<![CDATA[Dwutygodnik, strona kultury - wydanie]]> http://www.dwutygodnik.com/rss/wydanie/ Sat, 16 Dec 2017 23:25:01 +0100 Zend Framework Zend_Feed pl-pl http://blogs.law.harvard.edu/tech/rss <![CDATA[Numer 2017/226]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2017/226

Film

Wskrzeszanie zmarłych (Krzysztof Świrek)

Wielką wartością filmu Pecka jest decyzja, by użyć postaci Jamesa Baldwina jako medium, które pozwala na nowo ująć sytuację w pewne ramy. Tego bowiem dzisiaj brakuje – nie danych, faktów, liczb, ale perspektywy, która pozwala je zrozumieć

Sprawiedliwość i inne bajki (Darek Arest)

Wszystkie filmy Lanthimosa opierają się na podobnym chwycie, jakimś lekkim przesunięciu. Coś tu jest inaczej, jakby w czasie naszej nieobecności ktoś wszedł do pokoju i przestawił kilka przedmiotów

Bieszczadzki niedźwiedź (Jakub Socha)

Drugi sezon „Watahy” przerasta o głowę sezon pierwszy. Tam była tylko przyroda, tu jest porządna intryga i prawdzwe postaci

Literatura

Duszek względności (Małgorzata Łukasiewicz)

Piętrząc, mnożąc i wikłając swoje historie, „Budowniczy ruin” Rosendorfera chce wyrwać się poza granice zakreślone literaturze i otworzyć na przeciągi Stworzenia. Dorównać życiu zawiłością i brakiem logiki

Himalaje nieprawdy (Agnieszka Sowińska)

W 1933 roku stu dwudziestu pisarzy ZSRR popłynęło zobaczyć wybudowany rękami 250 tysięcy więźniów cud techniki. Trzydziestu sześciu z nich napisało „Księgę Kanału Białomorsko-Bałtyckiego”. Jej lektura jest rzeczą równie ponurą jak ustrój, który przedstawia

Światła miast (Adrian Stachowski)

Wyrzut sumienia, powód irytacji, miejsce badań terenowych, socjologicznych, ale i badań nad duszą, matryca przyszłości – reporterzy muszą balansować między skrajnościami. Grozi im albo nuda, albo tabloid

Miejsce mniej odporne (Monika Ochędowska)

„Nieczułość” Martyny Bundy to kaszubskie herstory rozpięte od przedwojnia po późny PRL, rozpisane na cztery niełatwe biografie. Staromodna lekkość dobrze skrojonych fraz ofiarowuje znajomym historiom nowe, niezwykle ponętne wersje

Superbohater pachnie benzyną (Adam Pluszka)

Jeszcze kilka lat temu mógłbym powiedzieć, że czytam prawie wszystko, co w Polsce się ukazywało. Dzisiaj nie nadążam. W ciągu tych paru lat rynek niesamowicie się rozrósł, trzeba wybierać. To oznaka normalności – mówi wydawca komiksów

Media

Konwulsje konwolucji (Agnieszka Słodownik)

Od automatycznych tagów zdjęć na Facebooku do syntetycznego Obamy, czyli próba zrozumienia głębokiej konwolucyjnej sieci neuronowej

ODBIORNIK (14): Delfin w malinach, czyli ostatnia dekada (Anna Desponds / Agnieszka Słodownik)

To mógłby być równie dobrze tygrys w kapuście albo świnka morska w agreście. Rozmawiamy o ostatniej dekadzie na marginesie „Delfina w malinach”, książki wydanej w serii „Dwutygodnika” w wydawnictwie Czarne

Muzyka

Jego Dziwność (Krzysztof Krześnicki)

Lil B wprowadził rap w erę internetu, przecierając szlaki dla nowej generacji twórców, którzy mogą teraz wyrażać siebie przez hip-hop, bez obawy, że są zbyt wrażliwi czy dziwni

Punk: niedokończony projekt (Tomasz Swoboda)

Punk był być może ostatnią poważną próbą stawienia oporu spektaklowi jako naczelnej zasadzie rządzącej relacjami międzyludzkimi. Potem, czyli przez ostatnie czterdzieści lat, nikt już nie uwierzył, że to w ogóle możliwe

Żaden luksus (Piotr Kowalczyk)

Rynek muzyczny w Polsce i rynek pracy dla muzyków jest wątły i nieprzyjazny. Trzeba zacząć od podstaw – od wychowania odbiorców. Przywrócić granie muzyki w szkole

Obyczaje

Uciekaj albo płyń (Przemysław Czapliński)

„Nasza lokalna wersja popu decyduje o charakterze polskiej komunikacji społecznej; względem niej orientują się partie polityczne i przywódcy, ona wyznacza granice porozumienia i kłótni. Nawet gdy odpycha, nie daje się zlekceważyć” – esej wokół książek Masłowskiej i Witkowskiego

Czas Dyzmy (Witold Mrozek)

Czy figura Dyzmy wraca w momentach przesilenia, kryzysu, zerwania, zmiany dobrej bądź złej? Łatwo byłoby snuć efektowne paralele, budować dyzmiczne numerologie polskiego losu

Masa książek (Łukasz Najder)

Te cuda działy się w niezwykłej, kosmicznej dekadzie, Polsce lat 90. Mafiosi trwonili ogromne pieniądze, robiąc sobie z życia „Dynastię” wymieszaną z „Wielkim żarciem” – siedem książek gangstera Masy rozeszło się w nakładzie miliona dwustu tysięcy egzemplarzy

(Kontr)rewolucja seksualna (Grzegorz Niziołek)

Zwolenniczki i zwolennicy akcji #metoo starają się udowodnić, że istnieje możliwość działania słusznego i skutecznego, które podważa zasadność prowadzenia jakiejkolwiek debaty

Para z obrazka (Marceli Szpak)

Jesteśmy u siebie, w domu, w Polsce, #toonas, więc bohaterka „Kwaśnego jabłka”, pobita przez męża katoliczka nie dzwoni na Niebieską Linię, nie szuka wsparcia wśród organizacji społecznych zajmujących się przemocą domową, nie kontaktuje się z policją. Ona wybacza

W Polsce zostałem do dziś (Teofil Kosiński)

Przy okazji wydanej niedawno „Cholernie mocnej miłości” o Polaku zakochanym w żołnierzu Wermachtu publikujemy pierwszy raz po polsku wybór listów bohatera wraz z komentarzem Joanny Ostrowskiej

#Metoo bez żadnego „ale” (Inga Iwasiów)

Przekierowanie debat wokół #metoo na wyszukiwanie słabych punktów – ograniczeń naszego życia towarzyskiego, ewentualnych fałszywych oskarżeń, powrotu cenzury czy wreszcie zagrożenia purytanizmem – jest złą strategią i zasila glebę seksizmu

Sztuka

Czerwone nieba (Karol Sienkiewicz)

Ludzi malowała płasko, zwierzęta na jej obrazach nabierają ludzkich cech. Zachęta przypomina twórczość malarki Marii Anto

Krzemień czekoladowy, czyli powrót młodości (Stach Szabłowski)

Jedno z haseł przewodnich 8. Triennale Młodych brzmi „Nadchodzi czas”. Na co? Na zmianę warty? Na inną poetykę, na inne instytucje, wreszcie na inne umiejscowienie artysty w społecznym pejzażu?

Teatr

Radość (Paweł Soszyński)

„Pure” Ramony Nagabczyńskiej to rozpracowywanie pojedynczego ciała – nie po to, by konceptualnie przywalić widzowi w nos, ale by widz się wraz z tym ciałem cieszył. Z czego? Pojęcia nie mam, ale to działa

Philip K. Dick spotyka Monty Pythona (Witold Mrozek)

No i na co narzekać w tym kurorcie? W upiornie uśmiechniętej monotonii „Ośrodka wypoczynkowego” Anny Smolar brakuje jakiegoś punktu przełamania, zmiany rytmu, tonacji

Wiersze

wiersze (Katarzyna Zdanowicz)

]]>

Film

Wskrzeszanie zmarłych (Krzysztof Świrek)

Wielką wartością filmu Pecka jest decyzja, by użyć postaci Jamesa Baldwina jako medium, które pozwala na nowo ująć sytuację w pewne ramy. Tego bowiem dzisiaj brakuje – nie danych, faktów, liczb, ale perspektywy, która pozwala je zrozumieć

Sprawiedliwość i inne bajki (Darek Arest)

Wszystkie filmy Lanthimosa opierają się na podobnym chwycie, jakimś lekkim przesunięciu. Coś tu jest inaczej, jakby w czasie naszej nieobecności ktoś wszedł do pokoju i przestawił kilka przedmiotów

Bieszczadzki niedźwiedź (Jakub Socha)

Drugi sezon „Watahy” przerasta o głowę sezon pierwszy. Tam była tylko przyroda, tu jest porządna intryga i prawdzwe postaci

Literatura

Duszek względności (Małgorzata Łukasiewicz)

Piętrząc, mnożąc i wikłając swoje historie, „Budowniczy ruin” Rosendorfera chce wyrwać się poza granice zakreślone literaturze i otworzyć na przeciągi Stworzenia. Dorównać życiu zawiłością i brakiem logiki

Himalaje nieprawdy (Agnieszka Sowińska)

W 1933 roku stu dwudziestu pisarzy ZSRR popłynęło zobaczyć wybudowany rękami 250 tysięcy więźniów cud techniki. Trzydziestu sześciu z nich napisało „Księgę Kanału Białomorsko-Bałtyckiego”. Jej lektura jest rzeczą równie ponurą jak ustrój, który przedstawia

Światła miast (Adrian Stachowski)

Wyrzut sumienia, powód irytacji, miejsce badań terenowych, socjologicznych, ale i badań nad duszą, matryca przyszłości – reporterzy muszą balansować między skrajnościami. Grozi im albo nuda, albo tabloid

Miejsce mniej odporne (Monika Ochędowska)

„Nieczułość” Martyny Bundy to kaszubskie herstory rozpięte od przedwojnia po późny PRL, rozpisane na cztery niełatwe biografie. Staromodna lekkość dobrze skrojonych fraz ofiarowuje znajomym historiom nowe, niezwykle ponętne wersje

Superbohater pachnie benzyną (Adam Pluszka)

Jeszcze kilka lat temu mógłbym powiedzieć, że czytam prawie wszystko, co w Polsce się ukazywało. Dzisiaj nie nadążam. W ciągu tych paru lat rynek niesamowicie się rozrósł, trzeba wybierać. To oznaka normalności – mówi wydawca komiksów

Media

Konwulsje konwolucji (Agnieszka Słodownik)

Od automatycznych tagów zdjęć na Facebooku do syntetycznego Obamy, czyli próba zrozumienia głębokiej konwolucyjnej sieci neuronowej

ODBIORNIK (14): Delfin w malinach, czyli ostatnia dekada (Anna Desponds / Agnieszka Słodownik)

To mógłby być równie dobrze tygrys w kapuście albo świnka morska w agreście. Rozmawiamy o ostatniej dekadzie na marginesie „Delfina w malinach”, książki wydanej w serii „Dwutygodnika” w wydawnictwie Czarne

Muzyka

Jego Dziwność (Krzysztof Krześnicki)

Lil B wprowadził rap w erę internetu, przecierając szlaki dla nowej generacji twórców, którzy mogą teraz wyrażać siebie przez hip-hop, bez obawy, że są zbyt wrażliwi czy dziwni

Punk: niedokończony projekt (Tomasz Swoboda)

Punk był być może ostatnią poważną próbą stawienia oporu spektaklowi jako naczelnej zasadzie rządzącej relacjami międzyludzkimi. Potem, czyli przez ostatnie czterdzieści lat, nikt już nie uwierzył, że to w ogóle możliwe

Żaden luksus (Piotr Kowalczyk)

Rynek muzyczny w Polsce i rynek pracy dla muzyków jest wątły i nieprzyjazny. Trzeba zacząć od podstaw – od wychowania odbiorców. Przywrócić granie muzyki w szkole

Obyczaje

Uciekaj albo płyń (Przemysław Czapliński)

„Nasza lokalna wersja popu decyduje o charakterze polskiej komunikacji społecznej; względem niej orientują się partie polityczne i przywódcy, ona wyznacza granice porozumienia i kłótni. Nawet gdy odpycha, nie daje się zlekceważyć” – esej wokół książek Masłowskiej i Witkowskiego

Czas Dyzmy (Witold Mrozek)

Czy figura Dyzmy wraca w momentach przesilenia, kryzysu, zerwania, zmiany dobrej bądź złej? Łatwo byłoby snuć efektowne paralele, budować dyzmiczne numerologie polskiego losu

Masa książek (Łukasz Najder)

Te cuda działy się w niezwykłej, kosmicznej dekadzie, Polsce lat 90. Mafiosi trwonili ogromne pieniądze, robiąc sobie z życia „Dynastię” wymieszaną z „Wielkim żarciem” – siedem książek gangstera Masy rozeszło się w nakładzie miliona dwustu tysięcy egzemplarzy

(Kontr)rewolucja seksualna (Grzegorz Niziołek)

Zwolenniczki i zwolennicy akcji #metoo starają się udowodnić, że istnieje możliwość działania słusznego i skutecznego, które podważa zasadność prowadzenia jakiejkolwiek debaty

Para z obrazka (Marceli Szpak)

Jesteśmy u siebie, w domu, w Polsce, #toonas, więc bohaterka „Kwaśnego jabłka”, pobita przez męża katoliczka nie dzwoni na Niebieską Linię, nie szuka wsparcia wśród organizacji społecznych zajmujących się przemocą domową, nie kontaktuje się z policją. Ona wybacza

W Polsce zostałem do dziś (Teofil Kosiński)

Przy okazji wydanej niedawno „Cholernie mocnej miłości” o Polaku zakochanym w żołnierzu Wermachtu publikujemy pierwszy raz po polsku wybór listów bohatera wraz z komentarzem Joanny Ostrowskiej

#Metoo bez żadnego „ale” (Inga Iwasiów)

Przekierowanie debat wokół #metoo na wyszukiwanie słabych punktów – ograniczeń naszego życia towarzyskiego, ewentualnych fałszywych oskarżeń, powrotu cenzury czy wreszcie zagrożenia purytanizmem – jest złą strategią i zasila glebę seksizmu

Sztuka

Czerwone nieba (Karol Sienkiewicz)

Ludzi malowała płasko, zwierzęta na jej obrazach nabierają ludzkich cech. Zachęta przypomina twórczość malarki Marii Anto

Krzemień czekoladowy, czyli powrót młodości (Stach Szabłowski)

Jedno z haseł przewodnich 8. Triennale Młodych brzmi „Nadchodzi czas”. Na co? Na zmianę warty? Na inną poetykę, na inne instytucje, wreszcie na inne umiejscowienie artysty w społecznym pejzażu?

Teatr

Radość (Paweł Soszyński)

„Pure” Ramony Nagabczyńskiej to rozpracowywanie pojedynczego ciała – nie po to, by konceptualnie przywalić widzowi w nos, ale by widz się wraz z tym ciałem cieszył. Z czego? Pojęcia nie mam, ale to działa

Philip K. Dick spotyka Monty Pythona (Witold Mrozek)

No i na co narzekać w tym kurorcie? W upiornie uśmiechniętej monotonii „Ośrodka wypoczynkowego” Anny Smolar brakuje jakiegoś punktu przełamania, zmiany rytmu, tonacji

Wiersze

wiersze (Katarzyna Zdanowicz)

]]>
Fri, 08 Dec 2017 00:00:00 +0100
<![CDATA[Numer 2017/225]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2017/225

Film

Żywoty świętych (Bartosz Żurawiecki)

Filmy Palkowskiego są celebracją tradycyjnych męskich ról i póz, choć de facto demonstrują kolejne oblicza męskiego egoizmu. „Najlepszy”, opowieść o narkomanie, który pokonał nałóg i wygrał mistrzostwa w triathlonie, szwankuje już na poziomie scenariusza

Polska, kilkadziesiąt kilometrów od Warszawy (Jakub Socha)

W swoim debiucie, nagrodzonym Złotymi Lwami na festiwalu w Gdyni, Piotr Domalewski opowiada o Polsce, z której chce się wyjechać i w której chce się zostać. Można powiedzieć, że opowiada o nas

Sitges (Stanisław Liguziński)

Prawie 400 pełnych metraży, krótkich form i doświadczeń VR, ponad 200 tysięcy widzów, 600 redakcji z całego świata, 2000 branżowych akredytacji i 50 edycji, a jednak, i tu strzelam na ślepo – zapewne większa część z was nigdy nie słyszała o festiwalu w Sitges

Muzeum Figur Woskowych (Ludwika Mastalerz)

Kenneth Branagh w „Morderstwie w Orient Expressie” tak hojnie trwoni energię na aktorstwo, że brakuje mu jej już na reżyserię

Operacja na sercu (Monika Talarczyk)

Jeśli w melodramacie pacyfikuje się miłość w jej aspołecznych wymiarach, to w wypadku „Serca miłości” melodramat spacyfikował charyzmatycznych kochanków

bum! (Maria Poprzęcka)

Centralnym problemem „Manifesto” nie jest awangarda czy modernizm, lecz ocalenie wolności zagłuszanej medialnym zgiełkiem. Wolności sztuki, wolności twórcy, wolności myśli

Literatura

Niedowład języka (Marek Zaleski)

Każde pokolenie stanowi rodzaj tajnego sprzysiężenia. Dziś jednak ta dystynkcja zawodzi. Ekonomię emocji reguluje nieustanny rollercoster wydarzeń – o książkach Gogoli, Grzegorzewskiej i Cieplak

Tak samo, ale inaczej (Zofia Zaleska)

Lubię czuć opór materiału, lubię, jak praca nie idzie mi zbyt gładko. Dlatego niezmiernie cieszę się z Wallace’a, to najtrudniejszy pisarz, jakiego w życiu tłumaczyłam

Nie piszę dla czytelników (Adam Pluszka)

Liczy się robota nad tekstem, czytelnicy są okolicznością przygodną. Fajnie, jeśli moje rzeczy do nich trafiają, ale nieodmiennie mnie zdumiewa, że ktoś ma wystarczająco podobny aparat mózgowy do mojego, żeby się nimi przejąć

Dzikość zmajstrowana (Łukasz Zaremba)

Moim celem nie było pisanie o Polsce. Ważniejsza była odległość. Chodziło o to, by dziwić się przyrodą w miarę blisko domu. Dostępną niemal od ręki, ale niezauważaną w kraju, który jest tak szczelnie wypełniony przez swoje 38 milionów mieszkańców

Media

Zablokowani (Maciej Jakubowiak)

Zbanować kogoś w socialach to jak zamieszkać w nawiedzonym domu: przedmioty się przesuwają, ze strychu dobiegają jakieś dźwięki, ktoś tam więc musi być, ale nikogo nie widać

Zwierzęta potrzebujące tlenu (Agnieszka Słodownik)

Nasze społeczeństwo funkcjonuje tak, aby pozwolić sobie zapomnieć o śmierci. Ja musiałem się z nią mierzyć dość wcześnie w życiu. Dlatego wiele z moich gier dotyczy świadomości śmierci, prób oszukania jej lub tego, co ludzie zrobią dla nieśmiertelności, no i jest w nich też czarny humor

Muzyka

Apokalipsa się wydarzyła (Monika Pasiecznik)

Zawsze interesował mnie świat usterki, dźwięków 8-bitowych, sygnałów informacyjnych urządzeń, takich jak resetowany komputer, dźwięki starego faksu, drukarki. Jako dziecko  grałem z dziadkiem na konsoli Pegasus. Dzisiaj szukam takich dźwięków

Golonka w konserwie (Paweł Dunin-Wąsowicz)

Książka o „200 najważniejszych utworach polskiego rocka” powinna koncentrować się na tym, co dla polskiego rocka było naprawdę ważne, czyli na tekstach. W dziele Skaradzińskiego i Wojciechowskiego za dużo jest terminów muzycznych, wyliczanek i podawania informacji bez znaczenia

Ciemne centrum (Rafał Wawrzyńczyk)

Simon Rattle nazwał „in vain” Georga Friedricha Haasa pierwszym arcydziełem XXI wieku. Nie mogę rozstać się z myślą, że pozycja Haasa dowodzi istnienia podziemnego, regresywnego nurtu tęsknoty za scentralizowanym, wysokim modernizmem i potężnymi „ojcami”

Obyczaje

Szostakowicz na meczu Garbarni (Bartosz Sadulski)

Mit Wembley nie może się powtórzyć, tak jak nie powtórzy się gra, którą pokochali Osiatyński i Szostakowicz. Oddolne ruchy przeciwko komercjalizacji futbolu zawsze będą miały sentymentalny charakter

Twierdza Europa (Paweł Mościcki)

„26 listopada 2006 roku w okolicach Laayoune w Maroku, w drodze do Hiszpanii utonął młody mężczyzna z Afryki. Był aktywistą na rzecz praw człowieka. Może faktycznie udałoby mu się coś zmienić?”  – opublikowano listę imigrantów, którzy w latach 1993–2017 zmarli na granicach Europy

Wysepka dobroci (Henryk Grynberg)

„Każde uratowane przy moim udziale żydowskie dziecko jest usprawiedliwieniem mojego istnienia na tej ziemi...” – mówiła Irena Sendlerowa. A pomogła uratować więcej niż jakakolwiek inna pojedyncza osoba i żaden mit nie jest jej potrzebny. Wystarczy prawda

Sztuka

Vangoghi (Maria Poprzęcka)

Film „Twój Vincent” zdaje się wyrastać z pragnienia wejścia w obraz. Odsuwając w tym miejscu ocenę na ile, dzięki trudowi zastępu wyrobników sztuki malujących vangogi, ten zamysł udało się ziścić, warto zatrzymać się na samym pragnieniu przekroczenia progu dzielącego dwa światy

Wyraz plastyczny (Monika Stelmach)

– Ile rzeczy pani zaprojektowała?  – Trudno powiedzieć, może kilkadziesiąt, a może nawet kilkaset. Nie katalogowałam ich w żaden sposób. Kończyłam jedną i zabierałam się za następną – mówi autorka słynnych pikasiaków

Kino-oko (Karol Sienkiewicz)

Galeria Arsenał w Białymstoku przypomina postać urodzonego w tym mieście filmowca Dzigi Wiertowa. Czyni to jednak poprzez prace współczesnych polskich artystów

Tam się po prostu nie chodzi (Paulina Wrocławska)

Łódzka Galeria Miejska jest w tej chwili takim pojemnikiem na obiekty, bez programu i pomysłu. Ten pojemnik funkcjonuje w trakcie wernisażu, a potem zieje pustką. Dlatego takie nadzieje pokładamy w trwającym właśnie konkursie na nowego dyrektora

Teatr

Nowe ciała, nowe wspólnoty (Teresa Fazan)

„W paradygmacie naukowym tematem nowej cielesności zajmuje się transhumanizm, z kolei w paradygmacie sztuki zajmują się tym głównie sztuki performatywne i cielesne” – mówi choreografka, autorka „More”

Polski VR (Katarzyna Niedurny)

Grotowski miał realny program, który można kontynuować. Wiem, że to nadinterpretacja, ale dla mnie on jest bardzo blisko VR-u. Stworzył metodę pracy w wirtualnej rzeczywistości, kiedy ona sama nie była jeszcze wymyślona

Nawet mi nas nie żal (Piotr Morawski)

W „Wojnie światów” Weroniki Szczawińskiej nikomu do głowy nie przychodzi, że może istnieć cywilizacja bardziej rozwinięta, która będzie traktować ludzi tak, jak ludzie traktują inne istoty

Wojownicy optymizmu (Witold Mrozek)

„Superspektakl” Justyny Sobczyk i Jakuba Skrzywanka to społeczna bajka dla dorosłych, która wzrusza, cieszy i trochę poucza – ale nie żenuje

Co tu się dzieje? (Paweł Soszyński)

„Wiera Gran” Jędrzeja Piaskowskiego to dzieło radykalne. Nic więc dziwnego, że wywołało burzę. Sądzę, że języka reżysera musimy się dopiero nauczyć

Wiersze

wiersze (Tomasz Gromadka)

]]>

Film

Żywoty świętych (Bartosz Żurawiecki)

Filmy Palkowskiego są celebracją tradycyjnych męskich ról i póz, choć de facto demonstrują kolejne oblicza męskiego egoizmu. „Najlepszy”, opowieść o narkomanie, który pokonał nałóg i wygrał mistrzostwa w triathlonie, szwankuje już na poziomie scenariusza

Polska, kilkadziesiąt kilometrów od Warszawy (Jakub Socha)

W swoim debiucie, nagrodzonym Złotymi Lwami na festiwalu w Gdyni, Piotr Domalewski opowiada o Polsce, z której chce się wyjechać i w której chce się zostać. Można powiedzieć, że opowiada o nas

Sitges (Stanisław Liguziński)

Prawie 400 pełnych metraży, krótkich form i doświadczeń VR, ponad 200 tysięcy widzów, 600 redakcji z całego świata, 2000 branżowych akredytacji i 50 edycji, a jednak, i tu strzelam na ślepo – zapewne większa część z was nigdy nie słyszała o festiwalu w Sitges

Muzeum Figur Woskowych (Ludwika Mastalerz)

Kenneth Branagh w „Morderstwie w Orient Expressie” tak hojnie trwoni energię na aktorstwo, że brakuje mu jej już na reżyserię

Operacja na sercu (Monika Talarczyk)

Jeśli w melodramacie pacyfikuje się miłość w jej aspołecznych wymiarach, to w wypadku „Serca miłości” melodramat spacyfikował charyzmatycznych kochanków

bum! (Maria Poprzęcka)

Centralnym problemem „Manifesto” nie jest awangarda czy modernizm, lecz ocalenie wolności zagłuszanej medialnym zgiełkiem. Wolności sztuki, wolności twórcy, wolności myśli

Literatura

Niedowład języka (Marek Zaleski)

Każde pokolenie stanowi rodzaj tajnego sprzysiężenia. Dziś jednak ta dystynkcja zawodzi. Ekonomię emocji reguluje nieustanny rollercoster wydarzeń – o książkach Gogoli, Grzegorzewskiej i Cieplak

Tak samo, ale inaczej (Zofia Zaleska)

Lubię czuć opór materiału, lubię, jak praca nie idzie mi zbyt gładko. Dlatego niezmiernie cieszę się z Wallace’a, to najtrudniejszy pisarz, jakiego w życiu tłumaczyłam

Nie piszę dla czytelników (Adam Pluszka)

Liczy się robota nad tekstem, czytelnicy są okolicznością przygodną. Fajnie, jeśli moje rzeczy do nich trafiają, ale nieodmiennie mnie zdumiewa, że ktoś ma wystarczająco podobny aparat mózgowy do mojego, żeby się nimi przejąć

Dzikość zmajstrowana (Łukasz Zaremba)

Moim celem nie było pisanie o Polsce. Ważniejsza była odległość. Chodziło o to, by dziwić się przyrodą w miarę blisko domu. Dostępną niemal od ręki, ale niezauważaną w kraju, który jest tak szczelnie wypełniony przez swoje 38 milionów mieszkańców

Media

Zablokowani (Maciej Jakubowiak)

Zbanować kogoś w socialach to jak zamieszkać w nawiedzonym domu: przedmioty się przesuwają, ze strychu dobiegają jakieś dźwięki, ktoś tam więc musi być, ale nikogo nie widać

Zwierzęta potrzebujące tlenu (Agnieszka Słodownik)

Nasze społeczeństwo funkcjonuje tak, aby pozwolić sobie zapomnieć o śmierci. Ja musiałem się z nią mierzyć dość wcześnie w życiu. Dlatego wiele z moich gier dotyczy świadomości śmierci, prób oszukania jej lub tego, co ludzie zrobią dla nieśmiertelności, no i jest w nich też czarny humor

Muzyka

Apokalipsa się wydarzyła (Monika Pasiecznik)

Zawsze interesował mnie świat usterki, dźwięków 8-bitowych, sygnałów informacyjnych urządzeń, takich jak resetowany komputer, dźwięki starego faksu, drukarki. Jako dziecko  grałem z dziadkiem na konsoli Pegasus. Dzisiaj szukam takich dźwięków

Golonka w konserwie (Paweł Dunin-Wąsowicz)

Książka o „200 najważniejszych utworach polskiego rocka” powinna koncentrować się na tym, co dla polskiego rocka było naprawdę ważne, czyli na tekstach. W dziele Skaradzińskiego i Wojciechowskiego za dużo jest terminów muzycznych, wyliczanek i podawania informacji bez znaczenia

Ciemne centrum (Rafał Wawrzyńczyk)

Simon Rattle nazwał „in vain” Georga Friedricha Haasa pierwszym arcydziełem XXI wieku. Nie mogę rozstać się z myślą, że pozycja Haasa dowodzi istnienia podziemnego, regresywnego nurtu tęsknoty za scentralizowanym, wysokim modernizmem i potężnymi „ojcami”

Obyczaje

Szostakowicz na meczu Garbarni (Bartosz Sadulski)

Mit Wembley nie może się powtórzyć, tak jak nie powtórzy się gra, którą pokochali Osiatyński i Szostakowicz. Oddolne ruchy przeciwko komercjalizacji futbolu zawsze będą miały sentymentalny charakter

Twierdza Europa (Paweł Mościcki)

„26 listopada 2006 roku w okolicach Laayoune w Maroku, w drodze do Hiszpanii utonął młody mężczyzna z Afryki. Był aktywistą na rzecz praw człowieka. Może faktycznie udałoby mu się coś zmienić?”  – opublikowano listę imigrantów, którzy w latach 1993–2017 zmarli na granicach Europy

Wysepka dobroci (Henryk Grynberg)

„Każde uratowane przy moim udziale żydowskie dziecko jest usprawiedliwieniem mojego istnienia na tej ziemi...” – mówiła Irena Sendlerowa. A pomogła uratować więcej niż jakakolwiek inna pojedyncza osoba i żaden mit nie jest jej potrzebny. Wystarczy prawda

Sztuka

Vangoghi (Maria Poprzęcka)

Film „Twój Vincent” zdaje się wyrastać z pragnienia wejścia w obraz. Odsuwając w tym miejscu ocenę na ile, dzięki trudowi zastępu wyrobników sztuki malujących vangogi, ten zamysł udało się ziścić, warto zatrzymać się na samym pragnieniu przekroczenia progu dzielącego dwa światy

Wyraz plastyczny (Monika Stelmach)

– Ile rzeczy pani zaprojektowała?  – Trudno powiedzieć, może kilkadziesiąt, a może nawet kilkaset. Nie katalogowałam ich w żaden sposób. Kończyłam jedną i zabierałam się za następną – mówi autorka słynnych pikasiaków

Kino-oko (Karol Sienkiewicz)

Galeria Arsenał w Białymstoku przypomina postać urodzonego w tym mieście filmowca Dzigi Wiertowa. Czyni to jednak poprzez prace współczesnych polskich artystów

Tam się po prostu nie chodzi (Paulina Wrocławska)

Łódzka Galeria Miejska jest w tej chwili takim pojemnikiem na obiekty, bez programu i pomysłu. Ten pojemnik funkcjonuje w trakcie wernisażu, a potem zieje pustką. Dlatego takie nadzieje pokładamy w trwającym właśnie konkursie na nowego dyrektora

Teatr

Nowe ciała, nowe wspólnoty (Teresa Fazan)

„W paradygmacie naukowym tematem nowej cielesności zajmuje się transhumanizm, z kolei w paradygmacie sztuki zajmują się tym głównie sztuki performatywne i cielesne” – mówi choreografka, autorka „More”

Polski VR (Katarzyna Niedurny)

Grotowski miał realny program, który można kontynuować. Wiem, że to nadinterpretacja, ale dla mnie on jest bardzo blisko VR-u. Stworzył metodę pracy w wirtualnej rzeczywistości, kiedy ona sama nie była jeszcze wymyślona

Nawet mi nas nie żal (Piotr Morawski)

W „Wojnie światów” Weroniki Szczawińskiej nikomu do głowy nie przychodzi, że może istnieć cywilizacja bardziej rozwinięta, która będzie traktować ludzi tak, jak ludzie traktują inne istoty

Wojownicy optymizmu (Witold Mrozek)

„Superspektakl” Justyny Sobczyk i Jakuba Skrzywanka to społeczna bajka dla dorosłych, która wzrusza, cieszy i trochę poucza – ale nie żenuje

Co tu się dzieje? (Paweł Soszyński)

„Wiera Gran” Jędrzeja Piaskowskiego to dzieło radykalne. Nic więc dziwnego, że wywołało burzę. Sądzę, że języka reżysera musimy się dopiero nauczyć

Wiersze

wiersze (Tomasz Gromadka)

]]>
Wed, 22 Nov 2017 00:00:00 +0100
<![CDATA[Numer 2017/224]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2017/224

Film

Niewinność (Jakub Socha)

„Pewnego razu w listopadzie” Andrzeja Jakimowskiego powinno się oglądać właśnie w Dzień Niepodległości. To z pewnością najważniejszy polski film tego roku

Słonecznik, powtórz, tęcza, pamiętaj (Maciej Jakubowiak)

Ten tekst zawiera obszerne spoilery drugiego sezonu „Stranger Things”. Ale to nic – pamiętamy go przecież, nawet jeśli jeszcze go nie widzieliśmy. Kultura nostalgii nie pozwala nam zapomnieć

Ordery na poplamionych sukniach (Anna Bielak)

W filmach dokumentalnych, które znalazłam w archiwach, zobaczyłam takie same kobiety, jakie pamiętałam z dzieciństwa – zmęczone, a tym samym pełne energii, pracujące zawodowo przez osiem godzin dziennie, ale też oddane swoim domom – mówi autorka strony „Women & Film under Communism”

Hollywodzka wycinanka (Monika Talarczyk)

Czy będzie to wielkim zaskoczeniem, że Czarnoksiężnik z Krainy U.S. po prostu „zajmuje się gównem i wie, jak je sprzedać”? Że jest starym białym zamożnym mężczyzną pociągającym za sznurki filmowych efektów specjalnych?

Publicysta i prorok (Michał Walkiewicz)

Clooney czyta scenariusz braci Coen i próbuje wcisnąć do niego przypisy świadczące o jego niepodrabialnym stylu oraz lewicowej wrażliwości. Aronofsky tymczasem przekonuje, że prawdziwy twórca, taki modernista z dziada pradziada, gardzi nie tylko kompromisami, ale też innymi ludźmi

Rekin i sztuka (Jakub Socha)

Może normalne rodziny tak naprawdę nie istnieją. „Opowieści o rodzinie Meyerowitz” Noah Baumbacha przekonują, że jest w tym coś normalnego

Uśmiech bez kota (Jakub Majmurek)

Dopiero współczesne reżimy produkcji, dystrybucji i konsumpcji obrazów pozwalają docenić archiwistyczne, refleksyjne, prywatne kino Chrisa Markera. Jego filmowe listy z podróży są adresowane przede wszystkim do nas – użytkowników kina XXI wieku

Po drugiej stronie (Klara Cykorz)

Najodważniejsze i najbardziej intymne sceny „Beksińskich. Albumu wideofonicznego” wzbudzają jednocześnie poczucie niedosytu. To, co nie da się wpisać w obsesję umierania, jest tu boleśnie wyrzucone poza kadr

Literatura

Biografia biografa (Jakub Zgierski)

Biograf musi uniezwyklać. Może nawet rozważyć radę Gombrowicza, udzieloną pewnej kandydatce na magistra, piszącej o powstaniu listopadowym: „Jeśli czegoś nie wiesz, to zmyślaj. To bardziej twórcze”

Życie na później (Jakub Momro)

Czy poszukiwanie autentyczności w świecie rządzonym przez machinę produkującą puste wartości staje się naiwnym gestem? Czy dziś w ogóle autentyczność może być kartą przetargową w publicznej debacie, czy jest tylko mitem podtrzymującym społeczne i polityczne status quo?

Czy świat jest naprawdę taki okropny? (Michał R. Wiśniewski)

Problem z optymistami polega na tym, że są leniwi. Jeśli myślisz, że ze światem jest wszystko w porządku, zostajesz w domu i oglądasz telewizję albo czytasz książkę. Ludzie przestraszeni są bardziej aktywni – mówi amerykański autor science fiction

Skromny człowiek renesansu (Adam Pluszka)

„Budowniczy ruin” Herberta Rosendorfera okazał się pionowym startem w niemieckiej literaturze końca lat 60. – oto nieznany nikomu trzydziestopięciolatek zaszokował wszystkich rozbudowaną szkatułkową powieścią, w której roi się od przezabawnych erudycyjnych ekskursów

Skromna pani z wydawnictwa (Maciej Byliniak)

„Bywa tak, że coś jest enigmatyczne i niejasne dla samego autora, ale mimo to nie należy próbować tego rozjaśniać, bo to nie wyjdzie na dobre. Ciemna materia języka też może być jakąś wartością” – mówi legendarna redaktorka literatury polskiej

Esej i kwanty (Renata Lis)

Eseistyczny podmiot już dawno przestał być wyłącznie europejski, patriarchalny i biały. Gatunek ten uprawiają dzisiaj również kobiety, odmieńcy i skolonizowani, dla których Ateny, Rzym i Jerozolima niekoniecznie stanowią najważniejszy punkt odniesienia

Powiedzieć świat inaczej (Maciej Woźniak)

W medialnym zgiełku głosów pytających, co stało się ze światem, czytam wydane tej jesieni tomy poetyckie Foksa, Honeta i Jarosza. Odzywają się ciszej, na zupełnie innej, poufniejszej częstotliwości

Media

ODBIORNIK (13): Gdy już zużyjemy planetę (Anna Desponds / Agnieszka Słodownik)

W Polsce trwa wycinka drzew, globalna Północ wykorzystuje Południe, a śmieci stają się stałym elementem krajobrazu. Gdzie się udać po Ziemi? W kosmos czy do równoległej rzeczywistości? 13. odcinek podkastu „Dwutygodnika”

Niepokój na poddaszu (Marzena Falkowska)

W „Indygo” wcielamy się w postać Tomasza, wziętego artysty malarza, który od trzech miesięcy nie opuszcza swojego atelier na poddaszu. Jedyną łączniczką ze światem zewnętrznym jest jego dziewczyna Anna, która mieszka na dole i dba o zapewnienie podstawowych potrzeb chorego

Obyczaje

Zbytek i marnotrawstwo (Olga Drenda)

Luksus – ten wulgarny, celebrycki – panoszy się po świecie i wzbudza niestety tęsknoty. Przy okazji szuka nowych rynków zbytu. Każdy szanujący się dyskont ma półkę z luksusową żywnością, gdzie można tanio kupić ośmiorniczki. Jak pisała Dana Thomas, luksus stracił blask

Samospalenie pod Statuą Niewolności (Natalia Kaliś)

Autoagresja, której skrajnością jest samobójstwo, to decyzja przeciwko instynktowi samozachowawczemu. To, co zwykle odczytujemy jako gest desperacji, paradoksalnie może być wyrazem wolności – o samospaleniu Piotra Szczęsnego

Sztuka

Wybrał oportunizm (Arek Gruszczyński)

Mieczysław Berman lubił projektować, chciał pracować, więc przyjmował większość zleceń, nie zważając na ich pochodzenie. Bez obrzydzenia tworzył broszury oczerniające generała Andersa albo wychwalające dokonania Dzierżyńskiego i Lenina

Dziekanka na salonach Akademii (Karol Sienkiewicz)

Salon Akademii, galeria Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, przypomina historię związanej z uczelnią legendarnej Dziekanki. Powraca pytanie o takie miejsca dzisiaj

Jak napisać „Dzieci z Bullerbyn 2”? (Arek Gruszczyński)

Sztuka pozwala zmieniać perspektywę. Chcemy oswajać dzieci z myśleniem o tym, że są wolne w postrzeganiu świata. Mogą patrzeć na różne rzeczy lub sprawy do góry nogami – mówią twórcy „Bałwana w lodówce”, nowej książki dla dzieci o sztuce współczesnej

Się pije, pali i pląsa do muzyczki (Monika Stelmach)

Dziekanka była dla nas, młodych artystów, kloszem ochronnym. Bywała domem w sensie metaforycznym, a czasami dosłownym. Zdarzyło się nam w tych zakamarkach pomieszkiwać

Teatr

Tabletka K. (Paweł Soszyński)

W pierwszym odruchu pomyślałem sobie, że „K.” Strzępki i Demirskiego ani nie jest śmieszne, ani tak porywające teatralnie, jak ich poprzednie przedstawienia. Teraz czuję, że stawka tego spektaklu jest większa, niż się wydaje

Nic (Paweł Soszyński)

W „Procesie” Lupa utwierdza nas w przekonaniu, że już po wszystkim i nic się nie da zrobić. Jeśli początkowo w naturalnym odruchu buntujemy się przeciwko tej diagnozie, to reżyser dokłada wszelkich starań, żeby wypuścić ze swojej widowni żywe trupy

Wiersze

wiersze (Wioletta Grzegorzewska)

]]>

Film

Niewinność (Jakub Socha)

„Pewnego razu w listopadzie” Andrzeja Jakimowskiego powinno się oglądać właśnie w Dzień Niepodległości. To z pewnością najważniejszy polski film tego roku

Słonecznik, powtórz, tęcza, pamiętaj (Maciej Jakubowiak)

Ten tekst zawiera obszerne spoilery drugiego sezonu „Stranger Things”. Ale to nic – pamiętamy go przecież, nawet jeśli jeszcze go nie widzieliśmy. Kultura nostalgii nie pozwala nam zapomnieć

Ordery na poplamionych sukniach (Anna Bielak)

W filmach dokumentalnych, które znalazłam w archiwach, zobaczyłam takie same kobiety, jakie pamiętałam z dzieciństwa – zmęczone, a tym samym pełne energii, pracujące zawodowo przez osiem godzin dziennie, ale też oddane swoim domom – mówi autorka strony „Women & Film under Communism”

Hollywodzka wycinanka (Monika Talarczyk)

Czy będzie to wielkim zaskoczeniem, że Czarnoksiężnik z Krainy U.S. po prostu „zajmuje się gównem i wie, jak je sprzedać”? Że jest starym białym zamożnym mężczyzną pociągającym za sznurki filmowych efektów specjalnych?

Publicysta i prorok (Michał Walkiewicz)

Clooney czyta scenariusz braci Coen i próbuje wcisnąć do niego przypisy świadczące o jego niepodrabialnym stylu oraz lewicowej wrażliwości. Aronofsky tymczasem przekonuje, że prawdziwy twórca, taki modernista z dziada pradziada, gardzi nie tylko kompromisami, ale też innymi ludźmi

Rekin i sztuka (Jakub Socha)

Może normalne rodziny tak naprawdę nie istnieją. „Opowieści o rodzinie Meyerowitz” Noah Baumbacha przekonują, że jest w tym coś normalnego

Uśmiech bez kota (Jakub Majmurek)

Dopiero współczesne reżimy produkcji, dystrybucji i konsumpcji obrazów pozwalają docenić archiwistyczne, refleksyjne, prywatne kino Chrisa Markera. Jego filmowe listy z podróży są adresowane przede wszystkim do nas – użytkowników kina XXI wieku

Po drugiej stronie (Klara Cykorz)

Najodważniejsze i najbardziej intymne sceny „Beksińskich. Albumu wideofonicznego” wzbudzają jednocześnie poczucie niedosytu. To, co nie da się wpisać w obsesję umierania, jest tu boleśnie wyrzucone poza kadr

Literatura

Biografia biografa (Jakub Zgierski)

Biograf musi uniezwyklać. Może nawet rozważyć radę Gombrowicza, udzieloną pewnej kandydatce na magistra, piszącej o powstaniu listopadowym: „Jeśli czegoś nie wiesz, to zmyślaj. To bardziej twórcze”

Życie na później (Jakub Momro)

Czy poszukiwanie autentyczności w świecie rządzonym przez machinę produkującą puste wartości staje się naiwnym gestem? Czy dziś w ogóle autentyczność może być kartą przetargową w publicznej debacie, czy jest tylko mitem podtrzymującym społeczne i polityczne status quo?

Czy świat jest naprawdę taki okropny? (Michał R. Wiśniewski)

Problem z optymistami polega na tym, że są leniwi. Jeśli myślisz, że ze światem jest wszystko w porządku, zostajesz w domu i oglądasz telewizję albo czytasz książkę. Ludzie przestraszeni są bardziej aktywni – mówi amerykański autor science fiction

Skromny człowiek renesansu (Adam Pluszka)

„Budowniczy ruin” Herberta Rosendorfera okazał się pionowym startem w niemieckiej literaturze końca lat 60. – oto nieznany nikomu trzydziestopięciolatek zaszokował wszystkich rozbudowaną szkatułkową powieścią, w której roi się od przezabawnych erudycyjnych ekskursów

Skromna pani z wydawnictwa (Maciej Byliniak)

„Bywa tak, że coś jest enigmatyczne i niejasne dla samego autora, ale mimo to nie należy próbować tego rozjaśniać, bo to nie wyjdzie na dobre. Ciemna materia języka też może być jakąś wartością” – mówi legendarna redaktorka literatury polskiej

Esej i kwanty (Renata Lis)

Eseistyczny podmiot już dawno przestał być wyłącznie europejski, patriarchalny i biały. Gatunek ten uprawiają dzisiaj również kobiety, odmieńcy i skolonizowani, dla których Ateny, Rzym i Jerozolima niekoniecznie stanowią najważniejszy punkt odniesienia

Powiedzieć świat inaczej (Maciej Woźniak)

W medialnym zgiełku głosów pytających, co stało się ze światem, czytam wydane tej jesieni tomy poetyckie Foksa, Honeta i Jarosza. Odzywają się ciszej, na zupełnie innej, poufniejszej częstotliwości

Media

ODBIORNIK (13): Gdy już zużyjemy planetę (Anna Desponds / Agnieszka Słodownik)

W Polsce trwa wycinka drzew, globalna Północ wykorzystuje Południe, a śmieci stają się stałym elementem krajobrazu. Gdzie się udać po Ziemi? W kosmos czy do równoległej rzeczywistości? 13. odcinek podkastu „Dwutygodnika”

Niepokój na poddaszu (Marzena Falkowska)

W „Indygo” wcielamy się w postać Tomasza, wziętego artysty malarza, który od trzech miesięcy nie opuszcza swojego atelier na poddaszu. Jedyną łączniczką ze światem zewnętrznym jest jego dziewczyna Anna, która mieszka na dole i dba o zapewnienie podstawowych potrzeb chorego

Obyczaje

Zbytek i marnotrawstwo (Olga Drenda)

Luksus – ten wulgarny, celebrycki – panoszy się po świecie i wzbudza niestety tęsknoty. Przy okazji szuka nowych rynków zbytu. Każdy szanujący się dyskont ma półkę z luksusową żywnością, gdzie można tanio kupić ośmiorniczki. Jak pisała Dana Thomas, luksus stracił blask

Samospalenie pod Statuą Niewolności (Natalia Kaliś)

Autoagresja, której skrajnością jest samobójstwo, to decyzja przeciwko instynktowi samozachowawczemu. To, co zwykle odczytujemy jako gest desperacji, paradoksalnie może być wyrazem wolności – o samospaleniu Piotra Szczęsnego

Sztuka

Wybrał oportunizm (Arek Gruszczyński)

Mieczysław Berman lubił projektować, chciał pracować, więc przyjmował większość zleceń, nie zważając na ich pochodzenie. Bez obrzydzenia tworzył broszury oczerniające generała Andersa albo wychwalające dokonania Dzierżyńskiego i Lenina

Dziekanka na salonach Akademii (Karol Sienkiewicz)

Salon Akademii, galeria Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, przypomina historię związanej z uczelnią legendarnej Dziekanki. Powraca pytanie o takie miejsca dzisiaj

Jak napisać „Dzieci z Bullerbyn 2”? (Arek Gruszczyński)

Sztuka pozwala zmieniać perspektywę. Chcemy oswajać dzieci z myśleniem o tym, że są wolne w postrzeganiu świata. Mogą patrzeć na różne rzeczy lub sprawy do góry nogami – mówią twórcy „Bałwana w lodówce”, nowej książki dla dzieci o sztuce współczesnej

Się pije, pali i pląsa do muzyczki (Monika Stelmach)

Dziekanka była dla nas, młodych artystów, kloszem ochronnym. Bywała domem w sensie metaforycznym, a czasami dosłownym. Zdarzyło się nam w tych zakamarkach pomieszkiwać

Teatr

Tabletka K. (Paweł Soszyński)

W pierwszym odruchu pomyślałem sobie, że „K.” Strzępki i Demirskiego ani nie jest śmieszne, ani tak porywające teatralnie, jak ich poprzednie przedstawienia. Teraz czuję, że stawka tego spektaklu jest większa, niż się wydaje

Nic (Paweł Soszyński)

W „Procesie” Lupa utwierdza nas w przekonaniu, że już po wszystkim i nic się nie da zrobić. Jeśli początkowo w naturalnym odruchu buntujemy się przeciwko tej diagnozie, to reżyser dokłada wszelkich starań, żeby wypuścić ze swojej widowni żywe trupy

Wiersze

wiersze (Wioletta Grzegorzewska)

]]>
Fri, 10 Nov 2017 00:00:00 +0100
<![CDATA[Numer 2017/223]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2017/223

Film

Rytuały mimikry (Bartosz Żurawiecki)

Reżysera „Inxeby” interesuje mimikra. Męskość jako synonim hipokryzji i konformizmu

Koniec (Piotr Mirski)

W brawurowo ekscentrycznym filmie „A Ghost Story” David Lowery używa wyświechtanej kliszy, aby na serio opowiedzieć o końcu i pamięci

Zimni Skandynawowie (Jakub Socha)

„Wszyscy myślą, że jestem jak z lodu, nic mnie nie rusza. A we mnie się gotuje”, mówił w jednym z wywiadów słynny  Björn Borg, bohater filmu „Borg/McEnroe”. To samo można powiedzieć o kinie Akiego Kaurismäkiego

Powrót do przyszłości (Adam Kruk)

„Lepsze jutro było wczoraj” – czytamy na muralu w „Człowieku z magicznym pudełkiem”. Koniec historii się nie zdarzył, scenariusze mogą być różne, a w science fiction najlepiej sprawdzają się te najczarniejsze. Materializują je na ekranie filmy Koxa, Terpińskiej i Szelc

Nugat dla potwora (Jakub Socha)

Netflix wypuścił drugi sezon „Stranger Things” i pierwszy „Mindhuntera”. Bohaterowie obu seriali zmagają się z potworami – jedne z nich są nie z tego świata, żywią się nostalgią, drugie mieszkają w ludziach. Te drugie są dużo groźniejsze

Literatura

Wyklęty lud Delhi (Krzysztof Umiński)

Arundhati Roy szuka żywej formy dla mówienia o krzywdzie. Jest dziś najwybitniejszą autorką o wyrazistych poglądach wolnościowych

Polaki pokraki (Darek Arest)

„Powstanie – film narodowy” to komiks o filmie, który co prawda nie ma reżysera, ani scenariusza, ale jest za to z ducha arcypolski. Może dlatego, że powstaje dzięki finansowemu cudowi „umowy o dzieło” i instytucji „bezpłatnego stażysty”

Przepis na siebie (Dominik Antonik)

„Wymazane” nie ma wiele wspólnego z powieścią o show-biznesie. Okazało się, że Witkowski, wbrew zapowiedziom, nie był w stanie napisać sensownej książki o celebrytach. To chyba dobrze

Zwierciadło mknące światłowodem (Łukasz Najder)

Zadie Smith przypomina rozhisteryzowaną gospodynię, która swoich gości chce za wszelką cenę uraczyć najbardziej wymyślnym koktajlem. Molestowanie? Tak, Afryka – jeszcze więcej Afryki. Choroba nowotworowa bliskiej osoby?Voilà, gotowe!

