O tym, jak Barbara Toruńczyk osobliwy tatuaż na nobliwym spotkaniu ujawniła!

Witkacy miał w sobie wiele z dziecka. A ściślej – z Alicji w Krainie Czarów. Jak ona, zjadłszy kawałek grzyba (peyotlowego), rósł, to znów malał. I okiem malarza ujrzał nową, nieznaną rzeczywistość optyczną

„Delikatnie wsunęła mu palec pod język i znalazła to. Niewielki zamek błyskawiczny. Zameczek. Ale kiedy go pociągnęła, cały Tziki otworzył się jak ostryga” – niepublikowane opowiadanie izraelskiego pisarza

„Lęk wysokości” zawdzięcza swoją wiarygodność odejściu od myślowego schematu. Bartosz Konopka odważnie wchodzi w gąszcz codziennych problemów. Jeśli nawet o nich słyszeliśmy, to bez wyobraźni

Na plakacie reklamującym festiwal Marilyn Monroe składa wargi w najsłynniejszy dziobek świata i zdmuchuje urodzinową świeczkę. Cannes celebruje: i kino, i samo siebie. Relacja z Cannes – dzień pierwszy

Bohater „Breaking Bad” to kliniczny przykład stłamszonego sukinsyna, dla którego nowotwór stanowił tylko ostatnią kroplę goryczy, iskrę pod beczkę prochu, na której siedział od lat

„Kręciłem «Oburzonych» z wielkim zaangażowaniem, bo obawiam się, że kryzys doprowadzi do wybuchu nienawiści” – mówi Tony Gatlif, autor filmu, który zostanie zaprezentowany podczas Planete+ Doc Film Festival

Tegoroczny Gdynia Film Festival pokazał, że polskim filmowcom nie brakuje słusznych poglądów. Brak im za to skuteczności

W 1962 roku Polska Agencja Prasowa podała informację następującej treści: „Największa nagroda literacka Francji – nagroda Goncourtów została przyznana Polce, Annie Langfus za książkę pt. «Les Bagages de Sable»”

Edmund White ma opinię wirtuoza stylu. Edmund White ma opinię pisarza gejowskiego. Obie kwestie można łatwo zweryfikować, ponieważ właśnie ukazały się dwie jego książki

Książka ma nam coś do dania, jakiś świat zawierający potencjał, którego nie dostrzeżemy, jeżeli będziemy to czytali na kompie, pomiędzy pudelkiem, twitterem i jakimiś fikołami, które lecą sobie w tle

Nowa powieść Vargi to bezprecedensowy sumariusz polskich frustracji. Autor dociera w niej do kresu wielu rozpoznań formułowanych przez dziesiątki pisarzy

W najbliższym czasie – z okazji 100. rocznicy urodzin – postaramy się ukazać nie tylko świt i rozkwit myśl Amerykanina, ale także zmierzch jego systemu myślowego

W „Latającym Holendrze” Trelińskiego porządek libretta – konwencjonalnej XIX-wiecznej dramy – zdobył przewagę nad wyzwaniami podświadomości

Łotwa to komiksowa czarna dziura. Wiele osób na początku myślało, że „kuš!” jest dla dzieci i było z tego powodu bardzo oburzonych. No bo jak takie brzydkie i chore komiksy pokazywać małym czytelnikom?

W sztuce jest zawsze coś po tej drugiej stronie – coś, co jak ten ślepiec laską próbujemy wybadać. Zazdroszczę poetom, którzy potrafią to wydobyć słowem; ja to przekładam na mój język rzeźbiarski: form, materii, przestrzeni…

„Larousse Gastronomique” podaje trzydzieści przepisów na solę, ta ryba nadaje się do eksperymentowania jak żadna inna. Bohater powieści „Wawrzyny już ścięto” Dujardina żałuje, że nie podano mu jej z sosem z krewetek i małży

czyli Andrzej, Andrzej i Andrzej albo Frank, Frank i Frank!!!!

21 kwietnia na Chłodnej 25 świętowaliśmy 3. urodziny

Wielkie freski społeczne z filmów Andrzeja Wajdy nie są dla mnie. Zdecydowanie bardziej inspiruje mnie kino Polańskiego – mówi autor „Lęku wysokości”

Reżyserka Andrea Arnold przybywa na salony XIX-wiecznej literatury z krainy obciachowo wystrojonych dresiarzy

Serial „Treme”, opowiadający o zniszczonym przez huragan Nowym Orleanie, dąży do stworzenia innego modelu komentowania rzeczywistości, oraz innego typu aktualności niż aktualność stacji informacyjnych

Zapiski często robiłam w trakcie zamiatania czy jakiejś pracy w ogrodzie. Zapisywałam na fatalnych strzępkach i śmieciach – Miłobędzka opowiada o „Dwunastu wierszach w kolorze”

Zdać sprawę z wydanego właśnie wyboru utworów Johna Cage’a? Przy założonej objętości tekstu rzecz beznadziejna

Może właśnie po to się jeździ na festiwal literacki? Żeby usłyszeć, co dzieje się z tekstem, gdy zamieniania się w dźwięk. Żeby przekroczyć tekstocentryczność. Być bardziej uchem niż okiem. Relacja z Portu Literackiego 2012

Czytając książki Aleksandry Klich i Jarosława Makowskiego odnoszę wrażenie, że „kościół otwarty” to bardziej projekt niedokończony, niż przegrany albo niepotrzebny

Orbitowski i Ostachowicz, autorzy wydanych ostatnio powieściowych horrorów o Warszawie, świetnie wyczuwają współczesne konteksty historii

Kiedy ktoś wyraża się poprawnie, osiąga subtelną dokładność, która bywa niepojmowalna w innych językach. Uwielbiam na przykład dopełniacz i celownik w języku irlandzkim, zwłaszcza w liczbie mnogiej!

Możemy tam zajrzeć, nie ruszając się sprzed komputera

Może cała sztuka polega na tym, by zachować odpowiednie proporcje ironii do namiętności. Elizabeth Bishop często się to udaje, choć zbyt chętnie wygładza swoje cierpienia

Zmysłowość dźwięku ujawnia się zwłaszcza w warunkach koncertowych. Nie ma to jednak nic wspólnego z jakąś durną erotyczną estradową pozą

Muzyka pozwoliła mi żyć z pewnego rodzaju niestabilnością. Zamiast wykluczać, łączy mnie z innymi. Muszę tylko pilnować, żeby prawidłowo układać kamienie

Z „Pasją Mateuszową” mam fundamentalny problem. Zawsze ten sam: to nie tylko muzyka na tematy religijne, to jest, w sensie ścisłym, muzyczna teologia

Niepowtarzalne brzmienia różnych orkiestr zniknęły. Ich wypracowanie wymaga bardzo dużo czasu, co było możliwe, gdy dyrygenci pracowali po 20 lat z jednym zespołem

Jestem jak najdalszy od tego, by bujać w obłokach. Przede wszystkim należy naprawić maszynę, żeby w ogóle działała – mówi dyrektor ds. naukowych Muzeum Narodowego w Warszawie przed wielkim otwarciem 17 maja

Tomislav Gotovac nie odróżniał rzeczywistości od fikcji: każde jego spojrzenie było filmem, a oglądany film nową realnością w formie wymyślonej opowieści. Jego wystawę można oglądać w Studiu Edwarda Krasińskiego w Warszawie

Zamknięte na ponad rok Muzeum Narodowe w Warszawie otwiera się ponownie 17 maja. Cykl fotografii z wnętrz niedostępnego dla publiczności gmachu

Czy w raju jest miejsce na neurozy i historyczną traumę? Z inicjatywy Janka Simona sześciu polskich artystów spędziło zimę w utopijnym mieście na południu Indii

„Zakładam, że dezinterpretacja mojej analizy twórczości Anety Grzeszykowskiej w recenzji Zielińskiej ma charakter strategiczny” – pisze autor eseju „Miłość i dziewczyna” z książki „Love book”

To Biennale o ludzkiej skali. Jest w nim jakaś swoboda, wrażenie, że ma się do czynienia z autentyczną postawą. I mimo rewolucyjnych haseł czy ludzkich dramatów podanych na tacy, całość daje poczucie bezpieczeństwa

Dlaczego w „Love Book” historię Anety Grzeszykowskiej piszą wyłącznie mężczyźni?

„Ludzie są bardziej atrakcyjni, kiedy się śmieją niż kiedy się wkurzają” – Flaneur rozmawia o sztuce stand-upu z amerykańską komediantką Jackie Monahan

Wrażenia z prób „O dobru”, najnowszego spektaklu Strzępki i Demirskiego w Teatrze Dramatycznym w Wałbrzychu

„Oresteja” Mai Kleczewskiej jest prymitywna i nieskładna. To nieudany teatr. Dlatego działa

„Piszesz o ulubionych przez Krzyśka świetlówkach. Otóż świetlówki są przede wszystkim ulubione przez Wojtka Pusia, autora światła. Spektakl to świat powołany przez wielu ludzi” – do Joanny Wichowskiej pisze dramaturg „Iwony, księżniczki Burgunda”

„Iwona” Garbaczewskiego to absurdalny, kunsztownie zrealizowany żart, zarazem impertynencki i autoironiczny

Prezentujemy trzy absurdalne, rysunkowe historie – ku uciesze czytelników!

Co roku, dzień po „Lanym Poniedziałku” rodziny i grupy przyjaciół wybierają się na piknik w okolice malowniczej rzeki

„Bogart! Jak chcesz być hipsterem, to musisz o komiksach gadać. Teatr to już za duży mainstream! Kino z Korei też!” – Bogart i Lévi-Strauss w komiksie

„Widzimy!” „Can't wait:)”, „See ya” – facebookowy komiks

„Tej nocy położył się twarzą do ściany. Ale chude ciało chłopca i tak do niego przylgnęło, było ciepłe i drobne” – opowiadanie o rybaku

Punk w Birmie to mała wyspa, kulturowa oaza spokoju dla grupki młodych ludzi, którzy zmęczeni systemem, w którym się wychowali, podnoszą wysoko głowy i krzyczą, że mają dość

„Dzisiaj muzyka już nie wpływa tak na ludzi. Wykonawcy, inaczej niż kiedyś Szewczuk, Letow czy Kinczew, nie porywają za sobą tłumów” – mówi reżyser dokumentu o rosyjskich muzykach rockowych z Syberii

Umysłowość głównych bohaterów Antonioniego nie zderza się z tonącym w szarości i targanym problemami ekonomicznymi światem, a z czystym życiem, które nabiera kształtu pozbawionej konkretyzacji i skupienia pustyni

Współczesna literatura musi zmierzyć się ze swoją nieprawdziwością. Musi przeciwstawić się samej sobie, odrzucając narrację, którą misternie buduje. Dopiero rozdwojenie literatury w jej podstawach sprawi, że będzie mogła zostać napisana

W przedszkolu Karol Maliszewski uciekał przed leżakowaniem. Tyle dziania się, tyle piękna, w tym trzeba uczestniczyć, a nie kłaść się nagle spać w środku akcji

To nasz wielki wspólny temat – kolej, która wozi te wszystkie środkowoeuropejskie dramaty. Bohater mojego komiksu, Alois Nebel mógłby równie dobrze pracować na stacji Łódź Fabryczna

Tancerze są wyposażeni w pewien rodzaj wiedzy, która bywa lekceważona, ponieważ nie mieści się w ramach dyskursu akademickiego. Zrozumiałem, że stoi przede mną zadanie przetłumaczenia tej wiedzy

Poezja zaczyna chodzić na całkiem nowych nogach, a krytyka literacka powinna zrozumieć i opisać reguły jej funkcjonowania. Inaczej poezja będzie musiała ukryć się w rapie, rocku, czy w performansie

Misterne zaplatanie ontologiczno-epistemologicznego kłącza to specjalność Granta Morrisona. W swoich komiksach nieustannie bada obszar graniczny między światem rzeczywistym, a tym na kartce papieru

Wszyscy trzej należeli do pokolenia ludzi urodzonych w latach 20. ubiegłego wieku. Każdy na swój sposób realizował postulaty tak zwanego współczesnego klasycyzmu. Ich awangardowość miała oparcie w zdobyczach przeszłości

Droga obrana przez Eugène'a Greena i Benjamina Lazara nie podąża tą wytyczoną przez Jean-Marie Villégiera, nie przecina się z nią w żadnym punkcie

W Lublinie zainaugurowano Rok Johna Cage’a – w stulecie urodzin kompozytora uruchomiono  dron składający się z dźwięków c, a, g, e; sygnał emitowany będzie nieprzerwanie w fonosferę miasta aż do ostatnich grudniowych sekund

Andy Warhol powtarzał, że w przyszłości każdy będzie sławny przez 5 minut. Te słowa idealnie odnoszą się do historii MC Jareckiego, ale także Lecha Rocha Pawlaka i grupy Dinal

„Numer 80” – skomponowany specjalnie z okazji urodzinowo-konkursowego wydania dwutygodnik.com – trwa dokładnie 80 sekund

Utwór muzyczny Martyny Poznańskiej dla dwutygodnik.com na urodzinowo-konkursowy numer 80

Konflikt, który toczy się między oficjalnymi i nieoficjalnymi komunikatami w przestrzeni publicznej, dotyczy przede wszystkim sposobów używania miasta

„Z czynności wstydliwej jedzenie przeistoczyło się w czynność sceniczną” – celnie stwierdza Wojciech Nowicki w książce „Stół, jaki jest. Wokół kuchni polskiej”

Więzień Auschwitz-Birkenau podjął próbę naszkicowania scen z obozowej codzienności. Na jego rysunkach widzimy rozładunek kolejnych transportów więźniów, ich pracę, tortury, jakim byli poddawani, w końcu także ich śmierć

Jeśli hałas jest podstawą niechęci do nowego w sztuce, to Konrada Smoleńskiego można tylko znienawidzić. I za to go lubię

Gdy dowiedziałem się, że jestem nominowany do konkursu „Spojrzenia”, od razu postanowiłem, że budżet na nową pracę przeznaczę na zabieg Aldony. Tak więc operację zmiany płci sfinansowała Zachęta

Chciałabym, aby siła internetu i portali społecznościowych zmusiła krytyków do przeformułowania swojej roli – najwyższa pora zejść z piedestałów i nastawić się na dialog z publicznością

PRZEprojekt to specyficzny rodzaj działania. Młodzi ludzie, kierując się naukami Jerzego Ludwińskiego, postanowili utworzyć galerio-pracownię – miejsce eksperymentu, z którego nie wiadomo, co wyniknie. Z braku przestrzeni, z braku autorytetów, z braku pieniędzy

Wieś Szczyty-Dzięciołowo zaczyna się cmentarzem. Zaraz przy nim stoi mała, soczyście błękitna unicka cerkiew pod wezwaniem Ściętej Głowy św. Jana Chrzciciela. Z każdym następnym krokiem jest tylko ciekawiej

Przeciwnika niszczy się temperamentem, inteligencją i warsztatem. Czyli liczy się flow, wpasowanie w rytm, dykcja. O zwycięstwie decyduje jednak przede wszystkim performatywny kunszt zawodnika

Dlaczego czytamy o tym, a nie o tamtym? Czy redakcje zawsze wiedzą najlepiej, czego oczekują czytelnicy

Tylko w PUDELICIE: gorące zdjęcia z przygotowań do „Tęczowej trybuny”!!!!

„Stworzenie «Skowytu» było dla Ginsberga coming outem” – mówi Jeffrey Friedman, jeden z autorów filmu

Kontekst polityczny w naszym kinie nie istnieje – mówi Magda Mosiewicz, autorka filmu o Ewie Hołuszko, która – jako Marek – była działaczem Solidarności

„Koń turyński” staje się najbardziej dojmujący, gdy nie widzimy w nim przedstawienia świata pozbawionego Boga, lecz złożony splot absolutnej woli życia

Flaneur jedzie do Chybia na spotkanie z Franciszkiem Dzidą – legendą polskiego filmu amatorskiego, pierwowzorem Filipa Mosza z „Amatora” Kieślowskiego

Filmowa Hellada w kinie popularnym ciągle czeka na swojego „mrocznego rycerza”

Bohater powieści rodzeństwa Hammer, komisarz Konrad Simonsen, musi zmierzyć się nie tylko z wyrafinowaną inteligencją pomysłodawcy zbrodni na pedofilach, ale i z nastrojami społecznymi, podgrzewanymi przez demagogię mediów

Na pierwsze zajęcia każdy student ma przynieść opowiadanie, które ceni. Profesor Sebald po kolei wdeptuje je w ziemię

Czytam tylko to, co naprawdę mnie interesuje. Bo wiem, że na inne rzeczy nie ma czasu. Od urodzenia Emila i Romana przeczytałem dwie książki: drugi raz genialną „Moskwę-Pietuszki” Jerofiejewa i świetnych „Ocalonych z XX wieku”

„Wojna powietrzna i literatura” to książka ze śladami wielkiej swady narracyjnej, ale summa summarum niedobra

Kim byli znani pisarze, zanim stali się sobą? Skrywane przed odbiorcą pierwsze książki zapowiadają powtarzające się w dojrzałej twórczości motywy

Czy i na ile w serii „44. Poezja polska od nowa” używa Bonowicz Władysława Sebyłę, Zadura – Tadeusza Nowaka, a Podgórnik – Pawlikowską-Jasnorzewską? I czy zmarli mają z tego jakąś korzyść?

Nie mogę się oderwać od tej płyty. Nie mam słabości do bel canta, nie umiem słuchać opery bez sceny, bez teatru, a tu przymykam na to oczy bez najmniejszego problemu

Chyba nikt wcześniej nie zadał sobie pytania, dlaczego Eurydyka umarła. W naszym przedstawieniu ta przyczyna jest ogromnie ważna

To jak z przecinaniem diamentu, który mistrz daje uczniowi, bo się boi, że coś sknoci, bo czuje odpowiedzialność, że to kosztuje setki tysięcy dolarów. A uczeń bierze i ciach. Więc ja zrobiłem takie „ciach”

Można pozwolić się zahipnotyzować i oglądać „Latającego Holendera” jako mroczną baśń, w której ową mroczność kreuje się z rozmachem, a nawet z przesadą

Wszystko przeniknięte jest tu duchem rozpadu. Rozpadu kruchych, koronkowych konstrukcji, które poruszają się na granicy między szeptem a krzykiem, dokładnie jak w barokowej arii

Numer 80. będzie projektem partycypanckim i trochę partyzanckim – a jego celem jest walka o treść: temat, myśl, tekst. Zapraszamy do współtworzenia dwutygodnik.com

Pisanie książek stało się pospolite jak większość aktywności. Pisarze otoczeni są licznym gronem namaszczonych lub samozwańczych ghostwriterów, copyrighterów i redaktorów

W przeciwieństwie do wypozycjonowanych sieciówek, stare kawiarnie rzeczywiście spełniają funkcję „trzeciego miejsca”

W Muzeum Sztuki Nowoczesnej trwa głośna wystawa. Głośna, bo pełna wrzasków. „Angry Birds” to próba przeniesienia do Warszawy atmosfery buntującej się Rosji

Ludzie uważają za graffiti każdy rysunek, który widzą na murze czy chodniku, a to nie prawda. Graffiti to zabawa z tekstem

Perspektywa dźwiękowa wprowadza nowe wątki do dyskusji o architekturze – mówią autorzy zwycięskiego projektu dla Polskiego Pawilonu na Biennale Architektury w Wenecji

Kim właściwie jest Ciszewski, jeśli nie naiwniakiem i szaleńcem? I jaki jest sens tego specyficznie rozumianego „komórkowego dokumentalizmu artystycznego”?

„Giacomo Joyce” został zaprezentowany podczas siedmiu zamkniętych pokazów z udziałem zaproszonych gości. Podobno Jerzy Grzegorzewski osobiście wskazywał każdemu miejsce

Nie kalkuluje się coś ten teatr, nie opłaca. Tylko że ciągnąc te rozliczenia, doszlibyśmy do wniosku, że nic nam się nie opłaca

Przychodził ze strzępami tekstu. Gdyby to, co ja tu mówię, przeczytał artysta praktyczny, to mógłby zacząć podejrzewać Jerzego Grzegorzewskiego o hochsztaplerkę

Jak pisać o teatrze tańca Alaina Platela? Zwłaszcza tak doskonałym i radykalnie nowoczesnym, który zresztą wzbudził wielkie protesty abonamentowej madryckiej widowni, gotowej do zerwania premiery

Gra o władzę toczy się między biznesmenami, których interesują tylko pieniądze, i politycznymi hazardzistami, zajętymi głównie planowaniem eksterminacji przeciwników. Politycy zatracają się w grze w imię nie wiadomo jakich idei, biznesmeni zaś chcą wygrać za każdą cenę

Jeszcze przed chwilą dalibyście głowę, że brak wszelkich punktów stycznych między dr Tadeuszem Ż. a współczesnym nam dr Tadeuszem R. z całkiem odwrotnej strony kosmosu. A jednak punkt taki istnieje. I co wy na to?

Świetlicki, Bronson, Harrison – wszyscy w PUDELICIE!!!!

Człowiek może zapalić świeczkę, może się przeżegnać, modlić, wykonywać rytuały, ale i tak pozostaje poganinem, bo nie rozumie, co się z nim dzieje – mówi reżyser „Eleny”

Włoskie kino walczy politycznie z Berlusconim, pokazując gorsze strony kraju. Ale to się nie kłóci z pieniędzmi, które Berlusconi wkłada w filmową produkcję

Obejrzałam „Hansa Klossa” bez przykrości, no, prawie bez przykrości. Gdzieś się jednak pogubiły przyjemności

Etykietek przyklejano Orbitowskiemu wiele, ale się z nich wyemancypował. Wykracza daleko poza osiedlową ławkę. „Widma” to najlepsza jego powieść

„Listy do rodziny, przyjaciół, wydawców”. Na okładce fotografia uśmiechniętego pisarza. Kafka i uśmiech?

„Proces komercjalizacji recenzji osiągnął już, jak się zdaje, granice swego rozwoju” – pisał w 1937 roku Stempowski. Przy okazji ostatnich afer na linii krytyk-twórca przypominamy jego słynny esej

Bohaterka nowej powieści Mariusza Sieniewicza używa rosołu jako narzędzia społecznej rewolucji

Gdyby Filip Lech potrzebował kiedyś bardziej oryginalnego punktu wyjścia do wypowiedzi o Stockhausenie w postaci jakiejś wątpliwie moralnej myśli, to służę przykładami – polemika Krzysztofa Kwiatkowskiego z recenzją książki Moniki Pasiecznik i odpowiedź autora

Nic tak dobrze nie robi, jak przypomnienie sobie – nawet w wyborze i skrócie – kolein losu twórcy „Pierścienia Nibelunga”. Bo życie miał Richard Wagner wcale nienudne

Próbuję Mariusza Trelińskiego porównać z Jerzym Grzegorzewskim. Obaj tworzyli i tworzą pozór oderwania się od rzeczywistości, trwania pół metra ponad ziemią. Tymczasem stali i stoją na tej ziemi dużo solidniej niż ja

W książce Moniki Pasiecznik – oprócz prezentu w postaci dysku z dziełami wszystkimi Stockhausena – brakuje naświetlenia krytycznych spojrzeń na kompozytora

– Panie generale, to jest idiotyzm, stawiać tę budę tutaj, kiedy cała aleja Korfantego już zaplanowana. Ziętek się nadyma i wybucha: – Słuchajcie! Jak macie gołą dupę i ktoś wam daje gacie, to bierzecie te gacie i nie narzekacie, prawda?

Chcę wierzyć, że Zachęta celowo skonstruowała wielowarstwową narrację o upadku utopii nowoczesności. A jeśli nawet nie, warto spojrzeć na wystawy Milacha, Łopieńskiego, Tobisa i „Nowej rzeźby?” z tej właśnie perspektywy

Kuratorzy Asymetrii, Kordegardy i Zachęty wreszcie zajęli się medium fotografii, obnażając mechanizmy i konsekwencje zapośredniczenia naszej wiedzy o kulturze materialnej PRL-u w zdjęciach

Jakub Banasiak mnie nie zrozumiał. Albo ja jego. Tylko czy to znaczy, że któryś z nas nie rozumie rzeźby?

Trudno uwierzyć, ale to właśnie wystawa przygotowana przez byłego dyrektora CSW – krytykowanego Wojciecha Krukowskiego – wnosi w zamkowe komnaty nieco świeżego powietrza

Trylogia niemiecka Schlingensiefa to dowód na istnienie zupełnie innego rodzaju historii w kinie. Jego reakcja na stereotypizację jest uderzeniem pięścią w ekran

Choć fotograficzne cykle Kramarza, Wilczyka czy Tomaszewskiego mają z osobna dużą siłę rażenia, pokazane w grupie tracą wyrazistość. Promowane jako krytyka neoliberalizmu i ubrane w natrętny komentarz o świecie wypartym, zaczynają drażnić

Nasza współpraca przypomina wyprawy terenowe: zachowujemy się jak antropolodzy na terenie polskiej kultury teatralnej, gdzie w sposób bezczelny wprowadzamy jakże denerwującą postawę, którą nazywa się intelektualizmem

Urząd marszałkowski zawiesił wprawdzie swoją decyzję o losie teatrów na Śląsku, jednak problem miejsca i funkcji teatru na komercjalizującym się coraz bardziej rynku sztuki pozostał

„Zbrodnia z premedytacją” Gombrowicza, nabierając scenicznego kształtu, ciąży ku grotesce serialowych „Bundych”, absurdowi „Twin Peaks” i kultowemu nadwiślańskiemu krypto-campowi Moniki Ross z „Klanu”

28 marca, w pierwszej odsłonie cyklu „Dramat!”, czytaliśmy sztukę „Blacho dachówka” Przemysława Kazuska w teatrze IMKA w Warszawie

W „Dwunastu gniewnych ludziach” Rychcik pokazuje, jak w ramach sentymentalnej opowieści, wspomnienia sportowego wyciskającego łzy z oczu, między mężczyznami tworzy się wspólnota

Zbiór krótkich szkiców Sándora Máraia z tomu „W podróży” przynosi tekst w pewnym sensie założycielski dla wszelkiego pisania o jedzeniu – „Kuchnia francuska”

Tylko w PUDELICIE: Cecylia Malik kontra dzika rzeka!!!!

Francuski reżyser Bruno Dumont szuka duchowości nie tyle poza bogiem i szatanem, co poza samym człowiekiem

Próba fabularnego przełożenia mechanizmów funkcjonowania świata przedstawionego we „Friday Night Lights” na polską rzeczywistość nie miałaby racji bytu. Zresztą, nie tylko na polską

Ceylan należy do tych reżyserów, z których twórczością warto zapoznać się chronologicznie. Jego rozpoznawalny styl niewiele się zmienia, ale osobiste rozterki wyraźnie ewoluują, zyskując wymiar bardziej uniwersalny

Bez względu na to, czy traktujemy „Wstyd” jako film o seksoholizmie i uwięzieniu jednostki w klatce wiecznie niezaspokojonej potrzeby, czy myślimy o nim jako o wizji wyzwolenia przez fizyczność, jako widzowie stajemy się uczestnikami cielesnej batalii

„Pewnego razu w Anatolii” poprzez swój gatunkowy kostium przypomina filozoficzne pytania, do których dramatom policyjnym zawsze było blisko

Twarz Williams wyraża zarówno gorzkie rozczarowanie dorosłością, jak i optymistyczną wiarę pokolenia w możliwość osiągnięcia sukcesu na własnych warunkach

Fredric Jameson nie jest ani krytykiem, ani zwolennikiem postmodernizmu. Przyznaje, że powstała nowa sytuacja, która zmienia parametry funkcjonowania i odbioru kultury. Jak badać tę rozległą przestrzeń, której z definicji nie sposób objąć rozumem?

