Absurdy świata bankierów mogą być doskonałą pożywką dla satyry, tym bardziej dziwi, że „Żądza bankiera” jest tak bardzo pozbawiona polotu

Nie chciałbym mieć nad sobą zbyt wielu szefów. Zrobię raczej wszystko, żeby za kilka lat być od nich niezależny – mówi autor filmu „Dziewczyna z szafy”

„Parada” skrojona jest na miarę społeczeństwa, w którym dyskusja o prawach mniejszości seksualnych dopiero się rozpoczyna – w sam raz dla kraju nad Wisłą

W sequelu „Star Treka” Abrams bardzo hałaśliwie i chwilami trochę chaotycznie, ale jednak, stawia pytanie, czy możliwa jest eksploracja bez inwazji

Człowiek jest tańszy w utrzymaniu niż cyborg. Proszę sobie wyobrazić koszt wyprodukowania cybernetycznej krowy. Znacznie łatwiej jest po prostu wyhodować krowę

Romantyczne wędrówki po ukraińskiej ziemi pomagają poczuć się lepiej w niewygodnej skórze obywateli powszechnie pogardzanego kraju, przekonuje Ziemowit Szczerek, i układa Polskę na kozetce

Prawda i zmyślenie elegancko się u Bernharda mieszają, napędzając maszynę do tworzenia zabójczych wielostronicowych zdań

W muzyce The National priorytetem jest konsekwencja, nie niespodzianki, choć w tej układance wciąż pojawiają się nowe elementy

„Oni po prostu olali wszelkie zasady – jazzowe, rockowe, jakiekolwiek. Chcieli wyjść poza szachownicę, żeby zbić króla podłożeniem mu nogi” – pisze o „Miłości” Sebastian Rerak

Postacie Bowiego zmieniły rock’n’rolla i całą kulturę: „ja” porzuciło wsobny kokon i odkryło możliwości odnajdywania siebie w brawurowych inscenizacjach

Napięcie rośnie w miarę klikania – KORESPONDENCJA Z SIECI

Co powiecie na schlanych tokijskich biznesmenów, którzy w skrojonych na miarę garniturach kimają wprost na ulicy? Albo na zamaskowanych snajperów Bundeswehry? Krakowski Miesiąc Fotografii dobiega końca

O państwie świadczą jego instytucje, także instytucje sztuki. Muzeum „w sercu kraju” ma spore ambicje, kapitalną kolekcję i nadal niejasno zdefiniowaną przyszłość

Pod koniec lat 80. Jacek Kryszkowski udał się do Związku Radzieckiego, do miejscowości Jeziory, gdzie znajduje się grób Witkacego. Wykopał jego szczątki i zmielone przewiózł do Polski

Bohaterkami „Displaced Women” są Niemka, Białorusinka i Polka. Czy ten teatralny remiks jest w stanie rozbić klisze stereotypowych narracji historycznych?

Nowohucki „Klub miłośników filmu «Misja»” to niepowtarzalna szansa, by z serca dzielnicy, socjalistycznego eksperymentu, przenieść się na chwilę w dżunglę (post)kolonialnego wyzysku

„Propozycja rozwiązania umów dotyczy dwunastu osób. Czym to jest spowodowane? Według Słobodzianka brakiem zainteresowania nami ze strony reżyserów” – w imieniu zespołu Teatru Dramatycznego w Warszawie mówi Joanna Drozda

Festiwal Planete+ Film Festival wygrał poruszający dokument o starości, a największym wydarzeniem był film o zbrodniarzach i mordercach z Indonezji

Marcel i Paweł Łozińscy postanowili nakręcić wspólnie film, ostatecznie powstały jednak dwa filmy, zatytułowane kolejno: „Ojciec i syn” oraz „Ojciec i syn w podróży”

Max Blecher opowiada o dziwnej przygodzie bycia człowiekiem z mroczną, przejmującą logiką. Unika literackich sztuczek, niepotrzebnych ekstrawagancji i nie szafuje cudownością

Opowieści Zdenka Svěráka, Guusa Kuijera, Delphine Bournay, Edith Nesbit, Holly Webb, Joanny Olech. Nowa porcja literatury dziecięcej

Rozmowa z młodymi poetami, zaproszonymi na Festiwal Miłosza jako reprezentacja roczników ’80. W ciszy poleguje Łukasz Podgórni, który wcześniej prowadził z nimi spotkanie

Aby zostać docenionym w świecie współczesnej muzyki elektronicznej, trzeba zrobić znaczący krok naprzód. W wypadku ostatniego albumu Daft Punk oznacza to... krok wstecz. A czasami nawet w bok

Ponad dwa tysiące mioteł w holenderskiej sztuce – materiał, który zgromadziłem, zupełnie mnie przytłoczył. Dawni Holendrzy potrafili kilka razy dziennie szorować mydlinami chodnik przed domem

Wylądowałam pod palmą. Mam fory. Algorytm GeoGuessr wyrzuca zazwyczaj na środek autostrady pośrodku niczego – KORESPONDENCJA Z SIECI

Ewa Partum szybko zauważyła, że sztuka polska przesycona jest patriarchalizmem. Marginalizowano jej twórczość tylko dlatego, że była kobietą

Na pierwszy rzut oka toczy się tu remont. A to wystawa. Miał być Smoczyński, a trudno nie pisać o Kuśmirowskim, bo obaj artyści na tę okazję stapiają się w jedną postać

„Zniecierpliwienie Zmyślonego zdaje się wynikać z założenia, że każda wystawa powinna być jak fast food” ― piszą kuratorzy MS2. „Czego przeciętny odbiorca ma prawo oczekiwać od kuratorów?” ― pyta Zmyślony

Jedni narzekają, drudzy działają. Są też tacy, którzy prowokują śmiałymi, bezczelnymi propozycjami. Czy kulturalną degradację Warszawy można jeszcze powstrzymać?

„U niej w domu” nie jest ani intertekstualnym meczem szachowym, ani krótkim wykładem z teorii literatury. Literatura to tutaj projekt niemal egzystencjalny – odciska się na życiu

„Byłam szczęśliwa dziesięć lat”, mówi patrząc prosto w oko kamery Danuta Szaflarska, bohaterka dokumentu Doroty Kędzierzawskiej „Inny świat”

„Wenus w futrze” to pierwszorzędny film, który wpisuje się z powodzeniem w opatentowany katalog obsesji Polańskiego, z transwestytyzmem na czele

Greenawayowscy bohaterowie podążą śladem Ikara. Gdyby nie ten mitologiczny nielot, nie byłoby tak pięknej katastrofy

Barbara Sass, jedna z najważniejszych polskich reżyserek filmowych, doczekała się wreszcie swojej monografii. Prezentujemy jej fragment

Jedyne, co mogli bohaterowie Wajdy – mieszkańcy rzeczywistości bezalternatywnej – to umrzeć. Chciałoby się pięknie umrzeć, skoro umrzeć trzeba

„Drugie oblicze” przypomina śmiałą jazdę motocyklem – tylko niesamowita dyscyplina sprawia, że ta cała jazda na krawędzi nie kończy się malowniczą klęską

Istnieje obawa, że dystyngowana kajzerka zleci z pryzmy na dobre. Zagraża jej pozycja sznytki, bułeczki nieco tańszej i mniej kunsztownie naciętej

„Kronos” to dzieło pisarza poza godzinami pracy – gdy chce sobie zanotować, że kupił kurtkę, lampę i pudełko, pisze po prostu: „Kupiłem kurtkę, lampę i pudełko”

Do zakładu w Waldau trafia Walser w wieku 51 lat, w wyniku ostrego stanu lękowego: obce głosy wytykały mu lenistwo

Podstawowa różnica pomiędzy „Dziennikiem” a „Kronosem” polega na tym, że „Dziennik” został stworzony przez pisarza, a „Kronos” napisał się sam

W 1865 roku, kiedy Julia Cameron miała pięćdziesiąt lat, syn ofiarował jej w prezencie aparat fotograficzny. Komórkę na węgiel zamieniono w ciemnię, kurnik – w atelier

Dla Krynickiego tłumaczenie Celana jest doświadczeniem radykalnym. W jednym z wierszy nazwał go: „poeta, wygnaniec, Żyd, bliźni”

Reakcją na upokorzenie, jakie przyniosła Witkacemu amore casto, było niezwłoczne zbrukanie się amore profano

Epitafium, sposób opowiadania o klęskach. Językowy nagrobek. Jedno tylko zdanie, które wyczerpuje opowiadającego

Z takim samym zapałem angażował się w rewolucyjne zamieszki uliczne, co w bijatyki knajpiane. Mimo ledwie 1,66 m wzrostu i drobnej budowy. 22 maja minęła 200. rocznica urodzin Ryszarda Wagnera

Na wystawie „Uciszone głosy” prezentowanych jest kilkadziesiąt biogramów muzyków, którzy ze względu na swoje żydowskie pochodzenie nie zostali zatrudnieni w teatrze na Zielonym Wzgórzu

Takie piosenki jak „If I Were a Boy” czy „Single Ladies” (hymn samodzielnych) awansowały Beyoncé na pozycję pierwszej feministki bestsellerowego popu

Deweloperzy myślą o stoczni jak o dużym, pustym terenie gdziekolwiek. Tyle że nad wodą. Tydzień temu pocięli mi kolejny dźwig. Takiego malucha

„Do niedawna muzyka elektroniczna zdominowana była przez palec obsługujący myszkę komputera. To żałosne i absurdalne” – ukazała się książka „Kultura bez granic. Europejski Kongres Kultury”

Pierwsze prawo Arthura C. Clarke’a mówi, że „gdy wybitny, ale starszy już uczony głosi, że coś jest możliwe, niemal na pewno ma rację. Gdy mówi, że coś nie jest możliwe, najprawdopodobniej się myli”

W czasach nieustannego słowotoku na fejsbukach i tweeterach twoje ostatnie słowo może paść właśnie w sieci – korespondencja z sieci

Chłodna 25 nie była miejscem, w którym kultura promieniuje i trwa, z którego namaszcza całe miasto, oficjalnie je odchamiając. Była miejscem cenniejszym

Mimo samochwalstwa wynalazców Aiko, Kenji i Cog nie dają rady. Robotyczna rewolucja wciąż nie następuje

„Trenerowi jednak trudno tłumaczyć się, że «przecież graliśmy ładnie». Jest rozliczany z wyników, nie z estetyki” – mówi asystent trenera Polonii Warszawa

W 1990 roku głośno było o niezwykłym fenomenie. Dzieci opisywały człowieka, który nocą siadywał przy ich łóżeczkach

Wystawa „Jak się staje, kim się jest” z energią wyciskająca świeże soki z zakurzonych i przeoczonych skarbów Tarnowa to świetny pretekst, by odwiedzić nową siedzibę tamtejszego BWA

Polski wątek Pop artu, jakkolwiek paradoksalnie by to brzmiało, zaczyna się właśnie w aptece

„Artyści bez dzieł” Jouannais'go to książka zwrócona przeciwko współczesnemu rynkowi, który każe artyście produkować i sprzedawać, aby dowodzić swego istnienia

Proszę mi wierzyć, że jak będzie w 2100 roku pokaz historii sztuki XX wieku, to będzie dziesięciu, nie więcej. I w tej dziesiątce ja będę

„Kolejne wersje urastają do rangi rytuału, ceremonii, nadającej ciągłość, a nawet sens historii tańca”– 29 maja minęła 100. rocznica prawykonania „Święta wiosny” Strawińskiego

Holokaust, bieda, głupota, komunizm, chciwość i katolicyzm. Brzyk artykułuje w Lublinie wszystkie składniki rodzimego piekła, rozpętując na scenie karnawał żywych trupów

Dobiegający końca sezon artystyczny przyniósł w polskim teatrze całą serię przykładów pokracznie pojętej polityki kulturalnej

O Krystianie Lupie i Krzysztofie Garbaczewskim, medialnym skandalu i teatralnej demolce opowiada Małgorzata Dziewulska

„Good bye” – jak powiedziałaby Greta Garbo. Pudelit pozdrawia, ściska i dziękuje!

Warto było czekać na „House of Cards” − serial, który dystansuje współczesne kino polityczne, ratuje wielkiego Kevina Spaceya, a przy okazji zwraca masowej publiczności Shakespeare’a

Terapia przypomina tu lekcję z modlitwy Anonimowych Alkoholików. Tyle że w świecie „Bez tajemnic” nie ma nikogo, kto odpowiedziałby na te prośby

W nowym filmie Almodóvara najtrafniejszy jest tytuł. Całość przelatuje przed oczyma niczym odrzutowiec, nie pozostawiając po sobie wiele ponad rozczarowanie

„Stoker” to oksymoroniczne barokowe widowisko na cztery ręce + dwie dodatkowe, nachalnie pchające się do fortepianu. Jednocześnie wystawne, przytłaczające ilością detali, tekstur, ornamentów, i intymne

Amerykańskie media obsesyjnie analizują zawartość każdego odcinka i traktują „Dziewczyny” jak ważny komentarz do współczesności

Nie wychodzi mi ten realizm. Zawsze mi zjeżdża w jakąś groteskę. Gardzę sobą, ale to jest silniejsze ode mnie

Nie mogło być inaczej, tylko druga po południu, i to w możliwie kosztownie umeblowanym mieszkaniu, którego wyposażenie składało się bodaj z czystego adamaszku – prezentujemy jeden z „Mikrogramów”

„W skupieniu, jak na animowanego chłopca na pomiętym prześcieradle przystało, począłem przeżuwać kromkę chleba białego, prostego, o skórce chrupkiej” – przedpremierowe fragmenty „ostatniej powieści awangardowej”

Od śmierci mamy pewnego rodzaju trawienna nadwrażliwość – jakbym został trafiony w miejscu, o które się najbardziej troszczyła: posiłki

Paradoksalnie największym wybrykiem Mickiewicza było to, że jak na standardy XIX wieku był po prostu „czysty”

Rozmowa toczy się wartko, z wybuchami śmiechu, podlewana szczodrze alkoholem. Troje rozmówców z wirtuozerią wymienia się większymi i mniejszymi klęskami swoich żyć

W umiarze poetyckiego gestu Snyderowi, żyjącemu przez lata z dorywczej pracy drwala, zaskakująco blisko do Levine’a, który młodość przepracował w fabryce samochodów

„Qudsja Zaher” sprawia wrażenie, jakby reżyser zebrał wszystkie etiudy, które pojawiły się w trakcie prób, i chlusnął nimi na scenę. Na szczęście jest muzyka Pawła Szymańskiego

Zbyt piosenkowy na dubstep, zbyt nowoczesny na folk, zbyt biały na soul. Muzyka Jamesa Blake’a wymyka się prostym gatunkowym klasyfikacjom. I stąd jej potęga

W Teatrze Wielkim w Poznaniu doszło do kontrrewolucji: reżyser „Króla Edypa” inteligentnie uteatralnił tę operę-oratorium, a choreograf „Święta wiosny” założył tancerkom pointy

The Residents na scenie działają od ponad 40 lat – czyli prawie tyle, co The Rolling Stones. 10 maja zagrali w Warszawie

Dzięki Thorgersonowi okładka muzycznego albumu wyrosła z wieku rodzinnych fotografii

Cały smak polega na wsiąknięciu. Odpalamy na przykład w niedzielę po zmroku, na specjalnym internetowym posiedzeniu przy zgaszonym świetle. Nie rozprasza nas nuda

Alina Szapocznikow i Zbigniew Libera wychowali się w Pabianicach. Oboje chodzili do tego samego gimnazjum – ona tuż przed wojną, on czterdzieści lat później

Gęsto, dużo i często. W tym szaleństwie jest metoda – możliwie najbardziej rozległy obraz sztuki mediów. Ta metoda jest również powodem nadwyżki i niekoherencji programowej Biennale

„Powrót do domu” okazuje się pretekstem do prezentacji najważniejszych lokalnych artystów. Już od wielu lat nie było w Krakowie podobnej środowiskowej wystawy

Znudziło mnie postrzeganie Edwarda Krasińskiego przez pryzmat infantylnych wierszyków o „siusianiu w torcik”. Można jednak inaczej

Podobnie jak wcześniejsze cykle Grzeszykowskiej, „Negative Book” również opiera się na prostym zagraniu. Gdy odkrywamy jego tajemnicę, zaczyna trącić funeralną naiwnością i przeterminowaną symboliką

Łukasz Twarkowski i Anka Herbut stworzyli w „Kliniken” w Teatrze Polskim we Wrocławiu skomplikowaną, kunsztowną strukturę

Jaki status ma ciało kobiece w teatrze Jana Fabre'a? Na to pytanie starali sie odpowiedzieć Markus Öhrn i Untitled Feminist Show w trakcie berlińskiego festiwalu Precarious Bodies

W najnowszym spektaklu Zadary nadzieja leży w przypadku. W sterylnej maszynerii „Szalonej lokomotywy” coś zaczyna sie dziać dopiero wtedy, gdy pociąg się wykoleja

Czy to przez niego nie ma wiosny? A może nie ma go właśnie dlatego, że nie ma wiosny?

„Imagine” jest traktatem filozoficznym o nieprzekraczalnym wymiarze rzeczywistości

Garronemu udaje się podejść niezwykle blisko rzeczywistości, uchylając się jednocześnie od rozstrzygania, czym ona właściwie jest

Walka ze ślepotą jako medytacja, przygoda i erotyczna gra. Ta funkcjonalna prostota jest motorem i największą siłą „Imagine” Andrzeja Jakimowskiego

W Stanach Zjednoczonych wystarczy pokazać penis na ekranie, aby narazić się na cenzurę lub niezdrową ekscytację mediów – mówi Travis Mathews, amerykański reżyser

„Sekret” rozgrywa się między chatą pod lasem i sceną, na której jeden z trzech bohaterów występuje jako drag queen

Polska, która wyłania się z „Układu zamkniętego”, to błędne koło: zawsze zdradza o świcie, wbija nóż w plecy, patrzy, jak toniesz w bagnie

Każdy z nas ma jakieś braki, ułomności. Myślę, że wyobraźnia rekompensuje je każdemu z nas inaczej – mówi Edward Hogg, który zagrał główną rolę w „Imagine” Jakimowskiego 

W „Panaceum” Soderbergh sprawia wrażenie, jakby mylił tropy z troski o własne samopoczucie, nie zaś o nastrój publiczności, której głód atrakcji chciałby zaspokoić

Między lufą pistoletu, końskim karkiem i meksykańskimi parowami zostało nieco przestrzeni na męską przyjaźń i miłość, ale nie na rozpacz. To nie ona napędza narrację „Sodomy i Gomory” Cormaca McCarthy’ego

W „Wielu demonach” największa groza – groza w sensie ścisłym, by użyć firmowego dopowiedzenia Pilcha – bierze się stąd, że nie wiemy, kto nam to wszystko opowiada

„Gdy moje oczy dostosowują się do ciemności, dostrzegam na podłodze biały prostokąt materaca; pościel w kwiaty – czy w łóżku ktoś jest?” – przedpremierowy fragment powieści

Coraz więcej ludzi ceni jakość odsłuchu muzyki, a to wpływa na wzrost zainteresowania winylem

Istnieje kilka uświęconych tradycją sposobów na dołączenie do rzeszy fanów The Knife 

20 kwietnia w Teatrze Wielkim-Operze Narodowej odbyła się prapremiera światowa opery „Qudsja Zaher” Pawła Szymańskiego w reż. Eimuntasa Nekrosiusa do libretta Macieja J. Drygasa

Specyficzna własność indywidualnej techniki kompozytorskiej Pawła Szymańskiego polega na tworzeniu muzyki nie tyle z dźwięków, co z obiektów już uprzednio złożonych

To naprawdę przypadek, że debiutanckie płyty Pochwalonych i Dr Misio wyszły w tym samym czasie? Równie dobrze mogłyby się ukazać jako jedno wydawnictwo. Awers i rewers tego samego albumu

W rosnącym sprzeciwie wobec reklamowego status quo dominuje chęć nie likwidacji „wizualnego śmietnika”, lecz uspołecznienia przestrzeni wizualnej – polemika z tekstem Szcześniak i Zaremby

Duchologia to historia rzeczy zbędnych i nieistotnych, wirtualna wizyta na strychu, na który trafiły przypadkowe przedmioty

Nie było nigdy kierunku artystycznego, który trwałby krócej niż socrealizm. Niech będzie to ostrzeżenie dla tych, którzy chcieliby używać sztuki jako narzędzia do utrzymania władzy

Bałka i Bauman grają do jednej bramki, a w dyskusji głównie sobie przytakują. Wielki filozof i wielki artysta odbijają się w sobie jak w zwierciadle

Themersonowie to ponad sześćdziesiąt lat pracy – wspólnej i osobnej. Żyli zawsze poza głównym nurtem artystycznym, ponad efekt cenili sobie proces twórczy i rządzący nim przypadek

Pierwszy władca Polski, który wciąż się czuje „niedostatecznie ochrzczony”  i niemiecka Matka Boska – euroentuzjastka. „Poczet Królów Polskich” Garbaczewskiego pogrywa sobie z Wawelem bez litości

Antygona Libera i Cecki nie chce już brać udziału w pokazowych procesach, nie chce być fundamentem znieczulających mitów. Ma dość ciągłego umierania na zawołanie

„Spirit” belgijskiego duetu Campo zaprezentowany na szczecińskim Kontrapunkcie to ekstrawagancki, kipiący od kiczu teatralny eksperyment, odsłaniający nieortodoksyjne obszary ludzkiej duszy

Ujawniamy odnaleziony prototyp dwutygodnik.com!

Prezentujemy pierwszy odcinek najsłynniejszej polskiej kroniki filmowej, zrealizowanej przez wielkiego Antonisza

Nigdy już żaden krytyk nie powtórzy osiągnięcia Rogera. W pokawałkowanym na sieciowe getta świecie nie ma już szans na zbudowanie tak jednolitej, tak wiernej publiczności

Autorem „Spring Breakers” jest Harmony Korine, scenarzysta „Dzieciaków”, reżyser „Trash Humpers”, jedna z bardziej ekscentrycznych postaci w amerykańskim kinie

W beckettowskim krajobrazie filmów Korine’a bohaterowie wymiotują brokatem i wierzą, że Bóg jest jak Paparazzo – uczyni sławnym tylko tych, którzy świecą najjaśniej

Bohaterowie „Świętej czwórcy” nudzą się w łóżku ze swoimi partnerami, ale nie idą z tym do lekarza, nie wybierają się na zakupy do sex-shopu. Nie szukają romansów, szukają pomocy u przyjaciół

Filmy „rajskiej trylogii” to w zasadzie ponure i złośliwe komedie. U Ulricha Seidla naturalizm miesza się z kreskówką, a Wielki Bóg musi zmieścić się między meblościanką a keyboardem

„Nie kopnęłoś mnie, nie wysłałoś żadnej odpowiedzi. Jakże byś zresztą potrafiło?” – fragment najbardziej osobistej książki włoskiej dziennikarki

Rozerotyzowane nimfetki, bezpruderyjnie opisane lesbijskie romanse, starcy wykorzystujący seksualnie małoletnie kuzynki. Nawet dziś cykl „Klaudyn” Colette zaskakuje erotyką

Książka rozpada się na zbiór słów, rozpuszcza się w hipertekście, zmienia się w nieskończoną liczbę znaków, z których każdy odsyła do kolejnego. Książka traci ciało

„Do okna waliło morze. Gałęzie drzewa szorowały po ścianie. Wydawało się, że to robotnicy stoją na rusztowaniach i skuwają tynk, ale to była wichura” – opowieść o włóczędze w czasie i przestrzeni

Runda jeszcze nie śpi. Przemierza w myślach swoją planetę, płaskie krajobrazy, pełną pyłu i piachu jałową pustynię, bezdrzewną ziemię, podgląda małe smoki spokojnie śpiące w swoich jamach

Kiedy angielski dżentelmen wpada w amok, siada do komputera i starannie buduje wielopoziomową konstrukcję z indie rocka, nowej elektroniki i swoiście pojmowanego etno

9 kwietnia minęła ósma rocznica śmierci Jerzego Grzegorzewskiego

To, co obecnie dzieje się wokół Studia Eksperymentalnego Polskiego Radia, jest naprawdę niesamowite. To tryumf żywej kultury, a zarazem powrót cyfrowych obywateli do ery analogowej

14 grudnia 1981 na stopniach kolumny Zygmunta widziano postać człowieka z ogoloną głową. Mężczyzna miał na sobie koszulę, jaką noszą więźniowie, na nogach sandały. Wspomnienie o Tomaszu Sikorskim

„Plaga”, „epidemia”, „bałagan” i „śmietnik” – kto i jak ma wyznaczyć „zdrową” liczbę obrazów? Jakie są właściwe proporcje obrazów i ludzi, obrazów i przestrzeni?

Sala konsumpcyjna, klucz do ubikacji w sekretariacie, oszklone komody – w Krakowie miała miejsce kilkudniowa reanimacja kultury sety i galarety

Joe Sacco z wojny w Bośni zrobił komiksowy reportaż. „Strefa Bezpieczeństwa Goražde” to jedna z tych książek, które chodzą po głowie długimi godzinami

Wyszłam z getta przez przekupioną wachę. Wyprowadzał mnie jakiś policjant żydowski. Gdzieś na ciele zapisałam telefon łącznika

Wystawie New Roman w BWA Warszawa nie pomaga ani werbalna powściągliwość, ani potok słów. W tym jajku niespodzianki nie ma

„Korespondencje” wydają się przedsięwzięciem anachronicznym i bez mała kolonizatorskim – narzucają całkowicie obce struktury pojęciowe na bardzo jasno określony depozyt polskiego muzealnictwa

„Splendor tkaniny” w Zachęcie rozpościera się między perskim kobiercem i pokazem futurystycznej mody. A chodzi o politykę

Magda Abakanowicz bardzo nam kiedyś zaszkodziła, mówiąc, że tkactwo jest jak grzech, do którego nie należy się przyznawać, bo zamyka drogę do sztuki

12 kwietnia 1949 roku Oskar Hansen obchodzi swoje dwudzieste siódme urodziny. Pierre Jeanneret ma dla niego prezent. Zabiera go na kolację do kuzyna – Le Corbusiera. Oskar jest zaskoczony i zdenerwowa­ny

Piła mnóstwo czarnej kawy, paliła bardzo dużo papierosów i wspomagała się tabletkami od bólu głowy zwanymi kogutkami

„Sąd Ostateczny” i „Młody Stalin” pozwalają przypuszczać, że teatr środka to taki teatr, który zamiast dbać o publiczność, boi się jej i ze strachu się od niej izoluje

W „Podróży zimowej” aktorzy to kamikaze, wsiedliby za Kleczewską do każdego samolotu. Nie raz udaje im się zakwestionować swój ludzki status, stać się maszynami histerii

„Bohaterki” Eweliny Marciniak i Michała Buszewicza to teatralny komiks w 3D. Albo inaczej: animacja poklatkowa w trybie live act

Gdy Mrożek tknął się narodowych mitów, okazał się nie tyle stańczykiem, ile sztubakiem. I wywołał awanturę. Czy podobnie będzie z jego najnowszym dramatem?

czyli biegnij Vanessa biegnij!!!!

