

Listopad 2010: 43 2010; 44 2010

Grudzień 2010: 45 2010; 46 2010

Styczeń 2011: 47 2011

Styczeń 2011: 48 2011

Luty 2011: 49 2011; 50 2011

Marzec 2011: 51 2011; 52 2011

Kwiecień 2011: 53 2011; 54 2011

Kwiecień 2011: 55 2011

Maj 2011: 56 2011; 57 2011

Czerwiec 2011: 58 2011; 59 2011

Lipiec 2011: 60 2011; 61 2011

Sierpień 2011: 62 2011; 63 2011

Wrzesień 2011: 64 2011; 65 2011

Październik 2011: 66 2011; 67 2011; 68 2011

Listopad 2011: 69 2011; 70 2011

Grudzień 2011: 71 2011; 72 2011

Styczeń 2012: 73 2012; 74 2012

Luty 2012: 75 2012

Luty 2012: 76 2012

Marzec 2012: 77 2012; 78 2012; 79 2012

Kwiecień 2012: 80 2012; 81 2012

Maj 2012: 82 2012

Literatura
Teatr
Film
Sztuka
Muzyka
Produkty uboczne
Felietony
Rozmowy
Fikcje
Figle
Newsletter

Newsletter

Wpisz swój adres e-mail,
aby otrzymać nasz newsletter.

O komiksie Roberta Crumba

Sebastian Frąckiewicz

Najbardziej obłudny, cyniczny i przewrotny bohater amerykańskiego komiksu undergroundowego lat sześćdziesiątych wreszcie pojawił się w Polsce

Aby poczuć klimat „Pana Naturalnego”, musimy przyjrzeć się jego autorowi, Robertowi Crumbowi. Dlatego, Szanowny Czytelniku, niczym Mariusz Max Kolonko zabiorę Cię w szaloną podróż w czasie do JuEsEj lat sześćdziesiątych. Zapnij pasy.

Znajdujemy się teraz w San Francisco, w dzielnicy ćpunów, hipisów i wszelkich maści wywrotowców (oczywiście mieszkają tu także artyści). To nie są dobre czasy dla komiksu, bo wszystkie historie obrazkowe, które chcą ukazywać się w oficjalnym obiegu, muszą ubiegać się o tzw. „comics code”. Ten „certyfikat” daje rodzicom pewność, że ich pociechy nie czytają zeszytów ociekających seksem, przemocą czy, nie daj Boże, ideologią godzącą w amerykański system. Dlatego młody Crumb, mieszkaniec Frisco i czynny miłośnik LSD, sprzedaje swoje obrazoburcze komiksy w head shopach (można kupić w nich ciekawe specyfiki) i na ulicy.

Robert Crumb, „Pan Naturalny”. Kultura Gniewu,
Warszawa, 246 stron, w księgarniach od grudnia 2009Jednym z bohaterów, których wydaje na świat jego pobudzona wyobraźnia, jest Pan Naturalny. Zakompleksiony i sfrustrowany Crumb w poczynaniach swej postaci znajduje katalizator dla własnych lęków. Na kwasie traci artystyczne zahamowania, ale nie zdrowy rozsądek i inteligencję. Dzięki temu Pan Naturalny drwi z wszystkiego i wszystkich. Zarówno z zakłamanego amerykańskiego społeczeństwa, jak i naiwnych hippisów, którzy w oczach Crumba nie grzeszą inteligencją i co chwila łapią się jakiegoś „izmu”, by nakarmić nim intelektualną pustkę i napompować ego.

Kim jest Pan Naturalny? To fałszywy guru, cynik, hipokryta i przebiegły cwaniak, który robi ludziom wodę z mózgu. Pod płaszczykiem duchowego wyzwolenia wykorzystuje wszystkich naiwniaków do własnych celów. Szczególnie upodobał sobie kobiety. Chuć staruszka to tak naprawdę jego jedyna motywacja – oczywiście do niej też potrafi dorobić sobie właściwą ideologię.

Jak dziś czyta się ten komiks? Doskonale. Choć rysunek Crumba w dużej dawce może męczyć, a ciągłe dywagacje o sensie i bezsensie, wolności i zniewoleniu (rzecz jasna duchowym) podobnie, ten komiks jest świetnym świadectwem fermentu umysłowego tamtej epoki. Pokazuje również, jak beztroski świat dzieci-kwiatów przemija. Polska wersja „Pana Naturalnego” zawiera jego przygody od lat sześćdziesiątych do lat dziewięćdziesiątych. Dzięki temu widzimy, jak niektórzy bohaterowie z wyluzowanych hippisów zmieniają się typowych jankesów, a ich życie upływa na nudnych czynnościach… dopóki znów nie pojawi się w nim Pan Naturalny i nie nakłoni ich do wyzwalania, w imię duchowej swobody, tłumionych popędów. Co prawda świat się zmienia, ale stary pseudo-guru pozostaje sobą.

Podobnie Robert Crumb, który będzie wkurzał wszystkich chyba do grobowej deski. Ostatnio podpadł za szowinistyczne żarty i obrazoburczą adaptację komiksową „Biblii”. Trzeba jednak przyznać, że jego komiksy, a przede wszystkim zawarty w nich dystans do świata, sceptycyzm i intelektualne dywagacje, choć przeprowadzane czasem przy pomocy niezbyt subtelnych środków, szybko się nie zestarzeją. I bardzo dobrze. Żeby tak sprawiedliwie łajać wszystkich, musi mieć sporo energii i odwagi.

Sebastian Frąckiewicz, stały współpracownik tygodnika „Przekrój”. Wcześniej przez kilka lat związany z „Lampą”. Pisał także dla „Newsweeka”, „Filmu” i „Dziennika”. Z rysownikiem Pawłem Zychem co miesiąc w „Focus Historia” publikuje komiks historyczny o zabawnych przypadkach sarmackich VIP-ów.

Jeśli chcesz umieścić fragment tekstu z dwutygodnik.com na swojej stronie lub blogu, prosimy o kontakt z redakcją na adres e-mail: redakcja@dwutygodnik.com. Dowiedz się więcej.