Wejść do swojego życia (Agnieszka Drotkiewicz)

Piszę, prowadząc dialog pomiędzy mną dzisiaj a mną z młodości, pomiędzy mną a nią. Ważne, żeby nie umniejszać swoich doświadczeń, ale ich bronić – wiele dziewcząt może przechodzić przez podobne etapy, więc już samo ich opisanie jest wkładem w historię kobiet

Media

Kultura cyfrowa istnieje (Agnieszka Słodownik)

Jesteśmy niewątpliwie utopieni w interfejsach, kodach, ekranach. Cyfrowość doczepiona do kultury nie jest tylko powierzchownym seksapilem. O tym, gdzie nas zastała konferencja Digital Cultures

Przeklęte medja (Mirosław Filiciak)

Media coraz trudniej traktować jako podstawę racjonalnej sfery publicznej. Nasze ekrany wypełniają półprawdy, zabobony, duchy przeszłości. Patrząc na to z perspektywy historycznej, nie sposób się dziwić, bo już sama idea przekazu na odległość czerpie ze zjawisk nadprzyrodzonych

Muzyka

Wenecka Jesień (Krzysztof Kwiatkowski)

Biennale Muzyki w Wenecji odbyło się po raz 61. Porównania z Warszawską Jesienią  nasuwają się same

Zepsuta szklana kula (Bartosz Sadulski)

Na czym polega fenomen zespołu Trupa Trupa? W jego piosenkach słuchacz usłyszy wycinek rockowej przeszłości,  ciężkie riffy i popowe melodie, psychodelię i hałas, zespół Swans i Beatlesów, a jeśli dobrze się wsłuchać, to również muzykę klasyczną. Niekończący się palimpsest

Wirus czasów (Krzysztof Krześnicki)

O projekcie Hype Williams wiemy tyle, ile do wiadomości publicznej zechciał podać stojący za nimi dział PR – to skrawki chaotycznie dobranych informacji. Dean Blunt – podobno bokser. Inga Copeland – podobno była piłkarka żeńskiej drużyny Arsenalu Londyn. Poznać się mieli na koncercie Oasis

Obyczaje

Te oporne resztki (Marta Sapała)

„Jak to możliwe, że na bankiecie u duńskiej królowej podaje się przeterminowane jedzenie?” – relacja z World Food Summit w Kopenhadze

Kultura w liczbie pojedynczej i sztuka przeżycia (Grzegorz Niziołek)

Kultura rozumiana w sposób idealistyczny to dość późny wynalazek i w dodatku uwikłany w kolonialne misje cywilizacyjne Zachodu. Założenie, że kultura to coś z definicji pozytywnego, jest fałszywe

I jak wam się podoba? (Łukasz Orbitowski)

Centralną wartością kultury przyszłości będzie autentyzm. Youtuberzy po prostu są sobą. To uśmiechnięte, serdeczne chłopaki z klatki obok, które dzielą się swoją pasją. W rozmowach z synem staram się zmilczeć moje zdanie o jego idolach, choć język aż pali

Teatr

Otwarty dialog Platela (Teresa Fazan)

Platel pozostaje realistą: nie uważa, że sztuka ma szansę zmieniać świat, pragnie docierać do jednostek. Sądząc po entuzjastycznych reakcjach widowni na tegorocznym Dialogu, jest chyba zbyt skromny

Teatr za pięć hrywien (Paweł Soszyński)

„Zazwyczaj to my jeździmy do Ukrainy z kulturowym desantem. Odwracamy ten trend już w samym tytule: Desant UA! Teraz to Ukraińcy dokonują desantu u nas” – mówi współkuratorka pierwszego w Polsce przeglądu teatru z Ukrainy

Wiersze

wiersz (Andrzej Szpindler)

]]>

Film

Rytuały mimikry (Bartosz Żurawiecki)

Reżysera „Inxeby” interesuje mimikra. Męskość jako synonim hipokryzji i konformizmu

Koniec (Piotr Mirski)

W brawurowo ekscentrycznym filmie „A Ghost Story” David Lowery używa wyświechtanej kliszy, aby na serio opowiedzieć o końcu i pamięci

Zimni Skandynawowie (Jakub Socha)

„Wszyscy myślą, że jestem jak z lodu, nic mnie nie rusza. A we mnie się gotuje”, mówił w jednym z wywiadów słynny  Björn Borg, bohater filmu „Borg/McEnroe”. To samo można powiedzieć o kinie Akiego Kaurismäkiego

Powrót do przyszłości (Adam Kruk)

„Lepsze jutro było wczoraj” – czytamy na muralu w „Człowieku z magicznym pudełkiem”. Koniec historii się nie zdarzył, scenariusze mogą być różne, a w science fiction najlepiej sprawdzają się te najczarniejsze. Materializują je na ekranie filmy Koxa, Terpińskiej i Szelc

Nugat dla potwora (Jakub Socha)

Netflix wypuścił drugi sezon „Stranger Things” i pierwszy „Mindhuntera”. Bohaterowie obu seriali zmagają się z potworami – jedne z nich są nie z tego świata, żywią się nostalgią, drugie mieszkają w ludziach. Te drugie są dużo groźniejsze

Literatura

Wyklęty lud Delhi (Krzysztof Umiński)

Arundhati Roy szuka żywej formy dla mówienia o krzywdzie. Jest dziś najwybitniejszą autorką o wyrazistych poglądach wolnościowych

Polaki pokraki (Darek Arest)

„Powstanie – film narodowy” to komiks o filmie, który co prawda nie ma reżysera, ani scenariusza, ale jest za to z ducha arcypolski. Może dlatego, że powstaje dzięki finansowemu cudowi „umowy o dzieło” i instytucji „bezpłatnego stażysty”

Przepis na siebie (Dominik Antonik)

„Wymazane” nie ma wiele wspólnego z powieścią o show-biznesie. Okazało się, że Witkowski, wbrew zapowiedziom, nie był w stanie napisać sensownej książki o celebrytach. To chyba dobrze

Zwierciadło mknące światłowodem (Łukasz Najder)

Zadie Smith przypomina rozhisteryzowaną gospodynię, która swoich gości chce za wszelką cenę uraczyć najbardziej wymyślnym koktajlem. Molestowanie? Tak, Afryka – jeszcze więcej Afryki. Choroba nowotworowa bliskiej osoby?Voilà, gotowe!

Wejść do swojego życia (Agnieszka Drotkiewicz)

Piszę, prowadząc dialog pomiędzy mną dzisiaj a mną z młodości, pomiędzy mną a nią. Ważne, żeby nie umniejszać swoich doświadczeń, ale ich bronić – wiele dziewcząt może przechodzić przez podobne etapy, więc już samo ich opisanie jest wkładem w historię kobiet

Media

Kultura cyfrowa istnieje (Agnieszka Słodownik)

Jesteśmy niewątpliwie utopieni w interfejsach, kodach, ekranach. Cyfrowość doczepiona do kultury nie jest tylko powierzchownym seksapilem. O tym, gdzie nas zastała konferencja Digital Cultures

Przeklęte medja (Mirosław Filiciak)

Media coraz trudniej traktować jako podstawę racjonalnej sfery publicznej. Nasze ekrany wypełniają półprawdy, zabobony, duchy przeszłości. Patrząc na to z perspektywy historycznej, nie sposób się dziwić, bo już sama idea przekazu na odległość czerpie ze zjawisk nadprzyrodzonych

Muzyka

Wenecka Jesień (Krzysztof Kwiatkowski)

Biennale Muzyki w Wenecji odbyło się po raz 61. Porównania z Warszawską Jesienią  nasuwają się same

Zepsuta szklana kula (Bartosz Sadulski)

Na czym polega fenomen zespołu Trupa Trupa? W jego piosenkach słuchacz usłyszy wycinek rockowej przeszłości,  ciężkie riffy i popowe melodie, psychodelię i hałas, zespół Swans i Beatlesów, a jeśli dobrze się wsłuchać, to również muzykę klasyczną. Niekończący się palimpsest

Wirus czasów (Krzysztof Krześnicki)

O projekcie Hype Williams wiemy tyle, ile do wiadomości publicznej zechciał podać stojący za nimi dział PR – to skrawki chaotycznie dobranych informacji. Dean Blunt – podobno bokser. Inga Copeland – podobno była piłkarka żeńskiej drużyny Arsenalu Londyn. Poznać się mieli na koncercie Oasis

Obyczaje

Te oporne resztki (Marta Sapała)

„Jak to możliwe, że na bankiecie u duńskiej królowej podaje się przeterminowane jedzenie?” – relacja z World Food Summit w Kopenhadze

Kultura w liczbie pojedynczej i sztuka przeżycia (Grzegorz Niziołek)

Kultura rozumiana w sposób idealistyczny to dość późny wynalazek i w dodatku uwikłany w kolonialne misje cywilizacyjne Zachodu. Założenie, że kultura to coś z definicji pozytywnego, jest fałszywe

I jak wam się podoba? (Łukasz Orbitowski)

Centralną wartością kultury przyszłości będzie autentyzm. Youtuberzy po prostu są sobą. To uśmiechnięte, serdeczne chłopaki z klatki obok, które dzielą się swoją pasją. W rozmowach z synem staram się zmilczeć moje zdanie o jego idolach, choć język aż pali

Teatr

Otwarty dialog Platela (Teresa Fazan)

Platel pozostaje realistą: nie uważa, że sztuka ma szansę zmieniać świat, pragnie docierać do jednostek. Sądząc po entuzjastycznych reakcjach widowni na tegorocznym Dialogu, jest chyba zbyt skromny

Teatr za pięć hrywien (Paweł Soszyński)

„Zazwyczaj to my jeździmy do Ukrainy z kulturowym desantem. Odwracamy ten trend już w samym tytule: Desant UA! Teraz to Ukraińcy dokonują desantu u nas” – mówi współkuratorka pierwszego w Polsce przeglądu teatru z Ukrainy

Wiersze

wiersz (Andrzej Szpindler)

]]>
Fri, 27 Oct 2017 00:00:00 +0200
<![CDATA[Numer 2017/222]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2017/222

Film

PROJEKT FILM: Rozmowy niekontrolowane (Anna Bielak)

Czasami się zastanawiam, czy trudniejszy język wizualny w ogóle ma swoich odbiorców. Czy społeczeństwo, które nie jest kształcone plastycznie, będzie umiało odczytywać te sygnały – rozmowa ze scenografką filmową

Jesienne matki (Klara Cykorz)

„Top of the Lake” to serial fantastycznie dwuznaczny, który przykleja się do mózgu i nie daje o sobie zapomnieć

Śmierć frajerom (Darek Arest)

Bohaterowie „Botoksu” parzą się z psami, gwałcą pacjentki na stole operacyjnym i układają na półce rzędami dogorywające płody. Dla mocnego efektu Patryk Vega gotowy jest na wszystko – może z wyjątkiem rzetelnie wykonanej filmowej roboty

Jazda trójką (Jakub Socha)

„Zgoda” Macieja Sobieszczańskiego to film duszny i niewygodny – wciąga w okrutny świat i zakłóca obraz rzeczywistości obozowej

Producentki (Marcin Adamczak)

Jest dużo dziewczyn, które produkują i robią to świetnie, ale zanim zmieni się cały ten układ kulturowych relacji, który zaczyna się już na poziomie językowym, to jeszcze dużo wody w Wiśle upłynie

Policjant i milicjant (Jakub Socha)

W kinach możemy obejrzeć dwa kryminały: „Ach śpij kochanie” i „Pierwszy śnieg”.  Trudno się na nich nie zawieść

Literatura

Najmłodsza naczelna na świecie (Adam Pluszka)

Nie trzeba było mieć żadnego rozeznania rynku. Trzeba było wydawać, co podleci, wszystko się sprzedawało w ogromnych nakładach – o rynku książki na początku lat 90. opowiada redaktor naczelna legendarnego wydawnictwa Phantom Press

Na hiszpańskim bruku (Olga Wróbel)

Czytając „Barszalonę” Agi Sarzyńskiej, brnęłam przez 350 stron ekspozycji w oczekiwaniu, że coś wreszcie zacznie się dziać. Liczyłam na małe cokolwiek, kąsek dla myśli. Tymczasem po zakończeniu lektury wiedziałam tyle, ile przed jej rozpoczęciem

Kapsuły czasu (Monika Ochędowska)

Literackie opowieści z lat 80., 90. oraz tych „powyżej zera” nie chcą być osobne. Są raczej nieustannym YouTube party, na którym deliryczne teledyski do piosenek z „Akademii Pana Kleksa” lecą na zmianę z odcinkami „Dynastii” i reklamami soczków Baltony

Człowiek w człowieku (Maciej Jakubowiak)

Pomimo skromności zamiarów, Sołtysowi w „Mikrotykach” udaje się wykonać ruch chyba najbardziej radykalny: wykroczyć we współczuciu poza granice instynktu samozachowawczego. Jeśli literatura może nam się jeszcze do czegoś przydać, to do ćwiczenia wrażliwości

Nowe spojrzenie na historię Żydów (Henryk Grynberg)

Och, jak ja nie lubiłem żydowskiej historii. W mojej szkole lekcje odbywały się w jidysz, więc z początku mało rozumiałem, a później udawałem, że nie rozumiem. Po lekturze książki Simona Schamy wiem, dlaczego. Hitlerowcy nie wymyślili nic oprócz komór gazowych

Fabryka poetów (Rafał Księżyk)

W latach 90. utrzymywał się lans brulionowy, a po debiucie Masłowskiej pojawił się inny, XXI-wieczny rodzaj lansu. Młodzież nastawiona na robienie sobie zdjęć i wygadywanie bzdurek. Wszystko się rozlazło

Wiersz należy do rzeczywistości (Tomasz Pindel)

Wiersz ma jeden obowiązek: powinien być dobry, czyli pobudzać, siać niepokój. Bez względu na to, czy mowa jest o grzybach, knajpie, nienawiści, czy zarozumialstwie prezydenta – mówi czeski poeta i krytyk

Wspólne interesy (Adam Pluszka)

Dla tłumacza nie ma klasyków i współczesnych, są tylko dobrze albo niedobrze napisane zdania – mówi autor ponad pięćdziesięciu przekładów literatury polskiej na język węgierski

Media

A gdyby tak bilet w jedną stronę? (Agnieszka Słodownik)

Wszyscy znają zdjęcie wschodu słońca nad Ziemią zrobione podczas jednej z misji Apollo w latach 60. Mimo to nie widzę, żeby ruch na rzecz ochrony środowiska przejmował władzę. Wręcz przeciwnie

Być jak Thoreau (Paweł Schreiber)

Pogoń za sukcesem, poszukiwanie kolejnych celów i gromadzenie dóbr są w „Walden” Thoreau formą niewolnictwa. Wcielenie tych pomysłów w grę komputerową to zadanie karkołomne

Muzyka

Wariat w archiwum (Borys Dejnarowicz)

Na swojej nowej płycie Ariel Pink prowadzi ze słuchaczem wirtuozerską grę. Nikt tak jak on nie potrafi łączyć ze sobą pozornie odległych gatunków – progresywnego rocka i yacht-popu, indie rocka i sophisti-popu

Mroczna ekologia (Piotr Tkacz)

Festiwal Unsound przyzwyczaił do podnoszenia poprzeczki, nie tylko jeśli chodzi o treść, ale i o samą ramę tematyczną. Tegoroczne hasło przewodnie, „Flower Power”, dawało naprawdę duże pole do popisu, ale z jakiegoś powodu w ogóle na nie nie wkroczono

Muzyka dla masy (Piotr Szwed)

Troska o rytm, praca nad formą, dążenie do piękna – poezję i kulturystykę bardzo wiele łączy, ale kultura dotychczas głównie je od siebie oddzielała. Projekt muzyków skupionych wokół wytwórni Nasiono Records jest próbą zasypania tego podziału

Obyczaje

WIEŚ: Wypisani z ziemi (Agnieszka Sowińska)

W trakcie pisania książki, poczętej jako wspomnienie o zmarłym przyjacielu, uświadomiłem sobie, że w mojej przytomności umarła klasa. Cała klasa społeczna, która liczyła sobie w Polsce ponad tysiąc lat

Sztuka

Uzbrojona w pędzel (Karol Sienkiewicz)

Malowała głównie siebie. Wystawa Marii Lassnig w warszawskiej Zachęcie to podróż przez życie artystki

Budził respekt (Monika Stelmach)

Zajmował się ogrodnictwem i sadownictwem. Hodował gołębie. Ostatnich lokatorów gołębnika z Szumina przejął inny miłośnik ptactwa, Leon Tarasewicz. Hansen marzył, żeby na dachach projektowanych przez niego domów było miejsce na gołębniki, aby każdy, kto lubi, mógł hodować ptaki

Album (Katarzyna Bojarska)

Lamentacyjny ton albumu Konrada Pustoły mnie dotyka. Jeśli potraktować go – a tak właśnie chcę go traktować – jako wizualny esej o nieobecności i nieukojonym bólu, to uważam go za jedną z najpiękniejszych i najsmutniejszych rzeczy, jakie oglądałam w ostatnim czasie

Teatr

Efekt Borczucha (Paweł Soszyński)

W „Zewie Cthulhu” Michała Borczucha wyczułem obietnicę jakiejś dezynwoltury, gry z własnym językiem teatralnym, to było odważne, inne przedstawienie. W „Mojej walce” powracamy do ulubionego, bezpiecznego świata reżysera

Karasie (Witold Mrozek)

Jaremko chce zrobić z Gombrowicza polityczny manifest. Jednocześnie przegapia wszystko to, co można by w tekście „Iwony” rzeczywiście uruchomić dla politycznych stawek – tematy władzy, spojrzenia, ciała czy obezwładnienia społecznymi relacjami

Wiersze

wiersze (Krystyna Dąbrowska)

]]>

Film

PROJEKT FILM: Rozmowy niekontrolowane (Anna Bielak)

Czasami się zastanawiam, czy trudniejszy język wizualny w ogóle ma swoich odbiorców. Czy społeczeństwo, które nie jest kształcone plastycznie, będzie umiało odczytywać te sygnały – rozmowa ze scenografką filmową

Jesienne matki (Klara Cykorz)

„Top of the Lake” to serial fantastycznie dwuznaczny, który przykleja się do mózgu i nie daje o sobie zapomnieć

Śmierć frajerom (Darek Arest)

Bohaterowie „Botoksu” parzą się z psami, gwałcą pacjentki na stole operacyjnym i układają na półce rzędami dogorywające płody. Dla mocnego efektu Patryk Vega gotowy jest na wszystko – może z wyjątkiem rzetelnie wykonanej filmowej roboty

Jazda trójką (Jakub Socha)

„Zgoda” Macieja Sobieszczańskiego to film duszny i niewygodny – wciąga w okrutny świat i zakłóca obraz rzeczywistości obozowej

Producentki (Marcin Adamczak)

Jest dużo dziewczyn, które produkują i robią to świetnie, ale zanim zmieni się cały ten układ kulturowych relacji, który zaczyna się już na poziomie językowym, to jeszcze dużo wody w Wiśle upłynie

Policjant i milicjant (Jakub Socha)

W kinach możemy obejrzeć dwa kryminały: „Ach śpij kochanie” i „Pierwszy śnieg”.  Trudno się na nich nie zawieść

Literatura

Najmłodsza naczelna na świecie (Adam Pluszka)

Nie trzeba było mieć żadnego rozeznania rynku. Trzeba było wydawać, co podleci, wszystko się sprzedawało w ogromnych nakładach – o rynku książki na początku lat 90. opowiada redaktor naczelna legendarnego wydawnictwa Phantom Press

Na hiszpańskim bruku (Olga Wróbel)

Czytając „Barszalonę” Agi Sarzyńskiej, brnęłam przez 350 stron ekspozycji w oczekiwaniu, że coś wreszcie zacznie się dziać. Liczyłam na małe cokolwiek, kąsek dla myśli. Tymczasem po zakończeniu lektury wiedziałam tyle, ile przed jej rozpoczęciem

Kapsuły czasu (Monika Ochędowska)

Literackie opowieści z lat 80., 90. oraz tych „powyżej zera” nie chcą być osobne. Są raczej nieustannym YouTube party, na którym deliryczne teledyski do piosenek z „Akademii Pana Kleksa” lecą na zmianę z odcinkami „Dynastii” i reklamami soczków Baltony

Człowiek w człowieku (Maciej Jakubowiak)

Pomimo skromności zamiarów, Sołtysowi w „Mikrotykach” udaje się wykonać ruch chyba najbardziej radykalny: wykroczyć we współczuciu poza granice instynktu samozachowawczego. Jeśli literatura może nam się jeszcze do czegoś przydać, to do ćwiczenia wrażliwości

Nowe spojrzenie na historię Żydów (Henryk Grynberg)

Och, jak ja nie lubiłem żydowskiej historii. W mojej szkole lekcje odbywały się w jidysz, więc z początku mało rozumiałem, a później udawałem, że nie rozumiem. Po lekturze książki Simona Schamy wiem, dlaczego. Hitlerowcy nie wymyślili nic oprócz komór gazowych

Fabryka poetów (Rafał Księżyk)

W latach 90. utrzymywał się lans brulionowy, a po debiucie Masłowskiej pojawił się inny, XXI-wieczny rodzaj lansu. Młodzież nastawiona na robienie sobie zdjęć i wygadywanie bzdurek. Wszystko się rozlazło

Wiersz należy do rzeczywistości (Tomasz Pindel)

Wiersz ma jeden obowiązek: powinien być dobry, czyli pobudzać, siać niepokój. Bez względu na to, czy mowa jest o grzybach, knajpie, nienawiści, czy zarozumialstwie prezydenta – mówi czeski poeta i krytyk

Wspólne interesy (Adam Pluszka)

Dla tłumacza nie ma klasyków i współczesnych, są tylko dobrze albo niedobrze napisane zdania – mówi autor ponad pięćdziesięciu przekładów literatury polskiej na język węgierski

Media

A gdyby tak bilet w jedną stronę? (Agnieszka Słodownik)

Wszyscy znają zdjęcie wschodu słońca nad Ziemią zrobione podczas jednej z misji Apollo w latach 60. Mimo to nie widzę, żeby ruch na rzecz ochrony środowiska przejmował władzę. Wręcz przeciwnie

Być jak Thoreau (Paweł Schreiber)

Pogoń za sukcesem, poszukiwanie kolejnych celów i gromadzenie dóbr są w „Walden” Thoreau formą niewolnictwa. Wcielenie tych pomysłów w grę komputerową to zadanie karkołomne

Muzyka

Wariat w archiwum (Borys Dejnarowicz)

Na swojej nowej płycie Ariel Pink prowadzi ze słuchaczem wirtuozerską grę. Nikt tak jak on nie potrafi łączyć ze sobą pozornie odległych gatunków – progresywnego rocka i yacht-popu, indie rocka i sophisti-popu

Mroczna ekologia (Piotr Tkacz)

Festiwal Unsound przyzwyczaił do podnoszenia poprzeczki, nie tylko jeśli chodzi o treść, ale i o samą ramę tematyczną. Tegoroczne hasło przewodnie, „Flower Power”, dawało naprawdę duże pole do popisu, ale z jakiegoś powodu w ogóle na nie nie wkroczono

Muzyka dla masy (Piotr Szwed)

Troska o rytm, praca nad formą, dążenie do piękna – poezję i kulturystykę bardzo wiele łączy, ale kultura dotychczas głównie je od siebie oddzielała. Projekt muzyków skupionych wokół wytwórni Nasiono Records jest próbą zasypania tego podziału

Obyczaje

WIEŚ: Wypisani z ziemi (Agnieszka Sowińska)

W trakcie pisania książki, poczętej jako wspomnienie o zmarłym przyjacielu, uświadomiłem sobie, że w mojej przytomności umarła klasa. Cała klasa społeczna, która liczyła sobie w Polsce ponad tysiąc lat

Sztuka

Uzbrojona w pędzel (Karol Sienkiewicz)

Malowała głównie siebie. Wystawa Marii Lassnig w warszawskiej Zachęcie to podróż przez życie artystki

Budził respekt (Monika Stelmach)

Zajmował się ogrodnictwem i sadownictwem. Hodował gołębie. Ostatnich lokatorów gołębnika z Szumina przejął inny miłośnik ptactwa, Leon Tarasewicz. Hansen marzył, żeby na dachach projektowanych przez niego domów było miejsce na gołębniki, aby każdy, kto lubi, mógł hodować ptaki

Album (Katarzyna Bojarska)

Lamentacyjny ton albumu Konrada Pustoły mnie dotyka. Jeśli potraktować go – a tak właśnie chcę go traktować – jako wizualny esej o nieobecności i nieukojonym bólu, to uważam go za jedną z najpiękniejszych i najsmutniejszych rzeczy, jakie oglądałam w ostatnim czasie

Teatr

Efekt Borczucha (Paweł Soszyński)

W „Zewie Cthulhu” Michała Borczucha wyczułem obietnicę jakiejś dezynwoltury, gry z własnym językiem teatralnym, to było odważne, inne przedstawienie. W „Mojej walce” powracamy do ulubionego, bezpiecznego świata reżysera

Karasie (Witold Mrozek)

Jaremko chce zrobić z Gombrowicza polityczny manifest. Jednocześnie przegapia wszystko to, co można by w tekście „Iwony” rzeczywiście uruchomić dla politycznych stawek – tematy władzy, spojrzenia, ciała czy obezwładnienia społecznymi relacjami

Wiersze

wiersze (Krystyna Dąbrowska)

]]>
Fri, 13 Oct 2017 00:00:00 +0200
<![CDATA[Numer 2017/221]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2017/221

Film

Skąd się bierze mięso (Agnieszka Jakimiak)

„Mięso” to film o inicjacji – seksualnej i społecznej, kobiecej i męskiej – i o stawianiu zdecydowanego oporu wobec przyjętych norm zachowania

Mosze Waks, polski książę (Aldona Kopkiewicz)

Michał Waszyński – gwiazda przedwojennego kina, gej, Żyd, który zrobił swój najważniejszy film w jidysz – łączy bardzo wiele wątków, które są częścią naszej kultury, choć pozornie zdają się od niej odległe

Chodź, pomaluję twój świat! (Bartosz Żurawiecki)

W swojej „Księdze kolorów” Derek Jarman nie zapomina o tym, że kolor nie jest niewinny. Kolor jest niebezpieczny. Kolor dzieli i wyklucza. Kolor znaczy, ale także naznacza

Promieniowanie „Photonu” (Monika Talarczyk)

Być może najważniejszym efektem „Photonu” jest fakt, że możemy na ponad sto minut odejść wreszcie od rodzinnego stołu polskiego filmu fabularnego, przy którym w kółko odbywa się ta sama nużąca „wymiana napięć kierunkowych” przy rosole lub opłatku

Androidy toną we łzach (Darek Arest)

Robota polega ciągle na tym samym: chodzi się w długim płaszczu ulicami pokolorowanymi przez neony i zabija zbuntowanych replikantów. W „Blade Runnerze 2049” ostało się trochę Philipa K. Dicka i Ridleya Scotta, ale najwięcej jest (niestety?) Denisa Villeneuve’a

Literatura

OTUCHA: Fantazja o świecie bez Głównego Bohatera (Jolanta Janiczak)

Spróbujmy nieśmiało wejść w świat Bohaterki, wcale nie głównej, jednej z wielu. Bohaterki nigdy nie gotowej. Opowieść otwiera się powoli, każdy może dołączyć, jeśli czuje, że chce coś dodać od siebie

OTUCHA: Niewiele (Maciej Jakubowiak)

Aby otucha oferowana przez literaturę była przekonująca, musi konfrontować z rzeczywistością.Tylko czy przeprowadzona z pełnym przekonaniem diagnoza może pozwolić sobie na błąd, który nazwalibyśmy nadzieją?

OTUCHA: Piękna barykada (Paweł Soszyński)

Złapać trochę słońca! To jedno z pragnień literatury oskarżanej o eskapizm. Przyznać trzeba, że to nieliche zadanie. Bo słońca ma tu złapać zarówno czytelnik, jak i język, który do czytelnika mówi

POWOLNOŚĆ: Knausgård w Stalingradzie (Łukasz Najder)

Urlop daje szansę, by na powrót zostać anakondą, która z godnością i powoli trawi na uboczu swoją książkową ofiarę. W pierwszą noc urlopu wzniosłem obok kanapy stosik Knausgarda i rozpocząłem lekturę

Media

W sercu ciemności (Marzena Falkowska)

Na uznanie zasługuje Melina Juergens jako Senua. Dziewczyna bez aktorskiego doświadczenia, która pracuje w studio Ninja Theory jako montażystka, miała być dublerką podczas sesji motion capture. Okazała się tak dobra, że powierzono jej główną rolę w grze

Muzyka

Kompozytorzy kompozytorom (Krzysztof Marciniak)

Co jeśli to nie sama muzyka współczesna, a jedynie mierność towarzyszącego jej dyskursu czyni jej odbiór niestrawnym dla szerokiej publiczności? Czy swoista brzydota samego systemu nie odrzuca dziś tak samo jak swego czasu odrzucały brzydkie dźwięki? – relacja z 60. Warszawskiej Jesieni

Schubert spod lodu (Adam Wiedemann)

Muzyka wykonywana przez Krystiana Zimermana dociera do mnie spoza jakiejś przezroczystej tafli. Jest przepojona chłodem i niechęcią do słuchacza, stąd przy całej swojej maestrii wrażenie robi nieprzyjemne, a i to szybko się rozwiewa

Granice dyskomfortu (Adam Suprynowicz)

Pietraszewski, od ubiegłego roku szef Sacrum Profanum, postanowił ponownie połączyć ogień z wodą, zestawiając ze sobą żywioły muzyki alternatywnej i współczesnej. Zapowiadał zadziornie „dyskomfort”, obcowanie z „innym”

Obyczaje

Śmierć w grze też boli (Paweł Franczak)

Larpy są nieprzewidywalne. Nawet pod prostą fabułą kryją się ważne tematy: gracze idą uwalniać księżniczkę z zamku, a dopada ich problem egzystencjalny

OTUCHA: Szczęście wielocukrów (Urszula Zajączkowska)

Wystarczy wreszcie zgodzić się na rozpad, a  cała pozostałość naszego czasu złagodnieje.  Każdy jest garścią atomów świata. Zwierzęta lasu nie muszą myśleć, co będzie potem. Żuk grabarz inicjuje przeistoczenie

OTUCHA: Serdeczności z Radomia (Natalia Fiedorczuk)

Radom należy do mieszkańców. Zaludniają skwery i place, przestrzeń publiczna zdaje się prawdziwie publiczna, żywa i zmienna. Czy za niegrzecznym śmieszkowaniem nie kryje się tęsknota za wspólnotą, sąsiedzkością i lokalnością?

OTUCHA: Promyczki, czyli skąd biorę nadzieję w świecie zmierzającym do zagłady (Jaś Kapela)

Przyjemnie myśleć, że jeśli nawet wytniemy wszystkie lasy, zatrujemy wszystkie morza i wpuścimy tyle dwutlenku węgla do atmosfery, że planeta Ziemia przestanie być zdatna do życia dla ludzi, niebo wciąż będzie piękne

OTUCHA: ABC dobrego wychowania (Olga Drenda)

Dlaczego pszczelarze nie mogą żyć w zgodzie? – pyta pewien popularny mem. Zastanówmy się zatem nad zyskami ze staroświeckich wartości: uprzejmości i życzliwości

OTUCHA: Solidarność kobiet (Jakub Dymek)

Jeśli gdzieś szukać lepszej przyszłości, to u strajkujących kobiet. Wspólną treścią ich zmagań jest solidarność. Projekt opierający się na etyce troski i współdziałania, odpowiedzialności. Przywracający miłość do centrum polityki. A przy tym najbardziej konkretny z możliwych

Sztuka, babki, mrok (Inga Iwasiów)

Po lekturze Rebecki Solnit sporo mówimy o sobie, zwierzę się i ja: mogę walczyć wręcz, mogę argumentować, ale nie potrafię krzyczeć. Eseje „Mężczyźni objaśniają mi świat” znakomicie pokazują tę zablokowaną przeponę, ale i potrzebę nieustępliwości

Nazywał się Teofil Kosiński (Joanna Ostrowska)

„W swoim testamencie Teofil zastrzegł, że powinienem zrobić wszystko, aby jego prawdziwa historia ujrzała światło dzienne w Polsce. Jesteśmy świadkami spełnienia jego woli” – mówi autor „Cholernie mocnej miłości”

Sztuka

Rysownicy (Arek Gruszczyński)

Leżymy na podłodze, wyginamy się na kanapie, wykonujemy serie grymasów, palimy papierosy, głaszczemy koty, słuchamy muzyki, szukamy pomysłów, uprawiamy jogę. Ilustrowanie to czynność dosyć intymna

Nie tylko kociaki (Monika Stelmach)

Fotografia to twór wielokomórkowy, rozległy, nie można zawężać jej pola do dzieł sztuki czy fotografii rodzinnej. To także dokumentacja kosmosu albo komórki, reportaż, fotografia medyczna, w tym rentgen. Długo by wymieniać – rozmowa z kuratorem wystawy Wojciecha Plewińskiego

Od ściany do ściany (Stach Szabłowski)

Festiwal Pomada jest zepchnięty do niszy, ale radzi sobie z polskością lepiej niż wystawiane w poznańskim Arsenale „Polki, patriotki, rebeliantki”. Na gruncie kultury queer monolity narodowej tożsamości okazują się plastyczne, podatne na transformację, również za pomocą sztuki

Palmy i draceny (Marcin Wicha)

Błażej Pindor pokazał tylko zdjęcia. Swoją dokumentację zostawił bez komentarza. I dobrze. Tak żyjemy z architekturą. W kolejce do lekarza nikt się nie zastanawia, kto zaprojektował szpital i jakim sposobem zdobył zlecenie

Co jest krzywe, tego nie da się wyprostować (Mateusz Marczewski)

Na Warsaw Gallery Weekend wyczuwalne jest, że to, co dobre, się skończyło. I nie chodzi tylko o kondycję rynku sztuki

Laska Dehnela i dwieście guzików (Karol Sienkiewicz)

Pomada zawstydza polskie instytucje. Queerowe archiwum założył w pojedynkę artysta, festiwal zaistniał dzięki akcji crowdfundingowej. Materiał aż się przelewa. A polskie muzea milczą

Teatr

Penis Rasputina (Piotr Morawski)

W „Rasputinie” Wiktora Rubina i Jolanty Janiczak sprawa jest jasna – teatr ma nad widzem władzę absolutną, pomimo stwarzanych pozorów współuczestniczenia w przedstawieniu

Wiersze

Ziemniaki (Filip Zawada)

]]>

Film

Skąd się bierze mięso (Agnieszka Jakimiak)

„Mięso” to film o inicjacji – seksualnej i społecznej, kobiecej i męskiej – i o stawianiu zdecydowanego oporu wobec przyjętych norm zachowania

Mosze Waks, polski książę (Aldona Kopkiewicz)

Michał Waszyński – gwiazda przedwojennego kina, gej, Żyd, który zrobił swój najważniejszy film w jidysz – łączy bardzo wiele wątków, które są częścią naszej kultury, choć pozornie zdają się od niej odległe

Chodź, pomaluję twój świat! (Bartosz Żurawiecki)

W swojej „Księdze kolorów” Derek Jarman nie zapomina o tym, że kolor nie jest niewinny. Kolor jest niebezpieczny. Kolor dzieli i wyklucza. Kolor znaczy, ale także naznacza

Promieniowanie „Photonu” (Monika Talarczyk)

Być może najważniejszym efektem „Photonu” jest fakt, że możemy na ponad sto minut odejść wreszcie od rodzinnego stołu polskiego filmu fabularnego, przy którym w kółko odbywa się ta sama nużąca „wymiana napięć kierunkowych” przy rosole lub opłatku

Androidy toną we łzach (Darek Arest)

Robota polega ciągle na tym samym: chodzi się w długim płaszczu ulicami pokolorowanymi przez neony i zabija zbuntowanych replikantów. W „Blade Runnerze 2049” ostało się trochę Philipa K. Dicka i Ridleya Scotta, ale najwięcej jest (niestety?) Denisa Villeneuve’a

Literatura

OTUCHA: Fantazja o świecie bez Głównego Bohatera (Jolanta Janiczak)

Spróbujmy nieśmiało wejść w świat Bohaterki, wcale nie głównej, jednej z wielu. Bohaterki nigdy nie gotowej. Opowieść otwiera się powoli, każdy może dołączyć, jeśli czuje, że chce coś dodać od siebie

OTUCHA: Niewiele (Maciej Jakubowiak)

Aby otucha oferowana przez literaturę była przekonująca, musi konfrontować z rzeczywistością.Tylko czy przeprowadzona z pełnym przekonaniem diagnoza może pozwolić sobie na błąd, który nazwalibyśmy nadzieją?

OTUCHA: Piękna barykada (Paweł Soszyński)

Złapać trochę słońca! To jedno z pragnień literatury oskarżanej o eskapizm. Przyznać trzeba, że to nieliche zadanie. Bo słońca ma tu złapać zarówno czytelnik, jak i język, który do czytelnika mówi

POWOLNOŚĆ: Knausgård w Stalingradzie (Łukasz Najder)

Urlop daje szansę, by na powrót zostać anakondą, która z godnością i powoli trawi na uboczu swoją książkową ofiarę. W pierwszą noc urlopu wzniosłem obok kanapy stosik Knausgarda i rozpocząłem lekturę

Media

W sercu ciemności (Marzena Falkowska)

Na uznanie zasługuje Melina Juergens jako Senua. Dziewczyna bez aktorskiego doświadczenia, która pracuje w studio Ninja Theory jako montażystka, miała być dublerką podczas sesji motion capture. Okazała się tak dobra, że powierzono jej główną rolę w grze

Muzyka

Kompozytorzy kompozytorom (Krzysztof Marciniak)

Co jeśli to nie sama muzyka współczesna, a jedynie mierność towarzyszącego jej dyskursu czyni jej odbiór niestrawnym dla szerokiej publiczności? Czy swoista brzydota samego systemu nie odrzuca dziś tak samo jak swego czasu odrzucały brzydkie dźwięki? – relacja z 60. Warszawskiej Jesieni

Schubert spod lodu (Adam Wiedemann)

Muzyka wykonywana przez Krystiana Zimermana dociera do mnie spoza jakiejś przezroczystej tafli. Jest przepojona chłodem i niechęcią do słuchacza, stąd przy całej swojej maestrii wrażenie robi nieprzyjemne, a i to szybko się rozwiewa

Granice dyskomfortu (Adam Suprynowicz)

Pietraszewski, od ubiegłego roku szef Sacrum Profanum, postanowił ponownie połączyć ogień z wodą, zestawiając ze sobą żywioły muzyki alternatywnej i współczesnej. Zapowiadał zadziornie „dyskomfort”, obcowanie z „innym”

Obyczaje

Śmierć w grze też boli (Paweł Franczak)

Larpy są nieprzewidywalne. Nawet pod prostą fabułą kryją się ważne tematy: gracze idą uwalniać księżniczkę z zamku, a dopada ich problem egzystencjalny

OTUCHA: Szczęście wielocukrów (Urszula Zajączkowska)

Wystarczy wreszcie zgodzić się na rozpad, a  cała pozostałość naszego czasu złagodnieje.  Każdy jest garścią atomów świata. Zwierzęta lasu nie muszą myśleć, co będzie potem. Żuk grabarz inicjuje przeistoczenie

OTUCHA: Serdeczności z Radomia (Natalia Fiedorczuk)

Radom należy do mieszkańców. Zaludniają skwery i place, przestrzeń publiczna zdaje się prawdziwie publiczna, żywa i zmienna. Czy za niegrzecznym śmieszkowaniem nie kryje się tęsknota za wspólnotą, sąsiedzkością i lokalnością?

OTUCHA: Promyczki, czyli skąd biorę nadzieję w świecie zmierzającym do zagłady (Jaś Kapela)

Przyjemnie myśleć, że jeśli nawet wytniemy wszystkie lasy, zatrujemy wszystkie morza i wpuścimy tyle dwutlenku węgla do atmosfery, że planeta Ziemia przestanie być zdatna do życia dla ludzi, niebo wciąż będzie piękne

OTUCHA: ABC dobrego wychowania (Olga Drenda)

Dlaczego pszczelarze nie mogą żyć w zgodzie? – pyta pewien popularny mem. Zastanówmy się zatem nad zyskami ze staroświeckich wartości: uprzejmości i życzliwości

OTUCHA: Solidarność kobiet (Jakub Dymek)

Jeśli gdzieś szukać lepszej przyszłości, to u strajkujących kobiet. Wspólną treścią ich zmagań jest solidarność. Projekt opierający się na etyce troski i współdziałania, odpowiedzialności. Przywracający miłość do centrum polityki. A przy tym najbardziej konkretny z możliwych

Sztuka, babki, mrok (Inga Iwasiów)

Po lekturze Rebecki Solnit sporo mówimy o sobie, zwierzę się i ja: mogę walczyć wręcz, mogę argumentować, ale nie potrafię krzyczeć. Eseje „Mężczyźni objaśniają mi świat” znakomicie pokazują tę zablokowaną przeponę, ale i potrzebę nieustępliwości

Nazywał się Teofil Kosiński (Joanna Ostrowska)

„W swoim testamencie Teofil zastrzegł, że powinienem zrobić wszystko, aby jego prawdziwa historia ujrzała światło dzienne w Polsce. Jesteśmy świadkami spełnienia jego woli” – mówi autor „Cholernie mocnej miłości”

Sztuka

Rysownicy (Arek Gruszczyński)

Leżymy na podłodze, wyginamy się na kanapie, wykonujemy serie grymasów, palimy papierosy, głaszczemy koty, słuchamy muzyki, szukamy pomysłów, uprawiamy jogę. Ilustrowanie to czynność dosyć intymna

Nie tylko kociaki (Monika Stelmach)

Fotografia to twór wielokomórkowy, rozległy, nie można zawężać jej pola do dzieł sztuki czy fotografii rodzinnej. To także dokumentacja kosmosu albo komórki, reportaż, fotografia medyczna, w tym rentgen. Długo by wymieniać – rozmowa z kuratorem wystawy Wojciecha Plewińskiego

Od ściany do ściany (Stach Szabłowski)

Festiwal Pomada jest zepchnięty do niszy, ale radzi sobie z polskością lepiej niż wystawiane w poznańskim Arsenale „Polki, patriotki, rebeliantki”. Na gruncie kultury queer monolity narodowej tożsamości okazują się plastyczne, podatne na transformację, również za pomocą sztuki

Palmy i draceny (Marcin Wicha)

Błażej Pindor pokazał tylko zdjęcia. Swoją dokumentację zostawił bez komentarza. I dobrze. Tak żyjemy z architekturą. W kolejce do lekarza nikt się nie zastanawia, kto zaprojektował szpital i jakim sposobem zdobył zlecenie

Co jest krzywe, tego nie da się wyprostować (Mateusz Marczewski)

Na Warsaw Gallery Weekend wyczuwalne jest, że to, co dobre, się skończyło. I nie chodzi tylko o kondycję rynku sztuki

Laska Dehnela i dwieście guzików (Karol Sienkiewicz)

Pomada zawstydza polskie instytucje. Queerowe archiwum założył w pojedynkę artysta, festiwal zaistniał dzięki akcji crowdfundingowej. Materiał aż się przelewa. A polskie muzea milczą

Teatr

Penis Rasputina (Piotr Morawski)

W „Rasputinie” Wiktora Rubina i Jolanty Janiczak sprawa jest jasna – teatr ma nad widzem władzę absolutną, pomimo stwarzanych pozorów współuczestniczenia w przedstawieniu

Wiersze

Ziemniaki (Filip Zawada)

]]>
Fri, 29 Sep 2017 00:00:00 +0200
<![CDATA[Numer 2017/220]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2017/220

Film

Kiedy zaczyna boleć,robi się ciekawie (Marta Bałaga)

W „The Square” nie ukrywam, jak wiele rzeczy mi się dziś nie podoba. Ale gdybym był ze wszystkiego zadowolony, nie robiłbym filmów

Ford. Lekcja historii (Klara Cykorz)

Ford był kolejno młodą nadzieją perferyjnej kinematografii polskiej i cenzurowanym lewicowcem; budowniczym powojennego przemysłu filmowego i jedną z jego najbardziej prominentnych postaci; ostatnie dziesięć lat przeżył jako wygnaniec

Kino moralnego niepokoju na Lido (Aldona Kopkiewicz)

Wśród filmów jednoznacznie politycznych, wybrano w tym roku w Wenecji uniwersalną pochwałę inności. Złotego Lwa zdobył „The Shape of Water” Guillerma del Toro

Wielki sen o złych czasach (Krzysztof Świrek)

Po trzeciej serii „Twin Peaks” widać wyraźnie, że Lynch miał tym razem wolną rękę, ta swoboda przełożyła się na piorunujący efekt. Jeszcze długo będzie się te kilkanaście odcinków oglądać, komentować, szukać w nich – oczywiście czegoś innego niż odpowiedzi na pytanie „Kto zabił?”

Nie bój się tego (Krzysztof Świrek)

Realizatorzy współczesnej ekranizacji „Tego” nie mają ambicji do tworzenia historycznych fresków. Z opowiadanej przez siebie historii wydobywają jednak z pełną precyzją jej niezwykle aktualny sens: zło żeruje na naszych lękach

Przygoda (Anna Bielak)

W „Tarapatach” jest dużo językowego humoru, ale podczas pokazów testowych filmu okazało się, że dzieci preferują komizm sytuacyjny. Dowiedziałam się, że lepiej, żeby bohater spadł z roweru, niż rzucił ciętą ripostę

Wstyd (Agnieszka Jakimiak)

„The Square” kicha na egzystencjalne konflikty wewnętrzne i przecina skalpelem gliniane nogi społecznej poprawności i deklarowanej empatii

Festiwal w Gdyni: zagubienie (Jakub Socha)

W Gdyni pokazano debiutanckie filmy Denijana Hasanovića i Jagody Szelc. W obu nie bardzo wiadomo, o co chodzi

Zarządzanie traumą (Marta Bałaga)

Żeby opowiadać o Holocauście, trzeba znaleźć własny język. Uparliśmy się, że przynajmniej podejmiemy taką próbę, która będzie może głupia albo ułomna, ale nasza

Festiwal w Gdyni: Polska (Jakub Socha)

Czy nasze kino trzeba zawsze traktować ze specjalną troską? Być jego niestrudzonym akuszerem? Może nie ma innego wyjścia, gdy jest się w Gdyni

Festiwal w Gdyni: najlepszy (Jakub Socha)

Złote Lwy zasłużenie powędrowały do autorów „Cichej Nocy”, filmu precyzyjnie poprowadzonego i zagranego bez pudła

Współczesność ludobójstwa (Jakub Majmurek)

W filmie „Ptaki śpiewają w Kigali” widać, że Afryka z jej ciągłymi konfliktami zbrojnymi i kryzysami humanitarnymi jest takim samym produktem nowoczesności, co zamożny „kryształowy pałac” Unii Europejskiej

Literatura

Fińskie osobliwości (Adam Pluszka)

Finowie są raczej dumni ze swojej inności językowej i fenomenalnie skuteczni w promowaniu swojego języka i kultury za granicą, choć akurat z Polską mają trochę pod górkę – mówi tłumacz i wydawca literatury fińskiej

Pisać na głos (Anna Marchewka)

Czemu nie miłość? Czy słowo miłość objęła jakaś rezerwacja? Mój język miał być językiem włączającym, integrującym miłość kobiet z resztą ludzkiego doświadczenia, tak żeby przemówiła ona nie tylko do kobiet, które kochają kobiety. Sztuka ma nas poszerzać, a nie zawężać

Wrócić do bezczelności (Tomasz Pstrągowski)

„Morfołaki” to zawsze było dla mnie ćwiczenie mięśnia, dzięki któremu powstają nowe światy. Na początku to były krótkie historyjki, żarty. Z czasem „Morfołaki” zaczęły obrastać w interpretacje

Za dużo (Maciej Jakubowiak)

Histeryczny realizm rządzący „Republiką świecidełek” Pawła Sajewicza zaczyna ją w końcu przygniatać. Powieść odpuszcza zadanie porządkowania świata i poddaje się rzeczywistości, która przecież sama z siebie nie układa się w żadną opowieść

Media

Pionierka mimochodem (Mirosław Filiciak)

Brałam dokumentację techniczną i eksperymentowałam. Zawsze pociągało mnie to bardziej niż tworzenie muzyki – mówi twórczyni dźwięku do pierwszych polskich gier i pionierskich projektów wirtualnej rzeczywistości

Ku uciesze ministrów (Marcin Wilkowski)

Kino, film i gry nienawidzą bezruchu, nieustannie wymagają dziania się i redukują skomplikowaną rzeczywistość wojny do dynamicznych ujęć. W efekcie sztucznie ją przyspieszają i obdzierają z nieatrakcyjnych dłużyzn

Zostań na dłużej (Ewa Drygalska)

Floris zbudował dramaturgię historii, metodycznie odsłaniając kolejne elementy układanki. Założył również fikcyjne konto na Linkedinie, dzięki czemu zyskał wiarygodność wśród społeczności inżynierów i naukowców

ODBIORNIK (12): Kobiety i komputery (Anna Desponds / Agnieszka Słodownik)

W połowie lata inżynier James Damore wysłał do swoich współpracowników w Google dziesięciostronicową notatkę. Tuż potem został zwolniony z pracy. W 12. odcinku ODBIORNIKA, podkastu dwutygodnik.com, rozmawiamy z kobietami i o kobietach w sektorze IT, reklamie i w ogóle w pracy

Muzyka

Przede wszystkim ucho (Monika Żyła)

W programach koncertowych brakuje twórczości muzycznej drugiej połowy XX wieku. I mało jest utworów, które są wyzwaniem przede wszystkim dla wykonawców. Naszym celem jest własny rozwój przy jednoczesnym łataniu tej dziury

WIEŚ: Dźwięki z rozbitego lustra (Dominik Gac)

Naród w latach 90. muzyki tradycyjnej nie rozumiał. Albo może po prostu nie chciał mieć z nią nic wspólnego. Uciekł do miasta, uznając, że wieś to bieda, zacofanie, zabobon i robota od świtu do nocy

Śmierć rozumu? (Jan Topolski)

Już od tygodnia trwa nadzwyczaj udana 52. edycja Wratislavia Cantans, a w weekend koncerty zamykające festiwal

Wojna to nie wszystko (Piotr Szwed)

Album „Jestem przestrzeń” Moniki Borzym, na którym jazzowa wokalistka interpretuje wiersze Anny Świrszczyńskiej, to jedna z najlepszych płyt wydanych przez Muzeum Powstania Warszawskiego

Szukać wszędzie (Adam Suprynowicz)

Podoba mi się idea zacierania granic, ale żeby to osiągnąć, trzeba rzeczywiście doprowadzić do spotkania. Nie daje tego efektu samo zestawienie kultury didżejskiej i muzyki współczesnej – mówi kurator festiwalu Sacrum Profanum

Sztuka

Lucim wciąż żyje (Monika Stelmach)

Idee działającej we wsi Lucim Grupy 111 zostały zrozumiane opacznie i odrzucone przez środowisko. Posądzano ją o kolaborowanie z władzami, zwłaszcza gdy w 1980 ogłosiła Manifest Sztuki Społecznej. Wyprzedziła swoje czasy, a przez to wypadła z historii

Korzystanie z zasobów (Anka Herbut)

Tegoroczny TIFF Festival to bardzo dobra edycja o spójnie i konsekwentnie zakomponowanym programie. Ograniczone środki zostały potraktowane jako sytuacja generująca alternatywne możliwości. Chodzi o umiejętne korzystanie z tego, co się ma

Teatr

Czekając na Pamelę (Paweł Soszyński)

W „Is it Pamela” Marty Ziółek bogini jeszcze nie nadchodzi, gubi się w letnich etiudach i wprawkach, a nad bezmiarem wód wciąż unosi się ciemność. Ale czuć, że Pamela jest już blisko, tuż za rogiem

Flaki z olejem (Paweł Soszyński)

„Landszaft. Lekcja anatomii” Katarzyny Kalwat to na pierwszy rzut oka propozycja ekscentryczna i intrygująca. Ale niestety w tym szaleństwie nie ma metody

Dobry kibic (Piotr Morawski)

W „Kibicach” Michała Buszewicza spotykają się dwie grupy, które istnieją mocno w sferze wyobrażeń, stereotypów i uprzedzeń. Kibice Legii i Żydzi

Walka o Scenę Prezentacje (Witold Mrozek)

Dlaczego czołówka polskiego nowego teatru rzuca się na Scenę Prezentacje – podupadłą instytucję, która przez dekady kojarzyła się z repertuarem rozrywkowym?

