English version Narodowy Instytut Audiowizualny

@dwutygodnik

dwutygodnik - strona kultury

75 2012

Archiwum numerów

Kwiecień 2009: 01 2009; 02 2009

Maj 2009: 03 2009; 04 2009; 05 2009

Czerwiec 2009: 06 2009; 07 2009

Lipiec 2009: 08 2009; 09 2009

Sierpień 2009: 10 2009; 11 2009

Wrzesień 2009: 12 2009

Wrzesień 2009: 13 2009

Październik 2009: 14 2009; 15 2009; 16 2009

Listopad 2009: 17 2009; 18 2009

Grudzień 2009: 19 2009

Grudzień 2009: 20 2009

Styczeń 2010: 21 2010; 22 2010

Luty 2010: 23 2010; 24 2010

Marzec 2010: 25 2010; 26 2010

Kwiecień 2010: 27 2010; 28 2010

Maj 2010: 29 2010; 30 2010; 31 2010

Czerwiec 2010: 32 2010; 33 2010

Lipiec 2010: 34 2010; 35 2010

Sierpień 2010: 36 2010; 37 2010

Wrzesień 2010: 38 2010; 39 2010

Październik 2010: 40 2010

Październik 2010: 41 2010; 42 2010

Listopad 2010: 43 2010; 44 2010

Grudzień 2010: 45 2010; 46 2010

Styczeń 2011: 47 2011

Styczeń 2011: 48 2011

Luty 2011: 49 2011; 50 2011

Marzec 2011: 51 2011; 52 2011

Kwiecień 2011: 53 2011; 54 2011

Kwiecień 2011: 55 2011

Maj 2011: 56 2011; 57 2011

Czerwiec 2011: 58 2011; 59 2011

Lipiec 2011: 60 2011; 61 2011

Sierpień 2011: 62 2011; 63 2011

Wrzesień 2011: 64 2011; 65 2011

Październik 2011: 66 2011; 67 2011; 68 2011

Listopad 2011: 69 2011; 70 2011

Grudzień 2011: 71 2011; 72 2011

Styczeń 2012: 73 2012; 74 2012

Luty 2012: 75 2012

Literatura
Teatr
Film
Sztuka
Muzyka
Produkty uboczne
Felietony
Rozmowy
Fikcje
Figle
Newsletter

Newsletter

Wpisz swój adres e-mail,
aby otrzymać nasz newsletter.

CHOPIN: Według Marthy Argerich

Tomasz Cyz

Argerich jest delikatna, nieśmiała, jak tylko 18-letnia dziewczyna potrafi, by naraz przejść do dzikich, szalonych uderzeń, które dudnią w głowie długo po zakończeniu utworu

„Argerich plays Chopin”. 1 CD, Deutsche
Grammophon 2010Słuchanie Chopina przychodzi z wiekiem. Co zrobić więc z płytą zawierającą niepublikowane wcześniej nagrania cudownej (itd.) Marthy Argerich – nagrania z 1959 i 1967 roku, czyli powstałe u progu kariery tej wybitnej (itd.) od zawsze pianistki? Słuchać do śmierci?

Zaczyna się od Ballady g-moll op. 23 (nagranej w styczniu 1959 roku w radiowym studiu w Berlinie). Wykonanej tak delikatnie, nieśmiało, jak tylko 18-letnia dziewczyna potrafi, by naraz przejść do dzikich, szalonych uderzeń, które dudnią w głowie długo po zakończeniu utworu. A jak głęboko i szczegółowo argentyńska pianistka opowiada tę chopinowską balladę! Cymes.

Po niej niby nieistotna w całym układzie, jak przecinek, Etiuda cis-moll op. 10 nr 4 (nagrana w grudniu 1967 roku). Niecałe dwie minuty szaleńczego pędu w nieznane. Chcielibyśmy, żeby trwał wiecznie.

A dalej garść mazurków (m.in. z op. 41 i op. 59) – przełożonych dwoma nokturnami – F-dur (op. 15 nr 1) oraz Es-dur (op. 55 nr 2). Jak smakowicie. Argerich gra nokturny miękko, ciepło, marzycielsko. F-dur ma w sobie poezję nocy, okruchy namiętności; Es-dur brzmi na przemian łagodnie i drapieżnie. Kojąco.

Martha Argerich © Susesch Bayat /DGWreszcie Sonata fortepianowa nr 3 h-moll (nagrana live w berlińskiej Hochschule für Musik w marcu 1967 roku). Allegro maestoso daje łupnia naszym wyobrażeniom o tym dziele, bo pobrzmiewa w tym wykonaniu dzika wolność tamtych czasów, końca lat sześćdziesiątych. Scherzo. Molto vivace przelatuje przez uszy jak samolot – błyskawicznie, ale i z tęsknotą (za miejscem, z którego startował i w którym ląduje). I Largo – niecałe dziesięć minut najgłębszej prostoty, niewinności, szlachetności. Argerich wie, że tej muzyce nie potrzeba zwinności kota, szybkości pantery, drapieżności lwa, powabu łani. Potrzeba tylko grać to, co napisane. Po prostu.

Pamiętam ubiegłoroczne dwa sierpniowe wieczory z Marthą Argerich podczas festiwalu „Chopin i jego Europa”. Napisałem wtedy, że Argerich jest jak Meryl Streep. Kiedy pianistka nagrywała Sonatę, miała 26 lat. Ponad dziesięć lat później Streep otrzymywała swoje pierwsze Oskary w wieku 30 lat (nominacja za „Łowcę jeleni” w 1979 roku, nagroda za „Sprawę Kramerów” rok później). Tak, Argerich za to nagranie Sonaty powinna dostać muzycznego Oscara. Albo chociaż Fryderyka.

Tomasz Cyz, redaktor naczelny dwutygodnik.com.

Jeśli chcesz umieścić fragment tekstu z dwutygodnik.com na swojej stronie lub blogu, prosimy o kontakt z redakcją na adres e-mail: redakcja@dwutygodnik.com. Dowiedz się więcej.