English version Narodowy Instytut Audiowizualny

@dwutygodnik

dwutygodnik - strona kultury

75 2012

Archiwum numerów

Kwiecień 2009: 01 2009; 02 2009

Maj 2009: 03 2009; 04 2009; 05 2009

Czerwiec 2009: 06 2009; 07 2009

Lipiec 2009: 08 2009; 09 2009

Sierpień 2009: 10 2009; 11 2009

Wrzesień 2009: 12 2009

Wrzesień 2009: 13 2009

Październik 2009: 14 2009; 15 2009; 16 2009

Listopad 2009: 17 2009; 18 2009

Grudzień 2009: 19 2009

Grudzień 2009: 20 2009

Styczeń 2010: 21 2010; 22 2010

Luty 2010: 23 2010; 24 2010

Marzec 2010: 25 2010; 26 2010

Kwiecień 2010: 27 2010; 28 2010

Maj 2010: 29 2010; 30 2010; 31 2010

Czerwiec 2010: 32 2010; 33 2010

Lipiec 2010: 34 2010; 35 2010

Sierpień 2010: 36 2010; 37 2010

Wrzesień 2010: 38 2010; 39 2010

Październik 2010: 40 2010

Październik 2010: 41 2010; 42 2010

Listopad 2010: 43 2010; 44 2010

Grudzień 2010: 45 2010; 46 2010

Styczeń 2011: 47 2011

Styczeń 2011: 48 2011

Luty 2011: 49 2011; 50 2011

Marzec 2011: 51 2011; 52 2011

Kwiecień 2011: 53 2011; 54 2011

Kwiecień 2011: 55 2011

Maj 2011: 56 2011; 57 2011

Czerwiec 2011: 58 2011; 59 2011

Lipiec 2011: 60 2011; 61 2011

Sierpień 2011: 62 2011; 63 2011

Wrzesień 2011: 64 2011; 65 2011

Październik 2011: 66 2011; 67 2011; 68 2011

Listopad 2011: 69 2011; 70 2011

Grudzień 2011: 71 2011; 72 2011

Styczeń 2012: 73 2012; 74 2012

Luty 2012: 75 2012

Literatura
Teatr
Film
Sztuka
Muzyka
Produkty uboczne
Felietony
Rozmowy
Fikcje
Figle
Newsletter

Newsletter

Wpisz swój adres e-mail,
aby otrzymać nasz newsletter.

O koncercie Marka Minkowskiego

Bogusław Deptuła

Nie lubię Rossiniego, ale jakie to ma znaczenie, kiedy dyryguje Marc Minkowski

Gioacchino Rossini, „Uwertury i arie operowe”. Julia Lezhneva (sopran), Marc Minkowski (dyr.), Sinfonia Varsovia. Studio Koncertowe Polskiego Radia im. Witolda Lutosławskiego, 9 stycznia 2010

Już kilkakrotnie miałem szczęście odczuć przemieniającą siłę batuty Marca Minkowskiego. Pierwszy raz, kiedy słuchałem płyty „Opera Proibita”, na której odmienił manieryczny śpiew Cecilii Bartoli, a potem jeszcze, już na żywo, zrobił to samo z muzyką Berlioza i Moniuszki – kompozytorów do tej pory zupełnie mi obojętnych. Dzięki Minkowskiemu usłyszałem autentyczne emocje. Jeśli napiszę, że jest czarodziejem, to się skompromituję, ale taka właśnie jest prawda.

To jak Minkowski słyszy, najlepiej można odczuć na jego koncertach. Tym razem usłyszał młodą, nawet bardzo młodą rosyjską śpiewaczkę. Julia Lezhneva ma dwadzieścia jeden lat i wiele sukcesów na koncie: konkursy, stypendia, klasy mistrzowskie itd. Podobno Minkowski usłyszał ją na YouTube. Nieważne, najwyraźniej znowu miał rację, zapraszając ją do współpracy.

Na sobotnim koncercie Sinfonia Varsovia zagrała uwertury Rossiniego, a Julia Lezhneva zaśpiewała arie z jego oper. Te nadzwyczaj trudne partie dla Rosjanki były całkowicie naturalne. Pokonywała je bez najmniejszego wysiłku, przekonując słuchaczy, że jest w stanie zaśpiewać wszystko. Pewnie przechodzi od forte do piano, jest swobodna we wszystkich rejestrach, doskonale panuje nad repertuarem i umie się nim cieszyć. Na jej twarzy wielokrotnie pojawiał się uśmiech – był wyrazem szczęścia.

Publiczność przyjęła artystkę znakomicie, od samego początku; wszyscy przecież byli pewni, że uczestniczą w ważnym wydarzeniu – w narodzinach gwiazdy. Może warto jeszcze wspomnieć, że wykonane w sobotę utwory zostaną nagrane i ukażą się pod koniec roku we francuskim wydawnictwie Naïve. Złota płyta?

A swoją drogą, niezły to był tydzień w muzyce warszawskiej: Giergev w operze, Lang Lang w filharmonii, Minkowski z Julią Lehnevą w radiowym studiu. Jeśli tak by się udało przez cały rok...

Bogusław Deptuła, redaktor naczelny „Art&Business”, współpracuje z dwutygodnik.com.

Jeśli chcesz umieścić fragment tekstu z dwutygodnik.com na swojej stronie lub blogu, prosimy o kontakt z redakcją na adres e-mail: redakcja@dwutygodnik.com. Dowiedz się więcej.