English version

Narodowy Instytut Audiowizualny

@dwutygodnik

dwutygodnik - strona kultury

82 2012

Archiwum numerów

Kwiecień 2009: 01 2009; 02 2009

Maj 2009: 03 2009; 04 2009; 05 2009

Czerwiec 2009: 06 2009; 07 2009

Lipiec 2009: 08 2009; 09 2009

Sierpień 2009: 10 2009; 11 2009

Wrzesień 2009: 12 2009

Wrzesień 2009: 13 2009

Październik 2009: 14 2009; 15 2009; 16 2009

Listopad 2009: 17 2009; 18 2009

Grudzień 2009: 19 2009

Grudzień 2009: 20 2009

Styczeń 2010: 21 2010; 22 2010

Luty 2010: 23 2010; 24 2010

Marzec 2010: 25 2010; 26 2010

Kwiecień 2010: 27 2010; 28 2010

Maj 2010: 29 2010; 30 2010; 31 2010

Czerwiec 2010: 32 2010; 33 2010

Lipiec 2010: 34 2010; 35 2010

Sierpień 2010: 36 2010; 37 2010

Wrzesień 2010: 38 2010; 39 2010

Październik 2010: 40 2010

Październik 2010: 41 2010; 42 2010

Listopad 2010: 43 2010; 44 2010

Grudzień 2010: 45 2010; 46 2010

Styczeń 2011: 47 2011

Styczeń 2011: 48 2011

Luty 2011: 49 2011; 50 2011

Marzec 2011: 51 2011; 52 2011

Kwiecień 2011: 53 2011; 54 2011

Kwiecień 2011: 55 2011

Maj 2011: 56 2011; 57 2011

Czerwiec 2011: 58 2011; 59 2011

Lipiec 2011: 60 2011; 61 2011

Sierpień 2011: 62 2011; 63 2011

Wrzesień 2011: 64 2011; 65 2011

Październik 2011: 66 2011; 67 2011; 68 2011

Listopad 2011: 69 2011; 70 2011

Grudzień 2011: 71 2011; 72 2011

Styczeń 2012: 73 2012; 74 2012

Luty 2012: 75 2012

Luty 2012: 76 2012

Marzec 2012: 77 2012; 78 2012; 79 2012

Kwiecień 2012: 80 2012; 81 2012

Maj 2012: 82 2012

Literatura
Teatr
Film
Sztuka
Muzyka
Produkty uboczne
Felietony
Rozmowy
Fikcje
Figle
Newsletter

Newsletter

Wpisz swój adres e-mail,
aby otrzymać nasz newsletter.

SŁOWACKI. DRAMATY WSZYSTKIE:
Ksiądz Marek

Agata Diduszko-Zyglewska

Wśród dotychczasowych inscenizatorów projektu „Słowacki. Dramaty wszystkie”, Goźliński – tu entuzjazm każe mi sięgnąć do dyskursu sportowego – bez wątpienia zasługuje na pozycję medalową

Paweł Goźliński nie jest zawodowym reżyserem i pewnie dlatego jego inscenizacja „Księdza Marka” wychodzi daleko poza ramy teatralne – w kierunku debaty, eseju i zbioru przypisów wplecionych w strukturę tekstu Słowackiego; z drugiej strony, elementy czystego teatru (monologi Woronowicza, Snochowskiego i aria Justyny Jary) są w jego interpretacji pieczołowicie wycyzelowane. A wszystko razem – imponujące! Wśród dotychczasowych inscenizatorów projektu „Słowacki. Dramaty wszystkie”, Goźliński – tu entuzjazm każe mi sięgnąć do dyskursu sportowego – bez wątpienia zasługuje na pozycję medalową.

Istotą jego interpretacji jest wnikliwa analiza fragmentów dramatu, przeprowadzona tak, aby widz w żadnym momencie nie mógł „odpłynąć” wraz z poetycką frazą. Monologi księdza Marka wygłasza z wielkiego ekranu Adam Woronowicz, naznaczony dzięki niedawnej filmowej roli księdza Popiełuszki pewnym „fałszywym” charyzmatem. To skojarzenie, a także „czysty” sposób podawania tekstu, prowokują widza do bezkrytycznego przyjęcia treści. Jednak projekcja romantycznego monologu na głównym ekranie co jakiś czas jest bezceremonialnie przerywana, a na ekranie niewielkiego telewizora ustawionego przed publicznością pojawia się Sufler (w tej roli Mariusz Szczygieł), który bezlitośnie – i z dużą dawką ciętego poczucia humoru – przekłada poezję na prozę. Objaśnia m. in. czym jest „fetor judaicus”, którego zbawienna nieobecność pozwala Kossakowskiemu zgwałcić Judytę.

Monologi postaci dramatu kilka razy przerywają rozmowy reżysera z zaproszonymi gośćmi – autorytetami w sprawach ducha i filozofii. Rozmowa z Andrzejem Lederem dotyczy koncepcji postaci Judyty – Żydówki, zdrajczyni i ofiary – która okazuje się po prostu wybujałą projekcją „starotestamentowego mitu, antyjudaistycznych stereotypów i seksualnych fantazji”.

Właśnie na Judycie koncentruje się uwaga reżysera. Goźliński próbuje przekształcić ją z poetyckiej projekcji Słowackiego w pełnokrwistą bohaterkę, która zyska prawo do mówienia, a nie tylko odpowiadania; która przemówi własnym głosem w imieniu wszystkich uwięzionych w getcie, otoczonych murem historycznych stereotypów i niechlubnych aspektów tradycji chrześcijańskiej. Ta autonomia Judyty ujawnia się w pełni pod koniec wieczoru, kiedy jej monolog (wypowiadany wcześniej przez Joannę Szurmiej i interpretowany w dyskusji) zostaje wyśpiewany jako aria.

Nagle zostajemy, bez uprzedzenia, zepchnięci z bezpiecznego gruntu interpretacji i refleksji w przestrzeń muzyczną, która rozrywa oswojoną przez nas strukturę monologu na strzępy – niepokojące i groźne, ale nadające Judycie i jej słowom wręcz nieludzką moc, pozbawioną sentymentalizmu.

Agata Diduszko-Zyglewska, absolwentka anglistyki UW i Akademii Praktyk Teatralnych w Gardzienicach, wieloletnia redaktorka magazynu kulturalno-społecznego (op.cit.,), animatorka kultury, tłumaczka, członkini prezydium Komisji Dialogu Społecznego ds. Kultury.

Jeśli chcesz umieścić fragment tekstu z dwutygodnik.com na swojej stronie lub blogu, prosimy o kontakt z redakcją na adres e-mail: redakcja@dwutygodnik.com. Dowiedz się więcej.