Wiersze

wiersze (Zuzanna Bartoszek)

]]>

Film

Kiedy zaczyna boleć,robi się ciekawie (Marta Bałaga)

W „The Square” nie ukrywam, jak wiele rzeczy mi się dziś nie podoba. Ale gdybym był ze wszystkiego zadowolony, nie robiłbym filmów

Ford. Lekcja historii (Klara Cykorz)

Ford był kolejno młodą nadzieją perferyjnej kinematografii polskiej i cenzurowanym lewicowcem; budowniczym powojennego przemysłu filmowego i jedną z jego najbardziej prominentnych postaci; ostatnie dziesięć lat przeżył jako wygnaniec

Kino moralnego niepokoju na Lido (Aldona Kopkiewicz)

Wśród filmów jednoznacznie politycznych, wybrano w tym roku w Wenecji uniwersalną pochwałę inności. Złotego Lwa zdobył „The Shape of Water” Guillerma del Toro

Wielki sen o złych czasach (Krzysztof Świrek)

Po trzeciej serii „Twin Peaks” widać wyraźnie, że Lynch miał tym razem wolną rękę, ta swoboda przełożyła się na piorunujący efekt. Jeszcze długo będzie się te kilkanaście odcinków oglądać, komentować, szukać w nich – oczywiście czegoś innego niż odpowiedzi na pytanie „Kto zabił?”

Nie bój się tego (Krzysztof Świrek)

Realizatorzy współczesnej ekranizacji „Tego” nie mają ambicji do tworzenia historycznych fresków. Z opowiadanej przez siebie historii wydobywają jednak z pełną precyzją jej niezwykle aktualny sens: zło żeruje na naszych lękach

Przygoda (Anna Bielak)

W „Tarapatach” jest dużo językowego humoru, ale podczas pokazów testowych filmu okazało się, że dzieci preferują komizm sytuacyjny. Dowiedziałam się, że lepiej, żeby bohater spadł z roweru, niż rzucił ciętą ripostę

Wstyd (Agnieszka Jakimiak)

„The Square” kicha na egzystencjalne konflikty wewnętrzne i przecina skalpelem gliniane nogi społecznej poprawności i deklarowanej empatii

Festiwal w Gdyni: zagubienie (Jakub Socha)

W Gdyni pokazano debiutanckie filmy Denijana Hasanovića i Jagody Szelc. W obu nie bardzo wiadomo, o co chodzi

Zarządzanie traumą (Marta Bałaga)

Żeby opowiadać o Holocauście, trzeba znaleźć własny język. Uparliśmy się, że przynajmniej podejmiemy taką próbę, która będzie może głupia albo ułomna, ale nasza

Festiwal w Gdyni: Polska (Jakub Socha)

Czy nasze kino trzeba zawsze traktować ze specjalną troską? Być jego niestrudzonym akuszerem? Może nie ma innego wyjścia, gdy jest się w Gdyni

Festiwal w Gdyni: najlepszy (Jakub Socha)

Złote Lwy zasłużenie powędrowały do autorów „Cichej Nocy”, filmu precyzyjnie poprowadzonego i zagranego bez pudła

Współczesność ludobójstwa (Jakub Majmurek)

W filmie „Ptaki śpiewają w Kigali” widać, że Afryka z jej ciągłymi konfliktami zbrojnymi i kryzysami humanitarnymi jest takim samym produktem nowoczesności, co zamożny „kryształowy pałac” Unii Europejskiej

Literatura

Fińskie osobliwości (Adam Pluszka)

Finowie są raczej dumni ze swojej inności językowej i fenomenalnie skuteczni w promowaniu swojego języka i kultury za granicą, choć akurat z Polską mają trochę pod górkę – mówi tłumacz i wydawca literatury fińskiej

Pisać na głos (Anna Marchewka)

Czemu nie miłość? Czy słowo miłość objęła jakaś rezerwacja? Mój język miał być językiem włączającym, integrującym miłość kobiet z resztą ludzkiego doświadczenia, tak żeby przemówiła ona nie tylko do kobiet, które kochają kobiety. Sztuka ma nas poszerzać, a nie zawężać

Wrócić do bezczelności (Tomasz Pstrągowski)

„Morfołaki” to zawsze było dla mnie ćwiczenie mięśnia, dzięki któremu powstają nowe światy. Na początku to były krótkie historyjki, żarty. Z czasem „Morfołaki” zaczęły obrastać w interpretacje

Za dużo (Maciej Jakubowiak)

Histeryczny realizm rządzący „Republiką świecidełek” Pawła Sajewicza zaczyna ją w końcu przygniatać. Powieść odpuszcza zadanie porządkowania świata i poddaje się rzeczywistości, która przecież sama z siebie nie układa się w żadną opowieść

Media

Pionierka mimochodem (Mirosław Filiciak)

Brałam dokumentację techniczną i eksperymentowałam. Zawsze pociągało mnie to bardziej niż tworzenie muzyki – mówi twórczyni dźwięku do pierwszych polskich gier i pionierskich projektów wirtualnej rzeczywistości

Ku uciesze ministrów (Marcin Wilkowski)

Kino, film i gry nienawidzą bezruchu, nieustannie wymagają dziania się i redukują skomplikowaną rzeczywistość wojny do dynamicznych ujęć. W efekcie sztucznie ją przyspieszają i obdzierają z nieatrakcyjnych dłużyzn

Zostań na dłużej (Ewa Drygalska)

Floris zbudował dramaturgię historii, metodycznie odsłaniając kolejne elementy układanki. Założył również fikcyjne konto na Linkedinie, dzięki czemu zyskał wiarygodność wśród społeczności inżynierów i naukowców

ODBIORNIK (12): Kobiety i komputery (Anna Desponds / Agnieszka Słodownik)

W połowie lata inżynier James Damore wysłał do swoich współpracowników w Google dziesięciostronicową notatkę. Tuż potem został zwolniony z pracy. W 12. odcinku ODBIORNIKA, podkastu dwutygodnik.com, rozmawiamy z kobietami i o kobietach w sektorze IT, reklamie i w ogóle w pracy

Muzyka

Przede wszystkim ucho (Monika Żyła)

W programach koncertowych brakuje twórczości muzycznej drugiej połowy XX wieku. I mało jest utworów, które są wyzwaniem przede wszystkim dla wykonawców. Naszym celem jest własny rozwój przy jednoczesnym łataniu tej dziury

WIEŚ: Dźwięki z rozbitego lustra (Dominik Gac)

Naród w latach 90. muzyki tradycyjnej nie rozumiał. Albo może po prostu nie chciał mieć z nią nic wspólnego. Uciekł do miasta, uznając, że wieś to bieda, zacofanie, zabobon i robota od świtu do nocy

Śmierć rozumu? (Jan Topolski)

Już od tygodnia trwa nadzwyczaj udana 52. edycja Wratislavia Cantans, a w weekend koncerty zamykające festiwal

Wojna to nie wszystko (Piotr Szwed)

Album „Jestem przestrzeń” Moniki Borzym, na którym jazzowa wokalistka interpretuje wiersze Anny Świrszczyńskiej, to jedna z najlepszych płyt wydanych przez Muzeum Powstania Warszawskiego

Szukać wszędzie (Adam Suprynowicz)

Podoba mi się idea zacierania granic, ale żeby to osiągnąć, trzeba rzeczywiście doprowadzić do spotkania. Nie daje tego efektu samo zestawienie kultury didżejskiej i muzyki współczesnej – mówi kurator festiwalu Sacrum Profanum

Sztuka

Lucim wciąż żyje (Monika Stelmach)

Idee działającej we wsi Lucim Grupy 111 zostały zrozumiane opacznie i odrzucone przez środowisko. Posądzano ją o kolaborowanie z władzami, zwłaszcza gdy w 1980 ogłosiła Manifest Sztuki Społecznej. Wyprzedziła swoje czasy, a przez to wypadła z historii

Korzystanie z zasobów (Anka Herbut)

Tegoroczny TIFF Festival to bardzo dobra edycja o spójnie i konsekwentnie zakomponowanym programie. Ograniczone środki zostały potraktowane jako sytuacja generująca alternatywne możliwości. Chodzi o umiejętne korzystanie z tego, co się ma

Teatr

Czekając na Pamelę (Paweł Soszyński)

W „Is it Pamela” Marty Ziółek bogini jeszcze nie nadchodzi, gubi się w letnich etiudach i wprawkach, a nad bezmiarem wód wciąż unosi się ciemność. Ale czuć, że Pamela jest już blisko, tuż za rogiem

Flaki z olejem (Paweł Soszyński)

„Landszaft. Lekcja anatomii” Katarzyny Kalwat to na pierwszy rzut oka propozycja ekscentryczna i intrygująca. Ale niestety w tym szaleństwie nie ma metody

Dobry kibic (Piotr Morawski)

W „Kibicach” Michała Buszewicza spotykają się dwie grupy, które istnieją mocno w sferze wyobrażeń, stereotypów i uprzedzeń. Kibice Legii i Żydzi

Walka o Scenę Prezentacje (Witold Mrozek)

Dlaczego czołówka polskiego nowego teatru rzuca się na Scenę Prezentacje – podupadłą instytucję, która przez dekady kojarzyła się z repertuarem rozrywkowym?

Wiersze

wiersze (Zuzanna Bartoszek)

]]>
Fri, 15 Sep 2017 00:00:00 +0200
<![CDATA[Numer 2017/219]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2017/219

Film

Sceny z życia Polaków (Jakub Socha)

Społeczeństwo mamy niezadowolone i podzielone, kino od lat te podziały utwierdza. Widać to chyba najlepiej poprzez sposób przydzielania ról konkretnym aktorom. Utrwalony raz obraz jest powielany przez kolejnych reżyserów i trudno z nim zerwać

Podwójny kochanek to ja (Katarzyna Przyłuska-Urbanowicz)

„Podwójny kochanek” Ozona zaczyna się w pochwie, a kulminuje w gardle. Reżyser zabiera nas w podróż do wnętrza ciała

W cieniu bomby. O dystrybucji filmowej (Marcin Adamczak)

Rola dystrybucji rośnie, bo produkuje się więcej filmów niż kiedykolwiek wcześniej, co prowadzi do niespotykanego wcześniej stopnia konkurencji o dostęp do rozpowszechniania. Dotyczy to także rynku polskiego, po 1989 roku wplecionego w zależności globalnego rynku filmowego

Przyszłość jest kobietą (Grzegorz Stępniak)

Szefowie telewizyjnych stacji , którzy kierują do realizacji takie seriale jak „GLOW” czy „Niepewne”, wreszcie dostrzegli coś, o czym od dawna wiedzą nastolatki ubrane w bluzy z  napisem „The Future Is Female”

Literatura

Bez echa (Zofia Król)

Okrucieństwo i rozpacz gromadzą się u Bawołka w przepastnej szczelinie między staraniami i oczekiwaniami a rozczarowaniem. Zepsuta cytryna staje się w jego najnowszej książce symbolem życia

Nawalony jeż, rozerwany koń (Bartosz Sadulski)

W zbiorowej wyobraźni I wojna światowa była wojną okopów, gazu i mechanizacji. Nie była jednak wojną zwierząt. Tymczasem w żadnym innym konflikcie zbrojnym nie były one tak masowo i powszechnie wykorzystywane

Prowokacje i poglądy (Maciej Jakubowiak)

Gombrowicz doskonale sprawdza się w krajach, w których następuje tąpnięcie, pojawia się kryzys polityczny albo tożsamościowy – mówi autorka pierwszej kompletnej biografii pisarza

Media

Noworodek (Agnieszka Słodownik)

Robiliśmy z ekipą Teatru Polskiego w podziemiu streaming 360 stopni z kontenera, w którym aktorzy grali „Lady Makbet”. Widzowie mogli obejrzeć sztukę na żywo przez okno, ale część i tak stała z telefonami

Odkleić się od ekranu (Mirosław Filiciak)

W badaniu gier trzeba uciec od kronikarstwa i antykwaryzmu, bo choć fanowskie i branżowe teoretyzowanie też jest potrzebne, to musi mieć przeciwwagę w postaci innych narracji

Muzyka

Mała stabilizacja (Piotr Szwed)

Opisać dorosłość. Tego zadania autorzy rockowi unikają jak ognia. W końcu małżeństwo jest tematem o wiele mniej efektownym niż na przykład pierwsza miłość. Na swojej czwartej płycie to wyzwanie podejmuje Muzyka Końca Lata

Jesień nieco mniej radykalna (Monika Pasiecznik)

Będę szczęśliwy, jeśli Warszawska Jesień będzie kiedyś całkowicie kobieca. Mnie ostentacja i supremacja męskości męczy. Jak w życiu – jako upiorny syndrom szatni męskiej. Muzyka na szczęście nie zawsze ma płeć

Bachusy i Bachantki (Adam Wiedemann)

Chopin i Bach? Ta koneksja wydaje się nieco nadymana. Chopin był uzależniony od muzyki uznawanej dziś za niedobrą. Chciał pisać jak Moscheles, Hummel i Field, a że mu się „nie udawało” to już inna sprawa

Obyczaje

Gesty piłkarzy (Stanisław Barańczak)

Sport nie da się pomyśleć bez widowni: sportowiec jest reprezentantem zbiorowości widzów, który na boisku ma magicznie realizować jej tęsknotę do potęgi i wyższości

POWOLNOŚĆ: Długi lot czapli (Stanisław Łubieński)

„Cilip-cilip”. Wydaje mi się, że pogania mnie pliszka. To pewnie kolejna ze słabo zbadanych chorób psychicznych naszych czasów. Krótka sinusoida lotu i czarno-biały wachlarz zamiata piasek na drodze

Teatr

Cześć (Witold Mrozek)

Nie, tu nie chodzi o to, że przyjdą ci kibice, ci najgorsi, do Teatru Żydowskiego i się poprawią. To również jest okazja do przypatrzenia się jakiemuś potworowi, który nagle zyskuje ludzką twarz, wchodzi do teatru – mówi reżyser „Kibiców”

Wiersze

wiersze (Joanna Dziwak)

]]>

Film

Sceny z życia Polaków (Jakub Socha)

Społeczeństwo mamy niezadowolone i podzielone, kino od lat te podziały utwierdza. Widać to chyba najlepiej poprzez sposób przydzielania ról konkretnym aktorom. Utrwalony raz obraz jest powielany przez kolejnych reżyserów i trudno z nim zerwać

Podwójny kochanek to ja (Katarzyna Przyłuska-Urbanowicz)

„Podwójny kochanek” Ozona zaczyna się w pochwie, a kulminuje w gardle. Reżyser zabiera nas w podróż do wnętrza ciała

W cieniu bomby. O dystrybucji filmowej (Marcin Adamczak)

Rola dystrybucji rośnie, bo produkuje się więcej filmów niż kiedykolwiek wcześniej, co prowadzi do niespotykanego wcześniej stopnia konkurencji o dostęp do rozpowszechniania. Dotyczy to także rynku polskiego, po 1989 roku wplecionego w zależności globalnego rynku filmowego

Przyszłość jest kobietą (Grzegorz Stępniak)

Szefowie telewizyjnych stacji , którzy kierują do realizacji takie seriale jak „GLOW” czy „Niepewne”, wreszcie dostrzegli coś, o czym od dawna wiedzą nastolatki ubrane w bluzy z  napisem „The Future Is Female”

Literatura

Bez echa (Zofia Król)

Okrucieństwo i rozpacz gromadzą się u Bawołka w przepastnej szczelinie między staraniami i oczekiwaniami a rozczarowaniem. Zepsuta cytryna staje się w jego najnowszej książce symbolem życia

Nawalony jeż, rozerwany koń (Bartosz Sadulski)

W zbiorowej wyobraźni I wojna światowa była wojną okopów, gazu i mechanizacji. Nie była jednak wojną zwierząt. Tymczasem w żadnym innym konflikcie zbrojnym nie były one tak masowo i powszechnie wykorzystywane

Prowokacje i poglądy (Maciej Jakubowiak)

Gombrowicz doskonale sprawdza się w krajach, w których następuje tąpnięcie, pojawia się kryzys polityczny albo tożsamościowy – mówi autorka pierwszej kompletnej biografii pisarza

Media

Noworodek (Agnieszka Słodownik)

Robiliśmy z ekipą Teatru Polskiego w podziemiu streaming 360 stopni z kontenera, w którym aktorzy grali „Lady Makbet”. Widzowie mogli obejrzeć sztukę na żywo przez okno, ale część i tak stała z telefonami

Odkleić się od ekranu (Mirosław Filiciak)

W badaniu gier trzeba uciec od kronikarstwa i antykwaryzmu, bo choć fanowskie i branżowe teoretyzowanie też jest potrzebne, to musi mieć przeciwwagę w postaci innych narracji

Muzyka

Mała stabilizacja (Piotr Szwed)

Opisać dorosłość. Tego zadania autorzy rockowi unikają jak ognia. W końcu małżeństwo jest tematem o wiele mniej efektownym niż na przykład pierwsza miłość. Na swojej czwartej płycie to wyzwanie podejmuje Muzyka Końca Lata

Jesień nieco mniej radykalna (Monika Pasiecznik)

Będę szczęśliwy, jeśli Warszawska Jesień będzie kiedyś całkowicie kobieca. Mnie ostentacja i supremacja męskości męczy. Jak w życiu – jako upiorny syndrom szatni męskiej. Muzyka na szczęście nie zawsze ma płeć

Bachusy i Bachantki (Adam Wiedemann)

Chopin i Bach? Ta koneksja wydaje się nieco nadymana. Chopin był uzależniony od muzyki uznawanej dziś za niedobrą. Chciał pisać jak Moscheles, Hummel i Field, a że mu się „nie udawało” to już inna sprawa

Obyczaje

Gesty piłkarzy (Stanisław Barańczak)

Sport nie da się pomyśleć bez widowni: sportowiec jest reprezentantem zbiorowości widzów, który na boisku ma magicznie realizować jej tęsknotę do potęgi i wyższości

POWOLNOŚĆ: Długi lot czapli (Stanisław Łubieński)

„Cilip-cilip”. Wydaje mi się, że pogania mnie pliszka. To pewnie kolejna ze słabo zbadanych chorób psychicznych naszych czasów. Krótka sinusoida lotu i czarno-biały wachlarz zamiata piasek na drodze

Teatr

Cześć (Witold Mrozek)

Nie, tu nie chodzi o to, że przyjdą ci kibice, ci najgorsi, do Teatru Żydowskiego i się poprawią. To również jest okazja do przypatrzenia się jakiemuś potworowi, który nagle zyskuje ludzką twarz, wchodzi do teatru – mówi reżyser „Kibiców”

Wiersze

wiersze (Joanna Dziwak)

]]>
Fri, 01 Sep 2017 00:00:00 +0200
<![CDATA[Numer 2017/218]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2017/218

Film

Epickie reakcje (Jagna Lewandowska)

Dziecko potrafi zapędzić dorosłego w kozi róg przy pomocy trzech pytań-ciosów. Później nie rozmyślamy już nad naturą rzeczy. Ale jako artysta mam więcej czasu na takie filozofowanie, na jego podstawie zrobiłem film – mówi autor długo wyczekiwanego filmu „Photon”

Echo wśrod olch (Klara Cykorz)

Gdyby los nie spłatał „Królewiczowi Olch” psikusa w postaci przedwczesnych, a zarazem nader udanych narodzin „Baby Bump” – to on byłby debiutem fetowanym

Nowe Horyzonty: Podsumowanie (Jakub Socha)

Z każdym festiwalem filmowym jest podobnie – początkowo człowiek rzuca się na wszystko, napycha się i później staje się bardziej oporny i wybredny, jakby podświadomie czuł, że jego zbiornik wszystkich historii i obrazów nie pomieści

Doświadczyć innej rzeczywistości (Jakub Majmurek)

„Mimo wszystkiego, co ich spotkało, Grecy nie poddali się rezygnacji. W sytuacji abdykacji państwa ze swoich funkcji społeczeństwo było w stanie samo się zorganizować” – mówi autor pięciogodzinnego dokumentu o dzisiejszej Grecji

Literatura

Zwroty (Jakub Bożek)

Ostatnio fascynują mnie biografie osób, które zmieniły poglądy. Potraktowałem życiorysy Reagana, Horowitza i Gorkiego jak pożywkę, na której zamierzałem wyhodować drobnoustroje wywołujące przemianę wewnętrzną. Oto wyniki pracy laboratoryjnej

W Bańkowicach (Maciej Woźniak)

Od kogo miałby zacząć potencjalny czytelnik nowej poezji polskiej? Poetyckich skandalistów wciąga się dziś na listę szkolnych lektur, zaś tych, którzy prowokowali dykcją antypoetycką, czyta się jak gnuśnych klasyków – przegląd nowych tomów Wirpszy, Pułki, Podsiadły i Malek

Media

Buszowanie po szufladach, tym razem w kosmosie (Marzena Falkowska)

„Tacoma” przenosi nas do roku 2088, na stację orbitalną, która funkcjonuje jako węzeł transportowy między Ziemią a  księżycem. Stacja jest opuszczona, my szukamy fizycznego modułu stacyjnej sztucznej inteligencji, a przy okazji odkrywamy losy załogi, która jeszcze przed trzema dniami zamieszkiwała Tacomę

Muzyka

Schematy się wywróciły (Borys Dejnarowicz)

Coltrane eksperymentator, filozof, samouk, perfekcjonista. Taki obraz wyłania się z antologii wywiadów z muzykiem

Sami dla siebie jesteśmy egzotyczni (Zofia Krawiec)

Polscy hipsterzy i koneserzy muzyki najczęściej wstydzą się polskości. My uważamy, że nie ma czego się wstydzić. Skończmy z pedagogiką wstydu. Wixapolska wstaje z kolan!

POWOLNOŚĆ: Grać najwolniej (Jan Topolski)

John Cage stał się mimowolnym patronem slow music. Niewątpliwie zaważyła na tym prowadzona przez niego w utworach, wywiadach czy tekstach kampania na rzecz ciszy. Twierdził, że buduje ona narrację na takich samych prawach jak dźwięki

Obyczaje

Komuniści i złodzieje (Michał Herer)

Czy nie można by odzyskać słowa „komunizm” jako nazwy dla pewnego sposobu myślenia i odczuwania? Takiego, który występuje przeciw dominacji religii, przeciw obowiązującemu modelowi rodziny, przeciw nacjonalizmowi, wreszcie przeciw wyzyskowi i nierówności?

POWOLNOŚĆ: Wiosło, łyżka (Marek Bieńczyk)

Najlepsza w gatunku – tak jak mówimy o dobrym czy gorszym gatunku materiału – jest może powolność anarchiczna, bez pulsu, poza harmonią, nieuchwytna przez metronom; niespieszne, ale nieprzywidywalne uderzenia wioseł w wodę, dwa razy tak, a raz nie

Sztuka

Ceramika wszędzie (Paulina Wrocławska)

W latach 60. dostrzeżono w wytwarzanych w Łysej Górze płytach ceramicznych materiał okładzinowy na elewacje. I wtedy się zaczęło. Różni utalentowani artyści rysowali całe kompozycje plastyczne, a Kamionka je realizowała – rozmowa z twórczynią Szlaku ceramicznego

Fitness w sztuce (Stach Szabłowski)

Czy w sztuce da się uprawiać populizm? Jako twór w nieustającej budowie, Muzeum Sztuki Nowoczesnej od początku znajdowało się w awangardzie instytucjonalnej samoświadomości. Teraz też nie zawodzi – i najśmielej eksperymentuje z nowym zwrotem – populistycznym

Teatr

Warszawska czwórca (Witold Mrozek)

Po czarnej serii  ostatniego roku, polski teatr poszukujący jest scentralizowany i warszawski jak nigdy od lat. Zaś twórcy, którzy przez lata krążyli od Gdańska po Kraków, najczęściej spotykani będą między Pałacem Kultury, Mokotowem a okolicami Stadionu Narodowego

Wiersze

wiersze (Wojciech Albiński)

]]>

Film

Epickie reakcje (Jagna Lewandowska)

Dziecko potrafi zapędzić dorosłego w kozi róg przy pomocy trzech pytań-ciosów. Później nie rozmyślamy już nad naturą rzeczy. Ale jako artysta mam więcej czasu na takie filozofowanie, na jego podstawie zrobiłem film – mówi autor długo wyczekiwanego filmu „Photon”

Echo wśrod olch (Klara Cykorz)

Gdyby los nie spłatał „Królewiczowi Olch” psikusa w postaci przedwczesnych, a zarazem nader udanych narodzin „Baby Bump” – to on byłby debiutem fetowanym

Nowe Horyzonty: Podsumowanie (Jakub Socha)

Z każdym festiwalem filmowym jest podobnie – początkowo człowiek rzuca się na wszystko, napycha się i później staje się bardziej oporny i wybredny, jakby podświadomie czuł, że jego zbiornik wszystkich historii i obrazów nie pomieści

Doświadczyć innej rzeczywistości (Jakub Majmurek)

„Mimo wszystkiego, co ich spotkało, Grecy nie poddali się rezygnacji. W sytuacji abdykacji państwa ze swoich funkcji społeczeństwo było w stanie samo się zorganizować” – mówi autor pięciogodzinnego dokumentu o dzisiejszej Grecji

Literatura

Zwroty (Jakub Bożek)

Ostatnio fascynują mnie biografie osób, które zmieniły poglądy. Potraktowałem życiorysy Reagana, Horowitza i Gorkiego jak pożywkę, na której zamierzałem wyhodować drobnoustroje wywołujące przemianę wewnętrzną. Oto wyniki pracy laboratoryjnej

W Bańkowicach (Maciej Woźniak)

Od kogo miałby zacząć potencjalny czytelnik nowej poezji polskiej? Poetyckich skandalistów wciąga się dziś na listę szkolnych lektur, zaś tych, którzy prowokowali dykcją antypoetycką, czyta się jak gnuśnych klasyków – przegląd nowych tomów Wirpszy, Pułki, Podsiadły i Malek

Media

Buszowanie po szufladach, tym razem w kosmosie (Marzena Falkowska)

„Tacoma” przenosi nas do roku 2088, na stację orbitalną, która funkcjonuje jako węzeł transportowy między Ziemią a  księżycem. Stacja jest opuszczona, my szukamy fizycznego modułu stacyjnej sztucznej inteligencji, a przy okazji odkrywamy losy załogi, która jeszcze przed trzema dniami zamieszkiwała Tacomę

Muzyka

Schematy się wywróciły (Borys Dejnarowicz)

Coltrane eksperymentator, filozof, samouk, perfekcjonista. Taki obraz wyłania się z antologii wywiadów z muzykiem

Sami dla siebie jesteśmy egzotyczni (Zofia Krawiec)

Polscy hipsterzy i koneserzy muzyki najczęściej wstydzą się polskości. My uważamy, że nie ma czego się wstydzić. Skończmy z pedagogiką wstydu. Wixapolska wstaje z kolan!

POWOLNOŚĆ: Grać najwolniej (Jan Topolski)

John Cage stał się mimowolnym patronem slow music. Niewątpliwie zaważyła na tym prowadzona przez niego w utworach, wywiadach czy tekstach kampania na rzecz ciszy. Twierdził, że buduje ona narrację na takich samych prawach jak dźwięki

Obyczaje

Komuniści i złodzieje (Michał Herer)

Czy nie można by odzyskać słowa „komunizm” jako nazwy dla pewnego sposobu myślenia i odczuwania? Takiego, który występuje przeciw dominacji religii, przeciw obowiązującemu modelowi rodziny, przeciw nacjonalizmowi, wreszcie przeciw wyzyskowi i nierówności?

POWOLNOŚĆ: Wiosło, łyżka (Marek Bieńczyk)

Najlepsza w gatunku – tak jak mówimy o dobrym czy gorszym gatunku materiału – jest może powolność anarchiczna, bez pulsu, poza harmonią, nieuchwytna przez metronom; niespieszne, ale nieprzywidywalne uderzenia wioseł w wodę, dwa razy tak, a raz nie

Sztuka

Ceramika wszędzie (Paulina Wrocławska)

W latach 60. dostrzeżono w wytwarzanych w Łysej Górze płytach ceramicznych materiał okładzinowy na elewacje. I wtedy się zaczęło. Różni utalentowani artyści rysowali całe kompozycje plastyczne, a Kamionka je realizowała – rozmowa z twórczynią Szlaku ceramicznego

Fitness w sztuce (Stach Szabłowski)

Czy w sztuce da się uprawiać populizm? Jako twór w nieustającej budowie, Muzeum Sztuki Nowoczesnej od początku znajdowało się w awangardzie instytucjonalnej samoświadomości. Teraz też nie zawodzi – i najśmielej eksperymentuje z nowym zwrotem – populistycznym

Teatr

Warszawska czwórca (Witold Mrozek)

Po czarnej serii  ostatniego roku, polski teatr poszukujący jest scentralizowany i warszawski jak nigdy od lat. Zaś twórcy, którzy przez lata krążyli od Gdańska po Kraków, najczęściej spotykani będą między Pałacem Kultury, Mokotowem a okolicami Stadionu Narodowego

Wiersze

wiersze (Wojciech Albiński)

]]>
Fri, 18 Aug 2017 00:00:00 +0200
<![CDATA[Numer 2017/217]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2017/217

Film

Czips z marakui (Łukasz Najder)

Podczas projekcji oddawano się również rozrywkom duchowym. Wykonywano selfiaki na tle ekranu, aktualizowano Fejsbuka: tu lajk, tam serduszko. Na „Zwierzętach” Zglińskiego widziałem faceta, który zdjął buty i refleksyjnie pocierał stopą o stopę – relacja z festiwalu Transatlantyk

Radom podbija świat (Bartosz Żurawiecki)

Dokument Mateusza Romaszkana i Marty Wójtowicz-Wcisło, „Turyści” ujawnia, jak doszło do radomizacji naszej planety. Radom w tym filmie podbija glob

Nowe Horyzonty: Opory (Jakub Socha)

Świetnie przygotowana sekcja Kino Protestu pokazuje świat w gorączce: miejsca oporu i ludzi, którzy już dłużej nie potrafią milczeć – rozpoczynamy relację z festiwalu

Nowe Horyzonty: Jedynka (Jakub Socha)

Nowe Horyzonty to nie tylko wynalazki, to także przegląd nowych filmów najważniejszych reżyserów współczesnego kina

Literatura

Co słychać? (Zofia Król)

Tworzona w fejsbukowych postach literatura nie jest już ciekawostką – rozwija się niezależnie od papierowego nurtu, z własną, liczoną lajkami hierarchią autorów, kilkuletnią historią i możliwymi do opisania etapami formowania się gatunku

Bezbronność (Zofia Zaleska)

Język może być groźną bronią, może zwodzić i omamiać. Pisarze nie mają względem niego żadnych specjalnych praw, ale niewątpliwie mają wobec niego zobowiązania – mówi walijska poetka

Media

Mieszkam w Velen (Mirosław Filiciak)

Od krytyki trzeba przechodzić do prezentowania alternatyw, lewica ma z tym problem. Czasem elementy takiego nowego świata udaje się stworzyć przy pomocy gier. Ale nie przeceniałbym ich subwersywnego potencjału

ODBIORNIK (11): Możesz mieć podwójne życie (Anna Desponds / Agnieszka Słodownik)

Powolna sieć — oksymoron czy konkret? W podkaście dwutygodnik.com Michał Cichy, Mirek Filiciak, Słodownik i Desponds oraz sonda uliczna o tempie życia

Obyczaje

Bieda i człowieczeństwo (Darek Arest)

Spider-Man reprezentuje biedę niemniej skutecznie niż Peja. Chociaż trudno być ikoną proletariatu w wartej miliony dolarów zbroi, w którą ubrali go twórcy najnowszego filmu

Higiena percepcji (Agnieszka Sowińska)

W obozie dla uchodźców najwięcej zobaczyłem siebie: Europejczyka, który właśnie wstał zza biurka i dopiero widzi, jak wiele zostało mu wpojone podprogowo w postaci ograniczeń, lęków, uprzedzeń – mówi autor „Migawek z tradycji uciśnionych”

Teatr

Taniec i taniec, i taniec (Paweł Soszyński)

W ostatniej „Polityce” ukazał się tekst Joanny Brych „Solo i w balecie” podsumowujący współczesny polski taniec. Niestety horyzonty poznawcze rozjechały się autorce jak bohaterowi filmu „Interstellar” Christophera Nolana

Wiersze

wiersze (Grzegorz Uzdański)

]]>

Film

Czips z marakui (Łukasz Najder)

Podczas projekcji oddawano się również rozrywkom duchowym. Wykonywano selfiaki na tle ekranu, aktualizowano Fejsbuka: tu lajk, tam serduszko. Na „Zwierzętach” Zglińskiego widziałem faceta, który zdjął buty i refleksyjnie pocierał stopą o stopę – relacja z festiwalu Transatlantyk

Radom podbija świat (Bartosz Żurawiecki)

Dokument Mateusza Romaszkana i Marty Wójtowicz-Wcisło, „Turyści” ujawnia, jak doszło do radomizacji naszej planety. Radom w tym filmie podbija glob

Nowe Horyzonty: Opory (Jakub Socha)

Świetnie przygotowana sekcja Kino Protestu pokazuje świat w gorączce: miejsca oporu i ludzi, którzy już dłużej nie potrafią milczeć – rozpoczynamy relację z festiwalu

Nowe Horyzonty: Jedynka (Jakub Socha)

Nowe Horyzonty to nie tylko wynalazki, to także przegląd nowych filmów najważniejszych reżyserów współczesnego kina

Literatura

Co słychać? (Zofia Król)

Tworzona w fejsbukowych postach literatura nie jest już ciekawostką – rozwija się niezależnie od papierowego nurtu, z własną, liczoną lajkami hierarchią autorów, kilkuletnią historią i możliwymi do opisania etapami formowania się gatunku

Bezbronność (Zofia Zaleska)

Język może być groźną bronią, może zwodzić i omamiać. Pisarze nie mają względem niego żadnych specjalnych praw, ale niewątpliwie mają wobec niego zobowiązania – mówi walijska poetka

Media

Mieszkam w Velen (Mirosław Filiciak)

Od krytyki trzeba przechodzić do prezentowania alternatyw, lewica ma z tym problem. Czasem elementy takiego nowego świata udaje się stworzyć przy pomocy gier. Ale nie przeceniałbym ich subwersywnego potencjału

ODBIORNIK (11): Możesz mieć podwójne życie (Anna Desponds / Agnieszka Słodownik)

Powolna sieć — oksymoron czy konkret? W podkaście dwutygodnik.com Michał Cichy, Mirek Filiciak, Słodownik i Desponds oraz sonda uliczna o tempie życia

Obyczaje

Bieda i człowieczeństwo (Darek Arest)

Spider-Man reprezentuje biedę niemniej skutecznie niż Peja. Chociaż trudno być ikoną proletariatu w wartej miliony dolarów zbroi, w którą ubrali go twórcy najnowszego filmu

Higiena percepcji (Agnieszka Sowińska)

W obozie dla uchodźców najwięcej zobaczyłem siebie: Europejczyka, który właśnie wstał zza biurka i dopiero widzi, jak wiele zostało mu wpojone podprogowo w postaci ograniczeń, lęków, uprzedzeń – mówi autor „Migawek z tradycji uciśnionych”

Teatr

Taniec i taniec, i taniec (Paweł Soszyński)

W ostatniej „Polityce” ukazał się tekst Joanny Brych „Solo i w balecie” podsumowujący współczesny polski taniec. Niestety horyzonty poznawcze rozjechały się autorce jak bohaterowi filmu „Interstellar” Christophera Nolana

Wiersze

wiersze (Grzegorz Uzdański)

]]>
Fri, 04 Aug 2017 00:00:00 +0200
<![CDATA[Numer 2017/216]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2017/216

Film

Popularne poczucie humoru (Bartosz Żurawiecki)

„Voltę” Juliusza Machulskiego przenika znowu duch nostalgii. Już nie za II RP, lecz generalnie za świetlaną przeszłością Polski – uosabianą tutaj zarówno przez przywoływanego wielokrotnie króla Kazimierza Wielkiego, jak i odnowioną lubelską starówkę

Ten świat nie ma końca (Jakub Socha)

Niektórzy ze złapanych przez kamerę Piotra Stasika nowojorczyków opowiadają mu swoje historie, większość z nich to historie o samotności i potrzebie bliskości. Bezpretensjonalne, intymne i nienachalne, jak zresztą cały film. „21 × Nowy Jork” już w kinach

Intuicja i kalkulacja (Marta Bałaga)

Nie chodzi o to, żeby wybory selekcjonerskie były bezpieczne. Nasza publiczność lubi być zaskakiwana – mówią osoby odpowiedzialne za program festiwalu Nowe Horyzonty

Wygrana przegrana (Jakub Socha)

Nolanowi udało się pożenić w „Dunkierce” sprzeczności. Nakręcił film intymny i spektakularny, bohaterski i sceptyczny, antywojenny i patriotyczny

Patrzeć bez końca (Urszula Zajączkowska)

Wchodzimy w ten wcześniej niedostępny dla nas – szybkich mrugaczy – świat roślin i już z niego nie wyjdziemy. Kępy traw w płytach chodnika, łany żyta, gerbery w kwiaciarni, glony w rynnie i cały las. Wszystko to się rusza

Sparingpartnerzy (Adam Kruk)

Konsultacja jest alternatywą do relacji z opiekunem artystycznym, który często zbyt autorytarnie wyrokuje, jak być powinno. My stawiamy na relację partnerską, wchodzimy w rolę sparingpartnera – mówią założyciele Atelier

Literatura

Wolna jak cholera (Anna Arno)

Mówi się nieraz, że oficjalnym językiem RPA jest wypaczony angielski. Wszyscy mówimy złą angielszczyzną. Mamy odrębne słownictwo, różnice w wymowie. I wszystko, co mówimy po angielsku, jest spłaszczone, jałowe

Jedz, módl się, Costello (Maciej Jakubowiak)

Costello Coetzee'ego zdawała sobie sprawę z płonności swoich słów, a mimo to nie porzucała prób zmiany świata na lepsze. Costello Hermetz zdaje sobie sprawę z płonności swoich słów, więc cynicznie wzrusza ramionami, doświadcza swojej cipki i zajada wątróbkę

Opowieść o dwóch żydowskich miastach (Henryk Grynberg)

Antysemityzm literacki u Żeromskiego i Uniłowskiego był przypuszczalnie nieświadomy. Był w modzie i udzielał się. Nawet rycerzom postępu i sprawiedliwości. Trudno było się oprzeć

Bomby atomowe (Agnieszka Sowińska)

„Przejdź do historii” Linn Hansén to tom, który wypruwa flaki z ładnie poukładanego podręcznika do historii i układa je zupełnie inaczej. A raczej zgniata historię w kulkę i rzuca nam ją między oczy – mówi autorka polskiego przekładu

Media

Teatr Telewizji na dwoje Rumunów i 360 stopni (Kacper Majewski)

Czy wirtualna rzeczywistość stanie się poważnym narzędziem dramaturgicznym? – odpowiada reżyser pierwszego spektaklu teatralnego VR na podstawie Masłowskiej

Skrzyżowanie partytur (Piotr Kowalczyk)

Serocki był „nieśmiałym bokserem”. Andriessen żartował z Beatlesów. Björk modliła się do Pärta, zaś Boulez wystąpił gościnnie u amerykańskiego freaka. Serwis Music in Movement pokazuje nieoczywiste powiązania europejskich kompozytorów

Obyczaje

POWOLNOŚĆ: Praktyczny przewodnik po sabotowaniu własnej efektywności (Agnieszka Słodownik)

Świat oszalał, czas zwolnić – słychać z ust rozpędzonych i pracowicie skrolujących, którzy nie robią nic, żeby to zmienić. Ja to rozumiem. Trudno sączyć melisę, kiedy wszystkich telepie od kawy

Sztuka

Polskość i jej sobowtóry (Stach Szabłowski)

Dobra konserwatywna sztuka bardzo by się w Polsce przydała. „Historiofilia” taką sztukę obiecuje, ale obietnicy nie spełnia. Od konserwatyzmu bliżej jej do socrealizmu; ciasno skrępowana wąską polityczną agendą, jest szkicem do wyobrażenia o tym, czym mogłaby być sztuka oficjalna dnia dzisiejszego

Obrazy i zabobony (Maria Poprzęcka)

Dzisiejsza polska kultura każe się zastanowić nad uznanym za truizm „wypieraniem słów przez obrazy”. Tam, gdzie w grę wchodzą emocje – sprawa się komplikuje. Działa słowo, nie obraz. Gniew budzi to, co zasłyszane

Teatr

Męskie fantazje i wojna (Krystyna Duniec)

Rewelacyjny „Cezary idzie na wojnę” Tomaszewskiego demaskuje totalitarny charakter patriarchalnej, przemocowej wizji świata, który wyklucza miłość do człowieka, zastępując ją miłością do narodu

]]>

Film

Popularne poczucie humoru (Bartosz Żurawiecki)

„Voltę” Juliusza Machulskiego przenika znowu duch nostalgii. Już nie za II RP, lecz generalnie za świetlaną przeszłością Polski – uosabianą tutaj zarówno przez przywoływanego wielokrotnie króla Kazimierza Wielkiego, jak i odnowioną lubelską starówkę

Ten świat nie ma końca (Jakub Socha)

Niektórzy ze złapanych przez kamerę Piotra Stasika nowojorczyków opowiadają mu swoje historie, większość z nich to historie o samotności i potrzebie bliskości. Bezpretensjonalne, intymne i nienachalne, jak zresztą cały film. „21 × Nowy Jork” już w kinach

Intuicja i kalkulacja (Marta Bałaga)

Nie chodzi o to, żeby wybory selekcjonerskie były bezpieczne. Nasza publiczność lubi być zaskakiwana – mówią osoby odpowiedzialne za program festiwalu Nowe Horyzonty

Wygrana przegrana (Jakub Socha)

Nolanowi udało się pożenić w „Dunkierce” sprzeczności. Nakręcił film intymny i spektakularny, bohaterski i sceptyczny, antywojenny i patriotyczny

Patrzeć bez końca (Urszula Zajączkowska)

Wchodzimy w ten wcześniej niedostępny dla nas – szybkich mrugaczy – świat roślin i już z niego nie wyjdziemy. Kępy traw w płytach chodnika, łany żyta, gerbery w kwiaciarni, glony w rynnie i cały las. Wszystko to się rusza

Sparingpartnerzy (Adam Kruk)

Konsultacja jest alternatywą do relacji z opiekunem artystycznym, który często zbyt autorytarnie wyrokuje, jak być powinno. My stawiamy na relację partnerską, wchodzimy w rolę sparingpartnera – mówią założyciele Atelier

Literatura

Wolna jak cholera (Anna Arno)

Mówi się nieraz, że oficjalnym językiem RPA jest wypaczony angielski. Wszyscy mówimy złą angielszczyzną. Mamy odrębne słownictwo, różnice w wymowie. I wszystko, co mówimy po angielsku, jest spłaszczone, jałowe

Jedz, módl się, Costello (Maciej Jakubowiak)

Costello Coetzee'ego zdawała sobie sprawę z płonności swoich słów, a mimo to nie porzucała prób zmiany świata na lepsze. Costello Hermetz zdaje sobie sprawę z płonności swoich słów, więc cynicznie wzrusza ramionami, doświadcza swojej cipki i zajada wątróbkę

Opowieść o dwóch żydowskich miastach (Henryk Grynberg)

Antysemityzm literacki u Żeromskiego i Uniłowskiego był przypuszczalnie nieświadomy. Był w modzie i udzielał się. Nawet rycerzom postępu i sprawiedliwości. Trudno było się oprzeć

Bomby atomowe (Agnieszka Sowińska)

„Przejdź do historii” Linn Hansén to tom, który wypruwa flaki z ładnie poukładanego podręcznika do historii i układa je zupełnie inaczej. A raczej zgniata historię w kulkę i rzuca nam ją między oczy – mówi autorka polskiego przekładu

Media

Teatr Telewizji na dwoje Rumunów i 360 stopni (Kacper Majewski)

Czy wirtualna rzeczywistość stanie się poważnym narzędziem dramaturgicznym? – odpowiada reżyser pierwszego spektaklu teatralnego VR na podstawie Masłowskiej

Skrzyżowanie partytur (Piotr Kowalczyk)

Serocki był „nieśmiałym bokserem”. Andriessen żartował z Beatlesów. Björk modliła się do Pärta, zaś Boulez wystąpił gościnnie u amerykańskiego freaka. Serwis Music in Movement pokazuje nieoczywiste powiązania europejskich kompozytorów

Obyczaje

POWOLNOŚĆ: Praktyczny przewodnik po sabotowaniu własnej efektywności (Agnieszka Słodownik)

Świat oszalał, czas zwolnić – słychać z ust rozpędzonych i pracowicie skrolujących, którzy nie robią nic, żeby to zmienić. Ja to rozumiem. Trudno sączyć melisę, kiedy wszystkich telepie od kawy

Sztuka

Polskość i jej sobowtóry (Stach Szabłowski)

Dobra konserwatywna sztuka bardzo by się w Polsce przydała. „Historiofilia” taką sztukę obiecuje, ale obietnicy nie spełnia. Od konserwatyzmu bliżej jej do socrealizmu; ciasno skrępowana wąską polityczną agendą, jest szkicem do wyobrażenia o tym, czym mogłaby być sztuka oficjalna dnia dzisiejszego

Obrazy i zabobony (Maria Poprzęcka)

Dzisiejsza polska kultura każe się zastanowić nad uznanym za truizm „wypieraniem słów przez obrazy”. Tam, gdzie w grę wchodzą emocje – sprawa się komplikuje. Działa słowo, nie obraz. Gniew budzi to, co zasłyszane

Teatr

Męskie fantazje i wojna (Krystyna Duniec)

Rewelacyjny „Cezary idzie na wojnę” Tomaszewskiego demaskuje totalitarny charakter patriarchalnej, przemocowej wizji świata, który wyklucza miłość do człowieka, zastępując ją miłością do narodu

]]>
Fri, 21 Jul 2017 00:00:00 +0200
<![CDATA[Numer 2017/215]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2017/215

Film

Kobieta-tornado (Adam Kruk)

Brazylijski film „Aquarius” to pean na cześć kobiecości, która nie sprowadza się wyłącznie do piękna fizycznego ani laurek za wywiązywanie się z roli żony czy matki

POWOLNOŚĆ: Telewizja ogląda widzów (Darek Arest)

Mamy w dziedzinie telewizyjnej powolności własne osiągnięcia – kiedy „Klan” przestał udawać brazylijską telenowelę, przeszedł zadziwiającą przemianę w serial o stygnącej herbacie i świecie, w którym wszystko jest zawsze po staremu

Obrót sceny świata (Andrzej Leder)

Zło przychodzi z Północy. Z Północy?! To przecież my jesteśmy Północą! Scena świata obróciła się więc. Przenieśliśmy się w krajobraz „Gry o Tron”. Chcieliście średniowiecza? No to je macie!

Literatura

Zachwyt i wstręt (Agnieszka Wolny-Hamkało)

14 lipca 2017 zmarła Julia Hartwig. Przypominamy rozmowę z poetką

Przepisywanie (Joanna Roszak)

Język jest żywiołem generującym różne znaczenia i przeważnie wysławiającym coś, o czym autor sam do pewnego stopnia nie wie. Wiersze wiedzą więcej od autorów, są mądrzejsze od własnych twórców – mówi tłumaczka literatury polskiej na niemiecki

Media

Sposób, by coś oddać (Grażyna Latos)

Korzystamy z ilustracji udostępnianych na licencji Creative Commons. To także one tworzą nasze pismo. Przyjemna jest myśl, że opowieść o ich autorach może być formą spłaty długu

POWOLNOŚĆ: Niezauważalne ślady (Mirosław Filiciak)

Jest lipiec, więc wszyscy jeszcze częściej niż zwykle prowadzimy te rozmowy – że pora zwolnić, odpocząć, może nawet trochę się ponudzić. Zrobić remanent i zastanowić się, gdzie ucieka czas, którego potem brakuje na To, Co Naprawdę Ważne. Na początku listy toksycznych praktyk często ląduje internet

Złote myśli InspiroBota (Agnieszka Słodownik)

Zainspiruj się wywrotowymi lub bezsensownymi truizmami, które wygeneruje dla ciebie InspiroBot

Muzyka

Sinatra w Biedronce (Piotr Szwed)

W 2017 roku ukazały się płyty trzech alternatywnych pieśniarzy, chętnie korzystających z arsenału komediowych środków. Z czego śmieją się poeci sceny indie?