W niektórych wierszach Andrzeja Sosnowskiego, spowinowaconych z fugą, pojawia się widmowy refren – kompozycja prosta i doskonała, właściwie muzyczna: jak czarne i białe klawisze pianina. Gwoźdź programu i gwóźdź do trumny

„Niska stola nad spokojem uderzeń śpiących serc. Nadciąga biała mgłęcza” – fragmenty tłumaczenia dzieła Jamesa Joyce'a

Joyce rozpoczyna „Finneganów tren” od małej litery. Ten pozornie drobny szczegół sygnalizuje, że opowieść zaczyna się in medias res. Ukazało się właśnie polskie wydanie książki w tłumaczeniu Krzysztofa Bartnickiego

Kimmo Joentaa – bohater powieści kryminalnych Jana Costina Wagnera – pije rzadko, jest spokojny, powściągliwy i małomówny. Zbyt małomówny – chwilami odnosimy wrażenie, że od świata oddziela go gruba półprzezroczysta szyba

Decyzja o odłożeniu pióra u szczytu literackiej kariery wydaje się nagła i dramatyczna. Jej źródeł próżno szukać w biografii Laury (Riding) Jackson. Kryzys nie nastąpił bowiem w sferze faktów, ale w wytwarzanej przez literaturę sferze sensu

U podstaw lirycznej architektury wierszy Bargielskiej tkwi zasadnicze pytanie o dyskurs miłosny. Pytanie, które jest pęknięciem w iluzji

Kto chce łagodzić dysonans między współczesnym słuchaczem i muzyką jego czasów, powinien zadbać o należyte jego rozwiązanie. Zgodność byle jak osiągnięta okazuje się często pozorna

„Wszystko zależy od tego, w jaki sposób twórca inscenizacji chce rozumieć dwa porządki – oceanu i lądu, skończoności i nieskończoności” – rozmowa przy okazji premiery  „Latającego Holendra” w Operze Narodowej

Z prawem jest tak, jak z chodnikami. Można budować normy w oparciu o założenie, że MY wiemy lepiej, co jest dobre, albo dać ludziom możliwość wypracowania własnych ścieżek

„Potrzebujemy systemu, który będzie efektywny i ludzki. Nie da się go budować na języku przemocy” – zapis debaty, która odbyła się 28 lutego w Zachęcie

Można kupić recenzję? Czy język promocji zmienił język krytyki? Zapis debaty o kulturze i promocji na Chłodnej 25. Na deser - podsumowanie ankiety krytyków w 5 slajdach

Warburg nie był artystą. Ale jego życie i fragmentaryczne dzieło jest dziś bardziej inspirujące właśnie jako sztuka niż jako nauka

W 1965 roku jechałem do Elbląga fotografować fabrykę i robotników we współpracy z artystami. Biennale Form Przestrzennych w tamtej rzeczywistości to była kompletna abstrakcja

Komornicka Frąckowiaka i Szczawińskiej z przebiegłego błazna, którego specjalnością jest kpina z autorytetów i profanowanie porządku, zamienia się w cyrkowego klauna

Refleksja teoretyków dramatu to przeciwwaga dla optyki reżysera. Niestety, podobnie jak przed dramatopisarzami w teatrach, drzwi zamyka się również przed autorami, którzy chcą pisać o dramacie na łamach gazet teatralnych

„Długo zastanawialiśmy się, jak znaleźć klucz do zbudowania opowieści Człowieka-Wilka. Od początku chcieliśmy, aby była ona kręgosłupem całego spektaklu” – pisze dramaturżka „Hansa, Dory i Wilka” w reżyserii Michała Borczucha

tylko w PUDELICIE: wycinanka Wisławy Szymborskiej!!!!

Radość stawia opór słowom. Może jest nawet ostatnim w naszym świecie tabu. Musuje między duszą a ciałem (w górach stanowczo bliżej ciała). Ulatnia się z języka

Czy kino nie jest medium na swój sposób faustycznym? Czy reżyser, podpisujący kontrakt z wielką wytwórnią, nie podpisuje poniekąd paktu z diabłem?

Gdybym przyjechał do Berlina tylko na festiwal, pewnie wracałbym do Polski rozczarowany

Ze wszystkich definicji radości najbardziej chyba podoba mi się ta, która zawiera się w słowach Levinasa: „używać życia bez pożytku”. Nie pasuje ona czasem do sportu?

Kino jako świecki kościół, do którego wchodzimy strapieni, by wyjść z krążącą w żyłach nową nadzieją

Sasnalowie zdają się nie wierzyć ani w widza, ani w obrazy

Oto jak zbuntowana, mimowolnie katolicka dusza nadwiślańska wyobraża sobie perwersję. Ale Szumowska jest prowokacyjna tylko naskórkowo

Czytając kolejne przykłady piśmiennictwa złego zauważam, że można wyróżnić co najmniej trzy rodzaje tej „radosnej twórczości”

Kiedy porządny literat pisze o radości, niemal koniecznie należy domniemywać, że już za chwilę dla równowagi pojawi się coś złego

Powieść i dramat Jane Bowles. Czytając je, wyczuwamy podskórne źródło rozpaczy, straszliwie czyste i zimne

Oto ukazuje się drugi tom „Dziennika” Sławomira Mrożka i w nagłówku recenzji zasłużonego krytyka teatralnego czytamy, że z autora megaloman i mizogin

Lektura „Traktatu o biczyku” Doppeta przypomina radosne wtajemniczenia Jana Jakuba Rousseau, który w „Wyznaniach” opisał rozkosze pierwszego lania spuszczonego przez guwernantkę

Czytelnik te zapiski Białoszewskiego już przecież jakoś zna. Czy to znaczy, że „Dziennika” czytać nie warto? Przeciwnie

Przestrzeń dzieląca świat od zaświatu jest dla kompozytorów przestrzenią jakiejś nieposkromionej wesołości. Bywa też zresztą inaczej

Tak jak stworzyliśmy własną wersję kuchni włoskiej, tak jak miewamy własną wizję kuchni wegetariańskiej, tak wyprodukowaliśmy hedonizm własny skrojony na miarę

Flaneur obserwuje wrocławskich traceurów, razem z nimi zastanawiając się, czym tak naprawdę jest Parkour

Niby Radość, a w Supraślu

Polaroid był niecenzuralny od samego początku – pozwalał właściwie na wszystko

Radość nie wiąże się z nasyceniem, z bezpośrednim konsumowaniem jakichś dóbr, ale z nastrojem lekkości. Jest siłą samonapędzającą. Dlatego jeśli dwie osoby są radosne, trzecia przy nich też staje się radosna

Produkty nie są absolutne same w sobie, nie wyzwalają dlatego, że są absolutnie smaczne. Musi się dokonać jakiś rodzaj negocjacji między materią a tobą w danej chwili

Sasnal – artysta z galerii – przeszedł na drugą stronę. Tam, gdzie długość filmów liczy się w metrach taśmy

31 stycznia 2012 zmarła w Nowym Jorku Dorothea Tanning. Pół roku wcześniej w Mieście Meksyk umarła Leonora Carrington. Bez nich historia surrealizmu wyglądałaby inaczej

Pierwsza część cyklu „DRAMAT!” rozstrzygnięta! Premierowe czytanie w teatrze IMKA w Warszawie, we współpracy z Polskim Radiem, w drugiej połowie marca

Teksty niemieckich ekspresjonistów mogą okazać się rodzajem trzeciej drogi dla „młodego“ polskiego teatru. Chcą przekroczyć realizm poprzez intensyfikację teatralnych znaków, a nie ich dekonstrukcję

W „Blacho dachówce” Kazusek portretuje zamkniętą społeczność, której życie ogranicza się do ustawicznego powtarzania tych samych neurotycznych rytuałów

Uniesienie, zachwyt, ekscytację można przeżywać na spektaklu traktującym o sprawach bynajmniej nie radosnych

Kim jest polski Mickey Rourke?

„…Twierdzi Pereira” Antonio Tabucchiego to dziwnie ujmująca opowieść o trudnych, a nawet tragicznych czasach i wydarzeniach, z pochłanianymi omletami w tle

Dzisiaj chcemy oglądać postaci uszkodzone, niedoskonałe, niesympatyczne, zakłamane

Myślenie o sobie jest najmniej satysfakcjonującą rzeczą, jaką możesz robić – mówi Richard Ayoade, reżyser „Mojej łódzi podwodnej”

Czy istnieje możliwość, by narrację o Hollywood jako o miejscu, gdzie udaje się tylko i wyłącznie „nie nam”, przepisać na nowo?

Smarzowskiemu udało się w „Róży” pokazać „obciążoną polską pamięć”

Jerzy Pilch ubolewał kiedyś, że zbyt dużo poświęca się uwagi ludycznej stronie pisarstwa Szymborskiej. Może jednak tak być musiało? Karnawał i post nierozerwalnie splecione są w naszej kulturze

„Rozwiązła” Jarosława Kamińskiego, czyli popularna powieść o Marcu ’68

Sejm zdradził inteligencki błysk, bo roku 2012 nie ogłosił Rokiem Turowicza

„Cztery poematy” Johna Ashbery’ego. Geniusz czy autor bezsensownych wierszy, które nie mówią nic?

Jak był mecz Makabi z ŁKS-em, gdzie grali sami Polacy, to zawsze stadion był pełen. Bo Żydzi grali z Polakami

Pierwsze, zdumiewające opowiadanie Virginii Woolf. Oszałamiające bogactwem wyobraźni obrazy wciągają nas w obszary dalekie od powierzchni twardych faktów

Jeśli da się życie w ogóle do czegoś porównać, to chyba tylko do pędu przez tunel metra z prędkością pięćdziesięciu mil na godzinę, skąd na drugim końcu wypadasz bez jednej szpilki we włosach! Lądujesz nago u stóp Boga!

Szymborska wyswobodziła się z upupienia „Gawędą o miłości do ziemi ojczystej”, co nie znaczy, że wyswobodziła się z samej miłości. Której dowodem jest język – tak bardzo polski, jak prawie żaden inny

Szymborskiej nie sposób użyć, można się nią wyłącznie rozkoszować. Każdy z jej najlepszych wierszy jest zamkniętą w sobie monadą działającą na sobie tylko wiadomych zasadach

Rozmowa wokół książki „Jakie to ma znaczenie, czy zrobili to z chciwości? Zagłada domu Trynczerów” o mordzie dokonanym na żydowskich sąsiadach we wsi Gniewczyna

Od rzeźbiarzy i malarzy muzycy powinni się uczyć ciszy – mówi autor projektu „Hadrony”

Dwójka nie ma ambicji, żeby dokonywać ostrej weryfikacji sztuki tu i teraz. Ale ludzie, którzy tu pracują, tworzą ten program, nie są przypadkowi

Muzyka Marcina Stańczyka jest tak gwałtowna, że potrafi słuchacza nieźle podrapać

„Rok Kobiet” pokazał, że warto zamawiać nowe dzieła, zapraszać reżyserów debiutantów. A na ile męskie opery zrymują się z rzeczywistością? Czy spodobają się publiczności?

„Czy organizatorom „Łańcucha IX” przyświecała jakakolwiek spójna idea?” – odpowiedź Towarzystwa im. Witolda Lutosławskiego

Do studia wchodzę wtedy, gdy już jestem z utworem bardzo blisko, czuję, że on jest w moim sercu, umyśle i placach

W 2007 roku przechodziłem kryzys, gra przestała sprawiać mi radość. Na szczęście spotkałem wtedy właściwych ludzi i dziś wiem, że nie mogę żyć bez muzyki i bez fortepianu

Nie wiem, czy ktokolwiek zauważył całkowity brak gwizdów czy krzyków w tańcach góralskich w „Halce”. Za zerwanie z taką tradycją Marcowi Minkowskiemu należy się wieniec laurowy

Szkoda byłoby zaprzepaścić możliwości, jakie daje kulturze internet. Ale jeśli to się stanie, to winna nie będzie tylko jedna strona

Może się okazać, że pisma Le Corbusiera są kluczem do Polski – mówi Grzegorz Piątek, współtwórca Centrum Architektury

Najpierw tytuł wystawy: „Józef Robakowski”. Lakoniczny, prawda? W środku ma się wrażenie, że do tego chybiony

Liczymy, że artyści wizualni wchodząc w pole filmu, będą je transformować, zachowując własną wyobraźnię

Jaka wolność, jaki lud i jakie barykady? Frank Castorf reżyseruje „Damę kameliową” w paryskim Odeonie

Chutnik, Kuls, Karpowicz zdjęci od dołu!!!!

Dzieciom z  p o c z ą t k u  lat 50., do jakich się zaliczam, aplikowano gruszki z pąsowej gumy, fabrykowane w czterech co najmniej kalibrach, z których king size nader ceniony bywał w lane poniedziałki

Nie odczuwam konieczności wpasowania się w lansowany przez kulturę schemat męskości. Nie muszę kręcić pełnego adrenaliny kryminału o gliniarzu, który poluje na złodzieja

Temat podjęty przez Holland został zawładnięty przez politykę historyczną

Absurd, pewne tragiczne niedopasowanie, stanowi zasadę konstrukcyjną światów Polańskiego

Największym wyzwaniem jest wynalezienie takiego zakończenia filmu, które nie będzie logiczne ani racjonalne, tylko zostawi w odbiorcy wyraźny ślad

Inteligent to już nie jest zgarbiony pan w marynarce i z fajką, który czyta Güntera Grassa i Konwickiego, ale w życiu nie był na siłowni i na solarium

Antologia poezji ukraińskiej „Cząstki pomarańczy” to próba przybliżenia polskiemu czytelnikowi zjawisk mniej znanych. Ten rodzaj polityki poetyckiej wypada cenić

Obszerny wybór poezji Ezry Pounda w tłumaczeniu Leszka Engelkinga. Co począć z genialnym pisarzem, który porównywał Hitlera do Joanny D’Arc?

Z okazji premiery „Tajnego dziennika” w lutym, Tadeusz Sobolewski opowiada o ludożerstwie, snach i „maksymalnie udanej egzystencji” człowieka-Mirona

Na rynku księgarskim ukazał się trzeci, ostatni tom „Dzienników” Jarosława Iwaszkiewicza. Wyciągnijmy z niego kilka nie tak znowu przypadkowych kartek

1 lutego zmarła Wisława Szymborska

Książka Alexa Rossa ma szansę przyczynić się do poszerzenia kręgu odbiorców muzyki nowej; może też wzbudzać niepokój wśród tych, którzy chcieliby postrzegać praktykę kompozytorską jako coś wyraźnie odrębnego

Prapremierowe „Catone in Utica” w 1737 roku w Weronie przeszła bez echa, ponieważ publiczność traktowała Vivaldiego jak kompozytora poprzedniej epoki. Zupełnie się z tym nie zgadzam

Chcę wierzyć, że nie chodzi wyłącznie o kwestie polityczne czy irracjonalną niechęć radnych do Krakowskiego Biura Festiwalowego. Ale ostatnie wydarzenia sprowadzają się do konkluzji, że ukarana została instytucja

Każda próba sformułowania ostrzej zadania polityki kulturalnej może na moment przynieść spektakularny sukces ministra, ale w efekcie zakończy się porażką

Przedstawiamy zapis debaty na temat wolności w kulturze, która odbyła się podczas zeszłorocznego Europejskiego Kongresu Kultury

Gdy słyszę muzykę uzbecką, to płaczę. Ma w sobie coś brutalnego i wyrafinowanego. Tak jak moja babcia, która dała mi pierwszy instrument – kemenche

Odwiecznym problemem sztuki politycznej jest to, że może działać tylko w jednym z dwóch pól: albo w sztuce, albo w polityce. A sztuka nic nikomu nie jest winna, wystarczy jej czysta obecność

Dlaczego po usunięciu z berlińskiej wystawy Andy Rottenberg filmu Artura Żmijewskiego „Berek”, ani twórcy ekspozycji, ani artysta nie podjęli próby publicznej debaty nad tym incydentem?

Manipulowanie materiałem wydanych wcześniej książek przypomina strategię saprofagów – organizmów żywiących się martwymi lub obumierającymi szczątkami

Gdy ktoś pyta o młodą polską sztukę, bez wahania pada odpowiedź: kierunek – Poznań. Wysłaliśmy korespondenta, by sprawdził, jak sprawy mają się z bliska

Dużą rolę w procesie twórczym przy pracy nad „Burzą” odgrywają sny. Poprosiliśmy widzów, by dzielili się swoimi snami. Niespodziewanie, nadeszły dziesiątki marzeń sennych – przed najnowszą premierą Mai Kleczewskiej pisze jej dramaturg

Ostatnie premiery w krakowskim Starym Teatrze – „Pan Tadeusz” i „Kordian” – nie wchodzą w dialog z polską rzeczywistością. Szkoda, zważywszy na to, że romantyczne myślenie posmoleńskie zawładnęło polską wyobraźnią zbiorową

Tylko w PUDELICIE: nieznana karta z przeszłości redaktor Sobolewskiej!

Przenosimy się w czasie, jest jesień, ponad sześćdziesiąt lat temu. Rechowiczowie wracają z Wrocławia do Sopotu, na polskie wybrzeże wydłużone ze stu czterdziestu do prawie pięciuset kilometrów

„W ciemności” w żaden sposób nie jest niestosowne, nikogo nie urazi. Już zresztą słychać głosy zachwytu z obu stron. To film bezpieczny, film, na który wielu podświadomie czekało

Gdy Izanami odezwała się jako pierwsza do Izanagi, z ich związku powstały upośledzone dzieci. Kiedy to bóg zagadał pierwszy, z miłosnych igraszek narodziły się japońskie wyspy. Czy ktoś jeszcze ma jakieś wątpliwości, dlaczego tak bardzo dręczy się kobiety w japońskim różowym kinie?

Gdyby Hunter S. Thompson wiedział, jak ciepło kojarzy się dziś politycznemu i dziennikarskiemu establishmentowi, pewnie popełniłby samobójstwo po raz kolejny

Przedmiotem badań Norberta Eliasa jest historyczna zmiana nazywana „cywilizowaniem”. Jednak myliłby się ten, kto by sądził, że zmiana ta przyjmuje formę postępu

„Pensjonat pamięci” Tony’ego Judta to opowieść niezwykła: trochę prywatny aneks do monumentalnego „Powojnia”, trochę rozliczenie, trochę zaś – dokonywana ze świadomością bliskiej śmierci realizacja zaniechanego wariantu własnego życiorysu

Cegielski nie ukrywa, że pisząc „Mozaikę...” nie chciał tworzyć ani prozy reporterskiej, ani solidnej biografii, a na teorii sztuki się nie zna. Fakty są nudne, a poznanie obiektywnej prawdy niemożliwe – stwierdza zaraz na początku tomu

Brnięcie przez ostatnie tygodnie w czytelniczym widzie przez sześć antologii opowiadań doprowadziło mnie do wniosku, że sztuka nowelistyczna w Polsce ma się, niestety, średnio. Oraz – o dziwo – bardzo mało w tych antologiach seksu

Oba przedstawienia były, przynajmniej w zamyśle, ambitne. Żadnej cepelii i staroświeckiego realizmu. „Halka” – opera narodowa, czyli obowiązkowa i prowincjonalna – miała odzyskać blask, stać się dziełem współczesnym, uniwersalnym, fascynującym

Mozart potrafił świetnie umuzycznić wszystko, podobnie jak Modrzejewska potrafiła aktorsko recytować alfabet

Dyrygując, nie ulegam wzruszeniom, ale dotykam przestrzeni, w których wyrażane jest coś, co porusza ludzi. Każdy z nas ma w skrytości serca takty, które zbliżają do sacrum

„Halka” Korczakowskiej to idealny moment, żeby przypomnieć chyba najbardziej radykalną społecznie inscenizację opery Stanisława Moniuszki autorstwa Leona Schillera

5 stycznia Maurizio Pollini skończył 70 lat. To artysta tej rangi, że słuchacza nie interesuje, kim jest prywatnie, intryguje go tylko jego kolejne nagranie. Przezroczystość doskonała

Osoby starsze, które nie znały kiedyś takich wynalazków jak DVD, były przyzwyczajone do tego, że można się masturbować w miejscach publicznych, jak np. kino – mówi Yumi Yoshiyuki, gwiazda japońskiego kina pinku-eiga

Kiedy pracuję z tancerzami, zapraszam ich do mojej przestrzeni. Są jak goście, którzy przychodzą z wizytą. Mają swobodę ruchów, mogą robić, co chcą. Nie zmieniają jednak wystroju wnętrza, mebli czy ścian

Chodząc po parterze jak z bajki i piętrach ze snu, przypominałam sobie i dom Leonory Carrington, i mieszkanie Topora, gdzie nieuważny ruch groził zburzeniem szalonego, chaotycznego, idealnego anty-porządku

Dochodzę do działu kultura w „Gazecie Wyborczej” i widzę, że tam się kończą rzeczy ważne, a zaczynają peryferia rzeczywistości. Świat się gotuje, a w kulturze wciąż dominuje pogląd, że sztuka jest po nic

W serbskim teatrze najistotniejszy jest fakt porzucenia rzeczywistości zewnętrznej na rzecz wewnętrznej. Już nie zajmujemy się problemami społecznymi, a raczej intymnymi problemami jednostki w społeczeństwie

Program konkursowej części Boskiej Komedii to dzieło zbiorowe – krytycy teatralni nadsyłają swoje propozycje. Można więc sprawdzić, jakie w zeszłym roku panowały tematy, jak wyglądała teatralna mapa, gdzie było najciekawiej

W kontekście historii opisanej przez Tochmana w „Mojżeszowym krzaku” sytuacja teatralna, jakiekolwiek granie wydaje się makabryczne, nieetyczne – bo tu chodzi o prawdziwych ludzi. Postanowiliśmy to jednak zrobić

Spotkanie z Eurypidesem uważam za totalne i z gruntu rewolucyjne. Pierwsza lektura „Ifigenii w Aulidzie” przyprawiła nas o przysłowiowy zawrót głowy

Małgorzata Sikorska-Miszczuk, po lekturze zbioru nowych dramatów serbskich „Postpolityczność”, przedstawia sześć scenicznych wariacji-streszczeń każdego z nich

W Krakowie okrojono budżet na kulturę, w Bydgoszczy zamiast Wydziału Kultury powołano obywatelskie Biuro Kultury Bydgoskiej. Tak, czeka nas w 2012 roku bardzo dużo ciekawych chwil. Nie tylko dlatego, że to ostatni wstępniak w dwutygodnik.com

Tylko w PUDELICIE artworldowy konkurs świąteczno-noworoczny!!!!

Robi się ciemno, Plac Trzech Krzyży i odchodzące od niego uliczki wypełniają się ludźmi, właściwie ich cieniami, zdeformowanymi kształtami, pozbawionymi tożsamości, pojawiają się na moment, robią szybki obchód, coś szepczą innemu cieniowi, znikają za rogiem pobliskiej kamienicy, już nie same, zdwojone.

Czwarta część „Mission Impossible” sprzedaje się za oceanem znakomicie, ale prawdziwa misja niemożliwa ciągle przed gwiazdorem serii. Czy Cruise-aktor obroni się przed Cruise'em-scjentologiem?

Pretensjonalna miejska klasa średnia znajduje powód do chwały w oglądaniu filmów, które dekonstruują zawsze „czyjeś” wartości (tych bezrefleksyjnych, nieuświadomionych politycznie i estetycznie)

Jeśli wszystkożerność stanowi główny przymiot Kultury Popularnej, to nawet ona lubi urozmaicenie w swoim jadłospisie. Ileż można konsumować, reanimować, upiększać i uczłowieczać lub zohydzać, przyprawiać grozą i/lub komizmem postać wampira?

Na świecie dzieją się rzeczy straszne. Trudno jest mi z nimi konkurować. W porównaniu z tym, co atakuje nas każdego dnia, moje filmy to niewinne bajki

26 grudnia 2000 roku, osiem dni po premierze płyty Kinematografia, Magik, lider Paktofoniki popełnił samobójstwo, wyskakując przez okno ze swojego mieszkania w Katowicach-Bogucicach. Rozmowa z Maciejem Pisukiem, scenarzystą powstającego właśnie filmu o zespole

Miron Białoszewski bywał już nazywany poetą rupieci, peryferii, poetą lingwistycznym i metafizycznym, poetą codzienności i epifanii. Czy nadszedł czas, by dostrzec w nim prekursora polskiej poezji dźwiękowej?

W książce „Nam wieczna w polszczyźnie rozróba! Marian Pankowski mówi” Marecki punkt po punkcie próbuje przeanalizować życiorys Pankowskiego od wczesnych lat dzieciństwa do współczesności. Uporczywie próbuje wyciągnąć z pisarza jak najwięcej

Z biografii Ewy Braun dowiemy się, jak dalece zafałszowany był wizerunek Hitlera jako Wielkiego Ofiarnika. Niestety książka wpisuje się w światowy pochód produktów fascynacji tą półboską parą kreacyjną

Doświadczenie lektury tekstów pornograficznych, podobnie jak słuchania bajki, czyni pozornie trwałą granicę między światem codziennym a fantazmatycznym obszarem rozciągliwym i podatnym na pracę wyobraźni

Przed Natalią Korczakowską stoi bardzo trudne zadanie. Każdy ma jakieś oczekiwania, bo widział kiedyś przedstawienie „Halki”, a jednocześnie nie chciałby znów oglądać na scenie tego samego

Vivaldi robił wiele, by jego muzyka wciąż cieszyła się uznaniem. Zdawał sobie sprawę, że jego czas mija, ale starał się za wszelką cenę nie wypaść z muzycznego obiegu. Nie udało się

Estetyczną, ale i artystyczną dychotomię dostrzegł już Balzac, który podobno kiedyś ujął to w zdaniu: „Liszt to diabeł. Chopin to anioł”. Pewnie przesadził, ale coś w tym jednak jest

„El Fenix de Paris” de Briceño i Le Poeme Harmonique? A może „Venus and Adonis” Blowa i Theatre of the Ayre? Albo „Artemisia” Cavallego i La Venexiana? Oto najlepsze płyty 2011 roku z muzyką barokową

Muzyka Mahlera, deprecjonowana w jego czasach, znalazła trwałe miejsce w  historii muzyki i życiu muzycznym. Jest w stałym repertuarze najwybitniejszych orkiestr świata, stała się źródłem nowych pomysłów artystycznych

Po spotkaniu na temat związków kultury i promocji, zorganizowanym przez dwutygodnik.com i magazyn WAW na Chłodnej 25 („ŚNIADANIE PRASOWE: Kup sobie recenzję”), temat znajomości komentuje ulica i Google

Prawykonanie „III Symfonii” Pawła Mykietyna, „Poczekalnia” Krystiana Lupy, otwarcie MOCAK-u, „Włoskie szpilki” Magdaleny Tulli, „Daas” Adriana Panka – prezentujemy najważniejsze wydarzenia roku 2011 w każdej z dziedzin i zachęcamy do noworocznych spacerów po archiwum

Zadaniem Siri jest spełniać życzenia jej użytkowników oraz informować. Siri rozmawia z każdym, kogo na nią stać. Cóż z tego, że jest służalczą, pokorną aplikacją obarczoną wieloma błędami, skoro doskonale sprawdza się w mozole życia codziennego

O Programie Kulturalnym Polskiej Prezydencji, o potrzebach kulturalnych polskiej klasy politycznej i zwykłego obywatela, i o tym, dlaczego jeszcze im się chce – mówią dyrektorzy Narodowego Instytutu Audiowizualnego oraz Instytutu Adama Mickiewicza

W Niemczech pod koniec szkoły cała klasa jedzie z nauczycielem na wycieczkę do jakiegoś kraju. Mój nauczyciel wybrał Polskę. Na początku przypadek odegrał dużą rolę, ale później pojawiła się fascynacja polską kulturą, której pozwoliłem się rozwijać

Concept books polskich artystów należą do dóbr rzadkich, wydaje się ich niewiele, a jeszcze trudniej do nich dotrzeć, ale coraz więcej twórców sięga po książkę jako formę wypowiedzi

„Sportowcy” Dwurnika to wypowiedź pokoleniowa – ludzi urodzonych w latach 40., bez pamięci o przedwojniu i bez heroicznej karty okupacji. Ludzi, którzy znają tylko PRL

Gdy oglądałem w Toruniu prace the Krasnals moje ciało reagowało dokładnie tak samo, jak przy czytaniu listów do Rottenberg. Najpierw było mi trochę do śmiechu, a potem coraz mniej

W „Mszy” Żmijewskiego było coś niepokojąco wibrującego, co nie daje spokoju. Nie oburza, lecz zaburza; każe myśleć o braku, a nawet o utracie jakiegoś miejsca – może niemożliwego, utopijnego, które mogło być piękne, gdyby nie ludzie

Lubię postaci, które są na pograniczu, u których można wyczuć wewnętrzną sprzeczność. Sierakowski jest kimś takim. W spektaklu komuny//warszawa staje się kolejną postacią z naszej galerii bohaterów niejednoznacznych

Jeśli nudę ujmiemy jako przestrzeń dla uwagi, o której Simone Weil pisała, że polega na „zawieszeniu myśli, pozostawieniu jej giętką, pustą i gotową wchłonąć przedmiot”, to uznać trzeba człowieka współczesnego za pozbawionego w znacznym stopniu tej – kto wie, czy nie czarodziejskiej – mocy

Nie ma co próbować zup żółwiowych w łupinach awokado. Bohaterka „Śniadania u Tiffaniego” była mistrzynią uwodzenia, nie gotowania, i niech już tak pozostanie

Tylko W PUDELICIE: Mariusz Kwiecień i Micaëla Oeste!!!!

Posępny nastrój poranka przed najważniejszym egzaminem można porównać tylko do tego, co czuje żołnierz o świcie w dniu decydującej bitwy.

