English version

Narodowy Instytut Audiowizualny

@dwutygodnik

dwutygodnik - strona kultury

24 2010

Archiwum numerów

Kwiecień 2009: 01 2009; 02 2009

Maj 2009: 03 2009; 04 2009; 05 2009

Czerwiec 2009: 06 2009; 07 2009

Lipiec 2009: 08 2009; 09 2009

Sierpień 2009: 10 2009; 11 2009

Wrzesień 2009: 12 2009

Wrzesień 2009: 13 2009

Październik 2009: 14 2009; 15 2009; 16 2009

Listopad 2009: 17 2009; 18 2009

Grudzień 2009: 19 2009

Grudzień 2009: 20 2009

Styczeń 2010: 21 2010; 22 2010

Luty 2010: 23 2010; 24 2010

Marzec 2010: 25 2010; 26 2010

Kwiecień 2010: 27 2010; 28 2010

Maj 2010: 29 2010; 30 2010; 31 2010

Czerwiec 2010: 32 2010; 33 2010

Lipiec 2010: 34 2010; 35 2010

Sierpień 2010: 36 2010; 37 2010

Wrzesień 2010: 38 2010; 39 2010

Październik 2010: 40 2010

Październik 2010: 41 2010; 42 2010

Listopad 2010: 43 2010; 44 2010

Grudzień 2010: 45 2010; 46 2010

Styczeń 2011: 47 2011

Styczeń 2011: 48 2011

Luty 2011: 49 2011; 50 2011

Marzec 2011: 51 2011; 52 2011

Kwiecień 2011: 53 2011; 54 2011

Kwiecień 2011: 55 2011

Maj 2011: 56 2011; 57 2011

Czerwiec 2011: 58 2011; 59 2011

Lipiec 2011: 60 2011; 61 2011

Sierpień 2011: 62 2011; 63 2011

Wrzesień 2011: 64 2011; 65 2011

Październik 2011: 66 2011; 67 2011; 68 2011

Listopad 2011: 69 2011; 70 2011

Grudzień 2011: 71 2011; 72 2011

Styczeń 2012: 73 2012; 74 2012

Luty 2012: 75 2012

Luty 2012: 76 2012

Marzec 2012: 77 2012; 78 2012; 79 2012

Kwiecień 2012: 80 2012; 81 2012

Maj 2012: 82 2012

Literatura
Teatr
Film
Sztuka
Muzyka
Produkty uboczne
Felietony
Rozmowy
Fikcje
Figle
Newsletter

Newsletter

Wpisz swój adres e-mail,
aby otrzymać nasz newsletter.

SERIA:
Czarna dziura

Sebastian Frąckiewicz

„Lupus” to jedna z najlepszych komiksowych serii science fiction ostatnich lat. Udało się w niej ożywić skostniałą konwencję i przenieść opowieść o ludzkich relacjach w zupełnie inny wymiar

Pierwsze spotkanie z twórczością Frederika Peetersa w Polsce nastąpiło siedem lat temu za sprawą „Niebieskich pigułek”. Ta obrazkowa historia traktująca o związku autora z nosicielką wirusa HIV przyniosła mu uznanie w całej Europie, a jednocześnie szwajcarski twórca został zaszufladkowany jako facet od biograficznych opowieści.

rys. René WawrzkiewiczFunkcjonowanie z taką kliszą w artystycznym życiorysie nie jest sprawą zbyt wygodną. Peeters pokonał ją dzięki wykorzystaniu i przetworzeniu innej, równie charakterystycznej dla komiksu kliszy, jaką jest seria science fiction. Tak powstał czterotomowy „Lupus”, przedstawiający kosmiczną włóczęgę dwójki przyjaciół, którzy przed wejściem w dorosłość postanawiają wyszaleć się w trakcie międzygalaktycznej podróży. Aż pewnego dnia, podczas postoju na jednej z planet, w ich życiu pojawia się kobieta, zmieniająca wszystkie plany.

Rzecz jasna Peeters nie zamierzał rezygnować z tego, w czym jest najlepszy, czyli opowiadania o ludzkich uczuciach. Przeniósł je po prostu w gwiezdny wymiar. Dodać trzeba, że „Lupus” to najbardziej pechowa seria, jaka pojawiła się w Polsce. Premiera pierwszego tomu miała miejsce w 2005 roku, a pozostałych trzech – w 2009. Dopiero czytając całość, jesteśmy w stanie w pełni zanurzyć się w tę opowieść. Peetersowi nie sposób odmówić wyjątkowych umiejętności budowania nastroju, a także wymownego pokazywania trudnych relacji między bohaterami. Pokazywania, bo w najważniejszych momentach swej opowieści Szwajcar milczy, przenosząc punkt ciężkości na obraz.

Frederik Peeters (scenariusz i rysunki),
„Lupus”. Wydawnictwo Post, Kraków 2009 (t. 3)W tym komiksie próżno szukać rzeczy charakterystycznych dla standardowego science fiction: nie ma tu efektownych pościgów doskonale zaprojektowanymi pojazdami, strzałów z blasterów czy cywilizacyjnych konfliktów. „Lupus” równie dobrze mógłby toczyć się w Berlinie, Moskwie czy Wrocławiu – tak się jednak nie dzieje, a dzięki kosmicznej scenerii Peeters ucieka od dosłowności.

Science fiction na kartach tego komiksu dostaje drugie życie. Autor udowadnia, że ta konwencja może być nie tylko sztafażem i atrakcyjną scenerią, ale dobrym sposobem na stworzenie obrazowo niejednoznacznego, wręcz surrealistycznego środowiska, w którym bohaterowie nie mogą się odnaleźć. Środowiska funkcjonującego na zasadzie sprzężenia zwrotnego z ich psychiką. Trudno im bowiem skontaktować się z własnym „ja”, określić sposób na życie, a także to, przed czym tak naprawdę uciekają. Jakby wpadli w czarną dziurę. Czy ta gwiezdna wędrówka nie jest tylko surrealistycznym snem, który zrodził się w głowie tytułowego Lupusa – bohatera zawieszonego między chłopacką fascynacją nieograniczoną wolnością a męskim poczuciem odpowiedzialności? Jeśli tak, to na pewno snem dość brutalnym i nieprzynoszącym ukojenia.

Sebastian Frąckiewicz, stały współpracownik tygodnika „Przekrój”. Wcześniej przez kilka lat związany z „Lampą”. Pisał także dla „Newsweeka”, „Filmu” i „Dziennika”. Z rysownikiem Pawłem Zychem co miesiąc w „Focus Historia” publikuje komiks historyczny o zabawnych przypadkach sarmackich VIP-ów.

Jeśli chcesz umieścić fragment tekstu z dwutygodnik.com na swojej stronie lub blogu, prosimy o kontakt z redakcją na adres e-mail: redakcja@dwutygodnik.com. Dowiedz się więcej.

Wydanie: 24
Data: 02/2010
Tagi: komiks, Frederik Peeters

pokaż wszystkie

1 / 3