Muzyka wyodnaleziona (Piotr Strzemieczny)

Suavas Lewy lubi działać z rozmachem. Zainicjowany przez niego „Śpiewnik władczyń i władców Polski”, 29 piosenkowych scen z życia polskich monarchów, to jedna z najoryginalniejszych polskich płyt 2017 roku. W nagraniu wzięło udział kilkudziesięciu muzyków i aktywistów sceny łódzkiej

Magazyn młodych bandytów (Jakub Bożek)

Pismo „Brum” zaczynało w czasach, w których mało kto potrafił korzystać z komputera, a autoryzację przeprowadzało się telefonicznie lub faksem. Zamknęło się w 1999 roku, w dobrym, kapitalistycznym stylu. Bez wyjaśnień i bez pieniędzy

Sztuka

Miasto jako wystawa (Karol Sienkiewicz)

Do obejrzenia Skulptur Projekte przyda się rower, aplikacja na smartfonie i dobra orientacja w terenie. Od czterdziestu lat niemieckie Münster obrasta nowymi dziełami sztuki

Teatr

Gardzący i pogardzani (Piotr Morawski)

Pomysł, by Schilling deklarujący niechęć do teatru i preferujący działania bezpośrednie brał się w „Upadaniu” za teatr mieszczański jest intrygujący. Jednak jego subtelną grę z bulwarem da się tutaj przeczytać jako bulwar. A wtedy można się już tylko śmiać z dowcipów o gejach

Kto zmywa naczynia? (Piotr Morawski)

W spektaklu „Solidarność. Rekonstrukcja” Pawła Wodzińskiego bydgoscy aktorzy rekonstruują przebieg I Zjazdu „Solidarności”, na którym miały zapaść wiążące decyzje – okazuje się, że poszło o drobiazgi i małe interesy

Trudne słowo: feminizm (Katarzyna Niedurny)

Cieszę się, że reżyserki, zamiast o cudownym otwarciu polskiego teatru na kobiety, wolą rozmawiać o zmianach w instytucji. Nie chodzi im o to, żeby kobiety miały większy kawałek tortu i reżyserowały więcej – rozmowa z współautorką projektu HyPaTia

Wiersze

wiersze (Urszula Zajączkowska)

]]>

Film

Kobieta-tornado (Adam Kruk)

Brazylijski film „Aquarius” to pean na cześć kobiecości, która nie sprowadza się wyłącznie do piękna fizycznego ani laurek za wywiązywanie się z roli żony czy matki

POWOLNOŚĆ: Telewizja ogląda widzów (Darek Arest)

Mamy w dziedzinie telewizyjnej powolności własne osiągnięcia – kiedy „Klan” przestał udawać brazylijską telenowelę, przeszedł zadziwiającą przemianę w serial o stygnącej herbacie i świecie, w którym wszystko jest zawsze po staremu

Obrót sceny świata (Andrzej Leder)

Zło przychodzi z Północy. Z Północy?! To przecież my jesteśmy Północą! Scena świata obróciła się więc. Przenieśliśmy się w krajobraz „Gry o Tron”. Chcieliście średniowiecza? No to je macie!

Literatura

Zachwyt i wstręt (Agnieszka Wolny-Hamkało)

14 lipca 2017 zmarła Julia Hartwig. Przypominamy rozmowę z poetką

Przepisywanie (Joanna Roszak)

Język jest żywiołem generującym różne znaczenia i przeważnie wysławiającym coś, o czym autor sam do pewnego stopnia nie wie. Wiersze wiedzą więcej od autorów, są mądrzejsze od własnych twórców – mówi tłumaczka literatury polskiej na niemiecki

Media

Sposób, by coś oddać (Grażyna Latos)

Korzystamy z ilustracji udostępnianych na licencji Creative Commons. To także one tworzą nasze pismo. Przyjemna jest myśl, że opowieść o ich autorach może być formą spłaty długu

POWOLNOŚĆ: Niezauważalne ślady (Mirosław Filiciak)

Jest lipiec, więc wszyscy jeszcze częściej niż zwykle prowadzimy te rozmowy – że pora zwolnić, odpocząć, może nawet trochę się ponudzić. Zrobić remanent i zastanowić się, gdzie ucieka czas, którego potem brakuje na To, Co Naprawdę Ważne. Na początku listy toksycznych praktyk często ląduje internet

Złote myśli InspiroBota (Agnieszka Słodownik)

Zainspiruj się wywrotowymi lub bezsensownymi truizmami, które wygeneruje dla ciebie InspiroBot

Muzyka

Sinatra w Biedronce (Piotr Szwed)

W 2017 roku ukazały się płyty trzech alternatywnych pieśniarzy, chętnie korzystających z arsenału komediowych środków. Z czego śmieją się poeci sceny indie?

Muzyka wyodnaleziona (Piotr Strzemieczny)

Suavas Lewy lubi działać z rozmachem. Zainicjowany przez niego „Śpiewnik władczyń i władców Polski”, 29 piosenkowych scen z życia polskich monarchów, to jedna z najoryginalniejszych polskich płyt 2017 roku. W nagraniu wzięło udział kilkudziesięciu muzyków i aktywistów sceny łódzkiej

Magazyn młodych bandytów (Jakub Bożek)

Pismo „Brum” zaczynało w czasach, w których mało kto potrafił korzystać z komputera, a autoryzację przeprowadzało się telefonicznie lub faksem. Zamknęło się w 1999 roku, w dobrym, kapitalistycznym stylu. Bez wyjaśnień i bez pieniędzy

Sztuka

Miasto jako wystawa (Karol Sienkiewicz)

Do obejrzenia Skulptur Projekte przyda się rower, aplikacja na smartfonie i dobra orientacja w terenie. Od czterdziestu lat niemieckie Münster obrasta nowymi dziełami sztuki

Teatr

Gardzący i pogardzani (Piotr Morawski)

Pomysł, by Schilling deklarujący niechęć do teatru i preferujący działania bezpośrednie brał się w „Upadaniu” za teatr mieszczański jest intrygujący. Jednak jego subtelną grę z bulwarem da się tutaj przeczytać jako bulwar. A wtedy można się już tylko śmiać z dowcipów o gejach

Kto zmywa naczynia? (Piotr Morawski)

W spektaklu „Solidarność. Rekonstrukcja” Pawła Wodzińskiego bydgoscy aktorzy rekonstruują przebieg I Zjazdu „Solidarności”, na którym miały zapaść wiążące decyzje – okazuje się, że poszło o drobiazgi i małe interesy

Trudne słowo: feminizm (Katarzyna Niedurny)

Cieszę się, że reżyserki, zamiast o cudownym otwarciu polskiego teatru na kobiety, wolą rozmawiać o zmianach w instytucji. Nie chodzi im o to, żeby kobiety miały większy kawałek tortu i reżyserowały więcej – rozmowa z współautorką projektu HyPaTia

Wiersze

wiersze (Urszula Zajączkowska)

]]>
Fri, 07 Jul 2017 00:00:00 +0200
<![CDATA[Numer 2017/214]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2017/214

Film

Problemy pierwszego świata (Adam Kruk)

Reżyserka „Najpiękniejszych fajerwerków ever”, najlepszego krótkiego metrażu festiwalu, osiąga piorunujący efekt, podkręcając tylko o kilka decybeli odgłosy, które dochodzą do nas z ulicy i z mediów każdego dnia – relacja z festiwalu Młodzi i Film

Film jako narzędzie myślenia (Marcin Adamczak)

W polskim kinie najbardziej brakuje odwagi. W rezultacie w narracji czy formie filmowej jesteśmy po prostu anachroniczni. Nasi filmowcy wybierają bezpieczne rozwiązania – mówi autor książki „Kino stylu zerowego”

PROJEKT FILM: Działam w niszy (Anna Bielak)

Moja praca polega na tym, że muszę znać wszystkich. Nie wyobrażam sobie, że ktoś z ulicy puka do moich drzwi i pokazuje projekt, który okazuje się absolutną perłą – mówi szef New Europe Film Sales, jedynej w Polsce firmy zajmującej się sprzedażą filmów

Resztki (Klara Cykorz)

W telewizji pełnej zmartwychwstańców przepowiednia apokalipsy jest zapowiedzią rewolucji. Finał „Amerykańskich bogów” zwiastuje rewolucję nader smakowitą. Ale będę tęsknić do ironii „Pozostawionych”: serialu, w którym nawet zmartwychwstanie nie równało się zbawieniu

Granice pewnej przestrzeni (Marta Bałaga)

„W szowinistycznym społeczeństwie kobieta ma do pokonania o wiele więcej przeszkód, dlatego jako bohaterka dramatyczna jest znacznie bardziej interesująca” – mówi reżyser brazylijskiego filmu „Aquarius”, w którym główną rolę gra Sonia Braga

Literatura

Przekraczanie wywiadu rzeki (Adam Wiedemann)

Juszczak stawia się „poza wszelką współczesnością”, niby to żyje z nami i wśród nas, ale tak naprawdę przebywa poza czasem. Dla niego wszystko współwystępuje, może nie całkiem wszystko, ale wszystko to, czym skłonny jest się zająć

Czomolungma i skoropędek (Zofia Zaleska)

„Kiedyś się zgadaliśmy, że fajnie byłoby napisać książkę erotyczną – dwoma językami, kobiety i mężczyzny. Pobawić się tym. To także książka o języku i jego sprawkach” – rozmowa z dwojgiem wybitnych tłumaczy, którzy napisali romans

W nanowymiarze (Urszula Pieczek)

Gdy przebywam w Europie, pisanie sytuuje się gdzieś w drugiej połowie pierwszej dziesiątki spraw istotnych. W Nepalu spada o wiele niżej, traci na ważności. Liczą się sprawy codzienne, ludzie, ptaki, ogród. Życie

Poezja ośmielonej fizjologii (Maciej Woźniak)

Kacper Bartczak, wychowany w polszczyźnie wszelakiej: wziętej z lekcji historii, z katechizmu, z medialnych haseł i reklam, sprawia, że padamy ofiarą intrygi wiersza, nim zorientujemy się, o co chodzi

Maszyna relacyjna (Maciej Jakubowiak)

Pomimo całego transhumanizmu i ekofeminizmu powieści Michała R. Wiśniewskiego okazują się całkiem staroświeckie. Autora ciągnie w stronę pozytywistycznej tendencyjności, która opiera się na wierze w możliwość naprawy świata i w moc literatury

Historia wesoła, a smutna (Monika Ochędowska)

Opowiadania Weroniki Gogoli przywołują beztroski klimat „Przystanku Alaska”, z tą różnicą, że w Olszynach w każdym z dwunastu odcinków ktoś umiera

Media

ODBIORNIK (10): Nie róbmy dziecięcego getta (Anna Desponds / Agnieszka Słodownik)

John Cage dla dzieci, granie tańcem, zachód nad równikiem, oddychający robot – w 10. odcinku podkastu dwutygodnik.com rozmawiamy o sztuce dla dzieci z Poznania, Wrocławia i Warszawy i narzekamy na sztukę w wirtualnej rzeczywistości

Muzyka

Harmonia krótkotrwała (Piotr Strzemieczny)

Dominik Strycharski zmierzył się z utworami wielkich postaci świata jazzu i muzyki współczesnej – Erica Dolphy’ego i Louisa Andriessena

Obyczaje

POWOLNOŚĆ: Kropki na łyżeczce (Jakub Socha)

Mówi się, że zielone wełniane sukno, którym zazwyczaj pokryty jest stół snookerowy, przyciąga i hipnotyzuje. Siedzisz i przez wiele godzin patrzysz na dwóch facetów ubranych w spodnie od garnituru, kamizelkę, koszulę i muchę. Wszystko zwalnia, jest spokojnie

Sztuka

Nieświęta rodzina (Monika Stelmach)

Już nie muszę się bać, że ktoś się dowie o strasznej tajemnicy rodzinnej, że będę się musiała wstydzić i tłumaczyć. Zrobiłam o tym film

Documenta wraca do Kassel (Karol Sienkiewicz)

Dwa miesiące po inauguracji ateńskiej odsłony, Documenta 14 otworzyło się w Kassel. Chociaż zestaw artystów jest ten sam co w Atenach, nie jest to powtórka z rozrywki

Teatr

Śpij pięknie (Paweł Soszyński)

„Gdyby Pina nie paliła, to by żyła” Cezarego Tomaszewskiego to spektakl poruszający, skromny, często piekielnie śmieszny, a przy okazji – przekonujące, bo niewymuszone, pożegnanie zmarłej reformatorki tańca

Rekonstrukcja (Witold Mrozek)

„Myśmy budowali ten teatr na idei. I większość z nas chce, żeby ta idea dalej trwała. Myślimy o tym, jak zrealizować ją w przyszłości poza Bydgoszczą. W tym samym albo w podobnym gronie” – rozmowa z ustępującym dyrektorem Teatru Polskiego w Bydgoszczy

]]>

Film

Problemy pierwszego świata (Adam Kruk)

Reżyserka „Najpiękniejszych fajerwerków ever”, najlepszego krótkiego metrażu festiwalu, osiąga piorunujący efekt, podkręcając tylko o kilka decybeli odgłosy, które dochodzą do nas z ulicy i z mediów każdego dnia – relacja z festiwalu Młodzi i Film

Film jako narzędzie myślenia (Marcin Adamczak)

W polskim kinie najbardziej brakuje odwagi. W rezultacie w narracji czy formie filmowej jesteśmy po prostu anachroniczni. Nasi filmowcy wybierają bezpieczne rozwiązania – mówi autor książki „Kino stylu zerowego”

PROJEKT FILM: Działam w niszy (Anna Bielak)

Moja praca polega na tym, że muszę znać wszystkich. Nie wyobrażam sobie, że ktoś z ulicy puka do moich drzwi i pokazuje projekt, który okazuje się absolutną perłą – mówi szef New Europe Film Sales, jedynej w Polsce firmy zajmującej się sprzedażą filmów

Resztki (Klara Cykorz)

W telewizji pełnej zmartwychwstańców przepowiednia apokalipsy jest zapowiedzią rewolucji. Finał „Amerykańskich bogów” zwiastuje rewolucję nader smakowitą. Ale będę tęsknić do ironii „Pozostawionych”: serialu, w którym nawet zmartwychwstanie nie równało się zbawieniu

Granice pewnej przestrzeni (Marta Bałaga)

„W szowinistycznym społeczeństwie kobieta ma do pokonania o wiele więcej przeszkód, dlatego jako bohaterka dramatyczna jest znacznie bardziej interesująca” – mówi reżyser brazylijskiego filmu „Aquarius”, w którym główną rolę gra Sonia Braga

Literatura

Przekraczanie wywiadu rzeki (Adam Wiedemann)

Juszczak stawia się „poza wszelką współczesnością”, niby to żyje z nami i wśród nas, ale tak naprawdę przebywa poza czasem. Dla niego wszystko współwystępuje, może nie całkiem wszystko, ale wszystko to, czym skłonny jest się zająć

Czomolungma i skoropędek (Zofia Zaleska)

„Kiedyś się zgadaliśmy, że fajnie byłoby napisać książkę erotyczną – dwoma językami, kobiety i mężczyzny. Pobawić się tym. To także książka o języku i jego sprawkach” – rozmowa z dwojgiem wybitnych tłumaczy, którzy napisali romans

W nanowymiarze (Urszula Pieczek)

Gdy przebywam w Europie, pisanie sytuuje się gdzieś w drugiej połowie pierwszej dziesiątki spraw istotnych. W Nepalu spada o wiele niżej, traci na ważności. Liczą się sprawy codzienne, ludzie, ptaki, ogród. Życie

Poezja ośmielonej fizjologii (Maciej Woźniak)

Kacper Bartczak, wychowany w polszczyźnie wszelakiej: wziętej z lekcji historii, z katechizmu, z medialnych haseł i reklam, sprawia, że padamy ofiarą intrygi wiersza, nim zorientujemy się, o co chodzi

Maszyna relacyjna (Maciej Jakubowiak)

Pomimo całego transhumanizmu i ekofeminizmu powieści Michała R. Wiśniewskiego okazują się całkiem staroświeckie. Autora ciągnie w stronę pozytywistycznej tendencyjności, która opiera się na wierze w możliwość naprawy świata i w moc literatury

Historia wesoła, a smutna (Monika Ochędowska)

Opowiadania Weroniki Gogoli przywołują beztroski klimat „Przystanku Alaska”, z tą różnicą, że w Olszynach w każdym z dwunastu odcinków ktoś umiera

Media

ODBIORNIK (10): Nie róbmy dziecięcego getta (Anna Desponds / Agnieszka Słodownik)

John Cage dla dzieci, granie tańcem, zachód nad równikiem, oddychający robot – w 10. odcinku podkastu dwutygodnik.com rozmawiamy o sztuce dla dzieci z Poznania, Wrocławia i Warszawy i narzekamy na sztukę w wirtualnej rzeczywistości

Muzyka

Harmonia krótkotrwała (Piotr Strzemieczny)

Dominik Strycharski zmierzył się z utworami wielkich postaci świata jazzu i muzyki współczesnej – Erica Dolphy’ego i Louisa Andriessena

Obyczaje

POWOLNOŚĆ: Kropki na łyżeczce (Jakub Socha)

Mówi się, że zielone wełniane sukno, którym zazwyczaj pokryty jest stół snookerowy, przyciąga i hipnotyzuje. Siedzisz i przez wiele godzin patrzysz na dwóch facetów ubranych w spodnie od garnituru, kamizelkę, koszulę i muchę. Wszystko zwalnia, jest spokojnie

Sztuka

Nieświęta rodzina (Monika Stelmach)

Już nie muszę się bać, że ktoś się dowie o strasznej tajemnicy rodzinnej, że będę się musiała wstydzić i tłumaczyć. Zrobiłam o tym film

Documenta wraca do Kassel (Karol Sienkiewicz)

Dwa miesiące po inauguracji ateńskiej odsłony, Documenta 14 otworzyło się w Kassel. Chociaż zestaw artystów jest ten sam co w Atenach, nie jest to powtórka z rozrywki

Teatr

Śpij pięknie (Paweł Soszyński)

„Gdyby Pina nie paliła, to by żyła” Cezarego Tomaszewskiego to spektakl poruszający, skromny, często piekielnie śmieszny, a przy okazji – przekonujące, bo niewymuszone, pożegnanie zmarłej reformatorki tańca

Rekonstrukcja (Witold Mrozek)

„Myśmy budowali ten teatr na idei. I większość z nas chce, żeby ta idea dalej trwała. Myślimy o tym, jak zrealizować ją w przyszłości poza Bydgoszczą. W tym samym albo w podobnym gronie” – rozmowa z ustępującym dyrektorem Teatru Polskiego w Bydgoszczy

]]>
Fri, 23 Jun 2017 00:00:00 +0200
<![CDATA[Numer 2017/213]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2017/213

Film

Kosmos i kuchnia (Darek Arest)

W filmach Cristiego Puiu człowiek umiera, zanim jeszcze na dobre wyzionie ducha. Puiu cierpliwie obserwuje ten proces

Literatura

Spełniam się dramatycznie (Michał Sowiński)

Moją misją jest odklinanie świętości nacjonalizmu, pokazywanie, że wszystko jest względne. Ale też nie ma co przesadzać. Człowiek pisze, bo chce. Bo lubi, bo musi. Chce trochę ze sobą pogadać

Królowa śniegu (Paweł Kozioł)

„Zimną książkę” Marty Podgórnik łatwiej zwizualizować sobie jako ciąg filmowych, czarno-białych ujęć, niż jako zestaw wierszy afiliowanych przy tej czy innej tradycji literackiej. Jednak pojawiają się tu liczne dowody nadświadomości warsztatowej

Jeszcze inny cień (Maciej Woźniak)

Piotr Matywiecki w swoim poemacie stawia tezę, że cień Palamedesa, niestrudzonego innowatora, pada na wszystkie nasze sprawy, społeczne relacje, telewizory oraz iPhone'y, na masową pamięć i niepamięć

Media

Pociągnąć za spust? (Marzena Falkowska)

Nazistów z pięści traktowali Kapitan Ameryka i Indiana Jones, bezlitośnie rozprawiali się z nimi bohaterowie „Bękartów wojny” Tarantino. Gry nie są na tym tle wyjątkiem

Muzyka

Żadnej utopii być nie może (Jakub Wencel)

Na debiutanckiej płycie Sorji Morji można wyczuć obecność doświadczenia pokoleniowego: niepewności, permanentnego rozproszenia i kumulujących się napięć

Kompozytorka wszystkożerna (Michał Wieczorek)

Perkusja, wiolonczela, tuba, gitara, klarnet, syntezatory, głos – na taki skład napisała swój debiutancki album Anna Meredith. I z takim zespołem wystąpi na OFF Festivalu. Ani to skład rockowy, ani klasyczny, do muzyki elektronicznej też średnio pasuje – dokładnie tak, jak twórczość Brytyjki

Uroki psychoanalizy (Adam Suprynowicz)

„Umarłe miasto” Ericha Wolfganga Korngolda to efektowne i dające dużo satysfakcji przedstawienie. Od lat jednak tęsknię za Trelińskim poszukującym. Czy reżyser pokaże jeszcze coś nowego, nawet kosztem wieczorów tak przyjemnych?

Obyczaje

Dwa żale (Zofia Zaleska)

Do XIX wieku były cztery „humory” – krew, żółć, czarna żółć i flegma. Wraz z postępem medycyny i psychologii okazało się, że potrzebny jest nowy język do mówienia o tych stanach – rozmowa z tłumaczem „Księgi ludzkich uczuć”

Sztuka

Archeologia nowych technologii (Jakub Bąk)

Pokazywane na otwarciu galerii Wschód prace nie powielają modnych motywów zaobserwowanych w internecie, są autentyczną i aktualną wypowiedzią na temat otaczającej rzeczywistości podaną w solidnej i atrakcyjnej formie. Chyba właśnie o taką sztukę chodzi w galeriach komercyjnych

Biennale w Wenecji 2: Ze śmiertelną powagą (Stach Szabłowski)

Na tegorocznym weneckim Biennale najciekawsze rzeczy zdarzyły się nie na międzynarodowym pokazie głównym, lecz właśnie w pawilonach narodowych. Polska propozycja lokuje się w okolicach środka skali, która na jednym końcu ma porażkę, a na drugim udaną wystawę – taką, która byłaby się w stanie przebić przez wenecki zgiełk

Tandem (Karol Sienkiewicz)

Wystawa w prestiżowym madryckim muzeum, film Andrzeja Wajdy, nowe fakty w biografii – czy o Kobro i Strzemińskim powiedziano już niemal wszystko?

Teatr

Ile lat tak można? (Witold Mrozek)

„Może to dobry moment, by rozpocząć szerszą dyskusję. O tym, że pojawiło się bardzo ciekawe środowisko teatralne i taneczne, które nie mieści w zastanej strukturze instytucjonalnej. To środowisko próbuje budować własne miejsca” – podsumowujemy dwuletni projekt Mikroteatru w Komunie // Warszawa

Wiersze

wiersze (Miłosz Waligórski)

]]>

Film

Kosmos i kuchnia (Darek Arest)

W filmach Cristiego Puiu człowiek umiera, zanim jeszcze na dobre wyzionie ducha. Puiu cierpliwie obserwuje ten proces

Literatura

Spełniam się dramatycznie (Michał Sowiński)

Moją misją jest odklinanie świętości nacjonalizmu, pokazywanie, że wszystko jest względne. Ale też nie ma co przesadzać. Człowiek pisze, bo chce. Bo lubi, bo musi. Chce trochę ze sobą pogadać

Królowa śniegu (Paweł Kozioł)

„Zimną książkę” Marty Podgórnik łatwiej zwizualizować sobie jako ciąg filmowych, czarno-białych ujęć, niż jako zestaw wierszy afiliowanych przy tej czy innej tradycji literackiej. Jednak pojawiają się tu liczne dowody nadświadomości warsztatowej

Jeszcze inny cień (Maciej Woźniak)

Piotr Matywiecki w swoim poemacie stawia tezę, że cień Palamedesa, niestrudzonego innowatora, pada na wszystkie nasze sprawy, społeczne relacje, telewizory oraz iPhone'y, na masową pamięć i niepamięć

Media

Pociągnąć za spust? (Marzena Falkowska)

Nazistów z pięści traktowali Kapitan Ameryka i Indiana Jones, bezlitośnie rozprawiali się z nimi bohaterowie „Bękartów wojny” Tarantino. Gry nie są na tym tle wyjątkiem

Muzyka

Żadnej utopii być nie może (Jakub Wencel)

Na debiutanckiej płycie Sorji Morji można wyczuć obecność doświadczenia pokoleniowego: niepewności, permanentnego rozproszenia i kumulujących się napięć

Kompozytorka wszystkożerna (Michał Wieczorek)

Perkusja, wiolonczela, tuba, gitara, klarnet, syntezatory, głos – na taki skład napisała swój debiutancki album Anna Meredith. I z takim zespołem wystąpi na OFF Festivalu. Ani to skład rockowy, ani klasyczny, do muzyki elektronicznej też średnio pasuje – dokładnie tak, jak twórczość Brytyjki

Uroki psychoanalizy (Adam Suprynowicz)

„Umarłe miasto” Ericha Wolfganga Korngolda to efektowne i dające dużo satysfakcji przedstawienie. Od lat jednak tęsknię za Trelińskim poszukującym. Czy reżyser pokaże jeszcze coś nowego, nawet kosztem wieczorów tak przyjemnych?

Obyczaje

Dwa żale (Zofia Zaleska)

Do XIX wieku były cztery „humory” – krew, żółć, czarna żółć i flegma. Wraz z postępem medycyny i psychologii okazało się, że potrzebny jest nowy język do mówienia o tych stanach – rozmowa z tłumaczem „Księgi ludzkich uczuć”

Sztuka

Archeologia nowych technologii (Jakub Bąk)

Pokazywane na otwarciu galerii Wschód prace nie powielają modnych motywów zaobserwowanych w internecie, są autentyczną i aktualną wypowiedzią na temat otaczającej rzeczywistości podaną w solidnej i atrakcyjnej formie. Chyba właśnie o taką sztukę chodzi w galeriach komercyjnych

Biennale w Wenecji 2: Ze śmiertelną powagą (Stach Szabłowski)

Na tegorocznym weneckim Biennale najciekawsze rzeczy zdarzyły się nie na międzynarodowym pokazie głównym, lecz właśnie w pawilonach narodowych. Polska propozycja lokuje się w okolicach środka skali, która na jednym końcu ma porażkę, a na drugim udaną wystawę – taką, która byłaby się w stanie przebić przez wenecki zgiełk

Tandem (Karol Sienkiewicz)

Wystawa w prestiżowym madryckim muzeum, film Andrzeja Wajdy, nowe fakty w biografii – czy o Kobro i Strzemińskim powiedziano już niemal wszystko?

Teatr

Ile lat tak można? (Witold Mrozek)

„Może to dobry moment, by rozpocząć szerszą dyskusję. O tym, że pojawiło się bardzo ciekawe środowisko teatralne i taneczne, które nie mieści w zastanej strukturze instytucjonalnej. To środowisko próbuje budować własne miejsca” – podsumowujemy dwuletni projekt Mikroteatru w Komunie // Warszawa

Wiersze

wiersze (Miłosz Waligórski)

]]>
Fri, 09 Jun 2017 00:00:00 +0200
<![CDATA[Numer 2017/212]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2017/212

Film

Filmy na receptę (Adam Kruk)

Każda rozsądna filmoterapia zaczynać się powinna nie od filmu, a od widza – jego doświadczeń, inteligencji i wrażliwości, a także osobistych preferencji filmowych. Nie można przepisywać filmów niczym leków na receptę

Hucpa (Jakub Socha)

Jeden z najbardziej enigmatycznych i najciekawszych amerykańskich reżyserów od kilku lat zawzięcie pracuje nad pogrzebaniem swojej legendy. Ma na tym polu już całkiem duże sukcesy

Życie rodzinne (Jakub Socha)

Niewielu jest we współczesnym kinie reżyserów, którzy potrafiliby osiągnąć ten stopień autentyzmu, co Puiu. Rumun ma niebywały dar obserwacji i słuch do języka

Europa da się lubić? (Michał Walkiewicz)

Opozycją dla całego targowiska próżności, jakim jest festiwal w Cannes, okazał się tzw. prawdziwy świat, czytaj: świat po kolejnym zamachu, tym razem w Manchesterze

Literatura

Tysiące Broadwayów (Anna Arno)

Na pytanie o korzenie swojej twórczości Pinsky odpowiada rozmaicie. W dzieciństwie gorliwie wertował słowniki. Jako nastolatek grał na saksofonie. Wedle jego definicji poezja to oddech, wypychany z przepony, który w ustach układa się w wypełnione znaczeniem dźwięki

Nie wstydzę się Gutenberga (Łukasz Najder)

Czytający siebie biorą za społeczeństwo. Stąd potem takie zaskoczenie i złość, że, na Wielkiego Umberto Eco!, stanowią topniejącą mniejszość

Co tam u chłopaków? (Olga Wróbel)

Nazwanie „Przemytników” thrillerem to jak ogłoszenie Majki Jeżowskiej charyzmatyczną diwą. U Janczury nie ma niebezpiecznej przygody – jest nuda, monotonia, wąsaty szef i kiełbasa z grilla polewana przemyconym keczupem

Media

Religia, narkotyki i komputery (Mirosław Filiciak)

Czytając „Zamieć” Neala Stephensona po 25 latach od premiery, można dojść do wniosku, że świat popsuł się niekoniecznie w tak nieoczekiwany sposób, jak zdarza nam się czasem myśleć

Samotny squash (Agnieszka Słodownik)

Czy robienie dziś w sieci czegokolwiek, co miałoby rozładowywać wzajemną obcość, ma jakikolwiek sens?

Kompromaty, a nie cyberwojna (Paulina Siegień)

Kremlowskie służby i organy państwa nie nauczyły się korzystać z technologii. Działają metodami mającymi więcej wspólnego z psychologią niż z technologią  – rozmowa o Runecie i cenzurze

Internet wbrew BHP (Jarosław Kopeć)

Są jeszcze w sieci miejsca, których nie monitorują baczne spojrzenia cyfrowych strażników porządku i moralności. Poza ich wścibskim wzrokiem rodzą się i obumierają nowe formy współżycia i twórczości: o Dark Web Social Network, aplikacji Hooked i subreddicie NoSleep

Muzyka

Dzieci Eufemii (Jakub Bożek)

W maju kończy działalność jeden z najważniejszych warszawskich klubów muzycznych. Oto historia środowiska, które tam powstało. Co po nim zostanie?

Eurowizja poturbowana (Marcin Bogucki)

Trendy na Eurowizji 2017: czerń i biel, ballady, wizualizacje na podłodze, leżenie na scenie, mężczyźni bez skarpetek

Wydarzenie, jak się wydaje (Piotr Kowalczyk)

„Ladinola” to płyta, o której się dyskutuje, zbiór piosenek zanurzonych w lokalności, sklejonych ze scen i rozmów usłyszanych w tramwajach, na domówkach i w knajpach. Nic dziwnego, że została już właściwie uznana za najlepszy album w dyskografii Pablopavo

Obyczaje

POWOLNOŚĆ: Droga na przystanek (Michał Cichy)

Powolność ma jeszcze jedną siostrę bliźniaczkę, którą z braku lepszego słowa mogę nazwać nielicznością. Niewiele rzeczy, niewielu ludzi i wystarczająco dużo czasu dla nich. Jednym z naczelnych problemów życiowych jest problem dosytu

Prawda i krew (Mateusz Marczewski)

Jeśli MMA opiera się na przemocowym stosunku zawodnika do zawodnika, opiera się również na przemocowym stosunku widowiska do widza. Ten, który kupuje za dwadzieścia pięć złotych bilet i wchodzi do koloseum, po przekroczeniu jego progu staje się częścią przekazu medialnego

Sztuka

Biennale w Wenecji 1: Postinternet nigdy się nie wydarzył (Stach Szabłowski)

Christine Macel wymyśliła tytuł, który jest tak uncool, jak tylko można sobie wyobrazić. VIVA ARTE VIVA – litości! Po czym ogłosiła, że na jej Biennale Sztuki będziemy… celebrować sztukę. Przyznam, że jednym i drugim kupiła mnie, zanim jeszcze dotarłem do Wenecji

Próba bezinteresownego działania (Monika Stelmach)

Opozycyjność awangardy artystycznej miała szersze znaczenie niż opozycyjność awangardy politycznej. Awangarda artystyczna XX wieku walczyła z kłamstwem. Zawsze była w opozycji do władzy, która niezależnie od opcji posługuje się manipulacją – mówi współzałożycielka Galerii Foksal

Teatr

Menstruacja, owulacja (Katarzyna Niedurny)

W poznańskich „Pieśniach czarownic” na scenie stoją kobiety i krzyczą: „stoję, krzyczę, stoję, krzyczę”. W tym krzyku złości wyczerpuje się potencjał spektaklu

Nie bój się lenić (Witold Mrozek)

Niby wszystko w „Po linii najmniejszego oporu” jest słuszne, niby przekonująco uargumentowane, niby wszystko się w spektaklu Krężela zgadza, a jednak czegoś w tej pracy o pracy brakuje

Techno-Lipce (Anka Herbut)

Chłopi to żywioł. „Chłopi” Garbaczewskiego to turbomaszyna, teatralna rakieta, która raz wprawiona w ruch nie może wyhamować. Realizuje się to w fascynujący sposób na poziomie wizualnym i dźwiękowym

Skutecznościowcy i pretensjonaliści (Piotr Gruszczyński)

Nie można na podstawie programu Theater Treffen wyciągać żadnych daleko idących wniosków dotyczących przyszłości teatru. Jedna rzecz jednak wydaje mi się wyrazista. Bardzo brakuje teatrowi politycznej radykalności, co w sumie jest dosyć zastanawiające w tak radykalnie politycznych czasach

]]>

Film

Filmy na receptę (Adam Kruk)

Każda rozsądna filmoterapia zaczynać się powinna nie od filmu, a od widza – jego doświadczeń, inteligencji i wrażliwości, a także osobistych preferencji filmowych. Nie można przepisywać filmów niczym leków na receptę

Hucpa (Jakub Socha)

Jeden z najbardziej enigmatycznych i najciekawszych amerykańskich reżyserów od kilku lat zawzięcie pracuje nad pogrzebaniem swojej legendy. Ma na tym polu już całkiem duże sukcesy

Życie rodzinne (Jakub Socha)

Niewielu jest we współczesnym kinie reżyserów, którzy potrafiliby osiągnąć ten stopień autentyzmu, co Puiu. Rumun ma niebywały dar obserwacji i słuch do języka

Europa da się lubić? (Michał Walkiewicz)

Opozycją dla całego targowiska próżności, jakim jest festiwal w Cannes, okazał się tzw. prawdziwy świat, czytaj: świat po kolejnym zamachu, tym razem w Manchesterze

Literatura

Tysiące Broadwayów (Anna Arno)

Na pytanie o korzenie swojej twórczości Pinsky odpowiada rozmaicie. W dzieciństwie gorliwie wertował słowniki. Jako nastolatek grał na saksofonie. Wedle jego definicji poezja to oddech, wypychany z przepony, który w ustach układa się w wypełnione znaczeniem dźwięki

Nie wstydzę się Gutenberga (Łukasz Najder)

Czytający siebie biorą za społeczeństwo. Stąd potem takie zaskoczenie i złość, że, na Wielkiego Umberto Eco!, stanowią topniejącą mniejszość

Co tam u chłopaków? (Olga Wróbel)

Nazwanie „Przemytników” thrillerem to jak ogłoszenie Majki Jeżowskiej charyzmatyczną diwą. U Janczury nie ma niebezpiecznej przygody – jest nuda, monotonia, wąsaty szef i kiełbasa z grilla polewana przemyconym keczupem

Media

Religia, narkotyki i komputery (Mirosław Filiciak)

Czytając „Zamieć” Neala Stephensona po 25 latach od premiery, można dojść do wniosku, że świat popsuł się niekoniecznie w tak nieoczekiwany sposób, jak zdarza nam się czasem myśleć

Samotny squash (Agnieszka Słodownik)

Czy robienie dziś w sieci czegokolwiek, co miałoby rozładowywać wzajemną obcość, ma jakikolwiek sens?

Kompromaty, a nie cyberwojna (Paulina Siegień)

Kremlowskie służby i organy państwa nie nauczyły się korzystać z technologii. Działają metodami mającymi więcej wspólnego z psychologią niż z technologią  – rozmowa o Runecie i cenzurze

Internet wbrew BHP (Jarosław Kopeć)

Są jeszcze w sieci miejsca, których nie monitorują baczne spojrzenia cyfrowych strażników porządku i moralności. Poza ich wścibskim wzrokiem rodzą się i obumierają nowe formy współżycia i twórczości: o Dark Web Social Network, aplikacji Hooked i subreddicie NoSleep

Muzyka

Dzieci Eufemii (Jakub Bożek)

W maju kończy działalność jeden z najważniejszych warszawskich klubów muzycznych. Oto historia środowiska, które tam powstało. Co po nim zostanie?

Eurowizja poturbowana (Marcin Bogucki)

Trendy na Eurowizji 2017: czerń i biel, ballady, wizualizacje na podłodze, leżenie na scenie, mężczyźni bez skarpetek

Wydarzenie, jak się wydaje (Piotr Kowalczyk)

„Ladinola” to płyta, o której się dyskutuje, zbiór piosenek zanurzonych w lokalności, sklejonych ze scen i rozmów usłyszanych w tramwajach, na domówkach i w knajpach. Nic dziwnego, że została już właściwie uznana za najlepszy album w dyskografii Pablopavo

Obyczaje

POWOLNOŚĆ: Droga na przystanek (Michał Cichy)

Powolność ma jeszcze jedną siostrę bliźniaczkę, którą z braku lepszego słowa mogę nazwać nielicznością. Niewiele rzeczy, niewielu ludzi i wystarczająco dużo czasu dla nich. Jednym z naczelnych problemów życiowych jest problem dosytu

Prawda i krew (Mateusz Marczewski)

Jeśli MMA opiera się na przemocowym stosunku zawodnika do zawodnika, opiera się również na przemocowym stosunku widowiska do widza. Ten, który kupuje za dwadzieścia pięć złotych bilet i wchodzi do koloseum, po przekroczeniu jego progu staje się częścią przekazu medialnego

Sztuka

Biennale w Wenecji 1: Postinternet nigdy się nie wydarzył (Stach Szabłowski)

Christine Macel wymyśliła tytuł, który jest tak uncool, jak tylko można sobie wyobrazić. VIVA ARTE VIVA – litości! Po czym ogłosiła, że na jej Biennale Sztuki będziemy… celebrować sztukę. Przyznam, że jednym i drugim kupiła mnie, zanim jeszcze dotarłem do Wenecji

Próba bezinteresownego działania (Monika Stelmach)

Opozycyjność awangardy artystycznej miała szersze znaczenie niż opozycyjność awangardy politycznej. Awangarda artystyczna XX wieku walczyła z kłamstwem. Zawsze była w opozycji do władzy, która niezależnie od opcji posługuje się manipulacją – mówi współzałożycielka Galerii Foksal

Teatr

Menstruacja, owulacja (Katarzyna Niedurny)

W poznańskich „Pieśniach czarownic” na scenie stoją kobiety i krzyczą: „stoję, krzyczę, stoję, krzyczę”. W tym krzyku złości wyczerpuje się potencjał spektaklu

Nie bój się lenić (Witold Mrozek)

Niby wszystko w „Po linii najmniejszego oporu” jest słuszne, niby przekonująco uargumentowane, niby wszystko się w spektaklu Krężela zgadza, a jednak czegoś w tej pracy o pracy brakuje

Techno-Lipce (Anka Herbut)

Chłopi to żywioł. „Chłopi” Garbaczewskiego to turbomaszyna, teatralna rakieta, która raz wprawiona w ruch nie może wyhamować. Realizuje się to w fascynujący sposób na poziomie wizualnym i dźwiękowym

Skutecznościowcy i pretensjonaliści (Piotr Gruszczyński)

Nie można na podstawie programu Theater Treffen wyciągać żadnych daleko idących wniosków dotyczących przyszłości teatru. Jedna rzecz jednak wydaje mi się wyrazista. Bardzo brakuje teatrowi politycznej radykalności, co w sumie jest dosyć zastanawiające w tak radykalnie politycznych czasach

]]>
Fri, 26 May 2017 00:00:00 +0200
<![CDATA[Numer 2017/211]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2017/211

Film

Niebezpieczna kraina (Bartosz Żurawiecki)

Dwuznaczny urok „Butterfly Kisses” Kaplińskiego kryje się w krajobrazie młodości – tej niebezpiecznej i zniewalającej krainy

Chłopcy z osiedla (Anna Bielak)

Kiedy człowiek dorasta, frustracja przychodzi wraz z poczuciem, że jednak nie wszystko jest już możliwe i na niektóre rzeczy jest za późno — mówi polski reżyser, który pracuje w Wielkiej Brytanii. Jego najnowszy film, „Butterfly Kisses”, nagrodzony na Berlinale, właśnie wchodzi do kin

Wciąż bardziej obcy (Darek Arest)

Główną ambicją załogi Nostromo, która zmagała się z obcym w 1979 roku, było dotrzeć do domu i otworzyć butelkę zimnego piwa. Dziś Ridleya Scotta interesują raczej ludzie (i roboty), którzy próbują zdetronizować bogów

Piłka i trójkąt (Łukasz Smolarow)

„Gwiazdy” są filmem o piłce i o miłości. O ograniczającym możliwości ustroju i o płynnym przejściu od wolności do samotności. Ciągle obawiam się, że o czymś zapomniałem. Życia „Gwiazd” nie da się opowiedzieć jedną historią. Pojawia się poczucie nadmiaru

Ludzie z kamerami (Jakub Socha)

W najciekawszych dokumentach z tegorocznego Doc Against Gravity Film Festival można było przyjrzeć się światu, ale także naturze samego medium

Literatura

Smuga cienia (Monika Ochędowska)

Zybork ze „Wzgórza psów” Żulczyka, choć niezwykle misternie utkany, przypomina makietę wieczornego serialu. Wszystko jest tak brzydkie, chore, śmierdzące i spsiałe, że zamiast grozy wywołuje litość. Miało straszyć jak w Twin Peaks, a wyszły Wilkowyje

Bajeczka opowiada się (Olga Wróbel)

„Elizje” Elizy Kąckiej to opowieść o spętaniu językiem i konwencją. Królewna i bajka stoją na tym samym schodku w hierarchii ważności i przyglądają się sobie niepewnie – która ma nadać ton?

Czy warto się dręczyć (Adam Pluszka)

Nie ma znaczenia, jakie kursy ukończymy, po prostu trzeba robić swoje. Tłumaczenia można się oczywiście uczyć, ale nauczyć się można tylko poprzez praktykę. Zgłębiając teorie, w najlepszym razie zostaniemy teoretykami przekładu – mówi tłumacz Cervantesa i Pessoi

Muzyka

Przeczesaliśmy tę twoją płytę (Mariusz Herma)

22 maja 2017 roku zmarł Zbigniew Wodecki. Przypominamy rozmowę z artystą i muzykami Mitch & Mitch, która odbyła się w 2013 roku. „Miałem fart, bo mnie wyrzucili z liceum muzycznego” – mówił wtedy muzyk

Wesele na smutno (Krzysztof Stefański)

Środowisko polskiej muzyki współczesnej coraz mocniej dzieli się na dwa przeciwstawne obozy: tradycjonalistów i modernistów. W Lublinie już po raz dziewiąty odbył się festiwal, który stara się pogodzić te dwie frakcje

Odgrzebując Zagrzeb (Jan Topolski)

To jest festiwal z brodą: występy Igora Strawińskiego i Oliviera Messiaena, performanse Vinko Globokara i Milko Kelemena, skandale Davida Tudora i Johna Cage’a… Jak dziś wygląda Muzyczne Biennale w Zagrzebiu, legenda niemal spod Żelaznej Kurtyny?

Z Donaueschingen do dżungli (Monika Pasiecznik)

Od dawna zastanawiamy się, jak pisać utwory w myślą o proteście. Czy to w ogóle możliwe? Rock czy rap niosą często przesłanie polityczne. Ale jak napisać muzykę, która zarazem byłaby wymagająca i przyciągnęłaby jak największą liczbę ludzi? – mówi izraelsko-szwedzki kompozytor

Nowe formy frajerstwa (Piotr Szwed)

Muzyka Poradni G bawi się swoją ordynarnością. „Niestety nie da się olać systemu” to – podobnie jak „Granit” Nagrobków – płyta, na której punk jest świadomie użytym językiem, doskonale zgranym z tekstami, okładką i niejednoznacznie kpiarskim wizerunkiem zespołu

Obyczaje

Nie nasz problem (Adrian Stachowski)

Migranci i nasze reakcje na nich zmieniają Europę, nawet jeśli politycy zdecydowali, że uchodźcy nie są naszym problemem. Dlatego potrzebujemy książek pisanych przez autorów z krajów, dla których migracja z Bliskiego Wschodu i Afryki Północnej to rzeczywistość

Nie wszystko o mojej matce (Łukasz Najder)

„Rzeczy, których nie wyrzuciłem” Marcina Wichy to przejmująca książka o tym, że po wszystkim nie zostaje nazbyt wiele, choć może się wydawać, że wspólne doświadczenia, ta sama krew i mieszkanie wypełnione przedmiotami gwarantują jakaś solidną formę trwania po śmierci

POWOLNOŚĆ: Cztery słonie (Robert Pucek)

O tej porze roku moja serdeczna przyjaciółka, mucha Gienia, jest ospała i powolna, choć całkowicie nie leży to w jej frenetycznej naturze, i niczym kotka tuli się do mej dłoni. Co jest nawet przyjemne

Sztuka

Dziwak, świr, a może perwers (Robert Jarosz)

W Polsce lat 80. byliśmy społeczeństwem ze starożytnym modelem kultury. Trzeba było 30 lat, byśmy dowiedzieli się, że kobieta jest człowiekiem, a nie stworzonym dla wygody mężczyzny półniewolnikiem – mówi współautor wystawy „Nie jestem już psem”

Przeszłość w ruchu (Jakub Majmurek)

Fotografie Gordona Parksa na pierwszy rzut oka mogą wydawać się obrazami z przeszłości Stanów Zjednoczonych. Jednak pokazywane na nich problemy ciągle nie zostały przepracowane

Teatr

Co z tym rogiem? (Michał Centkowski)

Krakowskie „Wesele” Jana Klaty jest opowieścią o małostkowości, wiecznym rozmijaniu się, o kłótniach zastępujących rozmowę, o lenistwie i lęku tych, którzy mieli stać się przewodnikami

Film, przemoc i kalambury (Witold Mrozek)

„Hitchcock” z Ljubljany leży na przecięciu dwóch linii artystycznych zainteresowań Weroniki Szczawińskiej i dramatopisarki Agnieszki Jakimiak: kina jako przestrzeni pamiętania i głównego kodu współczesnej kultury oraz figury Geniusza, Patrona, Ojca-Założyciela

Seksualność wyklęta (Krzysztof Tomasik)

Ta historia jest wciąż nieopisana. Nie chodzi tylko o romanse homoseksualne w czasie wojny, związki Polek z oficerami Wehrmachtu czy przemoc seksualną w obozach koncentracyjnych. Nawet temat działalności jawnych teatrów w czasie okupacji wciąż jest nieopracowany

Anty-Rzewuski (Paweł Soszyński)

Jeśli w „Listopadzie” Rzewuski widzi historię w sposób jasny, schematyczny, niedwuznaczny, to Tomasz Węgorzewski wprowadza w nią radykalny nieporządek, wieloznaczność, absurd i fantastyczność. Przenosi sarmatów i historię Rzeczypospolitej na drugą stronę lustra

BACKSTAGE: Wierność piękniejsza od oryginału (Radosław Mirski)

Starania, aby odnaleźć związek między tytułem z plakatu a słowem padającym ze sceny, są objawem postępującego zaniku wyobraźni – pisze asystent reżysera przed premierą „Chłopów” w reżyserii Krzysztofa Garbaczewskiego

120 × 21 (Piotr Gruszczyński)

Milo Rau dokonał niemożliwego. Wziął „120 dni Sodomy” Pasoliniego i w roli niewolników obsadził aktorów z niepełnosprawnościami mentalnymi, przede wszystkim osoby z zespołem Downa. Nietrudno zgadnąć, jaki to wywołuje efekt

Wiersze

wiersze (Barbara Klicka)

]]>

Film

Niebezpieczna kraina (Bartosz Żurawiecki)

Dwuznaczny urok „Butterfly Kisses” Kaplińskiego kryje się w krajobrazie młodości – tej niebezpiecznej i zniewalającej krainy

Chłopcy z osiedla (Anna Bielak)

Kiedy człowiek dorasta, frustracja przychodzi wraz z poczuciem, że jednak nie wszystko jest już możliwe i na niektóre rzeczy jest za późno — mówi polski reżyser, który pracuje w Wielkiej Brytanii. Jego najnowszy film, „Butterfly Kisses”, nagrodzony na Berlinale, właśnie wchodzi do kin

Wciąż bardziej obcy (Darek Arest)

Główną ambicją załogi Nostromo, która zmagała się z obcym w 1979 roku, było dotrzeć do domu i otworzyć butelkę zimnego piwa. Dziś Ridleya Scotta interesują raczej ludzie (i roboty), którzy próbują zdetronizować bogów

Piłka i trójkąt (Łukasz Smolarow)

„Gwiazdy” są filmem o piłce i o miłości. O ograniczającym możliwości ustroju i o płynnym przejściu od wolności do samotności. Ciągle obawiam się, że o czymś zapomniałem. Życia „Gwiazd” nie da się opowiedzieć jedną historią. Pojawia się poczucie nadmiaru

Ludzie z kamerami (Jakub Socha)

W najciekawszych dokumentach z tegorocznego Doc Against Gravity Film Festival można było przyjrzeć się światu, ale także naturze samego medium

Literatura

Smuga cienia (Monika Ochędowska)

Zybork ze „Wzgórza psów” Żulczyka, choć niezwykle misternie utkany, przypomina makietę wieczornego serialu. Wszystko jest tak brzydkie, chore, śmierdzące i spsiałe, że zamiast grozy wywołuje litość. Miało straszyć jak w Twin Peaks, a wyszły Wilkowyje

Bajeczka opowiada się (Olga Wróbel)

„Elizje” Elizy Kąckiej to opowieść o spętaniu językiem i konwencją. Królewna i bajka stoją na tym samym schodku w hierarchii ważności i przyglądają się sobie niepewnie – która ma nadać ton?