27 listopada zmarł w Londynie Ken Russell – autor uwodzących, przedziwnych, ekscentrycznych filmów. Jeden z najoryginalniejszych współczesnych filmowców

Wizerunek pornografii w dzisiejszym kinie, przy wszystkich pozorach szyku i glamouru, przesyca melancholia. I znowu Eros kopuluje z Tanatosem

Choć pierwsza dekada XXI wieku za nami, kino SF wciąż uchodzi za niepoważne. Niemały udział w tej zmowie ma nieodpowiedni aparat pojęciowy, który bogatą tematykę sprowadza do kilku błahych zagadnień

Camerimage to impreza typowo branżowa. Zrobiona z rozmachem, ciesząca się dużym uznaniem, na pewno potrzebna, jednak dla kogoś, kto przychodzi z zewnątrz trudna do oswojenia

Nie wiem, czy sięgnąłbym po tę książkę, gdyby nie trwająca od dzieciństwa miłość do Sherlocka Holmesa

Pierwsze tomy dzieł zebranych darzę swoistym sentymentem. Niebagatelną przyjemnością jest odkrywanie, co powstało przed tymi wierszami, z powodu których Karpowicz stał się poetą

Siła prozy Mariasa tkwi w oddaniu naturalnego toku myśli każdego z nas, ale nie pod postacią chaotycznego strumienia świadomości, a w sposób uporządkowany czyli wciągający

Po kilkudniowej lekturze książki Sendeckiego czułem się trochę tak, jakby mi kazano jeść z miski sam farsz – niby to smaczne, na pewno dobrze przyrządzone, ale o wiele za dużo i nie do końca wiadomo po co

To straszne, co powiem, ale kiedy jestem w Warszawie, to czytanie wydaje mi się pornograficznie mało produktywne. W czasie lektury jednej książki możesz przecież obejrzeć 7 filmów i 150 teledysków

Jak wygląda sytuacja muzyki? Co zrobić z filharmoniami? Gdzie są kompozytorzy? Jaka jest rola krytyki? Rozmowa z Dorotą Szwarcman, Jackiem Hawrylukiem, Jackiem Marczyńskim i Adamem Suprynowiczem

„Muzykoteka Szkolna ma pokazać, że doświadczanie muzyki jest wielką przygodą” – mówią twórcy projektu edukacyjnego

W szarej strefie między sztuką wysoką a rozrywką Club Contemporary Classical (Berlin-Essen-Gdańsk) pokazał spotkania odległych sfer muzyki

Nie planuję moich kompozycji. Mam w głowie pewną historię, siadam do fortepianu, gram i zapisuję – mówi fińska kompozytorka

W związku z organizowaną przez nas i przez magazyn WAW dyskusją „Kup sobie recenzję!”, poprosiliśmy krytyków z różnych redakcji, żeby odpowiedzieli na cztery krótkie pytania

W związku z organizowaną przez nas i przez magazyn WAW dyskusją „Kup sobie recenzję!”, poprosiliśmy osoby na co dzień zajmujące się promocją kultury, żeby odpowiedziały na cztery krótkie pytania

Wokół nas dzieje się tak dużo, że nie dostrzegamy roli nowych mediów i tego, w jaki sposób odziałują na świat. Chcemy sprawić, aby były widzialne

Rozpoczynamy cykl poświęcony artist's books i zjawisku self-publishingu

Berlińska galeria Deutsche Guggenheim, koprodukcja słynnego nowojorskiego muzeum i Deutsche Banku, zmieniła nazwę na „Almech”. Tylko Althamer potrafi przekonać światowy bank, by zamienił swój symbol na logo firmy z Wesołej

Przedpremierowy fragment dramatu Pawła Demirskiego, który od 18 grudnia można oglądać w reżyserii Moniki Strzępki w warszawskim Teatrze Dramatycznym

Jeśli potraktować „Opowieści afrykańskie według Szekspira” jako traktat o starości w trzech odsłonach, to jest to w pierwszym rzędzie spektakl o starzejącej się kulturze

Łatwo oceniać nam, redakcji pisma finansowanego ze środków publicznych. Nie musimy walczyć o reklamodawców, o statystki sprzedaży, o masowego czytelnika. Nie musimy wikłać się w patronaty i podejrzane wymiany świadczeń. Ale zupełnie niezależni też przecież nie jesteśmy

Ogromne lustro odbija wnętrze kuchni, gdzie w białej koszuli, krawacie, zajęty aparatem, jawi się widmowy fotograf. To Bracka 23, piąte piętro, mieszkanie Jadwigi „Niny” Witkiewiczowej... i Barthesowskie punctum: mąż, robiący jej zdjęcie

Tylko w PUDELICIE: Fontarte w technice mieszanej!!!!

Pamięć, niczym dłonie ślepca wędrujące po czyjejś twarzy, zatrzymuje się nad charakterystyczną lub ukochaną cechą, ale nie zwraca uwagi na resztę, uznając ją za nieważną.

Film kultowy nie musi być skończonym dziełem kinematografii światowej, ale musi otwierać nowe przestrzenie myślowe dla widzów. Musi tworzyć Narnię, dla tych, którzy takiej Narnii najbardziej potrzebują

Jednym z najważniejszych pytań, które zadawały filmy pokazywane podczas drugiej edycji American Film Festival było to, jak zagospodarować młodość

W „Wymyku” napisaliśmy całkiem niezłą ekspozycję, która pokazuje mocne więzi między braćmi. Dzięki temu po tym, jak jeden z nich trafia w śpiączce do szpitala, nadal czuje się jego obecność – mówi autor „Wymyku”

„Synekdocha, Nowy Jork” Charliego Kaufmana to jeden z najbardziej niezwykłych filmów ostatnich lat. Jego konstrukcja przypomina labirynt

Gdybym była wydawcą, namawiałabym Witkowskiego, żeby pisał romanse. Z sobą w roli głównej

„Tomasz Stańko spędza wiele czasu w Nowym Jorku, interesuje się młodymi muzykami sceny nowojorskiej, zawsze go to  interesowało” – mówi pianista Craig Taborn, który zagrał ze Stańką na finale IX Jesieni Jazzowej

Paweł Hendrich to twórca obsesyjnie szukający spójności i kontroli – co widać po własnej terminologii, obfitych autokomentarzach, specyficznym kroju pisma, stronie internetowej czy profilu na MySpace

„Momente” są w pewnym stopniu kroniką ewolucji muzyki Stockhausena w latach 1962-69. Ale nie tylko. Konstrukcyjne zasady dzieła łączą się bowiem z elementami intymnego życia kompozytora

Jestem pełen podziwu, jak niekoniecznie ekspercka publiczność w Bielsku-Białej z zaufaniem wsłuchuje się w trudne czasem propozycje Tomasza Stańki – i za ten brak koniunkturalizmu bardzo Jesień cenię

Mercury'ego łączyć można z posłańcem bogów, naśladowcą Zaratustry, któremu podczas ceremonii pogrzebowej został ofiarowany czy wreszcie z krajem-wyspą, który zajmował pozycję pośrednika między potęgą kolonialną a podporządkowanymi

Może to zabrzmi naiwnie, ale nasze uzależnienie od państwa jest wprost niewyobrażalne – mówi zajmujący się przedsiębiorczością społeczną i rewitalizacją miejskich przestrzeni David Barrie

Kłopot z wytropieniem początku postmodernizmu to dziecięca igraszka w porównaniu z innymi problemami, których nastręcza ten amorficzny prąd artystyczny. Na marginesie wystawy w londyńskim Victoria & Albert Museum

„Zazwyczaj artyści i inteligencja są przeciwko wszystkiemu. My tacy nie jesteśmy. Opowiadamy się za pewnymi rzeczami, nie przeciwko nim” – mówią Gilbert i George, brytyjscy artyści, w rozmowie z „Flaneurem kulturalnym”

Mamy dużo do zrobienia, a w przyszłości będziemy mieli jeszcze więcej, bo Warszawa stanie się jednym z najważniejszych centrów kulturowych Europy – mówi dyrektor CSW Zamek Ujazdowski

Albumy „Polesie” i „Kronikarki” to udana próba odzyskiwania fotografii. To, co minione, staje się na zdjęciach Chomętowskiej i Chrząszczowej współczesne, a przynajmniej wyrwane z nostalgicznej aury dawności

Pokazany na 36. Krakowskich Reminiscencjach Teatralnych performance „Conte d'Amour” – zwycięzca tegorocznego festiwalu Impulse – to hybryda z pogranicza sztuk performatywnych, wideo dokumentu i instalacji

Jeśli w działalności kulturalnej czy artystycznej nie postawimy przed sobą jakiegoś ważnego problemu, to na dłuższą metę nic z tego nie będzie. W moim przypadku był to brak pamięci w Lublinie o jego żydowskich mieszkańcach

„«Opowieści afrykańskie według Szekspira» to spektakl zhańbiony, pohańbiony, a może nawet hańbiący” – pisze asystent dramaturga przed polską premierą nowego spektaklu Krzysztofa Warlikowskiego

W „Jak być kochaną” Weroniki Szczawińskiej kobieta zyskuje mocniejszą pozycję. Może kreować swoją własną „politykę historyczną”, brać udział w grze. I – co równie ważne – może tego odmówić

Szybko Stary Browar oswoił nas z myślą, że nie trzeba wielkiej machiny teatralnej, by wypowiadać się ruchem, że taniec częściej przypomina laboratorium niż scenę

Następna czerwona kropka na mapie czytelnictwa, sprawdzamy: Luksemburg. Dalej: Rydułtowy, Zurich, Poznań, Opole, Wrocław, Gorzów Wielkopolski, Łuków

Michel Houellebecq od pierwszej swej książki nieodmiennie poszerza pole walki intelektualnej. W najnowszej „Mapie i terytorium” także o jedzenie

Tylko w PUDELICIE: Inga Iwasiów prezentuje techniki ochrony przed chłodem!!!!

„Najważniejsze jest pierwsze zdanie”. Przypominają mi się szczątki zapamiętanego nie wiadomo po co wywiadu, który przeczytałem cztery lata temu w Super Ekspresie.

W dobie multipleksów Żebrowski przemyka incognito wśród nowej publiczności. Bocznym wejściem wchodzi wraz z wyznawcami do niszy kina domowego. Po skończonym seansie zacznie się rozmowa

W filmach Żebrowskiego mamy nie tyle żywych ludzi, co reprezentowane przez nich postawy. To one wchodzą ze sobą w dialog, w spór, ale z góry wiadomo, która z nich jest moralnie słuszna, a która wręcz przeciwnie

Czuję się winny, że nie wychowałem sobie w młodszych kolegach ludzi, którzy poprowadziliby w rzetelny sposób szkołę teatralną. A to są przecież znakomici aktorzy

Choć Patricia Highsmith, autorka sagi o Ripleyu, uważana jest za pisarkę kryminałów, jej proza wykracza poza gatunkowe konwencje: więcej tu inspiracji Camusem, Nietzschem czy Dostojewskim niż Christie lub Chandlerem

Jak napisać autobiografię, mając pełną świadomość każdego retorycznego wyboru? Jak opisać życie, wiedząc jak koduje je i dekoduje język? Pisząc książkę o sobie, Barthes rezygnuje z reprezentacji na rzecz autonimii

Empatia autorki biografii Nałkowskiej łagodzi kanty, zaciera konflikty. Chcielibyśmy chociaż od czasu do czasu przeczytać coś polemicznego, czy choćby natknąć się na mocno położony akcent

Laureatem Nagrody Bookera 2011 został Julian Barnes za powieść „The Sense of an Ending” – o rozpadzie pamięci, o jej białych plamach. Autorowi ta nagroda należała się od dawna

„Ramy wojny” Judith Butler: od poezji w Guantanamo, przez medialne reprezentacje Strefy Gazy, po homofobiczne i antyislamskie sploty w nauczaniu Josepha Ratzingera. Polska inteligencjo, do lektury!

To była rozkoszna komedia: Audrey Hepburn jako uczciwa córka rodu genialnych fałszerzy dzieł sztuki, Peter O’Toole jako detektyw, wzięty przez nią mylnie za złodzieja.

Magia Góreckiego wróciła. A Royal String Quartet po czterech latach intensywnego ćwiczenia, koncertowania, a także nagrywania płyty dotarł do esencji tej muzyki – ujętej w modlitewny ton lamentu oraz szalonego tańca

„Dla mnie Schumann to przede wszystkim autor pieśni – genialny. Jako autor muzyki fortepianowej – znakomity. Choć w tej materii nie dorasta do Chopina, nie mam co do tego wątpliwości” – mówi prof. Mieczysław Tomaszewski

Jej historia to prawdziwie operowy scenariusz. Oczywiście nie opowiadamy życiorysu, tylko stawiamy problem, którego Maria Curie może sama nie miała – przed prapremierą opery „Madame Curie” w Operze Bałtyckiej mówią kompozytorka Elżbieta Sikora i reżyser Marek Weiss

„Kocham filozofię, ale nie dlatego, żeby z jej pomocą zmieniać społeczeństwo” – mówi Gayatri Chakravorty Spivak, badaczka i krytyczka kultury, uczestniczka Europejskiego Kongresu Kultury we Wrocławiu

„Stereotypy wciąż trwają. Kiedy rozpoczęła się kampania prezydencka Obamy, cały ten rasistowski syf wypłynął na powierzchnię i zaczął krążyć na nowo w ponownoczesnym stylu” – mówi amerykańska artystka Kara Walker

Nie lekceważymy ani klientów Manufaktury, ani mieszkańców biednych robotniczych famuł – mówi dyrektor Muzeum Sztuki w Łodzi

Oglądając finałowe wystawy – Spojrzenia, Samsunga, Gepperta – zadaję sobie pytanie, czy artystyczne konkursy spełniają swoją rolę

„Regress / Progress”, pierwszy projekt Fabio Cavallucciego w warszawskim CSW, to przede wszystkim refleksja nad wizjami przyszłości sprzed kilkudziesięciu lat, które w większości okazały się chybione

Dwa paralelnie przygotowane festiwale projektowania – jubileuszowy Łódź Design Festival i trzecia edycja Warszawy w Budowie – doskonale się w tym roku uzupełniały

Spektakl „Przeklęty niech będzie zdrajca swej Ojczyzny!” w reżyserii Olivera Frljicia można było ostatnio zobaczyć na wszystkich ważniejszych festiwalach w Serbii, Chorwacji, Słowenii. Od momentu premiery stał się lekturą obowiązkową w regionie

Spektal „Gardenia” Alaina Platela i Franka van Laecke, poruszający tematy starości, płci, odchodzenia, no i oczywiście kultury transwestytów, nie jest sentymentalną rewią

„Nazywam się Romeo Castellucci” – zaczyna się spektakl Castellucciego inspirowany „Boską komedią”. Nie zobaczymy w nim Dantego stojącego u piekielnych bram. Jego miejsce zajmuje reżyser. Szczyt megalomanii?

Oba przedstawienia Lupy, „Poczekalnia” i „Poczekalnia.0”, choć każde zupełnie inne, jawią mi się jako dwie najbardziej polityczne wypowiedzi tego artysty w ostatnich latach

Postać wampira elektryzowała. Nikt jednak nie wiedział, kto kryje się za groteskową maską. Kiedy odnaleziono listę płac, nikt nie potrafił powiedzieć, kim jest Max Schreck

Myślę, że Jugosławia jest obecnie najbardziej aktualnym towarem w teatrach i innych kręgach artystycznych na Bałkanach. Dopiero z dystansu staje się ona tematem akceptowalnym

Inscenizacja mszy katolickiej – projekt artystyczny Artura Żmijewskiego w Teatrze Dramatycznym w Warszawie – wzbudziła skrajne reakcje polskiej opinii publicznej. W dwutygodnik.com prezentujemy teatralne świadectwa jej widzów

Reporterzy, którzy nie wierzą w nakręcony przez siebie materiał; tradycjonalista, który mówi, że w zasadzie każdy powinien robić tak, jak czuje; kilkanaście tysięcy agresywnych ultra-nacjonalistów. Żyjemy w ciekawym kraju

Wstydliwe przyjemności intelektualnie aktywnych!!!!

Pewnego wietrznego wieczora do wnętrza wkroczył ALPINISTA. Krokiem Robocopa (którego jeszcze nie było) przeszedł izbę i na stół pełen nadżartych kiełbas, skór po serze, słoi smalcu tudzież blaszanych kubków, cisnął CZEKAN

Święta bez śniegu. Najgorzej. Głodne psy atakują już nawet chmury. Zjedzą ten śnieg, cały śnieg na świecie.

Dlaczego kino patrzy wstecz na przegrane walki lat 60.? Może dlatego, że po trzech dekadach panowania zasady głoszącej brak alternatywy dla wolnego rynku i demokracji liberalnej, zaczynamy dostrzegać, że jakiś rodzaj alternatywy jest konieczny?

Czarna lista to w snobizmie rzecz ważniejsza i mocniej przestrzegana niż zapisy cenzuralne w państwach autorytarnych. Jakieś nieostrożne słówko grozi degradacją do rzędu tych, którzy „się nie znają” i których „się nie zna”

„Róża”, film Wojtka Smarzowskiego, zwycięzca Warszawskiego Festiwalu Filmowego, mówi o tym, co pomijane i niewygodne w polskiej historii

Żywioł snobizmu wzrasta, kiedy natęża się żywioł społeczny. To polityczno-kawiarniany fenomen. Nieustanny recykling najnowszych dań, drinków, „teorii”. Dlatego zalecam odspołecznienie

Po pierwsze: szargaj świętości, po drugie: znajdź swoich własnych bogów, po trzecie: bądź tam, gdzie inni nie dotarli...

Poezja niezrozumiała zaczyna się wtedy, kiedy spod szprosów nie widać już szyby. Innymi słowy – kiedy olśniewająca faktura terminologii, metafor i efektów specjalnych nie ukrywa pod sobą absolutnie nic, albo też jakąś kompletną bzdurę

„Czesław Miłosz / Jarosław Iwaszkiewicz. Portret podwójny” nie tyle zaspokaja plotkarską ciekawość, ile wyprowadza ją na szerokie wody, nieskończenie daleko od towarzyskiego bagienka

„Mickiewicz improwizował, ale dosyć słabo, a wyglądał jak to on, opuszczony i niedbały, w chustce źle zawiązanej, po liderlichowsku, z pomiętym od koszuli kołnierzem i we fraku zasmolonym, posklejanym zaschniętą mazią, przykro woniejącą”

Siła Chucka Palahniuka to nie moralny niepokój, ale napędzana wyobraźnią bezczelność. Literacka wycinanka à la „Miasteczko South Park”

Czego można spodziewać się po lubelskich Najstarszych Pieśniach Europy? Skoro najstarsze, to pewnie przestarzałe i skostniałe, skoro pieśni, to poważne i smutne. Nuda… Zwłaszcza dla kogoś, komu muzyka dawna jest nieznana

Po moich wykładach padają słowa: „My mówimy uczniom dokładnie to samo, ale nie przynosi to takich efektów”. Trzeba po prostu przekazywać wiedzę w odpowiednim czasie i odpowiednim osobom – mówi juror Konkursu Wieniawskiego

Wagner był pierwszym kompozytorem, którego w ogóle słuchałem. I może dlatego, że od niego zaczynałem, nie wyobrażałem go sobie w operze

Steve Goodman określił „Unsound” jako „to, co jeszcze pozostaje niesłyszalne, ale mieści się w granicach szerokości pasma – nowe rytmy, rezonanse, tekstury, syntezy”. Różnorodność form zaprezentowanych na dziewiątej edycji Unsound Festival każe przypisać tę definicję niemal każdemu zjawisku

O nauce gry na skrzypcach opowiadają m.in. Stanisław Soyka, Sebastian Karpiel-Bułecka, Vadim Brodski, Olga Kozierowska, Aneta Todorczuk-Perchuć, Zbigniew Wodecki

Bardzo mała część populacji słucha muzyki, a jeszcze mniejsza umie ją wykonywać. Co z resztą ludzi? Niektórzy mogą mieć własne podejście do tworzenia i jeśli będą mieli odpowiednią technologię, to zrobią z niej użytek

Jestem artystą undergroundowym, czyli takim, który od widowni spodziewa się zarówno nieposkromionych okrzyków aprobaty, jak i zdzielenia przez głowę. Na moich występach nie ma ochrony, która mogłaby złapać delikwenta i obezwładnić

Zaczęłam grać dzięki mojej mamie. Zadziwiało ją, że byłam w stanie rozpoznać do kogo dzwoni, słysząc jedynie wysokość dźwięków, które wydawały wybierane przez nią klawisze w aparacie telefonicznym - mówi laureatka XIV Konkursu Wieniawskiego

„Pieśń o ziemi” składa się z sześciu części, których tematyka dotyczy nietrwałości świata, kruchości istnienia, przemijania. Mahler uważał to dzieło za najbardziej osobiste

„Wśród przedmiotów, które znalazłem na Hali Targowej, była kwadratowa kartka pocztowa z obrazkiem kota; na jej odwrocie wygrawerowane zostały rowki, jak na płycie gramofonowej” – właściciel kolekcji Pocztówek Dźwiękowych opowiada ich historię

Dwa tygodnie temu, po powrocie z Japonii nie miałem tematu na felieton, więc napisałem felieton o końcu sushi. Następnego dnia zgłosiło się do mnie kilku dziennikarzy, żebym to skomentował

Jeżeli snobizm, to materialny: najnowsze gadżety, wybrane marki lub ich konfiguracje, miasta, festiwale. Ciekawe, że snobizm dostrzegany jest raczej przez młodszych rozmówców. Czyżby była to tylko nasza wizja innych?

Snobizm na modernizm jest sympatycznym zjawiskiem, ale nie rozwiąże wszystkich problemów – najwyżej te elitarne. Kilka tysięcy osób będzie ładniej mieszkać, uratujemy pare dizajnerskich foteli i budynków, które nie przeszkadzają inwestorom

„99 % ludzi dowiaduje się o istnieniu wartości artystycznych nie wzrokiem, a uszami” – Anda Rottenberg opowiada Flaneurowi o snobizmie w świecie sztuki

O zagrożeniu problematyki Zagłady trywializacją pisano wielokrotnie, jednak zbyt często umyka z oczu jej swoisty snobizm. Oto mamy podmiot cierpiący z powodu tematu, którym się zajmuje

Czasem wydaje się, że po ludziach chodzą jakieś fale. Niektórzy przez całe życie załapują się na przeciągi, które ich noszą w różnych kierunkach. Jakieś dmuchawy z kosmosu, w które wierzył Gurdżijew? Zbiorowe odjazdy w grupach, subkulturach, środowiskach

Nie byłoby w tej sytuacji rozgrywającej się pomiędzy schorowanym, nietrzymającym kału Ojcem a pielęgnującym go Synem nic więcej, gdyby nie wielki obraz wypełniający cały horyzont sceny – ogromne oblicze Chrystusa z renesansowego obrazu Antonella da Messiny

Po każdym kolejnym spektaklu Krystiana Lupy pęka bańka oczekiwań. Presja wobec jego nowych spektakli jest ogromna. Na szczęście reżyser nie zwraca na to uwagi. Jego najnowsze przedstawienia – „Poczekalnia” i „Poczekalnia.0” są tego dowodem

„Swan lake, 4 acts” Raimunda Hoghe nie ma w sobie lekkości oryginału ani baśniowego czaru. Od początku podstawową zasadą jest tu redukcja. Już wybór tego mechanizmu odejmowania, ogołacania rodzi smutek

Powstała z połączenia „Cafe Müller” i „Frühlingsopfer” Piny Bausch całość przynosi pesymistyczną wizję świata: wzajemne spotkania są tu ulotne i naznaczone niespełnieniem, a jego mieszkańcy żyją w letargu

Tegoroczne Konfrontacje, nie do końca intencjonalnie, stały się po trosze festiwalem o prowincjonalności

Bycie na marginesie, pozycja ofiary społecznej, historycznej czy kulturowej niesprawiedliwości, dziś staje się wartością samą w sobie, powodem do specyficznego rodzaju dumy; dumy, od której puchnie dyskurs

W „Kraksie” Dürrenmatta atmosfera zagęszcza się mniej więcej wtedy, gdy na stole zjawia się kurczak „według tajnego przepisu Simony”. A dla mnie na zawsze wzorcowym sposobem podania jest „kurczak po polsku” mojej mamy. Oczywiście nigdzie nie będzie tak smaczny jak u niej

Tylko w PUDELICIE: Zuzanna Ziomecka prezentuje uszkodzenia i urazy w okolicach twarzy!!!!

Pod bramą pałacu zniszczonego jak czynszówka na Pradze odlewał się niewysoki mężczyzna. On się odlewał, a ja szedłem niespiesznym krokiem w jego kierunku, bez złych ani dobrych intencji, bo chodzenie ma swoje prawa, a ponadto nie wypadało stanąć.

Reżyser nie stoi na mostku kapitańskim i nie wydaje rozkazów. Film to coś żywego, co dzieje się między ludźmi. Bardzo podoba mi się ta wspólnota – mówi Adrian Panek, autor filmu „Daas”

Wyjątkowość „Synów Anarchii” wynika z tego, że korzystając z estetyki oraz realiów amerykańskich klubów motocyklowych, serial ten przedstawia brutalną diagnozę amerykańskiej współczesności

„Daas” jest owocem artystycznych przyjaźni. To zresztą nic nadzwyczajnego – na całym świecie tak jest, Cassavetes robił swoje filmy za marne grosze i pozostały one na kartach historii kina

Gdy na pierwszej stronie „Mapy i terytorium” znalazłam nazwisko Jeffa Koonsa, który ożenił się z gwiazdą porno Cicioliną, by pożycie z nią uczynić tematem swoich rzeźb i fotografii, wiedziałam już, o czym będzie nowa książka Houellebecqa

Układ książki to sprawa bardzo delikatna. I bardzo ważna: w jakiej kolejności czyta się wiersze. Chociaż są osoby, które czytają jak popadnie: tu otworzy, tam otworzy. Mają prawo

Gdyby kosmici obejrzeli filmy Larsa von Triera, postanowiliby zniszczyć ludzkość. Nie sądzę, żeby nabrali takiej ochoty po przeczytaniu moich opowiadań

„Saga pieśni lodu i ognia” George'a R.R. Martina to literacki fenomen. Czytają ją wszyscy: począwszy od fanów fantasy przez miłośników popularnych czytadeł, a kończąc na zwolennikach literackiego parnasu

Nowa książka Małgorzaty Szejnert „Dom żółwia. Zanzibar” powstała ze świadomością istnienia ograniczających konwencji i ról, które czekają na kogoś, kto chce pisać i czytać o Afryce

Pośrednio piszę o złu w większości moich utworów, włącznie z wierszami. Wiem, że niektórych ludzi zło fascynuje. Ja czuję do niego tylko wstręt. Zło nie lubi, żeby je obnażać – dlatego to robię

Los w szlachetnych osobach Jacka Woźniakowskiego i Jana Józefa Szczepańskiego sprawił, że pod koniec roku 1982 znalazłem się w Wiedniu na stypendium Herdera

„Przyprowadzał kolejnych do sportretowania. Siwowłosa kobieta, dojrzały mężczyzna, chłopiec… Z akwarel zwykle nie patrzą nam w oczy, nie można odwzajemnić ich spojrzenia” – prezentujemy fragment książki Lidii Ostałowskiej „Farby wodne”, która opowiada historię zagłady europejskich Romów

Najważniejszą ceremonią na każdym z organizowanych przez Biennale di Venezia festiwali jest uroczyste wręczenie nagrody Złotego Lwa, przyznawanej za całokształt muzycznego dorobku. W tym roku otrzymał ją Peter Eötvös

Mahler zwierzał się, iż czuje się jak ojciec, który utracił dzieci. Śmierć córki kompozytor przyjął więc jako potwierdzenie własnego fatalizmu, który mu często towarzyszył w działalności artystycznej

Soyoung Yoon z Korei Południowej zwyciężczynią XIV Konkursu Wieniawskiego. Kolejne miejsca zajęli Miki Kobayashi oraz Stefan Tarara

Wygląda na to, że istnieją obszary ekspresji, co do których nie można zastosować postmodernistycznego przekleństwa „wszystko już było”. Ciekawe jak brzmi dwutygodnik.com

Jeśli zaawansowana technologia zaczyna dominować, sprowadzając nas do roli konsumentów, jedyną obroną staje się kulturotwórcza aktywność odwołująca się do naszych duchowych potrzeb, wyobraźni i inteligencji

W swoją 80. rocznicę Muzeum Sztuki w Łodzi ucieka od historycznych rozliczeń. Wychodząc od poglądów swych matek i ojców-założycieli, stawia pytanie o potrzebę utopijnego myślenia dzisiaj

W „Cafe Barze” Pauliny Ołowskiej odwrócony zostaje porządek rzeczy. To, co dotychczas niewidoczne i zmarginalizowane, niejednokrotnie objęte tabu, zaczyna budować opowieść na nowo

Moją zasługą nie są nowe badania, ale wymyślenie innej propozycji na przedstawianie dzieła Aliny Szapocznikow we współczesnej historii sztuki – mówi Joanna Mytkowska, dyrektorka Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie

Gaillard, jeden z najbardziej dziś rozchwytywanych młodych artystów, patrzy na współczesną cywilizację, na to, co pozornie nowe i nowoczesne, jak na przeszłość – przedmiot badań archeologa

W „Vollmond” Pinie Bausch udało się uchwycić, a później odtworzyć na scenie, chwilę szczęścia. Do tej pory częściej pokazywała niespełnione tęsknoty, utajone pragnienia bliskości, rozczarowanie

W teatrze Pollescha na scenie panuje obfitość, sprawnie skonstruowana nadwyżka sensów, a jednak wyczuwalne jest poczucie zagrożenia. Tym zagrożeniem jest sam tekst – jego strategiczność

Jan Klata w najnowszej premierze „Koprofagi, czyli znienawidzeni ale niezbędni” pozbył się wszystkich strategii, dzięki którym umocnił swoją pozycję w polskim teatrze. Niestety, okazało się, że po zdjęciu atrakcyjnej fasady niewiele zostało

„Nasza bohaterka nie uprawia obrzędów magicznych i nie rozdrapuje przeszłości. Powraca w miejsce, gdzie narracja została jej odebrana” – o sztuce „Jak być kochaną” w reż. Weroniki Szczawińskiej pisze jej dramaturżka

Obnażanie teatralnych konwenansów i kłamstw, badanie dwuznacznych relacji między publicznością i aktorami, kwestionowanie społecznej umowy rządzącej teatralną rzeczywistością – Forced Entertainment stosuje te strategie od ponad półwiecza

Czy dzisiaj jest sobota? TAK. Od kwietnia 2009 nie potrzebujemy do tego żadnej aplikacji, bo w sobotę wychodzi dwutygodnik.com. Wkrótce dzień ukazywania się numeru ulegnie zmianie, więc składamy niniejszym hołd Sobocie. Oby zawsze lekko podszytej niepokojem

Agnieszka Drotkiewicz prezentuje pantofle, obuwnicze dykteryjki i nie tylko!