W „Tajemnicy Westerplatte” każdy element funkcjonuje osobno i niemal każdy źle

Piwowarski potraktował poezję Baczyńskiego bezkrytycznie, zaprzągł skądinąd interesujące pomysły formalne do laurki na część wielkiego poety-patrioty

„Gorejący krzew” Agnieszki Holland to jeden z lepszych przykładów kina politycznego ostatnich lat

„Będziesz legendą, człowieku” Marcina Koszałki to tak naprawdę zestaw narracyjnych klisz, ich dostarczycielami nie są jednak mówiący o sobie futboliści, lecz reżyser

Słuchowisko Klaty według „Dumanowskiego” jest bardziej radykalne niż powieść Szostaka. Spisane na straty rozpisać na głosy – czy to nie jedna z najważniejszych strategii przetrwania?

„W pustym, lodowatym i wieloizbowym domu wszechświata ziemia jest pokojem duchów; córki pastora Mraka, Jula i Ola, ubierały się jak wariatki i w ogóle były niezłe” – fragment nowej powieści Jerzego Pilcha

W „Małych lisach” Bargielskiej babska paplanina – przegadana i irracjonalna – rozpędza się momentami do szybkości naddźwiękowej. Sama przestaje już znaczyć, i tym mądrzejsza – odsyła do sensów nieokreślonych

Na podstawie powieści Couto i Ondjakiego czytelnik może odnieść mylne wrażenie, że poziom pisarzy luzoafrykańskich jest wysoki, a dziedzictwo kontynentu cudownie procentuje w literaturze

„Pułkownik Witalij Andrijowicz Krymow wygodnie umościł się w fotelu naprzeciw okna i przy czymś zawzięcie majstrował” – opowiadanie ukraińskiego pisarza

Powieść Broniewskiego jest nie tyle „nieskończona”, jak sugeruje wydawca, ile raczej „niezaczęta”, bez bohatera i bez jego historii. Można też trochę złośliwie dodać, że i bez autora

Zdecydowanie łatwiej jest mi opublikować książkę teraz, kiedy jestem śpiewakiem, niż wcześniej, kiedy byłem naukowcem, bo ludzi zaskakuje już to, że potrafię pisać

To jak z przecinaniem diamentu, który mistrz daje uczniowi, bo się boi, że coś sknoci. A uczeń bierze i ciach. Więc ja zrobiłem takie „ciach”

W „Push The Sky Away” Nicka Cave'a poruszamy się w kręgu znajomych mitów, legend i historii dotyczących miłości, pożądania i śmierci, ale ujętych w bardziej refleksyjną, czasem chaotyczną formę

Maryla Rodowicz w 1970 roku była artystką folkową, odwołującą się do takich wzorców jak Bob Dylan czy Joan Baez. To nie tylko moje domysły, to fakty

W dniach 25-31 marca w Krakowie odbył się jubileuszowy 10. festiwal Misteria Paschalia. Relacje z koncertów festiwalowych

Fenomen ten wydaje się mało poznany, a przede wszystkim rzadko praktykowany. Co to jest ten słynny spokój?

Dyskusje z krytykami i historykami na temat sztuki nowych mediów niemal zawsze kończą się pytaniem: Dlaczego uważasz, że jest to sztuka?

Najnowsze trendy w badaniach nad kulturą wizualną PRL nie zostały niestety podjęte w książce „Rzeczy niepospolite”, która równie dobrze mogłaby się ukazać i 10 lat temu

Czerpiemy z awangardowych, książkowych układów typograficznych, Polskiej szkoły filmowej, eksperymentalnej fotografii czy stylistyki lat 80. A wszystko przefiltrowane przez to, co „tu i teraz”

W Akumulatorach 2 atmosferę intelektualnej powagi przełamywała obecność działań fluxusowych: można się było zbadać we Flux Klinice lub zagrać w ping-ponga dziurawymi paletkami

Filmowa opowieść Zbigniewa Libery o najwybitniejszym polskim artyście XX wieku

Patrząc na Stokłosę na scenie, ma się poczucie, że ruch przechodzi u niej najpierw przez głowę i przemieszcza się, wędruje, chodzi po ciele

Świadectwem niejasnej materii, w której partycypował Kajzar, stają się niebotycznie nasycone teksty zgromadzone w tomie „Koniec półświni”

tylko w PUDELICIE: ponure gniazdko Anne Rice!!!!

Wiersz Mandelsztama, który nam posłuży do kulinarnych rozważań, kończy się na pachnących dymem baranich kożuchach. Wcześniej są karety i powozy, lisie futra i gorące śniegi

Tegoroczny konkurs główny berlińskiego festiwalu stał na zaskakująco wysokim poziomie. Główną nagrodę zdobył zasłużenie rumuński film „Pozitia Copilului” Calina Petera Netzera

W centrum akcji „Wroga numer jeden” reżyserka postawiła kobietę. Z tym jest pewien kłopot – podobnie jak kłopot sprawia sama Bigelow, pierwsza kobieta nagrodzona Oscarem za reżyserię, uparcie sięgająca po „męskie tematy”

Szczęśliwe zakończenia nie rodzą łatwych pocieszeń, nie łagodzą dramatu, wskazują raczej na niewiarę Audiarda w efektowne transgresje. Jego najnowszy film „Rust and Bone” niedawno trafił do polskich kin

„Miłość z kamienia” Grażyny Jagielskiej jest dowodem na siłę formy artystycznej – każe się czytać tak, jak czytamy powieść: jako obraz świata, zwierciadło ludzkiego losu, pytanie o człowieka i jego czasy

Przyjaciele patrzą na mnie, gorzko zadumanego. Myślę wówczas o zaprzepaszczonych pamiątkach. Zwykle mija sporo czasu, nim mogę włączyć się do wesołych rozmów

Składnia łamana jak źle zrośnięta ręka. Słowa ciasno poupychane w wersach spływają na koniec następnej linijki niczym odtrącone resztki. Niektóre są arbitralnie cięte, inne rozpycha od wewnątrz mostek półpauzy

Nowosielski otwierał okienka – pokazywał, że jakaś sprawa nie jest taka, jaką się wydaje. Niezależnie od tego, czy mówił o surrealizmie, o papiestwie, czy rozwoju sztuki. Nie każdy może sobie pozwolić na taką zuchwałość myślenia

Elektroniczny papier pozwala zobaczyć i odczytać w innym świetle to, co dziś już nieczytelne, „niepoczytalne” lub niepopularne – wiersze i dramaty polskiego romantyzmu

Sixto Díaz Rodríguez, legendarny, ale zapomniany amerykański muzyk folkowy, powraca triumfalnie w nagrodzonym Oscarem dokumencie „Sugar Man”

„Zmiany są konieczne, choćby dlatego, że każdy, kto obejmuje jakąkolwiek instytucję, ma własne preferencje artystyczne. Nie należy jednak od razu zmieniać całych struktur”. Rozmowa z nowymi dyrektorami Filharmonii Narodowej

Banhart, choć jest już po trzydziestce, nie traci wrażliwości i uroku niesfornego urwisa. Świeci dziecięcym blaskiem – w teledyskach, na koncertach, ten blask jest też w jego głosie

W „Don Carlu” Deckera rozkosz słuchania kumuluje się w grobowcu jak w pojemniku na romantyczne złudzenia. Ma coś z doznania umiłowanego szlagieru, może nawet, strach powiedzieć, wzniosłej nekrofilii

Pod oczywistą i słodką skorupką utworów Arcangela Corellego kryje się żywa, totalna, wzruszająca wizja jednostki, śmiało wyzywająca na pojedynek spory kawał współczesnej kultury

Tabloidy, kultura celebrytów, świat widziany przez pryzmat sensacji i skandalu – serial animowany „Monkey Dust” ma na to armaty

Publiczność festiwalu Transmediale nie poddała się programowej melancholii. W głosowaniu Pluton ponownie przegrał i wciąż nie jest planetą

Szyld jest ważniejszy niż architektura. Szyld od frontu to rozpasany ekshibicjonizm, budynek za nim – niepozorna konieczność. Pustynne miasto to spotęgowany i zwielokrotniony przydrożny komunikat

Filmowa opowieść Zbigniewa Libery o początkach Muzeum Sztuki

Fotografie Zofii Rydet z cyklu „Mały człowiek” są kontrowersyjne, choć nie z kalkulacji autorki. Plasują się między sentymentalnym kiczem a pięknym i szczerym zapisem

Według Juliana Antonisza główną winę za słabą frekwencję na wydarzeniach kulturalnych ponoszą kioski

Ludzie jeszcze nie wiedzą, że najpierw powinni trochę pokręcić przy swoich śrubkach, żeby w ogóle stać się ludźmi

Dawno już nie widziałem realizacji, która – tak jak „Ożenek” Wyrypajewa – używa sobie na cielesności, spłaszcza ją i kpi z jej fałszywie tematyzowanej głupoty

Na początku, myśląc o „Ofeliach”, miałam w głowie obraz zimowego parku, w którego biel wchodzi widz i spotyka istniejące już w przyrodzie Ofelie. Dwadzieścia szalonych kobiet zapętlonych w swoich monologach

Kim Novak i Marilyn Monroe pochowane u pisarza w ogródku!

Najnowszy film Smarzowskiego buduje efektowną moralną tezę. Brzmiałaby ona mniej więcej tak: zanim zaczniemy oburzać się na oszustwa i podłości możnych tego świata, przyjrzyjmy się sobie

Najnowszy, czwarty film Reygadasa, „Post tenebras lux” jest doskonałą okazją, by ponownie postawić pytanie o realizm w jego kinie i związane z nim stawki

15 stycznia zmarł Nagisa Ôshima, jeden z najwybitniejszych reżyserów japońskiego kina

W 1972 roku Zbigniew Rybczyński nakręcił krótką etiudę eksperymentalną, inspirowaną słynnym utworem Paula Desmonda. Prezentujemy ją na naszej stronie

Koniec końców, film traktuje o dwóch odmianach współczucia: koniecznym i zbędnym. Konieczne przeradza się w działanie, zbędne objawia się w towarzyszeniu z oddali i wysyłaniu zapewnień o solidarności z cierpiącym

Bayona w „Niemożliwym” rozsądnie dawkuje poczucie osaczenia, moduluje nastrój poprzez odpowiednią ścieżkę dźwiękową, urywając ją czasem nieoczekiwanie, zgodnie z logiką percepcji ogłuszonego uderzeniem umysłu

Lincoln Spielberga przypomina nieco mistrza Yodę z „Gwiezdnych wojen”. Otulony w kocyk, drepcze między pokojami, pochyla się nad ludźmi i obdziela ich przypowieściami

Kolejna trylogia została domknięta w Berlinie: Richard Linklater pokazał swój najnowszy film „Przed północą”, w którym powraca duet Julie Delpy i Ethan Hawke

Polska Światłoczuła to projekt promujący autorskie, ambitne kino polskie w miejscach, do których bez nas takie filmy nigdy by nie dotarły – o projekcie opowiada jego pomysłodawczyni

Ferdinand von Schirach przyjmuje w literaturze proporcję: nic nie jest imponujące, monumentalne, nie ma zachwytów ani oceny. Jest za to dystans i pochylenie się nad tym, co niepozorne, poboczne, maleńkie i ukryte

Rano tego sobotniego dnia obudziłam się w rozdrażnieniu. Poszłam do kuchni i odkryłam przyczynę: przypomniałam sobie i zobaczyłam, że wszak wczoraj pękła mi płyta ceramiczna

„Eksplozja obudziła nawet ptaki śpiące na drzewach i rozleniwione w morzu ryby – buchnęły barwy nigdy niewidzianego karnawału” – przedpremierowy fragment powieści angolskiego pisarza

Tomasz Pułka zostawił po sobie niezły rozgardiasz – dużo tekstów na papierze i w sieci, czasem bardzo różnych, a do tego zalążek legendy – który trudno objąć jakąś jedną trafną formułą

„Najbardziej frapująca u Bolaña jest jego bezkompromisowość, jeśli idzie o literaturę i pisanie” – rozmowa z tłumaczem chilijskiego pisarza

Andrzej Sosnowski gra z nami w „Sylwetkach i cieniach” w martwe pismo, niezbyt radosny śmiech nad hieroglifem

Eldo jest dla swych młodszych słuchaczy kimś zupełnie obcym. Szanują go za artystyczne dokonania, doceniają status profesora na rodzimym rynku hiphopowym, ale postawa moralisty była i jest im obca

Nie fraszka, igraszka, zabawka blaszana – to Małe Instrumenty. Poważna sprawa

Premiera „Einstein on the Beach” w reż. Roberta Wilsona w Amsterdamie, prapremiera opery o Walcie Disneyu w reż. Phelima McDermotta w Madrycie. Rok Philipa Glassa?

Poświęcone socmodernistycznym dworcom książki „Brutal” i „ARPS: Architektura Arseniusza Romanowicza i Piotra Szymaniaka” wpisują się w powszechną fascynację kulturą materialną PRL-u

Jest tu i matka z dzieckiem, i osoba na wózku, postacie wysokie i niskie, wyprostowane i przygarbione – z okazji przeniesiania polietylenowych figur Althamera do Wrocławia przypominamy recenzję z berlińskiej wystawy

„Performer” to szeroko zakrojony projekt kuratorski spod znaku intermedialnej transgresji i osmozy – kino spotyka tu sztukę, a sztuka przenika się z życiem, paktując na boku z biznesem i literaturą

Portret wielokrotny Lewczyńskiego w wykonaniu Olgi Ptak jest hybrydą łączącą format dzienniczka pensjonarki z próbą uchwycenia człowieka w „genialnym twórcy”

Prace na wystawie Brzeskiego we wrocławskim BWA Awangarda, choć nie odwołują się bezpośrednio do zwierząt i bestii, to obrazują bestie ukryte w nas samych

„Jesteśmy wieszakami. Na idee, na cudzość, na cudze manipulacje czy pragnienia” – mówi reżyser teatralny

Garbaczewski i Cecko wpisują „Balladynę” w sam środek różnicujących układów: między człowieka i roślinę, kobietę i mężczyznę, żywe i martwe, człowieka i maszynę. Między teatr i film

Rejestracja „Wymazywania” Krystiana Lupy, która właśnie dołączyła do teatralnej kolekcji w NINATECE

Wojna o papierosy!

Taviani, łącząc lewicową optykę społeczną z rozbudowaną obrazowością i muzycznością, bardziej opiewają piękno natury, kultury i pracy, niż wzywają do krwawej rewolucji

Chociaż zamiast coniedzielnej sumy oglądam Allena, nie zabijam ani nie kradnę. A nawet nie mam romansu z przybraną córką

Nic nie poradzę: w Tarantino widzę przymilającą się do słuchacza Szeherezadę, która wierzy, że opowieścią zyskuje sobie życie

Gdy odetniemy „Kebab Meister” od podtrzymujących książkę przy życiu głosów, zostaną martwe słowa. Powieść Darka Foksa jest wymyślnym zlepkiem płaskich ujęć

To by była wielka przyjemność patrzeć, jak mała babunia biega z rodzicami po plaży, idzie do pierwszej komunii, albo zdmuchuje świeczki tortu urodzinowego, podczas gdy wszyscy śpiewają „Sto lat”

Jest przecinek (i nie tylko on) łaskawym rozdawcą sensów – decydentem w kwestii życia i śmierci

Szkic Mo Yana nie przypomina autobiografii pisarzy europejskich czy amerykańskich. Chiński Noblista nie przedstawia narodzin swojego cennego „ja”, ale porachunki z marzeniami z podstawówki o córce szofera i wielkiej ciężarówce

Mikstura szokujących zdarzeń i metafizycznego ględzenia, którą stosuje w swych książkach Houellebecq, podoba się w Polsce, bo przecież uwielbiamy najpierw poświntuszyć, a potem pouczyć

„Ubika” Philipa K. Dicka skończyłem czytać nad ranem wczesnowiosennej nocy 1981 roku, po czym zamiast pójść do szkoły wyszedłem na pokrytą rozjeżdżonym śniegiem wylotówkę szosy. Miejsca stały się dla mnie obojętne

Kiedy zaczął się etap żmudnej techniki w nauce gry na skrzypcach, okazało się, że jestem za leniwy albo z nimi niekompatybilny. Piłowałem tak jeszcze ze trzy lata, ale wreszcie trzeba było sobie powiedzieć dość

Muzyka Witolda Lutosławskiego daje XX wiekowi nutę finalis o czystości, na którą nie jest pewne, czy ów wiek sobie zasłużył

„To pytanie dziś nie tak oczywiste, jak jeszcze dwadzieścia lat temu” – wypowiadają się Piotr Deptuch, Maciej Jabłoński, Andrzej Kosowski, Michał Merczyński, Ewa Szczecińska, Jan Topolski, Adam Wiedemann

Powierzchowność hybrydyczna: skrzyżowanie rumianej sklepowej i blond-wampa. Cztery oktawy w głębokim gardle i filozofujące usposobienie. Kim bylibyśmy dzisiaj bez tego cycatego tapira z włosem pociągniętym naftą?

Podróżujący przez Stany szybko zrozumie, gdzie biją źródła muzyki. Przestrzeń nie multiplikuje bogactwa form, ale generuje tu raczej monotonię i zmęczenie

Tajemnica wysokiej sztuki komponowania, jej narodzin tu, a nie gdzie indziej. Bo w domu był fortepian, matka uczyła albo, jak w wypadku Lutosławskiego, ojciec grywał Beethovena, przyjeżdżał nauczyciel? To nie wystarcza

Bardzo wierzę w słowo, w jego moc. Słowo, które śpiewam co wieczór w jednej z koncertowych sal świata przed pełną widownią, słowo, które obraca się na płycie – opowiada zmarła piosenkarka w 80. rocznicę swoich urodzin

„Chciałbym być burmistrzem nieistniejącego miasta, tęsknię za brzydszym, nieosiągalnym światem. Ten świat znajduję, budując makiety” – zwierza się redaktor naczelny „Lampy”

Palenie to przede wszystkim gest, teatr, przedstawienie. Ścisła rytualna forma wypełniana rozmaitą treścią. Pantomima identyczna na całym świecie

Ze wszystkich delikatesów prosię z rusztu jest najdelikatniejsze. I nie mówię tu o podrośniętych tucznikach, ale o młodziutkich, milutkich oseskach, co nie doświadczyły jeszcze chlewa – esej w tłumaczeniu Magdy Heydel

W połowie ubiegłego stulecia arcymistrzów było raptem trzydziestu paru, dzisiaj jest ich tysiąc dwustu! Niektórzy z nich zamawiają sobie wizytówki typu: „AA pretendent do tytułu mistrza świata”

„Dlaczego pani krzyczy. Niech pani sobie myśli, co chce, ale niech pani nie krzyczy”. „Proszę pana, muszę”... i znowu prowadzi swoją sprawę. Tymczasem patrzę, że torba porusza się, coś porusza się w jej torbie – fragment dziennika

Już sporo przed maturą wiedziałam, że nie będę startować na Akademię – że mogłabym być tylko panią plastyczką, która by robiła broszki, okładki do książek albo witryny sklepowe

Głównym wyobrażeniem, z którym Uklański toczy grę na wystawie „Czterdzieści i cztery”, jest jego artystyczny autoportret

Sprężynowa teoria końca świata!!

Zombie – pozbawione wspomnień, indywidualnej tożsamości czy rozbudowanych zdolności komunikacyjnych – w żadnym razie nie są pozbawione znaczenia

Mimo nostalgicznego wydźwięku „Holy Motors” nie są epitafium dla rzeczywistości pożartej przez symulakry, a gardzący ponowoczesnością Krzysztof Zanussi raczej nie umieści ich w swoim zestawieniu Top 2013

„Życie Pi” Anga Lee jest w gruncie rzeczy opowieścią o opowiadaniu i kinem o kinie

Kino Nowej Przygody nie jest rozdziałem zamkniętym – filmy Lucasa i Spielberga były ledwie początkiem przemian, których skutki odczuwamy do dzisiaj

Bocian czerpała zarówno z twórczości Karpowicza, jak i poetów „awangardowych”. Posługiwała się „językiem w języku” w duchu konceptualistów i konkretystów, oraz „językiem przeciw językowi”

Nie wiem, czy nasuwała się Jej ta myśl: „jestem polską Orianą”, a Oriana Fallaci być może nie wiedziała, że jest włoską Teresą. Wspomnienie o Teresie Torańskiej

Najświeższy przekład „Alicji w krainie czarów” jest uszyty na miarę dzisiejszej 12-letniej dziewczynki, nie chrzęści anachronizmami – Kapelusznik i Marcowy Zając są po prostu „zwariowani”, a nie „stuknięci na umyśle”

Wiersze Jelinek powiedzą nam o jej przyszłej drodze mniej więcej tyle samo, co jej zdjęcia z dzieciństwa, ale niesprawiedliwością byłoby traktować tom „koniec” wyłącznie jako ciekawostkę

Marci Shore o współczesności bezpośrednio nie pisze, interesuje ją rozgryzienie mitów przeszłości. Jej eseje są szczególnie cenne ze względu na brak uwikłania w polskie wojny ideologiczne

„Krótko mówiąc – to mama sprawiła, że rapuję” – mówi jeden z najciekawszych polskich hiphopowców

Rok 2012 upłynął bez muzycznych arcydzieł, zapamietamy go głównie ze wzgledu na śmierć Whitney Houston. Nie oznacza to jednak, że był on dla muzyki popularnej rokiem straconym

By wejść w umysł Gila Scotta-Herona, by poznać jego życie i poglądy, wystarczy zrobić jedno. Posłuchać go

Na ogłoszony w ubiegłym roku przez Ministerstwo program „Lutosławski 2013 – Promesa” zgłoszono ponad 280 wniosków, 84 z nich rozpatrzono pozytywnie. Jest w czym wybierać

Urodziła się na Pradze, mieszkała we Włochach, przy Solnej, na Żoliborzu, przy Marszałkowskiej, na Mokotowie, wreszcie trafiła na Ursynów. Jak nikt mogła temu „miastu spojrzeć w oczy”

Raport „Tajni kulturalni” poświęcony jest ludziom-routerom – niewidocznym na co dzień pośrednikom. To oddolni archiwiści, twórcy napisów, operatorzy nieoficjalnych serwerów do gier sieciowych

Kim byli artyści z PERMAFO? Konceptualistami, fotomedialistami, a może poprostu paczką atrakcyjnych mężczyzn i kobiet, bezczelnych i zakochanych w sobie hunwejbinów?

W rękach Anny Molskiej archiwalne ujęcia zyskują niepokojące rozedrganie, które każe wyjść poza leniwą percepcję intrygujących obrazów, zakwestionować zwycięską warstwę narracji filmu o wyprawach na Antarktydę

25 grudnia 2012 zmarł Jerzy Bereś. Miał 82 lata. Przypominamy performans artysty wykonany w Orońsku w 1989 roku

„Radykalne języki” zostały pomyślane jako próba wpisania Kantora we współczesne dyskursy artystyczne. Impreza przyciągnęła niemałą reprezentację międzynarodowego środowiska. Czy był to sukces?

Lukier – spektakularne budynki, modne pracownie, głośni architekci. Mięso – architektura, z którą obcujemy na co dzień, tysiące budynków, placów i pomników. Przedpremierowy fragment wywiadu rzeki o polskiej architekturze po 1989

W swoim artykule w „Gazecie Wyborczej” Anita Dmitruczuk zachowuje się, jakby spoglądała na Teatr im. Kochanowskiego w Opolu znad kart jakiejś etyki dziejów. Odpowiem jej więc z dołu, z mrocznej doliny: tak, wszyscy w kulturze jesteśmy krętaczami

W „Betlejem polskim” Faruga unika pułapki wyniosłej krytyki dewocyjnego uniesienia, chociaż pokazuje je bez cenzury, w jaskrawych obrazach

„Najtrudniejsze podczas prób było wytworzenie w sobie stanu po katastrofie, kiedy w ciągu minuty to, co do tej pory było nam znane, przestaje istnieć” – pisze dramaturg przed premierą „Braci i sióstr” w reżyserii Mai Kleczewskiej

„Wraz z teatrem Kajzara w polski teatr wkracza dojrzały postmodernizm” – publikujemy fragment monografii Helmuta Kajzara

„Oglądanie tego spektaklu przypomina siedzenie na plaży, można długo patrzeć przed siebie i nie ma nudy. Trudno mówić o tym bez metafor” – rozmowa po premierze „Miasta snu” Krystiana Lupy

W tym garażu nic do siebie nie pasuje, nawet ludzie. Jednocześnie „Courtney Love” to teatr o bardzo wysokiej temperaturze i energii

O „teczkach” i „Teczkach”, narracjach wielkich i narracjach małych, archiwach historycznych i teatralnych, mówieniu z pamięci i mówieniu o pamięci rozmawiają: Ewa Wójciak, Joanna Krakowska i Iwona Kurz

Za kulisami Ateneum: Rudnicki! Telega! Okulska!