Czy warto się dręczyć (Adam Pluszka)

Nie ma znaczenia, jakie kursy ukończymy, po prostu trzeba robić swoje. Tłumaczenia można się oczywiście uczyć, ale nauczyć się można tylko poprzez praktykę. Zgłębiając teorie, w najlepszym razie zostaniemy teoretykami przekładu – mówi tłumacz Cervantesa i Pessoi

Muzyka

Przeczesaliśmy tę twoją płytę (Mariusz Herma)

22 maja 2017 roku zmarł Zbigniew Wodecki. Przypominamy rozmowę z artystą i muzykami Mitch & Mitch, która odbyła się w 2013 roku. „Miałem fart, bo mnie wyrzucili z liceum muzycznego” – mówił wtedy muzyk

Wesele na smutno (Krzysztof Stefański)

Środowisko polskiej muzyki współczesnej coraz mocniej dzieli się na dwa przeciwstawne obozy: tradycjonalistów i modernistów. W Lublinie już po raz dziewiąty odbył się festiwal, który stara się pogodzić te dwie frakcje

Odgrzebując Zagrzeb (Jan Topolski)

To jest festiwal z brodą: występy Igora Strawińskiego i Oliviera Messiaena, performanse Vinko Globokara i Milko Kelemena, skandale Davida Tudora i Johna Cage’a… Jak dziś wygląda Muzyczne Biennale w Zagrzebiu, legenda niemal spod Żelaznej Kurtyny?

Z Donaueschingen do dżungli (Monika Pasiecznik)

Od dawna zastanawiamy się, jak pisać utwory w myślą o proteście. Czy to w ogóle możliwe? Rock czy rap niosą często przesłanie polityczne. Ale jak napisać muzykę, która zarazem byłaby wymagająca i przyciągnęłaby jak największą liczbę ludzi? – mówi izraelsko-szwedzki kompozytor

Nowe formy frajerstwa (Piotr Szwed)

Muzyka Poradni G bawi się swoją ordynarnością. „Niestety nie da się olać systemu” to – podobnie jak „Granit” Nagrobków – płyta, na której punk jest świadomie użytym językiem, doskonale zgranym z tekstami, okładką i niejednoznacznie kpiarskim wizerunkiem zespołu

Obyczaje

Nie nasz problem (Adrian Stachowski)

Migranci i nasze reakcje na nich zmieniają Europę, nawet jeśli politycy zdecydowali, że uchodźcy nie są naszym problemem. Dlatego potrzebujemy książek pisanych przez autorów z krajów, dla których migracja z Bliskiego Wschodu i Afryki Północnej to rzeczywistość

Nie wszystko o mojej matce (Łukasz Najder)

„Rzeczy, których nie wyrzuciłem” Marcina Wichy to przejmująca książka o tym, że po wszystkim nie zostaje nazbyt wiele, choć może się wydawać, że wspólne doświadczenia, ta sama krew i mieszkanie wypełnione przedmiotami gwarantują jakaś solidną formę trwania po śmierci

POWOLNOŚĆ: Cztery słonie (Robert Pucek)

O tej porze roku moja serdeczna przyjaciółka, mucha Gienia, jest ospała i powolna, choć całkowicie nie leży to w jej frenetycznej naturze, i niczym kotka tuli się do mej dłoni. Co jest nawet przyjemne

Sztuka

Dziwak, świr, a może perwers (Robert Jarosz)

W Polsce lat 80. byliśmy społeczeństwem ze starożytnym modelem kultury. Trzeba było 30 lat, byśmy dowiedzieli się, że kobieta jest człowiekiem, a nie stworzonym dla wygody mężczyzny półniewolnikiem – mówi współautor wystawy „Nie jestem już psem”

Przeszłość w ruchu (Jakub Majmurek)

Fotografie Gordona Parksa na pierwszy rzut oka mogą wydawać się obrazami z przeszłości Stanów Zjednoczonych. Jednak pokazywane na nich problemy ciągle nie zostały przepracowane

Teatr

Co z tym rogiem? (Michał Centkowski)

Krakowskie „Wesele” Jana Klaty jest opowieścią o małostkowości, wiecznym rozmijaniu się, o kłótniach zastępujących rozmowę, o lenistwie i lęku tych, którzy mieli stać się przewodnikami

Film, przemoc i kalambury (Witold Mrozek)

„Hitchcock” z Ljubljany leży na przecięciu dwóch linii artystycznych zainteresowań Weroniki Szczawińskiej i dramatopisarki Agnieszki Jakimiak: kina jako przestrzeni pamiętania i głównego kodu współczesnej kultury oraz figury Geniusza, Patrona, Ojca-Założyciela

Seksualność wyklęta (Krzysztof Tomasik)

Ta historia jest wciąż nieopisana. Nie chodzi tylko o romanse homoseksualne w czasie wojny, związki Polek z oficerami Wehrmachtu czy przemoc seksualną w obozach koncentracyjnych. Nawet temat działalności jawnych teatrów w czasie okupacji wciąż jest nieopracowany

Anty-Rzewuski (Paweł Soszyński)

Jeśli w „Listopadzie” Rzewuski widzi historię w sposób jasny, schematyczny, niedwuznaczny, to Tomasz Węgorzewski wprowadza w nią radykalny nieporządek, wieloznaczność, absurd i fantastyczność. Przenosi sarmatów i historię Rzeczypospolitej na drugą stronę lustra

BACKSTAGE: Wierność piękniejsza od oryginału (Radosław Mirski)

Starania, aby odnaleźć związek między tytułem z plakatu a słowem padającym ze sceny, są objawem postępującego zaniku wyobraźni – pisze asystent reżysera przed premierą „Chłopów” w reżyserii Krzysztofa Garbaczewskiego

120 × 21 (Piotr Gruszczyński)

Milo Rau dokonał niemożliwego. Wziął „120 dni Sodomy” Pasoliniego i w roli niewolników obsadził aktorów z niepełnosprawnościami mentalnymi, przede wszystkim osoby z zespołem Downa. Nietrudno zgadnąć, jaki to wywołuje efekt

Wiersze

wiersze (Barbara Klicka)

]]>
Thu, 11 May 2017 00:00:00 +0200
<![CDATA[Numer 2017/210]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2017/210

Film

PROJEKT FILM:Intymna rozmowa (Anna Bielak)

„Pierwsze pokazy organizowane przez braci Lumière wywoływały w ludziach panikę, ponieważ na postaci poruszające się na płóciennym ekranie patrzono jak na duchy. Żeby zagłuszyć ten strach, zaczęto zapraszać muzyków, żeby grali w trakcie pokazów” – opowiada kompozytor muzyki filmowej

Delikatne sprawy (Jakub Socha)

Filmy Farhadiego, choć mocno zakorzenione w lokalnym kontekście, mogłyby rozgrywać się tak naprawdę wszędzie – nie są one komentarzem do bieżącej sytuacji politycznej, Irańczyka interesują zachowania ludzi wystawionych na próbę

Najbardziej frustrujący serial wszech czasów (Agata Pyzik)

Kim są „Dziewczyny”, jeśli nie są ani bohemą, ani flaneurkami, ani nie reprezentują biedy? Są schyłkowe i niedoskonałe, jak schyłkowy jest selfie-feminizm i trwający dekadę kryzys kapitalizmu

Ludzkie mięso i wielkie kapelusze (Klara Cykorz)

„Belle Epoque” w całości jest nieco wystylizowanym przydrożnym motelem z dwiema gwiazdkami. Ani „Kobra”, ani Has czy Żuławski – tylko TVN. Jeśli kapelusze Cieleckiej mogą tu sobie funkcjonować w świecie bez rynku, kostiumowe widowiska Anglosasów opętane są handlową wymianą

Kilka żyć naraz (Jakub Socha)

W swoim najnowszym filmie, zatytułowanym „Szatan kazał tańczyć”, Katarzyna Rosłaniec zachowuje się tak, jakby posiadała w domu bardzo wolny internet

Literatura

Alchemia,Zwis, Pies (Bartosz Sadulski)

Wymarła klasa pisarzy, którzy zajmowali się tylko pisaniem i chodzeniem do kawiarń. Nie ma już takich, które jednoznacznie kojarzą się z pisarstwem. Nie ma obyczaju spotykania się w dzień. Poza tym oczywiście w Krakowie łatwiej się spotkać niż w Warszawie

Samokrytyka z importu ()

Może dobrze nam z tym, że przyglądamy się cudzej samokrytyce, sami zaś nie bylibyśmy wcale skłonni do gniewnych gestów w odniesieniu do własnej kultury czy własnego społeczeństwa – dyskusja o roli literatury austriackiej w Polsce

Bicz na cyników (Michał Tabaczyński)

Nauczyliśmy się lubić cyników prozy, ale że się nadmiernie rozmnożyli, należało się spodziewać jakiegoś zwrotu. Do nurtu nowej szczerości zwykle zalicza się Chabona, Franzena, Foera i Smith – piękny klub, którego członków nic niemal nie łączy

Rozklekotajcie mnie (Maciej Woźniak)

W czasach triumfu światopoglądu nad żywą myślą poezja Roberta Rybickiego wydaje się wskazaniem drogi w przeciwną stronę. Nie skrystalizowane poglądy, ale wolnomyślicielski duch, zwykle skazany na (i za) włóczęgostwo

Zredagować chaos (Jakub Zgierski)

Archiwalne spisy treści „The New York Review of Books” to nieustająca defilada intelektualnych elit i wielka demonstracja krytycznej siły, która uczyniła z tego pisma koło zamachowe liberalnych przemian w XX-wiecznej Ameryce – portret zmarłego redaktora Boba Silversa

Dzicy przy stole (Maciej Jakubowiak)

„Wszystko się stało” Joanny Muchy nie jest tylko nieudanym literackim debiutem, w którym pozorny feminizm służy maskowaniu szowinistycznej wyobraźni. Jest również smutnym świadectwem współczesnych stosunków społecznych

Media

ODBIORNIK (9): Permanentna nerwica (Anna Desponds / Agnieszka Słodownik)

W 9. odcinku ODBIORNIKA emocje w sieci, MSW w MSN, Agata Nowicka o seksie oraz detoks od świergoczących zabawek na spektaklu MaMoMi

VR w alkowie (Ewa Drygalska)

Czy VR może dramatycznie odmienić nasze doświadczenie seksualne? Niektórzy boją się, że wirtualna rzeczywistość doprowadzi do jeszcze większej atomizacji doświadczenia – aż do momentu, gdy perfekcyjnie spreparowana automiłość stopniowo zastąpi jakikolwiek stosunek

Muzyka

Smutny jak Drake (Borys Dejnarowicz)

Na czym polega oryginalność Drake'a? Wystawia on na widok swoje najgorsze cechy – narcyzm oraz skłonność do użalania się nad własnym losem. Pogrążone w egocentrycznych halucynacjach piosenki mówią nam więcej o kulturowym „tu i teraz” niż ambitna i zaangażowana twórczość raperów w rodzaju Kendricka Lamara

Człowiek intuicja (Piotr Szwed)

Dziesięć lat temu Błażej Król był nadzieją, dziś jest niemal człowiekiem instytucją. Kimś, kogo trzeba zrecenzować i zaprosić na festiwal

Performuj albo... (Jan Topolski)

Polska muzyka komponowana z pewnym opóźnieniem i zawstydzeniem na nowo odkrywa swą cielesność oraz rytualność, czyli dwa kluczowe wymiary performatyki

Obyczaje

Dwie legendy (Jakub Socha)

Ukazały się autobiografie dwóch sportowców: piłkarza Johana Cruyffa i snookerzysty Steve'a Davisa. Drugą, w odróżnieniu od pierwszej, da się czytać

Sztuka

Zapodziana awangarda (Karol Sienkiewicz)

Wystawa „Potęga awangardy” w Muzeum Narodowym w Krakowie miała być jednym z najważniejszych wydarzeń Roku Awangardy, a ukazuje jedynie muzealną impotencję

Lekkość (Monika Stelmach)

Otwarcia wystaw były rodzajem święta. Pamiętam momenty głębokich wzruszeń. Po wernisażu szliśmy do piwnicy. Alkohol, tańce. To były ceremonie na kolorowej wyspie otoczonej ceglanym murem. Dla wielu ludzi Wielka 19 stanowiła przestrzeń wolności

Co kto sobie na swój temat wymyśli (Arek Gruszczyński)

Jestem ostrożny wobec postulatu sprawczości sztuki, ponieważ wiąże się z szukaniem nadzwyczajnego rezultatu. Pamiętajmy, że nawet pomoc społeczna nie potrafi osiągnąć nadzwyczajnego efektu. A my żądamy cudów. To pewnie przez konotacje sztuki z magią – mówi nowy dyrektor TRAFO w Szczecinie

Teatr

Bunt dziewczynek (Katarzyna Niedurny)

Niektórzy aktorzy myślą, że nie wypada im wyrazić swojego zdania, nie wypada im być na mnie złymi. Tak jak w przypadku dziewczynek, pojawia się to straszne słowo „nie wypada”. Kłócimy się dopiero wtedy, gdy wszyscy dochodzą do ostateczności  – mówi reżyserka „Dziewczynek”

Wiersze

wiersze (Kinga Kościak)

]]>

Film

PROJEKT FILM:Intymna rozmowa (Anna Bielak)

„Pierwsze pokazy organizowane przez braci Lumière wywoływały w ludziach panikę, ponieważ na postaci poruszające się na płóciennym ekranie patrzono jak na duchy. Żeby zagłuszyć ten strach, zaczęto zapraszać muzyków, żeby grali w trakcie pokazów” – opowiada kompozytor muzyki filmowej

Delikatne sprawy (Jakub Socha)

Filmy Farhadiego, choć mocno zakorzenione w lokalnym kontekście, mogłyby rozgrywać się tak naprawdę wszędzie – nie są one komentarzem do bieżącej sytuacji politycznej, Irańczyka interesują zachowania ludzi wystawionych na próbę

Najbardziej frustrujący serial wszech czasów (Agata Pyzik)

Kim są „Dziewczyny”, jeśli nie są ani bohemą, ani flaneurkami, ani nie reprezentują biedy? Są schyłkowe i niedoskonałe, jak schyłkowy jest selfie-feminizm i trwający dekadę kryzys kapitalizmu

Ludzkie mięso i wielkie kapelusze (Klara Cykorz)

„Belle Epoque” w całości jest nieco wystylizowanym przydrożnym motelem z dwiema gwiazdkami. Ani „Kobra”, ani Has czy Żuławski – tylko TVN. Jeśli kapelusze Cieleckiej mogą tu sobie funkcjonować w świecie bez rynku, kostiumowe widowiska Anglosasów opętane są handlową wymianą

Kilka żyć naraz (Jakub Socha)

W swoim najnowszym filmie, zatytułowanym „Szatan kazał tańczyć”, Katarzyna Rosłaniec zachowuje się tak, jakby posiadała w domu bardzo wolny internet

Literatura

Alchemia,Zwis, Pies (Bartosz Sadulski)

Wymarła klasa pisarzy, którzy zajmowali się tylko pisaniem i chodzeniem do kawiarń. Nie ma już takich, które jednoznacznie kojarzą się z pisarstwem. Nie ma obyczaju spotykania się w dzień. Poza tym oczywiście w Krakowie łatwiej się spotkać niż w Warszawie

Samokrytyka z importu ()

Może dobrze nam z tym, że przyglądamy się cudzej samokrytyce, sami zaś nie bylibyśmy wcale skłonni do gniewnych gestów w odniesieniu do własnej kultury czy własnego społeczeństwa – dyskusja o roli literatury austriackiej w Polsce

Bicz na cyników (Michał Tabaczyński)

Nauczyliśmy się lubić cyników prozy, ale że się nadmiernie rozmnożyli, należało się spodziewać jakiegoś zwrotu. Do nurtu nowej szczerości zwykle zalicza się Chabona, Franzena, Foera i Smith – piękny klub, którego członków nic niemal nie łączy

Rozklekotajcie mnie (Maciej Woźniak)

W czasach triumfu światopoglądu nad żywą myślą poezja Roberta Rybickiego wydaje się wskazaniem drogi w przeciwną stronę. Nie skrystalizowane poglądy, ale wolnomyślicielski duch, zwykle skazany na (i za) włóczęgostwo

Zredagować chaos (Jakub Zgierski)

Archiwalne spisy treści „The New York Review of Books” to nieustająca defilada intelektualnych elit i wielka demonstracja krytycznej siły, która uczyniła z tego pisma koło zamachowe liberalnych przemian w XX-wiecznej Ameryce – portret zmarłego redaktora Boba Silversa

Dzicy przy stole (Maciej Jakubowiak)

„Wszystko się stało” Joanny Muchy nie jest tylko nieudanym literackim debiutem, w którym pozorny feminizm służy maskowaniu szowinistycznej wyobraźni. Jest również smutnym świadectwem współczesnych stosunków społecznych

Media

ODBIORNIK (9): Permanentna nerwica (Anna Desponds / Agnieszka Słodownik)

W 9. odcinku ODBIORNIKA emocje w sieci, MSW w MSN, Agata Nowicka o seksie oraz detoks od świergoczących zabawek na spektaklu MaMoMi

VR w alkowie (Ewa Drygalska)

Czy VR może dramatycznie odmienić nasze doświadczenie seksualne? Niektórzy boją się, że wirtualna rzeczywistość doprowadzi do jeszcze większej atomizacji doświadczenia – aż do momentu, gdy perfekcyjnie spreparowana automiłość stopniowo zastąpi jakikolwiek stosunek

Muzyka

Smutny jak Drake (Borys Dejnarowicz)

Na czym polega oryginalność Drake'a? Wystawia on na widok swoje najgorsze cechy – narcyzm oraz skłonność do użalania się nad własnym losem. Pogrążone w egocentrycznych halucynacjach piosenki mówią nam więcej o kulturowym „tu i teraz” niż ambitna i zaangażowana twórczość raperów w rodzaju Kendricka Lamara

Człowiek intuicja (Piotr Szwed)

Dziesięć lat temu Błażej Król był nadzieją, dziś jest niemal człowiekiem instytucją. Kimś, kogo trzeba zrecenzować i zaprosić na festiwal

Performuj albo... (Jan Topolski)

Polska muzyka komponowana z pewnym opóźnieniem i zawstydzeniem na nowo odkrywa swą cielesność oraz rytualność, czyli dwa kluczowe wymiary performatyki

Obyczaje

Dwie legendy (Jakub Socha)

Ukazały się autobiografie dwóch sportowców: piłkarza Johana Cruyffa i snookerzysty Steve'a Davisa. Drugą, w odróżnieniu od pierwszej, da się czytać

Sztuka

Zapodziana awangarda (Karol Sienkiewicz)

Wystawa „Potęga awangardy” w Muzeum Narodowym w Krakowie miała być jednym z najważniejszych wydarzeń Roku Awangardy, a ukazuje jedynie muzealną impotencję

Lekkość (Monika Stelmach)

Otwarcia wystaw były rodzajem święta. Pamiętam momenty głębokich wzruszeń. Po wernisażu szliśmy do piwnicy. Alkohol, tańce. To były ceremonie na kolorowej wyspie otoczonej ceglanym murem. Dla wielu ludzi Wielka 19 stanowiła przestrzeń wolności

Co kto sobie na swój temat wymyśli (Arek Gruszczyński)

Jestem ostrożny wobec postulatu sprawczości sztuki, ponieważ wiąże się z szukaniem nadzwyczajnego rezultatu. Pamiętajmy, że nawet pomoc społeczna nie potrafi osiągnąć nadzwyczajnego efektu. A my żądamy cudów. To pewnie przez konotacje sztuki z magią – mówi nowy dyrektor TRAFO w Szczecinie

Teatr

Bunt dziewczynek (Katarzyna Niedurny)

Niektórzy aktorzy myślą, że nie wypada im wyrazić swojego zdania, nie wypada im być na mnie złymi. Tak jak w przypadku dziewczynek, pojawia się to straszne słowo „nie wypada”. Kłócimy się dopiero wtedy, gdy wszyscy dochodzą do ostateczności  – mówi reżyserka „Dziewczynek”

Wiersze

wiersze (Kinga Kościak)

]]>
Fri, 28 Apr 2017 00:00:00 +0200
<![CDATA[Numer 2017/209]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2017/209

Film

Koreański most (Jakub Socha)

Skromny film Kim Ki-duka o północnokoreańskim rybaku wydaje się bardzo na czasie – amerykański lotniskowiec zbliża się właśnie ku wybrzeżu Korei Północnej, gdzie Kim Dzong Un buduje nowe rakiety

Jak Hollywood poszło na wojnę (Marcin Adamczak)

Jakie znaczenie ma dziś historia wojennego zaangażowania Hollywood, jeśli nie miałaby stanowić jedynie muzealnej ciekawostki? Propaganda zawsze zatruwa sferę publiczną i złudne jest przekonanie, że to tylko gra warunkowana potrzebami chwili

Kino i fantazmaty (Iwona Kurz)

W swojej działalności popularyzatorskiej Maria Janion łączyła różne kręgi, które stały się odległe. Kultura dziś jest głęboko podzielona, skategoryzowana, rozczłonkowana – rozmowa wokół przeglądu „Kino według Marii Janion”

Natura rozdaje karty (Adam Kruk)

„Zud” to hołd dla mongolskiej przyrody, ona tam naprawdę jest bogiem, a lokalny szamanizm jest tego pochodną – opowiada reżyserka

Literatura

Lustro, które pęka (Olga Byrska)

Narzędzia nurtu nouveau roman są przez literaturę zaprzęgnięte do przyglądania się współczesnej tożsamości Francji. Pierwszą turę wyborów prezydenckich z niepokojem obserwować będzie cała Europa

W poniedziałek idę do szklarza (Agnieszka Sowińska)

Po ’89 roku książkę reklamowano jako rozrywkę dla intelektualistów, którzy w czarnych golfach opowiadają sobie, jaki wpływ Goethe miał na ich życie. To nie zachęci takiego zwykłego Kowalskiego jak ja, by po nią sięgnął – rozmowa z okazji Weekendu Księgarni Kameralnych

Spotkanie, do którego nie doszło (Agata Bielik-Robson)

Lektura „Piłata i Jezusa” potwierdza, że Agamben pozostaje myślicielem absolutnie konsekwentnym. Jego syrenia pieśń to ogromna pokusa dla zmęczonych, a tych jest wśród nas coraz więcej. Warto rozpoznać jej fantazmatyczną siłę – choćby po to, by się jej nie poddać

Media

Raj złośliwych demonów (Jacek Dobrowolski)

Świat nie jest tylko zbiorem stanów rzeczy, ale i włóczęgowskim worem z wyobrażeniami, fantazjami, opowieściami fikcyjnymi lub mniej fikcyjnymi. Nigdy różnica między prawdą a fałszem, faktem a fantazją nie była klarowna

Anioł ze stocku (Łukasz Łoziński)

Drukarnie w całej Polsce zapełniały jej obliczem miliony arkuszy. Być może to właśnie Emma Wang Hansen była najczęściej widywaną modelką w Polsce. Mimo to prawie nikt nie znał jej nazwiska

Po nic (Paweł Schreiber)

Czasem trochę głupio przyznawać, że spędza się długie godziny na zadaniach, które nikomu i niczemu nie służą. Ale kiedy przyjrzeć się celom, jakie sobie w życiu stawiamy – można trafić dużo gorzej

List Rady Programowej Narodowego Instytutu Audiowizualnego ()

Publikujemy list otwarty w sprawie zamiaru łączenia Narodowego Instytutu Audiowizualnego z Filmoteką Narodową

Muzyka

Święty brutalizm (Piotr Tkacz)

Kolejna udana Wiosna Muzyczna w Poznaniu. Nawet jeśli nie obyło się bez miniskandalu i kilku chaotycznych występów

Ogień z ciał (Jakub Mihilewicz)

Jakub Lemiszewski tworzy muzykę taneczną dla pokolenia spędzającego czas przed ekranami, wychowanego na wielopiętrowej ironii i informacyjnym przeładowaniu. Jego najnowszy album „2017 [nielegal]” jest pełen wariackich rytmów, za którymi trudno nadążyć i których trudno przestać słuchać

Sztuka

Znój (Jakub Banasiak)

Książka Andrzeja Ledera uwolniła mnie od poczucia wstydu, kompleksu pochodzenia. Jestem wieśniakiem i teraz mi z tym dobrze. Lubię przebywać na polu, poza domem. Lubię pracę, ziemię. Czuję się wolny

Pudełko z zapałkami (Monika Stelmach)

„Odnajduję coś pokrewnego w opisie sztuki kucharskiej Franciszki u Prousta, w inwentaryzacji pokarmów Pereca i filmach na YouTubie, na których możemy oglądać bez końca, jak maszyna obiera jabłka” – mówi kuratorka wystawy „Życie. Instrukcja”

Rytuały gościnności (Karol Sienkiewicz)

Documenta 14, zanim otworzą się w Kassel, nietypowo zagościły w Atenach. Niemcy robią wystawę w stolicy pogrążonej w kryzysie Grecji za sprawą polskiego kuratora Adama Szymczyka

Kącik biało-czerwony (Karol Sienkiewicz)

„Późna polskość” w Centrum Sztuki Współczesnej nie proponuje niczego, co mogłoby nam pomóc odnaleźć się w Polsce ery „dobrej zmiany”. W kuratorskim zestawieniu sztuka staje się rodzajem krzywego zwierciadła

Teatr

Z czego zrobione są dziewczynki (Anka Herbut)

Dziewczynki w spektaklu Wdowik są super. Też wtedy, kiedy szepczą sobie nawzajem do ucha jakieś tajemnice i przy uśmieszkach badawczo skanują widownię. No wiadomo, że gadają o nas

Fikcja (Piotr Morawski)

„Fantazja” Anny Karasińskiej obala wszystkie tezy Samuela Webera – teatralność jako medium, które samo się odsłania, ma u niego przede wszystkim wymiar polityczny

Miłość czyni wolnym (Anka Herbut)

„Puppenhaus” Jędrzeja Piaskowskiego to spektakl o miłości. I seans leczenia zbiorowej pamięci z traumy i terroru plakatowego bohaterstwa

Nie bój się ciemności (Anka Herbut)

„Zew Cthulhu” to chyba najbardziej polityczny – obok „Apokalipsy” – spektakl Michała Borczucha. Dziś potrzebujemy strachu, w którym będziemy mogli się ukryć przed strachem znacznie bardziej realnym i znacznie straszniejszym

Skąd przychodzi ulga (Paweł Soszyński)

Pociecha w „Kopciuszku” Anny Smolar polega na tym, że nie wszystko da się zrozumieć, wyjaśnić, że w czymś prostym zawsze jest coś bardzo dziwnego, a w każdym wybryku natury spełnia się powszechna zasada życia

Wiersze

wiersze (Marcin Czerkasow)

]]>

Film

Koreański most (Jakub Socha)

Skromny film Kim Ki-duka o północnokoreańskim rybaku wydaje się bardzo na czasie – amerykański lotniskowiec zbliża się właśnie ku wybrzeżu Korei Północnej, gdzie Kim Dzong Un buduje nowe rakiety

Jak Hollywood poszło na wojnę (Marcin Adamczak)

Jakie znaczenie ma dziś historia wojennego zaangażowania Hollywood, jeśli nie miałaby stanowić jedynie muzealnej ciekawostki? Propaganda zawsze zatruwa sferę publiczną i złudne jest przekonanie, że to tylko gra warunkowana potrzebami chwili

Kino i fantazmaty (Iwona Kurz)

W swojej działalności popularyzatorskiej Maria Janion łączyła różne kręgi, które stały się odległe. Kultura dziś jest głęboko podzielona, skategoryzowana, rozczłonkowana – rozmowa wokół przeglądu „Kino według Marii Janion”

Natura rozdaje karty (Adam Kruk)

„Zud” to hołd dla mongolskiej przyrody, ona tam naprawdę jest bogiem, a lokalny szamanizm jest tego pochodną – opowiada reżyserka

Literatura

Lustro, które pęka (Olga Byrska)

Narzędzia nurtu nouveau roman są przez literaturę zaprzęgnięte do przyglądania się współczesnej tożsamości Francji. Pierwszą turę wyborów prezydenckich z niepokojem obserwować będzie cała Europa

W poniedziałek idę do szklarza (Agnieszka Sowińska)

Po ’89 roku książkę reklamowano jako rozrywkę dla intelektualistów, którzy w czarnych golfach opowiadają sobie, jaki wpływ Goethe miał na ich życie. To nie zachęci takiego zwykłego Kowalskiego jak ja, by po nią sięgnął – rozmowa z okazji Weekendu Księgarni Kameralnych

Spotkanie, do którego nie doszło (Agata Bielik-Robson)

Lektura „Piłata i Jezusa” potwierdza, że Agamben pozostaje myślicielem absolutnie konsekwentnym. Jego syrenia pieśń to ogromna pokusa dla zmęczonych, a tych jest wśród nas coraz więcej. Warto rozpoznać jej fantazmatyczną siłę – choćby po to, by się jej nie poddać

Media

Raj złośliwych demonów (Jacek Dobrowolski)

Świat nie jest tylko zbiorem stanów rzeczy, ale i włóczęgowskim worem z wyobrażeniami, fantazjami, opowieściami fikcyjnymi lub mniej fikcyjnymi. Nigdy różnica między prawdą a fałszem, faktem a fantazją nie była klarowna

Anioł ze stocku (Łukasz Łoziński)

Drukarnie w całej Polsce zapełniały jej obliczem miliony arkuszy. Być może to właśnie Emma Wang Hansen była najczęściej widywaną modelką w Polsce. Mimo to prawie nikt nie znał jej nazwiska

Po nic (Paweł Schreiber)

Czasem trochę głupio przyznawać, że spędza się długie godziny na zadaniach, które nikomu i niczemu nie służą. Ale kiedy przyjrzeć się celom, jakie sobie w życiu stawiamy – można trafić dużo gorzej

List Rady Programowej Narodowego Instytutu Audiowizualnego ()

Publikujemy list otwarty w sprawie zamiaru łączenia Narodowego Instytutu Audiowizualnego z Filmoteką Narodową

Muzyka

Święty brutalizm (Piotr Tkacz)

Kolejna udana Wiosna Muzyczna w Poznaniu. Nawet jeśli nie obyło się bez miniskandalu i kilku chaotycznych występów

Ogień z ciał (Jakub Mihilewicz)

Jakub Lemiszewski tworzy muzykę taneczną dla pokolenia spędzającego czas przed ekranami, wychowanego na wielopiętrowej ironii i informacyjnym przeładowaniu. Jego najnowszy album „2017 [nielegal]” jest pełen wariackich rytmów, za którymi trudno nadążyć i których trudno przestać słuchać

Sztuka

Znój (Jakub Banasiak)

Książka Andrzeja Ledera uwolniła mnie od poczucia wstydu, kompleksu pochodzenia. Jestem wieśniakiem i teraz mi z tym dobrze. Lubię przebywać na polu, poza domem. Lubię pracę, ziemię. Czuję się wolny

Pudełko z zapałkami (Monika Stelmach)

„Odnajduję coś pokrewnego w opisie sztuki kucharskiej Franciszki u Prousta, w inwentaryzacji pokarmów Pereca i filmach na YouTubie, na których możemy oglądać bez końca, jak maszyna obiera jabłka” – mówi kuratorka wystawy „Życie. Instrukcja”

Rytuały gościnności (Karol Sienkiewicz)

Documenta 14, zanim otworzą się w Kassel, nietypowo zagościły w Atenach. Niemcy robią wystawę w stolicy pogrążonej w kryzysie Grecji za sprawą polskiego kuratora Adama Szymczyka

Kącik biało-czerwony (Karol Sienkiewicz)

„Późna polskość” w Centrum Sztuki Współczesnej nie proponuje niczego, co mogłoby nam pomóc odnaleźć się w Polsce ery „dobrej zmiany”. W kuratorskim zestawieniu sztuka staje się rodzajem krzywego zwierciadła

Teatr

Z czego zrobione są dziewczynki (Anka Herbut)

Dziewczynki w spektaklu Wdowik są super. Też wtedy, kiedy szepczą sobie nawzajem do ucha jakieś tajemnice i przy uśmieszkach badawczo skanują widownię. No wiadomo, że gadają o nas

Fikcja (Piotr Morawski)

„Fantazja” Anny Karasińskiej obala wszystkie tezy Samuela Webera – teatralność jako medium, które samo się odsłania, ma u niego przede wszystkim wymiar polityczny

Miłość czyni wolnym (Anka Herbut)

„Puppenhaus” Jędrzeja Piaskowskiego to spektakl o miłości. I seans leczenia zbiorowej pamięci z traumy i terroru plakatowego bohaterstwa

Nie bój się ciemności (Anka Herbut)

„Zew Cthulhu” to chyba najbardziej polityczny – obok „Apokalipsy” – spektakl Michała Borczucha. Dziś potrzebujemy strachu, w którym będziemy mogli się ukryć przed strachem znacznie bardziej realnym i znacznie straszniejszym

Skąd przychodzi ulga (Paweł Soszyński)

Pociecha w „Kopciuszku” Anny Smolar polega na tym, że nie wszystko da się zrozumieć, wyjaśnić, że w czymś prostym zawsze jest coś bardzo dziwnego, a w każdym wybryku natury spełnia się powszechna zasada życia

Wiersze

wiersze (Marcin Czerkasow)

]]>
Fri, 14 Apr 2017 00:00:00 +0200
<![CDATA[Numer 2017/208]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2017/208

Film

Sól ziemi (Grzegorz Stępniak)

Choć na bohaterów „American Honey” nikt nie czeka, Andrea Arnold przypomina, że te nastolatki również są solą amerykańskiej ziemi

Nieprzepróbowany świat (Agnieszka Jakimiak)

„American Honey” to portret Ameryki, która głosuje na Donalda Trumpa, bo nikt inny nie zbudował równie wiarygodnej i wielowymiarowej iluzji

Cyborg, człowiek czynu (Jakub Socha)

„Ghost in the Shell” to marna podróbka kultowej japońskiej anime z 1995 roku. Sanders zagmatwaną fabułę sprasowuje tak, żeby zrozumiał ją nawet przedszkolak

Literatura

Dwuportret rodzinny (Henryk Grynberg)

„Czy możliwe jest prawdziwe ocalenie z Holokaustu?”. Nie jest możliwe, lecz nie zgadzam się z przesadną retoryką Wiesela: „Żyję, a więc jestem winien” – recenzja książki Moniki Sznajdermann

Tata Małego Wila Syna Policjanta (Adam Pluszka)

„Jedna księżycowa noc” Pricharda kryje w sobie tyle sensów i tajemnic, że nad przekładem można by pracować całe życie. Obawiam się, że za kilka lat będę z niego bardzo niezadowolona – mówi autorka pierwszego tłumaczenia walijskiej powieści na polski

Media

Efekt ekranu (Redakcja)

O elektronicznej literaturze i zjawisku slow web; o algorytmach, które piszą książki; o postinternecie, prywatności i sucharach – e-book o kulturze cyfrowej ostatniej dekady już do ściągnięcia

Cudna wydmuszka (Marzena Falkowska)

„Inside” co rusz raczy nas obrazami wiotkiego ciałka rozrywanego przez psie kły albo rażonego prądem, a kamera przygląda się temu z beznamiętnym dystansem, więc dlaczego ja mam się przejmować?

Poprzeglądaj się w Data Selfie (Agnieszka Słodownik)

Data Selfie to wtyczka do przeglądarki Chrome, która pozwala zbierać dane i przejrzeć się w cyfrowym autoportrecie z perspektywy Facebooka

Piwniczaki, czyli beka jest spoko (Jakub Dymek)

Na 4chanie od zawsze panowała obsesja na temat dziewczyn – chłopcy nie mogli przestać gadać o tym, jak to ich nie mają. Znali je głównie z fantazji: gier wideo i porno

Muzyka

Ile szumu w „Szumie”? (Piotr Strzemieczny)

Płyta „Szum” to autorska impresja na temat czasów, w których żyjemy, oraz wizji tych czasów z przeszłości

Barykady rosną (Krzysztof Stefański)

Na Festiwal Prawykonań wciąż powracają te same powiązane z NOSPR zespoły oraz te same kompozytorskie nazwiska. Co dwa lata modernistycznie zorientowani krytycy podnoszą te same zarzuty. Ale ani tradycjonaliści nie nawrócą się na modernę, ani moderniści na tradycję

Jest sprawa (Łukasz Saturczak)

Mój najnowszy album powstał z niepokoju. Demon wojny powraca i znów wisi nad Europą. Postanowiłem dołożyć swoje trzy grosze, napisać protest song, wprowadzić do debaty publicznej coś w rodzaju antywojennej mantry

Raczej westchnienie niż dźwięk (Bartosz Nowicki)

Po kilkunastu latach Jacaszek wraca do piosenek i współpracy z wokalistką. Płycie „Kwiaty” bliżej jest jednak do smutku i ciężaru „Trenów” niż do zwiewności popowych płyt muzyka

Obyczaje

Precz z innością! (Michał Paweł Markowski)

Sytuacja, w której się znaleźliśmy – nikt nikogo nie słucha, każdy zamyka się we własnym bąblu, człowiek człowiekowi wilkiem, a przynajmniej demokratą – nie wzięła się znikąd. Jest to efekt panowania ideologii, którą nazywam Innyzmem

Zawsze lubiłam rysować gołe baby (Agnieszka Słodownik)

Wkurza nas to, że kobiety, jeśli przyznają się do tego, że uprawiają seks i że lubią to robić, natychmiast dostają łatkę dziwek. W polskiej kulturze masz do wyboru to lub bycie świętą, która rozkłada się na ołtarzu rodziny i zapomina o sobie

Pracuję w domu. Relacja z pewnej wojny (Łukasz Najder)

Pracuję od 8 do 16 – ni mniej, ni więcej. Weekend to świętość – nie tykam elektroniki i zadrukowanego papieru. Wysypiam się, stres zniknął. Przychodzą mi do głowy wyłącznie pogodne myśli.  No dobra, żartowałem. Praca w domu to otchłań

Sztuka

Bez Jarnuszkiewicza nie byłoby Kozyry (Arek Gruszczyński)

Proszę wczuć się w sytuację młodego człowieka, który nie był koniunkturalistą ani graczem politycznym, tylko artystą. Chciał szczerze się wypowiedzieć, a został w jakiś sposób nabrany przez socrealizm

Pięciu Jarnuszkiewiczów (Jakub Majmurek)

Na wystawie w Zachęcie widzimy artystę ciągle gotowego do zmian, szukającego dla siebie nowej formuły, przestrzeni kontaktów z publicznością i środków wyrazu

Miłość to teoria, praktyka to wstyd (Katarzyna Czeczot)

– Pierwszą reakcją, jaką budzi „Ministerstwo Spraw Wewnętrznych”, jest zażenowanie, dyskomfort i irytacja. – Ja jej nie czułem. – Nie czułeś zażenowania, że obcujesz z czymś, co jest banalnie intymne? Może ty jako psychoterapeuta nie możesz tak myśleć

Teatr

Efekt wow (Radosław Korzycki)

Jak to się stało, że teatr zniknął z Nowego Jorku? Przecież tam kiedyś był. W tej historii złą królową jest Walt Disney

Paniczne ciała (Paweł Soszyński)

„Malowany ptak” Kleczewskiej nie jest spektaklem o polskim antysemityzmie, który od zawsze zaciemniał autentyczną traumę Kosińskiego. „Malowany ptak” jest spektaklem o tym jednym człowieku

O fuck. Bunt jest dla elit (Katarzyna Niedurny)

W „Fuck...” Marcina Libera bunt przedstawiony jest w kluczu konserwatywnym, jako elitarny i przeznaczony dla mężczyzn

Wiersze

wiersze (Katarzyna Michalczak)

]]>

Film

Sól ziemi (Grzegorz Stępniak)

Choć na bohaterów „American Honey” nikt nie czeka, Andrea Arnold przypomina, że te nastolatki również są solą amerykańskiej ziemi

Nieprzepróbowany świat (Agnieszka Jakimiak)

„American Honey” to portret Ameryki, która głosuje na Donalda Trumpa, bo nikt inny nie zbudował równie wiarygodnej i wielowymiarowej iluzji

Cyborg, człowiek czynu (Jakub Socha)

„Ghost in the Shell” to marna podróbka kultowej japońskiej anime z 1995 roku. Sanders zagmatwaną fabułę sprasowuje tak, żeby zrozumiał ją nawet przedszkolak

Literatura

Dwuportret rodzinny (Henryk Grynberg)

„Czy możliwe jest prawdziwe ocalenie z Holokaustu?”. Nie jest możliwe, lecz nie zgadzam się z przesadną retoryką Wiesela: „Żyję, a więc jestem winien” – recenzja książki Moniki Sznajdermann

Tata Małego Wila Syna Policjanta (Adam Pluszka)

„Jedna księżycowa noc” Pricharda kryje w sobie tyle sensów i tajemnic, że nad przekładem można by pracować całe życie. Obawiam się, że za kilka lat będę z niego bardzo niezadowolona – mówi autorka pierwszego tłumaczenia walijskiej powieści na polski

Media

Efekt ekranu (Redakcja)

O elektronicznej literaturze i zjawisku slow web; o algorytmach, które piszą książki; o postinternecie, prywatności i sucharach – e-book o kulturze cyfrowej ostatniej dekady już do ściągnięcia

Cudna wydmuszka (Marzena Falkowska)

„Inside” co rusz raczy nas obrazami wiotkiego ciałka rozrywanego przez psie kły albo rażonego prądem, a kamera przygląda się temu z beznamiętnym dystansem, więc dlaczego ja mam się przejmować?

Poprzeglądaj się w Data Selfie (Agnieszka Słodownik)

Data Selfie to wtyczka do przeglądarki Chrome, która pozwala zbierać dane i przejrzeć się w cyfrowym autoportrecie z perspektywy Facebooka

Piwniczaki, czyli beka jest spoko (Jakub Dymek)

Na 4chanie od zawsze panowała obsesja na temat dziewczyn – chłopcy nie mogli przestać gadać o tym, jak to ich nie mają. Znali je głównie z fantazji: gier wideo i porno

Muzyka

Ile szumu w „Szumie”? (Piotr Strzemieczny)

Płyta „Szum” to autorska impresja na temat czasów, w których żyjemy, oraz wizji tych czasów z przeszłości

Barykady rosną (Krzysztof Stefański)

Na Festiwal Prawykonań wciąż powracają te same powiązane z NOSPR zespoły oraz te same kompozytorskie nazwiska. Co dwa lata modernistycznie zorientowani krytycy podnoszą te same zarzuty. Ale ani tradycjonaliści nie nawrócą się na modernę, ani moderniści na tradycję

Jest sprawa (Łukasz Saturczak)

Mój najnowszy album powstał z niepokoju. Demon wojny powraca i znów wisi nad Europą. Postanowiłem dołożyć swoje trzy grosze, napisać protest song, wprowadzić do debaty publicznej coś w rodzaju antywojennej mantry

Raczej westchnienie niż dźwięk (Bartosz Nowicki)

Po kilkunastu latach Jacaszek wraca do piosenek i współpracy z wokalistką. Płycie „Kwiaty” bliżej jest jednak do smutku i ciężaru „Trenów” niż do zwiewności popowych płyt muzyka

Obyczaje

Precz z innością! (Michał Paweł Markowski)

Sytuacja, w której się znaleźliśmy – nikt nikogo nie słucha, każdy zamyka się we własnym bąblu, człowiek człowiekowi wilkiem, a przynajmniej demokratą – nie wzięła się znikąd. Jest to efekt panowania ideologii, którą nazywam Innyzmem

Zawsze lubiłam rysować gołe baby (Agnieszka Słodownik)

Wkurza nas to, że kobiety, jeśli przyznają się do tego, że uprawiają seks i że lubią to robić, natychmiast dostają łatkę dziwek. W polskiej kulturze masz do wyboru to lub bycie świętą, która rozkłada się na ołtarzu rodziny i zapomina o sobie

Pracuję w domu. Relacja z pewnej wojny (Łukasz Najder)

Pracuję od 8 do 16 – ni mniej, ni więcej. Weekend to świętość – nie tykam elektroniki i zadrukowanego papieru. Wysypiam się, stres zniknął. Przychodzą mi do głowy wyłącznie pogodne myśli.  No dobra, żartowałem. Praca w domu to otchłań

Sztuka

Bez Jarnuszkiewicza nie byłoby Kozyry (Arek Gruszczyński)

Proszę wczuć się w sytuację młodego człowieka, który nie był koniunkturalistą ani graczem politycznym, tylko artystą. Chciał szczerze się wypowiedzieć, a został w jakiś sposób nabrany przez socrealizm

Pięciu Jarnuszkiewiczów (Jakub Majmurek)

Na wystawie w Zachęcie widzimy artystę ciągle gotowego do zmian, szukającego dla siebie nowej formuły, przestrzeni kontaktów z publicznością i środków wyrazu

Miłość to teoria, praktyka to wstyd (Katarzyna Czeczot)

– Pierwszą reakcją, jaką budzi „Ministerstwo Spraw Wewnętrznych”, jest zażenowanie, dyskomfort i irytacja. – Ja jej nie czułem. – Nie czułeś zażenowania, że obcujesz z czymś, co jest banalnie intymne? Może ty jako psychoterapeuta nie możesz tak myśleć

Teatr

Efekt wow (Radosław Korzycki)

Jak to się stało, że teatr zniknął z Nowego Jorku? Przecież tam kiedyś był. W tej historii złą królową jest Walt Disney

Paniczne ciała (Paweł Soszyński)

„Malowany ptak” Kleczewskiej nie jest spektaklem o polskim antysemityzmie, który od zawsze zaciemniał autentyczną traumę Kosińskiego. „Malowany ptak” jest spektaklem o tym jednym człowieku

O fuck. Bunt jest dla elit (Katarzyna Niedurny)

W „Fuck...” Marcina Libera bunt przedstawiony jest w kluczu konserwatywnym, jako elitarny i przeznaczony dla mężczyzn

Wiersze

wiersze (Katarzyna Michalczak)

]]>
Fri, 31 Mar 2017 00:00:00 +0200
<![CDATA[Numer 2017/207]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2017/207

Film

Marvel na psychotropach (Darek Arest)

Oglądając „Legion”, łatwo przeoczyć fakt, że jest to serial związany z superbohaterskim uniwersum Marvela, i pomyśleć, że nowy sezon „Twin Peaks” pojawił się po prostu wcześniej, niż zapowiadano

Kair musiał zapłonąć (Adam Kruk)

Ciekawsze było dla mnie napięcie między tym, jak przed rewolucją wyglądał Kair, a tym, co z tego Kairu pozostało  – mówi egipski reżyser, autor filmu „Ostatnie dni miasta”, który wchodzi właśnie do kin

Baudrillard by się nie zgodził (Jakub Majmurek)

„Amok” nie wyzwala żadnych emocji. Cały filozoficzny aparat służy tu za mało subtelny ornament, jak nazwy fantazyjnych technologii przyszłości czy odległych systemów galaktycznych w złej powieści science fiction

Literatura

Tęsknota za dziwnym sąsiadem (Olga Drenda)

Grzegorz Bogdał we „Florydzie” jest słuchaczem czujnym i empatycznym: przygląda się nietypowym przypadkom dlatego, że czuje wobec nich sympatię. Zamiast naśmiewać się ze swoich bohaterów, wyraźnie ich lubi

Dyskrecja i euforia (Zofia Król)

Geniusz, wiadomo, łatwo się obraża. Redaktor nigdy. Czytelnik z kolei wybrzydza, kaprysi, nie czyta – i ma do tego prawo. Redaktor musi uwierzyć jednocześnie w nich obu, tak mocno, żeby powołać do istnienia akt literatury, a co najmniej akt porozumienia

Soczewka Sosnowskiego (Maciej Woźniak)

W nowym tomie Sosnowskiego duże, rozgadane poematy przeplatane są małymi prozami z Rimbauda, którym śpieszno do nazywania rzeczy po imieniu. I taka forma jest jedną z najistotniejszych treści książki

Kto się boi obcości (Małgorzata Łukasiewicz)

Warto zdać sobie sprawę z tego, czego o świecie nie wiemy, literatura obca świetnie temu służy. Pod znakiem różnicy: jeśli czytamy klasyczne haiku inaczej niż Japończycy, to niekoniecznie znaczy, że nasza lektura jest do niczego

Gdzieś tam jesteśmy (Adam Pluszka)

Mieszczuchy też mają kontakt z naturą, wystarczy się uszczypnąć. Tak zwana natura to też prawa fizyki i chemii, nie tylko łąka, motyle i ptaki. To każdy wdech i wydech, tarcie stóp, ciężar, kolor światła oraz ciepło

Wściekłość (Krzysztof Cieślik)

Pragnęłam dwóch rzeczy: emocji na miarę antycznej tragedii przy jednoczesnym zanurzeniu w zwykłej rzeczywistości świata sztuki Nowego Jorku. To, że kobieta jest wściekła na ten świat, nie jest niczym niezwykłym – mówi amerykańska pisarka, autorka „Świata w płomieniach”

Media

Połączenie z NInA nie uratuje zbiorów Filmoteki ()

Opinia Narodowego Instytutu Audiowizualnego w sprawie połączenia z Filmoteką Narodową, które zostało przesunięte na 10 maja 2017

ODBIORNIK (8): Zmęczenie smyraniem (Anna Desponds / Agnieszka Słodownik)

Wszyscy zachłystują się interaktywnością, ale czy jest ona jeszcze komukolwiek do czegoś potrzebna? Podkast dwutygodnik.com o tym, co najciekawsze w cyfrowej kulturze pełnej mediów

Nie obiecuję, że stworzę bezpieczną technologię (Aleksandra Przegalińska)

Teraz jest moda na produkty inteligentne, wszystko staje się „smart”, a sama koncepcja inteligencji się dewaluuje. Moim celem nie jest robienie fury pieniędzy na gadżecie, którym ktoś się pobawi, pochwali w mediach społecznościowych i po tygodniu odłoży

Muzyka

Dalej jest sam mrok (Jakub Bożek)

Ponure dzieje Konga uwiodły już wielu artystów. Kolonializm, przemoc, szaleństwo, pycha i nieudolność Zachodu – trudno się oprzeć takiej historii. Tylko czy autorzy słuchowiska „Chocolats Belges” mieli pomysł na ponowne jej opowiedzenie?