We wspomnieniach członków Bloomsbury nie znajdziemy widowiskowych scen pijackich; można jednak w nich wyczuć bezustanną atmosferę upojenia, która przeniknęła do późniejszych dzieł pisarki

Przypomniałem sobie, jak wsiadałem na naszą damkę, stawiałem stopy na pedałach i ruszałem. Czułem wtedy, że żyję, łapałem te chwile szczęścia sunąc wśród pól żółtych, a czasem czerwonych lub niebieskich.

Gosling bez wysiłku podbija serca. Wszystkie serca. Trawestując najsłodszą ze słodkich ballad Minnie Ripperton: „Kochać go łatwo, bo jest piękny”

Filmy laureata Złotego Niedźwiedzia są uniwersalne, ale nie uniwersalistyczne, dlatego początkowo mogą się wydawać apolityczne. Ale nie dajmy się oszukać

„Daas” Panka to doskonały przykład zmiany postrzegania filmu historycznego, tradycyjnie kojarzonego z „ciężkim” kostiumem

Książka francuskiego antropologa Christiana Ingrao, która stanowi m.in. monografię znanej masakry z okresu Powstania Warszawskiego, to najbardziej pasjonująca praca historyczna ostatnich lat

O żydowskich miasteczkach na Podlasiu opowiadają Icchok Grynberg i Jankiel Kulawiec

W nowym zbiorze opowiadań – „Puls” – Barnes uparcie powraca do naiwnych, późnowieczornych pytań. Jak zaczynają się związki? Na czym opierają się stare dobre małżeństwa? Jak dobieramy partnerów: wedle podobieństw, czy przeciwieństw?

Tadeusz Konwicki opowiada o dzieciństwie, babci, dziadku i wujostwie, czasach szkolnych, zdrowiu i chorowaniu. Zapraszamy do wysłuchania nagrań z rozmów odbytych wiosną w mieszkaniu pisarza w Warszawie

Trudność wyrażenia cierpienia sprawi, że wobec wzrastającego natężenia przemocy – w roku 1943 w Warszawie – Miłosz wycofa się w nie-emocjonalność

Wewnętrznym dramatem poezji Tkaczyszyna-Dyckiego jest brak połączenia słowa z jakimkolwiek z istniejących światów

John Wray, amerykański pisarz, który prowadził organizowane przez dwutygodnik.com warsztaty z pisania na Twitterze, mówi o tym, dlaczego ludzie nie czytają dziś mniej niż kiedyś, jak w 140 znakach zmieścić całą powieść, i dlaczego pisanie statusów staje się literaturą

„Prometeusz” Luigi Nono nie osuwa się w nostalgiczny banał, po prawie 30 latach wciąż brzmi radykalnie. Nieprawdopodobnie radykalnie

Zespół nigdy nie dał się zamknąć w jednej formule. R.E.M. bywało stadionowe i zaangażowane politycznie, prowokujące i glamrockowe, intymne, w końcu kabaretowe

Mahler zrywa z przejawianą dotychczas fascynacją kulturą ludową, zwraca się ku przemyśleniom indywidualnym i kwestiom metafizycznym

„Jestem bardzo blisko z uczestnikami konkursu. Oni są częścią mojej duszy” – mówi przewodniczący jury XIV Konkursu Wieniawskiego Maxim Vengerov

Słuchając niektórych festiwalowych utworów, można odnieść wrażenie, że artyści zajmujący się dźwiękiem urodzili się w XIX wieku i za sprawą czarodziejskiej różdżki zostali przeniesieni w wiek XXI

Nagranie debaty „Wikianarchia”, która odbyła się w ramach Europejskiego Kongresu Kultury we Wrocławiu, z udziałem Richarda „Ricka” Falkvinge'a, Olivera Herrgesella, Ryszarda Markiewicza, Raquel Xalabarder i Joosta Smiersa

Nagranie debaty „Obca Europa”, która odbyła się w ramach Europejskiego Kongresu Kultury we Wrocławiu, z udziałem Azry Akšamiji, Gayatri Chakravorty Spivak, Paula Scheffera i Tigrana Mansuriana

Kuratorzy wystawy w Piktogramie rzucili w twarz warszawskiej publiczności odważny remiks grafiki warsztatowej, fotografii komercyjnej, mody i archiwalnego przyczynku do antropologii dzikiego kapitalizmu

Na wystawie w Czarnej Dorota Buczkowska prezentuje pokawałkowane ciało – układankę, która rozsypuje się w rękach

Najbardziej obleganym wydarzeniem pierwszego warszawskiego Gallery Weekend było otwarcie nowej miejscówki Rastra. Inauguruje ją wystawa młodej Czeszki – Evy Kotátkovej

„Fotografie korekcyjne” Karoliny Breguły to kolejna odsłona cyklu „Żywe Archiwa”, rozwijanego przez Fundację Archeologii Fotografii. Tym razem zdjęcia ze zbiorów Zofii Chomętowskiej zostały wbudowane w tkankę Warszawy

Oskar Dawicki podczas swojego performensu we Wrocławiu zemścił się sromotnie na tych, którzy lubią podjadać darmowe przekąski, na tych, którzy uważają się za smakoszy, i na tych, którzy byli głodni

Dziewczyna z okładki „Przekroju”– bez zawodu, bez rodziny i w gruncie rzeczy bez seksu – była bezpieczna. Nadawała ładną twarz pustce wynikającej z niemożności i sprzeczności misji cywilizacyjnej pisma

Ciekawe, że w 1973 roku powstał zarówno Tanztheater Wuppertal Piny Bausch w Niemczech, jak i Polski Teatr Tańca – Balet Poznański. Oba te teatry inicjują nową tradycję myślenia o tańcu, ale są sobie formalno-estetycznie obce

Kolejne wystawy były co raz słabsze, sprawiały wrażenie przygotowanych w pośpiechu, bez pomysłu. Marzenie o galeryjnym weekendzie, o chodzeniu z mapką od punktu do punktu prysło

Viggo Mortensen, David Cronenberg i Michael Fassbender zagubieni w akcji!!!!

W języku muzycznych określeń moderato cantabile znaczy: umiarkowanie i śpiewnie. W mini powieści Marguerite Duras pod tym tytułem nic nie jest ani umiarkowane, ani śpiewne

Rozpoczynają pracę nad wynędzniałym ciałem. Wyjmują serce i wnętrzności. W dolnej części jamy brzusznej znajdują skrzep wielkości pięści, to on prawdopodobnie sprawiał Livingstone’owi nieznośny ból. o, co usunęli, zastępują solą.

Janusz Morgenstern, któremu przypadła w udziale rola wiecznego seniora, był jednym z największych w polskim kinie wyznawców młodości. Zmarł 6 września 2011, zostawiając dorobek, którego wartość trudno przeszacować

Przemocy nie można się po prostu pozbyć za pomocą przemyślanej społecznej inżynierii – twierdzi duński reżyser Nicolas Winding Refn – ale to nie znaczy, że trywializując ją, mamy się z nią oswoić

Paweł Muratow, sprawdzony i niezawodny przewodnik po włoskich światach, zachwycał się Neapolem. To miasto u podnóży wciąż gorejącej góry zachwyciło go inaczej niż wszystkie dotychczasowe włoskie miasta – Rzym, Mediolan, Wenecja, Urbino, Rawenna…

Serenissima jest dziwnym miejscem, wieczorami praktycznie wyludnionym. Całe szczęście nie przypomina tej zbudowanej przez pisarzy świątyni, do której udają się wszyscy nastrojeni cokolwiek minorowo intelektualiści

„Trzeba podjąć decyzję i wybrać, jakim filmom pozwalamy na hipnotyzowanie nas samych” – mówią autorzy kultowej książki o kultowych filmach. Prezentujemy jej fragment

Znakomita biografia księdza Jana Twardowskiego. Kim był ulubiony poeta polskich czytelników?

Sekularyzm może przyjmować szereg różnych form, z których wiele ociera się o taką lub inną postać absolutyzmu czy dogmatyzmu – formy te są przez to równie problematyczne, co te, które opierają się na dogmatach religijnych.

Wedle reguł logiki, wedle zdrowego rozsądku – nie do pomyślenia jest, że chwile znikają na zawsze. Sfera „horrendum” pojawia się jednak w wierszach zebranych Urszuli Kozioł dopiero na stronie sześćset sześćdziesiątej siódmej. A wcześniej?

Archiwa same nic nam nie powiedzą, wszystko zależy od inteligencji i autentyczności pytań, które im postawimy – mówi kurator Instytutu Dokumentacji i Studiów nad Literaturą Polską

Książka Marcela Beyera stanowi część niemieckich rozliczeń z przeszłością. To powieść z kluczem, nawiązująca do życia słynnego austriackiego zoologa i noblisty Konrada Lorenza. I do jego uwikłania w nazizm

Pozycjom Greenwooda nie wróżę długiego życia w repertuarze, ale remiksy Aphex Twina mogą niektórym otworzyć uszy na historię i przetrwać próbę czasu

Miłosz według Pawła Mykietyna, Aleksandry Gryki, Wojciecha Ziemowita Zycha, Agaty Zubel i Jagody Szmytki – czyli Sacrum Profanum/Made in Poland: MIŁOSZ SOUNDS

Studiując u najlepszych nauczycieli, możesz się czegoś nauczyć, ale równie dobrze możesz tylko zmarnować czas. Młodzi twórcy powinni uczyć się razem z muzykami – mówi Steve Reich, bohater festiwalu Sacrum Profanum w Krakowie

Od roku 2004, przez trzy tygodnie Festiwal w Lucernie jest miejscem zakrojonego na szeroką skalę przedsięwzięcia edukacyjnego. Kierownictwo Lucerne Academy od początku sprawuje Pierre Boulez, co w znacznym stopniu zadecydowało o jej profilu

Również Mahler – obok Mendelssohna, Schumanna czy Brahmsa – zainteresował się zbiorem „Des Knaben Wunderhorn”. Taki tytuł nosi opublikowany w 1899 roku zbiór jego dwunastu pieśni przeznaczonych na głos i orkiestrę

Z poznańskim artystą o zwierzętach, sztuce i książkach rozmawia Karol Sienkiewicz

Muzeum Współczesne Wrocław rozpoczyna działalność od mapowania przestrzeni i zarysowania swych intelektualnych tradycji. Jego tymczasowa siedziba pozostaje jednak znacząco pusta

Flaneur kulturalny rozmawia z kuratorami projektu „Tarnów – 1000 lat nowoczesności” o dobrodziejstwach tarnowskiego modernizmu i przygląda się artystycznym wariacjom na ten temat

„... i zadziwi się Europa” uwidacznia bardzo istotne przesunięcie: nie mówimy już o Bartanie jako reprezentantce państwa polskiego tylko mówimy o Bartanie jako reprezentantce kultury polskiej

Na tegorocznym festiwalu Ars Electronica dominowały działania hybrydyczne, które wgryzały się coraz mocniej nie tylko w tkankę świata wirtualnego, ale także przeciwnie – w żywe mięso Innego, w strukturę życia pod mikroskopem

W „Poczekalni” Lupy wszystko ma wysiąść, nie tylko pasażerowie. To wysiadanie nie jest asekurowane przez strukturę – na tym polega radykalność i konsekwencja reżysera. Ta konsekwencja – cnota eksperymentatora – zgubiła sam spektakl

Są jeszcze słowa, których nie rozumiemy, są tajemnicze frazy, od których trudno się uwolnić. Jana ten fakt wyraźnie cieszy. Zawsze z nieufnością patrzył na tych, którzy domagają się jasności, którzy nieustannie mówią o zrozumiałości

W „Księgach miejskich Kalisza” z XVII wieku przeczytać możemy bardzo ciekawą relację czarownicy Doroty o tym, jak wyglądały polskie sabaty (i tortury sądowe). W tej opowieści zachwyca magiczny rajd przez noc i bezdroża do bagiennego, czarciego baru

Tylko w PUDELICIE: japońskie ekskluzywne fotostory z polską Madame Batorfly!

Już widać, że daty nie będą do niczego potrzebne. Do tej pory stawiałem je skrupulatnie przy każdej opowieści – jeśli obrazki te można nazwać aż tak uroczyście – ale coraz wyraźniej widać, że to nie ma sensu, że trzeba je będzie usunąć.

„Bóg jako jedną z możliwości dał nam wolność ku czynieniu dobra. Ale wolność może mieć różne znaki. Istnieje również wolność czynienia rzeczy potwornych”. Fragmenty wywiadu-rzeki z Grzegorzem Królikiewiczem

Sądy Królikiewicza upominają się o dostrzeżenie właściwych stawek twórczości; widzą w kulturze nie tyle rodzaj luksusu, ile budulec, z którego powstaje człowiek jako istota świadoma swojej historii i celów

„Po co pamiętać o zamordowanych w Rwandzie w dziewięćdziesiątym czwartym? Po co za nimi tęsknić?” – pyta Wojciech Tochman. No właśnie! Jak mam tęsknić za mieszkańcami Rwandy, skoro nie znam ani jednego z nich?

Wezbrana rzeka skandynawskich powieści kryminalnych wywołuje u nas niepokój i kąśliwe komentarze

Wypunktowując zamglone miejsca w biografii Miłosza, odsłonięte częściowo dopiero u Franaszka, zauważamy kolejny wielki dar poety. To niepospolita umiejętność ukazywania rzeczywistości in statu nascendi

Nie zachowały się żadne personalia kochanków Kawafisa. I nie zauważyłem, żeby jego biografów to jakoś szczególnie martwiło. Kawafis cichutko sobie cierpiał, w wyniku czego pozostawił piękne wiersze. I tak jest dobrze

Czytelnie na szynach żyją niesprowokowane zachętami instytucji kulturalnych, bo czytanie się po prostu dzieje. We Wrocławiu spojrzymy na temat literatury z mniej panicznej perspektywy, otwarci na nowe formy narracyjne i czytelnicze

Czasem odwiedzam domy, jakich nie znałam w dzieciństwie. Pełne przeszłości, z ogrodami pielęgnowanymi od pokoleń. Gdyby takie miejsce było częścią mojej genealogii, może nie byłabym nomadką

Muzyka Pendereckiego traci najwięcej, kiedy próbuje się ją przenieść na płyty CD. Redukcja 48 instrumentów do dwóch głośników to właściwie barbarzyństwo. To tak, jakbyś chciał oglądać „Lśnienie” na ekranie komórki

W tym cyklu realizm miesza się z fantazją, świat przeżyć bohatera znajduje kontrapunkt w zmiennym stanie natury, opisy sytuacji i zdarzeń rzeczywistych przeplatają się z marzeniami sennymi

Współczesna cywilizacja czyni nas praktycznie głuchymi. Tymczasem świadome słuchanie może nam pomóc rozpoznać przyczyny naszego samopoczucia, a też uniknąć manipulacji – mówi Patryk Zakrocki, muzyk, kompozytor, pomysłodawca i jeden z kuratorów cyklu „Kino dźwięku”

Pora się z tym oswoić: gitarzysta Radiohead nie jest już tylko gitarzystą Radiohead. Może to obrazić fanów tej grupy, ale Jonny Greenwood jest kimś więcej

Ja tylko robię swoje i czuję się skuteczny. Nie wszystko mnie interesuje, ale w ramach tego, co mnie ciekawi, staram się zawsze robić tak, żeby inni też coś z tego wynieśli

Narkotyczne pejzaże Aphex Twina, okraszone bardzo głębokimi basami, przyciągnęły uwagę nie tylko zabawowej młodzieży, ale również poważnej prasy muzycznej. Wreszcie było o czym pisać

Pisanie własnych notek i surfowanie po cudzych przybiera podobną postać. Jak w dobranocce: bohater tu podleci, tam podleci, tu przysiądzie, coś powie, zamilknie, fiu fiu mu (jej) się wymknie, w rwanym rytmie, który ma naśladować ptasiość

Redakcja dwutygodnik.com komentuje debaty Europejskiego Kongresu Kultury

Nagranie wykładu inauguracyjnego prof. Zygmunta Baumana, wygłoszonego na Europejskim Kongresie Kultury we Wrocławiu

Bernard Poulet uważa, że zagrożona jest nie tylko prasa rozumiana jako wydania papierowe, ale także jako forma przekazywania informacji o świecie w określonej strukturze

Co sprawia, że jedzenie wkrada się dziś masowo do galerii, a mglisty koncept food dizajnu staje się jednym ze słów-wytrychów do polskiej kultury podczas Prezydencji w Unii Europejskiej?

Specjalizujące się w sztuce brytyjskie wydawnictwo Phaidon, opublikowało właśnie książkę poświęconą Pawłowi Althamerowi. Artysta dołączył tym samym do grona „klasyków współczesności”. Ale określenie „klasyk” jakoś do niego nie pasuje

Po tym, jak raz zobaczyłem syryjski samolot uderzony przez izraelski pocisk, postanowiłem sięgać po kamerę za każdym razem, kiedy słyszałem dźwięk silnika i rejestrować ten efemeryczny spektakl - mówi libański artysta i założyciel Arab Image Foundation

Matka dwojga zapyta mnie: „Będziesz robić przedstawienie o dzieciach? A co ty wiesz o dzieciach?”. To tak à propos, że nie mam. Stanęło na tym, na czym zawsze – jak zrobisz z sensem, jak będzie dobrze grane, to się będzie oglądało. A więc „Bullerbyn”, czyli co?

Większość prezentowanych w Tczewie przedstawień, powstała w ramach zaliczeń przedmiotu lub kolejnego roku. To jednak, wbrew twierdzeniu jury, naprawdę nie jest okoliczność obciążająca

„Kiedy w roku 1948 leciałem niedużym samolotem śmigłowym do Polski, rzuciłem przez okienko jabłko, które mi zostało z deseru. Często się zastanawiam nad tym, gdzie upadło, co się stało z tym jabłkiem” – wspominał Picasso pobyt w Polsce

Tylko w PUDELICIE: GARBACZEWSKI! RYCHCIK! SMAGAŁA!

Okoliczności kryminalne w „Śmierci i sądzie” Donny Leon są wyjątkowo niesmaczne, ale jedzenie jest tu nader apetyczne, choć pojawia się niezbyt licznie

Zaroiło się od Kadafich w sieci. Wyklikałam to jedną ręką w pewne sobotnie popołudnie, kiedy dowiedziałam się w radio, że w Kongo gdzieś na końcu czarnego świata, w jakiejś wiosce zwanej przeze mnie Annus Mundi, kilku facetów z porażeniem mózgowym w dzieciństwie założyło rockowy zespół, który nazwali na wszelki wypadek „Bez uprzedzeń”.

Czasem motywem wydania crossovera jest niewinne, choć docelowo fundujące kosmiczne atrakcje pytanie, „co by było, gdyby spotkali się Bohater Iks z Bohaterem Igrek i pogadali przy okazji o tym, co tam słychać u Bohatera Zet...?”

Na Dwóch Brzegach kino często ustępuje miejsca spotkaniom z ludźmi kina. Nie ma w tym nic złego, szczególnie, że spotkania prowadzone są w żywej, bezpretensjonalnej atmosferze. Widzowie chętnie wchodzą w dialog, nie uśmiechają się ironicznie

Moje historie są bardzo fizjologiczne i pozbawione metafizyki. Bohaterowie raczej się pochylają niż wznoszą wzrok ku niebu – bardziej niż transcendencję kontemplują wsobność rzeczy. Szaman tkwi w każdym z nas

Najsłynniejsza poetka Ameryki nie przestaje niepokoić kolejnych pokoleń biografów i badaczy. Czy była epileptyczką? Kim był jej tajemniczy Mistrz? I o co chodzi w jej wierszach?

Kim jest Laura Ponsonby i dlaczego uwięziła Julię, próbując jej wmówić inną tożsamość i wpędzając stopniowo w szaleństwo

Wcześniej ludzie nie traktowali się tak potwornie poważnie jak teraz. Było w tym więcej poczucia humoru. Kontynuacja tego, co kiedyś robiłem – dystansowania się do wszelkich przejawów kultury – jest teraz niemożliwa

Jeśli ktoś zajmuje się poezją, to jest ona zazwyczaj tak ściśle związana z jego własnym czasem, z jego tak zwanym życiem, że właściwie nie można jej wyodrębnić i umieścić gdzieś na zewnątrz

Spoglądając z zamglonych szczytów „sztuki wysokiej”, można odnieść wrażenie, że rzeczywiście – oto miesza się Pendereckie sacrum i pop(-sub-)kulturowe profanum. Tylko gdzie się podziała granica?

„Das klagende Lied” to pierwszy poważny utwór Mahlera, skomponowany w latach 1878-1880, zaraz po ukończeniu studiów w  Konserwatorium Wiedeńskim, i oznaczony jako opus 1

Acousmonium to system kilkudziesięciu głośników różnej wielkości i funkcji, nazywany „orkiestrą głośników”. Jej „dyrygentem” jest reżyser dźwięku, który interpretuje utwór muzyczny

Począwszy od lat 70. Eno pomagał przezwyciężać nieśmiałość poważnych kompozytorów i starał się nadawać powagi muzyce pop i rock. To dzięki niemu muzykę tła połączono z kwestią demokratyzacji słuchania i dobrego smaku

Każdy serwis sieciowy oferuje inny zakres prywatności i poziom natłoku informacji. A więc także inne zbiorowe wyobrażenia, inną wspólną tożsamość. W alternatywnej Polsce, w której Twitter byłby bardziej popularny, także debata publiczna mogłaby być bardziej otwarta

System ceni przede wszystkim liczbę projektów. Z punktu widzenia władz miasta lepiej zrealizować czterdzieści krótkoterminowych niż trzy długofalowe i bardziej merytoryczne

„Twarz Opałki wznosi się, by stać się swoistym memento mori, przestrzenią ikoniczną, w której każdy szczegół stanowi dowód na upływ czasu”. O twórczości zmarłego 6 sierpnia 2011 roku polskiego malarza pisze kurator jego ostatniej monograficznej wystawy w Wenecji

Flaneur odwiedził tym razem pracownię Wojciecha Bąkowskiego, gdzie połowa duetu Niwea tworzy swoje szumy, zlepy, ciągi. Artysta opowiada o swojej twórczej drodze, dzieciach i plastikowych zwierzętach

Hasło „Keep calm and read a book” ma dla tych, którzy czytają – albo kiedyś czytali, a teraz ledwo znajdują na to czas i od pół roku nie przeczytali żadnej książki w całości – urok wyjątkowy. Wizerunek czytającej kobiety na hamaku, w którą wpatruje się pies – stanowi prawdziwy obraz szczęścia

14 marca 1843 los Edgara Allana Poe mógł całkowicie się odmienić. Tego dnia pisarz, znienawidzony przez literacki establishment, miał spotkać się w Białym Domu z prezydentem Stanów Zjednoczonych. Do spotkania nie doszło, bo Poe zjawił się w jego siedzibie kompletnie pijany

O tym jak Świetlicki i Dunin-Wąsowicz  z nocnej wracali wycieczki i na zupę załapali się!!!!

Niewiele brakowało, a spalibyśmy na złocie. Nie musielibyśmy zarabiać pieniędzy, martwić się o przyszłość, z niepokojem wyglądać znaków zbliżania się kolejnego światowego kryzysu

Pinku eiga — japońskie różowe filmy zawierają perwersje, komizm, groteskę i wszystko, co absolutnie dziwaczne

Kadry filmów to pełne alegorii płótna. Działanie postaci z powodzeniem można by zawrzeć w algorytmie. To nie przypadek rządzi uniwersum Greenawaya, ale chłodna kalkulacja. Najchłodniejsze i najbardziej wykalkulowane „wpisy” w jego filmografii pojawiły się właśnie na DVD

W Międzynarodowym Konkursie Nowych Horyzontów wszystko podejrzanie układa się symetrycznie i parami: po dwa filmy z Tajlandii, Grecji, Holandii, USA, dwa wyraźnie nowatorskie, dwa quasi-dokumenty, dwa polskie akcenty... Ale może to tylko skutek zmęczenia nadmiarem

Tony Judt chciałby powrotu takiej socjaldemokracji, jaka kiedyś istniała. Powrotu zaufania, solidarności społecznej, centralnej roli państwa oraz zmniejszenia nierówności społecznych

Wielu Australijczyków chce pojednania z rdzenną ludnością. W moim pokoleniu nastawienie do Aborygenów jest zupełnie inne niż wśród starszych. Ale w rzeczywistości wciąż prowadzimy bardzo odseparowane życia – mówi australijska reporterka Chloe Hooper

Prezentujemy nagrania z Agory Filozofów (Zygmunt Bauman, Michał P. Markowski, Cezary Wodziński) oraz Agory Poetów (Marcelijus Martinaitis, Anthony Miłosz, Alicja Rybałko, Adam Zagajewski), które odbyły się 1 lipca 2011 w Krasnogrudzie, w ramach inauguracji polskiej prezydencji w UE

Czy Adam i Ewa mieli w raju ciało? Mieli. Teologowie średniowieczni zastanawiali się nad sprawą rajskiej cielesności bardzo długo i z ogromnym niepokojem. Dręczyło ich na przykład pytanie, czy w raju ludzie defekowali

„Hermeneutyczne śledztwa” Marii Podrazy-Kwiatkowskiej są najczystszym spełnieniem postulatu „sztuki dla sztuki” – nie chodzi w nich przecież o to, abyśmy domyślali się, „kto zabił”; chodzi o obcowanie z elegancją wywodu, subtelnością analizy, wykwintem formy i nieoczywistością wniosków

Przed śmiercią w 1911 roku Mahler zdołał przygotować orkiestrową wersję jedynie pierwszej części utworu, „Adagio”. Przez wiele lat sądzono, iż rękopis jest zbyt fragmentaryczny, by utwór można było zaprezentować publiczności

Muzyka Dariusza Przybylskiego jest perwersyjnie przyjemna niczym psychologiczny thriller. Jest jak skondensowana energia, którą kompozytor dozuje, aby w końcu uwolnić ją w jednej gwałtownej kulminacji

Żyjemy w kraju, który patrząc wstecz żyje bez żalu, patrząc w  teraźniejszość – bez odpowiedzialności, a patrząc w przyszłość – bez utopii

Mikroblog polega na tym, żeby statusy dało się objąć jednym rzutem oka, żeby były czytane, a nie, jak wpisy blogowe, studiowane. To jest ich założenie, nie ograniczenie – rozmowa z twórcą Blip.pl

Najważniejsze były momenty, gdy kładliśmy się naprzeciwko, wpatrując się sobie w oczy. W spojrzeniu królika jest niedostępny ludziom absolutny spokój, głębia i wybaczenie

Kolekcjonerzy wykonują świetną pracę nie tylko dla siebie. Jeśli rośnie w Polsce przekonanie, że sztuki wizualne są czymś istotnym, to nie wzięło się ono z działalności publicznych instytucji, a z pracy prywatnych galerii i boomu kolekcjonerskiego sprzed paru lat

Prezentacja prywatnej kolekcji Stefana Okołowicza „Witkacy i inni” to jedna z najciekawszych wystaw fotografii ostatnich lat. Poziom opracowania konserwatorskiego, naukowego i artystycznego zbioru stanowi prawdziwe wyzwanie dla czołowych polskich muzeów

Retrospektywna wystawa Tracey Emin – ikony brytyjskiej sztuki lat 90. – traktowana jest w Wielkiej Brytanii nie tylko jako wypowiedź artystyczna, ale także jako ważny głos w kwestiach społeczno-obyczajowych

W najnowszym numerze dwutygodnik.com spotkały się dwa teksty: analiza japońskiego soft-porno oraz esej o libidalnych przygodach rajskich rodziców. Most między nimi odnaleźć można w hard-erotykach Bataille'a

21 lipca zakończył się – współorganizowany przez Narodowy Instytut Audiowizualny – IV Międzynarodowy Festiwal Filmów Animowanych Animator 2011. Oto filmowe „dzień po dniu” z Poznania

tylko w PUDELICIE: z polską siatką w Izraelu!!!!