Iran jest dla mnie symbolem tego, co na zawsze zostało utracone, ale nigdy nie przestało być kochane. Nie mam już jednak żadnych politycznych oczekiwań – mówi słynna reżyserka, autorka komiksów

„Każdy papieros mnie uszczęśliwia” – mówi Marjane Satrapi. Patrząc na jej dorobek komiksowy oraz filmowy, trudno nie zauważyć, że irańska autorka jest w papierosach po prostu zakochana

Fandom „Star Trek”, „Gwiezdne wojny” i poszerzone Uniwersum, Jetsonowie i Flinstonowie zamieszkujący ten sam świat, „Avatar” jako „Pocahontas” w kosmosie... Życia by nie starczyło, by je wszystkie opisać

Gdyby chociaż pierwsza część „Hobbita” trzymała poziom trylogii „Władca Pierścieni”, pewnie trudniej byłoby zarzucać Jacksonowi, że popełnia te same błędy, co George Lucas. Niestety

Ginsberg i Kerouac przesyłają sobie maszynopisy i szczerze je w listach recenzują, co doprowadza ich przyjaźń do kresu wytrzymałości

Bohaterowie Grochowskiej to ludzie skonfrontowani z historią, wybierający pomiędzy dziejową koniecznością a wiarą w tradycyjną etykę

„Trafny wybór” J.K. Rowling stanowi świetny pretekst do porównania polskiej i zachodniej literatury pop, co dla pierwszej wypada po prostu druzgocąco

Andersen z ilustracjami Yerki, Lewis z ilustracjami Innocentiego, mali detektywi Widmarka i Willis, słowotwórcze zabawy Lipszyca i Rusinka, zwyczajny dzień Szymka według Zimmerer, nowe opowieści Bolka i Lolka

W książce „Oczami radzieckiej zabawki” Usenko bezpretensjonalnie, i trochę mimochodem, opowiada o Rosji, jakiej prawie nie znamy

Wszystko zaczęło się od kryzysu po ukończeniu warszawskich studiów, kiedy kompozytor – uzbrojony w całą wiedzę i rzemiosło – stracił poczucie sensu tego, co robi

Świat nie chciał się skończyć, więc trzeba siąść i zastanowić się nad mijającym rokiem. Redaktorzy dwutygodnik.com piszą o tym, co było w 2012 roku w kulturze najważniejsze

Wyobraziłem to sobie tak: otwiera się niebo i dowiadujemy się, którzy z nas dobrze wierzyli. I ci, którzy wierzyli nie w tego boga, co trzeba, to niestety...

Wróblewski – genialny prekursor malarstwa Arsenału oraz warszawskiej Gruppy – tak to się zwykle czyta. W jaki sposób przełamać te klisze? Krakowska wystawa to krok w dobrym kierunku

Spod warstewki śniegu wynurza się rozedrgana krwawa kałuża, biel lodu przechodzi w mięsną, bulgocącą substancję. Trudne do zidentyfikowania niebezpieczeństwo wisi w powietrzu

Wielkie tematy, rozmach, sztuka tworzona dla potężnych instytucji sprawiają, że można Żmijewskiego widzieć jako późnego kontynuatora akademizmu

Festiwal Rookie bezskutecznie próbuje zafałszować obraz polskiego rynku artbooków. Rodzima scena niezdolna jest do zapełnienia jednej dużej sali stoiskami profesjonalnych wydawców. Co gorsza, nawet ta wątła produkcja nie znajduje nabywców

„W Stanach jest mniej dyskusji na temat praktyki kuratorskiej. Zadaniem kuratora jest tutaj produkcja wystaw, opartych na bardzo solidnym researchu. Jakąkolwiek teorię wystawienniczą traktuje się jako niepotrzebną” – mówi kurator Hirshhorn Museum w Waszyngtonie

Spektakle Świątka, Marciniak i Borczucha to najbardziej odkrywcze realizacje pokazywane na Boskiej Komedii w Krakowie

Po październikowej premierze „Miki Mister DJ” w trójmiejskich portalach pojawiły skandalicznie bezmyślne zarzuty. Tymczasem jest to świetny, inteligentny spektakl

W „MS 101” Karol Radziszewski zabawnie wykorzystuje figurę Wittgensteina na poziomie popkulturowym i filozoficznym. Te poziomy wzajemnie sobie nie przeczą, a wręcz doskonale się zazębiają

Oto ćwiczenia z cierpliwości przy użyciu gatunku, w którym wszystko zwykle dzieje się za szybko. „Zabić, jak to łatwo powiedzieć” to postkino albo po prostu postne kino, w którym tylko forma nagradza wyczekiwanie

Chociaż w niemal każdej scenie Anderson mieści dowcip – słowny albo wizualny – to w jego filmach nie ma postaci czysto komicznych

„Tim Burton po prostu pozwala aktorowi grać – wielu reżyserów często to utrudnia” – mówi 84-letni laureat Oskara, który użyczył głosu jednemu z bohaterów wchodzącego właśnie  na ekrany filmu „Frankenweenie“

Co jest prawdziwe? – to kluczowe pytanie prozy Munro, także w kontekście losów jej bohaterów, będących (o)powieściopisarzami, wymyślającymi – dla innych – historie swojego życia

„Autor w życiu redaktora istnieje bardzo mocno, co nie oznacza, że to związek ze wzajemnością. Redaktor stawia na autora, czuje w nim coś i pragnie, żeby się to zrealizowało. I może się w tym swoim chceniu posuwać niekiedy za daleko” – mówi redaktor naczelna „Zeszytów Literackich”

Jerzy Turowicz nigdy nie zdradzał wielkich namiętności. Może dlatego właśnie stosunkowo niewiele pisał. Egocentryzmu nie było w nim nawet śladu

Był niezwykłym człowiekiem, otwartym i wyzwolonym z wszelkich uprzedzeń. Dla niego nie miało znaczenia, czy gra przed białą, czy czarną publicznością, z białymi czy czarnymi muzykami

„Na początku pojawia się inspiracja; jakieś uczucie, którego nie można zdefiniować. To jest jak elektryczne zasilenie”. 4 grudnia 2012 zmarł brytyjski kompozytor Jonathan Harvey

Wyraz, który rządzi śpiewem i buduje prawdę operowej opowieści, płynie z trzewi, a nie z podręczników ładnego wydobywania dźwięków. Prostota i głębia kreacji Halki Marii Fołtyn były tego najtrafniejszym przykładem

Od 11 do 16 grudnia trwała w Gdańsku druga edycja festiwalu Actus Humanus. Wystąpili między innymi Sonia Prina, Fabio Biondi, Jordi Savall, Ottavio Dantone. Relacja z festiwalowych koncertów

Jonathan Harvey, angielski kompozytor, wyjątkowo wnikliwie i konsekwentnie uczestniczył w wykuwaniu nowego dźwiękowego porządku. Zmarł po długiej chorobie 4 grudnia tego roku w Lewes, miał 73 lata

„Pisanie o muzyce jest jak tańczenie o architekturze”. Tak brzmiał tytuł jednego z paneli warszawskich targów Co Jest Grane, na którym brytyjscy dziennikarze muzyczni spierali się o to, czy recenzent bardziej przypomina poetę, czy ściekowy filtr

„Pendereckiego nie wymyśliłem nagle. Jego muzyka fascynowała mnie od dzieciństwa. Nigdy jednak nie przypuszczałem, że będę ją kiedyś grać”. Właśnie ukazała się płyta „Penderecki: Experiment”

W „Rycerzach św. Wita” działa absolutnie wszystko. David B. perfekcyjnie przemyślał, zaplanował i wyegzekwował każdy element, ani razu nie ocierając się o kicz

„Decydujący moment” Adama Mazura, z ducha pozytywistyczny i popularyzatorski, powstał dla amatora ładu. Książka porządkuje, precyzuje, penetruje i przedstawia, ale pod podszewkę zjawisk nie zagląda

Film Magdaleny Starskiej to zapis codziennej krzątaniny przełamanej momentami wzruszeń nad kruchością drobnych zjawisk świata. W galerii Kolonie otwiera się właśnie wystawa nowych rzeźb artystki

Po co wystawiać dziś „Ślub” Gombrowicza? Najnowsza realizacja w reżyserii Pawła Wodzińskiego wygląda i brzmi zaskakująco współcześnie

W „Mieście Snu” Lupy zasadą staje się nieprzekładalność myśli i emocji na żaden język. Każde doświadczenie zostaje odsłonięte i natychmiast okaleczone

Kto sprowadził gołębice do CSW???

Najlepsze filmy Andersona oferują podwójną przyjemność. Jej źródłem jest sama technika opowiadania i finezja historii, które z ironią i bez nachalności przeprowadzają szereg pesymistycznych równań

Film Marczaka jest czymś więcej niż płaską pocztówką ze świata nieprzystosowanych do życia dziwaków; młody dokumentalista, podobnie jak Werner Herzog, potrafi, choćby przez negację, odkryć ułamek prawdy o nas samych

„Ixjana” Skolimowskich to jeden z tych przypadków, gdy szalone pretensje intelektualne i artystyczne nijak się nie chcą przekuć w dzieło wielowymiarowe i porywające

Haneke stale przypomina o tym, co podskórnie pulsuje w rzeczywistości, w każdej chwili mogąc się ujawnić, co zaciera granice między tu a tam, wnętrzem i zewnętrzem – i dlatego jest niesamowite

W kinach „Gangster” Johna Hillcoata, do którego scariusz napisał Nick Cave. Fantazjujemy na temat nieistniejących filmów, które mogły powstać na podstawie piosenek słynnego muzyka

Gdyby w „Annie Kareninie” Wright połowę czasu poświęconego na wymyślanie ruchów kamery poświęcił aktorom, pewnie byśmy mieli do czynienia z lepszym filmem

W dzieciństwie chodziłem do biblioteki na Lodowej w Poznaniu. Brałem mnóstwo książek i żadnej nie kończyłem. Kierowałem się fajnością nazwiska

Napięcie, które sprawia, że „Patrz na mnie, Klaro!” jest najlepszą książką Malanowskiej, rozgrywa się nie w opowieści o kobiecie, która wciąż żyje nieswoim życiem, ale w splocie trzech niezależnych narracji

Zanim Michel Houellebecq został na początku nowego millenium najsłynniejszym współczesnym pisarzem francuskim, od prawie trzech dekad wydawał powieści po angielsku – pod pseudonimem Martin Amis

Jak przystało na polskiego literata, mam też lipę. Kiedy się wprowadziłem do wioski w Beskidzie Śląskim, usiadłem pod nią, usłyszałem tysiąc pszczół nad głową, i wiedziałem, że tu mój skowyt ustanie

Indeks do angielskiego wydania „Dziennika” Gombrowicza prawie mnie zabił. Mniej więcej taki poziom trudności jak indeksowanie Nietzschego. Dziesiątki, jeśli nie setki odniesień, które trzeba wyłapać

Cezary Zych określił wykonawców mianem „supergrupy”, która gra wyłącznie Machauta. Ansambl skupiony na dziełach jednego autora lub jednorodnym repertuarze to doskonały pomysł na solidne, podparte materiałem naukowym i atrakcyjne wykonanie muzyki dawnej

„Tren – Ofiarom Hiroszimy” i „Polimorphy” Krzysztofa Pendereckiego. Zapraszamy do oglądania rejestracji utworów – w ramach akcji Narodowego Instytutu Audiowizualnego

„III Symfonia” Witolda Lutosławskiego. Zapraszamy do wysłuchania zapisu koncertu podczas festiwalu Aksamitna Kurtyna we Lwowie – w ramach akcji Narodowego Instytutu Audiowizualnego

„Labirynt” Agaty Zubel. Zapraszamy do oglądania rejestracji koncertu z festiwalu Sacrum Profanum w 2012 roku – w ramach akcji Narodowego Instytutu Audiowizualnego

Muzyką i słowem staram się stworzyć jakąś hipotezę i zobaczyć, czy ma ona sens. Jeżeli ma, oznacza to, że jest szczera, prawdziwa i że naprawdę może coś przekazać

Zdecydowałem się „Królem Rogerem” opowiedzieć o pewnej codzienności, o tym, co się dzieje w tej chwili w Hiszpanii z legalizacją ślubów homoseksualnych

Z pozoru niewinny eksperyment w gronie rodziny i najbliższych, film Goliszewskiej pozwala spojrzeć na ubiór jako część tożsamości, przynależności pokoleniowej, społecznej, kulturowej oraz płciowej

„Naukowcy używają języka matematyki, artyści – emocji i zmysłów. Chodzi o to, aby wprowadzić  chaos do sztywnego systemu i zobaczyć, co się stanie” – opowiada kuratorka projektu artystycznego w CERN

Żeby wejść do budynku Zakładu Medycyny Sądowej, musisz minąć salę sekcyjną, pomieszczenie laborantów. Masz wrażenie, jakbyś wchodził do kościoła. Odruchowo zapinasz marynarkę

Centralizacja tegorocznej Warszawy w Budowie w dużym budynku po dawnym salonie meblowym Emilia pozwoliła Muzeum Sztuki Nowoczesnej wreszcie rozwinąć skrzydła

Andrzej Turowski i Anna Baumgart prowokują do ponownego przemyślenia prawdy historycznej – fabrykując ją. Być może właśnie na tym polega metamodernizm

Meczet wkładam na siebie, gdy idę na wykład. Pod koniec spotkania wskakuję na stół, otwieram ubranie, jak superman czy raczej superwoman, i to jest mój manifest: jestem Muzułmanką

W „Nowych historiach” Libera inscenizuje apokaliptyczną wizję przyszłości. To jednak nie déjà vu. Bardziej powtórka z rozrywki

Lubię słonawy zapach potu. W hektolitrach potu, krwi i wylanych łzach powinno się odmierzać zwycięstwo, które jest zwycięstwem najcenniejszym, bo zwycięstwem nad samym sobą. Co za tryumf!

Na pierwszy rzut oka „Umizgi i lamenty” to komedia o kobiecych kompleksach. Pod satyryczną warstwą, w przegięciach języka i słownikowych żartach, ukryta jest znacznie subtelniejsza opowieść o ciele i języku

Tadeusz Słobodzianek zeszłoroczne Warszawskie Spotkania Teatralne nazwał Agitpropem. A że właśnie oficjalnie przejął dowodzenie festiwalem, należałoby uczciwie spytać: a więc daliśmy się oszukać?

Może ważne jest, że nie rozumiem, czemu zabijam dzieci w moich sztukach. Może gdybym zrozumiał, przestałbym pisać? – mówi dramatopisarz, Simon Stephens

„Nasza postać matki nie płacze. W każdym razie nie z powodu dzieci. Przecież do wszystkiego da się doprowadzić siłą woli i siłą ręki” – pisze dramaturg „Amatorek” w reżyserii Eweliny Marciniak

Małgorzata Markiewicz podpowie Ci, jak....

Dolan kokietuje i uwodzi, poszukując w języku filmowym formalnych ekwiwalentów dla zmysłów; z drugiej strony – tworzy sztukę, w której ckliwość i nostalgia zawsze wygrywają z ironią. Jego nowy film już w kinach

Najciekawsze w „Mistrzu” Andersona jest obserwowanie pojedynku dwóch aktorów – uwodzenia Quella przez Dodda, tej dziwnej gry, która rozgrywa się poza językiem i poza historią

„Sam obsługuję klaps i wszyscy mają świadomość, że nie jestem reżyserem na krześle w kącie, tylko siedzę fizycznie po łokcie w filmie” – przypominamy rozmowę z Wernerem Herzogiem. 13 listopada w warszawskim kinie Iluzjon rozpoczęła się retrospektywa jego filmów

Ukraińcy wpadli w pułapkę estetyzacji brzydoty i fascynacji ekranowymi patologiami. Reżyserzy większości filmów na kijowskim festiwalu Molodist nie byli w stanie wyjść poza sformułowanie krytycznej diagnozy otaczającego świata

Pasikowski potraktował ten film jak obowiązek wobec wspólnoty, w której żyje – jego obsesje, pesymistyczne spojrzenie na świat, finalnie ustąpiły miejsca Polsce, a raczej Polakom i Żydom

Bałam się o „Pokłosie”. Ale zobaczyłam film, który ani na chwilę nie odpuszcza, mimo że człowiek się broni, wybitny film popularny, który ma szansę nieźle przeczołgać sforę ziewających

To my, „ci od kultury”, jesteśmy ofiarnym prosięciem, naszyjnikiem z piór i lisim futrem. Służymy do wymiany symbolicznych, humanistycznych wartości. Jesteśmy przy tym absolutnie najtańszą siłą roboczą

„Morze, choć bywa niebieskie, równie często staje się zielone, złote, sine, srebrzyste; podobnie rzeki zmieniają się w zależności od pory dnia i pogody” – przedpremierowy fragment nowej książki Jacka Dehnela, inspirowanej mapami Ptolemeusza

Czasem – szczególnie kiedy pisałem o ludziach – miałem taką satysfakcję, jakbym stworzył jakiś mały świat, albo przynajmniej zapasową kopię kawałka świata. Odwlekanie przemijania to właśnie to. Aż wstyd o tym mówić, takie to proste

Założony w 1926 roku i prowadzony przez Korczaka „Mały Przegląd” był działaniem „protointernetowym”. Z użyciem zaledwie techniki drukarskiej i pocztowej antycypował dzisiejsze zaawansowane możliwości interaktywne

„Gospodyni Słodyczce Annie z Zubsuchego zginęła z pastwiska krowa – natomiast do gospodarza Stopki Jana przybłąkał się baran – o czem oboje dali znać policji” – wypisy z „Głosu Zakopiańskiego”, 1923-24

Rozpoczynamy nowy cykl. Co piszczy w internetach? KORESPONDENCJA Z SIECI pomaga ogarnąć nadmiar

Zamknięcie kinoteatru „Tęcza” w 1997 roku skończyło dzieje warszawskiego undergroundu lat 90. Kilka dni temu znów powrócił temat wyburzenia miejsca-legendy

Wszystkie obrazy – monumentalne i nonszalancko nijakie. Nie takiej wyciszonej energii i lakoniczności spodziewamy się po galerii Czułość, która na stołecznej scenie słynie z ostrych imprez i hałaśliwych debiutów

O Szczecinie, pracy u podstaw, tworzeniu środowiska i nowym Centrum Sztuki Współczesnej ze współtwórcami najmłodszej w Polsce państwowej uczelni artystycznej rozmawia Adam Mazur

„W Los Angeles wystawa została przemilczana, natomiast w Nowym Jorku wywołała sporą ekscytację. To niezwykłe, że nagle, w różnych częściach świata, tak wiele osób chciało coś z Szapocznikow zrobić” – mówi kuratorka wystawy artystki w MoMA

16 listopada odbyła się premiera najnowszego spektaklu Harakiri Farmers w reżyserii Wojtka Klimczyka i choreografii Dominiki Knapik. Publikujemy notatki z prób do spektaklu

W „Firmie” Demirskiego i Strzępki włodarze PKP reprezentują to, co mają reprezentować zgodnie z oczekiwaniami: żądzę władzy, kasy, bezwzględność, cynizm, pogardę dla tych, co niżej na społecznej drabinie

„Sytuacja teatralna «Ślubu» wcale nie musi dotyczyć wojny. Dzisiaj nie tylko wojna wprowadza ludzi w stan podrzędności” – pisze reżyser spektaklu w Teatrze Polskim w Bydgoszczy

Jeśli w „Poczekalni.0” Lupa usunął się ze spektaklu, to w „Mieście snu” jest w nim całkowicie. Jest nagi i drwi ze swojej nagości. Nowe przedstawienie to konsekwencja poprzedniego, apokaliptycznego gestu

„Popiełuszko” Małgorzaty Sikorskiej-Miszczuk zwycięzcą tegorocznej Gdyńskiej Nagrody Dramaturgicznej. Publikujemy zapiski z różnych etapów powstawania nagrodzonej sztuki

Dziennikarz indagowany przez nieznanego mężczyznę z mikrofonem!

W X-ie była duża poczekalnia, gdzie siedziała sekretarka. Ludzie tam przychodzili, siadało się, rozmawiało i było przyjemnie. Myślę, że zespół powinien być także do tego – mówi Feliks Falk

W „Miłości” Hanekego nowa sytuacja zawiązuje między starymi małżonkami nowe przymierze. Postanawiają wygonić świat, który nie ma bladego pojęcia, który nigdy nie zrozumie, co się dzieje między tym, kto umiera, i tym, kto się tą osobą opiekuje

Mendes nie upaja się ani swoim stylem, ani stylem swojego bohatera. Sekwencje wydają się trwać krócej niż w innych Bondach, nie wyłamują się z opowieści, nie oddzielają od niej. On sam też się mniej panoszy

Pokolenie „Stonewall” wywalczyło gejom pewne prawa. Zmiany nastąpiły i jesteśmy za nie wdzięczni. Ale poczucie wstydu pozostało – mówi Ira Sachs, reżyser nagrodzonego na Berlinale filmu „Zostań ze mną”, który właśnie wszedł na ekrany polskich kin

W generowanych komputerowo tekstach „literatura” pojawia się nie w samym tekście, lecz na styku między wylosowanymi literami a ludzką interpretacją

Przez ostatnie 10-15 lat tkwimy w retromanii, która przenika całą muzykę – co nie oznacza, że nie nic się nie rozwija, lecz raczej, że nowości są spychane na bok

27 października zmarł niemiecki kompozytor Hans Werner Henze. Mediolańską premierę jego „Bachantek” w 1968 roku przygotowali Konrad Swinarski i Henryk Tomaszewski

Druga połowa wieku XX i pierwsza dekada nowego milenium przyniosły wiele eksperymentów integrujących kompetencje naukowe i artystyczne. Przestrzenie galeryjne udostępnione zostały projektom naukowym

Kultura 2.0, jako narzędzie stymulowania procesów społecznych, może wchodzić w konflikt ze sztuką, a przynajmniej tym jej obszarem, w którym „jakość” definiowana jest inaczej. Co można z tym zrobić?

Zapis debaty dwutygodnik.com podczas śniadania prasowego w państwomiasto z udziałem Marii Peltz-Orlińskiej, Joanny Tokarskiej-Bakir, Andrzeja Skworza i Alka Tarkowskiego

Przyszłość, zdalne sterowanie, plan filmowy, cyborgi w komiksie Daniela Gutowskiego

Im głośniej adwokaci wolnego oprogramowania i bezprzewodowi aktywiści podkreślają absolutną otwartość swoich platform, nie podejmując równocześnie dyskusji z krytykami, tym większe mamy prawo do podejrzliwości

Zmiana użytkowników w producentów mediów jest tylko częścią obietnicy składanej przez „społeczny internet”. Druga jej część to zmienianie świata na lepsze poprzez zbiorowe wysiłki koordynowane właśnie dzięki „mediom społecznościowym”

Pewnie za dużo mówię o swoich pracach, ale chcę być obecna, kiedy pisze się moja historia. Może to mieć związek z moim pochodzeniem – w RPA system polityczny zawsze chciał mówić w imieniu obywateli i zawłaszczać ich tożsamość

Nasze podejście przypomina trochę środkowoeuropejski bazar – znajdzie się tutaj coś dla każdego. Osoba nastawiona bardziej analitycznie przeczyta sobie książkę, ktoś inny wysłucha wykładu. Dziecko najprawdopodobniej skupi się na balonie

Ikony dizajnu produkowane na trójwymiarowych drukarkach. Dla jednych świętokradztwo, dla drugich triumf użytkownika, który z biernego konsumenta staje się aktywnym prosumentem

Skype jako narzędzie komunikacji w czasie rzeczywistym, wydaje się być idealnym rozwiązaniem dla teatru. Rzeczywista obecność aktora nie jest już konieczna i nie stanowi dowodu na wyższość teatru nad multimediami

Striptease Sajewskiej i inne skandale na zakończenie kadencji Miśkiewicza

W „Obławie” nie ma bohaterskich czynów i wielkich słów. Krzyształowicz pokazuje, że uniemożliwia je nie demon ludzkiej perfidii, ale uporczywa codzienność, od której nie jest wolny nawet „czas pogardy”

Gdy zatrzymuje się film – dźwięk zamiera. Czy taka „niematerialność” przedmiotu badań nie zniechęca do dalszego rozpatrywania zagadnienia dźwięku w kinie? Nie, jeżeli potraktujemy go jako element składowy seansu, a nie suplement obrazu

„Gra” to prawie 120 minut przemocy, niemal bez aktu fizycznej agresji pokazanego na ekranie. Jednak kina Östlunda nie można zbyć komunałami o „długich ujęciach” i „statycznych kadrach”

Lubię zadawać pytania, na jakie ani nauka, ani religia nie są w stanie udzielić odpowiedzi – mówi reżyser nagrodzonych w Cannes „Bestii z południowych krain”

W filmie Martinellego na czele frontu ocalenia chrześcijaństwa stoi mówiący po niemiecku czarodziej, wspomagany przez wilkołaka. Po takiej prezentacji korzeni zachodniej cywilizacji, nad współczesnością można się tylko zasępić

„Wiadomości Literackie” starały się łączyć model pisma ambitnego z popularnym. Dziś tak już się nie da. Inteligencja jakoś w końcu odnajdzie się w tych nowych warunkach, ale na razie nikt nie ma na to recepty

Gdyby z dwóch tomów dzienników Sontag spróbować wysnuć jeden rys, przychodzi na myśl łakomstwo. Sontag z nienasyconym apetytem rzucała się na książki, rozmowy i seks

Ryszard Schubert podjął próbę całkowitego przekwalifikowania tego, co dzieje się z podmiotem za sprawą literatury, która ryzykuje życiem. W obu jego książkach kwestia głosu jest kluczowa

„Mógłby pozostać zamożnym erudytą-dyletantem, spędzającym czas na podróżach, na uczonych dysputach. I wojna światowa i rewolucja położyły kres tego typu egzystencjom” – przedpremierowy fragment książki „Twarze”

Masłowska odtwarza zbolałą duchowość, godne współczucia emocje. O nich opowiada ta proza niesłychaną profuzją dekoracji, cytatów z realu, obiektów i przejawów – zwykle odrażających

Jak każdy żydowski naukowiec z przełomu wieków Freud konfrontował się z podwójnym nelsonem, założonym mu przez kulturę: był zarówno skłonnym do chorób, histerycznym żydowskim pacjentem, jak i naukowcem, który go leczył

Warto przyjrzeć się losom Berga z psychoanalitycznej perspektywy – tym bardziej że przyszły kompozytor jako młodzieniec doświadczył na własnej skórze psychoterapii, i to przez samego Freuda

Warlikowski słucha „Lulu” Berga bardzo uważnie, żarliwie. I to z muzyki biorą się teatralne kontrapunkty, trampoliny myśli, ideowe przęsła jego brukselskiej inscenizacji

Ktoś kiedyś powiedział, że głos jest jedynym instrumentem, z którym wchodzi się pod prysznic... I kiedy się go pozna, śpiew staje się łatwy. Bez codziennej męki ćwiczeń

Wystawa w Królikarni to pierwsza prezentacja dorobku Sary Lipskiej w Polsce. Trudno w to uwierzyć w czasach, kiedy gorączkowo poszukujemy ojców i matek dobrej polskiej sztuki użytkowej  