Wątróbki i grzyby (Piotr Strzemieczny)

Mam słabość do „estetyki błędu”. Dlatego chętnie współpracuję z innymi ludźmi. Wtedy w mojej muzyce pojawiają się nowe warstwy znaczeń, których początkowo nie planowałem

Gra polega na kukaniu (Bartosz Nowicki)

„Syriusz”, pierwszy solowy album Rafała Gorzyckiego, jednej z ważniejszych postaci bydgoskiej sceny yassowej, jest próbą zmierzenia się z poezją swojego krajana, Krzysztofa Grusego

Gram muzykę, nie tekst (Izabela Smelczyńska)

Nokturny Chopina znam od dziecka i słyszałem je miliony razy. Dlatego postanowiłem zagrać je ze słuchu, z pamięci, z pominięciem nut. Słuchałem i powtarzałem, słuchałem i powtarzałem. To było niezwykle uwalniające

Pod pozorem libertynizmu (Marcin Bogucki)

Największym zarzutem, jaki można postawić inscenizacji „Turka we Włoszech” w reżyserii Aldena, a przy okazji największym grzechem przy wystawianiu opery komicznej jest to, że przedstawienie nuży. Trudno o szczery śmiech, gdy sytuacja sceniczna jest ledwie zarysowana

Kronika szorstkiej przyjaźni (Dariusz Dudziński)

Republika, nowofalowy kwartet z Torunia, nieoczekiwanie stał się największą gwiazdą polskiego rocka pierwszej połowy lat 80. Jego historię przypomina, ale i w dużym stopniu odkrywa, wydana niedawno biografia „Republika – nieustanne tango” pióra Leszka Gnoińskiego

Sztuka

Życiem pisane (Karol Sienkiewicz)

Co się stanie, gdy do sztuki dorzucimy literaturę? Koszmar widza? Dwie wystawy w Warszawie za punkt wyjścia obierają tekst literacki, z różnymi efektami. „Życie. Instrukcja” w Zachęcie i „Ministerstwo Spraw Wewnętrznych” w Muzeum Sztuki Nowoczesnej

Teatr

Notatki o Hübnerze (Janusz Majcherek)

Przy okazji premiery filmu „Zygmunt Hübner gra z rzeczywistością” w reżyserii Edyty Wróblewskiej przypominamy tekst o wybitnym reżyserze

Miejsce święte (Anna Bielak)

„Naharin stwierdził, że pozwoli mi filmować siebie w toalecie, w łóżku, kiedy kocha się z żoną, lub kiedy masturbuje się pod prysznicem, ale do sali prób mnie nie wpuści. To strefa zakazana” – mówią twórcy dokumentu „Mr. Gaga”

Reżyserki PRL (Witold Mrozek)

Tam, gdzie trzeba było wprowadzić jakąś nową jakość i ponieść realne ryzyko, tam były kobiety. Tak się to ułożyło. Kobiety odnajdywały się w nowatorskiej, groteskowej dramaturgii. Nie tylko dlatego, że pewnie nie chciano ich dopuścić do zajmowania się arcydziełami literatury

Ośle uszy (Anka Herbut)

W „Chorym z urojenia” Janusza Wiśniewskiego w Teatrze Polskim we Wrocławiu brakuje tylko pierdzenia na scenie i czarnej plastikowej róży. Zaraz, zaraz – jest i pierdzenie. Jest i czarna róża

Czas aktorów (Piotr Morawski)

W „Szewcach” Sobczyk mówi o emancypacji zespołów aktorskich, chcących i będących w stanie walczyć o teatr. Najpierw był Wrocław, teraz w obronie wartości i jakości swojej pracy staje zespół bydgoskiego Teatru Polskiego

Wiersze

wiersze (Bartosz Suwiński)

]]>

Film

Marvel na psychotropach (Darek Arest)

Oglądając „Legion”, łatwo przeoczyć fakt, że jest to serial związany z superbohaterskim uniwersum Marvela, i pomyśleć, że nowy sezon „Twin Peaks” pojawił się po prostu wcześniej, niż zapowiadano

Kair musiał zapłonąć (Adam Kruk)

Ciekawsze było dla mnie napięcie między tym, jak przed rewolucją wyglądał Kair, a tym, co z tego Kairu pozostało  – mówi egipski reżyser, autor filmu „Ostatnie dni miasta”, który wchodzi właśnie do kin

Baudrillard by się nie zgodził (Jakub Majmurek)

„Amok” nie wyzwala żadnych emocji. Cały filozoficzny aparat służy tu za mało subtelny ornament, jak nazwy fantazyjnych technologii przyszłości czy odległych systemów galaktycznych w złej powieści science fiction

Literatura

Tęsknota za dziwnym sąsiadem (Olga Drenda)

Grzegorz Bogdał we „Florydzie” jest słuchaczem czujnym i empatycznym: przygląda się nietypowym przypadkom dlatego, że czuje wobec nich sympatię. Zamiast naśmiewać się ze swoich bohaterów, wyraźnie ich lubi

Dyskrecja i euforia (Zofia Król)

Geniusz, wiadomo, łatwo się obraża. Redaktor nigdy. Czytelnik z kolei wybrzydza, kaprysi, nie czyta – i ma do tego prawo. Redaktor musi uwierzyć jednocześnie w nich obu, tak mocno, żeby powołać do istnienia akt literatury, a co najmniej akt porozumienia

Soczewka Sosnowskiego (Maciej Woźniak)

W nowym tomie Sosnowskiego duże, rozgadane poematy przeplatane są małymi prozami z Rimbauda, którym śpieszno do nazywania rzeczy po imieniu. I taka forma jest jedną z najistotniejszych treści książki

Kto się boi obcości (Małgorzata Łukasiewicz)

Warto zdać sobie sprawę z tego, czego o świecie nie wiemy, literatura obca świetnie temu służy. Pod znakiem różnicy: jeśli czytamy klasyczne haiku inaczej niż Japończycy, to niekoniecznie znaczy, że nasza lektura jest do niczego

Gdzieś tam jesteśmy (Adam Pluszka)

Mieszczuchy też mają kontakt z naturą, wystarczy się uszczypnąć. Tak zwana natura to też prawa fizyki i chemii, nie tylko łąka, motyle i ptaki. To każdy wdech i wydech, tarcie stóp, ciężar, kolor światła oraz ciepło

Wściekłość (Krzysztof Cieślik)

Pragnęłam dwóch rzeczy: emocji na miarę antycznej tragedii przy jednoczesnym zanurzeniu w zwykłej rzeczywistości świata sztuki Nowego Jorku. To, że kobieta jest wściekła na ten świat, nie jest niczym niezwykłym – mówi amerykańska pisarka, autorka „Świata w płomieniach”

Media

Połączenie z NInA nie uratuje zbiorów Filmoteki ()

Opinia Narodowego Instytutu Audiowizualnego w sprawie połączenia z Filmoteką Narodową, które zostało przesunięte na 10 maja 2017

ODBIORNIK (8): Zmęczenie smyraniem (Anna Desponds / Agnieszka Słodownik)

Wszyscy zachłystują się interaktywnością, ale czy jest ona jeszcze komukolwiek do czegoś potrzebna? Podkast dwutygodnik.com o tym, co najciekawsze w cyfrowej kulturze pełnej mediów

Nie obiecuję, że stworzę bezpieczną technologię (Aleksandra Przegalińska)

Teraz jest moda na produkty inteligentne, wszystko staje się „smart”, a sama koncepcja inteligencji się dewaluuje. Moim celem nie jest robienie fury pieniędzy na gadżecie, którym ktoś się pobawi, pochwali w mediach społecznościowych i po tygodniu odłoży

Muzyka

Dalej jest sam mrok (Jakub Bożek)

Ponure dzieje Konga uwiodły już wielu artystów. Kolonializm, przemoc, szaleństwo, pycha i nieudolność Zachodu – trudno się oprzeć takiej historii. Tylko czy autorzy słuchowiska „Chocolats Belges” mieli pomysł na ponowne jej opowiedzenie?

Wątróbki i grzyby (Piotr Strzemieczny)

Mam słabość do „estetyki błędu”. Dlatego chętnie współpracuję z innymi ludźmi. Wtedy w mojej muzyce pojawiają się nowe warstwy znaczeń, których początkowo nie planowałem

Gra polega na kukaniu (Bartosz Nowicki)

„Syriusz”, pierwszy solowy album Rafała Gorzyckiego, jednej z ważniejszych postaci bydgoskiej sceny yassowej, jest próbą zmierzenia się z poezją swojego krajana, Krzysztofa Grusego

Gram muzykę, nie tekst (Izabela Smelczyńska)

Nokturny Chopina znam od dziecka i słyszałem je miliony razy. Dlatego postanowiłem zagrać je ze słuchu, z pamięci, z pominięciem nut. Słuchałem i powtarzałem, słuchałem i powtarzałem. To było niezwykle uwalniające

Pod pozorem libertynizmu (Marcin Bogucki)

Największym zarzutem, jaki można postawić inscenizacji „Turka we Włoszech” w reżyserii Aldena, a przy okazji największym grzechem przy wystawianiu opery komicznej jest to, że przedstawienie nuży. Trudno o szczery śmiech, gdy sytuacja sceniczna jest ledwie zarysowana

Kronika szorstkiej przyjaźni (Dariusz Dudziński)

Republika, nowofalowy kwartet z Torunia, nieoczekiwanie stał się największą gwiazdą polskiego rocka pierwszej połowy lat 80. Jego historię przypomina, ale i w dużym stopniu odkrywa, wydana niedawno biografia „Republika – nieustanne tango” pióra Leszka Gnoińskiego

Sztuka

Życiem pisane (Karol Sienkiewicz)

Co się stanie, gdy do sztuki dorzucimy literaturę? Koszmar widza? Dwie wystawy w Warszawie za punkt wyjścia obierają tekst literacki, z różnymi efektami. „Życie. Instrukcja” w Zachęcie i „Ministerstwo Spraw Wewnętrznych” w Muzeum Sztuki Nowoczesnej

Teatr

Notatki o Hübnerze (Janusz Majcherek)

Przy okazji premiery filmu „Zygmunt Hübner gra z rzeczywistością” w reżyserii Edyty Wróblewskiej przypominamy tekst o wybitnym reżyserze

Miejsce święte (Anna Bielak)

„Naharin stwierdził, że pozwoli mi filmować siebie w toalecie, w łóżku, kiedy kocha się z żoną, lub kiedy masturbuje się pod prysznicem, ale do sali prób mnie nie wpuści. To strefa zakazana” – mówią twórcy dokumentu „Mr. Gaga”

Reżyserki PRL (Witold Mrozek)

Tam, gdzie trzeba było wprowadzić jakąś nową jakość i ponieść realne ryzyko, tam były kobiety. Tak się to ułożyło. Kobiety odnajdywały się w nowatorskiej, groteskowej dramaturgii. Nie tylko dlatego, że pewnie nie chciano ich dopuścić do zajmowania się arcydziełami literatury

Ośle uszy (Anka Herbut)

W „Chorym z urojenia” Janusza Wiśniewskiego w Teatrze Polskim we Wrocławiu brakuje tylko pierdzenia na scenie i czarnej plastikowej róży. Zaraz, zaraz – jest i pierdzenie. Jest i czarna róża

Czas aktorów (Piotr Morawski)

W „Szewcach” Sobczyk mówi o emancypacji zespołów aktorskich, chcących i będących w stanie walczyć o teatr. Najpierw był Wrocław, teraz w obronie wartości i jakości swojej pracy staje zespół bydgoskiego Teatru Polskiego

Wiersze

wiersze (Bartosz Suwiński)

]]>
Fri, 17 Mar 2017 00:00:00 +0100
<![CDATA[Numer 2017/206]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2017/206

Film

Powinieneś wiedzieć (Marta Bałaga)

Uważam się za osobę zaangażowaną politycznie i opowiadam o tym, co widzę. A teraz widzę kupę gówna – mówi reżyser nominowanego do Oscara dokumentu „I Am Not Your Negro”

Nie chcę być złodziejem obrazów (Magda Podsiadły)

„Płynność przechodzenia z mitu do realności to fundament afrykańskiej wyobraźni” – mówi Gaston Kaboré, reżyser z Burkina Faso. Największy na świecie przegląd afrykańskiego kina potrwa od 25 lutego do 4 marca w stołecznym Wagadugu

Powidoki (Michał Walkiewicz)

„Trainspotting” wygląda i brzmi nieco inaczej niż dwie dekady temu, ale wciąż, przepraszam za wyrażenie, trzyma rękę na pulsie pokolenia

Niech żyje król! (Ludwika Mastalerz)

Autor „Śmierci Ludwika XIV” tęsknie spogląda w stronę pierwszego kina – nieświadomego jeszcze konwencji, będącego raczej rodzajem fabularyzowanego dokumentu niż nośnikiem fikcyjnych opowieści

Literatura

Czułość (Darek Arest)

Gruba kreska Larceneta amortyzuje egzystencjalną wymowę „Codziennej walki”. W każdej chwili przypomina, że ostatecznie, bez względu na przydarzające się mu dramaty, człowiek to tylko taki śmieszny ludek z wielką głową

Nie mów tak zwyczajnie (Adam Wiedemann)

Nagle łapię się na tym, że to pewnie ostatnie słowa, jakie o Czyczu piszę, więc w sumie mógłbym powiedzieć coś mniej zwyczajnie, coś więcej. I co? Co mam powiedzieć? Co tu jeszcze powiedzieć? Nie wiem

Szczepionka na idealizm (Anna Kałuża)

Na czym polega wartość konceptualnego myślenia? Wystarczy, by malarz zastanowił się, na czym polega kolor, a kolejarz – czym jest rozkład jazdy, a realność ich obiektów przestanie być oczywista

Krwawa prowizorka (Marceli Szpak)

Sacco nie szczędzi nam makabrycznych obrazów, przejmujących kadrów z martwymi dziećmi i kobietami, masowych rozstrzelań i opisów bezmyślnej brutalności, ale udaje mu się też znaleźć życie, które tryumfuje i rozwija się w każdych warunkach

Krowy też są prostokątne (Zofia Zaleska)

Do produkcji papieru używano lnu. Jego włókna pozyskiwano ze starych łachów. Ponieważ bielizna zużywała się najprędzej, szybko stała się ulubionym surowcem papierników – rozmowa z autorem „Książki”

Protetyka (Adam Pluszka)

Zawsze widzę w czytelniku przekładu osobę o niepełnej sprawności, bo niezdolną do zapoznania się z oryginałem. Indywidualne dopasowanie protezy jest niemożliwe, ale staram się, żeby chociaż nie sprawiała bólu – mówi tłumacz „Długiego marszu w połowie meczu” Bena Fountaina

Media

Sztuczna inteligencja, czyli projekt o człowieku (Ewa Drygalska)

Czym są awatary? Czy to wirtualne reprezentacje człowieka, czy jego przedłużenie? O „Istotach wirtualnych” Aleksandry Przegalińskiej

Plagiatorzy (Maciej Jakubowiak)

To nie Biblioteka Babel jest fikcją – to oryginalność jest zmyśleniem, które powtarzamy od dawna, żeby poradzić sobie ze świadomością, że wszystko już zostało napisane

Muzyka

Duma, zabawa i milczenie (Ida Świerkocka)

Przez wieki muzyka była dla Żydów nośnikiem duchowości. Była też medium, dzięki któremu gra się swoją kulturową tożsamością. Obecnie nowa muzyka żydowska jest tworzona głównie przez nie-Żydów, także dla nie-Żydów. Stała się czymś uniwersalnym. Pokazuje to wystawa w POLIN

Eksperyment jest naszym obowiązkiem (Monika Pasiecznik)

Słuchowiskami zamawianymi przez Instytut Teatralny zainteresowanych jest w radiowej Trójce nawet 200 tys. osób. To wręcz onieśmiela, czuję wielką odpowiedzialność. Dlatego staramy się znaleźć balans między eksperymentem i komunikatywnością – to w słuchowisku największe wyzwanie

Indie w Polaku (Bartosz Nowicki)

Na drugiej płycie projektu Saagara klarnecista Wacław Zimpel, kojarzony z free-jazzem i minimalizmem,  wplata elementy tradycyjnej muzyki indyjskiej w zachodni, klubowy kontekst. To chyba najbardziej przystępna płyta w jego dorobku. Paszport Polityki w kategorii „Muzyka  popularna” w końcu zobowiązuje

Obyczaje

List do młodego kontestatora (Christopher Hitchens)

Głupota, uprzedzenia i niekontrolowana władza zawsze mają przewagę, ale prawdą jest także to, że posiadamy wrodzony instynkt, by sięgać wzrokiem poza nie lub je demaskować

Trzeba zabić ten dedlajn (Łukasz Najder)

8 lutego 2017 roku otrzymałem od redaktorki jednego z magazynów kulturalno-społecznych propozycję napisania tekstu o prokrastynacji. Zgodziłem się od razu

Podróż do tutaj (Michał Książek)

Polak rozumie pole, nie drzewa i chabazie. Aseptyczne społeczeństwo pestycydowe w fazie zaawansowanej tujozy nie zaczyta się w opisach robaków i chwastów

Informacyjne supermutanty (Jakub Dymek)

Prawem dżungli przebija się to, co najmocniejsze i najbardziej wyraziste. Jeśli nawet pół procent polskiego internetu wierzy w Wielką Lechię albo wszechświatowy spisek koncernów farmaceutycznych, to jego głos jest bardzo widoczny – mówi badacz teorii spiskowych

Sztuka

Kozłowski (Stach Szabłowski)

W Polsce rola Jarosława Kozłowskiego jako twórcy, ale również kuratora, animatora i teoretyka, w zakażaniu świadomości artystycznej konceptualnym wirusem jest nie do zakwestionowania. Jadąc na wystawę do Krakowa, ciekaw byłem, jak ta pionierska robota broni się dzisiaj

Niewidoczna dłoń spływała po ich ciałach (Karol Sienkiewicz)

Mimo że jego malarstwo przeżywało wzloty i spadki formy, trudno Davida Hockneya nie kochać. Choćby dla jego gołopupich chłopców

Łatwa, lekka i przyjemna (Stach Szabłowski)

Malarstwo Potencji nie jest sensacją, a i entuzjazm Rastra wobec ich propozycji wydaje mi się rytualny, nie umiem w niego uwierzyć – jakby galeria coś wmawiała i to nawet bardziej sobie niż publiczności

Więcej porno proszę! (Karolina Plinta)

Krytyka selfie-feminizmu spotkała się z niezwykłą aprobatą, która wprawiła mnie w dyskomfort. „Nareszcie ktoś rozprawił się z tą hucpą” – usłyszałam ostatnio od swojego kolegi i wtedy w głowie zapaliła mi się czerwona lampka. A więc to tak, znów rozprawiliśmy się z kolejną kobiecą hucpą? Który to już raz w historii polskiej sztuki?

Teatr

Ostrzeżenie z przeszłości (Krystyna Duniec)

Dziś, kiedy najważniejsze dla większości świata stało się znowu poczucie bezpieczeństwa, kiedy ma miejsce obrona granic i sumień przed solidarnością z ofiarami reżimów, trzeba przypomnieć sobie przedwojenną przeszłość i niechlubne dziedzictwo

Kanibale (Piotr Morawski)

„Come together” Ziemilskiego to przedstawienie o klęsce utopii bycia razem; o fiasku przezwyciężenia konwencji teatralnych przez konwencje spektaklu

Wiersze

wiersze (Michał Kaczyński)

]]>

Film

Powinieneś wiedzieć (Marta Bałaga)

Uważam się za osobę zaangażowaną politycznie i opowiadam o tym, co widzę. A teraz widzę kupę gówna – mówi reżyser nominowanego do Oscara dokumentu „I Am Not Your Negro”

Nie chcę być złodziejem obrazów (Magda Podsiadły)

„Płynność przechodzenia z mitu do realności to fundament afrykańskiej wyobraźni” – mówi Gaston Kaboré, reżyser z Burkina Faso. Największy na świecie przegląd afrykańskiego kina potrwa od 25 lutego do 4 marca w stołecznym Wagadugu

Powidoki (Michał Walkiewicz)

„Trainspotting” wygląda i brzmi nieco inaczej niż dwie dekady temu, ale wciąż, przepraszam za wyrażenie, trzyma rękę na pulsie pokolenia

Niech żyje król! (Ludwika Mastalerz)

Autor „Śmierci Ludwika XIV” tęsknie spogląda w stronę pierwszego kina – nieświadomego jeszcze konwencji, będącego raczej rodzajem fabularyzowanego dokumentu niż nośnikiem fikcyjnych opowieści

Literatura

Czułość (Darek Arest)

Gruba kreska Larceneta amortyzuje egzystencjalną wymowę „Codziennej walki”. W każdej chwili przypomina, że ostatecznie, bez względu na przydarzające się mu dramaty, człowiek to tylko taki śmieszny ludek z wielką głową

Nie mów tak zwyczajnie (Adam Wiedemann)

Nagle łapię się na tym, że to pewnie ostatnie słowa, jakie o Czyczu piszę, więc w sumie mógłbym powiedzieć coś mniej zwyczajnie, coś więcej. I co? Co mam powiedzieć? Co tu jeszcze powiedzieć? Nie wiem

Szczepionka na idealizm (Anna Kałuża)

Na czym polega wartość konceptualnego myślenia? Wystarczy, by malarz zastanowił się, na czym polega kolor, a kolejarz – czym jest rozkład jazdy, a realność ich obiektów przestanie być oczywista

Krwawa prowizorka (Marceli Szpak)

Sacco nie szczędzi nam makabrycznych obrazów, przejmujących kadrów z martwymi dziećmi i kobietami, masowych rozstrzelań i opisów bezmyślnej brutalności, ale udaje mu się też znaleźć życie, które tryumfuje i rozwija się w każdych warunkach

Krowy też są prostokątne (Zofia Zaleska)

Do produkcji papieru używano lnu. Jego włókna pozyskiwano ze starych łachów. Ponieważ bielizna zużywała się najprędzej, szybko stała się ulubionym surowcem papierników – rozmowa z autorem „Książki”

Protetyka (Adam Pluszka)

Zawsze widzę w czytelniku przekładu osobę o niepełnej sprawności, bo niezdolną do zapoznania się z oryginałem. Indywidualne dopasowanie protezy jest niemożliwe, ale staram się, żeby chociaż nie sprawiała bólu – mówi tłumacz „Długiego marszu w połowie meczu” Bena Fountaina

Media

Sztuczna inteligencja, czyli projekt o człowieku (Ewa Drygalska)

Czym są awatary? Czy to wirtualne reprezentacje człowieka, czy jego przedłużenie? O „Istotach wirtualnych” Aleksandry Przegalińskiej

Plagiatorzy (Maciej Jakubowiak)

To nie Biblioteka Babel jest fikcją – to oryginalność jest zmyśleniem, które powtarzamy od dawna, żeby poradzić sobie ze świadomością, że wszystko już zostało napisane

Muzyka

Duma, zabawa i milczenie (Ida Świerkocka)

Przez wieki muzyka była dla Żydów nośnikiem duchowości. Była też medium, dzięki któremu gra się swoją kulturową tożsamością. Obecnie nowa muzyka żydowska jest tworzona głównie przez nie-Żydów, także dla nie-Żydów. Stała się czymś uniwersalnym. Pokazuje to wystawa w POLIN

Eksperyment jest naszym obowiązkiem (Monika Pasiecznik)

Słuchowiskami zamawianymi przez Instytut Teatralny zainteresowanych jest w radiowej Trójce nawet 200 tys. osób. To wręcz onieśmiela, czuję wielką odpowiedzialność. Dlatego staramy się znaleźć balans między eksperymentem i komunikatywnością – to w słuchowisku największe wyzwanie

Indie w Polaku (Bartosz Nowicki)

Na drugiej płycie projektu Saagara klarnecista Wacław Zimpel, kojarzony z free-jazzem i minimalizmem,  wplata elementy tradycyjnej muzyki indyjskiej w zachodni, klubowy kontekst. To chyba najbardziej przystępna płyta w jego dorobku. Paszport Polityki w kategorii „Muzyka  popularna” w końcu zobowiązuje

Obyczaje

List do młodego kontestatora (Christopher Hitchens)

Głupota, uprzedzenia i niekontrolowana władza zawsze mają przewagę, ale prawdą jest także to, że posiadamy wrodzony instynkt, by sięgać wzrokiem poza nie lub je demaskować

Trzeba zabić ten dedlajn (Łukasz Najder)

8 lutego 2017 roku otrzymałem od redaktorki jednego z magazynów kulturalno-społecznych propozycję napisania tekstu o prokrastynacji. Zgodziłem się od razu

Podróż do tutaj (Michał Książek)

Polak rozumie pole, nie drzewa i chabazie. Aseptyczne społeczeństwo pestycydowe w fazie zaawansowanej tujozy nie zaczyta się w opisach robaków i chwastów

Informacyjne supermutanty (Jakub Dymek)

Prawem dżungli przebija się to, co najmocniejsze i najbardziej wyraziste. Jeśli nawet pół procent polskiego internetu wierzy w Wielką Lechię albo wszechświatowy spisek koncernów farmaceutycznych, to jego głos jest bardzo widoczny – mówi badacz teorii spiskowych

Sztuka

Kozłowski (Stach Szabłowski)

W Polsce rola Jarosława Kozłowskiego jako twórcy, ale również kuratora, animatora i teoretyka, w zakażaniu świadomości artystycznej konceptualnym wirusem jest nie do zakwestionowania. Jadąc na wystawę do Krakowa, ciekaw byłem, jak ta pionierska robota broni się dzisiaj

Niewidoczna dłoń spływała po ich ciałach (Karol Sienkiewicz)

Mimo że jego malarstwo przeżywało wzloty i spadki formy, trudno Davida Hockneya nie kochać. Choćby dla jego gołopupich chłopców

Łatwa, lekka i przyjemna (Stach Szabłowski)

Malarstwo Potencji nie jest sensacją, a i entuzjazm Rastra wobec ich propozycji wydaje mi się rytualny, nie umiem w niego uwierzyć – jakby galeria coś wmawiała i to nawet bardziej sobie niż publiczności

Więcej porno proszę! (Karolina Plinta)

Krytyka selfie-feminizmu spotkała się z niezwykłą aprobatą, która wprawiła mnie w dyskomfort. „Nareszcie ktoś rozprawił się z tą hucpą” – usłyszałam ostatnio od swojego kolegi i wtedy w głowie zapaliła mi się czerwona lampka. A więc to tak, znów rozprawiliśmy się z kolejną kobiecą hucpą? Który to już raz w historii polskiej sztuki?

Teatr

Ostrzeżenie z przeszłości (Krystyna Duniec)

Dziś, kiedy najważniejsze dla większości świata stało się znowu poczucie bezpieczeństwa, kiedy ma miejsce obrona granic i sumień przed solidarnością z ofiarami reżimów, trzeba przypomnieć sobie przedwojenną przeszłość i niechlubne dziedzictwo

Kanibale (Piotr Morawski)

„Come together” Ziemilskiego to przedstawienie o klęsce utopii bycia razem; o fiasku przezwyciężenia konwencji teatralnych przez konwencje spektaklu

Wiersze

wiersze (Michał Kaczyński)

]]>
Tue, 28 Feb 2017 00:00:00 +0100
<![CDATA[Numer 2017/205]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2017/205

Film

PROJEKT FILM: Związki długodystansowe (Anna Bielak)

Dziś do popularnych produkcji – łatwych i przyjemnych – angażowani są ludzie, po których nie widać wewnętrznych rozterek, wątpliwości – mówi Marta Kownacka, reżyserka castingu

Utopie i klisze (Adam Kruk)

Nawet te filmy Berlinale, które nie szczędziły okrutnych obrazów, szukały przebłysku światła. Mogło nim być spotkanie z drugim człowiekiem, albo – jak u Holland czy Kaurismäkiego – wiara w sprawczość osób zmarginalizowanych, słabszych

Paris Is Not Burning (Bartosz Żurawiecki)

Reżyser filmu „Moonlight”, Barry Jenkins, w opowieści o czarnoskórym chłopcu dojrzewającym w złej dzielnicy Miami ochoczo korzysta ze stereotypowych konotacji siły i słabości

Kino pełnego zanurzenia (Darek Arest)

„Kino woli w nowych mediach postrzegać raczej zagrożenie niż szansę. Innowacje techniczne przedstawia jako początek zagłady X muzy” – z okazji FINAŁU NInA podsumowujemy ostatnią dekadę kultury cyfrowej

Kłem i pazurem (Adam Kruk)

„Pokot” to rękawica rzucona wyznawcom prawa silniejszego, słuszny sprzeciw wobec przemocowej mentalności, która dąży do podporządkowania sobie tego, co i tak już słabsze. Siłą filmu jest jednak przede wszystkim jego niejednoznaczność

Portugalczyk w Japonii (Jakub Socha)

Scorsese zachował archaiczną strukturę książki Endō, która łączy epistolografię z narracją obiektywną, ale postanowił wypełnić zostawione przez pisarza puste miejsca

Literatura

Air maxy są niemodne (Michał Sowiński)

Nawet gdy język naszej opowieści o nowych mediach już całkiem zwietrzeje, temat obu książek, czyli gorączka, która pochłania nas bez reszty, pozostanie aktualny jako znak czasów – rozmowa z autorami „Ma być czysto” oraz „#Upału”

Rozmontowywanie ideałów (Zofia Zaleska)

Larkin bezlitośnie obiera nas z fałszywych mitów i przekonań – dlatego był niekiedy atakowany przez tych, którzy wolą dostarczać czytelnikom leków przeciwbólowych – mówi tłumacz „Zimowego królestwa”

Demotywatura (Maciej Jakubowiak)

Niezależnie od tego, czy satyra Olszewskiego jest wymierzona w internet, w tabloidyzację prasy, czy po prostu w późną nowoczesność – okazuje się jałowa, bo autor temu, co krytykuje, potrafi w „#Upale” przeciwstawić wyłącznie kliszę pierwotnej niewinności

Orać przeszłość (Bartosz Sadulski)

W młodopolskim zachwycie i z werwą godną najbardziej opętanych chłopomanią autorów Kamiński zapuszcza żurawia w przeszłość, a w mieszkańcach wsi nie widzi nic poza ich magicznością

Uporczywość (Marcin Sendecki)

„Portret młodej wenecjanki” jest niepowodzeniem, bo nie sposób złączyć go w przekonującą jedność. I nieoczywistym sukcesem – bo nerw tej książki bierze się z decyzji rozbicia spójnej opowieści i próby składania rozmaitych elementów w całość

Piszę na chodzący (Agnieszka Sowińska)

Język sam mi się wymyśla. Proceder, nad którym nie sposób zapanować, a który tyleż pomaga, co utrudnia pisanie. Piszę zdanie i z miejsca tracę nad nim panowanie. Marny ze mnie literat

Media

radio.garden, rozgłośnie świata (Agnieszka Słodownik)

„Kiedy Jonathan Puckey przedstawił koncept strony, był on tak prosty, że wszystkim nam się wydawało, że to już musi istnieć”. Dla wszystkich, którzy utracili swoje Radiostacje, Jazz Radia i Trójki

Nisze na stosie (Mirosław Filiciak)

„Kultura cyfrowa ma nieczyste sumienie. Jeśli tylko odkleimy się od kwitnących kulturowych nisz, zobaczymy, że nie jest dobrze” – z okazji FINAŁU NInA podsumowujemy ostatnią dekadę kultury cyfrowej

Udręka interaktywności (Karolina Plinta)

„Żyjemy w czasach terroru interaktywności. Interaktywność dzisiaj jest nie tyle wyzwalającym paradygmatem, co kapitalistyczną regułą, której podlega nasze codzienne życie” – z okazji FINAŁU NInA podsumowujemy ostatnią dekadę kultury cyfrowej

Prezydent świata (Maciej Jakubowiak)

W manifeście „Building Global Community” Mark Zuckerberg projektuje swoją wersję utopii. Tyle tylko, że w odróżnieniu od Platona czy Chrystusa dysponuje poważnymi środkami, by zacząć wcielać swoją wizję w życie

Muzyka

Wody szum, ptaków śpiew (Piotr Strzemieczny)

Podróżować jest bosko? Field recording, czyli muzyka z naturalnych dźwięków zarejestrowanych w terenie, to szczególny rodzaj wycieczki. Pokazuje to najnowsza płyta Mirta, nagrana na tropikalnej azjatyckiej wyspie

Chłopecki na Rok Awangardy (Małgorzata Dziewulska)

„Zabobony” Chłopeckiego to był tylko początek. Zabobon, wierzenie fałszywe, powtarzane jako prawdziwe, jest dalej intrygujące, bo wiara w zaklęcia ma się lepiej niż za czasów Bocheńskiego. Co dziś osłania pozornie racjonalny język?

W strefie komfortu (Jakub Wencel)

The Flaming Lips to od ponad dwóch dekad czołowi ekscentrycy amerykańskiego rocka niezależnego. Na najnowszej płycie ambicja i doświadczenie ustępują miejsca dawno niesłyszanej u nich muzycznej naiwności. Dzięki temu udaje im się uniknąć wypalenia

Obyczaje

Paskudne baby – przewodnik po Nowej Reakcji (Natalia Fiedorczuk)

Autorka tego tekstu była wielokrotnie połajana: można być jednocześnie brzydko ubraną, niezrównoważoną i nieinteligentną grubaską, która karierę zrobiła przez łóżko. Najbliższa przyszłość maluje się jako czas paskudnych bab

Sztuka

Nie przypisuję sobie szczególnej roli (Monika Stelmach)

Studenci, którzy przyszli do mojej pracowni w latach 90., byli wyjątkowo utalentowani: Kozyra, Althamer czy Żmijewski. Trafili na przełomowy moment – jeszcze nie było rynku sztuki, a już przestała działać cenzura. Mieli potrzebę krytycznego analizowania rzeczywistości

Rygor fotografa (Karol Sienkiewicz)

Świetne wystawy Pawła Bownika i Witka Orskiego w Arsenale w Białymstoku pokazują, jak wiele narzędzi mają do dyspozycji fotografowie w galerii

Teatr

Klątwa Polaków (Paweł Soszyński)

„Polskie społeczeństwo jest po epoce Solidarności zakładnikiem biskupów. Klątwą Polaków jest Kościół katolicki i jego wpływy. Weźmy choćby Jana Pawła II – on jest tu ważniejszy niż sam Bóg” – mówi reżyser przed sobotnią premierą w Teatrze Powszechnym

Choćby jedno krótkie spojrzenie (Paweł Soszyński)

Choć świat, który buduję, składa się z niewielu elementów, wszystko musi być w nim wyjątkowe, ważne i tak mocne, żeby cały świat na zewnątrz przestał istnieć

Szkodliwość teatru (Małgorzata Ćwikła)

Penalizacja teatru to zjawisko zaskakująco częste i wielowymiarowe. Jak jednak pokazuje większość przykładów, zmuszanie twórców do skruchy jest bezcelowe i ma efekt odwrotny od zamierzonego

Kto ściął krzyż? (Paweł Soszyński)

Frljić lubi i potrafi wzruszać, a na każdą emocję w „Klątwie” pracuje już wiele scen wcześniej, dlatego emocja nagle zjawia się jakby znikąd, zaskakuje widza. W tym sensie jest to najmniej demagogiczny, efekciarski teatr, jaki można sobie wyobrazić

Wiersze

wiersze (Aldona Kopkiewicz)

]]>

Film

PROJEKT FILM: Związki długodystansowe (Anna Bielak)

Dziś do popularnych produkcji – łatwych i przyjemnych – angażowani są ludzie, po których nie widać wewnętrznych rozterek, wątpliwości – mówi Marta Kownacka, reżyserka castingu

Utopie i klisze (Adam Kruk)

Nawet te filmy Berlinale, które nie szczędziły okrutnych obrazów, szukały przebłysku światła. Mogło nim być spotkanie z drugim człowiekiem, albo – jak u Holland czy Kaurismäkiego – wiara w sprawczość osób zmarginalizowanych, słabszych

Paris Is Not Burning (Bartosz Żurawiecki)

Reżyser filmu „Moonlight”, Barry Jenkins, w opowieści o czarnoskórym chłopcu dojrzewającym w złej dzielnicy Miami ochoczo korzysta ze stereotypowych konotacji siły i słabości

Kino pełnego zanurzenia (Darek Arest)

„Kino woli w nowych mediach postrzegać raczej zagrożenie niż szansę. Innowacje techniczne przedstawia jako początek zagłady X muzy” – z okazji FINAŁU NInA podsumowujemy ostatnią dekadę kultury cyfrowej

Kłem i pazurem (Adam Kruk)

„Pokot” to rękawica rzucona wyznawcom prawa silniejszego, słuszny sprzeciw wobec przemocowej mentalności, która dąży do podporządkowania sobie tego, co i tak już słabsze. Siłą filmu jest jednak przede wszystkim jego niejednoznaczność

Portugalczyk w Japonii (Jakub Socha)

Scorsese zachował archaiczną strukturę książki Endō, która łączy epistolografię z narracją obiektywną, ale postanowił wypełnić zostawione przez pisarza puste miejsca

Literatura

Air maxy są niemodne (Michał Sowiński)

Nawet gdy język naszej opowieści o nowych mediach już całkiem zwietrzeje, temat obu książek, czyli gorączka, która pochłania nas bez reszty, pozostanie aktualny jako znak czasów – rozmowa z autorami „Ma być czysto” oraz „#Upału”

Rozmontowywanie ideałów (Zofia Zaleska)

Larkin bezlitośnie obiera nas z fałszywych mitów i przekonań – dlatego był niekiedy atakowany przez tych, którzy wolą dostarczać czytelnikom leków przeciwbólowych – mówi tłumacz „Zimowego królestwa”

Demotywatura (Maciej Jakubowiak)

Niezależnie od tego, czy satyra Olszewskiego jest wymierzona w internet, w tabloidyzację prasy, czy po prostu w późną nowoczesność – okazuje się jałowa, bo autor temu, co krytykuje, potrafi w „#Upale” przeciwstawić wyłącznie kliszę pierwotnej niewinności

Orać przeszłość (Bartosz Sadulski)

W młodopolskim zachwycie i z werwą godną najbardziej opętanych chłopomanią autorów Kamiński zapuszcza żurawia w przeszłość, a w mieszkańcach wsi nie widzi nic poza ich magicznością

Uporczywość (Marcin Sendecki)

„Portret młodej wenecjanki” jest niepowodzeniem, bo nie sposób złączyć go w przekonującą jedność. I nieoczywistym sukcesem – bo nerw tej książki bierze się z decyzji rozbicia spójnej opowieści i próby składania rozmaitych elementów w całość

Piszę na chodzący (Agnieszka Sowińska)

Język sam mi się wymyśla. Proceder, nad którym nie sposób zapanować, a który tyleż pomaga, co utrudnia pisanie. Piszę zdanie i z miejsca tracę nad nim panowanie. Marny ze mnie literat

Media

radio.garden, rozgłośnie świata (Agnieszka Słodownik)

„Kiedy Jonathan Puckey przedstawił koncept strony, był on tak prosty, że wszystkim nam się wydawało, że to już musi istnieć”. Dla wszystkich, którzy utracili swoje Radiostacje, Jazz Radia i Trójki

Nisze na stosie (Mirosław Filiciak)

„Kultura cyfrowa ma nieczyste sumienie. Jeśli tylko odkleimy się od kwitnących kulturowych nisz, zobaczymy, że nie jest dobrze” – z okazji FINAŁU NInA podsumowujemy ostatnią dekadę kultury cyfrowej

Udręka interaktywności (Karolina Plinta)

„Żyjemy w czasach terroru interaktywności. Interaktywność dzisiaj jest nie tyle wyzwalającym paradygmatem, co kapitalistyczną regułą, której podlega nasze codzienne życie” – z okazji FINAŁU NInA podsumowujemy ostatnią dekadę kultury cyfrowej

Prezydent świata (Maciej Jakubowiak)

W manifeście „Building Global Community” Mark Zuckerberg projektuje swoją wersję utopii. Tyle tylko, że w odróżnieniu od Platona czy Chrystusa dysponuje poważnymi środkami, by zacząć wcielać swoją wizję w życie

Muzyka

Wody szum, ptaków śpiew (Piotr Strzemieczny)

Podróżować jest bosko? Field recording, czyli muzyka z naturalnych dźwięków zarejestrowanych w terenie, to szczególny rodzaj wycieczki. Pokazuje to najnowsza płyta Mirta, nagrana na tropikalnej azjatyckiej wyspie

Chłopecki na Rok Awangardy (Małgorzata Dziewulska)

„Zabobony” Chłopeckiego to był tylko początek. Zabobon, wierzenie fałszywe, powtarzane jako prawdziwe, jest dalej intrygujące, bo wiara w zaklęcia ma się lepiej niż za czasów Bocheńskiego. Co dziś osłania pozornie racjonalny język?

W strefie komfortu (Jakub Wencel)

The Flaming Lips to od ponad dwóch dekad czołowi ekscentrycy amerykańskiego rocka niezależnego. Na najnowszej płycie ambicja i doświadczenie ustępują miejsca dawno niesłyszanej u nich muzycznej naiwności. Dzięki temu udaje im się uniknąć wypalenia

Obyczaje

Paskudne baby – przewodnik po Nowej Reakcji (Natalia Fiedorczuk)

Autorka tego tekstu była wielokrotnie połajana: można być jednocześnie brzydko ubraną, niezrównoważoną i nieinteligentną grubaską, która karierę zrobiła przez łóżko. Najbliższa przyszłość maluje się jako czas paskudnych bab

Sztuka

Nie przypisuję sobie szczególnej roli (Monika Stelmach)

Studenci, którzy przyszli do mojej pracowni w latach 90., byli wyjątkowo utalentowani: Kozyra, Althamer czy Żmijewski. Trafili na przełomowy moment – jeszcze nie było rynku sztuki, a już przestała działać cenzura. Mieli potrzebę krytycznego analizowania rzeczywistości

Rygor fotografa (Karol Sienkiewicz)

Świetne wystawy Pawła Bownika i Witka Orskiego w Arsenale w Białymstoku pokazują, jak wiele narzędzi mają do dyspozycji fotografowie w galerii

Teatr

Klątwa Polaków (Paweł Soszyński)

„Polskie społeczeństwo jest po epoce Solidarności zakładnikiem biskupów. Klątwą Polaków jest Kościół katolicki i jego wpływy. Weźmy choćby Jana Pawła II – on jest tu ważniejszy niż sam Bóg” – mówi reżyser przed sobotnią premierą w Teatrze Powszechnym

Choćby jedno krótkie spojrzenie (Paweł Soszyński)

Choć świat, który buduję, składa się z niewielu elementów, wszystko musi być w nim wyjątkowe, ważne i tak mocne, żeby cały świat na zewnątrz przestał istnieć

Szkodliwość teatru (Małgorzata Ćwikła)

Penalizacja teatru to zjawisko zaskakująco częste i wielowymiarowe. Jak jednak pokazuje większość przykładów, zmuszanie twórców do skruchy jest bezcelowe i ma efekt odwrotny od zamierzonego

Kto ściął krzyż? (Paweł Soszyński)

Frljić lubi i potrafi wzruszać, a na każdą emocję w „Klątwie” pracuje już wiele scen wcześniej, dlatego emocja nagle zjawia się jakby znikąd, zaskakuje widza. W tym sensie jest to najmniej demagogiczny, efekciarski teatr, jaki można sobie wyobrazić

Wiersze

wiersze (Aldona Kopkiewicz)

]]>
Fri, 17 Feb 2017 00:00:00 +0100
<![CDATA[Numer 2017/204]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2017/204

Film

Zemsta koronczarki (Bartosz Żurawiecki)

Przejść obok Isabelle Huppert i jej nie zauważyć?! Kto widział najnowszy film z udziałem aktorki, „Elle”, ten wie, że to niemożliwe

Ginewra pośród ruin (Piotr Mirski)

„Jackie” nakręcił Pablo Larraín, Chilijczyk, który zyskał sławę dzięki prowokacyjnemu kinu o swojej ojczyźnie.  Larraín obszedł się z amerykańskim mitem nad wyraz delikatnie, ale zachował przy tym właściwą sobie tendencję do przyjmowania nieoczywistej i przekornej perspektywy

Rewolucja, której nie było (Iwona Kurz)

Być może nadchodzi wreszcie rewolucja samych kobiet, ale nie nazywa się Michalina Wisłocka

Literatura

Cudze wspomnienia (Tomasz Pstrągowski)

Komiks jest próbą zmierzenia się z przeszłością. Z wciąż żywą raną – mówi Jacek Frąś,  rysownik, współautor wydanego właśnie memuaru graficznego Wandy Hagedorn „Totalnie nie nostalgia”, opowiadającego o dzieciństwie w cieniu narcystycznego ojca i walce o własny głos

Zaklęty przeklęty (Aldona Kopkiewicz)

Nawet jeśli wiersze Wojaczka z tomu „Nie te czasy” nie są żadną nowością na tle znanej twórczości, to w nieudanym tekście temat razi bardziej. A może bez stylistycznego sztafażu karty zostają odkryte? Może właśnie tu autor odsłania się do końca?

FANTAZJA: Bez przyjemności (Wioletta Grzegorzewska)

Fantazje w prozie kobiet ostatniego dwudziestolecia czytam jako „upozowane na alegorie spełnienia” albo „orgazmowo-nostalgiczne ciągi”. Większość z tych wizji jest podszyta melancholią, niespełnieniem, a nawet trwogą

FANTAZJA: Mesjada (Jan Gondowicz)

Wskutek wybuchu w kotłowni dawnego archiwum NKWD w Charkowie manuskrypt wyfrunął przez dach i zatoczywszy w jesiennym przestworzu parabolę, spadł akurat na trawnik polskiego konsulatu – fantazja o odnalezieniu legendarnego Schulzowskiego „Mesjasza”

Własny środek świata (Maciej Jakubowiak)

Twórczość literacka nie powinna być publicystyczna. Warto doświadczyć świata bez nazywania, bez oceny, bez osądu – to zjawisko tak magiczne, że komu się chociaż raz udało, będzie się starał do tego wracać przez całą resztę życia

Naiwny cwaniak. Cwany naiwniak (Maciej Woźniak)

O tym, jak dalece niekompletne i mylące mogą być wizerunki poetyckiego cwaniaka (Szymon Słomczyński) i poetyckiego naiwniaka (Marcin Ostrychacz), przekonują nowe książki obu poetów

Wdowa po pokoleniu (Henryk Grynberg)

Poruszaliśmy się z Agnieszką Osiecką w tej samej pokoleniowej przestrzeni. Też zapamiętałem na zawsze  Cybulskiego w „Dwojgu na huśtawce” w Ateneum. Partnerowała mu Elżbieta Kępińska, za którą ganiałem na szkolnych potańcówkach

FANTAZJA: Bigos galaktyczny (Paweł Dunin-Wąsowicz)

Fantazje jedzeniowe dzielą się na kosmiczne, syntetyczne, katastroficzne, antypolskie oraz antyjedzeniowe. Czytelniku, które potrawy najchętniej zobaczyłbyś oczami wyobraźni na własnych talerzach?

FANTAZJA: Na drugą stronę polskości (Katarzyna Czeczot)

Co jest po drugiej stronie polskości? Pewnie jakaś polskość nieoczywista, paradoksalna, trudna do przewidzenia. Tym, co interesuje Janion w krytyce fantazmatu, są „wyobrażenia, urojenia, przywidzenia” o charakterze zbiorowym

Media

Nieuchwytność punktów (Ewa Drygalska)

Za każdym razem, gdy wydaje nam się, że już uchwyciliśmy jakąś esencję mediów, ujawnia się ich całkiem nowy wymiar – mówi dyrektor artystyczny festiwalu transmediale

FANTAZJA: Luksusowy komunizm (Jakub Dymek)

Projekty utopijnej przyszłości są atrakcyjne wtedy, kiedy mogą obiecać radykalną zmianę. Tylko czy fantazje o w pełni zautomatyzowanym luksusowym komunizmie zdolne są choćby określić jej parametry?

Muzyka

Za ćmą, w mgłę (Wawrzyn Kowalski)

Podmiejskie nieużytki, zdeformowana przyroda, Leśmian i śląscy okultyści. Furia wydała jedną z najlepszych polskich płyt metalowych ostatnich lat

Moc spotkań (Piotr Strzemieczny)

Andrzej Stasiuk powiedział mi niedawno piękną rzecz: „Żeby się spotykać, trzeba ze sobą pracować”. Na tym polega sens muzyki improwizowanej. Nie ma kompozytora, który ustawia dźwięki, ale jest kilku muzyków grających razem

Norma Gruberovej (Grzegorz Piotrowski)

5 lutego w Teatrze Wielkim – Operze Narodowej w Warszawie zaśpiewa Edita Gruberová – jedna z największych artystek współczesnej opery

Bunt się ustatecznia (Adam Wiedemann)

Koncert Il Giardino Armonico w NOSPR był piękny, ale czegoś w nim brakowało, jakiejś „burzy na morzu”. Gra Giardina zrobiła się miękka, bez tej dawnej zadziorności, przesady

Obyczaje

FANTAZJA: Kalejdoskopowe oczy (Jerzy Jarniewicz)

Największą fantazją XX wieku była mitologia LSD. Jak wielka musiała być potrzeba zmiany, żeby moc sprawczą przypisywać bibułce, która miała zrobić to, co nie udało się mesjaszom i rewolucjonistom

FANTAZJA: Niech to się wreszcie skończy (Marek Krajewski)

Fantazji o końcu świata towarzyszy ekscytacja, pomieszanie strachu z nadzieją, że nadchodzący kres zmieni wszystko

FANTAZJA: Cud na następnym! (Marcin Kula)

Wszelkie fundamentalizmy  zawierają potężną dozę fantazji. Sama idea, że można zatrzeć ślady wszystkiego, co było, a co jest dziś oceniane negatywnie, jest nierealistyczna

FANTAZJA: Osobowość fantastyczna (Rafał Księżyk)

Nadzwyczajne ja to fantazja kultywowana dziś przez miliony użytkowników internetu. Nadmiar jej uwodzicielskich obrazów przyczynia się do bankructwa fantazji w ogóle. Czyżby dandys miał okazać się w tych okolicznościach przewodnikiem dusz?