Muszę przyznać, że królika lubię nadzwyczajnie. I choć w powieści Simenona wywołuje pewne zniecierpliwienie, w istocie może być prawdziwym kulinarnym świętem

I wtedy już wiem, że mimo że wcześniej byliśmy w Ikei – w jej większej, kolorowej części, to teraz, idąc tak do przodu, do kas przez magazyny, przypominamy trochę inną sytuację znaną już z historii.

Jednym z głównych wydarzeń tegorocznego festiwalu Nowe Horyzonty jest retrospektywa filmów Terry'ego Gilliama. Wydarzeniu towarzyszy książka „Wunderkamera. Kino Terry'ego Gilliama”. Prezentujemy jej fragment

Nowe Horyzonty, imponujące ilością filmów i różnorodnością, świetnie zorganizowane, są festiwalem przytłaczającym. Nie chodzi nawet o to, że wszystkiego jest tak dużo i że trudno ułożyć sobie program projekcji. Chodzi o nastrój, który narzucają widzowi kolejne filmy

Flaneur pojechał do Poznania na festiwal Animator, gdzie oglądał filmy, słuchał muzyki i wziął udział w warsztatach animacji. Porozmawiał też z dumą polskiej animacji – Piotrem Dumałą

Po roku 1989 Stanisław Różewicz nie nakręcił już żadnego filmu fabularnego. Został zignorowany. W przeciwieństwie do wielu kolegów po fachu nie ścigał się z nowymi czasami

Gościem trwającego właśnie we Wrocławiu festiwalu Nowe Horyzonty jest Bruno Dumont – jeden z najważniejszych reżyserów współczesnego kina

Elizabeth Bishop to nie tylko pisarka dla pisarzy, nie tylko poetka trzech narodów, ale również autorka, której utwory można podarować cioci. Jej poezja rodzi się z przeświadczenia, że język stanowi formę wiedzy – podkreślał irlandzki pisarz, Colm Tóibín podczas sympozjum w Halifaxie

Irena Andrzejewska, Izaak Wacek Kornblum, Paweł Wildstein, Teofila Silberring i inni opowiadają o swoich gimnazjach w przedwojennej Polsce

Pierwszy raz od wielu lat sprawa ludobójstwa w Rwandzie stała się ważnym tematem w publicznej dyskusji. Niestety, głównym powodem „medialnej burzy” było nadszarpnięcie wizerunku Kościoła

„Galicja. Opowiadać dalej?” jest publikacją, która ma w tle arkadyjski obrazek Galicji. Ale nie jest to tylko neutralny punkt odbicia. To punkt dyskusji, sporu

Wspominałem tu już o uczuciu, jakim od młodości darzę „Kamień księżycowy” Williama Wilkie Collinsa

W rękopisie „IX Symfonii” kilkakrotnie figuruje słowo „Lebewohl” (pożegnanie), a charakter muzyki tylko potwierdza ten nastrój i tematykę

Wydaje mi się, że Mykietynowi jest ze sobą, jako kompozytorem, trudno. Ale jednocześnie też euforycznie – tym bardziej, im jest trudniej

Artur Rojek – kurator programu muzycznego „Scary Monsters and Super Creeps” podczas wrześniowego EKK we Wrocławiu – opowiada o muzyce, która poraża lub przeraża i łamaniu schematów. Już 4 sierpnia w Katowicach rozpoczyna się OFF Festival!

Należy stworzyć Narodowe Centrum Edukacji o Sztuce dla szkół: jako inspirujący przykład i elektrownię edukacyjną dla całego kraju

O bibliotece prof. Porębskiego z Marią Poprzęcką, Janem Gondowiczem, Tomaszem Fiałkowskim, Ryszardem Krynickim i Jerzym Porębskim rozmawia Bogusław Deptuła. Zapis debaty dwutygodnik.com w MOCAK

„We współczesnych realizacjach architektonicznych brakuje realizacji podnoszących jakość życia razem, a nie PKB” – mówi Nicolas Henninger, członek międzynarodowego kolektywu architektonicznego Exyzt

Na wakacje w stołecznym mieście serwuje się nam lekkostrawne potrawy – taniec w rytmie Fatboy Slima (Zachęta), niepoprawny komiks (MSN), a nawet UFO (Plac na Rozdrożu). dwutygodnik.com proponuje krótką wycieczkę po kilku mniejszych galeriach

„Nie chcemy być pouczani, chcemy współrządzić. Nie my-artyści, lecz my-obywatele mamy prawo do współkształtowania przestrzeni publicznej” – Joanna Rajkowska opowiada, jak „Minaret” nie został symbolem Poznania

„Kupieckie kontrakty” w reżyserii Miśkiewicza nie mają ambicji radykalnego manifestu w histerycznym stylu Franka Castorfa. O polskiej i niemieckich inscenizacjach Jelinek pisze Agnieszka Hudzik

„W krajach postradzieckich teatr nadal jest tylko pewną kategorią estetyczno-formalną, odległą od współczesności”. O East European Performing Arts Platform opowiadają Marta Keil, Joanna Wichowska i Goran Injac

Samobójstwa. Wieszanie się, jeden po drugim. Co sezon to wisielec w tym żużlu. Tropienie okoliczności i dlaczego. Fora, fora, fora, teksty, analizy, artykuły z prasy sportowej, bluzgi kibiców, przeprosiny kibiców. Śmierć, śmierć

Rozmowa naszej szefowej działu „Sztuki wizualne” – „Jestem z «Dwutygodnika» / Którego?” – uświadomiła nam, że tak dalej być nie może. Że musi nastąpić lifting, jak to po sześćdziesiątce… Nie ma więc już „Dwutygodnika”, jest za to – tylko – dwutygodnik.com

PUDELIT.EDU* poleca kąpiele na upały!

Wielu badaczy próbowało odpowiedzieć na pytanie, dlaczego Kleist popełnił samobójstwo. Mnie bardziej ciekawi, czemu – po tym, jak raczył się winem i rumem – na samobójczą łąkę zamówił kawę

A teraz – co? Otóż odczuwam, by się wyrazić oględnie, strach przed podróżą.

Prawda historyczna nie istnieje, to wiadomo nie od dziś, ale twórcy „Borgiów” i podobnych im seriali zachowują się tak, jak gdyby nie istniały również podręczniki do historii oraz historii sztuki

Postępująca serialoza zatacza coraz szersze kręgi, nie sposób przed nią uciec i bezpiecznie się ukryć, infekuje i zniewala nawet najbardziej do tej pory o(d)pornych

„Można być rzetelnym turystą i podróżnikiem oblepionym GPS-ami, plakietkami PTTK, gwiazdkami skauta, który robi dużo szkody. Najważniejsza jest empatia” – zapis rozmowy wokół książki Jennie Dielemans „Witajcie w Raju”

„Malina”, wyraźnie autobiograficzna powieść Ingeborg Bachmann, właściwie jest antypowieścią antyautobiograficzną, ponieważ narratorka nie może, choć musi, o sobie opowiedzieć

Osiemdziesiąt lat temu przyjeżdżał tu na wakacje pewien chłopiec. Potem żył ponad siedemdziesiąt lat, wiele pisał, także o tym miejscu. I choć nigdy tu nie mieszkał, a „ten jeziorno-kamienisty powiat nigdy nie wydawał mu się domowy”, to tu właśnie wydarzyć się miały jego setne urodziny

Tom „Nienasycenie. Kafka w oczach filozofów” zbiera szkice trzynastu autorów. Redaktorzy przywołują we wstępie zdanie z opowiadania Kafki: „Dopiero w chórze może leżeć jakaś prawda”

Prawdziwe centrum władzy kulturalnej to Ameryka, a dokładniej Angloameryka. Dominacja kultury angloamerykańskiej naznaczyła cały XX wiek, wciąż zresztą patrzymy w tamtym kierunku z niesłabnącą fascynacją

Centralną ideę treściową „Symfonii Tysiąca” stanowi miłość pojmowana na sposób ponadzmysłowy i transcendentalny. Premiera dzieła w 1910 roku stała się największym życiowym sukcesem kompozytora

Co to jest muzyka? Jakie miejsce zajmuje w życiu społecznym? Co zrobić, żeby Rok Lutosławskiego przyniósł inne doświadczenie zbiorowe niż Rok Chopina? Rozmowa z W. Dąbrowskim, J. Kornowiczem, A. Kosowskim, M. Małaszko i M. Merczyńskim

Orkiestra jest spora, rozmieszczona tradycyjnie. Solistka stoi blisko, z  nutami na pulpicie, obok pierwszych skrzypiec, przy dyrygencie – a więc także w zgodzie z konwencją. Niekonwencjonalna za to okazuje się muzyka, rozwiązania przyjęte przez kompozytora

„Nie mówiłem w języku jidysz, nie słuchałem muzyki klezmerskiej, ani nic z tych rzeczy. Wychowałem się w otoczeniu amerykańskiej kultury i  muzyki. I jedyne, co w moim życiu od zawsze było żydowskie, poza religią, to jedzenie” – mówi trębacz i kompozytor Frank London

Mówiąc szczerze, tropienie relacji między teatrem a sztukami wizualnymi mało mnie interesuje. Ale pytanie postawione przez kuratorki Polskiego Pawilonu, jak tam, po drugiej stronie, wyobrażają sobie moją – czyli widza – rolę, rozbudza wyobraźnię

Obecność Izraelskiej artystki Yael Bartany w Pawilonie Polskim budzi emocje nie tylko w kraju. Zainteresowanie międzynarodowej krytyki świadczy bezsprzecznie o tym, że filmowemu tryptykowi udało się przekroczyć partykularną polsko-żydowską perspektywę

Prezentujemy 21 ilustracji z dwutomowej edycji dzienników Józefa Czapskiego pt. „Wybrane strony. Z dzienników 1942-1991”, przygotowanej przez Instytut Dokumentacji i Studiów nad Literaturą Polską. Książka jest wyborem blisko 500 najciekawszych rysunkowo i graficznie stron

„My, wschodni Europejczycy, Czarnuchy Europy” – tak twórcy festiwalu „Walka Czarnucha z Europą” określają w programie miejsce, z którego chcą mówić o doświadczanym przez nas w ciągu ostatnich kilku lat społecznym i ekonomicznym kryzysie

Na jesieni – kolejne zmiany na stronie. Nowy wygląd. Więcej zdjęć. Blogi. I łatwiejsze korzystanie z multimediów. A strony gromadzące teksty z poszczególnych dziedzin nie będą już suchymi archiwalnymi półkami

PUDELIT wyjawia tajemnicę gdyńskiej parasolki!!!

Ze „Stręczycielem idei” Kornhausera sprawa jest dość skomplikowana. Literatura chyba na tych stronach się nie schroniła, ale pozostał dość niezwykły dokument czasów, w których została napisana. Na dodatek jedzenie jest tu prawdziwą obsesją narratora

Kiedy się odwróciłem, stary gdzieś przepadł, a po Giseli zostały jedynie majteczki tanga, które zwisały z mej dłoni niczym absurdalne wspomnienie

Czy „Amerykanie skolonizowali naszą podświadomość”? Czy żyje w Polsce „kilkanaście milionów ludzi, którzy w zasadzie są tymczasowymi obywatelami amerykańskimi”? Czy rządzi nami Hollywood

Metaforą twórczości Baya – reżysera, który przez 16 lat zarobił dla Hollywood 3,5 miliarda dolarów – może być tylko eksplozja

Nie lubię politycznej poprawności. Bardzo łatwo jest poprawiać to, co powstało dużo wcześniej. Zbyt łatwo. Dlatego walczę z tym zjawiskiem

Biografia Janusza Korczaka powinna być ciekawa i zawiła. A kiedy zbliży się do wiadomego końca, powinno się okazać, że aż nazbyt dobrze znany finał, mimo że taki sam, jest teraz zupełnie inny

Nie da się ukryć, że najnowsza powieść Manueli Gretkowskiej jest o niej, jej pierwszym mężu Cezarym Michalskim oraz toksycznym kochanku Andrzeju Żuławskim

Rozmowa, ku konsternacji dziennikarki, przybiera niespodziewany obrót

30 czerwca 2011 przypadła 100. rocznica urodzin Czesława Miłosza. Tego dnia w Krasnogrudzie otwarte zostało Międzynarodowe Centrum Dialogu

Autorzy nie chcieli stworzyć kolejnej antologii poezji, ale przewartościować wzorzec i dowartościować swój kanon za pomocą wykoncypowanych narzędzi. Otrzymujemy wybór, który jest formą zabawy w przerzucanie klocków: poeci są w niej figurkami, a poezja – figurą nowoczesności

Lepiej opisywać świat, który się zna, niż ten, któremu się współczuje. Jak ktoś pisze o porcelanie z Miśni, to nie znaczy, że nie dostrzega kwestii społecznych. Problem w tym, że książki często poruszają problemy jak TVN24 – pozostają na samej powierzchni

„Ja ciągle muszę sobie przypominać, że coś w ogóle napisałem i patrzę na siebie jako na ohydnego karła, który o kiju z trudem przepycha się przez jeszcze jeden dzień” – pisał w 1976 roku Miłosz do Jeleńskiego. „Zeszyty Literackie” wydały właśnie tom ich korespondencji

10 grudnia 2012 roku mija 100. rocznica urodzin Jerzego Turowicza. W czerwcu tego roku rodzina i przyjaciele spotkali się po raz kolejny w Goszycach, by porozmawiać o związkach Turowicza z Rzymem. Oto fotograficzny zapis tego spotkania w obiektywie Andrzeja Kramarza

„VII Symfonia” należy do dzieł niepowtarzalnych, eksperymentatorskich, jest też świadectwem wyobraźni jej twórcy i czasów, w jakich żył. Mahler uważał ją za kompozycję w pełni udaną, o czym świadczą jego słowa: „To moje najlepsze dzieło”

1 lipca, na otwarcie Programu Kulturalnego Polskiej Prezydencji, miała miejsce polska premiera „Króla Rogera” Karola Szymanowskiego w reż. Davida Pountneya. Przypominamy popremierową relację z tej inscenizacji w Bregencji w lipcu 2009 roku

„Długo nie wiedziałem, jak to nazwać. Cały utwór jest bardzo gorzki, podobnie teksty Mateusza Kościukiewicza. Ale jak mamy Jadwigę Rappé i  nazwę – „III Symfonia” – to już nie są żarty”. Prawykonanie nowego dzieła Pawła Mykietyna odbyło się 1 lipca

Jagoda Szmytka posługuje się wieloma mediami i tworzywami, nie oddziela dźwięku od obrazu, idei filozoficznej od dotyku. Dąży do dźwięku, gestu i wszelkich form ekspresji i myślenia nie usankcjonowanych przez naszą kulturę i estetykę

Ruch Obywateli Kultury musi być ruchem egzekucyjnym. Dlatego najważniejsze to przełożyć Pakt dla Kultury na pragmatykę działania władzy publicznej. A kwoty, pozyskane ze wzrostu budżetu do 1%, powinny zostać przeznaczone na poszerzenie możliwości uczestnictwa w kulturze

„To była erupcja energii, ale niesłychanie chaotycznej. Lata chaosu. Mam wrażenie, że te lata 90. to jest jakaś mega porażka. Porażka polskiej inteligencji, artystów i polskich elit” – zapis spotkania „Dwutygodnika” w Spółdzielni Literackiej w Sopocie 17 czerwca 2011

Flaneur wybiera się do Wałbrzycha, podgląda przygotowania do premiery spektaklu „W pustyni i w puszczy. Z Sienkiewicza i z innych”. Wypytuje autorów, Bartosza Frąckowiaka i Weronikę Szczawińską, o polskie ciągoty kolonialne, problemy z historią i seksualność małej Nel

Pod wieloma diagnozami Banasiaka podpisuję się obiema rękami, ale nie potrafię przejść do porządku dziennego nad kluczowym dla jego tekstu stwierdzeniem, że ze sztuki krytycznej pozostało dziś tak niewiele

Na tegorocznym Biennale Sztuki w Wenecji Polskę reprezentuje izraelska artystka Yael Bartana. Jej projekt zasadza się na idei odrodzenia żydowskiego w nadwiślańskim kraju. W zamachu ginie jednak przywódca ruchu…

Biennale w Wenecji to najbardziej rozpasana, dekadencka i celebrowana niekomercyjna impreza świata sztuki współczesnej. Można ją krytykować, ale nie wolno zignorować

Z przyjściem do Muzeum Narodowego Piotra Piotrowskiego i Katarzyny Murawskiej-Muthesius wiązaliśmy wielkie nadzieje na ratunek dla instytucji, która zapada się pod własnym ciężarem. Nie udało się. Trudno się więc dziwić rozgoryczeniu, które przebija z książki „Muzeum krytyczne”

Krotochwilny tytuł krótkiego tekstu Karola Sienkiewicza z moim nazwiskiem w tytule sugeruje, że znajdę w nim jeśli nie krwawą polemikę, to przynajmniej słuszną porcję jadowitej ironii. Niestety – żartów starczyło Sienkiewiczowi tylko na pierwszy akapit

Interesuje mnie to, jakie płyny ustrojowe mają znaczenie polityczne, filozoficzne, społeczne. Żyjemy w społeczeństwie, w którym ludzie stali się bezwonni. A przecież pachniemy, pocimy się

Wieczór baletowy „Świąt Wiosny” Niżyńskiego/Gata/Béjarta wpisuje się w coraz popularniejszy w tańcu nurt wystawiania historii, na który składają się rekonstrukcje znanych choreografii. Zazwyczaj jednak zostają one wzbogacone o element krytyczny

Emisariuszami innego świata, sobowtórami (nie)rzeczywistego, stają się u  Sashy Waltz tancerze – ucieleśniający dramaturgię żywiołów, ale również multiplikujący postaci śpiewaków i oddający te emocje, które w żaden inny sposób nie mogą się ujawnić

Ponakłuwaliśmy Farinellego w strategicznych miejscach i wsączyliśmy w niego nasze myśli. Poprzetykaliśmy jego tkanki cytatami, obrazkami, intencjami. Wyperforowaliśmy go. Więcej – wyperformowaliśmy go

W spektaklu „W pustyni i w puszczy” Frąckowiaka i Szczawińskiej jesteśmy na peryferiach. Mniejsza o to, czy wtedy, w północnej Afryce – na peryferiach kolonialnego imperium, czy teraz, w Polsce – na peryferiach tak zwanego Zachodu

Wakacje to zwykle czas dla kultury niemrawy. Niby trwają festiwale, koncerty, festyny, ale raczej mamy do czynienia z prezentacją rzeczy już powstałych. Czyli – odpoczywa twórczość. Nie w tym roku

PUDELIT.EDU* radzi, jak zrobić sobie vanitas!!!!

Oto zapis Nocy Kultury w Lublinie (4/5 czerwca) okiem – albo raczej obiektywem – (foto)reportażystki

Zamknięcie kinoteatru „Tęcza” w 1997 roku skończyło dzieje warszawskiego undergroundu lat 90. Gdańscy totartowcy, „bruLion”, Paweł Althamer czy Marcin Świetlicki – to tylko niektóre z legend, które na warszawskiej ulicy Suzina gromadziły rzesze lubiącej wypić publiczności

Lato tego roku zaczynało się na różne sposoby.

Ciągle robiłam balony, ale coraz trudniej było dostać gumę Donald. Zastąpiła ją Hubba Bubba. Mój balon rósł i rósł. Był coraz większy, aż w końcu ja sama znalazłam się w tym balonie. Sama, ale jednak nie do końca. Obok mnie siedział Mc Giver z twarzą wielkiego niedźwiedzia

„Psy” Pasikowskiego wpadły w wir polskiej wyobraźni chwilę po tym, jak ku powszechnemu zdumieniu spełniła się odwieczna legenda, opowiadająca o jednoznacznym konflikcie dobra ze złem

Kieł w filmie Giorgosa Lanthimosa jest nie tylko figurą złudnej nadziei, ale też dziedzictwa, którego nie można pozbyć się w sposób naturalny i bezbolesny, ciężaru, którego nie można unieść, nie okaleczając w jakimś stopniu samego siebie

Lata 90. były dekadą frajerstwa, za które do dzisiaj płacimy. Czasem w dużej mierze straconym. Czy mam ochotę udać się w poszukiwanie tego straconego czasu? Chyba niekoniecznie

Najbardziej rozczarował werdykt. Nowe jury, tym razem składające się w dużej części z obcokrajowców, niechcący sprawiło, że znów więcej będzie się mówić o samych nagrodach, a mniej o zaproponowanych przez Chacińskiego zmianach. A zmiany są dobre

Niby to wiersze wszystkie, ale coś tam jeszcze w szufladach zostało. Niby „zebrane”, lecz złowrogi przymiotnik w tytule się nie pojawia. Świetlicki robi krok naprzód i dwa do tyłu, kluczy, zwodzi krytyków i czytelników

W lata 90. „brulion” wkraczał jako pierwszy popkulturowy tabloid dla postkontestacyjnych polskich bikiniarzy. Z Celine'a interesował nas jego resentymentalny antysemityzm, z Bataille'a jego seksualne transgresje. Nie było dla nas nic interesującego w aseptycznej kulturze wysokiej

W „Punktach nawigacyjnych” Coetzee ujawnia swoje pisarskie credo. Sprowadza się ono do redukcji, albo – żeby to lepiej zabrzmiało – do wybitnie przemyślanego i selektywnego posługiwania się słowami

Mann wiedział, że kultura nie może trwać w postaci niezmiennej, bo to grozi skostnieniem i śmiercią. Nie ma neutralnego przejmowania treści kultury, nie ma odtwarzania bez przeinaczania i przedrzeźniania – mówi autorka wydanej właśnie książki o największym pisarzu niemieckim XX w.

Stefan Chwin (nagroda w kategorii esej za „Samobójstwo jako doświadczenie wyobraźni”), Justyna Bargielska (nagroda w kategorii proza za tom „Obsoletki”), Ewa Lipska (nagroda w kategorii poezja za tom „Pogłos”) i Andrzej Sosnowski (nagroda osobna) – laureatami Literackiej Nagrody Gdynia

Skąd pomysł na przerwę? Czy Anderszewski w ogóle przestanie grać i zajmie się dyrygenturą? A może wróci jako zupełnie inny pianista?

Czy muzyczne lata 90. nie okazały się czasem zbyt wtórne, by dziś być wyrazistym punktem odniesienia? Oto jak na polskiej scenie przeżywaliśmy wtedy dwie zupełnie różne dekady

Trudno powiedzieć, czy komponując „VI Symfonię” Mahler faktycznie przeczuwał to, co się wydarzy. Ale ta muzyka wydaje się szczególna, niespotykanie posępna, pełna rozedrgania, bólu, rozpaczy

Wyłowienie jednego dnia z lat 90. to spore wyzwanie. Chyba że umarł Kurt Cobain, płakał Maradona, wybuchła bądź skończyła się wojna. Posłuchajcie sondy ulicznej

Minęło już wystarczająco dużo czasu, aby spróbować podjąć próbę podsumowania lat 90., kiedy to narodziły się nurty i ikony muzyki wciąż żywe w sercach wychowanych w tamtych czasach nastolatków

Po obaleniu żelaznej kurtyny przeskoczyliśmy radośnie w kolorowe, plastikowe lata 90., by w szalonym pędzie kapitalizmu nadrabiać konsumenckie zaległości. Wszystko, nawet złoto, było wtedy plastikowe

W latach 90. dorastało się pod czujnym okiem Lary Croft, Duke’a Nukema, Solida Snake’a oraz innych ikon współczesnych gier wideo. Jaką wiedzę o świecie nam przekazały?

Disco polo czy klasycy polskiej kultury biesiadno-paraludowej byli tak samo odrzucani przez system jak zbyt ambitni twórcy kontestujący. Po upadku komunizmu te wszystkie głosy i wizje stały się słyszalne i widzialne

Tylko krytyczna misja może uratować muzea. W przeciwnym wypadku staną się one wyłącznie centrami atrakcji turystycznych – mówi Piotr Piotrowski, były dyrektor Muzeum Narodowego w Warszawie

Jako „porno-szykowne” opisuje się zdjęcia reklamowe, które odnajdują swoją inspirację w pornograficznych sposobach fotografowania. Ale równocześnie dotykają tematów transgresyjnych i zakazanych, odnajdując w przekraczaniu tabu stale odnawialne źródło inspiracji

Polskim architektom, podobnie jak zwolennikom reprywatyzacji, musiało się w 1989 roku wydawać, że możliwy jest powrót do punktu zero. W ich złudzeniach ukryta jest nieoczywista wartość i jednocześnie tragedia budownictwa tamtych czasów

Jej rysunki, obrazy, przedmioty i wiersze naznaczone są tragedią śmierci rodziców

Oczekując dziś intensywności, z jaką społeczeństwo przeżywało sztukę współczesną w latach 90., rozumujemy według starej logiki, zgodnie z którą sztuka jest ważna dla elit i „ludu”. Nie dostrzegamy, że tak naprawdę nie była dla nich ważna nawet wtedy

Lata 90. widzę jako obszar niepewności – jak daleko się posunąć w  diagnozach rzeczywistości, w otwarciu się na różne języki teatralne, z  którymi mieliśmy wówczas żywy kontakt. To istotne, bo dla polskiego teatru lata 80. były czasem wielkiej izolacji

Telewizyjną „Kartotekę” niemal jednogłośnie uznano za wydarzenie – reżyserię za znakomitą, rolę Łomnickiego za kreację. Sporo pozytywnych komentarzy wywołały dokrętki w plenerze. Premiera nowego wydawnictwa DVD „Teatr. Różewicz”

To, co łączy wszystkie projekty, wszystkie odsłony „Miast równoległych”, to właśnie uruchomienie różnego rodzaju strategii i taktyk, które przecinają w poprzek podziały na to, co publiczne i to, co prywatne

Czy w rozmowie o polskich latach 90. można uciec od wysłużonych haseł „epoki transformacji”? Czy w polskiej kulturze dekada po upadku komunizmu stworzyła nową, wyjątkową jakość, czy była jedynie szarą strefą łączącą lata 80. z XXI wiekiem?

Co Maciej Nowak robił w Bieganowie koło Poznania?????

Śpieszyłem się do domu, myślałem sobie, że od czasu wybudowania nowej trasy tramwajowej miasto wyładniało, chciałem jeszcze zdążyć do domu

Służby bezpieczeństwa w PRL analizowały corocznie miliony naszych najbardziej intymnych listów: o tym, że czyjaś matka choruje, ktoś kogoś kocha, za kimś tęskni. Zastanawiam się, co odczuwał perlustrator powracający do domu po kilku godzinach takiej pracy

Czym różni się „historia krytyczna” od „historii politycznej”? Zredagowany przez Agnieszkę Wiśniewską tom esejów poświęconych polskiemu kinu dokumentalnemu lat 1989-2009 jest sequelem tomu sprzed roku, zajmującego się rodzimym kinem fabularnym tego samego okresu

Ramą kompozycyjną „Melancholii”, w której prawdziwa apokalipsa zderza się z fantazjami na jej temat, Lars von Trier sugeruje, że katastrofa nie jest po prostu kresem życia

Wystawa jest wynikiem naszych badań nad koncepcją fikcyjnych tożsamości. Korzystanie przez artystów ze strategii heteronimu nie jest niczym nowym – mówią kuratorzy Miesiąca Fotografii w Krakowie

Nawet Agatha Christie, której drugi mąż był wybitnym archeologiem, sięgnęła w jednej z książek po starożytny sztafaż – dwa tysiąclecia przed Chrystusem w egipskich Tebach trup ściele się równie gęsto jak w XX-wiecznej Anglii

Festiwal poetycki sam w sobie jest przedsięwzięciem karkołomnym. Powodzenie takiego przedsięwzięcia zależy w dużej mierze od tego, na ile jego wewnętrzny rytm, rytm programu i przestrzeni, zdoła uwieść publiczność. Idealny festiwalowicz zasypia z szumem wierszy w głowie

Dawid Ringel, Lucyna, Bolesław i Anatol Badianowie, Eugenia Berger, Julian Gringras i Zuzanna Mensz wspominają świętowanie Pesach przed wojną

Kinga Dunin nie dyskutuje z diagnozą Zaremby, dotyczącą okoliczności sukcesu eugeniki w poszczególnych krajach, tylko z wnioskami, jakie mogą z niej wynikać

Trzeba pamiętać, że przekonanie o dziedziczności inteligencji, a nawet moralności, i przekonanie, że niemoralni i głupi rozmnażają się szybciej niż inni, miało te same walory i ten sam zasięg rażenia jak dzisiejsze przekonanie, że ociepla nam się klimat i to my jesteśmy temu winni

Poeci rozmawiają z poetami: Matywiecki z Konopnicką, Suska z Broniewskim, Sosnowski z Ważykiem. Książki z serii „Poezja polska od nowa” są kluczami do prywatnych mieszkań, w których trenuje się niełatwą sztukę słuchania

Celem lubelskich „Kodów” jest zestawienie estetyki muzyki tradycyjnej i nawiązań folklorystycznych z muzyką współczesną, silnie improwizowaną i nowatorską

Marzenia Mahlera o szczęśliwym życiu osobistym z Almą, podobnie jak nadzieja, że „V Symfonia” spodoba się publiczności, nie spełniły się. „Nikt jej nie zrozumiał – komentował kompozytor. Żałuję, że nie mogę poprowadzić jej prawykonania pięćdziesiąt lat po mojej śmierci”

Różne elementy, często też poczucie żenady, albo radości, składają się na wypełnioną bańkę, którą trzymam w ręce. I to jest to, na co chcę patrzeć

Słuchowisko „Lato Muminków” jest tak urocze, jak uroczy są bohaterowie. To baśń dla dzieci, w której muzyka jest najmocniejszą stroną. Śpiewają m.in. Krystyna Prońko i Bernard Ładysz, czytają Ryszarda Hanin, Mieczysław Czechowicz, Danuta Szaflarska. Narrację prowadzi nieodżałowany Gustaw Holoubek

Muzyka to broń przyszłości, mawiał Fela Anikulape Kuti, nigeryjski twórca afrobeatu. Dziś jego spostrzeżenie należałoby rozwinąć: kultura to broń XXI wieku

Książka „Obok – albo ile procent Babilonu?” pozwala wejść w środek niekończącego się wielogłosu o muzyce i środowisku tzw. „kontrkultury”, przede wszystkim o fenomenie zespołu Kryzys

Zasoby finansowe, z których korzystamy i które są naszymi wytworami, rządzą się coraz mniej przejrzystymi zasadami organizacji. Ich ontologiczny status także nie jest jasny

Flaneur odwiedził miasto gołębi i poetów. Pojechał bez okazji, ale zajrzał do nowo otwartego Muzeum Sztuki Wpółczesnej, gdzie przypadkowo natknął się na artystę Maurycego Gomulickiego, prawdziwego mola książkowego

Oto jesteśmy w gmachu pachnącym nowością, w Polsce, a nie w mitycznej Europie. Nie jest to ani biurowiec, ani centrum handlowe, ani aqua park, tylko najprawdziwsze Muzeum!