Przed rokiem warszawskie galerie nieco zagubione pytały: „gdzie jest sztuka?”. Chyba już wiedzą, skoro tegoroczny weekend galeryjny niósł zgoła odmienne hasła

Kładł na papierach wcierane palcem grube reliefowe impasty, jakby chciał zatrzeć, unieważnić tę wyłaniającą się z czeluści obecność jakiegoś nieokreślonego, a budzącego lęk przeznaczenia. Wspomnienie o zmarłym Jacku Sempolińskim (1927–2012)

Czy wizja Warszawy niezrealizowana z powodu wojny byłaby inna, gdyby nad Europą nie wisiało widmo owej wojny? Fragment książki zbierającej nierozpoznane dotąd i rozproszone projekty tworzone z myślą o stolicy wczesnych lat 40. XX wieku

Sarah Kane zamykała mnie w kuchni na klucz, zostawiała jedzenie i whisky, a drzwi otwierała dopiero, gdy wsunąłem pod nie gotowy dramat

Bohater „Tak powiedział Michael J.” nie może się z siebie wydostać, ze swojej bezsenności, z nadmiaru swoich odbić – przed premierą pisze autorka dramatu i dramaturżka spektaklu

Podstawowy błąd Słobodzianka tkwi w symetrii. Tytułowa klasa jest w jego dramacie podzielona pół na pół. Rażąca krzywda Polaków pojawia się przed żydowską i jak w klasycznym westernie pobudza do odwetu

Przedstawienia coraz częściej produkowane są przez zamożne festiwale. Z jednej strony festiwale zaczynają pełnić rolę wytwórni, z drugiej – przemysłem staje się sam teatr

Poprzez Jarockiego jego pokolenie ujrzało dość przeraźliwy obraz własny. Szczególnie po śmierci reżysera widać w tym podjęte przez niego ryzyko, ryzyko pracy nad autoportretem

Ależ Schulz by się ucieszył…

Opowiadana w „Marinie” historia jest opowieścią z happy endem, melodramatem o niekochanym dziecku, które dziś kocha cały świat

„Dzisiaj przyszła mi do głowy pewna myśl – tak jasna i oczywista! Mogę zrobić absolutnie wszystko i poza mną samą nie istnieje nic, co by mnie powstrzy­mało…” – przedpremierowe fragmenty „Dziennika”

Na przełomie wieków w Drohobyczu były dwie atrakcje: największa synagoga w Galicji i największa rafineria. Może to już jest dostateczne tło dla powstania takiego zjawiska jak Bruno Schulz

„Dachowiec z białym kołnierzykiem leżał nieruchomo, jakby spał; co za CHORY potwór zastrzelił niewinnego kota?” – fragmenty nowej powieści

Benjaminowi nie udaje się zdobyć Asji Lacis ani nawiązać stosunków ze światem kulturalnym Rosji Radzieckiej. Co zatem pozostaje? Samo miasto. Najwspanialsze partie „Dziennika moskiewskiego” to opisy przestrzeni

Jeśli przebijemy się przez egotyczną manierę obu autorów „Wrogów publicznych”, to okaże się, że Houellebecq jest tu gęsty jak zawsze. A czytelnikom dostarcza wielu nowych autokomentarzy i niedyskrecji

Nagroda Nike 2012 dla Marka Bieńczyka za zbiór esejów „Książka twarzy”. Przypominamy wywiad z laureatem

Alice Munro nie wie, co to protekcjonalność i sentymentalizm. Popularną, realistyczną prozę otwiera na wszystkie strony. „Za kogo ty się uważasz?” to powieść nieciągła i nieedukacyjna

Projekt Penderecki/Greenwood/Aphex Twin z Nagrodą Koryfeusza Polskiego w kategorii Wydarzenie. Dokument Maxa Cegielskiego zrealizowany podczas Europejskiego Kongresu Kultury

Przez kilka dni podczas koncertowych przerw nie było słychać zażartych muzycznych dyskusji – w eterze roznosiły się opowieści i wspomnienia o Andrzeju Chłopeckim. Podsumowanie tegorocznego festiwalu

Nie pragnę nikomu niczego zabraniać, a szczególnie kierowania się intuicją w odbiorze dzieł muzycznych, ale trudno jest mi przyjąć za właściwą postawę, w której powierzchowna i ogólna wiedza muzyczna wsparta instynktem ma określać miarę wartości

„Najbardziej będzie mi brakować tego jego okrzyku. «Jest kompozytor!». Radość i poczucie, że to coś zmienia w rzeczywistości. Zawsze tak mówił, kiedy zobaczył w następnym pokoleniu kogoś, kto go zachwycił” – 23 września zmarł Andrzej Chłopecki

Zapis debaty dwutygodnik.com na temat negatywnych recenzji podczas śniadania prasowego w Galerii Raster z udziałem Marii Poprzęckiej, Justyny Sobolewskiej, Łukasza Gorczycy i Jakuba Sochy, prowadzenie Tomasz Cyz

Publikujemy wybór zdjęć z archiwum Natalii Fiedorczuk – co takiego mówią o nas wnętrza mieszkań do wynajęcia?

Tworzenie nowej pracy interaktywnej jest jak praca w laboratorium. Tworzysz wynalazki, których wcześniej nie było

Jesteśmy świadkami „trzeciej fali”, kolejnego istotnego przewartościowania w polu krytyki artystycznej po 2000 roku

Niepublikowana dotąd korespondencja między jedną z największych XX-wiecznych artystek Aliną Szapocznikow i znakomitym krytykiem sztuki, jej narzeczonym, mężem, a w końcu przyjacielem – Ryszardem Stanisławskim

„Kantor przez całe życie chodzi po okręgu, natomiast Beuys ucieka. Dziś jestem bardziej krytyczny wobec jego twórczości” – mówi kurator wspólnej wystawy artystów w Jerozolimie

Alina Szapocznikow w pewnym sensie listów nie pisze. Raczej prowadzi rozmowę. Właśnie ukazała się korespondencja artystki, a 7 października otwarta zostanie jej wystawa w nowojorskim MoMA

Jan Klata chciał, żeby jego „Titus Andronicus” i śmieszył, i wstrząsał. Niestety, we wrocławskim spektaklu ton serio przeważa, zmieniając przy tym tragedię Szekspira w łzawy melodramat

Była najlepszą uczennicą w szkole baletowej, ale porzuciła balet. Dostała się na staż do zespołu Jana Fabre’a, ale zrezygnowała ze współpracy. Szostak podejmuje nieoczywiste decyzje

„Dzieci słońca” Iva van Hove to jedno z dziwniejszych doświadczeń teatralnych, jakie można sobie wyobrazić. Spektakl zwyciężył na tegorocznym Festiwalu BITEF w Belgradzie

W świecie „KLINIKEN” rzeczywistość rzeczywista przylega do fikcyjnej, a wirtualność sprzęga się z wyobraźnią i ciężarem faktu – pisze dramaturżka spektaklu

Pudelit odnalazł blok, z którego 30 lat temu SB uprowadziło Zbigniewa Liberę!!!!!!

Intelektualny i polityczny prąd, jakim jest ekologizm, przenosi się na rozmaite płaszczyzny, infekując także krytykę literacką i filmową. Dzięki takim filmom jak „Avatar” ma szansę trafić do mainstreamu

Z wydarzeniem, któremu szybko nadano kryptonim „9/11”, poradzić sobie musiały nie tylko kanały informacyjne, ale cała amerykańska telewizja

Nie tyle interesowało mnie wyciśnięcie esencji z powieści, ile przyjrzenie się autentycznemu życiu w drodze. Takie podejście pozwoliło mi budować narratora, w którym rozrasta się bunt – mówi reżyser filmu „W drodze”

Wraz z aktorami staraliśmy się na próbach zrozumieć motywacje kierujące członkami Paktofoniki. Zachęcałem chłopaków, żeby próbowali pisać swoje teksty hiphopowe. Potem nagrywali je do własnych podkładów. Obserwowałem ten proces z przyjemnością – mówi reżyser „Jesteś Bogiem”

Rozmowa z Maciejem Pisukiem, scenarzystą filmu „Jesteś Bogiem”

Pomijając bezcenne poczucie wyższości nad ogółem, warto skorzystać z drugiego tomu „Dzieł zebranych” także w celu rozeznania się, co takiego chciał zrobić z wierszem, i z polskim czytelnikiem, Tymoteusz Karpowicz, czego nie uczynili inni poeci

Krytycy mówią, że to najważniejsza powieść dwudziestu lat wolnej Ukrainy, ale przecież „Muzeum porzuconych sekretów” nie jest tylko powieścią historyczną. Chciałam, żeby była napisana klasycznie, ale i postmodernistycznie

Warszawska Jesień nie może się mizdrzyć do mód, nie może ulegać populizmom – mówi dyrektor festiwalu. Początek 21 września, finał 29 września

Czy istnieje wspólna kategoria łącząca estetykę zaprezentowanych na festiwalu twórców? Chyba nie. Każdy z nich inaczej dąży do wykształcenia własnego idiomu stylistycznego, usiłując odnaleźć swoje miejsce w świecie

Komu służy zła krytyka? Dlaczego tak mało powstaje negatywnych recenzji? Czego lub kogo boją się krytycy? Wkrótce zapis dyskusji, która odbyła się 15 września w galerii Raster, a na razie fotoreportaż

Z deszczu pod nóż. I widelec. Jesienne poszukiwania muzyczne zakończone komiksem

„Kto zje głowę ryby, będzie w nadchodzącym roku przodował. Ale jakoś nie ma wielu chętnych. A Sefardyjczycy na Rosz haSzana spożywają łeb jagnięcy” – obchodzimy żydowski Nowy Rok

Fragment „W stronę architektury”, pierwszego polskiego tłumaczenia jednej z najważniejszych książek o architekturze opublikowanych w XX wieku. Do poczytania przed październikową premierą

Wizerunek profesora Porębskiego byłby niepełny, gdyby pominąć Jego rolę jako krytyka i przyjaciela artystów, który – choć przed laty ogłosił „Pożegnanie z krytyką”– nigdy jej przecież nie zaprzestał

26 września, w ramach festiwalu Warszawa Centralna, odbędzie się pokaz „Via Intolleranza II” zmarłego w 2010 roku Christopha Schlingensiefa

„Przepisywanie” Szekspira to żadna nowość. Parafraza ma w sztuce bogatą tradycję, nie ma się więc czego wstydzić, pod warunkiem, że jej autor odważnie się pod nią podpisze

W „Ofeliach” Zorka Wollny zmienia aktorki w performerki. Odzierając monolog szaleństwa z oryginalnego, teatralnego kontekstu, każe im konfrontować rolę z własną cielesnością

Próba generalna „Titusa Andronicusa” w reżyserii Jana Klaty. Rzymianie maszerują. W oficerkach. Równo. Skądś znam te niemieckie marsze w oficerkach – pisze dramaturżka Teatru Polskiego we Wrocławiu

Przekonaj się, co zaszło...

Gdzie podziała się prawa ręka Prezydenta?

W myśleniu o sztuce towarzyszyła Robakowskiemu zawsze idea mocy. Entuzjazm energetyczny rozsadza i w(y)lewa się w formę. To czysta moc pomnożona

Poziom konkursu był potwornie nierówny; dużo mówiło się o religii, pachniało starością, skończyło się małym skandalem

Aldona Kopkiewicz przeglądała dla nas dokonania młodych poetów z ostatnich miesięcy. Opowiada o najciekawszych: zaprawionej alkoholem i papierosami liryce Wyszyńskiego, poemacie Oparek, zlepkach metafor Woźniaka i poezji Bąkowskiego, którą łatwiej usłyszeć niż przeczytać

Pasolini zginął w wieku pięćdziesięciu trzech lat zamordowany w Ostii – nadmorskich przedmieściach Rzymu. W dorobku miał szereg tytułów, ale nadal przed sobą planowane dzieło życia – opus magnum, totalny zapis własnego doświadczenia

Pierwsze i oczywiste skojarzenie z działalnością muzyczną Duchnowskiego: używanie komputera. Drugie: działania grupowe. Wydawałoby się: dwie okoliczności, które mogą odebrać kompozytorowi indywidualność. W tym przypadku jest dokładnie przeciwnie

Kiedy związałem się z teatrem w Mannheim, wpadłem w sidła stabilizacji. Śpiewałem duże role i nie bardzo chciało mi się jeździć na przesłuchania. To zmieniło się, gdy przyszły propozycje z Wiednia. Przyszłość wciąż przede mną

„Musikfest” skupia się przede wszystkim na dobrze już sprawdzonych pozycjach muzycznej współczesności. W tegorocznym programie znalazły się m.in. utwory Cage'a, Feldmana, Varèse'a, Barbera, Coplanda, Gershwina, Adamsa, Cartera, Strawińskiego, Schönberga, Eislera

Festiwal „Pieśń Naszych Korzeni” pokazuje dobitnie fundamentalny fałsz, na którym została zbudowana idea Misteriów Paschaliów. Geniusz muzyki religijnej polegał na tym, że nie była przeznaczona do biernego słuchania

Polish Icons: Penderecki, Lutosławski, Górecki, Kilar. A może Kupczak, Zubel, Duchnowski, Stańczyk, Nowak, Mykietyn? Relacje na gorąco z festiwalowych wydarzeń

„Technologiczny kac. Dystans do technologii rośnie. W kontekście Ars Electronica zachwyt nad możliwościami łatwo przechodzi w chłodne zainteresowanie” – podsumowanie festiwalu

Są miejsca, gdzie człowiek, a jeszcze lepiej grupa ludzi, może ułożyć sobie życie poza zewnętrznym systemem, skromnie, acz chędogo. Chcemy we FreeLabie krok po kroku sprawdzić, co jest potrzebne ludziom, żeby mogli się organizować na własny sposób

Ten moment kiedy klikasz „Odśwież” – komiks facebookowy

Tylko trzy pawilony wyróżniają się na weneckim Biennale formą inną niż wystawa – polski i serbski pokazują integrację architektury z dźwiękiem, austriacki z odbijanym światłem. I właśnie te pawilony są najciekawsze

Fotografie warszawskiej architektury lat 30. Czesława Olszewskiego są śladem nieistniejącej już kultury miasta na moment przed jego zagładą. Przedpremierowy wybór zdjęć z albumu „Warszawa nowoczesna”

Powierzone brytyjskiemu architektowi Davidowi Chipperfieldowi tegoroczne Biennale Architektury zapowiadało się raczej na spokojny spacer w kulturalnym towarzystwie niż na badawczą wyprawę w nieznane. Tymczasem...

Moda na kolekcjonowanie obrazów jest w Indonezji świeża i przyszła z Chin. Ale i tak znacznie wyprzedza funkcjonowanie publicznych instytucji artystycznych – w tym 240-milionowym kraju jest tylko jedno państwowe muzeum sztuki

Zorganizowanie się po pijaństwie zbiorowej autoekspresji zawsze w Polsce było najtrudniejsze, bo to jest zadanie już nie wyzwoleńcze, tylko, powiedziałabym, cywilizacyjne – o proteście środowiska teatralnego mówi Małgorzata Dziewulska

Erwin Axer był człowiekiem długiego trwania i długiej pamięci. Świadomie wybierał tradycję, wobec której się określał, wiedząc doskonale, co z niej pragnie zachować i kontynuować, a co modyfikować

Tuż przed narodzinami Abramović jej matce przyśniło się, że urodziła wielkiego węża. Kiedy w MoMA siedziała na krześle i patrzyła widzom w oczy, ludzie płakali i wyznawali jej miłość

„2007: Macbeth” to nie tyle interpretacja dramatu, ile wariacja na jego temat. To film, który żywi się innymi filmami: kinem ekspresjonistów, Lynchem, Coppolą czy Kubrickiem – o spektaklu na DVD

W dwóch najnowszych, i skrajnie różnych, spektaklach Paweł Passini pokazuje, że wyczucie i gust nie są najmocniejszą stroną jego teatru. O przedstawieniach „Kukła. Księga blasku” i „Port. Miron”

Wydana w 1971 roku w Londynie „Książka o Grydzewskim” to wielki chór pokrzywdzonych autorów, którzy z dystansu całych dekad nie mogą redaktorowi wybaczyć, że kiedyś tam zmienił im „szofer” na „kierowca”, „perfekcję” na „doskonałość” i „eksport” na „wywóz”

Chora sztuka, czy chory widz???

Lektura „Historii niebyłej kina PRL” napawa optymizmem. Oto poważną, gruntownie udokumentowaną rozprawę z historii filmu napisał profesor uniwersytetu – z intencją, by bawiła ucząc. Ani tu śladu akademickiego brzuchomówstwa

„Gra o tron” jest w pierwszym rzędzie dramatem władzy – to, że rozgrywa się on w fikcyjnym, fantastycznym świecie, ma drugorzędne znaczenie

Przepis na kryminał retro pozornie jest prosty: czas – przeszłość mniej lub bardziej odległa, najlepiej międzywojnie, miejsce – miasto (preferowane multikulturowe), bohater – wyrazisty, niepokorny, raczej á la Marlowe niż Poirot. I oczywiście zagadka

W „Wielkim Atlasie Ciot Polskich” udało się zachować różnorodność oryginału. Melodyjna fraza „Lubiewa”, przeskakująca swobodnie pomiędzy rejestrami języka, sprawdziła się jako inspiracja zarówno dla turpistycznych rysunków Kozy, jak i dla wypełnionej różowymi penisami pracy Ewy Juszczyk

Jestem tanatofobem od siódmego roku życia. Miałem wówczas pierwszy poważny atak strachu przed śmiercią, który trwał dwa, trzy miesiące

W „Gejerelu” Krzysztofa Tomasika mnogość możliwych tożsamości zostaje poświęcona na rzecz zbudowania linearnej opowieści o przodkach dzisiejszych gejów i lesbijek

6 września mija 50. rocznica śmierci Hannsa Eislera – wybitnego ucznia Schönberga, autora m.in. pięknych „Czternastu sposobów opisania deszczu”, „Małej symfonii” czy „Symfonii kameralnej”, bliskiego współpracownika Brechta

Wydarzenie? Rozczarowanie? Jaki Chopin? Przyszłość festiwalu? Odpowiadają Daniel Cichy („Tygodnik Powszechny”), Marta Nadzieja, Dorota Szwarcman („Polityka”) i Róża Światczyńska (Polskie Radio)

O mały włos byłby główną atrakcją międzynarodowej trasy Coldplay. Niestety, w ostatniej chwili Frank Ocean odwołał koncerty, więc fenomen nowej gwiazdy czarnej muzyki poznacie tylko dzięki płycie „channel ORANGE” i internetowi

Warszawa Powiśle ma swój mrok osobisty: uryna, chaos, burdel, hałas. To jakby destylat Warszawy wstrząsany w wyskokowym alembiku

Zgodnie z aktualną wiedzą biologiczną można zakładać, że historia spotkań z psami jest zapisana nie tylko w kolektywnej pamięci kulturowej, ale też w molekułach, z których zbudowane są nasze organizmy

Skoro istnieje system VoD, dlaczego nie stworzyć RoD (review on demand)? „New York Times” opublikował właśnie artykuł o kupowaniu recenzji. Przypominamy ankietę przeprowadzoną wśród krytyków

Można kupić recenzję? Czy język promocji zmienił język krytyki? Przypominamy zapis debaty o kulturze i promocji na Chłodnej 25. Na deser – podsumowanie ankiety krytyków w 5 slajdach

Pewnego razu wiejskiemu listonoszowi przyśnił się pałac. Drugiego pewnego razu ten sam listonosz potknął się o dziwny kamień, który olśnił go do tego stopnia, że następnego dnia zaczął zbierać kamienie do budowy pałacu ze snu. Nowa pasja szybko stała się uzależnieniem

Instalacja Katarzyny Krakowiak i Michała Libery wyróżniona na Biennale Architektury w Wenecji

Przeglądamy archiwa Galerii Wymiany, podczas gdy muchy atakują nietknięte ciastka. Moją uwagę przykuwa „Ćwiczenie na dwie ręce” – Robakowski w triumfalnym geście wyciąga kamery do góry, niczym rewolwerowiec po celnie oddanym strzale

Mówiło się o nas, że niszczymy serbską kulturę, że jesteśmy dla niej tym samym, czym bomby NATO są dla państwa serbskiego. Zdrajcy i szpiedzy – opowiada założycielka serbskiego Centrum Dekontaminacji Kulturowej

Występuje w Japonii i Meksyku, obecnie można ją oglądać w świetnym „Le Sacre” Dada von Bzdülöw. I choć sama z rezerwą mówi o własnej koncepcji teatru tańca, to właśnie na scenie buduje oryginalne, inteligentne choreografie

Autentyczne, symboliczne, dosłowne!!!

Twórca nowego „Batmana” jest jak połączenie magika z mózgowcem – nie poprzestaje na chwilowym olśnieniu widza sztuczką

Reformę polskiego dokumentu należałoby chyba zacząć od uświadomienia twórcom, że są rzeczy na tej ziemi, o których najwyraźniej nawet im się nie śniło

W jednym ze swoich esejów zmarły pięć lat temy wybitny filmowiec pisał: „Podobnie jak wielu innych, uważam, że western jest dużo bardziej pasjonujący niż jakiś tam Antonioni czy jakiś tam Bergman”

Trwa festiwal Dwa Brzegi. Zapraszamy na transmisje

Wydane w tym roku w USA antyczne wskazówki, jak wygrać wybory, spotkały się z ogromnym zainteresowaniem

… czyli Jack Kerouac a sprawa polska. Jeśli pisarz ma wciąż w Polsce dobrą prasę, to chyba głównie dlatego, że z jego życia – bo nie literatury – da się wykroić tuzin artykułów w kolorowych magazynach

Wielotomowa książka „Polsko-niemieckie miejsca pamięci” to opowieść o Polsce i Niemczech, jakiej dotąd nie było

Chciałbym, aby widzowie identyfikowali się z osobami na scenie, a nie mieli odczucia, że muzyka jest jedynie ścieżką dźwiękową dla symbolistycznej dekadencji – Stephen Wadsworth wyreżyserował operę „Król Roger” Karola Szymanowskiego w Santa Fe

W 1937 roku Józef Beer był o krok od światowego tryumfu: jego dzieło planowano wystawić na całym świecie, lecz na przeszkodzie stanęła brunatna nawałnica faszyzmu. Po 75 latach w Austrii odbyła się premiera operetki „Polskie wesele”

Burżuj zabawiający się na marginesie światowej rewolucji, a może rzemieślnik, uwodzący krytyków pozorem radykalizmu? Przeciwnicy o Cage'u

Co mają ze sobą wspólnego międzynarodowe konferencje, targowanie się, pozowanie do zdjęć z bronią i rozmowy o kupie? Wszystko to są rzeczy, które lubią ekspaci pomocowi

Przyjemnie jest snuć reformatorskie marzenia co do lokalnych ośrodków kultury z pozycji wysokiego „C”. Z ideami partycypacji i aktywności obywatelskiej nie sposób się przecież nie zgodzić – polemika z Obywatelami Kultury

Żyjemy w kraju skolonizowanym. Podniecamy się ikonami amerykańskimi, a nie jesteśmy w stanie docenić własnych. A przecież mamy wspaniałe gejowskie postaci – trzeba je odkryć

Mówi poeta: śpieszmy do galerii, bo zaraz nam je zamkną. I bynajmniej nie ma na myśli galerii handlowych. Po powrocie z wakacji czekać nas mogą niemiłe niespodzianki

Graffiti nie do końca wykorzystuje bogactwo, jakie stwarza przestrzeń publiczna. Język ulicy – od lampy, chodnika, po budynki – to pełen komplet narzędzi. Nie muszę dodawać już nic więcej

Czym może być Festiwal w Edynburgu w czasie, w którym Wielka Brytania jest gospodarzem Igrzysk Olimpijskich?

Gdyby chcieć opisać działalność Forced Entertainment jednym słowem, byłyby to emocje. „Ty umrzesz w wypadku samochodowym!”, „Ty umrzesz na raka!” – krzyczą do widzów w jednym ze swoich przedstawień

…czyli wakacje w Licheniu!

W „Pogardzie” nie zjedli razem tej kolacji. Staranność Emilii nie przydała się już na nic. Riccardo wziął „tylko jeden kawałek szynki i spróbował dużej ryby”

Mało kto nie śpiewał we Wrocławiu za R.E.M.: „It’s the end of the world as we know it (and I feel fine)”. Większość jednak zazwyczaj pomijała słowa w nawiasie

W swoim najnowszym serialu Aaron Sorkin po raz kolejny podejmuje próbę wniknięcia w świat telewizji, ostatecznie jednak po raz kolejny nas wszystkich poucza

„Twoje marzenia erotyczne nie muszą naruszać świętości, które uważasz za ważne” – mówi Piotr Szulkin. Prezentujemy fragment wywiadu-rzeki z reżyserem

Zarówno pod względem programowym, jak i organizacyjnym Festiwal Filmowy w Sarajewie łączy się z wyczuwalną na każdym kroku historią miasta i jego skomplikowanym dzisiaj

Nieobca jest poezji zaangażowanej nutka grafomanii. Typowe jest dla niej także i to: instrumentalne traktowanie literatury

„Byłem dzieckiem, które przeżyło wojnę. I oto minęło kilka zaledwie lat i znalazłem się na Mazurach, w Krutyni, w miejscu, które wydało mi się rajem” – mówi autor „Domu pod Lutnią”

Sontag zawsze myśli sobą, po swojemu, na własny rachunek. Ryzykuje, wystawia się na strzał

„Odbiorca mojej muzyki nie zawsze ma świadomość, że nie traktuję pewnych muzycznych gestów zapisanych w partyturze na poważnie” – mówi o ryzyku używania humoru kompozytor

Pierwszą inicjatywą, jakiej się podjęliśmy w Kolenkit, najbiedniejszej dzielnicy Holandii, były kury. Na początku było ich 12, ale 6 zostało ukradzionych. Pozostałymi opiekuje się dziś Ghassan, były dealer narkotykowy

Lato nie zwalnia z zaangażowania, a wręcz stwarza nowe okazje

Wśród członków Forum Kraków są osoby działające w ramach III sektora, urzędnicy, wolni strzelcy, animatorzy z dużych miast. Nazywanie tych ludzi „grubymi rybami” wydaje mi się dość groteskowe – polemika z Obywatelami Kultury

Schizofrenia współczesnego świata stała się punktem wyjścia dla wystawy „Świat jako wola i tapeta” w Centrum Sztuki Współczesnej w Dijon. Wystawa jest wizualną adaptacją książki Michela Houellebecqa „Mapa i terytorium”

Film „MS 101” to w pewnej mierze zabawa z erotyczną potencjalnością. Fantazja, która narodziła się z zaskoczenia, że Wittgenstein i Trakl, ci niemęscy wedle dzisiejszych standardów mężczyźni, sami zgłosili się na wojnę

„Czy możliwy byłby festiwal filmowy bez sztuk wizualnych – bez eksperymentu z którego zrodzone jest kino poszukujące?” – sztuki wizualne na Nowych Horyzontach

W spektaklu „Królowa Śniegu” jest zimno. Mówi się, że jest zimno. Mówi się, że pada śnieg. Ale zamiast śniegu jest tylko czarna ziemia. A zamiast Królowej Śniegu – Gerda. Magii nie ma tu w ogóle

„Może wyjdę na zdrajcę, ale uważam, że polski system teatralny jest dość niezdrowo przechylony w naszą, reżyserów, stronę. Dostrzegam rodzaj bezkarności, z jaką wchodzimy do teatrów” – mówi nowy dyrektor Starego Teatru w Krakowie

Helmut Kajzar – przez lata zapomniany – dziś zaczyna fascynować. Być może dopiero przyswojenie kategorii postdramatyczności, poststrukturalizmu i dekonstrukcji pozwala na nowe odczytanie jego teatru

Ostatnia taka Malta z Joanną Derkaczew!!!!