FANTAZJA: O wyobraźni zwierząt (Robert Pucek)

Czy zwierzę fantazjuje, marzy, jak czynią to ludzie, o rzeczach niezwiązanych z codziennymi potrzebami? Na to pytanie nie mam dobrej odpowiedzi, a tylko nadzieję, że tak właśnie jest

FANTAZJA (Redakcja)

Numer tematyczny FANTAZJA

Sztuka

Malarstwo z perspektywy centymentra kwadratowego (Marta Czyż)

Nie miałam żadnej przerwy. Moje tempo zawsze było takie samo, tylko odzew był inny. Obrazy figuratywne miały większe wzięcie, bo były prostsze w odbiorze

Być ciałem (Agata Pyzik)

„Ministerstwo spraw wewnętrznych” próbuje uchwycić fenomen „konfesyjnej sztuki” na gorąco i przeszczepić zjawisko zwrotu emocjonalnego na grunt polski. Największą zasługą wystawy jest połączenie internetowej sztuki politycznej ze współczesną poezją

FANTAZJA: Lepiej sobie wyobraź (Weronika Murek)

Właściwie każda mapa jest wytworem fantazji, wariacją na temat rzeczywistości. Nigdy nie jest wierna ani dokładna; jest selekcją, syntezą, składanką – redukuje i kompiluje. Skutecznie z niej korzystać znaczy przyjąć jej zasady, zgodzić się na symbole

Teatr

Są nieme (Katarzyna Niedurny)

Cezary Tomaszewski w swojej wersji „Halki” przygląda się kondycji kobiet na scenie operowej. Pyta, czy są poddawane agresji

Przestrzeń pełna smutku (Katarzyna Niedurny)

Nie ma tam spaceru, nie ma wspólnego obiadu, nie ma wizyty u wróżki. Jest piękny, intymny spektakl, w którym widz bardziej niż interpretuje odczuwa; nie tylko patrzy, lecz także całym ciałem chłonie wyjątkową atmosferę „In Dreams Begin Responsibilities”

Wiersze

Niepublikowane wiersze (Miron Białoszewski)

]]>

Film

Zemsta koronczarki (Bartosz Żurawiecki)

Przejść obok Isabelle Huppert i jej nie zauważyć?! Kto widział najnowszy film z udziałem aktorki, „Elle”, ten wie, że to niemożliwe

Ginewra pośród ruin (Piotr Mirski)

„Jackie” nakręcił Pablo Larraín, Chilijczyk, który zyskał sławę dzięki prowokacyjnemu kinu o swojej ojczyźnie.  Larraín obszedł się z amerykańskim mitem nad wyraz delikatnie, ale zachował przy tym właściwą sobie tendencję do przyjmowania nieoczywistej i przekornej perspektywy

Rewolucja, której nie było (Iwona Kurz)

Być może nadchodzi wreszcie rewolucja samych kobiet, ale nie nazywa się Michalina Wisłocka

Literatura

Cudze wspomnienia (Tomasz Pstrągowski)

Komiks jest próbą zmierzenia się z przeszłością. Z wciąż żywą raną – mówi Jacek Frąś,  rysownik, współautor wydanego właśnie memuaru graficznego Wandy Hagedorn „Totalnie nie nostalgia”, opowiadającego o dzieciństwie w cieniu narcystycznego ojca i walce o własny głos

Zaklęty przeklęty (Aldona Kopkiewicz)

Nawet jeśli wiersze Wojaczka z tomu „Nie te czasy” nie są żadną nowością na tle znanej twórczości, to w nieudanym tekście temat razi bardziej. A może bez stylistycznego sztafażu karty zostają odkryte? Może właśnie tu autor odsłania się do końca?

FANTAZJA: Bez przyjemności (Wioletta Grzegorzewska)

Fantazje w prozie kobiet ostatniego dwudziestolecia czytam jako „upozowane na alegorie spełnienia” albo „orgazmowo-nostalgiczne ciągi”. Większość z tych wizji jest podszyta melancholią, niespełnieniem, a nawet trwogą

FANTAZJA: Mesjada (Jan Gondowicz)

Wskutek wybuchu w kotłowni dawnego archiwum NKWD w Charkowie manuskrypt wyfrunął przez dach i zatoczywszy w jesiennym przestworzu parabolę, spadł akurat na trawnik polskiego konsulatu – fantazja o odnalezieniu legendarnego Schulzowskiego „Mesjasza”

Własny środek świata (Maciej Jakubowiak)

Twórczość literacka nie powinna być publicystyczna. Warto doświadczyć świata bez nazywania, bez oceny, bez osądu – to zjawisko tak magiczne, że komu się chociaż raz udało, będzie się starał do tego wracać przez całą resztę życia

Naiwny cwaniak. Cwany naiwniak (Maciej Woźniak)

O tym, jak dalece niekompletne i mylące mogą być wizerunki poetyckiego cwaniaka (Szymon Słomczyński) i poetyckiego naiwniaka (Marcin Ostrychacz), przekonują nowe książki obu poetów

Wdowa po pokoleniu (Henryk Grynberg)

Poruszaliśmy się z Agnieszką Osiecką w tej samej pokoleniowej przestrzeni. Też zapamiętałem na zawsze  Cybulskiego w „Dwojgu na huśtawce” w Ateneum. Partnerowała mu Elżbieta Kępińska, za którą ganiałem na szkolnych potańcówkach

FANTAZJA: Bigos galaktyczny (Paweł Dunin-Wąsowicz)

Fantazje jedzeniowe dzielą się na kosmiczne, syntetyczne, katastroficzne, antypolskie oraz antyjedzeniowe. Czytelniku, które potrawy najchętniej zobaczyłbyś oczami wyobraźni na własnych talerzach?

FANTAZJA: Na drugą stronę polskości (Katarzyna Czeczot)

Co jest po drugiej stronie polskości? Pewnie jakaś polskość nieoczywista, paradoksalna, trudna do przewidzenia. Tym, co interesuje Janion w krytyce fantazmatu, są „wyobrażenia, urojenia, przywidzenia” o charakterze zbiorowym

Media

Nieuchwytność punktów (Ewa Drygalska)

Za każdym razem, gdy wydaje nam się, że już uchwyciliśmy jakąś esencję mediów, ujawnia się ich całkiem nowy wymiar – mówi dyrektor artystyczny festiwalu transmediale

FANTAZJA: Luksusowy komunizm (Jakub Dymek)

Projekty utopijnej przyszłości są atrakcyjne wtedy, kiedy mogą obiecać radykalną zmianę. Tylko czy fantazje o w pełni zautomatyzowanym luksusowym komunizmie zdolne są choćby określić jej parametry?

Muzyka

Za ćmą, w mgłę (Wawrzyn Kowalski)

Podmiejskie nieużytki, zdeformowana przyroda, Leśmian i śląscy okultyści. Furia wydała jedną z najlepszych polskich płyt metalowych ostatnich lat

Moc spotkań (Piotr Strzemieczny)

Andrzej Stasiuk powiedział mi niedawno piękną rzecz: „Żeby się spotykać, trzeba ze sobą pracować”. Na tym polega sens muzyki improwizowanej. Nie ma kompozytora, który ustawia dźwięki, ale jest kilku muzyków grających razem

Norma Gruberovej (Grzegorz Piotrowski)

5 lutego w Teatrze Wielkim – Operze Narodowej w Warszawie zaśpiewa Edita Gruberová – jedna z największych artystek współczesnej opery

Bunt się ustatecznia (Adam Wiedemann)

Koncert Il Giardino Armonico w NOSPR był piękny, ale czegoś w nim brakowało, jakiejś „burzy na morzu”. Gra Giardina zrobiła się miękka, bez tej dawnej zadziorności, przesady

Obyczaje

FANTAZJA: Kalejdoskopowe oczy (Jerzy Jarniewicz)

Największą fantazją XX wieku była mitologia LSD. Jak wielka musiała być potrzeba zmiany, żeby moc sprawczą przypisywać bibułce, która miała zrobić to, co nie udało się mesjaszom i rewolucjonistom

FANTAZJA: Niech to się wreszcie skończy (Marek Krajewski)

Fantazji o końcu świata towarzyszy ekscytacja, pomieszanie strachu z nadzieją, że nadchodzący kres zmieni wszystko

FANTAZJA: Cud na następnym! (Marcin Kula)

Wszelkie fundamentalizmy  zawierają potężną dozę fantazji. Sama idea, że można zatrzeć ślady wszystkiego, co było, a co jest dziś oceniane negatywnie, jest nierealistyczna

FANTAZJA: Osobowość fantastyczna (Rafał Księżyk)

Nadzwyczajne ja to fantazja kultywowana dziś przez miliony użytkowników internetu. Nadmiar jej uwodzicielskich obrazów przyczynia się do bankructwa fantazji w ogóle. Czyżby dandys miał okazać się w tych okolicznościach przewodnikiem dusz?

FANTAZJA: O wyobraźni zwierząt (Robert Pucek)

Czy zwierzę fantazjuje, marzy, jak czynią to ludzie, o rzeczach niezwiązanych z codziennymi potrzebami? Na to pytanie nie mam dobrej odpowiedzi, a tylko nadzieję, że tak właśnie jest

FANTAZJA (Redakcja)

Numer tematyczny FANTAZJA

Sztuka

Malarstwo z perspektywy centymentra kwadratowego (Marta Czyż)

Nie miałam żadnej przerwy. Moje tempo zawsze było takie samo, tylko odzew był inny. Obrazy figuratywne miały większe wzięcie, bo były prostsze w odbiorze

Być ciałem (Agata Pyzik)

„Ministerstwo spraw wewnętrznych” próbuje uchwycić fenomen „konfesyjnej sztuki” na gorąco i przeszczepić zjawisko zwrotu emocjonalnego na grunt polski. Największą zasługą wystawy jest połączenie internetowej sztuki politycznej ze współczesną poezją

FANTAZJA: Lepiej sobie wyobraź (Weronika Murek)

Właściwie każda mapa jest wytworem fantazji, wariacją na temat rzeczywistości. Nigdy nie jest wierna ani dokładna; jest selekcją, syntezą, składanką – redukuje i kompiluje. Skutecznie z niej korzystać znaczy przyjąć jej zasady, zgodzić się na symbole

Teatr

Są nieme (Katarzyna Niedurny)

Cezary Tomaszewski w swojej wersji „Halki” przygląda się kondycji kobiet na scenie operowej. Pyta, czy są poddawane agresji

Przestrzeń pełna smutku (Katarzyna Niedurny)

Nie ma tam spaceru, nie ma wspólnego obiadu, nie ma wizyty u wróżki. Jest piękny, intymny spektakl, w którym widz bardziej niż interpretuje odczuwa; nie tylko patrzy, lecz także całym ciałem chłonie wyjątkową atmosferę „In Dreams Begin Responsibilities”

Wiersze

Niepublikowane wiersze (Miron Białoszewski)

]]>
Fri, 03 Feb 2017 00:00:00 +0100
<![CDATA[Numer 2017/203]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2017/203

Film

Historia nawracającej samotności (Marta Bałaga)

„Współczesne związki dają nam sporo wolności, ale jednocześnie sprawiają, że ciągle znajdujemy się gdzieś na skraju. Wystarczy jeden krok do przodu, a stoczymy się w przepaść” – mówi autor rewelacyjnego „W pionie”

Po „Powidokach” (Maria Poprzęcka)

Andrzej Wajda zawsze mówił nam coś ważnego. Przesłanie, które tym razem niesie kaleki, umierający artysta, jest to samo, co przed wieloma laty: „Bądź wierny Idź”

Anna Karina z łukiem (Anna Bielak)

Kiedy filmy wuxia były u szczytu popularności, uczennice szkół teatralnych rysowały na powiekach kreski à la Bardot, a równocześnie zdobywały najwyższe stopnie kung-fu

Roth nieprzedstawiony (Jakub Majmurek)

Z przeciętnych książek powstają często wybitne filmy, a z książek wybitnych – filmy zaskakująco przeciętne. Drugą część tej prawdy doskonale ilustruje adaptacja „Amerykańskiej sielanki” Philipa Rotha

Wzloty i upadki (Ludwika Mastalerz)

Chazelle pożycza sporo z klasycznych musicali, jednak próżno szukać w „La La Landzie” prostej podróży sentymentalnej po ulubionych tytułach

Europejskie kino gatunkowe (Piotr Kletowski)

Kino gatunkowe powstające na Starym Kontynencie było zawsze odważniejsze, nieskrępowane obostrzeniami cenzury w takim stopniu, jak kręcone do lat 60. w cieniu kodeksu Haysa produkcje hollywoodzkie

Życie trzyma się mocno (Jakub Socha)

Problemy z traumą sąsiadują w „Manchester by the Sea” z problemami z posłużeniem się po raz pierwszy prezerwatywą – i jakkolwiek to zestawienie byłoby trywialne, wsiąka przez nie życie

Sztuczna szczęka i prawdziwe łzy (Iwona Kurz)

W „Tonim Erdmannie” powraca fraza: „To tylko żart”, za pomocą której bohater uspokaja swoich rozmówców. Można się oczywiście śmiać z ich konsternacji, ale – jak wszystko w tym filmie – im bardziej jest to śmieszne, tym bardziej jest smutne i śmiercią podszyte

Literatura

Użytkownicy życia (Monika Pilch)

„Nie uważam, że uprawniony do pisania o socjologii jest jedynie dyplomowany socjolog. Wiele więcej o tajemnicach życia ludzkiego nauczyłem się od poetów i powieściopisarzy niż od kolegów socjologów”  – zapis rozmowy radiowej ze zmarłym niedawno myślicielem

Obrazy w naszych łóżkach (Anna Kałuża)

Świat po rewolucji, tak jak go opisuje w „Powierzchniologii” Roman Dziadkiewicz, wiele ma wspólnego z naszym światem, jednak nie wszystko się zgadza. Czy dlatego, że uwierzyliśmy w bezsilność praktyk artystycznych, że zaniechaliśmy eksperymentów, że naprawdę staliśmy się niewolnikami?

Niezbyt dobry żart (Maciej Jakubowiak)

W „Roku królika”, podobnie jak w „Ciemno, prawie noc”, Bator wysyła bohaterkę na głęboką prowincję. Jednak pisarka za nic nie interesuje się rzeczywistym miasteczkiem. Ząbkowice Śląskie stają się pustym ekranem, na który można projektować najdziksze fantazje

Na wietrzną pamiątkę (Zofia Król)

Tęsknota za miastem, za Warszawą jest w „W” szczególna, to tęsknota w zupełnie innej, sendeckiej odmianie. Lakoniczna jak tytuł tomu, pozbawiona złudzeń, beznadziejna

Pochwała przyjaźni (Michał Herer)

Powiernictwo w sprawach sercowych, przyjaźń naśladująca relację miłosną, wspólnota walki – łączy je to, że pojawiają się w przestrzeni zdominowanej przez ideę miłości romantycznej i stanowią, każda na swój sposób, jej dopełnienie bądź kompensację związanych z nią niepokojów

Polska Rzeczpospolita Wujków Obmacywaczy (Darek Arest)

„Totalnie nie nostalgia” demontuje przytulną fasadę PRL-u. Na każdą słodką watę cukrową i każde radio „Tatry” z urokliwym zielonym oczkiem przypada tu jakiś oblech wpychający łapę pod spódniczkę małej dziewczynki

Media

Porozumienie ponad gatunkami (Marzena Falkowska)

W „The Last Guardian” Fumito Uedy bestia Trico jest kimś więcej niż tylko instrumentem w rękach człowieczego bohatera. Nie poddaje się kontroli, nierzadko ignoruje nasze polecenia, by chwilę potem z własnej inicjatywy ponieść nas w miejsce docelowe

Muzyka

Przechwyćmy dźwięk (Krzysztof Marciniak)

Kompozytorzy, badacze i artyści dźwiękowi głównego nurtu zbyt często zamykają się w  bańkach galerii, uniwersytetów i sal koncertowych. Ich sztuka nie wychodzi na ulicę. Organizując i biorąc udział w demonstracjach, trzeba przechwycić ich koncepcje, narzędzia oraz praktyki i przenieść je na grunt protestu

Apokalipsa i polityka (Jakub Bożek)

Czy „Run the Jewels 3” to dobry album zaangażowany? Nawiązuje do korzeni, trafia w swój czas, ma wyrazisty komunikat w zrozumiałej sprawie. Pozwala też zrozumieć, czego właściwie możemy oczekiwać od piosenek zaangażowanych

Marzenie dyrygentki (Monika Pasiecznik)

Kobieta dyrygent nie ma łatwego życia. Przez długi czas otrzymywałam propozycje występów z nieciekawym programem podczas koncertów familijnych czy dla dzieci – tylko dlatego, że jestem kobietą

Coś się rodzi (Adam Suprynowicz)

„Madrigal Opera” Philipa Glassa pozbawiona jest libretta. Jest muzyka, śpiew na samogłoskach, madrygałowy chórek, treści teatralnej jednak brak. Trzeba ją dopiero wygenerować. Czyja wyobraźnia teatralna mogłaby współgrać z takim zadaniem lepiej niż Krzysztofa Garbaczewskiego?

Sztuka

Smutne dziewczyny (Zofia Krawiec)

Audrey Wollen, twórczyni Teorii Smutnej Dziewczyny i instagramowa artystka, zapłakana pozuje do lustra w publicznej toalecie. W dłoni ściska mokrą chusteczkę. Na Instagramie są szczeliny, przestrzenie, którymi rządzą dziewczyny i inne zmarginalizowane ciała

Przekrój poprzeczny wnętrza (Anka Herbut)

Na pokazywanej w BWA Wrocław wystawie Karina Marusińska tworzy nieużytkową, niepotrzebną ceramikę, sytuującą się na marginesie estetycznej przyjemności

Teatr

Na oślep (Witold Mrozek)

Gdyby reżyserka i dramaturg stworzyli w „Obozie Katarakta” przekonujący, wciągający własny świat, zaprzepaszczenie opowiadania Bowles można byłoby im wybaczyć. Tak się jednak nie dzieje

Pluskwa, czyli konformizm (Joanna Krakowska)

„Pluskwa” Konrada Swinarskiego w jakimś sensie była strzałem w dziesiątkę. Dobrze pamiętać, że to właśnie Swinarski jako jeden z pierwszych zdefiniował w niej epokę konformistów i kompromisów

Strachy na wróble (Paweł Soszyński)

Markus Öhrn wypreparował z dziwacznego dramatu swojego rodaka samą atmosferę, sam mechanizm świata przedstawionego. Fabuła nie ma tu znaczenia, reżyser specjalnie sprowadza ją do gagów, rwie na strzępy, by odsłonić to, co w „Sonacie widm” najbardziej go ciekawi

Wiersze

wiersze (Sławomir Kuźnicki)

]]>

Film

Historia nawracającej samotności (Marta Bałaga)

„Współczesne związki dają nam sporo wolności, ale jednocześnie sprawiają, że ciągle znajdujemy się gdzieś na skraju. Wystarczy jeden krok do przodu, a stoczymy się w przepaść” – mówi autor rewelacyjnego „W pionie”

Po „Powidokach” (Maria Poprzęcka)

Andrzej Wajda zawsze mówił nam coś ważnego. Przesłanie, które tym razem niesie kaleki, umierający artysta, jest to samo, co przed wieloma laty: „Bądź wierny Idź”

Anna Karina z łukiem (Anna Bielak)

Kiedy filmy wuxia były u szczytu popularności, uczennice szkół teatralnych rysowały na powiekach kreski à la Bardot, a równocześnie zdobywały najwyższe stopnie kung-fu

Roth nieprzedstawiony (Jakub Majmurek)

Z przeciętnych książek powstają często wybitne filmy, a z książek wybitnych – filmy zaskakująco przeciętne. Drugą część tej prawdy doskonale ilustruje adaptacja „Amerykańskiej sielanki” Philipa Rotha

Wzloty i upadki (Ludwika Mastalerz)

Chazelle pożycza sporo z klasycznych musicali, jednak próżno szukać w „La La Landzie” prostej podróży sentymentalnej po ulubionych tytułach

Europejskie kino gatunkowe (Piotr Kletowski)

Kino gatunkowe powstające na Starym Kontynencie było zawsze odważniejsze, nieskrępowane obostrzeniami cenzury w takim stopniu, jak kręcone do lat 60. w cieniu kodeksu Haysa produkcje hollywoodzkie

Życie trzyma się mocno (Jakub Socha)

Problemy z traumą sąsiadują w „Manchester by the Sea” z problemami z posłużeniem się po raz pierwszy prezerwatywą – i jakkolwiek to zestawienie byłoby trywialne, wsiąka przez nie życie

Sztuczna szczęka i prawdziwe łzy (Iwona Kurz)

W „Tonim Erdmannie” powraca fraza: „To tylko żart”, za pomocą której bohater uspokaja swoich rozmówców. Można się oczywiście śmiać z ich konsternacji, ale – jak wszystko w tym filmie – im bardziej jest to śmieszne, tym bardziej jest smutne i śmiercią podszyte

Literatura

Użytkownicy życia (Monika Pilch)

„Nie uważam, że uprawniony do pisania o socjologii jest jedynie dyplomowany socjolog. Wiele więcej o tajemnicach życia ludzkiego nauczyłem się od poetów i powieściopisarzy niż od kolegów socjologów”  – zapis rozmowy radiowej ze zmarłym niedawno myślicielem

Obrazy w naszych łóżkach (Anna Kałuża)

Świat po rewolucji, tak jak go opisuje w „Powierzchniologii” Roman Dziadkiewicz, wiele ma wspólnego z naszym światem, jednak nie wszystko się zgadza. Czy dlatego, że uwierzyliśmy w bezsilność praktyk artystycznych, że zaniechaliśmy eksperymentów, że naprawdę staliśmy się niewolnikami?

Niezbyt dobry żart (Maciej Jakubowiak)

W „Roku królika”, podobnie jak w „Ciemno, prawie noc”, Bator wysyła bohaterkę na głęboką prowincję. Jednak pisarka za nic nie interesuje się rzeczywistym miasteczkiem. Ząbkowice Śląskie stają się pustym ekranem, na który można projektować najdziksze fantazje

Na wietrzną pamiątkę (Zofia Król)

Tęsknota za miastem, za Warszawą jest w „W” szczególna, to tęsknota w zupełnie innej, sendeckiej odmianie. Lakoniczna jak tytuł tomu, pozbawiona złudzeń, beznadziejna

Pochwała przyjaźni (Michał Herer)

Powiernictwo w sprawach sercowych, przyjaźń naśladująca relację miłosną, wspólnota walki – łączy je to, że pojawiają się w przestrzeni zdominowanej przez ideę miłości romantycznej i stanowią, każda na swój sposób, jej dopełnienie bądź kompensację związanych z nią niepokojów

Polska Rzeczpospolita Wujków Obmacywaczy (Darek Arest)

„Totalnie nie nostalgia” demontuje przytulną fasadę PRL-u. Na każdą słodką watę cukrową i każde radio „Tatry” z urokliwym zielonym oczkiem przypada tu jakiś oblech wpychający łapę pod spódniczkę małej dziewczynki

Media

Porozumienie ponad gatunkami (Marzena Falkowska)

W „The Last Guardian” Fumito Uedy bestia Trico jest kimś więcej niż tylko instrumentem w rękach człowieczego bohatera. Nie poddaje się kontroli, nierzadko ignoruje nasze polecenia, by chwilę potem z własnej inicjatywy ponieść nas w miejsce docelowe

Muzyka

Przechwyćmy dźwięk (Krzysztof Marciniak)

Kompozytorzy, badacze i artyści dźwiękowi głównego nurtu zbyt często zamykają się w  bańkach galerii, uniwersytetów i sal koncertowych. Ich sztuka nie wychodzi na ulicę. Organizując i biorąc udział w demonstracjach, trzeba przechwycić ich koncepcje, narzędzia oraz praktyki i przenieść je na grunt protestu

Apokalipsa i polityka (Jakub Bożek)

Czy „Run the Jewels 3” to dobry album zaangażowany? Nawiązuje do korzeni, trafia w swój czas, ma wyrazisty komunikat w zrozumiałej sprawie. Pozwala też zrozumieć, czego właściwie możemy oczekiwać od piosenek zaangażowanych

Marzenie dyrygentki (Monika Pasiecznik)

Kobieta dyrygent nie ma łatwego życia. Przez długi czas otrzymywałam propozycje występów z nieciekawym programem podczas koncertów familijnych czy dla dzieci – tylko dlatego, że jestem kobietą

Coś się rodzi (Adam Suprynowicz)

„Madrigal Opera” Philipa Glassa pozbawiona jest libretta. Jest muzyka, śpiew na samogłoskach, madrygałowy chórek, treści teatralnej jednak brak. Trzeba ją dopiero wygenerować. Czyja wyobraźnia teatralna mogłaby współgrać z takim zadaniem lepiej niż Krzysztofa Garbaczewskiego?

Sztuka

Smutne dziewczyny (Zofia Krawiec)

Audrey Wollen, twórczyni Teorii Smutnej Dziewczyny i instagramowa artystka, zapłakana pozuje do lustra w publicznej toalecie. W dłoni ściska mokrą chusteczkę. Na Instagramie są szczeliny, przestrzenie, którymi rządzą dziewczyny i inne zmarginalizowane ciała

Przekrój poprzeczny wnętrza (Anka Herbut)

Na pokazywanej w BWA Wrocław wystawie Karina Marusińska tworzy nieużytkową, niepotrzebną ceramikę, sytuującą się na marginesie estetycznej przyjemności

Teatr

Na oślep (Witold Mrozek)

Gdyby reżyserka i dramaturg stworzyli w „Obozie Katarakta” przekonujący, wciągający własny świat, zaprzepaszczenie opowiadania Bowles można byłoby im wybaczyć. Tak się jednak nie dzieje

Pluskwa, czyli konformizm (Joanna Krakowska)

„Pluskwa” Konrada Swinarskiego w jakimś sensie była strzałem w dziesiątkę. Dobrze pamiętać, że to właśnie Swinarski jako jeden z pierwszych zdefiniował w niej epokę konformistów i kompromisów

Strachy na wróble (Paweł Soszyński)

Markus Öhrn wypreparował z dziwacznego dramatu swojego rodaka samą atmosferę, sam mechanizm świata przedstawionego. Fabuła nie ma tu znaczenia, reżyser specjalnie sprowadza ją do gagów, rwie na strzępy, by odsłonić to, co w „Sonacie widm” najbardziej go ciekawi

Wiersze

wiersze (Sławomir Kuźnicki)

]]>
Fri, 20 Jan 2017 00:00:00 +0100
<![CDATA[Numer 2017/202]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2017/202

Film

Ostatni film (Jakub Socha)

„Powidoki” były najbardziej politycznym filmem w trakcie tegorocznej Gdyni. Andrzej Wajda mówi w nim: „Zostawcie sztukę w spokoju, nie może ona iść na smyczy władzy, bo zdechnie”

Młody bóg (Jakub Socha)

W „Młodym papieżu” Sorrentino wykorzystuje napięcie między mistyką a tradycją, indywidualizmem a sekularyzmem, iluzją a wiarą. Włoch jest jednak zbyt niecierpliwy, by utrzymać uwagę dłużej na jednym wątku, a co dopiero na jednym temacie

Powrót do domu (Jakub Socha)

Noblista Mantovani, bohater „Honorowego obywatela” przyjmuje zaproszenie z Salas, rodzinnego miasteczka. Kieruje nim nuda czy sentymenty? Zapewne jedno i drugie. Tego, co go spotka po wylądowaniu, nie mógł przewidzieć nawet w najdziwniejszych snach

Prawo i melancholia (Klara Cykorz)

„Upadek” od początku był serialem cichym, teraz staje się wręcz serialem szeptu

Literatura

Najlepsza rzecz, jaka nam się przydarzyła (Bartosz Sadulski)

Więźniowie wzruszają się na Bergmanie, seniorzy rozmawiają o poezji Urszuli Kozioł, a w Strzelinie czytelnicy rozmawiają o wojnie na Ukrainie. Wszędzie unosi się zapach kawy, wszędzie kruszą się ciasteczka – reportaż z Dyskusyjnych Klubów Książki

Rozpadnę się na tyćki (Natalia Malek)

W „13 sztukach” Piotr Janicki jest poetą epifanii i owładnięcia, lubi w spokojne, utrwalone życie wpuścić trochę nienazwanego, ożywić list, żelka albo pyzę, posłać kogoś na seans do niemiłego wróżbity

Zygmunt Bauman (1925–2017) ()

W wieku 92 lat zmarł profesor Zygmunt Bauman. Przypominamy film „Miłość, Europa, świat Zygmunta Baumana” w reżyserii Krzysztofa Rzączyńskiego

Pożary nie gasną (Zofia Zaleska)

Czy książka Alexandra Klugego sprzed niemal czterdziestu lat, opisująca okrucieństwa sprzed lat siedemdziesięciu, może nam dziś coś uświadomić? Czy pomoże nam na przykład inaczej spojrzeć na współczesnych uciekinierów ze zbombardowanych miast?

Śledziona zamiast wyrostka (Adam Pluszka)

O co chodzi w całej tej edytorsko-przekładowej zabawie? O trudną miłość do trudnych tekstów, o umiejętność zarażenia tą miłością innych – mówi sekretarz redakcji „Literatury na Świecie”, tłumacz „Alfreda i Ginewry” Jamesa Schuylera

Media

ODBIORNIK (7): Głupie rzeczy, których nikt nie potrzebuje i inne koszmarne pomysły (Anna Desponds / Agnieszka Słodownik)

W noworocznym odcinku podkastu dwutygodnik.com Ania Desponds i Agnieszka Słodownik rozmawiają o internetowych projektach artystycznych, które krytycznie przyglądają się komunikacji internetowej i cyfrowej

Muzyka

Muzyka 2.1: Jacek Sotomski (Jan Topolski)

Doczekaliśmy się w kraju pokolenia „pozaakademickich” kompozytorów. Łączą oni porządny warsztat z refleksją, konceptem i dowcipem. Jacek Sotomski oprócz pisania błyskotliwych postinternetowych utworów współtworzy magnetofonowy duet sultan hagavik, który zawojował pogranicza retromanii i performansu

Teatr instrumentalny (Adam Wiedemann)

Dla Wojtka Blecharza muzyka ma walor przede wszystkim wizualny, marzeniem kompozytora byłoby niemal całkowite wyzucie jej z niepotrzebnej brzmieniowości na rzecz quasi-rytualnych gestów

Obyczaje

Maseczka w misia pandę (Olga Drenda)

Śledząc pilnie temat smogu, zauważyłam potrzebę szukania winnego, a także dwojakie strategie w folklorze dnia codziennego: strategię podejrzliwości i dla odmiany – upartego zaprzeczania

Mur empatii (Jakub Dymek)

Obudziliśmy się w podzielonej Ameryce, gdzie od stania w kolejce po dobre życie ludzie zdążyli się już tak zmęczyć, że wybrali na prezydenta kogoś, kto otwarcie się od nich odwrócił – mówi amerykańska socjolożka

Sztuka

Co ma Pollock do Fałata (Karol Sienkiewicz)

Zawsze i wszędzie ta nić czarna się przędzie. Nawet oglądając w Londynie amerykańskie malarstwo z połowy poprzedniego wieku, nie mogę przestać myśleć o Polsce, a w mojej głowie jak drzazga siedzi Monika Małkowska

Kawałek sklejki (Monika Stelmach)

W PRL-u tonęliśmy w błocie, bo nie mieliśmy porządnych chodników, ale piliśmy kawę z porcelanowych, ręcznie robionych filiżanek, zaprojektowanych przez świetnych artystów. Na południu Europy projektanci pracowali z myślą o zamożnych, a Polska – dla przeciętnego odbiorcy. Po wojnie trzeba było wyposażyć miliony mieszkań

Kto zamordował underground? (Jakub Bożek)

David Crowley i Daniel Muzyczuk przygotowali w Łodzi wystawę o artystycznym undergroundzie Bloku Wschodniego na podobieństwo wielopłytowego albumu rockowego. Niewielu wysłucha go w całości, ale i tak trzeba go mieć na półce

Velorex (Wojciech Grabowski)

František i Mojmir Stranscy. Marzyli o aucie dla każdego – urzędnika, robotnika, gospodyni domowej. Tanim, najtańszym na świecie. Do tego tak małym i lekkim, by można było trzymać je niemalże w mieszkaniu. Wymyślili połączenie motocykla i samochodu

Teatr

Ciało, które nie chce znaczyć (Anka Herbut)

To, co w XIX wieku proponował w teatrze Bogusławski, nie różni się od obrazów ze współczesnych teledysków, na przykład od wijącej się w kabinie prysznicowej Toni Braxton w klipie do „Un-Break My Heart” – mówią twórcy „So Emotional”

Zbliżyć się do granicy (Katarzyna Niedurny)

„Interesuje nas podchodzenie do granicy między tym, co dzikie, i tym, co ułożone, tym, co na scenie, a tym, co na widowni” – mówią reżyserka i dramaturg „Popołudnia Fauna” i „Obozu Katarakta”

Życzliwość jest polityczna (Piotr Morawski)

„Triumf woli” Pawła Demirskiego i Moniki Strzępki to wolta – od krytycznego przenicowywania mechanizmów społecznych i stawiania wcale niewesołych diagnoz po teatralną zabawę, niestroniącą od farsowości

Wiersze

Okluzja (Tadeusz Pióro)

]]>

Film

Ostatni film (Jakub Socha)

„Powidoki” były najbardziej politycznym filmem w trakcie tegorocznej Gdyni. Andrzej Wajda mówi w nim: „Zostawcie sztukę w spokoju, nie może ona iść na smyczy władzy, bo zdechnie”

Młody bóg (Jakub Socha)

W „Młodym papieżu” Sorrentino wykorzystuje napięcie między mistyką a tradycją, indywidualizmem a sekularyzmem, iluzją a wiarą. Włoch jest jednak zbyt niecierpliwy, by utrzymać uwagę dłużej na jednym wątku, a co dopiero na jednym temacie

Powrót do domu (Jakub Socha)

Noblista Mantovani, bohater „Honorowego obywatela” przyjmuje zaproszenie z Salas, rodzinnego miasteczka. Kieruje nim nuda czy sentymenty? Zapewne jedno i drugie. Tego, co go spotka po wylądowaniu, nie mógł przewidzieć nawet w najdziwniejszych snach

Prawo i melancholia (Klara Cykorz)

„Upadek” od początku był serialem cichym, teraz staje się wręcz serialem szeptu

Literatura

Najlepsza rzecz, jaka nam się przydarzyła (Bartosz Sadulski)

Więźniowie wzruszają się na Bergmanie, seniorzy rozmawiają o poezji Urszuli Kozioł, a w Strzelinie czytelnicy rozmawiają o wojnie na Ukrainie. Wszędzie unosi się zapach kawy, wszędzie kruszą się ciasteczka – reportaż z Dyskusyjnych Klubów Książki

Rozpadnę się na tyćki (Natalia Malek)

W „13 sztukach” Piotr Janicki jest poetą epifanii i owładnięcia, lubi w spokojne, utrwalone życie wpuścić trochę nienazwanego, ożywić list, żelka albo pyzę, posłać kogoś na seans do niemiłego wróżbity

Zygmunt Bauman (1925–2017) ()

W wieku 92 lat zmarł profesor Zygmunt Bauman. Przypominamy film „Miłość, Europa, świat Zygmunta Baumana” w reżyserii Krzysztofa Rzączyńskiego

Pożary nie gasną (Zofia Zaleska)

Czy książka Alexandra Klugego sprzed niemal czterdziestu lat, opisująca okrucieństwa sprzed lat siedemdziesięciu, może nam dziś coś uświadomić? Czy pomoże nam na przykład inaczej spojrzeć na współczesnych uciekinierów ze zbombardowanych miast?

Śledziona zamiast wyrostka (Adam Pluszka)

O co chodzi w całej tej edytorsko-przekładowej zabawie? O trudną miłość do trudnych tekstów, o umiejętność zarażenia tą miłością innych – mówi sekretarz redakcji „Literatury na Świecie”, tłumacz „Alfreda i Ginewry” Jamesa Schuylera

Media

ODBIORNIK (7): Głupie rzeczy, których nikt nie potrzebuje i inne koszmarne pomysły (Anna Desponds / Agnieszka Słodownik)

W noworocznym odcinku podkastu dwutygodnik.com Ania Desponds i Agnieszka Słodownik rozmawiają o internetowych projektach artystycznych, które krytycznie przyglądają się komunikacji internetowej i cyfrowej

Muzyka

Muzyka 2.1: Jacek Sotomski (Jan Topolski)

Doczekaliśmy się w kraju pokolenia „pozaakademickich” kompozytorów. Łączą oni porządny warsztat z refleksją, konceptem i dowcipem. Jacek Sotomski oprócz pisania błyskotliwych postinternetowych utworów współtworzy magnetofonowy duet sultan hagavik, który zawojował pogranicza retromanii i performansu

Teatr instrumentalny (Adam Wiedemann)

Dla Wojtka Blecharza muzyka ma walor przede wszystkim wizualny, marzeniem kompozytora byłoby niemal całkowite wyzucie jej z niepotrzebnej brzmieniowości na rzecz quasi-rytualnych gestów

Obyczaje

Maseczka w misia pandę (Olga Drenda)

Śledząc pilnie temat smogu, zauważyłam potrzebę szukania winnego, a także dwojakie strategie w folklorze dnia codziennego: strategię podejrzliwości i dla odmiany – upartego zaprzeczania

Mur empatii (Jakub Dymek)

Obudziliśmy się w podzielonej Ameryce, gdzie od stania w kolejce po dobre życie ludzie zdążyli się już tak zmęczyć, że wybrali na prezydenta kogoś, kto otwarcie się od nich odwrócił – mówi amerykańska socjolożka

Sztuka

Co ma Pollock do Fałata (Karol Sienkiewicz)

Zawsze i wszędzie ta nić czarna się przędzie. Nawet oglądając w Londynie amerykańskie malarstwo z połowy poprzedniego wieku, nie mogę przestać myśleć o Polsce, a w mojej głowie jak drzazga siedzi Monika Małkowska

Kawałek sklejki (Monika Stelmach)

W PRL-u tonęliśmy w błocie, bo nie mieliśmy porządnych chodników, ale piliśmy kawę z porcelanowych, ręcznie robionych filiżanek, zaprojektowanych przez świetnych artystów. Na południu Europy projektanci pracowali z myślą o zamożnych, a Polska – dla przeciętnego odbiorcy. Po wojnie trzeba było wyposażyć miliony mieszkań

Kto zamordował underground? (Jakub Bożek)

David Crowley i Daniel Muzyczuk przygotowali w Łodzi wystawę o artystycznym undergroundzie Bloku Wschodniego na podobieństwo wielopłytowego albumu rockowego. Niewielu wysłucha go w całości, ale i tak trzeba go mieć na półce

Velorex (Wojciech Grabowski)

František i Mojmir Stranscy. Marzyli o aucie dla każdego – urzędnika, robotnika, gospodyni domowej. Tanim, najtańszym na świecie. Do tego tak małym i lekkim, by można było trzymać je niemalże w mieszkaniu. Wymyślili połączenie motocykla i samochodu

Teatr

Ciało, które nie chce znaczyć (Anka Herbut)

To, co w XIX wieku proponował w teatrze Bogusławski, nie różni się od obrazów ze współczesnych teledysków, na przykład od wijącej się w kabinie prysznicowej Toni Braxton w klipie do „Un-Break My Heart” – mówią twórcy „So Emotional”

Zbliżyć się do granicy (Katarzyna Niedurny)

„Interesuje nas podchodzenie do granicy między tym, co dzikie, i tym, co ułożone, tym, co na scenie, a tym, co na widowni” – mówią reżyserka i dramaturg „Popołudnia Fauna” i „Obozu Katarakta”

Życzliwość jest polityczna (Piotr Morawski)

„Triumf woli” Pawła Demirskiego i Moniki Strzępki to wolta – od krytycznego przenicowywania mechanizmów społecznych i stawiania wcale niewesołych diagnoz po teatralną zabawę, niestroniącą od farsowości

Wiersze

Okluzja (Tadeusz Pióro)

]]>
Fri, 06 Jan 2017 00:00:00 +0100
<![CDATA[Numer 2017/201]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2017/201

Film

PROJEKT FILM: Patrz! (Anna Bielak)

Z biegiem czasu wiele rzeczy przestaje poruszać. Drżenie ustaje. Nie wiem, jak pielęgnować wrażliwość, która twardnieje. I chyba właściwie wtedy trzeba się o tę własną wrażliwość po prostu bić z rzeczywistością  – mówi jeden z najbardziej utalentowanych polskich operatorów filmowych

Detektywi i pozerzy (Piotr Mirski)

Paweł i Piotr są bohaterami dwóch seriali kryminalnych: tego pierwszego można zobaczyć w „Belfrze”, a tego drugiego w „Pakcie”. Obaj wyróżniają się grubą skórą, ciężkimi pięściami i detektywistycznym zmysłem, przyprawiającym policjantów o podziw lub konsternację

Opowieść wigilijna (Aldona Kopkiewicz)

Herzog nic nie wie i nie chce wiedzieć o świecie i człowieku jako takich, właśnie po to korzysta z form dokumentalnych, by pokazywać jednostki i przypadki. I nawet jeśli jest pesymistą, walczy też ze sobą, chce się z nędzy mrocznej gleby podnieść i poszukiwać dalej

Ciała obce (Michał Walkiewicz)

Odkrywanie kolejnych tajemnic Cronenberga na wystawie w CSW w Toruniu jest arytmiczne, dyktowane zmianami nastroju i konwencji

Jak być doskonałym (Jakub Socha)

Jarmuschowi znowu udaje się przeprowadzić coś, co dla innych jest nieosiągalne. Ilu reżyserom wybaczylibyśmy sceny, w których fragmenty wiersza tworzonego przez bohatera pisane są bezpośrednio na ekranie?

Literatura

Wisielczy humor (Adam Pluszka)

Ciekawe, że słowo „Polska” pojawia się tak często we współczesnej literaturze polskiej. We francuskiej „Francja” pojawia się znacznie rzadziej i to na przykład w postaci zjedzonego rano croissanta albo wypitej na szybko kawy

Gry w fikcje (Tomasz Wiśniewski)

Książki Schwoba, Landolfiego i OuLiPo przypominają, że proza niekoniecznie musi być komentarzem do rzekomej teraźniejszości, a współczesny młody Polak bywa nie tylko „prekariuszem”, lecz również na przykład kosmiczną zagadką

Po swoje (Marek Olszewski)

Wspólnym mianownikiem poetyckich debiutów Banaszaka, Żabnickiej i Ketzera staje się wyrywanie doświadczenia z kontekstu oswojonego języka

Media

Koniec Aleppo, koniec wiary w internet (Jarosław Kopeć)

Razem z serią bliskowschodnich zrywów rewolucyjnych umiera też wiara, że internet nas wyzwoli

Muzyka

Świat jest wuefem (Piotr Kowalczyk)

„Marmur” Taco Hemingwaya to obrazek z artystycznego czyśćca. Świata chorej ambicji i jej rewersu, czyli strachu, blokad twórczych, nerwic i urojonych dolegliwości. W polskim rapie, pielęgnującym raczej success story, taka wizja jest rzadkością

Praca medium (Izabela Smelczyńska)

Mam w sobie pewnego rodzaju butę, chamstwo. U nas lubi się myśleć o zamkniętych etapach – o międzywojniu, Piłsudskim, polskim rocku lat 80... Trochę to żałosne, to wieczne wspominanie

Software dla mas (Karolina Gogol)

Pauline Oliveros była pionierką i heroiną muzyki elektronicznej. Należała do pierwszego pokolenia muzyków, które na taką skalę wykorzystało możliwości technologiczne XX wieku. Zmarła w listopadzie 2016

Mozartowski blockbuster (Marcin Bogucki)

Jak oddać cudowność na scenie? Oto największe wyzwanie, jakie stoi przed kolejnymi wystawieniami „Czarodziejskiego fletu”. Reżyserzy inscenizacji w TW–ON Kosky i Andrade postawili na magię filmową, i to w podwójnym znaczeniu

Obyczaje

Podsumowanie 2016 (redakcja)

Nobel dla Boba Dylana i powrót Teatru Dramatycznego w Wałbrzychu. Nuda w sztuce i najlepsze filmy. Muzyczne festiwale i sztuka mediów. Redaktorzy „Dwutygodnika” podsumowują mijający rok w kulturze

WIEŚ: Karczma stała na końcu wsi, za plebanią (Iwona Kurz)

Wódki się nie sączy, tu nie ma po troszeczku. Tu się przepija, wykonuje gesty, wznosi toasty – w polskiej kulturze równie krótkie, jak haust gorzałki

Zupa z groszku (Włodzimierz Pessel)

Homofonia smog–smok przemawia do wyobraźni. Smok to bardzo konkretne przedstawienie  czyhającego na mieszczan niebezpieczeństwa, smog zaś kryje w sobie coś z abstrakcji – cząsteczki toksycznych pyłów są niewidzialne

Sztuka

Na uroczystość włożyłem rolki (Monika Stelmach)

Doszło do wielkiego skandalu, kiedy odbyły się pierwsze obchody i uczestnicy nie potrafili się ustawić, a wojsko nie umiało po pochyłym placu maszerować. Dziś już nie ma tego problemu. To miejsce żyje i tworzy się nowa historia – czarny protest w Szczecinie miał finał właśnie na placu Solidarności

Powidoki (Stach Szabłowski)

Z perspektywy drogi wiodącej przez miasto łódzkie Muzeum Sztuki jawi się jak twór z równoległego, kosmicznego wymiaru. To trochę jak ze Strzemińskim w filmie Wajdy, który spekuluje na temat „Teorii widzenia” i równolegle nie widzi, że nie ma co włożyć do garnka

Teatr

Okolice końca świata (Teresa Fazan)

„Tekton” to przykład sztuki, która nie będąc jawnie polityczną, wpasowuje się w aktualny czas w sposób niezwykle wyraźny i adekwatny. Nie sposób nie ulec wrażeniu, że budowana w spektaklu dystopijna wizja dotyczy dzisiejszego świata

Jak pokonać węża (Piotr Morawski)

„Indianie” to dobra zabawa, ale też szkoła wychowania obywatelskiego, wspólnego działania dla dobra ogółu. By pokonać węża, trzeba działać razem. Na scenie i na ulicy

Serotoninowa nadwyżka (Agata Dąbek)

Chcemy w najnowszym spektaklu na rany pochuchać, żeby się zagoiło, i dać ludziom psychiczne kocyki czy coś takiego. Chcemy pokazać, że jest dobrze i może być dobrze

Goethe karaoke (Witold Mrozek)

„Czemu do Ciebie nie piszę” pasuje do osobliwego, emo-romantycznego i zarazem po hipstersku ironicznego teatru Szpecht. Ryzyko naiwności jest tu wliczone w koszta, neurozy nikt się tutaj nie boi. A mimo to, a może dzięki temu, wszystko się udaje

Wiersze

wiersze (Hanna Janczak)

]]>

Film

PROJEKT FILM: Patrz! (Anna Bielak)

Z biegiem czasu wiele rzeczy przestaje poruszać. Drżenie ustaje. Nie wiem, jak pielęgnować wrażliwość, która twardnieje. I chyba właściwie wtedy trzeba się o tę własną wrażliwość po prostu bić z rzeczywistością  – mówi jeden z najbardziej utalentowanych polskich operatorów filmowych

Detektywi i pozerzy (Piotr Mirski)

Paweł i Piotr są bohaterami dwóch seriali kryminalnych: tego pierwszego można zobaczyć w „Belfrze”, a tego drugiego w „Pakcie”. Obaj wyróżniają się grubą skórą, ciężkimi pięściami i detektywistycznym zmysłem, przyprawiającym policjantów o podziw lub konsternację

Opowieść wigilijna (Aldona Kopkiewicz)

Herzog nic nie wie i nie chce wiedzieć o świecie i człowieku jako takich, właśnie po to korzysta z form dokumentalnych, by pokazywać jednostki i przypadki. I nawet jeśli jest pesymistą, walczy też ze sobą, chce się z nędzy mrocznej gleby podnieść i poszukiwać dalej

Ciała obce (Michał Walkiewicz)

Odkrywanie kolejnych tajemnic Cronenberga na wystawie w CSW w Toruniu jest arytmiczne, dyktowane zmianami nastroju i konwencji

Jak być doskonałym (Jakub Socha)

Jarmuschowi znowu udaje się przeprowadzić coś, co dla innych jest nieosiągalne. Ilu reżyserom wybaczylibyśmy sceny, w których fragmenty wiersza tworzonego przez bohatera pisane są bezpośrednio na ekranie?