Wierzcie lub nie, mamy nad Wisłą muzeum sztuki współczesnej. Nazywa się MOCAK, wylądowało w Krakowie i – jak na muzeum przystało – wychodzi się z niego przez sklep z pamiątkami. A w nim lalki dla dorosłych i… duchy z filmu Spielberga

W spektaklu „Artaud. Sobowtór i jego teatr” namysł nad historią i istotą teatru, fascynacja postacią kolejnego mistrza i potrzeba szukania kolejnej nieprzetartej ścieżki, zaprowadziły Passiniego na intelektualne i estetyczne manowce

O ile teatr dla dzieci może nie spełniać żadnych nadrzędnych celów ponad zabawą, to jednocześnie należy pamiętać, że tylko dzieciom teatr może wyrządzić prawdziwą krzywdę

Prawie lato, ale żaden tam sezon ogórkowy, dzieje się, a niedługo będzie dziać się jeszcze więcej. Otwarto Muzeum Sztuki Współczesnej w Krakowie, za chwilę startuje nowa odsłona Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni, potem kolejne festiwale

Tylko w PUDELICIE: rękopis „Ojczyzny”!

Owego listopada zabrakło Mamy Muminka. Zostawiła tylko list: „Bardzo proszę nie rozpalać w piecu, bo mieszka w nim przodek”. Jej rolę przejęła Filifionka, która podobno lubiła gotować. Gdy Wuj Truj złowił rybę, postanowiła przygotować zapiekankę

Sprzedawca sera eksponował pośrodku jednej z parceli swoją bladą i melancholijną urodę

W filmie rosyjskim Renardów „Mama” widzimy monstrualnie grubego, dorosłego syna i drobną rodzicielkę, która się nim zajmuje. To dzieło radykalnie minimalistyczne. Jakby reżyser uznał, że samo zestawienie tych dwóch figur jest na tyle dobitne, że wystarczy za wszystkie sensy

Planete Doc Film Festiwal to niekończący się festiwal ludzkiego cierpienia, morze filmów, w których widzimy świat nad przepaścią. Na szczęście nie tylko. W tym roku globalne skandale ustępowały często pola prywatnym historiom

Szczytem bezczelności są „Gwiezdne Wojny”. Statki kosmiczne strzelają laserami a naokoło głowy wybuchy w Dolby Surround. System Pro Logic okazuje się No Logic, jako że w przestrzeni kosmicznej nie ma dźwięku, bo nie istnieje ośrodek, w którym poruszałyby się fale

Lud-tłum na chwilę, jednocząc się wokół arbitralnie wybranej ofiary, przyznaje sobie absolutną władzę ustawodawczą, wykonawczą i sądowniczą. Pojawia się w filmach prawie zawsze jako symptom niedziałającej, fasadowej demokracji

Złotą Palmę wygrał szczęśliwie Terrence Malick! Trudno wszak powiedzieć, czy nie odegrała tu roli słynna już wpadka Larsa von Triera na prasowej konferencji

Kino aż roi się od błędów. Tenisówki na nogach antycznego legionisty to standard. Są jednak również błędy mniej oczywiste: błąd ideologiczny, teorii, rzemiosła, rutyny, zamieszkania, urodzenia, obsady, spojrzenia, semantyczny, czy z roztargnienia

Dlaczego uważne śledzenie szlachetnej idei błędnego rycerstwa wprawia czytelnika w etyczną konsternację? Na czym polega błąd Don Kichota? Dlaczego zamiast pomagać szkodzi, zamiast śmieszyć budzi obawę?

„Eugenika” Macieja Zaremby właśnie ukazuje się w Polsce. Niestety, autor przedstawia eugenikę jako nemezis, zemstę za ludzką pychę, próbę uporządkowania społecznego świata. Jedyną sensowną alternatywą okazuje się tu katolicyzm i wolny rynek

Obalenie konwencji – na przykład pojedynku – wymaga perfidii, czyli myśli zaprzecznej, nieodłącznej dla Gombrowicza od sztuki Analizy. A skąd perfidia? Z przyzwolenia na błąd, co stanowi inne miano wolności

U Whitmana poeta staje się wszechwidzącym podróżnym świata. Obejmuje – nie wyobraźnią, ale obserwacją – rzeczy w różnym czasie i różnej przestrzeni. Przygotowuje poetycki grunt między innymi dla Miłoszowego „panseksualnego obrazożercy”, którego apetyt na świat będzie już nieskończony

Grzechem pierworodnym refleksji na temat sztuki masowej jest według Noëla Carrolla opaczne zrozumienie myśli Kanta. Istota błędu sprowadza się do brzemiennego w skutki przesunięcia pojęciowego

„Licht” to coś w rodzaju monumentalnej kosmicznej sagi. Karlheinz Stockhausen pracował nad nią ćwierć wieku i skomponował blisko 30 godzin muzyki. W kwietniu odbyła się premiera „Sonntag”, ostatniej części cyklu

18 maja mija 100. rocznica śmierci Gustava Mahlera – jednego z  najważniejszych kompozytorów przełomu XIX wieku i XX wieku. Od kilku tygodni prowadzimy cykl MAHLER-BEDECKER, dziś proponujemy ankietę z udziałem m.in. Adriany Prodeus, Bogusława Deptuły, Marcina Gmysa, Adama Suprynowicza…

Kamieniem obrazy dla słuchaczy premierowego wykonania „IV Symfonii” była pozamuzyczna tematyka dzieła Mahlera, w sposób naiwny i infantylny odnosząca się do kwestii wiary chrześcijańskiej

W „Turandot” Treliński tworzy sen, który jest makabryczny i aksamitny zarazem, w którym czegoś się od nas domagają, ale nie wiemy czego. Niepokój jest miękki i dręczący, lekki i dotkliwy

Przyzwyczailiśmy się myśleć o błędzie jako o czymś negatywnym. Tymczasem błąd można wykorzystać konstruktywnie – do budowy i tworzenia. Glitch art wykorzystuje momenty niedoskonałości, błędów – chwile kiedy rozpada się oczywistość narzędzia

Błąd boli. Kołacze się „z tyłu głowy”. Doprasza uwagi, podjęcia natychmiastowych kroków. Czy błąd życiowy jest czymś namierzalnym? Posłuchaj sondy o błędach młodości

Tekst, choćby jego maszynopis był idealnie czysty, i tak w drukarni może zmienić się nie do poznania. Trzeba go złożyć na linotypie, a zecer może mieć zły dzień. Potem do redakcji wędrują długie szpalty korektowe na szarożółtym papierze

Błąd Systemu jest być może jedyną sytuacją, kiedy dotkliwie zdajemy sobie sprawę z funkcjonowania tej makrostruktury

Popełnić błąd zdarza się każdemu. To banalne spostrzeżenie m.in. Cycerona należałoby rozwinąć, bowiem w życiu bywa tak, że liczy się nie tyle sam błąd, ile jego konsekwencje

„Czas istot­nie pły­nie i sztu­ka na tym po­le­ga, by mu do­trzy­mać kro­ku. Je­śli nie chcesz uto­nąć, sur­fuj wy­trwa­le, czy­li zmie­niaj tak czę­sto, jak po­tra­fisz, gardero­bę, meb­le, ta­pe­ty, wy­gląd i zwy­cza­je, a krót­ko mó­wiąc – siebie” – fragment książki „Kultura w płynnej nowoczesności”

Czy pośród wykładni obrazu jedna jest właściwa, a pozostałe błędne? Może błąd – rozumiany na wielu poziomach – jest czymś nieuniknionym w konfrontacji z dziełami sztuki, zwłaszcza wówczas, gdy próbuje się je odczytać i przełożyć na słowa?

O teatralnych archiwach, digitalizacji, rejestracji filmowej w teatrze i teatralnych powidokach rozmawiają pisarka teatralna Małgorzata Dziewulska, Dorota Buchwald z Instytutu Teatralnego, Mateusz Żurawski z archiwum Grzegorzewskiego oraz Paweł Soszyński z Dwutygodnik.com

Pomysł na błędny numer narodził się w redakcji dawno, ale z różnych przyczyn, jakby przekornie, odmawiał natychmiastowego urzeczywistnienia

Z okazji majówki prezentujemy rysunkowe wspomnienia Malwiny Konopackiej z jej podróży do Brazylii. Nam pozostaje tylko marzyć przy majówkowym grillu o podobnych fajerwerkach ...

4 lipca 1862 roku Charles Dodgson wybrał się na piknik. Jedzono niewidzialny tort, pito nieistniejące wino. I to nie alkohol przyprawił towarzystwo o zawrót głowy, a historia, którą opowiedział Dodgson – znany wkrótce pod pseudonimem Lewis Carroll

PUDELIT.EDU* o szewskiej pasji do abstrakcji!!!!

Zanim nadszedł czas niepogody, ryba słabo brała na płytkich wodach, jest więc oczywiste, że teraz trzeba spróbować głębiej

Jeśli przyjąć, że herezja jest wyjściem poza ogólnie przyjętą normę, regułę, które na obszarze kina mają bardzo represyjny charakter, to tak – kino kobiet jest rodzajem herezji

W post-metafizycznej rzeczywistości kolektywna żałoba nabiera charakteru histerii, absurdalnych oskarżeń, licytacji, kto bardziej boleje. Widać to w „Między światami”, znamy to z polskich lamentów narodowych

Niezależność widniejąca w podtytule krakowskiego festiwalu to termin niejednoznaczny. Praktycznie każdy zapytany o nią reżyser odpowiadał odmienną definicją.

Wenecję od Sycylii dzieli dystans nie tylko geograficzny, nawet dialekty, którymi się tam mówi, są niemal osobnymi językami

„Dźwignąłem sto dwadzieścia na ławeczce prostej, czyli nie pobiłem rekordu, ale i się nie obsunąłem” – Łukasz Orbitowski, w chwili wolnej od pisania,  funduje horror własnej masie mięśniowej!

Kogo żegnano w Santo Lugares? Kim był ten wielki pisarz, który wskutek postępującej ślepoty nie mógł już ani pisać, ani czytać, więc w ostatnich latach głównie malował, i który w ciągu swego długiego życia napisał prozą tylko trzy dzieła?

Cierpienie to nieodłączny element owej „choroby oczu”, jaką jest myślenie. Tymczasem jedyne nasze zadanie na świecie to istnieć egoistycznie, „istnieć wyraziście”, tak jak istnieją przedmioty, i „potrafić to robić bez myślenia o tym”

W tomie esejów o Rosji Miłosz często odnosi się do tradycji XIX-wiecznej, w tym głównie do Dostojewskiego, którego studiował i wykładał studentom amerykańskim, ale nie unika także komentarza współczesnego. To ryzykowna droga

Poeta nie chce już pisać wierszy, te jednak rodzą się i pojawiają na kartce papieru. Kto lub co pisze wiersz? I dlaczego wiersz „przestaje oddychać”, zanim jeszcze ujrzy światło czytelniczego dnia?

Rozmowa z Anatolem Gotfrydem, autorem książki „Niebo w kałużach”, urodzonym na Kresach Żydem uratowanym z Holocaustu. Po wojnie – dentystą Samuela Becketta i Zbigniewa Herberta

Bóg, najwyższy byt i pełnia, do której wszystko podąża – tak prezentuje się przesłanie „III Symfonii”. W jednym z listów Mahler pisał o niej tak: „Moja symfonia będzie czymś, o czym świat jeszcze nie słyszał”

Trzecia inscenizacja „Salome” w dorobku Marka Weissa – subtelna, a zarazem prowokująca – potwierdza niekończące się możliwości interpretacyjne tej opery

Co tam narzekania starego zrzędy i nudziarza. Ważne, że publika bawiła się znakomicie. Rzec by można: szaleństwo na trybunach; bałem się, że ktoś marynarką zacznie w końcu wymachiwać

„Muzyka barokowa jest pochodną barokowej estetyki sztuki. Zwróć uwagę: typowy dla Caravaggia światłocień przebłyskuje także w muzyce Monteverdiego” – mówi śpiewaczka Roberta Mameli

Od samego początku muzyka duetu Gregory-Utley idealnie złączyła się z  filmem Dreyera. Tak idealnie, że o istnieniu grających na żywo artystów przypomniałem sobie dopiero przy okazji kończącej cały obraz sceny

Chcąc udowodnić, że dzisiejszy flaneur nie musi być otyłym i nieciekawym rezydentem galerii handlowej, Dwutygodnik rusza z nowym cyklem. Adam Kruk pchany ciekawością, która jest bezcelowa i właśnie dlatego piękna, zagląda z kamerą tam, gdzie niewielu w polskich mediach zagląda

„Dwutygodnik” kończy dyskusję nad PAKTEM DLA KULTURY. Wśród komentujących ostatnie paragrafy m.in. Agata Diduszko-Zyglewska, Alina Gałązka, Aleksandra Przegalińska, Jarosław Czuba, Jarosław Lipszyc... Już 14 maja 2011 podpisanie Paktu!

Bądź czujny, nie wierz temu, co widzisz i słyszysz. Albo na odwrót – poddaj się fikcji, olej poziom meta, zapomnij się w narracjach. Czasem naiwność popłaca. Ale gdy uwierzysz we wszystko, będzie to znak, że opętał cię Roee Rosen

Problemów w polskim tańcu jest tak dużo, że aż trudno uwierzyć, że ktoś świadomie wybiera taką ścieżkę kariery. Mamy tu jednak do czynienia z sytuacją, kiedy środowisko wyrasta ponad wewnętrzne animozje, by zjednoczyć się dla wspólnego celu

Szczęśliwi Ci, którzy wyjeżdżają z miast, porzucają blokowiska, asfalt i chodnik na piasek i trawę zmieniają. Polecamy jednak o nas nie zapominać i pod gruszą z laptopem zasiąść. Jest co czytać i oglądać!

PUDELIT.EDU* poucza i obnaża

Tak więc znalazła się znów na szosie, prowadzącej do Nadarzyna wraz z matką, która szła potulnie i cicho, choć niosąc w prawej ręce lewą, zranioną

Nie chowaj się w szafie, nie oglądaj się za siebie, nie pytaj o drogę na stacjach benzynowych, unikaj ludzi z zepsutymi zębami i bielmem na oczach. I nigdy, przenigdy, nie uprawiaj seksu!

Zrobił ponad 40 fabuł, które ponad 40 razy były nominowane do Oscara. Przynajmniej co trzeci był filmem wybitnym. Debiut – „Dwunastu gniewnych ludzi” – z miejsca stał się klasykiem. Odszedł filmem ostrym jak brzytwa i wściekłym jak jego najbardziej charyzmatyczni bohaterowie

„Niezależność” to niepodążanie za modą, nie wchodzenie w projekty, które zaproponują ci producenci, bo naoglądali się amerykańskich filmów i myślą, że da się tamtejsze trendy przeszczepić na polski grunt

Całą historię Polski trzeba napisać na nowo jako historię wieloetniczną. Polska, którą dziś znamy została stworzona przez Hitlera i Stalina – stanowi endecki ideał

Cunningham, który sam mieszka na dolnym Manhattanie, w powieści „By Nightfall” opowiada o życiu współczesnych nowojorskich mieszczan: dobrze ubrani, w gustownie urządzonych apartamentach, martwią się o swoją pracę w obliczu kryzysu

Kobieta wysiada na Raspail. A Miłosz zostaje sam z „ogromem rzeczy istniejących”, ale bez możliwości dotarcia do którejkolwiek z nich. Pozostają mu tylko odbicia

Jak często słyszymy Konopnicką ze sceny? Kto ostatnio czytał Broniewskiego albo Ważyka? Projekt „44. Poezja polska od nowa” jest wyjątkowy. Odkurza nazwiska, które niesłusznie zramolały, z pustych, pamiętanych zwykle tylko z lat nauki haseł, robi tematy żywe, zróżnicowane, intensywne

Dwie autobiograficzne książki Ewy Kuryluk, „Goldiego” i „Frascati” należy czytać jako całość. Ich tematem jest historyczna i polityczna trauma i zrodzony z niej język, który ma ją jednocześnie wypowiadać i maskować

Gorzkie, rymowane, lapidarne. Wiersze Marty Podgórnik przedstawiają bohaterkę silną, ale obolałą, znieczuloną, ale nie nieczułą, i na swoje nieszczęście – piekielnie przenikliwą

Kim naprawdę jest Kalaf? Czy istnieje kompleks Turandot? Ile w nas jest ofiary, a ile egocentryzmu, ile oddania, a ile żądania. O kobietach, miłości, szczęściu, cierpieniu i pożądaniu rozmawiają psycholog Wojciech Eichelberger i reżyser Mariusz Treliński

„Deus Passus” Wolfganga Rihma kończy wiersz „Tenebrae” Paula Celana, poety, Żyda, tragicznie zmarłego po samobójczym skoku do Sekwany, o którym Émile Cioran napisał, że „nie był człowiekiem, tylko otwartą raną”

Duchowo i mentalnie niezależny, outsider z Krakowa, funkcjonuje całkowicie poza obiegiem nowoczesnych tendencji i mód

Niedługo po skomponowaniu „II Symfonii” Mahler zdecydował się na przyjęcie chrztu

Jeszcze kilkadziesiąt lat temu uwielbiany, przez publiczność wręcz noszony na rękach. Dziś w najlepszym wypadku otwiera poczet wirtuozów dźwigających na barkach spuściznę XIX-wiecznej pianistyki

Stambuł to skrzyżowanie Azji z Europą, jak przyjęło się formułować tureckie doświadczenia w podróżniczo-turystycznym slangu. Tu ścierają się wpływy wszystkich możliwych systemów politycznych, religii i tradycji

„Dwutygodnik” włącza się do dyskusji nad PAKTEM DLA KULTURY. Wśród komentujących m.in. Alina Gałązka, Iwona Kurz, Witek Hebanowski, Paweł Dobrowolski... Za dwa tygodnie ostatnie paragrafy (10-19). Zapraszamy do czytania i pisania!

W warszawskiej galerii Le Guern trwa wystawa „To” Igora Omuleckiego. Wzięty młody fotograf, któremu rozgłos przyniósł ironiczny dokument, ułożył prace wykonane różnymi technikami w kontemplacyjny cykl o przemijaniu, zanikaniu i śmierci

Stanisław Radwan zakomponował wieczór poświęcony pamięci Jerzego Grzegorzewskiego tak, jak swoją płytę „Coś co zginęło szuka tu imienia”. Żebyśmy czuli powagę chwili, ale i jej lekkość

„Życie seksualne dzikich” Garbaczewskiego i Cecki, pomysł migrującej wyspy otoczonej szarą strefą, to teatralny eksperyment, który zmierza w pustkę

Internet przybliżył wszystko, jeszcze bardziej wzmógł paranoję związaną z czasem. Umysł pęcznieje od nadmiaru bodźców, bolą oczy, człowiek zaczyna myśleć już tylko o tym, czego nie zrobił

Czymże innym, niż rozpisaną na XVI rozdziałów agonią głównego bohatera, jest powieść „Na wspak” Huysmansa – biblia dekadentów, neurasteników, eskapistów i impotentów

Tylko W PUDELICIE!!!!!

Hablund przede wszystkim był zachwycony

Nie żyjemy już w Polsce. Przekonanie o tym, że mamy jakieś zobowiązania wobec Polski, skończyło się. Naszym jedynym obowiązkiem jest robienie dobrych filmów

Muzyka, nawet najbardziej hałaśliwa, jest techniką, która ma nas uchronić przed hałasem, wyciszyć odgłosy z zewnątrz. Taki właśnie jest dźwięk w filmie „I tak nie zależy nam na muzyce”

Hersonski przywołuje cytaty ze wspomnień z getta, z dzienników, relacji, zaprasza też Ocalonych do współtworzenia komentarza – dla każdego z nich organizuje prywatną kinową projekcję „Das Ghetto” i filmuje ich reakcje, wypowiedzi

Filmowcy kurczowo trzymają się wydeptanych ścieżek i – nierzadko cynicznie – odcinają kupony od sławy i świętości swego bohatera. Ich Papież jest produktem z luksusowego magazynu: wygląda jak połączenie celebryty z dobrotliwym dziadkiem

Niekochane i niedocenione. Nad losem filmów krótkometrażowych można biadolić niemal bez końca. Można też wziąć się w garść, zaprosić twórców, zrobić porządną selekcję, promocję i urządzić taki festiwal, jak Short Waves

Miłosz uśmiechnięty, w jasnych spodniach, rozpiętej marynarce. Herbert ubrany na czarno, zasępiony, zaciskający usta. Tydzień później z dezynwolturą napisał do Jeleńskiego: „Trzy dni byłem w La Messuguière pod czułą opieką Czesiów. Gombrowicza nie odwiedziłem, bo spałem”

„Ma masę forsy. Czy widział pan jego samochód? Jest oczywiście Żydem, ale bardzo porządnym chłopakiem”

Z Calasso się nie dyskutuje. Jego wizja poezji jest na tyle radykalna, że można ją tylko zaakceptować lub odrzucić. Chwilami dawałem się uśpić potoczystej frazie, ale ostatecznie nie chcę brać udziału w tej ucieczce poezji przed ratio

Pisarz zmarł w Brukseli 3 kwietnia 2011. Przypominamy rozmowę przeprowadzoną dla „Dwutygodnika”. „Moje pisarstwo jest radosną bezczelnością. To jest czelność człowieka szczęśliwego” – mówił w grudniu 2009

Gustawa Birencwajg, niemal rówieśniczka XX wieku, opowiada tym razem o tułaczce z czasów wojny, pracy w żłobkach i życiu w powojennej Polsce

„Saturn” Jacka Dehnela to fikcja i nie musi pozostawać w zgodzie z głównym nurtem badań naukowych. Tylko czy powieść poświęcona artyście nie powinna nam pomóc zrozumieć jego dzieła?

Zaczynając działalność w Biurze Literackim, zadałem sobie pytanie: czy literatura i czytanie tekstów mogą być jeszcze komuś do czegoś potrzebne? Teraz powtarzam je sobie, wystawiając publiczność na kolejne próby. Misją nie jest utrzymanie „oglądalności”, ale rozwój literatury

Tłumacz Vladimira Nabokova mówi o swojej fascynacji jednym z najwybitniejszych pisarzy XX wieku, o niebycie, sobowtórach, motylach, symbolach, erotyce i o tym, na czym polega dobry przekład

Czytelnicy zakładają, że „Złote żniwa” domagają się jakiegoś aktu – przeprosin, wyznania, zadośćuczynienia. Ale nam nie chodziło o to, by ktoś posypywał głowę popiołem

Jeśli porównać książki o Szymanowskim napisane w ubiegłym i obecnym stuleciu, można odnieść wrażenie, że ich bohaterem nie jest jeden i ten sam człowiek

Mahler miał świadomość ryzyka, gdy prezentował publicznie swą „I Symfonię D-dur” w listopadzie 1889 roku w Budapeszcie. Na skomponowanie utworu poświęcił aż cztery lata. Chciał osiągnąć sukces

„Dwutygodnik” włącza się do dyskusji nad PAKTEM DLA KULTURY. Wśród komentujących m.in. Alina Gałązka, Mirosław Filiciak, Karolina Ochab, Marcin Król, Michał Merczyński... Za dwa tygodnie kolejne paragrafy (6-10). Zapraszamy do czytania i pisania!

Wystawa Neo Raucha jest częścią imponującego tournée, związanego z jubileuszem pięćdziesięciolecia artysty: po podwójnej wystawie w Lipsku i Monachium możemy oglądać w warszawskiej Zachęcie jego „Mit realizmu”. Trzydzieści obrazów z ostatnich dwóch dekad. Twórczy regres

„WYbór obRAZ + Nihil Negativum” grupy Twożywo to propozycja z cyklu „znacie? to posłuchajcie!”. Słuchać warto, bo to ostatni pokaz duetu, który kończy działalność artystyczną

1 kwietnia rozpoczęły się 30/31 Warszawskie Spotkania Teatralne. Przypominamy fragmenty popremierowych recenzji autorów „Dwutygodnika” o niektórych spektaklach

„Rozrzuceni po plaży jak fragmenty przezroczystej meduzy, niewidzialni, bezwolni, pozbawieni środowiska. Dzicy szykowali się do teleportacji” – tekst powstał w czasie prób do „Życia seksualnego Dzikich” w reż. Krzysztofa Garbaczewskiego

W swoim dokumencie „Grotowski ← Flaszen” Dziewulska postawiła sobie za cel rzecz właściwie niemożliwą: zrewidować dyskurs narosły wokół Grotowskiego przy pomocy, a może nawet ustami głównego rzecznika tego dyskursu – Ludwika Flaszena

„Święto wiosny” to symbol transgresji. To przekraczanie oczekiwań i przyzwyczajeń publiczności. To wreszcie odrzucanie tego, co w tanecznym języku opresyjne, fałszywe, czy po prostu anachroniczne. O najnowszych spektaklach Leszka Bzdyla i Katarzyny Chmielewskiej oraz Janusza Orlika

Kiedy całkiem niedawno, publikując kolejny odcinek „Kultury na rauszu” (o Fellinim), zauważyliśmy, że nosi on liczbę porządkową dwa tysiące, doszliśmy do wniosku, że jest całkiem dobrze

Urodziny Olghiny di Robilant skończyły się skandalem, kiedy ku uciesze paparazzi tancerka Aiché Nana wykonała striptease. Podwiązek pozbyła się także wstawiona Anita Ekberg. I choć w Rugantino zabrakło Felliniego, to właśnie jemu „rzymska orgia” zawdzięcza nieśmiertelność

PUDELIT.EDU* to nowa dietetyczna linia PUDELITA, w sam raz na wiosnę. Dzięki niej nasi czytelnicy będą mogli zabłysnąć dykteryjką w kawiarnianych ogródkach!

„Ta wstążka mogłaby być bardziej czerwona”, pomyślał. „Wyglądałaby w jej włosach jeszcze ładniej”

Kino w Polsce musi być infantylne, skoro jest infantylne administracyjnie. Inaczej zaczęłoby zadawać pytania, które mogłyby wybudzić z letargu szeregowego konsumenta

„Młyn i krzyż” Majewskiego podnosi „ziarnisty realizm” do jakości HD i miesza go z malowaną mistyfikacją. Przy tym film nie przytłacza widza, ale pozostawia mu wolne miejsce

Ostatnie lata przyniosły kolejną falę ataku obcych. Po zombich i wampirach przyszli znów kosmici. To emanacja współczesnych lęków – przed terroryzmem, wojną, upadkiem cywilizacji. Nieczęsto jednak zdarza się taka ramota, jak „Inwazja: Bitwa o Los Angeles”

Twórcy „Glee” wykorzystali wszystkie najpopularniejsze wątki i zrobili serial o szkolnym klubie piosenki w prowincjonalnym amerykańskim liceum. Sprawdźmy listę obecności. Młodzi? Są. Śpiewający? Są. Amatorzy? Są. Trafiony zatopiony

Miłosz jest „podróżnym świata”, bo wszystko, co widzi i słyszy przenosi w „czarodziejski rejestr”. Podróżując, szpieguje, podgląda, pożąda, pożera obrazy, bada, kolekcjonuje

Polityka historyczna przypomina księgowość kreatywną: jest z nią nawet wygodnie, ale w końcu przychodzi bankructwo. Myślę o tym, gdy czytam tekst Pawła Machcewicza na temat „Złotych żniw” Jana Tomasza Grossa

Marek Huberath jest jednym z najciekawszych twórców literatury fantastycznej w Polsce. Jego nowa powieść „Vatran Auraio” broni honoru gatunku

Zaledwie miesiąc temu odbyła się premiera trzeciej opery Prasquala – „Ophelia”. O muzyce tego trzydziestoletniego kompozytora piszemy w nowym cyklu „Dwutygodnika” – prezentującym najmłodsze pokolenie polskich twórców

Uwielbiał marsze wygrywane przez orkiestry wojskowe, ludowe piosenki czeskie i niemieckie, żydowskie szmoncesy z  repertuaru knajpianych kapel. Z okazji roku Gustava Mahlera „Dwutygodnik” rozpoczyna cykl poświęcony kompozytorowi

To wszystko nie znaczy, że Krzysztof Penderecki przestaje pisać muzykę. Przeciwnie. Słuchając „Pieśni zadumy i nostalgii”, mam wrażenie, że kompozytor tak naprawdę pisze operę. „Dziady”

Jednym z moich muzycznych bohaterów jest Fryderyk Chopin. W latach 80. równo przez rok słuchałem w kółko tylko jego muzyki. Aż w końcu żona powiedziała: „Omar, ty chyba masz jakiś problem?!”