Od samego początku Farocki uparcie pracuje nad odsłanianiem obrazu, nad stwarzaniem warunków do tego, by móc go naprawdę zobaczyć – do 19 sierpnia w CSW ZUJ trwa pierwsza indywidualna wystawy artysty w Polsce

Karlowe stanowią dla każdego kinomana realną ofertę. Można tu zahaczyć nogą o czerwony dywan, otrzeć się o Johna Malkovicha czy Susan Sarandon i obejrzeć nowości filmowe za 8 zł

U Nory Ephron jedzenie jest istotną sprawą życiową. Najsłynniejsza scena z jej filmów rozgrywa się przy stole. Mowa oczywiście o udawanym orgazmie w „Kiedy Harry poznał Sally” – wspomnienie o zmarłej niedawno pisarce, scenarzystce i reżyserce

Nastał oto raj dla tłumaczy. Zewsząd wsparcie i uznanie, sypią się nagrody. A jak te statystyki mają się do rzeczywistej kondycji, materialnej i „moralnej” tłumacza literatury pięknej?

Miciński najchętniej (i najciekawiej) pisał o palących kwestiach intelektualnych, tworząc portrety ważnych dla niego filozofów. Myśl objawiała mu się „w ludzkim mięsie”, poprzez konkretnego człowieka

Ikona? To ten sam facet: nastolatek wyrzucony z technikum, dezerter, „Świnia”, wieśniak, literacka gwiazda, filozof. Choć nawet „kurwa mać”, które podobno rzucił, gdy usłyszał werdykt jury Nike, może być traktowane jako konwencja

Świat w prozie Capotego ma być przede wszystkim cudowny. Tu kolorowe kameleony garną się do muzyki Chopina, a w narożnym spożywczaku spotykamy gwiazdy kina

Być może jedyne, co należy uczynić, to przestać absolutyzować myśl Cage’a i zacząć otwarcie ją krytykować, rozczłonkowywać, dzielić na części pierwsze

Coetzee nie objął librettem całej książki; wraz z Nicolasem Lensem, kompozytorem, skupił się na bliskich relacjach trzech postaci, postaci – jak mówi reżyserka spektaklu, Maja Kleczewska – „zawieszonych w trwaniu”

Powieść Coetzeego „Powolny człowiek”, co do której zdania krytyki są podzielone, stała się materią libretta do opery w reżyserii Mai Kleczewskiej

Próbuję zdystansować się do wypowiedzi Obywatelek Kultury, ale nie mogę. Głos prowincjonalnej dyrektorki zapyziałego domu kultury powinien być słyszalny

Netart nie jest domeną artefaktu, ale komunikacji

Spoilery psują to, co w masowej kulturze najistotniejsze – przyjemność. Alfred Hitchcock tak bardzo pragnął zaskoczyć widzów, że postanowił wykupić cały nakład powieści, na której oparta była „Psychoza”

Sprawdź szlachetne pobudki swoich letnich podróży

Ruch Obywateli Kultury jest czasami porównywany z ruchami „oburzonych”. Chcielibyśmy, żeby oburzyli się też obywatele nauki i obywatele edukacji. Demokracja nie jest dla miłych pań i uprzejmych panów

Na 7. Berlin Biennale nic nie wydaje się rzeczywiste. Nawet samo słowo biennale trąci fałszem, bo przecież nie mamy do czynienia z cykliczną, grupową wystawą. To jeden wielki projekt artystyczny Żmijewskiego. Dopóki tego nie dostrzeżemy, będziemy ulegać fikcji

Na realne efekty działań DCK trzeba będzie jeszcze trochę poczekać, ale samo miejsce już dziś warte jest dwugodzinnej przejażdżki po szerokiej i równej E77

Jacka Adamasa trudno nie darzyć sympatią. Nieudacznik? Pozytywny świr? Czy wzorowy obywatel? W bytomskiej Kronice trwa pierwsza od lat wystawa artysty

Właśnie zakończone 7. Berlin Biennale wzbudziło wiele kontrowersji i niechęci. Czy rzeczywiście było porażką Artura Żmijewskiego? Artykuł z londyńskiego czasopisma ,,Afterall”

Analizując pracę choreograficzną Janusza Orlika od strony warsztatowej, można zaryzykować twierdzenie, że przygotowywanie materiału ruchowego stanowi jej ostatni etap

O Rimini Protokoll głośno jest w Polsce. Na tegorocznym festiwalu Malta Stefan Kaegi odpowiada za Akcje Azjatyckie, a do księgarń właśnie trafiła książka „Rimini Protokoll. Na tropie codzienności”

Reżyserzy Rimini Protokoll to niekoniecznie mili ludzie. Starają się chronić swoich wykonawców, jednak stawiają im także wysokie wymagania – fragment właśnie wydanej książki „Rimini Protokoll. Na tropie codzienności”

Tylko w PUDELICIE zdradzamy, kogo kręci EURO 2012!!!!

„«Avengers» to kamień w worku ciągnącym kino superbohaterskie (i przemysł komiksowy) na dno” – pisze Krzysztof Ryszard Wojciechowski. Jeśli dobry film Jossa Whedona jest w stanie tak dokopać słabowitemu komiksowemu medium, to chyba nie ma specjalnie nad czym płakać

Flaneur rozmawia z legendarnym imitatorem dźwięku Henrykiem Zastróżnym i podgląda, jak produkuje się „magię kina”

„Już jako dziecko robiłem sobie rany z modeliny, budowałem makiety, sklejałem modele. A jak już się napracowałem, to wysadzałem makietę w powietrze petardą albo saletrą z cukrem” – rozmowa z reżyserem efektów specjalnych

„Człowiek to tylko stadium przejściowe. Przyszłość przyniesie zagładę wszystkiego, co oswojone”, Filozofia ciała i umysłu Davida Cronenberga w trzynastu odsłonach

„Cosmopolis” nie sugeruje, że da się wskazać jedną cechę, która byłaby odpowiedzialna za nasz współczesny stan ducha (tudzież portfela czy świata)

„Wszyscy znajdują taką formę dla prostytucji, jaką mogą akceptować w swojej rzeczywistości społeczno-kulturowej. Jedynym uczciwym sposobem na zaradzenie hipokryzji jest uczynienie z prostytucji legalnej działalności” – mówi autor filmu „Chwała dziwkom”

Wybitny krytyk, długoletni wykładowca historii filmu na uniwersytecie Columbia, gorący zwolennik polityki autorskiej… Życie Sarrisa przeniknięte było filmem i twardym przekonaniem o jego kulturowym znaczeniu

„Siedzimy oboje, na kompletnym pustkowiu, brudni, spoceni i z resztkami mięsa, i co jakiś czas drzemy się bez sensu: «Orkan! Orkan!». I to jest produkcja filmowa? To jest ten blichtr i szyk?” – fragment książki „Telenowela”

„Byłem rzeczywiście molem książkowym i moje czytanie było legendarne, niepojęte, ale nie uchylałem się od wszelkich innych przyjemności” – Henryk Bereza zmarł 21 czerwca 2012

Choć wiosna właśnie się skończyła, w polskiej powieści króluje miłość. Sądząc po nowościach książkowych, zasługują na nią tylko piękni i – przede wszystkim – bogaci

Czytając poematy, wkraczamy w rytm dni i pór roku. Schuyler skrzętnie rejestruje odmienny kąt padania promieni słonecznych, ich fakturę i moc. Pisanie jest sposobem radzenia sobie z życiem na najbardziej podstawowym poziomie

Pole minowe urażonej ambicji, poczucia wyższości i kompleksów zmienia proces redakcji w spektakl iście Gombrowiczowskich min. Trzeba mieć nerwy

„Na pół godziny przed premierą maluję sobie paznokcie. Tak, żeby było elegancko, żadne zielenie czy kropki. To jest czynność, która wymaga absolutnego spokoju” – rozmowa z inspicjentką Opery Narodowej

„Cud «Koronacji Poppei» polega na tym, że opera ta przekracza i całkowicie roznosi swój temat” – mówi pisarz Jonathan Littell

Warlikowski umieszcza akcję opery w latach 30. – w przededniu narodzin XX-wiecznych totalitaryzmów. Ale nie szuka ich źródła, raczej chłodno obserwuje, jak się rozwijają, z czego i w co przepoczwarzają

„Najlepsze jest połączenie abstrakcyjnego myślenia artysty i technicznego podejścia programisty. Brak świadomości ograniczeń technicznych powoduje brak ograniczeń w myśleniu” – rozmowa z programistą

Oto w tym właśnie momencie zaczyna się magia – klikalna historia czołówek filmowych

Kiedy rzemieślnik staje się artystą i przestaje być niewidoczny? Fotoaudycja z Tomaszem Klimkiewiczem, realizatorem dźwięku, oraz Edgarem Bąkiem, grafikiem

Oczekiwanie wypełnia trwanie. Prezentujemy jedną z prac zgłoszonych na konkurs Silence podczas tegorocznego festiwalu Ligatura

Na wystawie „Nowa Sztuka Narodowa” polityczność pozostała poza granicami galerii  – i tu widzę akt kuratorskiej abdykacji w tym, skądinąd, ważnym i ciekawym projekcie

Perfekcyjnie zorganizowane i dopieszczone dOCUMENTA 13 pod pewnymi względami przypomina piłkarskie zawody w Polsce, zdaje się mówić: u nas kryzysu nie ma

Organizatorzy Międzynarodowego Biennale Plakatu chcieli, by każdy znalazł coś dla siebie. Pytanie tylko, kim jest ten każdy i kto dziś (poza specjalistami) interesuje się plakatem?

„Zupełnie niechcący wplątałem się we współpracę z artystami. Gdy któryś chciał zrealizować coś wymagającego prac stolarskich, prosił mnie o poradę. Wytwarzałem rzeczy, ale tak naprawdę czułem się wspólnikiem w zbrodni” – rozmowa z technicznym warszawskich galerii

Rozejrzyj się wokoło – reklamy butów są często znacznie odważniejsze niż tak zwana alternatywa. Pragnienie czegoś nowego, ostrego w ogóle nie jest alternatywne, dziwne i nieosiągalne

Ostatnie działania Szymańskiego nie są formalnie domknięte, są wynikiem momentu, zbiegu okoliczności

Bezwzględna, gęsta od metafor Müllerowska wizja upadku rzymskiego imperium w rękach realizatorów „Anatomii Tytusa” staje się dojmująco aktualna

Publikujemy zapiski Mateusza Pakuły, współtwórcy tekstu i dramaturga spektaklu „Źle ma się kraj” w reżyserii Weroniki Szczawińskiej

Fotoreportaż z kulis „Opowieści afrykańskich według Szekspira” w reżyserii Krzysztofa Warlikowskiego

Grzegorzewski pracował z warsztatami. Dotykał przedmiotów i ustalał szczegóły ze stolarzem, ślusarzem lub modelatorem – fragmenty projektu RZEMIEŚLNICY

Czy sztuka zatytułowana w umowie „W stronę Jelinek”, zmieniona na „X-peryment” w kolejnej, by na afiszu stać się „Poczekalnią.0”, to jest ta sama sztuka, a może trzy różne, i dlaczego artysta pracował dłużej i czy nie należy mu w związku z tym cofnąć zaliczki?

Co się dzieje za kulisami „Opowieści Afrykańskich według Szekspira” Krzysztofa Warlikowskiego? Korzystając z nieobecności reżysera, podpatrzyliśmy i wypytaliśmy współtwórców spektaklu

… czyli jeśli nie EURO, to co?! Radzą Chutnik, Demirski i Opałka!!!

Polski widz i polski twórca niezłomnie wierzą w rzeczywistość, choć nie w rzeczywistość społeczną, a raczej w intymne, prywatne światy bohaterów, które nasze kino konsekwentnie rekonstruuje

Konfrontacja z filmami Sokurowa jest gorzkim doświadczeniem, bo ostatecznie prowadzi do bezsilności

Powiedzieć, że Sacha Baron-Cohen to aktor, to jednak trochę za mało. To raczej „Zjawisko”, albo „Największy Fenomen Popkulturowy Od Czasu...” (tu można wstawić, co komu w duszy gra), lub „Arcy-Prestidigitator”

Kino niepodległej Ukrainy ma już ponad dwie dekady. I od dwóch dekad ciągle znajduje się w kryzysie: produkcyjnym, artystycznym, tożsamościowym. Ukraińska kinematografia ciągle nie może się wymyślić

Antologia poezji ukraińskiej „Cząstki pomarańczy” to próba przybliżenia polskiemu czytelnikowi zjawisk mniej znanych. Ten rodzaj polityki poetyckiej wypada cenić

Przyjechaliśmy z tatą w góry. Najpierw zobaczyłem niesłychaną jesień. Potem ujrzałem koniec dzieciństwa

Jeśli chcesz wkurzyć młodego ukraińskiego pisarza, zapytaj go o bieżącą politykę. Na pytanie, czego pisarz nie rozumie w Polakach, odpowie: nieznośnej martylologi. Co z tego wynika? Autor ten może zapomnieć o wydaniu książki nad Wisłą

Oczy ludzi kierują się w stronę pisarzy. Społeczeństwo czeka na wskazanie kierunku, nadanie sensu. A nowych nazwisk, ciekawych książek, pojawia się bardzo mało. Może za rok czy dwa pojawi się nowa fala w ukraińskiej literaturze

Nadzieję, że nowa biografia siostry Faustyny to będzie dobra książka, można mieć przez sześć pierwszych akapitów. W siódmym czytamy, że „widziała Pana” i nadzieja pryska

Twórcy wystawy „John Cage i...” w berlińskiej Akademie der Künste chcą pokazać, jak złożoną, wszechstronną i wpływową, a także ulegającą wpływom postacią był twórca „Music for Changes”

Monteverdi w „Koronacji Poppei” pokazywał świat taki, jakim w istocie jest, a nie świat, jakim być powinien. Godząc się na libretto Busenella, a później pisząc muzykę, operował w porządku realności,  a nie w porządku powinności

Dla muzyki ukraińskiej niezwykle istotna pozostaje kwestia tożsamości. Myśląc jednak w kategorii muzyki „nowej” i „starej”, często zapominamy, że nie są to dwie odmiany tego samego nurtu, a zupełnie nowe obszary muzyczne

Cisza przed końcem człowieka. Zdjęcia z „Poppei i Nerona” Monteverdiego/Boesmansa w reż. Krzysztofa Warlikowskiego w Teatro Real w Madrycie

„Genesis” Aleksandra Shymko (prawykonanie) – rejestracja koncertu podczas festiwalu Aksamitna Kurtyna 2 (Lwów, 8-15 października 2006)

W operze przeszedłem przez kilka istotnych w jej historii nazwisk i języków muzycznych. Tych nazwisk przybywa, wraz z nimi przybywa światów akustycznych, historii i tematów. Teraz na przykład wracam do Berga, do „Lulu”

W zbiorze „O muzyce” dochodzi do głosu przede wszystkim Lutosławski-analityk, niezrównany znawca i komentator własnych dokonań

„Cicha muzyka” na orkiestrę (2002) Walentyna Sylwestrowa – rejestracja koncertu podczas festiwalu Aksamitna Kurtyna 2 (Lwów, 8-15 października 2006)

Cage głosi, że ciszy nie ma, że mówienie o niczym jest poezją – bardzo interesuje go tworzenie nowych, radosnych światów. Pomagają mu w tym właśnie takie pojęcia, jak nic, wszystko, cisza

Fotoreportaż z Nocy Kultury w Lublinie, odbywającej się pod hasłem Brama Wschodu, w ramach Europejskiego Stadionu Kultury

„Bez czego może obejść się człowiek?”. Sprawdź w rysunkowej prezentacji

Książka Frąckiewicza jest pierwszym tak szczegółowym zapisem polskiej kultury komiksowej i jej okolic. Jednak równie ważne jest to, co dzieje się poza jej główną, „diagnostyczną” osią. To, co wychodzi spomiędzy i dzieje się przy okazji

Obiekty techniczne uczestniczą w naszym życiu. Współczesny humanista musi umieć się z nimi komunikować

Instytut Sztuki Wyspa w Stoczni Gdańskiej co raz redefiniuje siebie i swój kontekst. Czyni to bardziej przekonująco, gdy za klucz tegorocznej Alternativy przyjmuje materialność, mniej przekonująco – gdy zaprasza innych do kreatywnej analizy własnego archiwum

R.E.P. nie powstał w pracowniach czy bibliotekach, przy lekturze Žižka czy Rancière’a, ale na ulicy, podczas Pomarańczowej Rewolucji

To z cielesnością i sferą prywatną związane są najgłośniejsze skandale na Ukrainie, a brutalne działania reżimu są jedynie odnotowywane przez media. Esej ukraińskiej dziennikarki sprowokowany zamknięciem Centrum Kultury Wizualnej w Kijowie

Najgłośniejszą pracą wystawy jest „Międzynarodówka” wygrywana przez pozytywkę. To tęsknota za solidarną wspólnotą, o którą dzisiaj tak trudno – Manifesta, jedna z najważniejszych imprez artystycznych odbywa się w poprzemysłowym Genk w Belgii.

Zastanawiam się, czy organizatorzy Miesiąca Fotografii dokonali właściwej selekcji wystaw i artystów. Czy kompromis między byciem fajnym a byciem krytycznym, nie został w Krakowie zachwiany?

Akcje uliczne stają się ważnym czynnikiem politycznym w krajach poradzieckich. Stopniowo przejmują funkcję społeczną, jaką tradycyjnie pełniła w Rosji literatura: są opozycją w stosunku do władzy. Artykuł związanej z ruchem feministycznym badaczki posttotalitaryzmu

Zarzucano nam, że pismo wzbudza niepotrzebne tęsknoty i pragnienia, których w danym systemie, w danej sytuacji gospodarczej państwo nie jest w stanie zaspokoić – o „Ty i Ja”, lajfstajlowym piśmie wydawanym w PRL-u opowiada jego współzałożycielka

Martwy teatr i marna publiczność: jedno warte drugiego. Bodaj każda poważna krytyka współczesnego życia teatralnego na Ukrainie jest zarazem krytyką ukraińskiego społeczeństwa. I państwowości

Łagodna czy Latający Holender???

Święcący finansowe triumfy „Avengers” nie są niczym więcej, jak kolejnym kamieniem w worku, który ciągnie kino superbohaterskie na dno

Śmierć opery mydlanej nie oznacza automatycznie, że uwaga producentów telewizyjnych skupi się na dramatach jakościowych. Choć zapotrzebowanie na ich realizację jest spore i ciągle rośnie

Ulubionym kanałem telewizyjnym Tony’ego Soprano był oczywiście History Channel. Tony, zasiadając na fotelu w swojej willi na przedmieściach New Jersey, z pasją śledził zwłaszcza losy II wojny światowej oraz wojny w Wietnamie

A jednak Haneke! „Miłość” zgarnęła Złotą Palmę!

Jeżeli będziemy próbowali znaleźć wspólny mianownik dla filmów z Planete+ Doc Film Festival, okaże się, że większość z nich pokazywała, jak trudno jest dziś definiować kino (a może w ogóle świat?) w kategoriach narodowych

Chciałem, żeby moja pierwsza książka była napisana jak instrukcja do składania mebli z Ikei, żeby w prosty i lapidarny sposób tłumaczyła niezwykle skomplikowane czynności

Jeśli śmiejemy się w trakcie lektury nowego komiksu Sieńczyka, to dlatego, że odkrywamy w sobie Pacanów. Nasze nawyki, przyzwyczajenia i lokalną umysłową ociężałość

Mało wiem o mamie. Nazywała się Małka Achtman, z domu była Szapiro. Nie wiem, czy się uczyła, obawiam się, że nie umiała ani czytać ani pisać, ale nie wiem na pewno

Jerzy Pilch spogląda z obwoluty „Dziennika” z tak intensywnym grymasem niechęci na twarzy, że trochę strach siadać do pisania. Próbować jednak trzeba

Niewielu spośród artystów występujących na Kodach (i podczas sympozjum) wyłamywało się z post-awangardowego lub cage’owskiego kręgu i skłaniało ku typowo tradycyjnym formom organizacji dźwięku

„Nie sądziłem, że w naszych czasach jest możliwe takie zaangażowanie w dzieło” – komiksowa relacja z finisażu

Ten, kto daje, wymaga. Jak daje tylko państwo, to jest jeden głos, jak dają prywatni, to głosów może być więcej. I więcej wymagań. Chodzi przecież o to, żeby wywołać różne reakcje, różne myśli

W nocy z 17 na 18 maja, w kraju gdzie zgromadzenia są nielegalne, 150 osób przebranych w złote skafandry przemaszerowało główną ulicą Mińska, by powitać słońce

Po skopiowaniu przedmiotu nigdy się nie zdarzyło, żebym chciał mieć pierwowzór. Kopia jest dla mnie zawsze o wiele cenniejsza – okazuje się, że można tak w niej upchnąć swoje pragnienia i tęsknoty, że staje się w pełni autonomiczna

Na pozór mogłoby się wydawać, że „Dźwięki elektrycznego ciała” to wystawa dla wąskiego grona specjalistów. Bo kto dziś słucha muzyki konkretnej? Nic bardziej mylnego. To wystawa do słuchania i oglądania – sensualna, ale nie wyzbyta kontekstu historycznego

„Byłam pierwszą kobietą-architektem na Politechnice Wrocławskiej. W tamtych czasach o wszystko trzeba było walczyć, ale te problemy były takie same dla kobiet i mężczyzn”  – mówi projektantka wrocławskiego Manhattanu

Kiedy oglądam schludne, czyste Genk, ogarniają mnie wątpliwości, czy rzeczywiście, jak twierdzą twórcy Manifesta, miasto to skupia w sobie problemy dzisiejszej Europy

To język jest w „Księżnej” instancją nadrzędną: dyktuje warunki, kumuluje sensy, niestrudzenie popycha akcję do przodu

Podczas berlińskiego festiwalu po raz pierwszy spotkałem się z teatrem, którego doświadczenia nie jestem w stanie jednoznacznie nazwać czy uporządkować, do którego mogę się tylko zbliżyć

Po ostatnich decyzjach w warszawskim ratuszu powstaje pytanie: czy władze stolicy chcą nas przekonać, że zarządzanie kulturą, tak jak „dobry teatr”, powinno opierać się na trzymającym w napięciu dramacie?

Przyglądając się karierze Joanny Leśnierowskiej w świecie tańca, można powiedzieć, że gra w nim niejedną rolę i – co istotne – role te wzajemnie się dopełniają

Nie róbmy z teatru dziecięcego pakietu edukacyjnego, bo nie taki jest jego cel. Teatr dla „najnajów” to miejsce, w którym mogą wydarzyć się rzeczy niezwykłe. I sztuka, często bardzo nowatorska

Idąc za gestem Baumana, „Healter Skelter” nie daje żadnych odpowiedzi, ale rozwibrowuje poczucie niezborności świata i daje wskazówki pomocne przy błądzeniu w przepaściach płynnej nowoczesności

„Windziarz stoi na scenie na podwyższeniu ogarnia wzrokiem widownię ogarnia wzrokiem to za mało powiedziane windziarz  p a t r z y”

W „Pod okupacją mediów” Dorota Sajewska domaga się od sztuki radykalizmu, ale sama żadnego ryzyka nie podejmuje

O tym, jak Barbara Toruńczyk osobliwy tatuaż na nobliwym spotkaniu ujawniła!

