English version Narodowy Instytut Audiowizualny

@dwutygodnik

dwutygodnik - strona kultury

75 2012

Archiwum numerów

Kwiecień 2009: 01 2009; 02 2009

Maj 2009: 03 2009; 04 2009; 05 2009

Czerwiec 2009: 06 2009; 07 2009

Lipiec 2009: 08 2009; 09 2009

Sierpień 2009: 10 2009; 11 2009

Wrzesień 2009: 12 2009

Wrzesień 2009: 13 2009

Październik 2009: 14 2009; 15 2009; 16 2009

Listopad 2009: 17 2009; 18 2009

Grudzień 2009: 19 2009

Grudzień 2009: 20 2009

Styczeń 2010: 21 2010; 22 2010

Luty 2010: 23 2010; 24 2010

Marzec 2010: 25 2010; 26 2010

Kwiecień 2010: 27 2010; 28 2010

Maj 2010: 29 2010; 30 2010; 31 2010

Czerwiec 2010: 32 2010; 33 2010

Lipiec 2010: 34 2010; 35 2010

Sierpień 2010: 36 2010; 37 2010

Wrzesień 2010: 38 2010; 39 2010

Październik 2010: 40 2010

Październik 2010: 41 2010; 42 2010

Listopad 2010: 43 2010; 44 2010

Grudzień 2010: 45 2010; 46 2010

Styczeń 2011: 47 2011

Styczeń 2011: 48 2011

Luty 2011: 49 2011; 50 2011

Marzec 2011: 51 2011; 52 2011

Kwiecień 2011: 53 2011; 54 2011

Kwiecień 2011: 55 2011

Maj 2011: 56 2011; 57 2011

Czerwiec 2011: 58 2011; 59 2011

Lipiec 2011: 60 2011; 61 2011

Sierpień 2011: 62 2011; 63 2011

Wrzesień 2011: 64 2011; 65 2011

Październik 2011: 66 2011; 67 2011; 68 2011

Listopad 2011: 69 2011; 70 2011

Grudzień 2011: 71 2011; 72 2011

Styczeń 2012: 73 2012; 74 2012

Luty 2012: 75 2012

Literatura
Teatr
Film
Sztuka
Muzyka
Produkty uboczne
Felietony
Rozmowy
Fikcje
Figle
Newsletter

Newsletter

Wpisz swój adres e-mail,
aby otrzymać nasz newsletter.

Oniegin Trelińskiego
według Giergeva

Tomasz Cyz

Styczniowy spektakl „Oniegina” jest kolejnym wznowieniem inscenizacji Mariusza Trelińskiego na warszawskiej scenie. Warto było to zrobić z jednego powodu: brzmienia orkiestry Opery Narodowej pod batutą gościnnie dyrygującego Valerego Giergeva

P. Czajkowski, „Oniegin”. Valery Giergev (dyr.),
Mariusz Treliński (reż.). Teatr Wielki-Opera Narodowa
w Warszawie, spektakl 6 stycznia 2010Ten spektakl znam na pamięć. Byłem na nim kilkakrotnie, od premiery w kwietniu 2002 roku. Zachwycony.

Niezapomnianym Janem Peszkiem (O***) – aniołem czy diabłem-stróżem, snem czy zjawą zamkniętą we własnej przeszłości – stąpającym po scenie miękko, bezszelestnie. Tym bardziej boleśnie.

Fenomenalną sceną otwierającą III akt, kiedy to w przerażającej pustce – przy dźwiękach frenetycznego poloneza i w intensywnym czerwonym świetle – oglądamy pokaz mody jak z Felliniego. Ale twarze modelek są blade, trupie, jakby z piekła rodem (przez scenę przechodzi jeszcze zmarły przed chwilą w pojedynku Lenski…).

fot. Juliusz Multarzyński, Stefan Okołowicz„Intymną i poruszającą” sceną pojedynku Oniegina i Lenskiego. Mrok, chłód, śnieg, w tle za przezroczystą odrealniającą folią majaczą złowrogo brzozy. Z przodu sceny żegnający się ze światem, ubrany na biało Lenski, który za chwilę stanie do pojedynku z ubranym przez cały spektakl na czarno Onieginem.

Operę „Eugeniusz Oniegin” Czajkowski przeznaczył początkowo dla teatru kameralnego w Moskwie i zespołu młodych artystów złożonego ze studentów tamtejszego Konserwatorium. W takim wykonaniu – siłami na wpół profesjonalnymi – w marcu 1879 roku na scenie moskiewskiego Teatru Małego odbyła się prapremiera utworu. „Właśnie wykonanie w konserwatorium to moje marzenie. [Opera] jest przeznaczona dla skromnego zespołu i małej sceny. Sądzę, że inscenizacja opery z jej bezpretensjonalnym tematem, cudownym tekstem, zwykłymi ludzkimi uczuciami i sytuacjami powinna wywołać poetyckie wrażenie” – pisał Czajkowski, określając jednocześnie swoje dzieło jako „intymny i poruszający dramat”.

fot. Juliusz Multarzyński, Stefan OkołowiczPatrząc na scenę pojedynku u Trelińskiego, Czajkowski byłby zachwycony.

Styczniowy spektakl jest kolejnym wznowieniem inscenizacji Mariusza Trelińskiego na warszawskiej scenie. Warto było zobaczyć go kolejny raz – choćby dla fenomenalnego głosu Siergieja Skorokhodowa (Lenski) czy piękniejącej ze sceny na scenę Iriny Mataevy (Tatiana).

Ale środowy wieczór miał tak naprawdę innego bohatera: Orkiestrę Teatru Wielkiego-Opery Narodowej pod batutą gościnnie dyrygującego Valerego Giergeva. Takich dźwięków i brzmień ten zespół z tej partytury jeszcze nie wydobywał.

Zmysłowe piana, ogniste forte (wsparte syczącym krzykiem dyrygenta – tak, słyszałem, siedziałem w siódmym rzędzie), kolory, o jakich nawet nie śniliśmy siedząc na tej sali. Być może gdyby Mariusz Treliński usłyszał operę Czajkowskiego w takim wykonaniu wcześniej, wyobraziłby sobie innego „Oniegina”. Ale i tak było dobrze, znów.

6 stycznia 2009 roku w warszawskiej Operze Narodowej Valery Giergev dyrygował „Damą pikową” Czajkowskiego. Dokładnie rok później – jego „Onieginem”. Czego będziemy świadkami 6 stycznia 2011 roku?

Tomasz Cyz, redaktor naczelny dwutygodnik.com.

Jeśli chcesz umieścić fragment tekstu z dwutygodnik.com na swojej stronie lub blogu, prosimy o kontakt z redakcją na adres e-mail: redakcja@dwutygodnik.com. Dowiedz się więcej.