English version

Narodowy Instytut Audiowizualny

@dwutygodnik

dwutygodnik - strona kultury

23 2010

Archiwum numerów

Kwiecień 2009: 01 2009; 02 2009

Maj 2009: 03 2009; 04 2009; 05 2009

Czerwiec 2009: 06 2009; 07 2009

Lipiec 2009: 08 2009; 09 2009

Sierpień 2009: 10 2009; 11 2009

Wrzesień 2009: 12 2009

Wrzesień 2009: 13 2009

Październik 2009: 14 2009; 15 2009; 16 2009

Listopad 2009: 17 2009; 18 2009

Grudzień 2009: 19 2009

Grudzień 2009: 20 2009

Styczeń 2010: 21 2010; 22 2010

Luty 2010: 23 2010; 24 2010

Marzec 2010: 25 2010; 26 2010

Kwiecień 2010: 27 2010; 28 2010

Maj 2010: 29 2010; 30 2010; 31 2010

Czerwiec 2010: 32 2010; 33 2010

Lipiec 2010: 34 2010; 35 2010

Sierpień 2010: 36 2010; 37 2010

Wrzesień 2010: 38 2010; 39 2010

Październik 2010: 40 2010

Październik 2010: 41 2010; 42 2010

Listopad 2010: 43 2010; 44 2010

Grudzień 2010: 45 2010; 46 2010

Styczeń 2011: 47 2011

Styczeń 2011: 48 2011

Luty 2011: 49 2011; 50 2011

Marzec 2011: 51 2011; 52 2011

Kwiecień 2011: 53 2011; 54 2011

Kwiecień 2011: 55 2011

Maj 2011: 56 2011; 57 2011

Czerwiec 2011: 58 2011; 59 2011

Lipiec 2011: 60 2011; 61 2011

Sierpień 2011: 62 2011; 63 2011

Wrzesień 2011: 64 2011; 65 2011

Październik 2011: 66 2011; 67 2011; 68 2011

Listopad 2011: 69 2011; 70 2011

Grudzień 2011: 71 2011; 72 2011

Styczeń 2012: 73 2012; 74 2012

Luty 2012: 75 2012

Luty 2012: 76 2012

Marzec 2012: 77 2012; 78 2012; 79 2012

Kwiecień 2012: 80 2012; 81 2012

Maj 2012: 82 2012

Literatura
Teatr
Film
Sztuka
Muzyka
Produkty uboczne
Felietony
Rozmowy
Fikcje
Figle
Newsletter

Newsletter

Wpisz swój adres e-mail,
aby otrzymać nasz newsletter.

rys. Tomasz Różycki

Notatki z miejsca postoju (20)

Tomasz Różycki

Zima powinna być opowieścią o snach

Wpis dwudziesty: sny

Śni się znów ta historia o przechodzeniu przez pokoje i poszukiwaniu jakiegoś pomieszczenia, ale tego pomieszczenia nie ma na żadnym z pięter, to jest jakiś rodzaj ucieczki, chęć ukrycia się, znalezienia jakiejś nory. Okazuje się za to, że z ostatniego pokoju można wyjść na łąkę i wkrótce, idąc nią, wychodzi się z miasta. I zdaje się, to jest Ameryka. Ach, niepotrzebny psychoanalityk, sprawa jest jasna.

Śni się znów, że ma kłopoty na lotnisku, spóźniony, jest w Kopenhadze i nie ma drobnych, nie może nic kupić, a bardzo chce mu się pić, a znów za chwilę ma za dużo drobnych, a drobnych nie przyjmują. Cztery razy przechodzi przez antyterrorystyczne bramki i cztery razy wyje alarm, ponieważ to krzyczą jego drobne, które rozpełzły się gdzieś Bóg wie gdzie po całym jego ciele przez dziurę w kieszeni. Zapomniał o tej dziurze, chociaż pamiętał o tej w skarpetce, która zrobiła mu się po drodze i którą zauważył przy bramce we Wrocławiu, gdzie kazali mu zdejmować buty. Zima zatrzymuje pociągi i musi się przesiadać na nieznanych stacjach, gdzie nie ma żadnej informacji – raz, drugi, trzeci. Patrzy przez okno i usiłuje dowiedzieć się, gdzie jest. Zresztą pociągi jadą tylko do połowy trasy, wydaje mu się, że to właśnie zrozumiał z bełkotu pewnej pani na dworcu, ale nie jest pewien i trzeba przesiadać się do autobusów, potem prowadzić je samemu, ponieważ kierowca wysiada i idzie spać, a on wciąż nie jest pewien, czy jedzie w dobrą stronę.

No i dalej – śni mu się, że idzie przez piękne niemieckie miasto, obok ogromny Ren, zima i pięknie odśnieżone ulice, gorąca rybna zupa na targu, wino w hiszpańskiej knajpce, bardzo miło, i ogarnia go powoli romantyczny nastrój. Wraca do pokoju i nagle poślizgnął się na chodniku, na sekundę stracił krok, i ta sekunda uratowała mu życie, bo właśnie pół metra przed nim z trzaskiem runęło z dachu kilkanaście kilogramów ogromnych sopli, rozbijając się mu tuż pod nogami. Wieczorem, nadal w tym romantycznym nastroju, ale już pełen niepokoju, wraca do hiszpańskiej knajpki na tę samą rioję i już nie jest tak dobrze. Za nim siada grupa kilkunastu Niemców bawiących się tak dobrze, że zaczynają śpiewać, ryczeć marszowe piosenki, z tym przeklętym hajli hajlo tak głośno, że wkrótce nie słyszy własnych myśli. Jeden z nich, z kuflem w ręku wstaje i zdaje się, dyryguje, rycząc tym głosem. Wytrzymuje dziesięć minut, potem zeskakuje ze stołka i staje przed tym największym (dopiero teraz zauważa, że tamten jest większy od niego – rzadko się zdarza, żeby ktoś był większy) i mówi mu po angielsku, żeby się zamknął, żeby przymknął mordę. Pozostali również wstają, robi się cicho. Wtedy on płaci za wino niedopite i wychodzi. Żenujące wydarzenie.

Idzie potem wzdłuż Renu, który płynie potężnym, silnym i skłębionym, szaroburym nurtem, tak jak Odra, jak Wisła. Widział już tę rzekę w Bazylei, i tam była groźna i piękna, zielona, górska i skłębiona. Mieszkał wtedy w hoteliku przy dworcu, w dzielnicy burdelowej, i kiedy wracał w nocy, okazało się, że jego hotel jest usytuowany pomiędzy jaskrawo oświetlonym pipszołem a seksszopem, chociaż w ciągu dnia by tego nie zauważył. Odtąd zastanawia się zawsze, wracając w nocy do pokoju, gdziekolwiek jest, pomiędzy czym przyszło mu mieszkać. I co się zaświeci, kiedy zgaśnie słońce.

Tomasz Różycki, ur. 1970, poeta, eseista, tłumacz, romanista. Laureat Nagrody Kościelskich za poemat „Dwanaście stacji” (2004). Mieszka w Opolu.

Jeśli chcesz umieścić fragment tekstu z dwutygodnik.com na swojej stronie lub blogu, prosimy o kontakt z redakcją na adres e-mail: redakcja@dwutygodnik.com. Dowiedz się więcej.

Wydanie: 23
Data: 02/2010