Witkacy miał w sobie wiele z dziecka. A ściślej – z Alicji w Krainie Czarów. Jak ona, zjadłszy kawałek grzyba (peyotlowego), rósł, to znów malał. I okiem malarza ujrzał nową, nieznaną rzeczywistość optyczną

„Delikatnie wsunęła mu palec pod język i znalazła to. Niewielki zamek błyskawiczny. Zameczek. Ale kiedy go pociągnęła, cały Tziki otworzył się jak ostryga” – niepublikowane opowiadanie izraelskiego pisarza

Bohater „Breaking Bad” to kliniczny przykład stłamszonego sukinsyna, dla którego nowotwór stanowił tylko ostatnią kroplę goryczy, iskrę pod beczkę prochu, na której siedział od lat

„Kręciłem «Oburzonych» z wielkim zaangażowaniem, bo obawiam się, że kryzys doprowadzi do wybuchu nienawiści” – mówi Tony Gatlif, autor filmu, który zostanie zaprezentowany podczas Planete+ Doc Film Festival

Tegoroczny Gdynia Film Festival pokazał, że polskim filmowcom nie brakuje słusznych poglądów. Brak im za to skuteczności

„Lęk wysokości” zawdzięcza swoją wiarygodność odejściu od myślowego schematu. Bartosz Konopka odważnie wchodzi w gąszcz codziennych problemów. Jeśli nawet o nich słyszeliśmy, to bez wyobraźni

Edmund White ma opinię wirtuoza stylu. Edmund White ma opinię pisarza gejowskiego. Obie kwestie można łatwo zweryfikować, ponieważ właśnie ukazały się dwie jego książki

Książka ma nam coś do dania, jakiś świat zawierający potencjał, którego nie dostrzeżemy, jeżeli będziemy to czytali na kompie, pomiędzy pudelkiem, twitterem i jakimiś fikołami, które lecą sobie w tle

Nowa powieść Vargi to bezprecedensowy sumariusz polskich frustracji. Autor dociera w niej do kresu wielu rozpoznań formułowanych przez dziesiątki pisarzy

W 1962 roku Polska Agencja Prasowa podała informację następującej treści: „Największa nagroda literacka Francji – nagroda Goncourtów została przyznana Polce, Annie Langfus za książkę pt. «Les Bagages de Sable»”

Beastie Boys wielokrotnie podkreślali, że są idealnie demokratyczną strukturą, w której nie ma lidera. Ale kiedy wybierali się gdzieś razem samochodem, za kierownicą siadał tylko Adam „MCA” Yauch

W „Latającym Holendrze” Trelińskiego porządek libretta – konwencjonalnej XIX-wiecznej dramy – zdobył przewagę nad wyzwaniami podświadomości

Gdy koło roku 1937 Arnold Schönberg polecił mu zanurzyć się w harmonii, ten począł od niej odchodzić – 5 września minęła 100. rocznica urodzin Cage'a

Interesuję się nowymi technologiami, aeronautyką, a zarazem muzyka klasyczna to mój świat – mówi 17-letni Jan Lisiecki, który zadebiutował płytą z Mozartem w sławnej wytwórni Deutsche Grammophon

Polskie komiksy historyczne są nudne i wsteczne

Łotwa to komiksowa czarna dziura. Wiele osób na początku myślało, że „kuš!” jest dla dzieci i było z tego powodu bardzo oburzonych. No bo jak takie brzydkie i chore komiksy pokazywać małym czytelnikom?

Mówi się o duchu sportu, ale czy ktoś go kiedyś widział? – pyta Adam Adach, którego wystawę o piłce nożnej można oglądać w BWA Warszawa

24 maja 2012 był w Polsce dniem bez sztuki – wybrane muzea, galerie i instytucje kultury zamknęły się na 24 godziny. Publikujemy odezwę organizatorów

Książki najoryginalniejszego polskiego performera to jedne z największych skarbów rodzimej sztuki w druku. Nie są to katalogi wystaw ani dokumentacje akcji, a relacje z podróży, oczywiście artystycznych

W sztuce jest zawsze coś po tej drugiej stronie – coś, co jak ten ślepiec laską próbujemy wybadać. Zazdroszczę poetom, którzy potrafią to wydobyć słowem; ja to przekładam na mój język rzeźbiarski: form, materii, przestrzeni…

Otwarte na nowo Muzeum Narodowe nie zaskakuje ani zbiorami, ani poziomem dowcipu. Jest za to – dla odmiany – czysto. W Muzeum to znak, że wszystko zmierza ku lepszemu

21 kwietnia na Chłodnej 25 świętowaliśmy 3. urodziny

„Larousse Gastronomique” podaje trzydzieści przepisów na solę, ta ryba nadaje się do eksperymentowania jak żadna inna. Bohater powieści „Wawrzyny już ścięto” Dujardina żałuje, że nie podano mu jej z sosem z krewetek i małży

czyli Andrzej, Andrzej i Andrzej albo Frank, Frank i Frank!!!!

Wielkie freski społeczne z filmów Andrzeja Wajdy nie są dla mnie. Zdecydowanie bardziej inspiruje mnie kino Polańskiego – mówi autor „Lęku wysokości”

Reżyserka Andrea Arnold przybywa na salony XIX-wiecznej literatury z krainy obciachowo wystrojonych dresiarzy

Serial „Treme”, opowiadający o zniszczonym przez huragan Nowym Orleanie, dąży do stworzenia innego modelu komentowania rzeczywistości, oraz innego typu aktualności niż aktualność stacji informacyjnych

Zdać sprawę z wydanego właśnie wyboru utworów Johna Cage’a? Przy założonej objętości tekstu rzecz beznadziejna

Czytając książki Aleksandry Klich i Jarosława Makowskiego odnoszę wrażenie, że „kościół otwarty” to bardziej projekt niedokończony, niż przegrany albo niepotrzebny

Może właśnie po to się jeździ na festiwal literacki? Żeby usłyszeć, co dzieje się z tekstem, gdy zamieniania się w dźwięk. Żeby przekroczyć tekstocentryczność. Być bardziej uchem niż okiem. Relacja z Portu Literackiego 2012

Kiedy ktoś wyraża się poprawnie, osiąga subtelną dokładność, która bywa niepojmowalna w innych językach. Uwielbiam na przykład dopełniacz i celownik w języku irlandzkim, zwłaszcza w liczbie mnogiej!

Może cała sztuka polega na tym, by zachować odpowiednie proporcje ironii do namiętności. Elizabeth Bishop często się to udaje, choć zbyt chętnie wygładza swoje cierpienia

Orbitowski i Ostachowicz, autorzy wydanych ostatnio powieściowych horrorów o Warszawie, świetnie wyczuwają współczesne konteksty historii

Możemy tam zajrzeć, nie ruszając się sprzed komputera

Zapiski często robiłam w trakcie zamiatania czy jakiejś pracy w ogrodzie. Zapisywałam na fatalnych strzępkach i śmieciach – Miłobędzka opowiada o „Dwunastu wierszach w kolorze”

Zmysłowość dźwięku ujawnia się zwłaszcza w warunkach koncertowych. Nie ma to jednak nic wspólnego z jakąś durną erotyczną estradową pozą

Muzyka pozwoliła mi żyć z pewnego rodzaju niestabilnością. Zamiast wykluczać, łączy mnie z innymi. Muszę tylko pilnować, żeby prawidłowo układać kamienie

Z „Pasją Mateuszową” mam fundamentalny problem. Zawsze ten sam: to nie tylko muzyka na tematy religijne, to jest, w sensie ścisłym, muzyczna teologia

Niepowtarzalne brzmienia różnych orkiestr zniknęły. Ich wypracowanie wymaga bardzo dużo czasu, co było możliwe, gdy dyrygenci pracowali po 20 lat z jednym zespołem

Czy w raju jest miejsce na neurozy i historyczną traumę? Z inicjatywy Janka Simona sześciu polskich artystów spędziło zimę w utopijnym mieście na południu Indii

Dlaczego w „Love Book” historię Anety Grzeszykowskiej piszą wyłącznie mężczyźni?

„Zakładam, że dezinterpretacja mojej analizy twórczości Anety Grzeszykowskiej w recenzji Zielińskiej ma charakter strategiczny” – pisze autor eseju „Miłość i dziewczyna” z książki „Love book”

To Biennale o ludzkiej skali. Jest w nim jakaś swoboda, wrażenie, że ma się do czynienia z autentyczną postawą. I mimo rewolucyjnych haseł czy ludzkich dramatów podanych na tacy, całość daje poczucie bezpieczeństwa

Jestem jak najdalszy od tego, by bujać w obłokach. Przede wszystkim należy naprawić maszynę, żeby w ogóle działała – mówi dyrektor ds. naukowych Muzeum Narodowego w Warszawie 

Tomislav Gotovac nie odróżniał rzeczywistości od fikcji: każde jego spojrzenie było filmem, a oglądany film nową realnością w formie wymyślonej opowieści. Jego wystawę można oglądać w Studiu Edwarda Krasińskiego w Warszawie

Zamknięte na ponad rok Muzeum Narodowe w Warszawie otwiera się ponownie 17 maja. Cykl fotografii z wnętrz niedostępnego dla publiczności gmachu

Wrażenia z prób „O dobru”, najnowszego spektaklu Strzępki i Demirskiego w Teatrze Dramatycznym w Wałbrzychu

„Oresteja” Mai Kleczewskiej jest prymitywna i nieskładna. To nieudany teatr. Dlatego działa

„Piszesz o ulubionych przez Krzyśka świetlówkach. Otóż świetlówki są przede wszystkim ulubione przez Wojtka Pusia, autora światła. Spektakl to świat powołany przez wielu ludzi” – do Joanny Wichowskiej pisze dramaturg „Iwony, księżniczki Burgunda”

„Iwona” Garbaczewskiego to absurdalny, kunsztownie zrealizowany żart, zarazem impertynencki i autoironiczny

„Ludzie są bardziej atrakcyjni, kiedy się śmieją niż kiedy się wkurzają” – Flaneur rozmawia o sztuce stand-upu z amerykańską komediantką Jackie Monahan

„Widzimy!” „Can't wait:)”, „See ya” – facebookowy komiks

Co roku, dzień po „Lanym Poniedziałku” rodziny i grupy przyjaciół wybierają się na piknik w okolice malowniczej rzeki

Prezentujemy trzy absurdalne, rysunkowe historie – ku uciesze czytelników!

„Bogart! Jak chcesz być hipsterem, to musisz o komiksach gadać. Teatr to już za duży mainstream! Kino z Korei też!” – Bogart i Lévi-Strauss w komiksie

„Tej nocy położył się twarzą do ściany. Ale chude ciało chłopca i tak do niego przylgnęło, było ciepłe i drobne” – opowiadanie o rybaku

Umysłowość głównych bohaterów Antonioniego nie zderza się z tonącym w szarości i targanym problemami ekonomicznymi światem, a z czystym życiem, które nabiera kształtu pozbawionej konkretyzacji i skupienia pustyni

Punk w Birmie to mała wyspa, kulturowa oaza spokoju dla grupki młodych ludzi, którzy zmęczeni systemem, w którym się wychowali, podnoszą wysoko głowy i krzyczą, że mają dość

„Dzisiaj muzyka już nie wpływa tak na ludzi. Wykonawcy, inaczej niż kiedyś Szewczuk, Letow czy Kinczew, nie porywają za sobą tłumów” – mówi reżyser dokumentu o rosyjskich muzykach rockowych z Syberii

Poezja zaczyna chodzić na całkiem nowych nogach, a krytyka literacka powinna zrozumieć i opisać reguły jej funkcjonowania. Inaczej poezja będzie musiała ukryć się w rapie, rocku, czy w performansie

Misterne zaplatanie ontologiczno-epistemologicznego kłącza to specjalność Granta Morrisona. W swoich komiksach nieustannie bada obszar graniczny między światem rzeczywistym, a tym na kartce papieru

Współczesna literatura musi zmierzyć się ze swoją nieprawdziwością. Musi przeciwstawić się samej sobie, odrzucając narrację, którą misternie buduje. Dopiero rozdwojenie literatury w jej podstawach sprawi, że będzie mogła zostać napisana

W przedszkolu Karol Maliszewski uciekał przed leżakowaniem. Tyle dziania się, tyle piękna, w tym trzeba uczestniczyć, a nie kłaść się nagle spać w środku akcji

To nasz wielki wspólny temat – kolej, która wozi te wszystkie środkowoeuropejskie dramaty. Bohater mojego komiksu, Alois Nebel mógłby równie dobrze pracować na stacji Łódź Fabryczna

Tancerze są wyposażeni w pewien rodzaj wiedzy, która bywa lekceważona, ponieważ nie mieści się w ramach dyskursu akademickiego. Zrozumiałem, że stoi przede mną zadanie przetłumaczenia tej wiedzy

W Lublinie zainaugurowano Rok Johna Cage’a – w stulecie urodzin kompozytora uruchomiono  dron składający się z dźwięków c, a, g, e; sygnał emitowany będzie nieprzerwanie w fonosferę miasta aż do ostatnich grudniowych sekund

Andy Warhol powtarzał, że w przyszłości każdy będzie sławny przez 5 minut. Te słowa idealnie odnoszą się do historii MC Jareckiego, ale także Lecha Rocha Pawlaka i grupy Dinal

„Numer 80” – skomponowany specjalnie z okazji urodzinowo-konkursowego wydania dwutygodnik.com – trwa dokładnie 80 sekund

Utwór muzyczny Martyny Poznańskiej dla dwutygodnik.com na urodzinowo-konkursowy numer 80

Wszyscy trzej należeli do pokolenia ludzi urodzonych w latach 20. ubiegłego wieku. Każdy na swój sposób realizował postulaty tak zwanego współczesnego klasycyzmu. Ich awangardowość miała oparcie w zdobyczach przeszłości

Droga obrana przez Eugène'a Greena i Benjamina Lazara nie podąża tą wytyczoną przez Jean-Marie Villégiera, nie przecina się z nią w żadnym punkcie

Konflikt, który toczy się między oficjalnymi i nieoficjalnymi komunikatami w przestrzeni publicznej, dotyczy przede wszystkim sposobów używania miasta

„Z czynności wstydliwej jedzenie przeistoczyło się w czynność sceniczną” – celnie stwierdza Wojciech Nowicki w książce „Stół, jaki jest. Wokół kuchni polskiej”

Chciałabym, aby siła internetu i portali społecznościowych zmusiła krytyków do przeformułowania swojej roli – najwyższa pora zejść z piedestałów i nastawić się na dialog z publicznością

PRZEprojekt to specyficzny rodzaj działania. Młodzi ludzie, kierując się naukami Jerzego Ludwińskiego, postanowili utworzyć galerio-pracownię – miejsce eksperymentu, z którego nie wiadomo, co wyniknie. Z braku przestrzeni, z braku autorytetów, z braku pieniędzy

Jeśli hałas jest podstawą niechęci do nowego w sztuce, to Konrada Smoleńskiego można tylko znienawidzić. I za to go lubię

Więzień Auschwitz-Birkenau podjął próbę naszkicowania scen z obozowej codzienności. Na jego rysunkach widzimy rozładunek kolejnych transportów więźniów, ich pracę, tortury, jakim byli poddawani, w końcu także ich śmierć

Gdy dowiedziałem się, że jestem nominowany do konkursu „Spojrzenia”, od razu postanowiłem, że budżet na nową pracę przeznaczę na zabieg Aldony. Tak więc operację zmiany płci sfinansowała Zachęta

Wieś Szczyty-Dzięciołowo zaczyna się cmentarzem. Zaraz przy nim stoi mała, soczyście błękitna unicka cerkiew pod wezwaniem Ściętej Głowy św. Jana Chrzciciela. Z każdym następnym krokiem jest tylko ciekawiej

Przeciwnika niszczy się temperamentem, inteligencją i warsztatem. Czyli liczy się flow, wpasowanie w rytm, dykcja. O zwycięstwie decyduje jednak przede wszystkim performatywny kunszt zawodnika

Dlaczego czytamy o tym, a nie o tamtym? Czy redakcje zawsze wiedzą najlepiej, czego oczekują czytelnicy

Tylko w PUDELICIE: gorące zdjęcia z przygotowań do „Tęczowej trybuny”!!!!

Flaneur jedzie do Chybia na spotkanie z Franciszkiem Dzidą – legendą polskiego filmu amatorskiego, pierwowzorem Filipa Mosza z „Amatora” Kieślowskiego

Filmowa Hellada w kinie popularnym ciągle czeka na swojego „mrocznego rycerza”

„Stworzenie «Skowytu» było dla Ginsberga coming outem” – mówi Jeffrey Friedman, jeden z autorów filmu

Kontekst polityczny w naszym kinie nie istnieje – mówi Magda Mosiewicz, autorka filmu o Ewie Hołuszko, która – jako Marek – była działaczem Solidarności

„Koń turyński” staje się najbardziej dojmujący, gdy nie widzimy w nim przedstawienia świata pozbawionego Boga, lecz złożony splot absolutnej woli życia

Czy i na ile w serii „44. Poezja polska od nowa” używa Bonowicz Władysława Sebyłę, Zadura – Tadeusza Nowaka, a Podgórnik – Pawlikowską-Jasnorzewską? I czy zmarli mają z tego jakąś korzyść?

Bohater powieści rodzeństwa Hammer, komisarz Konrad Simonsen, musi zmierzyć się nie tylko z wyrafinowaną inteligencją pomysłodawcy zbrodni na pedofilach, ale i z nastrojami społecznymi, podgrzewanymi przez demagogię mediów

Na pierwsze zajęcia każdy student ma przynieść opowiadanie, które ceni. Profesor Sebald po kolei wdeptuje je w ziemię

Czytam tylko to, co naprawdę mnie interesuje. Bo wiem, że na inne rzeczy nie ma czasu. Od urodzenia Emila i Romana przeczytałem dwie książki: drugi raz genialną „Moskwę-Pietuszki” Jerofiejewa i świetnych „Ocalonych z XX wieku”

„Wojna powietrzna i literatura” to książka ze śladami wielkiej swady narracyjnej, ale summa summarum niedobra

Kim byli znani pisarze, zanim stali się sobą? Skrywane przed odbiorcą pierwsze książki zapowiadają powtarzające się w dojrzałej twórczości motywy

Wszystko przeniknięte jest tu duchem rozpadu. Rozpadu kruchych, koronkowych konstrukcji, które poruszają się na granicy między szeptem a krzykiem, dokładnie jak w barokowej arii

Można pozwolić się zahipnotyzować i oglądać „Latającego Holendera” jako mroczną baśń, w której ową mroczność kreuje się z rozmachem, a nawet z przesadą

Nie mogę się oderwać od tej płyty. Nie mam słabości do bel canta, nie umiem słuchać opery bez sceny, bez teatru, a tu przymykam na to oczy bez najmniejszego problemu

Chyba nikt wcześniej nie zadał sobie pytania, dlaczego Eurydyka umarła. W naszym przedstawieniu ta przyczyna jest ogromnie ważna

W przeciwieństwie do wypozycjonowanych sieciówek, stare kawiarnie rzeczywiście spełniają funkcję „trzeciego miejsca”

Numer 80. będzie projektem partycypanckim i trochę partyzanckim – a jego celem jest walka o treść: temat, myśl, tekst. Zapraszamy do współtworzenia dwutygodnik.com

Pisanie książek stało się pospolite jak większość aktywności. Pisarze otoczeni są licznym gronem namaszczonych lub samozwańczych ghostwriterów, copyrighterów i redaktorów

W Muzeum Sztuki Nowoczesnej trwa głośna wystawa. Głośna, bo pełna wrzasków. „Angry Birds” to próba przeniesienia do Warszawy atmosfery buntującej się Rosji

Kim właściwie jest Ciszewski, jeśli nie naiwniakiem i szaleńcem? I jaki jest sens tego specyficznie rozumianego „komórkowego dokumentalizmu artystycznego”?

Ludzie uważają za graffiti każdy rysunek, który widzą na murze czy chodniku, a to nie prawda. Graffiti to zabawa z tekstem

Przychodził ze strzępami tekstu. Gdyby to, co ja tu mówię, przeczytał artysta praktyczny, to mógłby zacząć podejrzewać Jerzego Grzegorzewskiego o hochsztaplerkę

Jak pisać o teatrze tańca Alaina Platela? Zwłaszcza tak doskonałym i radykalnie nowoczesnym, który zresztą wzbudził wielkie protesty abonamentowej madryckiej widowni, gotowej do zerwania premiery

Gra o władzę toczy się między biznesmenami, których interesują tylko pieniądze, i politycznymi hazardzistami, zajętymi głównie planowaniem eksterminacji przeciwników. Politycy zatracają się w grze w imię nie wiadomo jakich idei, biznesmeni zaś chcą wygrać za każdą cenę

„Giacomo Joyce” został zaprezentowany podczas siedmiu zamkniętych pokazów z udziałem zaproszonych gości. Podobno Jerzy Grzegorzewski osobiście wskazywał każdemu miejsce

Nie kalkuluje się coś ten teatr, nie opłaca. Tylko że ciągnąc te rozliczenia, doszlibyśmy do wniosku, że nic nam się nie opłaca

Jeszcze przed chwilą dalibyście głowę, że brak wszelkich punktów stycznych między dr Tadeuszem Ż. a współczesnym nam dr Tadeuszem R. z całkiem odwrotnej strony kosmosu. A jednak punkt taki istnieje. I co wy na to?

Świetlicki, Bronson, Harrison – wszyscy w PUDELICIE!!!!

Obejrzałam „Hansa Klossa” bez przykrości, no, prawie bez przykrości. Gdzieś się jednak pogubiły przyjemności

Człowiek może zapalić świeczkę, może się przeżegnać, modlić, wykonywać rytuały, ale i tak pozostaje poganinem, bo nie rozumie, co się z nim dzieje – mówi reżyser „Eleny”

Włoskie kino walczy politycznie z Berlusconim, pokazując gorsze strony kraju. Ale to się nie kłóci z pieniędzmi, które Berlusconi wkłada w filmową produkcję

Bohaterka nowej powieści Mariusza Sieniewicza używa rosołu jako narzędzia społecznej rewolucji

Etykietek przyklejano Orbitowskiemu wiele, ale się z nich wyemancypował. Wykracza daleko poza osiedlową ławkę. „Widma” to najlepsza jego powieść

„Listy do rodziny, przyjaciół, wydawców”. Na okładce fotografia uśmiechniętego pisarza. Kafka i uśmiech?

„Proces komercjalizacji recenzji osiągnął już, jak się zdaje, granice swego rozwoju” – pisał w 1937 roku Stempowski. Przy okazji ostatnich afer na linii krytyk-twórca przypominamy jego słynny esej

W książce Moniki Pasiecznik – oprócz prezentu w postaci dysku z dziełami wszystkimi Stockhausena – brakuje naświetlenia krytycznych spojrzeń na kompozytora

Nic tak dobrze nie robi, jak przypomnienie sobie – nawet w wyborze i skrócie – kolein losu twórcy „Pierścienia Nibelunga”. Bo życie miał Richard Wagner wcale nienudne

Gdyby Filip Lech potrzebował kiedyś bardziej oryginalnego punktu wyjścia do wypowiedzi o Stockhausenie w postaci jakiejś wątpliwie moralnej myśli, to służę przykładami – polemika Krzysztofa Kwiatkowskiego z recenzją książki Moniki Pasiecznik i odpowiedź autora

Próbuję Mariusza Trelińskiego porównać z Jerzym Grzegorzewskim. Obaj tworzyli i tworzą pozór oderwania się od rzeczywistości, trwania pół metra ponad ziemią. Tymczasem stali i stoją na tej ziemi dużo solidniej niż ja

Choć fotograficzne cykle Kramarza, Wilczyka czy Tomaszewskiego mają z osobna dużą siłę rażenia, pokazane w grupie tracą wyrazistość. Promowane jako krytyka neoliberalizmu i ubrane w natrętny komentarz o świecie wypartym, zaczynają drażnić

– Panie generale, to jest idiotyzm, stawiać tę budę tutaj, kiedy cała aleja Korfantego już zaplanowana. Ziętek się nadyma i wybucha: – Słuchajcie! Jak macie gołą dupę i ktoś wam daje gacie, to bierzecie te gacie i nie narzekacie, prawda?

Chcę wierzyć, że Zachęta celowo skonstruowała wielowarstwową narrację o upadku utopii nowoczesności. A jeśli nawet nie, warto spojrzeć na wystawy Milacha, Łopieńskiego, Tobisa i „Nowej rzeźby?” z tej właśnie perspektywy

Kuratorzy Asymetrii, Kordegardy i Zachęty wreszcie zajęli się medium fotografii, obnażając mechanizmy i konsekwencje zapośredniczenia naszej wiedzy o kulturze materialnej PRL-u w zdjęciach

Trudno uwierzyć, ale to właśnie wystawa przygotowana przez byłego dyrektora CSW – krytykowanego Wojciecha Krukowskiego – wnosi w zamkowe komnaty nieco świeżego powietrza

Trylogia niemiecka Schlingensiefa to dowód na istnienie zupełnie innego rodzaju historii w kinie. Jego reakcja na stereotypizację jest uderzeniem pięścią w ekran

Jakub Banasiak mnie nie zrozumiał. Albo ja jego. Tylko czy to znaczy, że któryś z nas nie rozumie rzeźby?

W „Dwunastu gniewnych ludziach” Rychcik pokazuje, jak w ramach sentymentalnej opowieści, wspomnienia sportowego wyciskającego łzy z oczu, między mężczyznami tworzy się wspólnota

Nasza współpraca przypomina wyprawy terenowe: zachowujemy się jak antropolodzy na terenie polskiej kultury teatralnej, gdzie w sposób bezczelny wprowadzamy jakże denerwującą postawę, którą nazywa się intelektualizmem

Urząd marszałkowski zawiesił wprawdzie swoją decyzję o losie teatrów na Śląsku, jednak problem miejsca i funkcji teatru na komercjalizującym się coraz bardziej rynku sztuki pozostał

„Zbrodnia z premedytacją” Gombrowicza, nabierając scenicznego kształtu, ciąży ku grotesce serialowych „Bundych”, absurdowi „Twin Peaks” i kultowemu nadwiślańskiemu krypto-campowi Moniki Ross z „Klanu”

W cyklu „Dramat!” poszukujemy dramatopisarzy patrzących na tekst teatralny i sam teatr w sposób niezależny i odważny, twórców obdarzonych oryginalnym językiem

Zbiór krótkich szkiców Sándora Máraia z tomu „W podróży” przynosi tekst w pewnym sensie założycielski dla wszelkiego pisania o jedzeniu – „Kuchnia francuska”

Tylko w PUDELICIE: Cecylia Malik kontra dzika rzeka!!!!

„Pewnego razu w Anatolii” poprzez swój gatunkowy kostium przypomina filozoficzne pytania, do których dramatom policyjnym zawsze było blisko

Twarz Williams wyraża zarówno gorzkie rozczarowanie dorosłością, jak i optymistyczną wiarę pokolenia w możliwość osiągnięcia sukcesu na własnych warunkach

Francuski reżyser Bruno Dumont szuka duchowości nie tyle poza bogiem i szatanem, co poza samym człowiekiem

Próba fabularnego przełożenia mechanizmów funkcjonowania świata przedstawionego we „Friday Night Lights” na polską rzeczywistość nie miałaby racji bytu. Zresztą, nie tylko na polską

Bez względu na to, czy traktujemy „Wstyd” jako film o seksoholizmie i uwięzieniu jednostki w klatce wiecznie niezaspokojonej potrzeby, czy myślimy o nim jako o wizji wyzwolenia przez fizyczność, jako widzowie stajemy się uczestnikami cielesnej batalii

Ceylan należy do tych reżyserów, z których twórczością warto zapoznać się chronologicznie. Jego rozpoznawalny styl niewiele się zmienia, ale osobiste rozterki wyraźnie ewoluują, zyskując wymiar bardziej uniwersalny

U podstaw lirycznej architektury wierszy Bargielskiej tkwi zasadnicze pytanie o dyskurs miłosny. Pytanie, które jest pęknięciem w iluzji

„Niska stola nad spokojem uderzeń śpiących serc. Nadciąga biała mgłęcza” – fragmenty tłumaczenia dzieła Jamesa Joyce'a

Fredric Jameson nie jest ani krytykiem, ani zwolennikiem postmodernizmu. Przyznaje, że powstała nowa sytuacja, która zmienia parametry funkcjonowania i odbioru kultury. Jak badać tę rozległą przestrzeń, której z definicji nie sposób objąć rozumem?