3 marca 2011 roku zmarł Bohdan Pociej – muzykolog, krytyk muzyczny, eseista, redaktor. Jeden z najważniejszych polskich pisarzy muzycznych XX wieku

Jaron Zepel Lanier jest muzykiem, informatykiem, twórcą terminu „rzeczywistość wirtualna”. Do niedawna uważany był za umiarkowanego futurystę. Dziś, po publikacji manifestu „You are not a gadget”, trudno powiedzieć, kim właściwie jest. Wiadomo tylko, że porządnie namieszał

Dzieło Jerzego Nowosielskiego – nierozłączny splot teologii i malarstwa – prześwietlone zostało na wiele sposobów. Teraz, kiedy jest już domknięte, jak zostanie przeczytane? Powiedzmy sobie szczerze: to nie jest dobry czas na malarstwo inspirowane ikoną

Powieść, której bohaterem jest popularny artysta, wystawa, z której w ostatniej chwili wycofuje się jeden z głównych protagonistów. Co się za tym wszystkim kryje?

Zanim zabraliśmy się do pisania „Za fotografię!”, doszliśmy jako socjologowie do wniosku, że obrazy nas najzwyczajniej w świecie znudziły. Bo się powtarzają, bo są banalne. A skoro obraz jest coraz mniej ciekawy, to co robić?

W Zachęcie trwa wystawa „Trzy kobiety. Maria Pinińska-Bereś, Natalia Lach-Lachowicz, Ewa Partum”. Po raz pierwszy występują obok siebie w takiej konstelacji. Ale nie o stworzenie harmonijnego tria tu chodzi. Każda z nich przeprowadza próbę samoidentyfikacji na własną rękę

Właśnie ukazała się płyta Stanisława Radwana z muzyką do spektakli Jerzego Grzegorzewskiego. Drugiej takiej artystycznej pary w polskim teatrze nie było

Wiele się mówi o nierealności w internecie, mało o surrealności samego medium internetowego, liryzmie nieistniejącej właściwie strony

Rozmyślając nad przepisem wynikającym z lektury „Pchły Szachrajki”, w pierwszym odruchu na nadchodzący właśnie post pomyślałem o owych babach drożdżowych napchanych nutami zamiast rodzynków, które zaburczą w naszych brzuchach wojskowymi marszami

PUDELIT w operze!!!!

Gdyby nie ten list, nigdy bym do tego nie wróciła

Biopolityka to władza politycznego i społecznego definiowania granic życia i śmierci. Kino ostatnich lat odbija, wyraża i stymuluje dyskusję na ten temat

„Poznasz przystojnego bruneta” to piąty projekt, zrealizowany przez słynnego Nowojorczyka w Europie. Kolejny bez słynnej postaci neurotyka. Allen w grudniu skończył 75 lat i chyba ciągle marzy mu się Wielki Film

Noszę soczewki, bo wychowałem się przed ekranami, grywałem w „Prince of Persia”. Na takiej samej zasadzie przynależna mojemu pokoleniu może stać się depresja – mówi reżyser „Sali samobójców”

„Czarny czwartek” Krauzego przychodzi późno, bardzo późno. O Janku Wiśniewskim, który padł, wesoło podśpiewywali esbecy w filmie Pasikowskiego kilkanaście lat temu. Wówczas widzowie bywali tą sceną rozbawieni. Dlaczego dziś mieliby opłakiwać Drywę i robotników?

„Sala samobójców” Jana Komasy dotyka zbiorowego złudzenia, że rodzina ma nas chronić przed niedojrzałością, samotnością, bezcelowością istnienia. Niestety, nie chroni

Nie da się zwięźle powiedzieć, o czym są opowiadania Alice Munro – jednej z najwybitniejszych pisarek wsp&´łczesnych, do niedawna nieznanej w Polsce. Jedno jest pewne: działają z wielką siłą´

W „Cudownej podróży” rzeczywistość wyraża się w piórach, chmurach i kwadratach ziemi. Na grzbiecie zbuntowanej domowej gęsi można łatwiej, a może i mądrzej, pokonywać przeszkody, przy których trudzą się filozofowie

Nowa powieść Philipa Rotha „Wzburzenie”. Banalne na pozór romansidło z college'u kończy się fabularnym trzęsieniem ziemi

Wyrzekanie na Grossa rozlega się z każdego głośnika. Rozmowy o „Egzekutorze” jak nie było, tak nie ma. O metodologii Grossa wypowiada się nawet redaktorka z wydawnictwa „Znak”. O Stefanie Dąmbskim pamięta już tylko rodzina

„Gdzieś dalej, gdzie indziej” to książka, którą trudno zamknąć w jakiejkolwiek przegródce. Apulia Dariusza Czai nie jest stabilną konstrukcją. To projekt antropologii niepokoju

Może więc oswojenie z fizjologią, wzmocnione wrodzonym zamiłowaniem do makabry, sprawiło, że lubię oglądać seriale policyjne, w których prawdy o zbrodni dochodzi się w laboratoriach, a główną postacią jest antropolog policyjny, chemik albo patolog

Gustawa Birencwajg, niemal rówieśniczka XX wieku, opowiada o Łodzi swojego dzieciństwa, żydowskich świętach, o wojnie i o tym, jak poznała swojego męża

W latach 60. twórczość Pattena i spółki ochrzczono niechlubnym mianem pop-poetry. Wydany przez Biuro Literackie tomik to okazja, żeby przyjrzeć się zjawisku nieco chłodniejszym okiem

Antologia „Kultura dźwięku” uczy nas, że nie trzeba zawężać samego siebie do tego, co duchowe i niecielesne, by słyszeć

Muzyka nie powinna być nudna. Nie chodzi o to, żeby cały czas była jakaś akcja i dramat, tylko żeby w konstrukcji było napięcie. To może być minimalistyczny, długi utwór. Ale od razu widać, czy to jest tylko pykanie, czy to pykanie jest może skonstruowane

Chopin jest zawsze w bok od tego, co chciałby sobie dośpiewać wyedukowany na romantycznych wzorach meloman. Spróbujmy zagwizdać Schumanna, Mendelssohna czy Brahmsa, a potem Chopina. Jak w przypadku Prokofiewa czy nawet Bacha – jest cholernie trudno

Jazz jest niesamowity zwłaszcza z powodu improwizacji, która zakłada ryzyko, niepewność. Kto szuka bezpieczeństwa w jazzie, powinien zająć się czymś innym – mówi lider Marcin Wasilewski Trio. Płyta „Faitfhul” ukazuje się właśnie w legendarnej wytwórni ECM

„Przejrzystość rzeczy”, której doświadczamy dzięki sieci, jest jak błysk miliona halogenowych lamp, skierowanych z milionów stron w źrenicę naszego oka. Bez żadnego filtra czy osłony

„Nie podchodzę do architektury zbyt ortodoksyjnie i często sam nie rozumiem tego procesu. Czasami inspiracją jest utwór muzyczny, wiersz czy układ promieni światła na ścianie” – mówi Daniel Libeskind. Jego prace można właśnie oglądać we wrocławskim Muzeum Architektury

Nie rozmawiałam z autorami pracy tak jak Aleksandra Hirszfeld. Nie będę więc dyskutować z tym, czy w rozmowie grupa „ostentacyjnie bagatelizowała jej artystyczny wymiar”. Odniosę się do samej pracy, która jest domkniętą całością i może być interpretowana bez dopowiedzeń autorów

Bazgrał w pośpiechu genialne obrazki, z których potem mozolnie całe ekipy wywodziły hektary dekoracji. Jak Mozart miał od razu wszystko w głowie i męczarnią było dla niego cierpliwe przelewanie na papier

„Tęczowa Trybuna 2012” to takie „Anioły w Ameryce”, w których zamiast „onirycznych światełek” zapala się, jak chciał Brecht, „oślepiające światła”. Tu homoseksualiści będą walczyć z własną inercją i przywiązaniem do społecznych norm – uwewnętrznionych, choć krzywdzących

W „Antonioni Project” Ivo van Hove wyzyskuje zazdrość reżyserów teatralnych wobec twórców filmowych. Wieszczy śmierć lub co najmniej upadek atrakcyjności teatru. Po chwili jednak odwraca kartę

Wiosna idzie. Śnieg topnieje, błoto pośniegowe znika. Kto posprząta po nas?

Specjalnie dla PUDELITA i na przekór mrozom!!!!!

5 lutego 1959 roku w amerykańskiej willi pisarki Carson McCullers spotkały się Karen Blixen i Marilyn Monroe. Panie miały bawić się tak dobrze, że – jak twierdziła McCullers – skończyły, tańcząc wspólnie na stole

Nam, dzieciom, także udzielono lekcji savoir-vivre’u i etykiety. Chłopcy powinni kłaniać się i całować pierścień biskupi, a dziewczynki – dygać, trzymając w obu rączkach rąbek spódniczki

Hasłem patronującym 61. Festiwalowi w Berlinie (2011) mianuję relatywizm. Termin adekwatny do sytuacji festiwalowego widza oraz często zawarty w przesłaniu płynącym z ekranu

W „Kolejnym roku” jest wszystko, co znamy z kina Mike'a Leigh. Jest dużo śmiechu podszytego dojmującym smutkiem, jest zagmatwana siatka zależności międzyludzkich, jest familiarność wynikająca z oswojenia miejsca i czasu. No i są aktorzy

Oscary uwodzą nas między innymi tym, że nie są zewnętrzne wobec filmów, które nagradzają. Przynależą do tego samego świata marzeń, który (pozornie tylko) gaśnie z każdym kolejnym „The End”

Dariusz Sośnicki to poeta już ukształtowany, o którym da się powiedzieć coś więcej niż o debiutancie. A jednocześnie poeta, o którym wielu jeszcze takich określających zdań nie wypowiedziano. I trochę strach bierze, bo – jak wiadomo – krytyka poezji w ogóle jest sprawą wątpliwą

Na początku było słowo, ujmujące istotę rzeczy, esencjonalne, sprawcze. McCarthy operuje nim od półwiecza. Po jego powieściach nie pozostają w pamięci postaci ani wydarzenia, ale właśnie słowa, budujące obraz, który przemawia do najgłębszych lęków

Ziarno leży w tym-właśnie-miejscu. Wszystkie wgłębienia powierzchni. Przechodzące z jednego w drugi odcienie żółtego. Zapach kurzu. Wyschniętej trawy. Położenie względem grudki ziemi i gramolącej się biedronki. To nie do opisania. Jak Miłosz rozumie pojęcie apokatastasis?

W Europie, jak nigdzie indziej, „Inny” zawsze mieszkał tuż-tuż, w zasięgu wzroku i na wyciągnięcie ręki; metaforycznie z pewnością, bo zawsze w zasięgu ducha – ale jakże często dosłownie, cieleśnie

Bohaterom Thomas Bernhard przypisywał własne poglądy, obsesje i lęki: nienawiść do nauczycieli i lekarzy, niechęć do katolicyzmu i konwencjonalnych form życia w rodzinie, oburzenie korupcją austriackich instytucji kultury

„Mały, dzielny naród czeczeński” – mówimy, a myślimy o sobie. Reportaż Jonathana Littella z Groznego pokazuje, że jesteśmy sentymentalni jak pensjonarki

„Muzyka Bliskiego Wschodu czerpie z wielu kultur – arabskiej, żydowskiej, bałkańskiej, europejskiej, afrykańskiej. I właśnie to jest największe piękno muzyki. Świat staje się mniejszy” – mówi basista i kompozytor Avishai Cohen, który wystąpił właśnie podczas 13. Bielskiej Zadymki Jazzowej

„Transkrypcje” Michała Bristigera wzbudzają w nas to samo, co w jej autorze dwie ostatnie symfonie Lutosławskiego: „podziw zmieszany z onieśmieleniem”. Jej grubość „potęguje nasze uznanie”, jednocześnie „żąda od nas ponowienia naszego doświadczenia”

Kim była? Niezwykłą wokalistką, którą stała się właściwie przypadkiem? Pianistką łączącą z powodzeniem jazz, blues i  muzykę klasyczną? Zaangażowaną politycznie artystką, której głos stał się synonimem sprzeciwu wobec dyskryminacji rasowej?

Uważam, że stwarzanie w zespole artystycznym atmosfery strzelania do kaczek nie ma sensu. Prościej jest wprowadzać generalne zmiany systemowe, które ułatwią osiąganie określonych efektów artystycznych

Clemente Pestelli i Gionatan Quintini wywołali falę ponad 20 tys. samobójstw. W uznaniu zasług przyznano im wyróżnienie na tegorocznym festiwalu Transmediale w Berlinie

Nie zgadzajmy się na to, co robimy tylko ze względu na rozkazy szefów. Bądźmy odważni na tyle, by być nieposłusznymi. Naprawdę, wszystko co dziś wydaje nam się normalne było kiedyś nielegalne

Hybrydyzacja rozmaitych możliwości biotechnologicznych święci triumfy na międzynarodowych festiwalach. Doskonałym tego przykładałem może być główna nagroda na tegorocznym berlińskim Transmediale

„Chcemy być nowocześni” to ekspozycja wybitnego polskiego wzornictwa z  dekad lat. 50. i 60. Snob pójdzie tam potwierdzić swoje gusta i  znawstwo, senior nostalgicznie przywołać przeszłość, a zwykły obywatel ma szansę poznać narodowy dorobek w dziedzinie projektowania

W swoich sztukach Paweł Demirski metodycznie wyciąga kolejne brudy i zaśmieca nimi teatralną świątynię. Korzysta na tym i teatr, i świat. I przy okazji – literatura dramatyczna

Konto Jana Dwutygodnika na Facebooku zostało zlikwidowane. Być może, zamknięty w pokoju, nadrabia statystyki czytelnictwa… Albo, przestraszony chłodem pozawirtualnego świata, robi na drutach długi szalik? Niektórzy twierdzą nawet, że widzieli go na Kajmanach

Księżniczka i Aktivistka!!!!!

W „Postrzyżynach” Hrabala najwspanialej pod względem jedzenia jest w drugim rozdziale, gdy Maria smaży sobie w środku nocy kotlety, bo nie może bez nich wytrzymać

„Już mnie nie obchodzi, że umrę”, powiedział Korim i po chwili długiego milczenia wskazał na znajdujące się nieopodal jezioro: „Czy to są łabędzie?”

Na film „Scott Pilgrim vs. The World” czekały przynajmniej trzy fandomy: fanów komiksu Briana Lee O’Malleya, fanów Michaela Cery i fanów reżysera Edgara Wrighta. Teraz doczekaliśmy się wydania na DVD!

Obszernym polem eksploatacji osobowości, łączącym życie z dziełem bohatera biografii okazują się być fikcyjne światy. Te sztuczne twory zasypują przepaść między osobą a wytworami jej działań

Są zakochani, mają po trzydzieści kilka lat. Nie zbierają gadżetów, nie spłacają kredytów. Spodziewają się dziecka i są szczęśliwi. Czy jesteśmy popieprzeni? – zastanawiają się bohaterowie „Pary na życie” Sama Mendesa

„Prawdziwe męstwo” ocala z wrażliwości noir gorzką melancholię. Elegijna śmierć, dopisująca ostatni rozdział do przygodowej ballady braci, to wysłanniczka przemijania, którego władzę główna bohaterka proklamuje słowami: „czas nam ucieka”

Fińscy mężczyźni są wyciszeni i skryci, tymczasem w „Parze do życia” nie potrafią przestać mówić! Odnoszę wrażenie, że ogromny wpływ na takie zachowanie ma pozycja, w jakiej toczą się rozmowy. W saunie ludzie siedzą tak, że nie widzą dokładnie swoich twarzy

„Wszyscy inni” Maren Ade, film nagrodzony na zeszłorocznym Berlinale Grand Prix, to kapitalne studium rozpadu związku. Obserwujemy dwoje ludzi. Nie wiadomo, co im trudniej przychodzi – przekraczanie swoich indywidualnych potrzeb, czy branie odpowiedzialność za drugą osobę, taką jaka jest

Odejście arcybiskupa napełnia smutkiem, gdyż wraz z nim zostaje zerwana cienka nić łącząca rodzimy katolicyzm z kulturą

Samotność długodystansowca w perspektywie Zbawiciela nie ma w sobie egzystencjalnego pesymizmu, bo wpisane jest w nią ciągłe poszukiwanie nadziei. Ale cierpienie pozostaje przecież cierpieniem. I to jest przypadek Józefa Życińskiego

Nie był przystojny. Upodobania smakosza i żarłoka nie sprzyjały smukłej sylwetce. Namiętnie szperał w podrzędnych antykwariatach, kolekcjonował dziwne i rzadkie przedmioty

W niewielkiej, acz błyskotliwej książeczce „Zmierzch wiedzy. Przemiany uniwersytetu a rynek publikacji naukowych” Lindsay Waters dowodzi, że subtelni badacze sonetów Petrarki czy powieści Prousta uczestniczą w takim samym wyścigu szczurów jak menadżerowie korporacji w boju o fotel prezesa

Miłoszowy żółw, choć twardy i długowieczny, zawsze będzie niżej od człowieka w hierarchii bytów, nigdy nie uzyska statusu korony stworzenia, bo to miejsce zarezerwowane jest tylko dla jednego gatunku

Bracia Morgan zniknęli, Klas zaś, zwany inaczej Klasiem, zabarykadował się w ich mieszkaniu w starej kamienicy przy Hornsgatan w sztokholmskiej dzielnicy Söder

Rava: „Kiedy grasz z kimś, kogo znasz tyle lat, pewne rzeczy stają się oczywiste”. Bollani: „Enrico jest raczej kimś w rodzaju starszego brata”. W styczniu Włosi wystąpili w Warszawie, grając głównie utwory z ostatniej płyty „The Third Man”. „Dwutygodnikowi” opowiadają nie tylko o swojej muzyce

Drozdowski i Krajewski postulują rozszerzenie pola badania poza fotografię pojmowaną „jako system wizualnych reprezentacji” – to propozycja ważna i ciekawa. Podtytuł książki „Za fotografię!”: „w stronę radykalnego programu socjologii wizualnej” brzmi jak zapowiedź rewolucji, której jednak na jej łamach nie znajdziemy

„Rumuni” Masłowskiej to znacznie więcej niż tylko komentarz do sytuacji Polski. To jest sztuka o naszej własnej popkulturowej konsumpcji, powracającej rykoszetem zza oceanu w nieznośnej, prześmiewczej formie

Na Zachodzie wszyscy pytają Dorotę: „Jakie są Twoje wspomnienia związane z komunizmem?”. A przecież ona jest młodą kobietą, nie ma żadnych wspomnień związanych z komunizmem. Więc zmyśla różne historie, ponieważ ludzie lubią słuchać o nieszczęściu

„1-2-3 Berlin“ Klemma w Volksbühne sygnalizuje potrzebę rozliczenia niepodjetych idei, obrosłej w tłuszcz rewolucji, i charakterystycznego kolaboracjonizmu naszych czasów. Stawianie pytań o usposobienie Niemców wiąże się z potrzebą rozliczenia przeszłości

Gryzę kotleta i myślę, co ta literatura (nie tylko od kuchni) może zrobić z człowiekiem. Nie ma jeszcze południa, a ja objadam się mięsem bezmyślnie wpatrzony w to, co Hrabal zrobił na końcu tego krótkiego cytatu. Jak przeniósł wszystko na wyższy poziom istnienia. Jak zmienił rzeźnię w poezję

Trojanie łapią się za głowy!!!!

Horst Bartlik siedział w swoim gabinecie w wiklinowym fotelu

O ile klasyczny taniec teatralny – jako pewna cielesna praktyka – odzierany jest w „Czarnym łabędziu” z otoczki eterycznej lekkości, o tyle film ten powtarza sporo najbardziej zgranych fabularnych klisz, towarzyszących popularnym narracjom o balecie

Po raz pierwszy Gaspar Noé wierzy w swoich bohaterów, nie ukazuje ich jako katów i ofiary, lecz daje im narzędzie do walki z pustką i ze śmiercią – miłość

We wtorek, 26 stycznia 2011 roku, think-tank Restart Polskiego Kina ogłosił swój manifest

Życie codzienne ma niepozorne szczeliny do magazynowania rzeczy niezwykłych, wymykających się. Tylko że rzeczy niezwykłe są taaakie duże. Pisanie wierszy polega na takim sformatowaniu rzeczy niezwykłej, żeby się zmieściła w tej szczelinie

Poeta wysyła „martwego lisa”, tamtego dokładnie lisa z kamienistych jelniaków, aby zaświadczył przeciw językowi. Zaświadczył samym swoim istnieniem, że nie jest „lisem”. Czy to spór o uniwersalia?

„Względy” nie muszą się podobać i mam wrażenie, że będą podobać się mniej niż „Miary”. Być może dlatego, że temat jest trudny, mniej oczywisty, bardzo osobisty, a to coś, co chce się uważać za poezję, nie dzieje się w słowach, lecz gdzieś ponad tekstem

W sanatorium Rafała Wojaczka nie zdrowiejemy, lecz coraz bardziej podupadamy na duchowym zdrowiu, bo źródła, krynice mądrości, jakimi są dzieła literackie, w żadnej już mierze nie unoszą koszmaru uwięzienia we własnej rozpaczy

Podobno książki mają być jak szklarnie – wiersze powinny w nich rosnąć. I wiersze Sendeckiego rosną w toku lektury

Rasista i geniusz literackiej grozy, seksualny asceta, zimny racjonalista i zwolennik faszyzmu, erudyta i niewolnik własnego dzieciństwa. Lovecraft widziany oczami S.T. Joshiego to artysta i człowiek o wielu, nie zawsze ciekawych, obliczach

„Trojan” Berlioz napisał na dwa wieczory: pierwszy dział się w Troi, drugi w Kartaginie. Niektórzy widzowie w Warszawie wyszli, zanim stało się całkiem jawne, że momenty aktorskiej retoryki oraz cała wideosfera są przedmiotem gry – nie mnożeniem sztamp i chwytów

Moi dotychczasowi mężczyźni to sami muzycy. Dlaczego? Bo byli jedynymi ludźmi, jakich spotykałam, jakich znałam. Rzuciłam naukę mając 15 lat. Nie skończyłam szkoły średniej, nie miałam więc nawet szans na poznanie kogokolwiek poza muzykami. Ale wbrew pozorom byłam z nimi bardzo szczęśliwa

Carla Bley – która 6 grudnia 2010 roku wystąpiła w warszawskiej Filharmonii Narodowej – jest postacią w Polsce mało rozpoznaną, co być może odpowiada jej szczególnej, nietypowej roli w historii jazzu. A przecież zasługi kwalifikują ją do panteonu

O czym ta „Olimpiada” Pergolesiego jest? O sporcie, to wiadomo. Ale oprócz tego – o tym samym, co zawsze. Jest on i ona. Jest serc magnetyzm. Ale jest też ten trzeci, ta trzecia... W cyklu Opera Rara w Krakowie polska prapremiera opery Pergolesiego!

Armenia to kamień, stalowo-sine niebo, koronki chaczkarów i ogrom Araratu. Miasta jak makiety budowane z jednakowych klocków. Symetria terenów industrialnych skontrowana z nieustępliwością natury

Zdjęcia Amber Vaks to kolorowe wymiociny, zwrot wszystkiego, o co każdego dnia potykają się nogi. Nie oszczędza oczu widza-artysty i atakuje barwami, uwieczniając sklepowe półki zastawione słodyczami, wystawy zabawek, stragany warzywne

Komiksowe bałwany mają czarne twarze, wyglądają jak terroryści skryci w kominiarkach; klawiatura od komputera to cmentarz wojskowy. Na wystawie „Jak trwoga to trwoga” Piotr Parda nicuje nasze oczekiwania i szydzi. Z czułością

Największa dotychczas prezentacja prac wideo Mirosława Bałki – „Fragment” w warszawskim CSW – zachwyca i wprawia w zakłopotanie. Bo wciąż wiemy bardzo mało, a może nawet coraz mniej

Saunders zachowuje się wobec spuścizny Kane jak brytyjscy reżyserzy wobec jej dramatów: niewolniczo podąża za jej intencjami. Jego książka sprawdza się przede wszystkim jako rzetelny dokument przełomu w brytyjskim teatrze lat 90-tych

W sensie formalnym „Utwór o matce i ojczyźnie” Jana Klaty, tak jak Utwór-Potwór Bożeny Keff, jest hybrydą. Konwencję, którą przyjmuje reżyser, najlepiej byłoby określić jako współczesną operę „urban trash”

Choć Jan oddałby wiele za książki Raymonda Carvera, nie chciałby skończyć, jak jego bohaterowie. Żyć na amerykańskim przedmieściu, marzyć o przemocy i czekać, aż dopadnie go szaleństwo

Edwarda pieskie życie w intelektualnej elicie....

24 czerwca 1911 roku w Paryżu odbył się bal, na którym orientalny kicz rodem z kolonialnych fantazji oraz ostentacyjny zbytek pierwszego w historii króla mody zawróciły w głowach znudzonej arystokracji. Wraz z nim osiągnęła swoje apogeum i skończyła się era belle epoque

Do antykwariatu wpadł Erich Maria Remarque przebrany za „Łuk Triumfalny”, a to jedna z ulubionych książek Doroty

„Szukając Eryka” – film, który jest hymnem na cześć wspólnoty, potwierdzeniem, że Camus wcale się nie mylił, gdy dumnie ogłosił, że „wszystkiego, co wie o moralności i obowiązkach, dowiedział się z piłki nożnej” – zaczyna się od motta wziętego z samego Cantony: „wszystko zaczęło się od podania”

Niewątpliwą zasługą „Dr House’a” jest przywrócenie wywiedzionego z romantyzmu spojrzenia na chorego jako na osobę wyjątkową. Kluczową i najbardziej podstawową kategorią pozostaje w serialu ból

Przed „Soul Kitchen” Akin nie przejawiał zainteresowania kuchnią. Poza „Solino” – historią rodziny emigrantów zarobkowych, którzy po przybyciu do RFN zakładają włoską ristorante – jedyne skojarzenie kulinarne przy oglądaniu jego filmów było takie, że na przemian serwuje swoim widzom dania ciężko- i lekkostrawne

„Gabinet kolekcjonera” to ostatnia powieść Georges'a Pereca. Autor napisał ją, bo nie chciał rozstać się z „Życiem, instrukcją obsługi”. „Gabinet” stanowi miniaturę wielkiej księgi

O’Connell z wielkim talentem buduje napięcie, tworząc atmosferę zarazem przytłaczającą i wciągającą

Świat jak Miłosz i Miłosz jak świat. Poważne eseje i krótkie impresje. Tematy rozległe i skupione na jednym przedmiocie. Metonimie i synekdochy. Liczymy na to, że równoległe tory tych dwóch przeciwstawionych sobie perspektyw pozwolą nam jakoś znieść ten kolejny „rok”

Książka Judith Butler o Antygonie pojawia się w Polsce w idealnym momencie – gdy na nowo próbujemy określić, czym jest rodzina. Butler pokazuje, dlaczego budowanie dyskursów emancypacyjnych na myśli Žižka czy Lacana nie ma sensu

Jestem Żydem. Kocham muzykę klezmerską, ale moje korzenie to Black Sabbath, ZZ Top, AC/DC, Slayer, Judas Priest, a z drugiej strony Stevie Wonder i Bill Evans. Bo taką sobie wymyśliłem receptę – zderzanie i łączenie wszystkiego ze wszystkim. To moja New Jewish Music

Chcę osiągnąć maksimum efektu poprzez pomieszczenie i wciśnięcie jak największej ilości obrazów w ograniczonym wymiarze piksela. Wybierając części, które utworzą obraz i wyciągając je z ich rzeczywistości, czuję się jak mistrz teatru lalek

„1000 okładek” to spełnienie marzeń tych czytelników, dla których okładka jest twarzą książki, estetyczno-emocjonalnym pierwszym kontaktem, często decydującym o dalszej relacji z lekturą

Kiedy nadchodzi nowy rok, który jest nie tylko liczbą pierwszą, ale i sumą 11 kolejnych liczb pierwszych od 157 do 211, nie da się uniknąć podsumowań. Prezentujemy produkt, słowo i pop roku w każdej dziedzinie, największe zaskoczenia i nadzieje na przyszłość

Co znaczy tak często powtarzana dziś teza, że współczesność nosi w sobie bolesne ślady, „puste miejsca” po tym, co utracone, niezagojone rany traumatycznego doświadczenia / przegapionego spotkania z Realnym?