W niektórych wierszach Andrzeja Sosnowskiego, spowinowaconych z fugą, pojawia się widmowy refren – kompozycja prosta i doskonała, właściwie muzyczna: jak czarne i białe klawisze pianina. Gwoźdź programu i gwóźdź do trumny

Joyce rozpoczyna „Finneganów tren” od małej litery. Ten pozornie drobny szczegół sygnalizuje, że opowieść zaczyna się in medias res. Ukazało się właśnie polskie wydanie książki w tłumaczeniu Krzysztofa Bartnickiego

Kimmo Joentaa – bohater powieści kryminalnych Jana Costina Wagnera – pije rzadko, jest spokojny, powściągliwy i małomówny. Zbyt małomówny – chwilami odnosimy wrażenie, że od świata oddziela go gruba półprzezroczysta szyba

Decyzja o odłożeniu pióra u szczytu literackiej kariery wydaje się nagła i dramatyczna. Jej źródeł próżno szukać w biografii Laury (Riding) Jackson. Kryzys nie nastąpił bowiem w sferze faktów, ale w wytwarzanej przez literaturę sferze sensu

„Wszystko zależy od tego, w jaki sposób twórca inscenizacji chce rozumieć dwa porządki – oceanu i lądu, skończoności i nieskończoności” – rozmowa przy okazji premiery  „Latającego Holendra” w Operze Narodowej

Kto chce łagodzić dysonans między współczesnym słuchaczem i muzyką jego czasów, powinien zadbać o należyte jego rozwiązanie. Zgodność byle jak osiągnięta okazuje się często pozorna

Z prawem jest tak, jak z chodnikami. Można budować normy w oparciu o założenie, że MY wiemy lepiej, co jest dobre, albo dać ludziom możliwość wypracowania własnych ścieżek

„Potrzebujemy systemu, który będzie efektywny i ludzki. Nie da się go budować na języku przemocy” – zapis debaty, która odbyła się 28 lutego w Zachęcie

Warburg nie był artystą. Ale jego życie i fragmentaryczne dzieło jest dziś bardziej inspirujące właśnie jako sztuka niż jako nauka

W 1965 roku jechałem do Elbląga fotografować fabrykę i robotników we współpracy z artystami. Biennale Form Przestrzennych w tamtej rzeczywistości to była kompletna abstrakcja

„Długo zastanawialiśmy się, jak znaleźć klucz do zbudowania opowieści Człowieka-Wilka. Od początku chcieliśmy, aby była ona kręgosłupem całego spektaklu” – pisze dramaturżka „Hansa, Dory i Wilka” w reżyserii Michała Borczucha

Komornicka Frąckowiaka i Szczawińskiej z przebiegłego błazna, którego specjalnością jest kpina z autorytetów i profanowanie porządku, zamienia się w cyrkowego klauna

Refleksja teoretyków dramatu to przeciwwaga dla optyki reżysera. Niestety, podobnie jak przed dramatopisarzami w teatrach, drzwi zamyka się również przed autorami, którzy chcą pisać o dramacie na łamach gazet teatralnych

Radość stawia opór słowom. Może jest nawet ostatnim w naszym świecie tabu. Musuje między duszą a ciałem (w górach stanowczo bliżej ciała). Ulatnia się z języka

tylko w PUDELICIE: wycinanka Wisławy Szymborskiej!!!!

Oto jak zbuntowana, mimowolnie katolicka dusza nadwiślańska wyobraża sobie perwersję. Ale Szumowska jest prowokacyjna tylko naskórkowo

Sasnalowie zdają się nie wierzyć ani w widza, ani w obrazy

Czy kino nie jest medium na swój sposób faustycznym? Czy reżyser, podpisujący kontrakt z wielką wytwórnią, nie podpisuje poniekąd paktu z diabłem?

Gdybym przyjechał do Berlina tylko na festiwal, pewnie wracałbym do Polski rozczarowany

Ze wszystkich definicji radości najbardziej chyba podoba mi się ta, która zawiera się w słowach Levinasa: „używać życia bez pożytku”. Nie pasuje ona czasem do sportu?

Kino jako świecki kościół, do którego wchodzimy strapieni, by wyjść z krążącą w żyłach nową nadzieją

Lektura „Traktatu o biczyku” Doppeta przypomina radosne wtajemniczenia Jana Jakuba Rousseau, który w „Wyznaniach” opisał rozkosze pierwszego lania spuszczonego przez guwernantkę

Czytelnik te zapiski Białoszewskiego już przecież jakoś zna. Czy to znaczy, że „Dziennika” czytać nie warto? Przeciwnie

Czytając kolejne przykłady piśmiennictwa złego zauważam, że można wyróżnić co najmniej trzy rodzaje tej „radosnej twórczości”

Kiedy porządny literat pisze o radości, niemal koniecznie należy domniemywać, że już za chwilę dla równowagi pojawi się coś złego

Powieść i dramat Jane Bowles. Czytając je, wyczuwamy podskórne źródło rozpaczy, straszliwie czyste i zimne

Oto ukazuje się drugi tom „Dziennika” Sławomira Mrożka i w nagłówku recenzji zasłużonego krytyka teatralnego czytamy, że z autora megaloman i mizogin

Przestrzeń dzieląca świat od zaświatu jest dla kompozytorów przestrzenią jakiejś nieposkromionej wesołości. Bywa też zresztą inaczej

Tak jak stworzyliśmy własną wersję kuchni włoskiej, tak jak miewamy własną wizję kuchni wegetariańskiej, tak wyprodukowaliśmy hedonizm własny skrojony na miarę

Flaneur obserwuje wrocławskich traceurów, razem z nimi zastanawiając się, czym tak naprawdę jest Parkour

Niby Radość, a w Supraślu

Polaroid był niecenzuralny od samego początku – pozwalał właściwie na wszystko

Radość nie wiąże się z nasyceniem, z bezpośrednim konsumowaniem jakichś dóbr, ale z nastrojem lekkości. Jest siłą samonapędzającą. Dlatego jeśli dwie osoby są radosne, trzecia przy nich też staje się radosna

Sasnal – artysta z galerii – przeszedł na drugą stronę. Tam, gdzie długość filmów liczy się w metrach taśmy

31 stycznia 2012 zmarła w Nowym Jorku Dorothea Tanning. Pół roku wcześniej w Mieście Meksyk umarła Leonora Carrington. Bez nich historia surrealizmu wyglądałaby inaczej

Uniesienie, zachwyt, ekscytację można przeżywać na spektaklu traktującym o sprawach bynajmniej nie radosnych

Pierwsza część cyklu „DRAMAT!” rozstrzygnięta! Premierowe czytanie w teatrze IMKA w Warszawie, we współpracy z Polskim Radiem, w drugiej połowie marca

Teksty niemieckich ekspresjonistów mogą okazać się rodzajem trzeciej drogi dla „młodego“ polskiego teatru. Chcą przekroczyć realizm poprzez intensyfikację teatralnych znaków, a nie ich dekonstrukcję

W „Blacho dachówce” Kazusek portretuje zamkniętą społeczność, której życie ogranicza się do ustawicznego powtarzania tych samych neurotycznych rytuałów

„…Twierdzi Pereira” Antonio Tabucchiego to dziwnie ujmująca opowieść o trudnych, a nawet tragicznych czasach i wydarzeniach, z pochłanianymi omletami w tle

Kim jest polski Mickey Rourke?

Czy istnieje możliwość, by narrację o Hollywood jako o miejscu, gdzie udaje się tylko i wyłącznie „nie nam”, przepisać na nowo?

Smarzowskiemu udało się w „Róży” pokazać „obciążoną polską pamięć”

Myślenie o sobie jest najmniej satysfakcjonującą rzeczą, jaką możesz robić – mówi Richard Ayoade, reżyser „Mojej łódzi podwodnej”

Dzisiaj chcemy oglądać postaci uszkodzone, niedoskonałe, niesympatyczne, zakłamane

„Cztery poematy” Johna Ashbery’ego. Geniusz czy autor bezsensownych wierszy, które nie mówią nic?

Jerzy Pilch ubolewał kiedyś, że zbyt dużo poświęca się uwagi ludycznej stronie pisarstwa Szymborskiej. Może jednak tak być musiało? Karnawał i post nierozerwalnie splecione są w naszej kulturze

„Rozwiązła” Jarosława Kamińskiego, czyli popularna powieść o Marcu ’68

Jak był mecz Makabi z ŁKS-em, gdzie grali sami Polacy, to zawsze stadion był pełen. Bo Żydzi grali z Polakami

Rozmowa wokół książki „Jakie to ma znaczenie, czy zrobili to z chciwości? Zagłada domu Trynczerów” o mordzie dokonanym na żydowskich sąsiadach we wsi Gniewczyna

Pierwsze, zdumiewające opowiadanie Virginii Woolf. Oszałamiające bogactwem wyobraźni obrazy wciągają nas w obszary dalekie od powierzchni twardych faktów

Jeśli da się życie w ogóle do czegoś porównać, to chyba tylko do pędu przez tunel metra z prędkością pięćdziesięciu mil na godzinę, skąd na drugim końcu wypadasz bez jednej szpilki we włosach! Lądujesz nago u stóp Boga!

Szymborska wyswobodziła się z upupienia „Gawędą o miłości do ziemi ojczystej”, co nie znaczy, że wyswobodziła się z samej miłości. Której dowodem jest język – tak bardzo polski, jak prawie żaden inny

Szymborskiej nie sposób użyć, można się nią wyłącznie rozkoszować. Każdy z jej najlepszych wierszy jest zamkniętą w sobie monadą działającą na sobie tylko wiadomych zasadach

Sejm zdradził inteligencki błysk, bo roku 2012 nie ogłosił Rokiem Turowicza

Nie wiem, czy ktokolwiek zauważył całkowity brak gwizdów czy krzyków w tańcach góralskich w „Halce”. Za zerwanie z taką tradycją Marcowi Minkowskiemu należy się wieniec laurowy

Od rzeźbiarzy i malarzy muzycy powinni się uczyć ciszy – mówi autor projektu „Hadrony”

Muzyka Marcina Stańczyka jest tak gwałtowna, że potrafi słuchacza nieźle podrapać

Dwójka nie ma ambicji, żeby dokonywać ostrej weryfikacji sztuki tu i teraz. Ale ludzie, którzy tu pracują, tworzą ten program, nie są przypadkowi

„Rok Kobiet” pokazał, że warto zamawiać nowe dzieła, zapraszać reżyserów debiutantów. A na ile męskie opery zrymują się z rzeczywistością? Czy spodobają się publiczności?

„Czy organizatorom „Łańcucha IX” przyświecała jakakolwiek spójna idea?” – odpowiedź Towarzystwa im. Witolda Lutosławskiego

Do studia wchodzę wtedy, gdy już jestem z utworem bardzo blisko, czuję, że on jest w moim sercu, umyśle i placach

W 2007 roku przechodziłem kryzys, gra przestała sprawiać mi radość. Na szczęście spotkałem wtedy właściwych ludzi i dziś wiem, że nie mogę żyć bez muzyki i bez fortepianu

Szkoda byłoby zaprzepaścić możliwości, jakie daje kulturze internet. Ale jeśli to się stanie, to winna nie będzie tylko jedna strona

Najpierw tytuł wystawy: „Józef Robakowski”. Lakoniczny, prawda? W środku ma się wrażenie, że do tego chybiony

Liczymy, że artyści wizualni wchodząc w pole filmu, będą je transformować, zachowując własną wyobraźnię

„Może się okazać, że pisma Le Corbusiera są kluczem do Polski” – właśnie ukazało się pierwsze polskie tłumaczenie pism papieża modernizmu

Jaka wolność, jaki lud i jakie barykady? Frank Castorf reżyseruje „Damę kameliową” w paryskim Odeonie

Dzieciom z  p o c z ą t k u  lat 50., do jakich się zaliczam, aplikowano gruszki z pąsowej gumy, fabrykowane w czterech co najmniej kalibrach, z których king size nader ceniony bywał w lane poniedziałki

Chutnik, Kuls, Karpowicz zdjęci od dołu!!!!

Nie odczuwam konieczności wpasowania się w lansowany przez kulturę schemat męskości. Nie muszę kręcić pełnego adrenaliny kryminału o gliniarzu, który poluje na złodzieja

Absurd, pewne tragiczne niedopasowanie, stanowi zasadę konstrukcyjną światów Polańskiego

Największym wyzwaniem jest wynalezienie takiego zakończenia filmu, które nie będzie logiczne ani racjonalne, tylko zostawi w odbiorcy wyraźny ślad

Temat podjęty przez Holland został zawładnięty przez politykę historyczną

Z okazji premiery „Tajnego dziennika” w lutym, Tadeusz Sobolewski opowiada o ludożerstwie, snach i „maksymalnie udanej egzystencji” człowieka-Mirona

Inteligent to już nie jest zgarbiony pan w marynarce i z fajką, który czyta Güntera Grassa i Konwickiego, ale w życiu nie był na siłowni i na solarium

Obszerny wybór poezji Ezry Pounda w tłumaczeniu Leszka Engelkinga. Co począć z genialnym pisarzem, który porównywał Hitlera do Joanny D’Arc?

Na rynku księgarskim ukazał się trzeci, ostatni tom „Dzienników” Jarosława Iwaszkiewicza. Wyciągnijmy z niego kilka nie tak znowu przypadkowych kartek

1 lutego zmarła Wisława Szymborska

Gdy słyszę muzykę uzbecką, to płaczę. Ma w sobie coś brutalnego i wyrafinowanego. Tak jak moja babcia, która dała mi pierwszy instrument – kemenche

Książka Alexa Rossa ma szansę przyczynić się do poszerzenia kręgu odbiorców muzyki nowej; może też wzbudzać niepokój wśród tych, którzy chcieliby postrzegać praktykę kompozytorską jako coś wyraźnie odrębnego

Prapremierowe „Catone in Utica” w 1737 roku w Weronie przeszła bez echa, ponieważ publiczność traktowała Vivaldiego jak kompozytora poprzedniej epoki. Zupełnie się z tym nie zgadzam

Chcę wierzyć, że nie chodzi wyłącznie o kwestie polityczne czy irracjonalną niechęć radnych do Krakowskiego Biura Festiwalowego. Ale ostatnie wydarzenia sprowadzają się do konkluzji, że ukarana została instytucja

Każda próba sformułowania ostrzej zadania polityki kulturalnej może na moment przynieść spektakularny sukces ministra, ale w efekcie zakończy się porażką

Przedstawiamy zapis debaty na temat wolności w kulturze, która odbyła się podczas zeszłorocznego Europejskiego Kongresu Kultury

Odwiecznym problemem sztuki politycznej jest to, że może działać tylko w jednym z dwóch pól: albo w sztuce, albo w polityce. A sztuka nic nikomu nie jest winna, wystarczy jej czysta obecność

Dlaczego po usunięciu z berlińskiej wystawy Andy Rottenberg filmu Artura Żmijewskiego „Berek”, ani twórcy ekspozycji, ani artysta nie podjęli próby publicznej debaty nad tym incydentem?

Manipulowanie materiałem wydanych wcześniej książek przypomina strategię saprofagów – organizmów żywiących się martwymi lub obumierającymi szczątkami

Gdy ktoś pyta o młodą polską sztukę, bez wahania pada odpowiedź: kierunek – Poznań. Wysłaliśmy korespondenta, by sprawdził, jak sprawy mają się z bliska

Dużą rolę w procesie twórczym przy pracy nad „Burzą” odgrywają sny. Poprosiliśmy widzów, by dzielili się swoimi snami. Niespodziewanie, nadeszły dziesiątki marzeń sennych – przed najnowszą premierą Mai Kleczewskiej pisze jej dramaturg

Ostatnie premiery w krakowskim Starym Teatrze – „Pan Tadeusz” i „Kordian” – nie wchodzą w dialog z polską rzeczywistością. Szkoda, zważywszy na to, że romantyczne myślenie posmoleńskie zawładnęło polską wyobraźnią zbiorową

Tylko w PUDELICIE: nieznana karta z przeszłości redaktor Sobolewskiej!

Przenosimy się w czasie, jest jesień, ponad sześćdziesiąt lat temu. Rechowiczowie wracają z Wrocławia do Sopotu, na polskie wybrzeże wydłużone ze stu czterdziestu do prawie pięciuset kilometrów

Gdy Izanami odezwała się jako pierwsza do Izanagi, z ich związku powstały upośledzone dzieci. Kiedy to bóg zagadał pierwszy, z miłosnych igraszek narodziły się japońskie wyspy. Czy ktoś jeszcze ma jakieś wątpliwości, dlaczego tak bardzo dręczy się kobiety w japońskim różowym kinie?

„W ciemności” w żaden sposób nie jest niestosowne, nikogo nie urazi. Już zresztą słychać głosy zachwytu z obu stron. To film bezpieczny, film, na który wielu podświadomie czekało

Gdyby Hunter S. Thompson wiedział, jak ciepło kojarzy się dziś politycznemu i dziennikarskiemu establishmentowi, pewnie popełniłby samobójstwo po raz kolejny

„Pensjonat pamięci” Tony’ego Judta to opowieść niezwykła: trochę prywatny aneks do monumentalnego „Powojnia”, trochę rozliczenie, trochę zaś – dokonywana ze świadomością bliskiej śmierci realizacja zaniechanego wariantu własnego życiorysu

Przedmiotem badań Norberta Eliasa jest historyczna zmiana nazywana „cywilizowaniem”. Jednak myliłby się ten, kto by sądził, że zmiana ta przyjmuje formę postępu

Cegielski nie ukrywa, że pisząc „Mozaikę...” nie chciał tworzyć ani prozy reporterskiej, ani solidnej biografii, a na teorii sztuki się nie zna. Fakty są nudne, a poznanie obiektywnej prawdy niemożliwe – stwierdza zaraz na początku tomu

Brnięcie przez ostatnie tygodnie w czytelniczym widzie przez sześć antologii opowiadań doprowadziło mnie do wniosku, że sztuka nowelistyczna w Polsce ma się, niestety, średnio. Oraz – o dziwo – bardzo mało w tych antologiach seksu

Oba przedstawienia były, przynajmniej w zamyśle, ambitne. Żadnej cepelii i staroświeckiego realizmu. „Halka” – opera narodowa, czyli obowiązkowa i prowincjonalna – miała odzyskać blask, stać się dziełem współczesnym, uniwersalnym, fascynującym

Mozart potrafił świetnie umuzycznić wszystko, podobnie jak Modrzejewska potrafiła aktorsko recytować alfabet

Dyrygując, nie ulegam wzruszeniom, ale dotykam przestrzeni, w których wyrażane jest coś, co porusza ludzi. Każdy z nas ma w skrytości serca takty, które zbliżają do sacrum

„Halka” Korczakowskiej to idealny moment, żeby przypomnieć chyba najbardziej radykalną społecznie inscenizację opery Stanisława Moniuszki autorstwa Leona Schillera

5 stycznia Maurizio Pollini skończył 70 lat. To artysta tej rangi, że słuchacza nie interesuje, kim jest prywatnie, intryguje go tylko jego kolejne nagranie. Przezroczystość doskonała

Osoby starsze, które nie znały kiedyś takich wynalazków jak DVD, były przyzwyczajone do tego, że można się masturbować w miejscach publicznych, jak np. kino – mówi Yumi Yoshiyuki, gwiazda japońskiego kina pinku-eiga

Kiedy pracuję z tancerzami, zapraszam ich do mojej przestrzeni. Są jak goście, którzy przychodzą z wizytą. Mają swobodę ruchów, mogą robić, co chcą. Nie zmieniają jednak wystroju wnętrza, mebli czy ścian

Chodząc po parterze jak z bajki i piętrach ze snu, przypominałam sobie i dom Leonory Carrington, i mieszkanie Topora, gdzie nieuważny ruch groził zburzeniem szalonego, chaotycznego, idealnego anty-porządku

Dochodzę do działu kultura w „Gazecie Wyborczej” i widzę, że tam się kończą rzeczy ważne, a zaczynają peryferia rzeczywistości. Świat się gotuje, a w kulturze wciąż dominuje pogląd, że sztuka jest po nic

W serbskim teatrze najistotniejszy jest fakt porzucenia rzeczywistości zewnętrznej na rzecz wewnętrznej. Już nie zajmujemy się problemami społecznymi, a raczej intymnymi problemami jednostki w społeczeństwie

W kontekście historii opisanej przez Tochmana w „Mojżeszowym krzaku” sytuacja teatralna, jakiekolwiek granie wydaje się makabryczne, nieetyczne – bo tu chodzi o prawdziwych ludzi. Postanowiliśmy to jednak zrobić

Spotkanie z Eurypidesem uważam za totalne i z gruntu rewolucyjne. Pierwsza lektura „Ifigenii w Aulidzie” przyprawiła nas o przysłowiowy zawrót głowy

Małgorzata Sikorska-Miszczuk, po lekturze zbioru nowych dramatów serbskich „Postpolityczność”, przedstawia sześć scenicznych wariacji-streszczeń każdego z nich

Program konkursowej części Boskiej Komedii to dzieło zbiorowe – krytycy teatralni nadsyłają swoje propozycje. Można więc sprawdzić, jakie w zeszłym roku panowały tematy, jak wyglądała teatralna mapa, gdzie było najciekawiej

W Krakowie okrojono budżet na kulturę, w Bydgoszczy zamiast Wydziału Kultury powołano obywatelskie Biuro Kultury Bydgoskiej. Tak, czeka nas w 2012 roku bardzo dużo ciekawych chwil. Nie tylko dlatego, że to ostatni wstępniak w dwutygodnik.com

Tylko w PUDELICIE artworldowy konkurs świąteczno-noworoczny!!!!

Robi się ciemno, Plac Trzech Krzyży i odchodzące od niego uliczki wypełniają się ludźmi, właściwie ich cieniami, zdeformowanymi kształtami, pozbawionymi tożsamości, pojawiają się na moment, robią szybki obchód, coś szepczą innemu cieniowi, znikają za rogiem pobliskiej kamienicy, już nie same, zdwojone.

Czwarta część „Mission Impossible” sprzedaje się za oceanem znakomicie, ale prawdziwa misja niemożliwa ciągle przed gwiazdorem serii. Czy Cruise-aktor obroni się przed Cruise'em-scjentologiem?

Pretensjonalna miejska klasa średnia znajduje powód do chwały w oglądaniu filmów, które dekonstruują zawsze „czyjeś” wartości (tych bezrefleksyjnych, nieuświadomionych politycznie i estetycznie)

Jeśli wszystkożerność stanowi główny przymiot Kultury Popularnej, to nawet ona lubi urozmaicenie w swoim jadłospisie. Ileż można konsumować, reanimować, upiększać i uczłowieczać lub zohydzać, przyprawiać grozą i/lub komizmem postać wampira?

Na świecie dzieją się rzeczy straszne. Trudno jest mi z nimi konkurować. W porównaniu z tym, co atakuje nas każdego dnia, moje filmy to niewinne bajki

Miron Białoszewski bywał już nazywany poetą rupieci, peryferii, poetą lingwistycznym i metafizycznym, poetą codzienności i epifanii. Czy nadszedł czas, by dostrzec w nim prekursora polskiej poezji dźwiękowej?

W książce „Nam wieczna w polszczyźnie rozróba! Marian Pankowski mówi” Marecki punkt po punkcie próbuje przeanalizować życiorys Pankowskiego od wczesnych lat dzieciństwa do współczesności. Uporczywie próbuje wyciągnąć z pisarza jak najwięcej

Z biografii Ewy Braun dowiemy się, jak dalece zafałszowany był wizerunek Hitlera jako Wielkiego Ofiarnika. Niestety książka wpisuje się w światowy pochód produktów fascynacji tą półboską parą kreacyjną

Doświadczenie lektury tekstów pornograficznych, podobnie jak słuchania bajki, czyni pozornie trwałą granicę między światem codziennym a fantazmatycznym obszarem rozciągliwym i podatnym na pracę wyobraźni

Przed Natalią Korczakowską stoi bardzo trudne zadanie. Każdy ma jakieś oczekiwania, bo widział kiedyś przedstawienie „Halki”, a jednocześnie nie chciałby znów oglądać na scenie tego samego

Vivaldi robił wiele, by jego muzyka wciąż cieszyła się uznaniem. Zdawał sobie sprawę, że jego czas mija, ale starał się za wszelką cenę nie wypaść z muzycznego obiegu. Nie udało się

Estetyczną, ale i artystyczną dychotomię dostrzegł już Balzac, który podobno kiedyś ujął to w zdaniu: „Liszt to diabeł. Chopin to anioł”. Pewnie przesadził, ale coś w tym jednak jest

„El Fenix de Paris” de Briceño i Le Poeme Harmonique? A może „Venus and Adonis” Blowa i Theatre of the Ayre? Albo „Artemisia” Cavallego i La Venexiana? Oto najlepsze płyty 2011 roku z muzyką barokową

Muzyka Mahlera, deprecjonowana w jego czasach, znalazła trwałe miejsce w  historii muzyki i życiu muzycznym. Jest w stałym repertuarze najwybitniejszych orkiestr świata, stała się źródłem nowych pomysłów artystycznych

Po spotkaniu na temat związków kultury i promocji, zorganizowanym przez dwutygodnik.com i magazyn WAW na Chłodnej 25 („ŚNIADANIE PRASOWE: Kup sobie recenzję”), temat znajomości komentuje ulica i Google

Prawykonanie „III Symfonii” Pawła Mykietyna, „Poczekalnia” Krystiana Lupy, otwarcie MOCAK-u, „Włoskie szpilki” Magdaleny Tulli, „Daas” Adriana Panka – prezentujemy najważniejsze wydarzenia roku 2011 w każdej z dziedzin i zachęcamy do noworocznych spacerów po archiwum

Zadaniem Siri jest spełniać życzenia jej użytkowników oraz informować. Siri rozmawia z każdym, kogo na nią stać. Cóż z tego, że jest służalczą, pokorną aplikacją obarczoną wieloma błędami, skoro doskonale sprawdza się w mozole życia codziennego

O Programie Kulturalnym Polskiej Prezydencji, o potrzebach kulturalnych polskiej klasy politycznej i zwykłego obywatela, i o tym, dlaczego jeszcze im się chce – mówią dyrektorzy Narodowego Instytutu Audiowizualnego oraz Instytutu Adama Mickiewicza

W Niemczech pod koniec szkoły cała klasa jedzie z nauczycielem na wycieczkę do jakiegoś kraju. Mój nauczyciel wybrał Polskę. Na początku przypadek odegrał dużą rolę, ale później pojawiła się fascynacja polską kulturą, której pozwoliłem się rozwijać

Concept books polskich artystów należą do dóbr rzadkich, wydaje się ich niewiele, a jeszcze trudniej do nich dotrzeć, ale coraz więcej twórców sięga po książkę jako formę wypowiedzi

„Sportowcy” Dwurnika to wypowiedź pokoleniowa – ludzi urodzonych w latach 40., bez pamięci o przedwojniu i bez heroicznej karty okupacji. Ludzi, którzy znają tylko PRL

Gdy oglądałem w Toruniu prace the Krasnals moje ciało reagowało dokładnie tak samo, jak przy czytaniu listów do Rottenberg. Najpierw było mi trochę do śmiechu, a potem coraz mniej

Lubię postaci, które są na pograniczu, u których można wyczuć wewnętrzną sprzeczność. Sierakowski jest kimś takim. W spektaklu komuny//warszawa staje się kolejną postacią z naszej galerii bohaterów niejednoznacznych

W „Mszy” Żmijewskiego było coś niepokojąco wibrującego, co nie daje spokoju. Nie oburza, lecz zaburza; każe myśleć o braku, a nawet o utracie jakiegoś miejsca – może niemożliwego, utopijnego, które mogło być piękne, gdyby nie ludzie

Jeśli nudę ujmiemy jako przestrzeń dla uwagi, o której Simone Weil pisała, że polega na „zawieszeniu myśli, pozostawieniu jej giętką, pustą i gotową wchłonąć przedmiot”, to uznać trzeba człowieka współczesnego za pozbawionego w znacznym stopniu tej – kto wie, czy nie czarodziejskiej – mocy

Nie ma co próbować zup żółwiowych w łupinach awokado. Bohaterka „Śniadania u Tiffaniego” była mistrzynią uwodzenia, nie gotowania, i niech już tak pozostanie

Tylko W PUDELICIE: Mariusz Kwiecień i Micaëla Oeste!!!!

Posępny nastrój poranka przed najważniejszym egzaminem można porównać tylko do tego, co czuje żołnierz o świcie w dniu decydującej bitwy.

27 listopada zmarł w Londynie Ken Russell – autor uwodzących, przedziwnych, ekscentrycznych filmów. Jeden z najoryginalniejszych współczesnych filmowców

Wizerunek pornografii w dzisiejszym kinie, przy wszystkich pozorach szyku i glamouru, przesyca melancholia. I znowu Eros kopuluje z Tanatosem

Choć pierwsza dekada XXI wieku za nami, kino SF wciąż uchodzi za niepoważne. Niemały udział w tej zmowie ma nieodpowiedni aparat pojęciowy, który bogatą tematykę sprowadza do kilku błahych zagadnień

Camerimage to impreza typowo branżowa. Zrobiona z rozmachem, ciesząca się dużym uznaniem, na pewno potrzebna, jednak dla kogoś, kto przychodzi z zewnątrz trudna do oswojenia

Pierwsze tomy dzieł zebranych darzę swoistym sentymentem. Niebagatelną przyjemnością jest odkrywanie, co powstało przed tymi wierszami, z powodu których Karpowicz stał się poetą

Nie wiem, czy sięgnąłbym po tę książkę, gdyby nie trwająca od dzieciństwa miłość do Sherlocka Holmesa

Siła prozy Mariasa tkwi w oddaniu naturalnego toku myśli każdego z nas, ale nie pod postacią chaotycznego strumienia świadomości, a w sposób uporządkowany czyli wciągający

Po kilkudniowej lekturze książki Sendeckiego czułem się trochę tak, jakby mi kazano jeść z miski sam farsz – niby to smaczne, na pewno dobrze przyrządzone, ale o wiele za dużo i nie do końca wiadomo po co

To straszne, co powiem, ale kiedy jestem w Warszawie, to czytanie wydaje mi się pornograficznie mało produktywne. W czasie lektury jednej książki możesz przecież obejrzeć 7 filmów i 150 teledysków

Jak wygląda sytuacja muzyki? Co zrobić z filharmoniami? Gdzie są kompozytorzy? Jaka jest rola krytyki? Rozmowa z Dorotą Szwarcman, Jackiem Hawrylukiem, Jackiem Marczyńskim i Adamem Suprynowiczem

„Muzykoteka Szkolna ma pokazać, że doświadczanie muzyki jest wielką przygodą” – mówią twórcy projektu edukacyjnego

W szarej strefie między sztuką wysoką a rozrywką Club Contemporary Classical (Berlin-Essen-Gdańsk) pokazał spotkania odległych sfer muzyki

Nie planuję moich kompozycji. Mam w głowie pewną historię, siadam do fortepianu, gram i zapisuję – mówi fińska kompozytorka

Wokół nas dzieje się tak dużo, że nie dostrzegamy roli nowych mediów i tego, w jaki sposób odziałują na świat. Chcemy sprawić, aby były widzialne

W związku z organizowaną przez nas i przez magazyn WAW dyskusją „Kup sobie recenzję!”, poprosiliśmy osoby na co dzień zajmujące się promocją kultury, żeby odpowiedziały na cztery krótkie pytania

Rozpoczynamy cykl poświęcony artist's books i zjawisku self-publishingu

Przedpremierowy fragment dramatu Pawła Demirskiego, który od 18 grudnia można oglądać w reżyserii Moniki Strzępki w warszawskim Teatrze Dramatycznym

Jeśli potraktować „Opowieści afrykańskie według Szekspira” jako traktat o starości w trzech odsłonach, to jest to w pierwszym rzędzie spektakl o starzejącej się kulturze

Łatwo oceniać nam, redakcji pisma finansowanego ze środków publicznych. Nie musimy walczyć o reklamodawców, o statystki sprzedaży, o masowego czytelnika. Nie musimy wikłać się w patronaty i podejrzane wymiany świadczeń. Ale zupełnie niezależni też przecież nie jesteśmy

Ogromne lustro odbija wnętrze kuchni, gdzie w białej koszuli, krawacie, zajęty aparatem, jawi się widmowy fotograf. To Bracka 23, piąte piętro, mieszkanie Jadwigi „Niny” Witkiewiczowej... i Barthesowskie punctum: mąż, robiący jej zdjęcie

Tylko w PUDELICIE: Fontarte w technice mieszanej!!!!

Pamięć, niczym dłonie ślepca wędrujące po czyjejś twarzy, zatrzymuje się nad charakterystyczną lub ukochaną cechą, ale nie zwraca uwagi na resztę, uznając ją za nieważną.

Jednym z najważniejszych pytań, które zadawały filmy pokazywane podczas drugiej edycji American Film Festival było to, jak zagospodarować młodość

W „Wymyku” napisaliśmy całkiem niezłą ekspozycję, która pokazuje mocne więzi między braćmi. Dzięki temu po tym, jak jeden z nich trafia w śpiączce do szpitala, nadal czuje się jego obecność – mówi autor „Wymyku”

„Synekdocha, Nowy Jork” Charliego Kaufmana to jeden z najbardziej niezwykłych filmów ostatnich lat. Jego konstrukcja przypomina labirynt

Film kultowy nie musi być skończonym dziełem kinematografii światowej, ale musi otwierać nowe przestrzenie myślowe dla widzów. Musi tworzyć Narnię, dla tych, którzy takiej Narnii najbardziej potrzebują

Gdybym była wydawcą, namawiałabym Witkowskiego, żeby pisał romanse. Z sobą w roli głównej

„Momente” są w pewnym stopniu kroniką ewolucji muzyki Stockhausena w latach 1962-69. Ale nie tylko. Konstrukcyjne zasady dzieła łączą się bowiem z elementami intymnego życia kompozytora

Jestem pełen podziwu, jak niekoniecznie ekspercka publiczność w Bielsku-Białej z zaufaniem wsłuchuje się w trudne czasem propozycje Tomasza Stańki – i za ten brak koniunkturalizmu bardzo Jesień cenię

Mercury'ego łączyć można z posłańcem bogów, naśladowcą Zaratustry, któremu podczas ceremonii pogrzebowej został ofiarowany czy wreszcie z krajem-wyspą, który zajmował pozycję pośrednika między potęgą kolonialną a podporządkowanymi

„Tomasz Stańko spędza wiele czasu w Nowym Jorku, interesuje się młodymi muzykami sceny nowojorskiej, zawsze go to  interesowało” – mówi pianista Craig Taborn, który zagrał ze Stańką na finale IX Jesieni Jazzowej

Paweł Hendrich to twórca obsesyjnie szukający spójności i kontroli – co widać po własnej terminologii, obfitych autokomentarzach, specyficznym kroju pisma, stronie internetowej czy profilu na MySpace

Może to zabrzmi naiwnie, ale nasze uzależnienie od państwa jest wprost niewyobrażalne – mówi zajmujący się przedsiębiorczością społeczną i rewitalizacją miejskich przestrzeni David Barrie

Kłopot z wytropieniem początku postmodernizmu to dziecięca igraszka w porównaniu z innymi problemami, których nastręcza ten amorficzny prąd artystyczny. Na marginesie wystawy w londyńskim Victoria & Albert Museum

Mamy dużo do zrobienia, a w przyszłości będziemy mieli jeszcze więcej, bo Warszawa stanie się jednym z najważniejszych centrów kulturowych Europy – mówi dyrektor CSW Zamek Ujazdowski

„Zazwyczaj artyści i inteligencja są przeciwko wszystkiemu. My tacy nie jesteśmy. Opowiadamy się za pewnymi rzeczami, nie przeciwko nim” – mówią Gilbert i George, brytyjscy artyści, w rozmowie z „Flaneurem kulturalnym”

Albumy „Polesie” i „Kronikarki” to udana próba odzyskiwania fotografii. To, co minione, staje się na zdjęciach Chomętowskiej i Chrząszczowej współczesne, a przynajmniej wyrwane z nostalgicznej aury dawności

Pokazany na 36. Krakowskich Reminiscencjach Teatralnych performance „Conte d'Amour” – zwycięzca tegorocznego festiwalu Impulse – to hybryda z pogranicza sztuk performatywnych, wideo dokumentu i instalacji

Jeśli w działalności kulturalnej czy artystycznej nie postawimy przed sobą jakiegoś ważnego problemu, to na dłuższą metę nic z tego nie będzie. W moim przypadku był to brak pamięci w Lublinie o jego żydowskich mieszkańcach

„«Opowieści afrykańskie według Szekspira» to spektakl zhańbiony, pohańbiony, a może nawet hańbiący” – pisze asystent dramaturga przed polską premierą nowego spektaklu Krzysztofa Warlikowskiego

W „Jak być kochaną” Weroniki Szczawińskiej kobieta zyskuje mocniejszą pozycję. Może kreować swoją własną „politykę historyczną”, brać udział w grze. I – co równie ważne – może tego odmówić

Szybko Stary Browar oswoił nas z myślą, że nie trzeba wielkiej machiny teatralnej, by wypowiadać się ruchem, że taniec częściej przypomina laboratorium niż scenę

Następna czerwona kropka na mapie czytelnictwa, sprawdzamy: Luksemburg. Dalej: Rydułtowy, Zurich, Poznań, Opole, Wrocław, Gorzów Wielkopolski, Łuków

Tylko w PUDELICIE: Inga Iwasiów prezentuje techniki ochrony przed chłodem!!!!

Michel Houellebecq od pierwszej swej książki nieodmiennie poszerza pole walki intelektualnej. W najnowszej „Mapie i terytorium” także o jedzenie

„Najważniejsze jest pierwsze zdanie”. Przypominają mi się szczątki zapamiętanego nie wiadomo po co wywiadu, który przeczytałem cztery lata temu w Super Ekspresie.

W filmach Żebrowskiego mamy nie tyle żywych ludzi, co reprezentowane przez nich postawy. To one wchodzą ze sobą w dialog, w spór, ale z góry wiadomo, która z nich jest moralnie słuszna, a która wręcz przeciwnie

Czuję się winny, że nie wychowałem sobie w młodszych kolegach ludzi, którzy poprowadziliby w rzetelny sposób szkołę teatralną. A to są przecież znakomici aktorzy

W dobie multipleksów Żebrowski przemyka incognito wśród nowej publiczności. Bocznym wejściem wchodzi wraz z wyznawcami do niszy kina domowego. Po skończonym seansie zacznie się rozmowa

Jak napisać autobiografię, mając pełną świadomość każdego retorycznego wyboru? Jak opisać życie, wiedząc jak koduje je i dekoduje język? Pisząc książkę o sobie, Barthes rezygnuje z reprezentacji na rzecz autonimii

Empatia autorki biografii Nałkowskiej łagodzi kanty, zaciera konflikty. Chcielibyśmy chociaż od czasu do czasu przeczytać coś polemicznego, czy choćby natknąć się na mocno położony akcent

Laureatem Nagrody Bookera 2011 został Julian Barnes za powieść „The Sense of an Ending” – o rozpadzie pamięci, o jej białych plamach. Autorowi ta nagroda należała się od dawna

„Ramy wojny” Judith Butler: od poezji w Guantanamo, przez medialne reprezentacje Strefy Gazy, po homofobiczne i antyislamskie sploty w nauczaniu Josepha Ratzingera. Polska inteligencjo, do lektury!

To była rozkoszna komedia: Audrey Hepburn jako uczciwa córka rodu genialnych fałszerzy dzieł sztuki, Peter O’Toole jako detektyw, wzięty przez nią mylnie za złodzieja.

Choć Patricia Highsmith, autorka sagi o Ripleyu, uważana jest za pisarkę kryminałów, jej proza wykracza poza gatunkowe konwencje: więcej tu inspiracji Camusem, Nietzschem czy Dostojewskim niż Christie lub Chandlerem

„Dla mnie Schumann to przede wszystkim autor pieśni – genialny. Jako autor muzyki fortepianowej – znakomity. Choć w tej materii nie dorasta do Chopina, nie mam co do tego wątpliwości” – mówi prof. Mieczysław Tomaszewski

Jej historia to prawdziwie operowy scenariusz. Oczywiście nie opowiadamy życiorysu, tylko stawiamy problem, którego Maria Curie może sama nie miała – przed prapremierą opery „Madame Curie” w Operze Bałtyckiej mówią kompozytorka Elżbieta Sikora i reżyser Marek Weiss

Magia Góreckiego wróciła. A Royal String Quartet po czterech latach intensywnego ćwiczenia, koncertowania, a także nagrywania płyty dotarł do esencji tej muzyki – ujętej w modlitewny ton lamentu oraz szalonego tańca

„Kocham filozofię, ale nie dlatego, żeby z jej pomocą zmieniać społeczeństwo” – mówi Gayatri Chakravorty Spivak, badaczka i krytyczka kultury, uczestniczka Europejskiego Kongresu Kultury we Wrocławiu

Nie lekceważymy ani klientów Manufaktury, ani mieszkańców biednych robotniczych famuł – mówi dyrektor Muzeum Sztuki w Łodzi

Oglądając finałowe wystawy – Spojrzenia, Samsunga, Gepperta – zadaję sobie pytanie, czy artystyczne konkursy spełniają swoją rolę

Dwa paralelnie przygotowane festiwale projektowania – jubileuszowy Łódź Design Festival i trzecia edycja Warszawy w Budowie – doskonale się w tym roku uzupełniały

„Regress / Progress”, pierwszy projekt Fabio Cavallucciego w warszawskim CSW, to przede wszystkim refleksja nad wizjami przyszłości sprzed kilkudziesięciu lat, które w większości okazały się chybione

„Stereotypy wciąż trwają. Kiedy rozpoczęła się kampania prezydencka Obamy, cały ten rasistowski syf wypłynął na powierzchnię i zaczął krążyć na nowo w ponownoczesnym stylu” – mówi amerykańska artystka Kara Walker

Spektal „Gardenia” Alaina Platela i Franka van Laecke, poruszający tematy starości, płci, odchodzenia, no i oczywiście kultury transwestytów, nie jest sentymentalną rewią

„Nazywam się Romeo Castellucci” – zaczyna się spektakl Castellucciego inspirowany „Boską komedią”. Nie zobaczymy w nim Dantego stojącego u piekielnych bram. Jego miejsce zajmuje reżyser. Szczyt megalomanii?

Oba przedstawienia Lupy, „Poczekalnia” i „Poczekalnia.0”, choć każde zupełnie inne, jawią mi się jako dwie najbardziej polityczne wypowiedzi tego artysty w ostatnich latach

Postać wampira elektryzowała. Nikt jednak nie wiedział, kto kryje się za groteskową maską. Kiedy odnaleziono listę płac, nikt nie potrafił powiedzieć, kim jest Max Schreck

Myślę, że Jugosławia jest obecnie najbardziej aktualnym towarem w teatrach i innych kręgach artystycznych na Bałkanach. Dopiero z dystansu staje się ona tematem akceptowalnym

Inscenizacja mszy katolickiej – projekt artystyczny Artura Żmijewskiego w Teatrze Dramatycznym w Warszawie – wzbudziła skrajne reakcje polskiej opinii publicznej. W dwutygodnik.com prezentujemy teatralne świadectwa jej widzów

Spektakl „Przeklęty niech będzie zdrajca swej Ojczyzny!” w reżyserii Olivera Frljicia można było ostatnio zobaczyć na wszystkich ważniejszych festiwalach w Serbii, Chorwacji, Słowenii. Od momentu premiery stał się lekturą obowiązkową w regionie

Reporterzy, którzy nie wierzą w nakręcony przez siebie materiał; tradycjonalista, który mówi, że w zasadzie każdy powinien robić tak, jak czuje; kilkanaście tysięcy agresywnych ultra-nacjonalistów. Żyjemy w ciekawym kraju

Pewnego wietrznego wieczora do wnętrza wkroczył ALPINISTA. Krokiem Robocopa (którego jeszcze nie było) przeszedł izbę i na stół pełen nadżartych kiełbas, skór po serze, słoi smalcu tudzież blaszanych kubków, cisnął CZEKAN

Wstydliwe przyjemności intelektualnie aktywnych!!!!

Święta bez śniegu. Najgorzej. Głodne psy atakują już nawet chmury. Zjedzą ten śnieg, cały śnieg na świecie.

Dlaczego kino patrzy wstecz na przegrane walki lat 60.? Może dlatego, że po trzech dekadach panowania zasady głoszącej brak alternatywy dla wolnego rynku i demokracji liberalnej, zaczynamy dostrzegać, że jakiś rodzaj alternatywy jest konieczny?

Czarna lista to w snobizmie rzecz ważniejsza i mocniej przestrzegana niż zapisy cenzuralne w państwach autorytarnych. Jakieś nieostrożne słówko grozi degradacją do rzędu tych, którzy „się nie znają” i których „się nie zna”

„Róża”, film Wojtka Smarzowskiego, zwycięzca Warszawskiego Festiwalu Filmowego, mówi o tym, co pomijane i niewygodne w polskiej historii

„Czesław Miłosz / Jarosław Iwaszkiewicz. Portret podwójny” nie tyle zaspokaja plotkarską ciekawość, ile wyprowadza ją na szerokie wody, nieskończenie daleko od towarzyskiego bagienka

„Mickiewicz improwizował, ale dosyć słabo, a wyglądał jak to on, opuszczony i niedbały, w chustce źle zawiązanej, po liderlichowsku, z pomiętym od koszuli kołnierzem i we fraku zasmolonym, posklejanym zaschniętą mazią, przykro woniejącą”

Siła Chucka Palahniuka to nie moralny niepokój, ale napędzana wyobraźnią bezczelność. Literacka wycinanka à la „Miasteczko South Park”

Żywioł snobizmu wzrasta, kiedy natęża się żywioł społeczny. To polityczno-kawiarniany fenomen. Nieustanny recykling najnowszych dań, drinków, „teorii”. Dlatego zalecam odspołecznienie

Poezja niezrozumiała zaczyna się wtedy, kiedy spod szprosów nie widać już szyby. Innymi słowy – kiedy olśniewająca faktura terminologii, metafor i efektów specjalnych nie ukrywa pod sobą absolutnie nic, albo też jakąś kompletną bzdurę

Po pierwsze: szargaj świętości, po drugie: znajdź swoich własnych bogów, po trzecie: bądź tam, gdzie inni nie dotarli...

Steve Goodman określił „Unsound” jako „to, co jeszcze pozostaje niesłyszalne, ale mieści się w granicach szerokości pasma – nowe rytmy, rezonanse, tekstury, syntezy”. Różnorodność form zaprezentowanych na dziewiątej edycji Unsound Festival każe przypisać tę definicję niemal każdemu zjawisku

O nauce gry na skrzypcach opowiadają m.in. Stanisław Soyka, Sebastian Karpiel-Bułecka, Vadim Brodski, Olga Kozierowska, Aneta Todorczuk-Perchuć, Zbigniew Wodecki

Jestem artystą undergroundowym, czyli takim, który od widowni spodziewa się zarówno nieposkromionych okrzyków aprobaty, jak i zdzielenia przez głowę. Na moich występach nie ma ochrony, która mogłaby złapać delikwenta i obezwładnić

Zaczęłam grać dzięki mojej mamie. Zadziwiało ją, że byłam w stanie rozpoznać do kogo dzwoni, słysząc jedynie wysokość dźwięków, które wydawały wybierane przez nią klawisze w aparacie telefonicznym - mówi laureatka XIV Konkursu Wieniawskiego

„Pieśń o ziemi” składa się z sześciu części, których tematyka dotyczy nietrwałości świata, kruchości istnienia, przemijania. Mahler uważał to dzieło za najbardziej osobiste

Czego można spodziewać się po lubelskich Najstarszych Pieśniach Europy? Skoro najstarsze, to pewnie przestarzałe i skostniałe, skoro pieśni, to poważne i smutne. Nuda… Zwłaszcza dla kogoś, komu muzyka dawna jest nieznana

Po moich wykładach padają słowa: „My mówimy uczniom dokładnie to samo, ale nie przynosi to takich efektów”. Trzeba po prostu przekazywać wiedzę w odpowiednim czasie i odpowiednim osobom – mówi juror Konkursu Wieniawskiego

Bardzo mała część populacji słucha muzyki, a jeszcze mniejsza umie ją wykonywać. Co z resztą ludzi? Niektórzy mogą mieć własne podejście do tworzenia i jeśli będą mieli odpowiednią technologię, to zrobią z niej użytek

Wagner był pierwszym kompozytorem, którego w ogóle słuchałem. I może dlatego, że od niego zaczynałem, nie wyobrażałem go sobie w operze

„Wśród przedmiotów, które znalazłem na Hali Targowej, była kwadratowa kartka pocztowa z obrazkiem kota; na jej odwrocie wygrawerowane zostały rowki, jak na płycie gramofonowej” – właściciel kolekcji Pocztówek Dźwiękowych opowiada ich historię

Dwa tygodnie temu, po powrocie z Japonii nie miałem tematu na felieton, więc napisałem felieton o końcu sushi. Następnego dnia zgłosiło się do mnie kilku dziennikarzy, żebym to skomentował

Jeżeli snobizm, to materialny: najnowsze gadżety, wybrane marki lub ich konfiguracje, miasta, festiwale. Ciekawe, że snobizm dostrzegany jest raczej przez młodszych rozmówców. Czyżby była to tylko nasza wizja innych?

O zagrożeniu problematyki Zagłady trywializacją pisano wielokrotnie, jednak zbyt często umyka z oczu jej swoisty snobizm. Oto mamy podmiot cierpiący z powodu tematu, którym się zajmuje

Snobizm na modernizm jest sympatycznym zjawiskiem, ale nie rozwiąże wszystkich problemów – najwyżej te elitarne. Kilka tysięcy osób będzie ładniej mieszkać, uratujemy pare dizajnerskich foteli i budynków, które nie przeszkadzają inwestorom

„99 % ludzi dowiaduje się o istnieniu wartości artystycznych nie wzrokiem, a uszami” – Anda Rottenberg opowiada Flaneurowi o snobizmie w świecie sztuki

Nie byłoby w tej sytuacji rozgrywającej się pomiędzy schorowanym, nietrzymającym kału Ojcem a pielęgnującym go Synem nic więcej, gdyby nie wielki obraz wypełniający cały horyzont sceny – ogromne oblicze Chrystusa z renesansowego obrazu Antonella da Messiny

Czasem wydaje się, że po ludziach chodzą jakieś fale. Niektórzy przez całe życie załapują się na przeciągi, które ich noszą w różnych kierunkach. Jakieś dmuchawy z kosmosu, w które wierzył Gurdżijew? Zbiorowe odjazdy w grupach, subkulturach, środowiskach

Po każdym kolejnym spektaklu Krystiana Lupy pęka bańka oczekiwań. Presja wobec jego nowych spektakli jest ogromna. Na szczęście reżyser nie zwraca na to uwagi. Jego najnowsze przedstawienia – „Poczekalnia” i „Poczekalnia.0” są tego dowodem

„Swan lake, 4 acts” Raimunda Hoghe nie ma w sobie lekkości oryginału ani baśniowego czaru. Od początku podstawową zasadą jest tu redukcja. Już wybór tego mechanizmu odejmowania, ogołacania rodzi smutek

Powstała z połączenia „Cafe Müller” i „Frühlingsopfer” Piny Bausch całość przynosi pesymistyczną wizję świata: wzajemne spotkania są tu ulotne i naznaczone niespełnieniem, a jego mieszkańcy żyją w letargu

Tegoroczne Konfrontacje, nie do końca intencjonalnie, stały się po trosze festiwalem o prowincjonalności

Bycie na marginesie, pozycja ofiary społecznej, historycznej czy kulturowej niesprawiedliwości, dziś staje się wartością samą w sobie, powodem do specyficznego rodzaju dumy; dumy, od której puchnie dyskurs

Tylko w PUDELICIE: Zuzanna Ziomecka prezentuje uszkodzenia i urazy w okolicach twarzy!!!!