W kolejnych odcinkach programu TVP Kultura i NInA o filmach „Królestwo zwierząt” i „Mr Nobody”, „Weselu Figara” w reż. Keitha Warnera, „Żywocie rozpustnika” w reż. Warlikowskiego, wystawie Strzemińskiego w Łodzi oraz – podsumowanie roku 2010

Media, nostalgia i kasety wideo, czyli opis wizyty w holenderskim instytucie Sound and Vision. Powaga państwowych archiwów i lekkość rozrywkowego „Experience”

Na wystawie „Resistance” w Sopocie zaprezentowano kilkadziesiąt obiektów, instalacji, video-artów i fotografii. Powtarzane jak zaklęcie tytułowe słowo przywołuje momenty, w których ciało staje się nie-moje: ścierpnięta ręka, omdlenie, spadanie przez sen zapowiadają niemoc i bezruch

Jak każda szanująca się publikacja, dająca nadzieję na poprawę naszych relacji z innymi, „Architektura szczęścia” sugeruje, jak chronić się przed rozczarowaniem i frustracją.  Podpowiada, w jaki sposób przedmioty wpływają na nasze emocje i tożsamość

Co teatr ma począć z tą górą słów najwyższej jakości, usypywaną, by „pokryć nimi amok w głowie”, z biografią, która – zapisana w książkach – nabiera jeszcze większego ciężaru? Autorki spektaklu „Król kłania się i zabija” wybrały  strategię kolażu

Na rogu Ósmej i którejś tam stał bezdomny i potrząsał kubkiem, wypełnionym drobniakami. I zagadywał. Gdzie gracie? W La MaMie? Naprawdę? Rozjaśnił się: „Oh, Man, that’s the highest place you can get to in this town!”

Okładki, ilustracje, czcionki są umeblowaniem, architekturą strony. Dlatego w ramach noworocznych podsumowań zróbmy też nasz „Dwutygodnikowy” przegląd starych okładek. 10 pierwszych numerów. Pamiętacie?

Tadeusz Rolke i Beata Fudalej w objęciach!!!!

Drżeć z głodu to nie temat, a jednak Knut Hamsun pierwszy w tak jednoznaczny i bezceremonialny sposób wydobył motyw głodu na literackie dzienne światło

Tuż za furtką młody Niedźwiedź Alojzy spotkał Żabę Adelę. Tego dnia, jak zwykle, miała na głowie jeden ze swych zdumiewających kapeluszy. Zrobiła go z tataraku i ozdobiła na czubku pękiem czerwonej jarzębiny

Królikiewicz przypomina polskiemu kinu i polskiej kulturze o jej komponencie plebejskim, któremu twarz nadał w jego twórczości Franciszek Trzeciak. Jednocześnie, nie do końca chyba intencjonalnie, odsłania jej komponent mroczny, „bandycki”

Wzniosłość i śmieszność wedle formuły Slavoja Žižka, śmiech i łzy według Bataille'a cechują także próby opowiedzenia o seksualnym pragnieniu

Tak jak fizyka kwantowa, niczego nie wyjaśniając, pozostaje jednocześnie blisko zdarzeń, tak narracja filmu „Mr Nobody” zapętla się w historiach, w których jawa nie jest ważniejsza od snu, wspomnienia od marzeń

Talent Vargasa Llosy oraz burzliwość jego losów sprawiają, że tom „Jak ryba w wodzie” czyta się ciekawie. Niestety fragmentami pojawia się wrażenie, że obcujemy z autobiografią męża stanu, a nie pisarza

Diagnoza, jaką postawiono Kierkegaardowi, orzekała problemy z kręgosłupem. Najprawdopodobniej zapalenie nerwów, może jakaś niezwykle ostra rwa kulszowa. Filozof był jednak przekonany, że jego choroba ma charakter duchowy i jest śmiertelna. Na pewno nie pomylił się co do tego ostatniego

Autobiografia Claude’a Lanzmanna to książka-kuriozum. Krok po kroku autor bije rekordy: grafomanii, bufonady, narcyzmu, celebryckiego samozapatrzenia

Pisać trzeba jak skazany na śmierć, każde słowo nosić powinno znamię ostateczności, przedśmiertnej drgawki

W Anglii kilka miesięcy temu ukazała się sensacyjna biografia E.M. Forstera. Tylko w „Dwutygodniku” jego portret

Tytuł „Bojaźń i drżenie” stał się jednostką frazeologiczną, używaną również przez osoby nie mające pojęcia o istnieniu kopenhaskiego kaznodziei. Zarazem terminem metafizycznym, zalążkiem filozofii egzystencjalnej

Cioran nazywa rzeczy po imieniu. Tak, łzy są tutaj znakiem wzruszenia, ale nie powierzchniowego, chwilowego, łączonego słusznie z ckliwością i  sentymentalizmem. To łzy pragnienia. Pragnienia powrotu. Do czego?

W przejmującym zimnie i ciemności trudno oprzeć się wewnętrznemu rozdygotaniu, nie-s-pokojowi. Tymczasem rzadko myślimy o tym, że wokół nas drżą sfery o wiele bardziej fundamentalne

Czyż proces twórczy nie jest patologią, artefaktem, a drżenie manifestacją próby naprawy tej pomyłki, wyeliminowania niepotrzebnych elementów, zniszczenia wadliwej mutacji? Spójrzmy na wenę jak na elektrony w systemie nerwowym mózgu

Samo medium wideoklipu wymusza pewną sensualność. Jeżeli dodatkowo nasycić je lubieżnością, otrzymamy prawdziwe erotyczne bomby

Silne chiaroscuro, wyraziste ślady pędzla, dynamiczne linie, pełne ekspresji ludzkie figury, czyli to, co współcześni Tintoretta określali jako ekstrawagancję i kapryśność — składa się na świat zrodzony w wyobraźni malarza, jego artystyczną wizję

Trzy kobiety, a za nimi ukryty Krzysztof Warlikowski, drżący z przerażenia ludźmi i samym sobą, swoją egzystencją. Powoli wślizgujący się jak wąż w strategię masek

Miśkiewicz i Sajewska nie dodają „Klubem polskim” nic nowego do tego, co już wiemy o romantyzmie, a jednak ich spektakl ma w sobie świeżość i moc. Świeżość wynika z zestawienia narracji, które zwykle się nie spotykają, a moc – z niezwykle otwartej formy

W 46 numerze „Dwutygodnika” proponujemy czytelnikom – zasłodzonym rozkoszą świątecznego stołu – krótką przebieżkę po świecie dwutygodniowych demonów

Drżenie bywa więc twórcze. Oczywiście może też być niszczące i męczące. Drżenie i dezintegracja. Ale przecież są tacy twórcy, których ten stan zdaje się nie opuszczać. Doszli do wielkich rzeczy, są gigantami w swojej dziedzinie

Czy Grotowski 11 sierpnia 1982 roku był szczęśliwy czy nieszczęśliwy? A jeśli w śpiewanym przez niego „fucky birthday” pobrzmiewała smutna nuta, to z jakiego powodu? Wyciskając z mojego pytania esencję: dlaczego Grotowski upił się na smutno?

Tylko w PUDELICIE: Wisława Szymborska była grzeczna!!!!

30 minut do startu okrążenia formującego. Otworzyć wyjazd na tor z alei serwisowej

Yasujiro Ozu żył równo 60 lat, zmarł na raka w dniu swoich urodzin, 12 grudnia 1963 roku. Zaledwie kilkanaście miesięcy po śmierci matki, z którą mieszkał całe życie. Nigdy się nie ożenił, z nikim nie związał, choć małżeństwo to jeden z głównych tematów jego twórczości

Świat nie tyle składa się z faktów, ile ze sposobów ich opisywania, a każde opisanie jest skazane na taki lub inny sposób opisu. To ta właśnie myśl przede wszystkim uprawomocnia stylistyczne zabawy kina Ozona

Temat musiał być mu bliski, a przede wszystkim bliscy musieli mu być ludzie, o których chciał go robić. Musiał się poznać z nimi, jakoś do nich zbliżyć. Był znakomitym obserwatorem

Pytany o własne życie, Zygmunt Bauman odpowiada, że „jest najnudniejszym z tematów, o jakich mógłby i chciałoby mu się mówić”. Choć jest jednym z najlepszych storytellers współczesnej socjologii, zarzeka się, że nie potrafi opowiadać historii o sobie

Listy Osieckiej i Przybory rejestrują sekretną pracę uczucia, które było modelowane za pomocą słowa i dzięki niemu właściwie w ogóle zaistniało

W „Pierwszym śniegu”, jednej z bardziej makabrycznych powieści z komisarzem Harrym Hole, zdolnym policjantem i nieodpowiedzialnym alkoholikiem, śnieżny bałwan jest znakiem firmowym mordercy

Dziś Henryka Broniatowska, Irena Wygodzka, Szulim Rozenberg, Estera Migdalska, Maria Kozłowska, Mojsze Sznejser i inni wspominają swoje przedwojenne wakacje

Analiza Adorna w „Osobowości autorytarnej” jest o tyle wyjątkowa, że prezentuje strach przed mglistymi obiektami negatywnych stereotypów jako element demokratycznego społeczeństwa

Książka Tochmana o ludobójstwie w Rwandzie jest jak niespodziewane uderzenie w twarz, które wytrąca nas z równowagi i skutecznie opóźnia moment powrotu do rzeczywistości

Rewolucja nic nie zmieni. Problem leży o wiele głębiej niż wolność słowa czy demokratyczne wybory.  Problem leży w wewnętrznym zniewoleniu, w stereotypie niewolniczego zachowania, opartego na kłamstwie i lenistwie, które wciąż tkwi w ludziach

Poruszam się tu wikramem, czyli motorową rikszą, autobusem albo na piechotę. Zapach palonych śmieci jest duszący, zapach niepalonych śmieci jest wilgotny i mdlący, zapach spalin jest mdły i agresywny

Świat jest siecią współzależności, połączeń. Konsekwencją takiego podejścia jest łączenie treści z formatem, liczbą stron, jeśli są strony, z rodzajem papieru

Andrzej Stasiuk najchętniej jeździ tam, gdzie śmierdzi i błoto. Dlaczego nie podoba mu się w Polsce? Może na własny kraj nie da się patrzeć z kontemplacyjną obojętnością

W 1961 roku, podczas swojej pierwszej wizyty w Nowym Jorku, David Hockney stworzył cykl zatytułowany „Rake’s Progress”, zainspirowany pracami Williama Hogharta, XVIII-wiecznego moralisty. A w 1975 roku zaprojektował scenografię do spektaklu Johna Coxa na festiwalu w Glyndebourne

Zastanawiam się, skąd jazgot recenzentów pomstujących na tę inscenizację. Sztuka jest jak pieczenie ciasta – nawet najlepszy przepis i najsmaczniejsze składniki nie dają pewności co do efektu. Na tym zresztą polega jej najgłębszy sekret

Okazuje się, że siedzi na widowni, wywołują go. Jest celebrytą, dobrze zakonserwowanym, szczupłym, eleganckim starcem. Wychodzi, kłania się, a  potem wraca na miejsce i, ze wszystkimi widzami, ogląda swoje dzieje – czyli „Żywot rozpustnika” Igora Strawińskiego w reżyserii Krzysztofa Warlikowskiego

Sztuka cywilizuje. Jeśli nie będziemy mieli do niej dostępu, staniemy się marionetkami banków albo ofiarami wojen. Przez ostatnie pięćset lat politycy i myśliciele w Europie nie mieli co do tego wątpliwości, teraz kultura jest niepokojąco spychana na boczny tor

Premierowe tłumaczenie streszczenia (stylizowanego na XVIII-wieczne przewodniki operowe) libretta opery „The Rake's Progress” Igora Strawińskiego, według libretta Audena i Kallmana

Wobec generalnej dezintegracji artystycznej festiwali mainstreamowych w Polsce, które zdominowane są przez skomercjalizowane pewniaki i zbankrutowane gwiazdy, stosunkowo niewielkie polskie miasto pokusiło się w roku 2010 o program ciekawy i autentyczny

To nie była moja pierwsza podróż do Gruzji. Zakochałam się w Tbilisi całkowicie, czule, tragicznie. A kochanie moje to rozstania i powroty. Gruzja jest jak patchwork, kolorowanka. Struktura wielokrotnie złożona: państwa-miasta. A jej poznawanie przypomina zdzieranie kolejnych warstw z dobrze znanego obrazu

O filmach „Iluzjonista”, „Muzyka”, „Schronienie” i „Anioł nad morzem”, powieściach Murakamiego oraz Dukaja, sztukach w reż. Jandy i Cywińskiej, balecie „Kopciuszek”, płytach Briana Eno, Voo Voo i Dick For Dick, „Castingu” Kozyry oraz komiksach Robinsona i Flixa w kolejnych odcinkach programu TVP Kultura i NInY

Wystawą w Zachęcie Katarzyna Kozyra rozpoczyna pracę nad kolejnym projektem. Próba retrospektywy zamienia się w casting do jej nowego, tym razem pełnometrażowego filmu. O niej samej

Polskie życie teatralne wciąż jest zdominowane przez narrację „wielkich mistrzów”, „świątyni sztuki” i „uniwersalnych tematów”. I to jest dla nas skompromitowana ideologia

Propagujemy czasy bez „końca”. Proszę posłuchać: za oknem śnieg dopiero zaczął prószyć i zima tak na dobre dopiero się zaczyna. Już niedługo zacznie się urlop, prezenty, nowy rok. Poeci są tylko ludźmi i czasem po prostu się mylą

Połączenie teatralnego dziennika ze zbiorem esejów, notatek i wspomnień nie wróży niczego dobrego, ale pod piórem Jana Kotta przeistacza się w niezwykłą całość

Pudelit donosi prosto z Indii!

Lewis i Beniamin Jones przez czterdzieści dwa lata spali ramię w ramię w łożu rodziców na farmie znanej jako „Widzenie”

Strzelanie do nazistów wyszło z mody. Teraz popularni są talibowie, czeczeńscy najemnicy i… Vietkong. Przynajmniej w grach wideo

Generalnie mam wrażenie, że ja nie należę do ludzi, którym cokolwiek spada z nieba. Muszę ciężko zasuwać, ale daję radę

Apollinaire był komunistą, Sartre był komunistą, Renoir był komunistą. Tylko Camus był niezależny. Generalnie jednak we Francji możesz być albo komunistą, albo prawicowcem. Wniosek stąd, że tutejszy komunizm nie może być taki zły

Semih Kaplanoğlu jest doskonałym przedstawicielem postawy l’art pour l’art; pogrążony w namyśle i zamknięty w sobie długo pracuje nad opracowywaniem materiałów, a jeszcze dłużej nad produkcją swoich filmów

Heavy metal, muzyka improwizowana i elektroniczna to najlepsze polskie towary eksportowe, chociaż my, z uporem maniaka, chcemy pchać na Zachód kompletnie tam niepotrzebną Edytę Górniak

Topola Białoszewskiego ścięta! Jej rozłożysta korona zasłaniała widok na plac Dąbrowskiego, kiedy Miron wychodził na balkon swego mieszkania u zbiegu ulic Kredytowej i Szkolnej

Wiersze z tomu „Cień” przenika chłód. Emblematem opisywanego w nich świata jest śnieg. Chrzęszczą w nim mozolnie dni ścięte mrozem – udręczone, okaleczone, okryte cieniem śmierci

Głowacki dotknął tajemnicy Kosińskiego - tego, jak doświadczenie  ocalałego z Holokaustu dziecka mutowało w immoralizm.  Niestety nie wykorzystał okazji, by opowiedzieć coś bardziej skomplikowanego o sobie samym

Henryk Mikołaj Górecki na rozmowę nie chciał się zgodzić. Kilka telefonów do zakopiańskiego Zębu, kilka rozmów z Mistrzem, z jego żoną, prośby o lobbing u zaprzyjaźnionych osób. „Może porozmawiamy”. Może się uda

Przed premierą Mozartowskiego arcydzieła w Operze Narodowej  przypominamy trzy głośne inscenizacje „Wesela Figara” z ostatnich lat: Christopha Marthalera, Clausa Gutha i Davida McVicara

Weszliśmy poziom wyżej. Gdy na dole w  budynku NInA toczyły się dyskusje podczas konferencji Kultura 2.0, na drugim piętrze trwała wystawa, pozwalająca przekonać się na własnej skórze, jak świat 2.0 będzie wyglądał

Półtora roku temu byłem dość naiwny. Urzędnicy skutecznie mnie z tej naiwności wyleczyli. Z jednej strony moje wyobrażenia o skutecznej współpracy z miastem legły w gruzach, ale z drugiej – wiem, że ta współpraca jest możliwa. Musimy jednak zmienić metody działania

Nie tak dawno media obiegła informacja, iż brytyjscy psychologowie ułożyli wzór na szczęście: S = P + (5 x E) + (3 x H)

Filmy Jakubika i Neshad, „Klub polski”  Miśkiewicza, „Mewa” Glińskiej, powieść  Karpowicza, płyta Dylana i „Bitwa pod Grunwaldem” Dwurnika w programie TVP Kultura i Narodowego Instytutu Audiowizualnego

Wiersz „lanugo” Joanny Mueller, który ukazał się w 32 numerze 2T, dostał się w ręce uczniów warsztatu Modelarnia dźwięku zorganizowanego przez Towarzystwo Inicjatyw Twórczych „ę”. Teraz ty go zremiksuj!

O filmach „Maczeta”, „Miód” i „Joanna”, nowej książce Kuczoka, płytach Agaty Szymczewskiej i Jamie Rockawaya oraz o wystawie „Coming out. Najlepsze dyplomy ASP 2010” w programie TVP Kultura i NInY

Gigantyczny obóz koncentracyjny zaludniany przez setki żołnierzyków, rozrywane odbyty, pokłady trupów – to świat braci Chapmanów. Gdy przestaniesz się już bać, możesz zacząć się bawić

W „Kazimierzu i Karolinie” Jan Klata cyzeluje warsztat karykaturzysty. Temperament ironisty bierze u niego górę nad potrzebą analizy. Inteligentna kpina pozwala zatrzymać się na pierwszych z brzegu wnioskach

Teraz, kiedy dostaliśmy Feliksy, mamy od razu więcej zaproszeń na festiwale teatralne. Ale nie osiadamy na laurach. Nasza następna produkcja także musi być sukcesem, bo znikniemy

W „Zmierzchu bogów” zamiast współczesnego teatru społecznej odpowiedzialności proponuje się nam „staroświecki” teatr obrazu i koloru. Biorąc pod uwagę całą twórczość reżyserki, spostrzegamy, że ten ostatni spektakl jest tak naprawdę jednym z jej pierwszych

Umowy z nią podpisywali wybitni polscy aktorzy, reżyserzy, scenografowie, kompozytorzy, dramaturdzy, pisarze, operatorzy. Także duża część autorów „Dwutygodnika”

W swoim nowym spektaklu Grabowski wprowadza na scenę Chopina-pomnik i Szopena-człowieka. Niestety, wywrotowy potencjał tego zestawienia grzęźnie w gagach i banałach

Bruce Chatwin stworzył przepis na gazetę idealną. „Dwutygodnik” stara się z niego korzystać

Pojedynek poetycki między Mickiewiczem a Słowackim z 25 grudnia 1840 roku do dziś pozostaje zdarzeniem mitycznym. Jego słuchacze mieli mdleć i odchodzić od zmysłów. Piękny to pomnik ku czci poezji – w jego cieniu ledwie majaczy barek z winem i wódką

Tylko u nas: japońska perwersja wschodzącej gwiazdy polskiego jazzu!!!!!

Katharine minęła niezliczoną liczbę szklanych drzwi z napisami i zaczęła coraz bardziej wątpić w sensowność podjętej wyprawy

Przeprowadzka z sali kinowej przed ekran komputera nie była zbyt bolesna. Dokonała się szybko, płynnie i dopiero teraz sporządzamy bilans zysków i strat

Debiutancki film Lenartowicza – „Zimowy zmierzch” (1956) – należy dzisiaj do kanonu najwybitniejszych produkcji „polskiej szkoły filmowej”, ale w dniu premiery został ostro zaatakowany, a następnie na kilkadziesiąt lat w zasadzie zapomniano o jego istnieniu

Świat w kinie Atoma Egoyana jest dziwnym miejscem, groźnym i pomieszanym, zburzonym porządkiem, w którego gruzach ludzie  stąpają po cienkiej linie rozpiętej między normalnością a szaleństwem. Do kin wchodzi jego najnowszy film „Chloe”

Rzemiosło Rymkiewicza jest pasjonujące. Jednak cała subtelna filozoficzna otoczka, w którą ubiera swój przekaz, nie jest w stanie zamaskować jego intelektualnej tandety

Jak najtrafniej określić gatunek nowej prozy Wojciecha Kuczoka? Być może należałoby powiedzieć, że jest to góralski bildungsroman. Twórca „Gnoju” przełamał – nareszcie! – słabszą kondycję literacką spod znaku „Senności”

Jedna z moich czeskich rozmówczyń w „Zrób sobie raj” pyta Boga: „Boże, jest tu gdzieś kibel?” i uważa, że jest to bardzo patetyczne pytanie

Fajnie porozmawiać naprawdę, bo bardzo dużo jest w naszym środowisku lekkości i zabawy słowem. Za dużo. Jak już gadam z Tobą, to interesuje mnie dotarcie do... Taka wiesz rozmowa, żeby coś naprawdę odkryć

O czym pisać? O tym, że jako młody gniewny przed ponad półwieczem stanął na czele europejskiej awangardy? O tym, że potem odważnie ją porzucił, wyczuwając, że czeka go już tylko powielanie wypracowanych do perfekcji wzorów? A może o tym, jak osiadł na ukochanym Podhalu?

Przypominamy rozmowę o „nowej muzyce” z udziałem Kamila Antosiewicza, Mirka Filiciaka, Alka Tarkowskiego, Jana Topolskiego i Jakuba Żulczyka, która odbyła się na urodzinach „Dwutygodnika” na Chłodnej 25

Pojawiają się głosy, że gry komputerowe powinny snuć głębsze opowieści, ale być może nie powinniśmy patrzeć na nie przez pryzmat narracyjności, do której przyzwyczaiły nas film i literatura

O „Tokijskiej opowieści” Yasujiro Ozu, o horrorze „Pozwól mi wejść”, książce Agaty Tuszyńskiej, „Kazimierzu i Karolinie” Jana Klaty, o roku chopinowskim, i o tym, jak opowiadać stare opowieści w programie TVP Kultura i Narodowego Instytutu Audiowizualnego. Prowadzenie Michał Chaciński

Co zrobimy, kiedy uda się już zdigitalizować całą kulturę? Czy będzie wolno nam z niej korzystać? Jak, łącząc ze sobą różne potrzeby i kanały komunikacyjne, stworzyć nowoczesną instytucję kultury? Jak kultura może się zmienić i co zyskać w czasach rozkwitu e-kultury?

Processing to nieduży program, który ułatwia naukę programowania. Tak naprawdę niewiele różni się od zwykłego notatnika – tylko tym, że wygląda trochę lepiej i posiada guzik Run uruchamiający program, który w nim piszemy

Artystyczne interakcje z technologią przetestowane w NInA. Nastąpiło pomieszanie zmysłów, czyli mediów: ruch wywoływał dźwięk i kolor; motyle okalały obraz twórco-odbiorcy; obraz dzielił się na części jak Puzzle; dane państwowe przybrały wizualne formy; oglądaliśmy jak było na Medialab Chrzelice 2010

Fotografia narodziła się z przyjemności patrzenia, jednocześnie przyjemność tę utwierdzając i rozpowszechniając. Jej historia jest zatem opowieścią o obliczach podglądactwa, pochłaniania świata przez aparat fotograficzny i ukrytego za nim voyeura

„Tekst może się zacząć w dowolnym miejscu i w dowolnym skończyć. Nieważne, jak zostanie zrealizowany. Wyobrażam sobie trzech, czterech mężczyzn, którzy wykrzyczą go na cały głos” – pisze Jelinek w „Kupieckich kontraktach”, sztuce opublikowanej w serii Dramat Współczesny

Żeby w pełni uzmysłowić sobie czym jest kultura 2.0, potrzebujemy jej praktycznych emanacji. Wrażenia na pograniczu performansu i instalacji zapewnią podczas konferencji dwa unikalne projekty: wielojęzykowy poetycki slam oraz wystawa „Wejdź na poziom 2.0”

Zgromadzenie na basenie: musisz to zobaczyć!!!!!!!

„Na śniadanie miłościwa pani spożywała ćwierć wiadra czekolady i czterofuntową chałę; kończyło je pół tuzina pieczonych kurcząt i sery, stanowiące podkład pod następną przekąskę, już o godzinie dziesiątej” – galeria postaci ze „Straszykonia w różanych sidłach” została stworzona z dziką inwencją

Fragment autobiografii Claude’a Lanzmanna „Zając z Patagonii” w tłumaczeniu Maryny Ochab. Książka ukazuje się właśnie w wydawnictwie Czarne

Bohater „Essential Killing” jest już zawsze w pędzie

Polskie filmy nie będą mądrze mówić do społeczeństwa i o społeczeństwie, jeśli nie przestaną ignorować kobiecej perspektywy, czyli perspektywy ponad połowy narodu

American Film Festival otworzył przed widzami bezkres przedstawień kraju demokratycznego, zdecentralizowanego i nieco schizofrenicznego

Mam pewien kłopot z powieścią „Balladyny i romanse”. Najogólniejszy jej zamysł wydaje się albo banalny, albo podejrzany

Na pogrzebie Anny po raz pierwszy spotykamy jej stryja – no, niezupełnie stryja, ale nie zdradzajmy wszystkiego

Nagroda Bookera 2009: wybitna książka nieznanej w Polsce Hilary Mantel o Cromwellu to poruszająca odwagą i jasnością ocen powieść polityczna, demaskatorska panorama wielkiej gry

W swojej wersji „historii pod nazwą Jedwabne” Tadeusz Słobodzianek wywiódł widza w pole. I, jak świadczy mniej więcej zgodny chór recenzji, publiczność przynętę połknęła

Najnowsza książka Kazuo Ishiguro, jednego z najwybitniejszych współczesnych pisarzy brytyjskich, to pierwszy w jego karierze zbiór opowiadań

Podczas „Pasażerki” coraz wyraźniej dociera do słuchacza i widza drugie, być może właściwe adresowanie opery: Gułag. Jesteśmy więc przy kolejnej teatralnej „niemożności”: czy opera na temat Auschwitz i jednocześnie na temat Gułagu jest inscenizacyjnie wyobrażalna?

Chopin nie jest dla wszystkich, nie musi każdemu leżeć. Jest specyficzny, jedyny. Z jednej strony dla młodego nieukształtowanego pianisty może to być pułapka, a z drugiej – punkt wyjścia do rozpoczęcia fascynujących poszukiwań. To trochę jak gra o wszystko

Zapewne nie należało oczekiwać werdyktu zadowalającego wszystkich bez wyjątku obserwatorów, ale zdaje się, że nikt, w najśmielszych nawet oczekiwaniach, nie wyobrażał sobie temperatury dyskusji, która rozgorzeje po ogłoszeniu nazwiska zwycięzcy

O nowych filmach Jerzego Skolimowskiego i  Marcina Wrony, o nowej książce Jarosława Rymkiewicza, o premierach „Naszej klasy” i „La liberta chiama la liberta” w programie TVP Kultura i Narodowego Instytutu Audiowizualnego. Prowadzenie Michał Chaciński

Muzealna sala to przestrzeń międzyobrazowego dialogu. Obrazy nawiązują rozmowę lub milczą. „My wiemy, że pan profesor najbardziej lubi wieszać” – mówiła Zofia Gołubiew. Prof. Porębski nie tylko najbardziej lubił wieszać. On to najlepiej potrafił

Głównym tematem festiwalu „Warszawa Centralna” były w tym roku „migracje”. Zagadnienie to potraktowane zostało bardzo, może nawet nazbyt szeroko. Interpretacyjną złożoność problemu ujawniają jednak najlepiej trzy – całkowicie różne – pozycje festiwalowe

Symetria, porządek, precyzja i redukcja. Ten poukładany, mocno umowny świat bywa jednak w przedstawieniu Simonsa zaskakująco nieprzewidywalny

Proza życia. Pan od Sztuki musi już wyjść. Pani od Biweekly chce innej muzyki. Pan od Literatury milczy. Pani od Ubocznych straszy trzęsieniem ziemi. Pan od Filmu wziął się za Larkina i za siebie. Pan od Teatru zgubił zaproszenia. Pan od Poezji czyta Pana Cogito. W domu