Literatura

Wisielczy humor (Adam Pluszka)

Ciekawe, że słowo „Polska” pojawia się tak często we współczesnej literaturze polskiej. We francuskiej „Francja” pojawia się znacznie rzadziej i to na przykład w postaci zjedzonego rano croissanta albo wypitej na szybko kawy

Gry w fikcje (Tomasz Wiśniewski)

Książki Schwoba, Landolfiego i OuLiPo przypominają, że proza niekoniecznie musi być komentarzem do rzekomej teraźniejszości, a współczesny młody Polak bywa nie tylko „prekariuszem”, lecz również na przykład kosmiczną zagadką

Po swoje (Marek Olszewski)

Wspólnym mianownikiem poetyckich debiutów Banaszaka, Żabnickiej i Ketzera staje się wyrywanie doświadczenia z kontekstu oswojonego języka

Media

Koniec Aleppo, koniec wiary w internet (Jarosław Kopeć)

Razem z serią bliskowschodnich zrywów rewolucyjnych umiera też wiara, że internet nas wyzwoli

Muzyka

Świat jest wuefem (Piotr Kowalczyk)

„Marmur” Taco Hemingwaya to obrazek z artystycznego czyśćca. Świata chorej ambicji i jej rewersu, czyli strachu, blokad twórczych, nerwic i urojonych dolegliwości. W polskim rapie, pielęgnującym raczej success story, taka wizja jest rzadkością

Praca medium (Izabela Smelczyńska)

Mam w sobie pewnego rodzaju butę, chamstwo. U nas lubi się myśleć o zamkniętych etapach – o międzywojniu, Piłsudskim, polskim rocku lat 80... Trochę to żałosne, to wieczne wspominanie

Software dla mas (Karolina Gogol)

Pauline Oliveros była pionierką i heroiną muzyki elektronicznej. Należała do pierwszego pokolenia muzyków, które na taką skalę wykorzystało możliwości technologiczne XX wieku. Zmarła w listopadzie 2016

Mozartowski blockbuster (Marcin Bogucki)

Jak oddać cudowność na scenie? Oto największe wyzwanie, jakie stoi przed kolejnymi wystawieniami „Czarodziejskiego fletu”. Reżyserzy inscenizacji w TW–ON Kosky i Andrade postawili na magię filmową, i to w podwójnym znaczeniu

Obyczaje

Podsumowanie 2016 (redakcja)

Nobel dla Boba Dylana i powrót Teatru Dramatycznego w Wałbrzychu. Nuda w sztuce i najlepsze filmy. Muzyczne festiwale i sztuka mediów. Redaktorzy „Dwutygodnika” podsumowują mijający rok w kulturze

WIEŚ: Karczma stała na końcu wsi, za plebanią (Iwona Kurz)

Wódki się nie sączy, tu nie ma po troszeczku. Tu się przepija, wykonuje gesty, wznosi toasty – w polskiej kulturze równie krótkie, jak haust gorzałki

Zupa z groszku (Włodzimierz Pessel)

Homofonia smog–smok przemawia do wyobraźni. Smok to bardzo konkretne przedstawienie  czyhającego na mieszczan niebezpieczeństwa, smog zaś kryje w sobie coś z abstrakcji – cząsteczki toksycznych pyłów są niewidzialne

Sztuka

Na uroczystość włożyłem rolki (Monika Stelmach)

Doszło do wielkiego skandalu, kiedy odbyły się pierwsze obchody i uczestnicy nie potrafili się ustawić, a wojsko nie umiało po pochyłym placu maszerować. Dziś już nie ma tego problemu. To miejsce żyje i tworzy się nowa historia – czarny protest w Szczecinie miał finał właśnie na placu Solidarności

Powidoki (Stach Szabłowski)

Z perspektywy drogi wiodącej przez miasto łódzkie Muzeum Sztuki jawi się jak twór z równoległego, kosmicznego wymiaru. To trochę jak ze Strzemińskim w filmie Wajdy, który spekuluje na temat „Teorii widzenia” i równolegle nie widzi, że nie ma co włożyć do garnka

Teatr

Okolice końca świata (Teresa Fazan)

„Tekton” to przykład sztuki, która nie będąc jawnie polityczną, wpasowuje się w aktualny czas w sposób niezwykle wyraźny i adekwatny. Nie sposób nie ulec wrażeniu, że budowana w spektaklu dystopijna wizja dotyczy dzisiejszego świata

Jak pokonać węża (Piotr Morawski)

„Indianie” to dobra zabawa, ale też szkoła wychowania obywatelskiego, wspólnego działania dla dobra ogółu. By pokonać węża, trzeba działać razem. Na scenie i na ulicy

Serotoninowa nadwyżka (Agata Dąbek)

Chcemy w najnowszym spektaklu na rany pochuchać, żeby się zagoiło, i dać ludziom psychiczne kocyki czy coś takiego. Chcemy pokazać, że jest dobrze i może być dobrze

Goethe karaoke (Witold Mrozek)

„Czemu do Ciebie nie piszę” pasuje do osobliwego, emo-romantycznego i zarazem po hipstersku ironicznego teatru Szpecht. Ryzyko naiwności jest tu wliczone w koszta, neurozy nikt się tutaj nie boi. A mimo to, a może dzięki temu, wszystko się udaje

Wiersze

wiersze (Hanna Janczak)

]]>
Mon, 02 Jan 2017 00:00:00 +0100
<![CDATA[Numer 2016/200]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2016/200

Film

Nie wierz w anegdotę (Jakub Bożek)

„HyperNormalisation” Adama Curtisa to najlepszy film katastroficzny od lat, ale jako dokument ma duże dziury. Na szczęście, bo przez te dziury wlatuje powietrze

Progi przemocy (Jakub Wencel)

„Nieznajoma dziewczyna” braci Dardenne zaczyna się jak rasowy thriller, dodajmy: ze społecznym zacięciem. Potem jednak napięcie siada, a koniec jest już ckliwy

Straceńcy (Ludwika Mastalerz)

„Łotr 1” jest w swej istocie bardziej filmem wojennym osadzonym w kosmosie niż kinem przygodowym

Ginące plemię (Marcin Bogucki)

Wbrew intencjom książkowego pierwowzoru serial „Mozart in the Jungle” przyczynia się do utrwalenia stereotypu muzyka klasycznego jako odklejonego od społeczeństwa lekkoducha

Media

Postprawda w żyznej bańce wyrasta (Jarosław Kopeć)

Po co sprawdzać, czy coś jest prawdziwe, skoro według opisu na Facebooku jest i oglądają to miliony ludzi?

NUMER 200! (Redakcja)

To już 200 numerów Dwutygodnika. Przez ostatnie 7 lat opublikowaliśmy 6890 artykułów, napisanych przez 1120 autorek i autorów i przeczytanych przez ponad 3,4 mln czytelniczek i czytelników. Dziękujemy!

Nie chcemy pracować z algorytmami (Anna Desponds)

22 listopada 2016 wystartowała online polska wersja kanału kulturalnego ARTE – do wyboru dokumenty, reportaże, publicystyka, koncerty i seriale dokumentalne. W komentarzach na polskim fanpage’u kanału widzowie piszą „ARTE po polsku – to cud!”

Muzyka

Najchętniej siedziałbym w domu (Monika Stelmach)

Album Nagrobków wydaliśmy w 17 egzemplarzach.  To komentarz do sytuacji na rynku fonograficznym. 17 egzemplarzy to pewnie tyle, ile udaje się sprzedać tzw. niezależnemu artyście

Lady bez makijażu (Karol Sienkiewicz)

Zazwyczaj nie nadążam za muzyką, ale od jakiegoś czasu doganiam Lady Gagę. Właśnie wydała nową płytę

Sztuka

Karl Ove obchodzi Barbórkę (Bartosz Sadulski)

Barbórka z węglowych bachanaliów zmienia się w inhumację, a starzy górnicy w uniwersalne symbole przemijania i narodowej dumy, która każe Polakom udawać, że zgliszcza pod ich stopami to zielona trawa raju, jakim jest ich kraj

Pod naporem rzeczy (Maciej Jakubowiak)

W dziełach Daniela Spoerriego dominuje efekt niezborności. Nic tu do niczego nie pasuje, nic ze sobą nie współgra, nic nie jest uzasadnione. System języka się rozpada

Głowa, rotunda, kot (Natalia Malek)

Anachronizm Wandy Czełkowskiej jest zamierzoną kreacją. To raczej bezczas i abstrakcyjna próżnia niż gramatyczny żart. Bycie ponad czasem, wbrew zastanemu porządkowi, pod prąd

Teatr

Systematyczne kaleczenie (Anka Herbut)

Bardzo lubię kaleczyć język. Kaleczenie języka – niezależnie od tego, czy jest to język obcy, czy język wizualny – otwiera nas na nowe interpretacje. Systematyczne kaleczenie przyjętych sposobów czytania obrazów albo kaleczenie chronologii jest nas w stanie pobudzić, pootwierać

Sen o wojnie (Jakub Socha)

Michał Zadara, wystawiając „Matkę Courage” w Teatrze Narodowym, przeniósł akcję do przyszłości, którą zbudował z dzisiejszych lęków

Zakazane piosenki z Breslau (Adam Kruk)

Używając kostiumu historycznego, wrocławskie „Liżę twoje serce” stawia pytanie o to, jakich spotkań i w jakim mieście będziemy doświadczać

Konserwa mięsna (Darek Arest)

Gdy zabraknie zakłócającego harmonię świata geja, pod ręką znajdzie się puszczalska panienka, wiejski głupek, wyrodna matka albo cyklista-wegetarianin. Całe życie to weselna zabawa w krzesełka. Nie jest źle, dopóki ktoś inny ma gorzej

Wiersze

wiersze (Jakub Kornhauser)

]]>

Film

Nie wierz w anegdotę (Jakub Bożek)

„HyperNormalisation” Adama Curtisa to najlepszy film katastroficzny od lat, ale jako dokument ma duże dziury. Na szczęście, bo przez te dziury wlatuje powietrze

Progi przemocy (Jakub Wencel)

„Nieznajoma dziewczyna” braci Dardenne zaczyna się jak rasowy thriller, dodajmy: ze społecznym zacięciem. Potem jednak napięcie siada, a koniec jest już ckliwy

Straceńcy (Ludwika Mastalerz)

„Łotr 1” jest w swej istocie bardziej filmem wojennym osadzonym w kosmosie niż kinem przygodowym

Ginące plemię (Marcin Bogucki)

Wbrew intencjom książkowego pierwowzoru serial „Mozart in the Jungle” przyczynia się do utrwalenia stereotypu muzyka klasycznego jako odklejonego od społeczeństwa lekkoducha

Media

Postprawda w żyznej bańce wyrasta (Jarosław Kopeć)

Po co sprawdzać, czy coś jest prawdziwe, skoro według opisu na Facebooku jest i oglądają to miliony ludzi?

NUMER 200! (Redakcja)

To już 200 numerów Dwutygodnika. Przez ostatnie 7 lat opublikowaliśmy 6890 artykułów, napisanych przez 1120 autorek i autorów i przeczytanych przez ponad 3,4 mln czytelniczek i czytelników. Dziękujemy!

Nie chcemy pracować z algorytmami (Anna Desponds)

22 listopada 2016 wystartowała online polska wersja kanału kulturalnego ARTE – do wyboru dokumenty, reportaże, publicystyka, koncerty i seriale dokumentalne. W komentarzach na polskim fanpage’u kanału widzowie piszą „ARTE po polsku – to cud!”

Muzyka

Najchętniej siedziałbym w domu (Monika Stelmach)

Album Nagrobków wydaliśmy w 17 egzemplarzach.  To komentarz do sytuacji na rynku fonograficznym. 17 egzemplarzy to pewnie tyle, ile udaje się sprzedać tzw. niezależnemu artyście

Lady bez makijażu (Karol Sienkiewicz)

Zazwyczaj nie nadążam za muzyką, ale od jakiegoś czasu doganiam Lady Gagę. Właśnie wydała nową płytę

Sztuka

Karl Ove obchodzi Barbórkę (Bartosz Sadulski)

Barbórka z węglowych bachanaliów zmienia się w inhumację, a starzy górnicy w uniwersalne symbole przemijania i narodowej dumy, która każe Polakom udawać, że zgliszcza pod ich stopami to zielona trawa raju, jakim jest ich kraj

Pod naporem rzeczy (Maciej Jakubowiak)

W dziełach Daniela Spoerriego dominuje efekt niezborności. Nic tu do niczego nie pasuje, nic ze sobą nie współgra, nic nie jest uzasadnione. System języka się rozpada

Głowa, rotunda, kot (Natalia Malek)

Anachronizm Wandy Czełkowskiej jest zamierzoną kreacją. To raczej bezczas i abstrakcyjna próżnia niż gramatyczny żart. Bycie ponad czasem, wbrew zastanemu porządkowi, pod prąd

Teatr

Systematyczne kaleczenie (Anka Herbut)

Bardzo lubię kaleczyć język. Kaleczenie języka – niezależnie od tego, czy jest to język obcy, czy język wizualny – otwiera nas na nowe interpretacje. Systematyczne kaleczenie przyjętych sposobów czytania obrazów albo kaleczenie chronologii jest nas w stanie pobudzić, pootwierać

Sen o wojnie (Jakub Socha)

Michał Zadara, wystawiając „Matkę Courage” w Teatrze Narodowym, przeniósł akcję do przyszłości, którą zbudował z dzisiejszych lęków

Zakazane piosenki z Breslau (Adam Kruk)

Używając kostiumu historycznego, wrocławskie „Liżę twoje serce” stawia pytanie o to, jakich spotkań i w jakim mieście będziemy doświadczać

Konserwa mięsna (Darek Arest)

Gdy zabraknie zakłócającego harmonię świata geja, pod ręką znajdzie się puszczalska panienka, wiejski głupek, wyrodna matka albo cyklista-wegetarianin. Całe życie to weselna zabawa w krzesełka. Nie jest źle, dopóki ktoś inny ma gorzej

Wiersze

wiersze (Jakub Kornhauser)

]]>
Fri, 09 Dec 2016 00:00:00 +0100
<![CDATA[Numer 2016/199]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2016/199

Film

Głosy spod pokładu (Kuba Mikurda)

Ekran jest jak luneta, peryskop, który pozwala zajrzeć w równoległe światy, ale sprawia też, że one MNIE widzą. I są to światy nie zawsze przyjemne – mówi filmowiec, którego „Ederly” właśnie wszedł do kin

Leczenie homeopatyczne (Ludwika Mastalerz)

„Egzamin” to przede wszystkim opowieść o codziennych zaniechaniach i egzystencjalnej bylejakości, która niezwalczana rozrasta się jak złośliwy nowotwór.

Sala tortur (Darek Arest)

„Plac zabaw” przypomina „Słonia” Van Santa, zainspirowanego masakrą w Columbine. Oba filmy rozsiewają domysły i sugestie, ale robią to głównie po to, żeby skompromitować stojącą za nimi myślową łatwiznę

Mężczyźni po przejściach, kobiety z przeszłością (Jakub Socha)

W kinach nowe filmy Ryszarda Bugajskiego i Jana Jakuba Kolskiego. Intrygujące i nieudane

Rachunek sumienia (Adam Kruk)

Rzeczywistość czasami okazuje się tak twarda, że jej nie ruszysz, nie wyrzeźbisz – mówi Anna Zamecka o filmie „Komunia”

Literatura

Samotność ślimaka (Robert Pucek)

Do kopulacji winniczków dochodzi zwykle pod koniec wiosny. Potencjalni kochankowie wykazują oznaki pobudzenia płciowego podobne do tych, jakie można zaobserwować u psów i kotów. Wiem, że trudno to sobie wyobrazić

Domy złe (Konrad Zych)

„Każda szczęśliwa rodzina musi okazać się na swój sposób nieszczęśliwa, w nieszczęściu swym zaś – papierowa. Postaci, bardziej niż ludzi z krwi i kości, przypominają tu persony moralitetu” – esej o konfrontacjach z rodziną w młodej literaturze polskiej

Nierealizm alkomagiczny (Darek Arest)

Marcin Podolec potrafi znaleźć literacką inspirację w instrukcji obsługi żelazka. W „Morzu po kolana” odsłania komiksową naturę reportaży Marcina Kołodziejczyka, w których liczy się anegdotyczny punch, językowy efekt i wyrazisty obrazek

Świat wymaga gruntownej przemiany (Agnieszka Sowińska i Paweł Goźliński)

Zarzucano mi, że w złym świetle pokazuję autora „Wojny i pokoju”. Ale to nie tak. Lew Tołstoj był jak wielki dąb. W jego cieniu nic już nie mogło wyrosnąć, tłamsił wszystko, jego korzenie wypijały całą wodę – mówi biograf rosyjskiego pisarza

Nalot na Halberstadt (Alexander Kluge)

Dla pani Schrader, doświadczonej specjalistki, nie istniał  żaden wyobrażalny wstrząs zdolny naruszyć podział popołudnia na cztery stałe projekcje – przedpremierowe fragmenty książki o bombardowaniu niemieckiego miasta

Na lewo od poezji, na prawo od prozy (Maciej Woźniak)

„Prozę poetycką można uznać za przystanięcie w pół drogi; uchylenie się od czystej gatunkowo, skodyfikowanej formy wypowiedzi” – o kontrowersjach wokół tegorocznej nagrody Nike i nieoczekiwanym powrocie zapomnianej formy

Media

Niejedno medium (Anna Marjankowska)

Przyszłość kultury wysokiej – nie tylko z powodu poszerzonej rzeczywistości, ale też innych technologii cyfrowych – pozostaje taka sama jak wcześniej. Upadek hierarchii kultury nastąpił, zanim komputer stał się medium

ODBIORNIK (6): Robić ten out (Anna Desponds / Agnieszka Słodownik)

Czy dzieło Joyce’a to żart? Dlaczego ktoś jedzie do Bangkoku, żeby nagrać dźwięki do audiobooka? W naszym podkaście również o niekończącej się impresji z Beskidu Niskiego z głosem Andrzeja Stasiuka

Muzyka

Perkusyjne wędrówki (Bartosz Nowicki)

Od Strawińskiego i Bartóka do techno. Trzecia płyta Huberta Zemlera jest koncept albumem  o roli perkusji, perkusjonaliów i ich wzrastającym znaczeniu w muzyce XX i XXI wieku

Metalówy (Anna Szudek)

Tworzyć muzykę na własnych warunkach, a nie być tylko wersją „w spódnicy” któregoś z ikonicznych męskich artystów. To zadanie, z którym od niemal zawsze mierzyły się kobiety grające rocka. Dotyczy to szczególnie ekstremalnych odmian muzyki, takich jak black metal czy industrial

Jestem mutantem. Neonizuję (Jakub Bożek)

Wiem, że kosmopolityzm to idea skazana na niepowodzenie. To tak, jakbym miał się bić z Pudzianem. Mimo słusznej postury przegrałbym z nim w trzy sekundy. Ale nawet gdybym został zmasakrowany, a miał jeszcze jakąś świadomość, chciałbym wstać i rzucić się na niego ponownie

Synteza w synkopie (Antoni Beksiak)

Festiwale nierzadko utrwalają krąg artystów-satelitów, co może być przejawem lenistwa lub konserwatyzmu kuratorskiego, jednak bielskiej Jazzowej Jesieni można to poczytywać za zaletę. Stwarza ona pretekst do coraz to nowych spojrzeń na współczesny jazz

Obyczaje

Najnowsi barbarzyńcy (Jakub Dymek)

Alt-prawica to związani z kampanią prezydencką Donalda Trumpa skandaliści i zwolennicy teorii spiskowych, domorośli ideologowie i zwyczajne trolle. Zwycięstwo forum internetowego i mema. Witajcie w jaskini!

Podwójne okulary (Zofia Zaleska)

Mogłam nakreślić dzieje obu moich rodzin w niezależny sposób: opisać rodzinę ojca i Zagładę oraz patriotyczne zaangażowanie przodków mamy. Ale moje dwie rodziny żyły obok siebie, na tej samej ziemi. Z jakiejś jednak przyczyny jedną dotknęła Zagłada, druga zaś w całości przeżyła – mówi autorka „Fałszerzy pieprzu”

Lata 60. Dwie dekady (Jakub Bożek)

Trudno uwierzyć, by dziś otwierały się przed światem nowe perspektywy. Tymczasem pokolenie lat 60. mogło się czuć jak pierwsi pielgrzymi z Mayflower dobijający do ziemi obiecanej. Byli młodzi, mieli całe życie przed sobą i przekonanie, że to życie jest ich dziełem sztuki

Sztuka

WIEŚ: Folklor wchodzi do śródmieścia (Monika Stelmach)

Miasto próbowało wypreparować z kultury wiejskiej atrakcyjne wzory – temu służyła Cepelia i zespoły folklorystyczne. A władza potrzebowała ornamentu ludowego dla swej legitymizacji

Tysiąc myśli na sekundę (Karol Sienkiewicz)

Sharon Lockhart pokazuje właśnie nową odsłonę „Rudzienka” na wystawie w Fundacji Galerii Foksal. Czy to jednak dobry pomysł, by słynna amerykańska artystka reprezentowała Polskę na Biennale w Wenecji?

Zapętlenie (Karol Sienkiewicz)

Pierwsza retrospektywna wystawa Anny Zaradny, „Rondo znaczy koło”, zamienia się w przestrzenny, wizualno-dźwiękowy koncert rozpisany na piętro Bunkra Sztuki

Teatr

Nauka, sztuka i nowe utopie (Paweł Soszyński)

Gdyby edukacja artystyczna stała w Polsce wysoko, nie dochodziłoby do takich absurdów, jak śledztwo w sprawie spektaklu Olivera Frljicia i nie musiałabym tłumaczyć bydgoskiej prokuraturze jako biegły świadek, dlaczego ten spektakl nie obraża uczuć patriotycznych

Nekropolityka teatru (Katarzyna Niedurny)

„Teatr to puste medium, które czeka, aż ukonstytuują się inne języki, aż staną się martwe, i wtedy je przejmuje. W tym sensie bliski jest idei nekroperformansu. Teatr zawłaszcza to, co martwe, by w ogóle stać się żywym” – mówi autorka „Nekroperformansu”

Piłkarze z wyspy W. (Paweł Soszyński)

„Piłkarze” Wdowik to mistrzowska kompozycja elementów wypreparowanych z boiska, ustawionych na czarnym tle sceny. Nagle trafiamy na utopijną wyspę W. wymyśloną przez Georges'a Pereca, gdzie całe społeczeństwo kłębi się wokół Zwycięzców

Wiersze

wiersze (Gabriel Ojrzanowski)

]]>

Film

Głosy spod pokładu (Kuba Mikurda)

Ekran jest jak luneta, peryskop, który pozwala zajrzeć w równoległe światy, ale sprawia też, że one MNIE widzą. I są to światy nie zawsze przyjemne – mówi filmowiec, którego „Ederly” właśnie wszedł do kin

Leczenie homeopatyczne (Ludwika Mastalerz)

„Egzamin” to przede wszystkim opowieść o codziennych zaniechaniach i egzystencjalnej bylejakości, która niezwalczana rozrasta się jak złośliwy nowotwór.

Sala tortur (Darek Arest)

„Plac zabaw” przypomina „Słonia” Van Santa, zainspirowanego masakrą w Columbine. Oba filmy rozsiewają domysły i sugestie, ale robią to głównie po to, żeby skompromitować stojącą za nimi myślową łatwiznę

Mężczyźni po przejściach, kobiety z przeszłością (Jakub Socha)

W kinach nowe filmy Ryszarda Bugajskiego i Jana Jakuba Kolskiego. Intrygujące i nieudane

Rachunek sumienia (Adam Kruk)

Rzeczywistość czasami okazuje się tak twarda, że jej nie ruszysz, nie wyrzeźbisz – mówi Anna Zamecka o filmie „Komunia”

Literatura

Samotność ślimaka (Robert Pucek)

Do kopulacji winniczków dochodzi zwykle pod koniec wiosny. Potencjalni kochankowie wykazują oznaki pobudzenia płciowego podobne do tych, jakie można zaobserwować u psów i kotów. Wiem, że trudno to sobie wyobrazić

Domy złe (Konrad Zych)

„Każda szczęśliwa rodzina musi okazać się na swój sposób nieszczęśliwa, w nieszczęściu swym zaś – papierowa. Postaci, bardziej niż ludzi z krwi i kości, przypominają tu persony moralitetu” – esej o konfrontacjach z rodziną w młodej literaturze polskiej

Nierealizm alkomagiczny (Darek Arest)

Marcin Podolec potrafi znaleźć literacką inspirację w instrukcji obsługi żelazka. W „Morzu po kolana” odsłania komiksową naturę reportaży Marcina Kołodziejczyka, w których liczy się anegdotyczny punch, językowy efekt i wyrazisty obrazek

Świat wymaga gruntownej przemiany (Agnieszka Sowińska i Paweł Goźliński)

Zarzucano mi, że w złym świetle pokazuję autora „Wojny i pokoju”. Ale to nie tak. Lew Tołstoj był jak wielki dąb. W jego cieniu nic już nie mogło wyrosnąć, tłamsił wszystko, jego korzenie wypijały całą wodę – mówi biograf rosyjskiego pisarza

Nalot na Halberstadt (Alexander Kluge)

Dla pani Schrader, doświadczonej specjalistki, nie istniał  żaden wyobrażalny wstrząs zdolny naruszyć podział popołudnia na cztery stałe projekcje – przedpremierowe fragmenty książki o bombardowaniu niemieckiego miasta

Na lewo od poezji, na prawo od prozy (Maciej Woźniak)

„Prozę poetycką można uznać za przystanięcie w pół drogi; uchylenie się od czystej gatunkowo, skodyfikowanej formy wypowiedzi” – o kontrowersjach wokół tegorocznej nagrody Nike i nieoczekiwanym powrocie zapomnianej formy

Media

Niejedno medium (Anna Marjankowska)

Przyszłość kultury wysokiej – nie tylko z powodu poszerzonej rzeczywistości, ale też innych technologii cyfrowych – pozostaje taka sama jak wcześniej. Upadek hierarchii kultury nastąpił, zanim komputer stał się medium

ODBIORNIK (6): Robić ten out (Anna Desponds / Agnieszka Słodownik)

Czy dzieło Joyce’a to żart? Dlaczego ktoś jedzie do Bangkoku, żeby nagrać dźwięki do audiobooka? W naszym podkaście również o niekończącej się impresji z Beskidu Niskiego z głosem Andrzeja Stasiuka

Muzyka

Perkusyjne wędrówki (Bartosz Nowicki)

Od Strawińskiego i Bartóka do techno. Trzecia płyta Huberta Zemlera jest koncept albumem  o roli perkusji, perkusjonaliów i ich wzrastającym znaczeniu w muzyce XX i XXI wieku

Metalówy (Anna Szudek)

Tworzyć muzykę na własnych warunkach, a nie być tylko wersją „w spódnicy” któregoś z ikonicznych męskich artystów. To zadanie, z którym od niemal zawsze mierzyły się kobiety grające rocka. Dotyczy to szczególnie ekstremalnych odmian muzyki, takich jak black metal czy industrial

Jestem mutantem. Neonizuję (Jakub Bożek)

Wiem, że kosmopolityzm to idea skazana na niepowodzenie. To tak, jakbym miał się bić z Pudzianem. Mimo słusznej postury przegrałbym z nim w trzy sekundy. Ale nawet gdybym został zmasakrowany, a miał jeszcze jakąś świadomość, chciałbym wstać i rzucić się na niego ponownie

Synteza w synkopie (Antoni Beksiak)

Festiwale nierzadko utrwalają krąg artystów-satelitów, co może być przejawem lenistwa lub konserwatyzmu kuratorskiego, jednak bielskiej Jazzowej Jesieni można to poczytywać za zaletę. Stwarza ona pretekst do coraz to nowych spojrzeń na współczesny jazz

Obyczaje

Najnowsi barbarzyńcy (Jakub Dymek)

Alt-prawica to związani z kampanią prezydencką Donalda Trumpa skandaliści i zwolennicy teorii spiskowych, domorośli ideologowie i zwyczajne trolle. Zwycięstwo forum internetowego i mema. Witajcie w jaskini!

Podwójne okulary (Zofia Zaleska)

Mogłam nakreślić dzieje obu moich rodzin w niezależny sposób: opisać rodzinę ojca i Zagładę oraz patriotyczne zaangażowanie przodków mamy. Ale moje dwie rodziny żyły obok siebie, na tej samej ziemi. Z jakiejś jednak przyczyny jedną dotknęła Zagłada, druga zaś w całości przeżyła – mówi autorka „Fałszerzy pieprzu”

Lata 60. Dwie dekady (Jakub Bożek)

Trudno uwierzyć, by dziś otwierały się przed światem nowe perspektywy. Tymczasem pokolenie lat 60. mogło się czuć jak pierwsi pielgrzymi z Mayflower dobijający do ziemi obiecanej. Byli młodzi, mieli całe życie przed sobą i przekonanie, że to życie jest ich dziełem sztuki

Sztuka

WIEŚ: Folklor wchodzi do śródmieścia (Monika Stelmach)

Miasto próbowało wypreparować z kultury wiejskiej atrakcyjne wzory – temu służyła Cepelia i zespoły folklorystyczne. A władza potrzebowała ornamentu ludowego dla swej legitymizacji

Tysiąc myśli na sekundę (Karol Sienkiewicz)

Sharon Lockhart pokazuje właśnie nową odsłonę „Rudzienka” na wystawie w Fundacji Galerii Foksal. Czy to jednak dobry pomysł, by słynna amerykańska artystka reprezentowała Polskę na Biennale w Wenecji?

Zapętlenie (Karol Sienkiewicz)

Pierwsza retrospektywna wystawa Anny Zaradny, „Rondo znaczy koło”, zamienia się w przestrzenny, wizualno-dźwiękowy koncert rozpisany na piętro Bunkra Sztuki

Teatr

Nauka, sztuka i nowe utopie (Paweł Soszyński)

Gdyby edukacja artystyczna stała w Polsce wysoko, nie dochodziłoby do takich absurdów, jak śledztwo w sprawie spektaklu Olivera Frljicia i nie musiałabym tłumaczyć bydgoskiej prokuraturze jako biegły świadek, dlaczego ten spektakl nie obraża uczuć patriotycznych

Nekropolityka teatru (Katarzyna Niedurny)

„Teatr to puste medium, które czeka, aż ukonstytuują się inne języki, aż staną się martwe, i wtedy je przejmuje. W tym sensie bliski jest idei nekroperformansu. Teatr zawłaszcza to, co martwe, by w ogóle stać się żywym” – mówi autorka „Nekroperformansu”

Piłkarze z wyspy W. (Paweł Soszyński)

„Piłkarze” Wdowik to mistrzowska kompozycja elementów wypreparowanych z boiska, ustawionych na czarnym tle sceny. Nagle trafiamy na utopijną wyspę W. wymyśloną przez Georges'a Pereca, gdzie całe społeczeństwo kłębi się wokół Zwycięzców

Wiersze

wiersze (Gabriel Ojrzanowski)

]]>
Fri, 25 Nov 2016 00:00:00 +0100
<![CDATA[Numer 2016/198]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2016/198

Film

Szmata, broń i kaseta wideo (Iwona Kurz)

Największa siła „Dobrej żony” kryje się w mikroobserwacjach, wiele mówiących o codziennych praktykach społecznych oraz nieujawnionych afektach, które się w nich wyrażają

Pyton i Schopenhauer (Jakub Socha)

Ogląda człowiek „Pitbulla. Niebezpieczne kobiety” i oczom nie wierzy

Wszyscy jesteśmy nieudacznikami (Bartosz Żurawiecki)

W pierwszym rzędzie „Zwierzęta nocy” traktują o relacjach międzyludzkich, które przyprawiają nas o śmiertelny lęk, straszniejszy nawet niż ten, jaki budzą w nas gwałty i morderstwa

Literatura

Trzy klocki w puzzlach (Adam Pluszka)

Tłumaczenie Agnona daje radość i przedziwnie uspokaja. Człowiek jest sam na sam z hebrajskim tekstem. To bardzo kojące. No bo reszta, wiadomo: bolą oczy, boli kręgosłup, boli tyłek, bolą zęby od landrynek, w żołądku chlupie kawa – mówi tłumacz „Przypowieści o skrybie”

Nierzeczywisty (Paweł Kozioł)

W „Ściszonym nagle życiu” Dariusz Suska nie tylko mówi o zmarłych, ale także sprytnie inscenizuje swoje spotkania z nimi. Nie tylko stwierdza bliskość nieżyjących, ale także przedstawia ją w sposób, którego można się bać

Mikrostadka (Maja Staśko)

Jesteśmy ludźmi – leniwymi, zazdrosnymi, zamkniętymi, przestraszonymi, ciężkimi, zaborczymi, nietolerancyjnymi ludźmi – którzy mimo że żyją w stadzie liczącym sobie 7 miliardów osobników, zachowują się tak, jakby tego stada nie było

Innego należy uciszyć (Krzysztof Cieślik)

Zadziwia mnie, że wstydzimy się seksu, a nie wstydzimy zabijania – mówi tegoroczny laureat Pulitzera, autor powieści „Sympatyk”

Media

Teraźniejszość znika (Arkadiusz Półtorak)

Teraźniejszość to rzadkość. Wyposażeni w całą dostępną nam machinerię wcale nie żyjemy tu i teraz, lecz w miejscu przepływu między przeszłością a tym, co nadchodzi. Teraźniejszość przydarza się nam całkiem wyjątkowo

Horror statystyk (Maciej Jakubowiak)

W Pensylwanii wygra Trump, bo prowadzi Clinton, na Florydzie prowadzi Trump, więc wygra Trump. Można oszaleć – relacja z wieczoru wyborczego w internecie

Muzyka

Pokazałam całą siebie (Marta Januszkiewicz)

Od zawsze byłam otoczona muzyką. I od zawsze byłam na scenie, jeszcze przed urodzeniem. Kiedy miałam dwa lata, wzięłam skrzypce do rąk. To wszystko przebiegło bardzo naturalnie – mówi zwyciężczyni XV Międzynarodowego Konkursu Skrzypcowego im. Henryka Wieniawskiego

Szok i niedowierzanie (Borys Dejnarowicz)

Reynolds to wciąż jeden z niewielu krytyków, na których artykuły i wydawnictwa czeka się jak na nowe płyty ulubionych zespołów. Właśnie ukazała się jego książka o glam rocku

Paradoks muzyki prywatnej (Jan Topolski)

W epoce festiwalomanii, grantozy, miejskich marketingów i komercyjnego targetowania festiwal Musica Privata to przedsięwzięcie szczególnie cenne. Stylistyka koncertów łódzkiej imprezy przełamuje najróżniejsze ograniczenia gatunkowe

Obyczaje

WIEŚ: Ideały demokratyczne (Ewa Tatar)

Robiliśmy dobrą gazetę, mogę to uczciwie powiedzieć. Czytaną też w mieście. W szybkim czasie osiągnęliśmy pół miliona nakładu, a mogliśmy sprzedawać dużo więcej, tylko nie starczało papieru. Na wsiach jeden egzemplarz czytało nawet parę osób. I tak do 1968 roku – mówi redaktorka naczelna „Nowej Wsi”

Projekcja przedwyborcza (Jakub Socha)

W tygodniu przedwyborczym nie czuć było w Nowym Jorku wielkiego podniecenia polityką. Gazet już chyba nikt tu nie czyta, a ulica żyła swoim życiem

Biegiem przez Mazowsze (Natalia Fiedorczuk)

„Baudrillard nienawidził biegaczy. Gardził nimi i drwił z ich nadęcia. Figura joggera – truchtacza, i sam akt truchtu to w jego soczystych cytatach solipsystyczna, nieprowadząca do niczego aktywność” – pisze autorka „Jak pokochać centra handlowe”

Teatr

Siła kobiet, siła teatralności (Piotr Morawski)

Najnowszy spektakl Janiczak i Rubina o rewolucji, która ma przynieść wolność i równość, a dba tylko o interes mężczyzn, nie może – zwłaszcza po czarnym proteście z 3 października – nie rezonować

Uniewinnienie (Katarzyna Niedurny)

„Leni Riefenstahl. Epizody niepamięci” Marciniak to spektakl nieprzemyślany i chaotyczny. Jednak to nie jego struktura czy kwestie związane z estetyką są jego największą wadą. Najbardziej uderzająca jest jego wymowa

Zabójcza farsa (Paweł Soszyński)

„Myśli nowoczesnego Polaka. Roman Dmowski” Grzegorza Laszuka to punkrockowe variétés, w którym odbija się dalece niepoważny, groźny, odstręczający kabaret „dobrej zmiany”

Morawski. Demolka (Paweł Soszyński)

Energia wrocławskiego Teatru Polskiego ulega rozproszeniu. Cezary Morawski zlikwidował właśnie punkty węzłowe, które na przestrzeni lat stwarzały ten zespół i mogłyby, mimo wszystko, utrzymać jego energię

Wiersze

wiersze (Katarzyna Zwolska-Płusa)

]]>

Film

Szmata, broń i kaseta wideo (Iwona Kurz)

Największa siła „Dobrej żony” kryje się w mikroobserwacjach, wiele mówiących o codziennych praktykach społecznych oraz nieujawnionych afektach, które się w nich wyrażają

Pyton i Schopenhauer (Jakub Socha)

Ogląda człowiek „Pitbulla. Niebezpieczne kobiety” i oczom nie wierzy

Wszyscy jesteśmy nieudacznikami (Bartosz Żurawiecki)

W pierwszym rzędzie „Zwierzęta nocy” traktują o relacjach międzyludzkich, które przyprawiają nas o śmiertelny lęk, straszniejszy nawet niż ten, jaki budzą w nas gwałty i morderstwa

Literatura

Trzy klocki w puzzlach (Adam Pluszka)

Tłumaczenie Agnona daje radość i przedziwnie uspokaja. Człowiek jest sam na sam z hebrajskim tekstem. To bardzo kojące. No bo reszta, wiadomo: bolą oczy, boli kręgosłup, boli tyłek, bolą zęby od landrynek, w żołądku chlupie kawa – mówi tłumacz „Przypowieści o skrybie”

Nierzeczywisty (Paweł Kozioł)

W „Ściszonym nagle życiu” Dariusz Suska nie tylko mówi o zmarłych, ale także sprytnie inscenizuje swoje spotkania z nimi. Nie tylko stwierdza bliskość nieżyjących, ale także przedstawia ją w sposób, którego można się bać

Mikrostadka (Maja Staśko)

Jesteśmy ludźmi – leniwymi, zazdrosnymi, zamkniętymi, przestraszonymi, ciężkimi, zaborczymi, nietolerancyjnymi ludźmi – którzy mimo że żyją w stadzie liczącym sobie 7 miliardów osobników, zachowują się tak, jakby tego stada nie było

Innego należy uciszyć (Krzysztof Cieślik)

Zadziwia mnie, że wstydzimy się seksu, a nie wstydzimy zabijania – mówi tegoroczny laureat Pulitzera, autor powieści „Sympatyk”

Media

Teraźniejszość znika (Arkadiusz Półtorak)

Teraźniejszość to rzadkość. Wyposażeni w całą dostępną nam machinerię wcale nie żyjemy tu i teraz, lecz w miejscu przepływu między przeszłością a tym, co nadchodzi. Teraźniejszość przydarza się nam całkiem wyjątkowo

Horror statystyk (Maciej Jakubowiak)

W Pensylwanii wygra Trump, bo prowadzi Clinton, na Florydzie prowadzi Trump, więc wygra Trump. Można oszaleć – relacja z wieczoru wyborczego w internecie

Muzyka

Pokazałam całą siebie (Marta Januszkiewicz)

Od zawsze byłam otoczona muzyką. I od zawsze byłam na scenie, jeszcze przed urodzeniem. Kiedy miałam dwa lata, wzięłam skrzypce do rąk. To wszystko przebiegło bardzo naturalnie – mówi zwyciężczyni XV Międzynarodowego Konkursu Skrzypcowego im. Henryka Wieniawskiego

Szok i niedowierzanie (Borys Dejnarowicz)

Reynolds to wciąż jeden z niewielu krytyków, na których artykuły i wydawnictwa czeka się jak na nowe płyty ulubionych zespołów. Właśnie ukazała się jego książka o glam rocku

Paradoks muzyki prywatnej (Jan Topolski)

W epoce festiwalomanii, grantozy, miejskich marketingów i komercyjnego targetowania festiwal Musica Privata to przedsięwzięcie szczególnie cenne. Stylistyka koncertów łódzkiej imprezy przełamuje najróżniejsze ograniczenia gatunkowe

Obyczaje

WIEŚ: Ideały demokratyczne (Ewa Tatar)

Robiliśmy dobrą gazetę, mogę to uczciwie powiedzieć. Czytaną też w mieście. W szybkim czasie osiągnęliśmy pół miliona nakładu, a mogliśmy sprzedawać dużo więcej, tylko nie starczało papieru. Na wsiach jeden egzemplarz czytało nawet parę osób. I tak do 1968 roku – mówi redaktorka naczelna „Nowej Wsi”

Projekcja przedwyborcza (Jakub Socha)

W tygodniu przedwyborczym nie czuć było w Nowym Jorku wielkiego podniecenia polityką. Gazet już chyba nikt tu nie czyta, a ulica żyła swoim życiem

Biegiem przez Mazowsze (Natalia Fiedorczuk)

„Baudrillard nienawidził biegaczy. Gardził nimi i drwił z ich nadęcia. Figura joggera – truchtacza, i sam akt truchtu to w jego soczystych cytatach solipsystyczna, nieprowadząca do niczego aktywność” – pisze autorka „Jak pokochać centra handlowe”

Teatr

Siła kobiet, siła teatralności (Piotr Morawski)

Najnowszy spektakl Janiczak i Rubina o rewolucji, która ma przynieść wolność i równość, a dba tylko o interes mężczyzn, nie może – zwłaszcza po czarnym proteście z 3 października – nie rezonować

Uniewinnienie (Katarzyna Niedurny)

„Leni Riefenstahl. Epizody niepamięci” Marciniak to spektakl nieprzemyślany i chaotyczny. Jednak to nie jego struktura czy kwestie związane z estetyką są jego największą wadą. Najbardziej uderzająca jest jego wymowa

Zabójcza farsa (Paweł Soszyński)

„Myśli nowoczesnego Polaka. Roman Dmowski” Grzegorza Laszuka to punkrockowe variétés, w którym odbija się dalece niepoważny, groźny, odstręczający kabaret „dobrej zmiany”

Morawski. Demolka (Paweł Soszyński)

Energia wrocławskiego Teatru Polskiego ulega rozproszeniu. Cezary Morawski zlikwidował właśnie punkty węzłowe, które na przestrzeni lat stwarzały ten zespół i mogłyby, mimo wszystko, utrzymać jego energię

Wiersze

wiersze (Katarzyna Zwolska-Płusa)

]]>
Fri, 11 Nov 2016 00:00:00 +0100
<![CDATA[Numer 2016/197]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2016/197

Film

Nie chce zniknąć (Anka Herbut)

W filmie „Słońce, to słońce mnie oślepiło” jest i polski Kościół katolicki, i niewiedza pomieszana z lękiem. Jest ksenofobia, kwestia uchodźców i eskapizm

Pierwsza rodzina (Bartosz Żurawiecki)

Niedawno oglądaliśmy „Ostatnią rodzinę” Beksińskich, teraz zaś możemy się przyjrzeć „pierwszej rodzinie”, ufundowanej na przemocy i patriarchalnych regułach

Z deszczu pod rynnę (Jakub Socha)

„Ja, Daniel Blake” to film jak najbardziej słuszny, ale niestety niestrawny

Małpowanie (Grzegorz Stępniak)

Jeszcze do niedawna przewrót kulturowy, jakiego dokonały stacje pokroju HBO i Showtime z ich flagowymi produkcjami, oddziaływał mocno na kino. Jednak inspiracje zdają się płynąć również w odwrotnym kierunku: z dużego – na mały ekran

Akwarium (Jakub Socha)

Łagodni i rozmarzeni bohaterowie Marczaka zdają się żyć w wielkim akwarium, poza społeczeństwem i polityką, zainteresowani tylko sobą i swoim prywatnym Sturm und Drang

Gorset i ośmiornica (Darek Arest)

Nie ma co kluczyć z klasyfikacją – „Służąca” to w zasadzie kino erotyczne. Ale Park Chan-wooka interesuje właśnie materia erotyki, a nie seksu

Literatura

Wibrator w krwi skąpany (Tomasz Pstrągowski)

Komiks Tamburiniego i Liberatorego to brawurowa, undergroundowa jazda bez trzymanki. Brutalny, seksistowski żart, który nie zrewolucjonizował komiksu, ale na pewno przesunął granice tego, co można w nim pokazywać

Po katastrofie (Paweł Kozioł)

W poemacie „Nie” Konrad Góra przekonuje, że jeśli świat uznamy za globalną wioskę, to każda śmierć jest śmiercią w sąsiedztwie. I dedykuje go ofiarom katastrofy budowlanej w Bangladeszu

Kompromitująca normalność (Zofia Zaleska)

Wierzę w opiekuńcze, interwencyjne siły sztuki i najwyraźniej różne instytucje pomagające uchodźcom także w nie wierzą 

Najgorsze są martwe zdania (Krzysztof Cieślik)

To, o czym się nie mówi, zawsze jest bardziej drastyczne od tego, o czym się opowiada. Za mową skrywa się milczenie, a za tragedią zawsze czai się inna tragedia, której nikt nie chce przedstawić

Frajda i zgroza (Łukasz Najder i Marcin Wróbel)

George Saunders, jeden z najbardziej oryginalnych współczesnych pisarzy amerykańskich, nareszcie jest w Polsce. Choć pierwszy kontakt z wyborem jego opowiadań w tłumaczeniu Michała Kłobukowskiego bywa czasem dziwnym doświadczeniem

Muzyka

Wszystkie strony świata (Michał Pudło)

Edycja „The Dream” była śnieniem, „The End” dojmującym poczuciem kresu, „Interference” zaburzeniem społecznej tkanki. Dopiero jednak „Dislocation” czyni różnicę i oddziela grubą kreską  tegoroczną odsłonę krakowskiego Unsoundu od poprzednich

Hydraulika wnętrza gór (Jakub Wencel)

Jeśli płyta Resiny ma być muzycznym ćwiczeniem z myślenia o naturze, to stara się ona przede wszystkim podkreślić jej niedostępność. To muzyka, która nie „zachwyca” ani nie „porusza”, ale wywołuje satysfakcjonujący dyskomfort

Musical science fiction (Piotr Tkacz)

Debiutancki album amerykańskiej producentki Katie Gately można porównać do panoramicznego obrazu wyświetlanego na wielkim ekranie. Powinny być w nim pościgi i dużo jazd kamery po wyszukanych trajektoriach

Chaos z chaosu (Łukasz Łoziński)

„Skeleton Tree” to chyba najbardziej niezrozumiały album Cave'a i The Bad Seeds. Z jednej strony  zespół szuka rozmaitych dróg transgresji. Z drugiej oddziela się od rzeczywistości cudzymi konwencjami, wielosłowiem i łatwymi wzruszeniami

Poeci umierają (Jacek Skolimowski)

Minął pierwszy rok rządów nowej władzy. Co na temat sytuacji w Polsce mają do powiedzenia Muniek i Kazik? Tylko to, co przeczytali w internecie i zobaczyli w telewizji

Zwrot minimalistyczny (Artur Szarecki)

Czy polska alternatywa przeżywa właśnie pełnokrwisty romans z minimalizmem?  Mogą o tym świadczyć trzy tegoroczne płyty wydane przez prężnie działającą krakowską wytwórnię Instant Classic

Lou kontra ludzie (Howard Sounes)

Bardzo niewielu ludzi potrafiło na dłuższą metę znosić jego humory. Lou Reed popadał w konflikt praktycznie ze wszystkimi. Zawsze kogoś szczególnie nie lubił. Za każdym razem był to ktoś inny

Obyczaje

Konflikt domowy (Anna J. Dudek)

Mówisz o braku poczucia humoru? Bardzo wielu komików we Francji ma podwójne korzenie – muzułmańskie i europejskie. Kiedy jesteś w tak ambiwalentnej sytuacji, zaczynasz sam z siebie żartować – mówi autorka „Muzułmanów w Europie”

Wołyń nie potrzebuje metafory (Stanisław Łubieński)

Jeżeli Ukraińcy przyjmą do wiadomości wołyńską zbrodnię, a my zrozumiemy, że istnieje też inna, chlubna karta w historii UPA, jeżeli każdy spuści odrobinę z tonu, to będziemy w stanie się dogadać – mówi autor „Sprawiedliwych zdrajców”

Sztuka

Artysta, faun, gej (Karol Sienkiewicz)

Salon Akademii przypomina postać Krzysztofa Junga i wydobywa najciekawsze momenty w jego twórczości – intymność i męsko-męską erotykę. Przy okazji powraca pytanie o milczenie

Bez Emilii (Monika Stelmach)

Prawa rynku będą zwyciężały nad estetyką, dopóki nie powstaną mechanizmy prawne, które pozwolą na lepszą ochronę architektury modernistycznej. Zostanie to, co jest najcięższe w modernizmie, czyli wielkie osiedla. Estetyka przegra z ekonomią

Teatr

Ekologia sztuki (Paweł Soszyński)

„W rozmowie z Centrum Kultury w Lublinie zapytałem, czy zdają sobie sprawę, że zabierają kolejny z ostatnich milimetrów sceny dla polskiego tańca” – mówi tancerz, kurator odwołanego właśnie MAAT Festival

Gdzie podziać oczy? (Paweł Soszyński)

Szkoda, że Wojtek Blecharz nie mógł się zdecydować – czy chce w TR Warszawa stworzyć immersyjne doświadczenie muzyczne, czy spektakl edukacyjny

Widmowa polifonia (Katarzyna Niedurny)

W „Czekając na Godota” w reżyserii Michała Borczucha teatr jako medium wygrywa, na przekór wszystkim zmurszałym konwencjom, pustym gestom i ograniczeniom. A może właśnie dzięki nim?

Powrót bogów (Nikodem Karolak)

„Trojanki” Tadashiego Suzukiego to w gruncie rzeczy spektakl o metempsychozie, pod koniec której docieramy aż do czasów współczesnych, a także opowieść o uciemiężonych przez mężczyzn kobietach, hymn na ich cześć

Wiersze

wiersze (Rafał Hille)

]]>

Film

Nie chce zniknąć (Anka Herbut)

W filmie „Słońce, to słońce mnie oślepiło” jest i polski Kościół katolicki, i niewiedza pomieszana z lękiem. Jest ksenofobia, kwestia uchodźców i eskapizm

Pierwsza rodzina (Bartosz Żurawiecki)

Niedawno oglądaliśmy „Ostatnią rodzinę” Beksińskich, teraz zaś możemy się przyjrzeć „pierwszej rodzinie”, ufundowanej na przemocy i patriarchalnych regułach

Z deszczu pod rynnę (Jakub Socha)

„Ja, Daniel Blake” to film jak najbardziej słuszny, ale niestety niestrawny

Małpowanie (Grzegorz Stępniak)

Jeszcze do niedawna przewrót kulturowy, jakiego dokonały stacje pokroju HBO i Showtime z ich flagowymi produkcjami, oddziaływał mocno na kino. Jednak inspiracje zdają się płynąć również w odwrotnym kierunku: z dużego – na mały ekran

Akwarium (Jakub Socha)

Łagodni i rozmarzeni bohaterowie Marczaka zdają się żyć w wielkim akwarium, poza społeczeństwem i polityką, zainteresowani tylko sobą i swoim prywatnym Sturm und Drang

Gorset i ośmiornica (Darek Arest)

Nie ma co kluczyć z klasyfikacją – „Służąca” to w zasadzie kino erotyczne. Ale Park Chan-wooka interesuje właśnie materia erotyki, a nie seksu

Literatura

Wibrator w krwi skąpany (Tomasz Pstrągowski)

Komiks Tamburiniego i Liberatorego to brawurowa, undergroundowa jazda bez trzymanki. Brutalny, seksistowski żart, który nie zrewolucjonizował komiksu, ale na pewno przesunął granice tego, co można w nim pokazywać

Po katastrofie (Paweł Kozioł)

W poemacie „Nie” Konrad Góra przekonuje, że jeśli świat uznamy za globalną wioskę, to każda śmierć jest śmiercią w sąsiedztwie. I dedykuje go ofiarom katastrofy budowlanej w Bangladeszu

Kompromitująca normalność (Zofia Zaleska)

Wierzę w opiekuńcze, interwencyjne siły sztuki i najwyraźniej różne instytucje pomagające uchodźcom także w nie wierzą 

Najgorsze są martwe zdania (Krzysztof Cieślik)

To, o czym się nie mówi, zawsze jest bardziej drastyczne od tego, o czym się opowiada. Za mową skrywa się milczenie, a za tragedią zawsze czai się inna tragedia, której nikt nie chce przedstawić

Frajda i zgroza (Łukasz Najder i Marcin Wróbel)

George Saunders, jeden z najbardziej oryginalnych współczesnych pisarzy amerykańskich, nareszcie jest w Polsce. Choć pierwszy kontakt z wyborem jego opowiadań w tłumaczeniu Michała Kłobukowskiego bywa czasem dziwnym doświadczeniem

Muzyka

Wszystkie strony świata (Michał Pudło)

Edycja „The Dream” była śnieniem, „The End” dojmującym poczuciem kresu, „Interference” zaburzeniem społecznej tkanki. Dopiero jednak „Dislocation” czyni różnicę i oddziela grubą kreską  tegoroczną odsłonę krakowskiego Unsoundu od poprzednich

Hydraulika wnętrza gór (Jakub Wencel)

Jeśli płyta Resiny ma być muzycznym ćwiczeniem z myślenia o naturze, to stara się ona przede wszystkim podkreślić jej niedostępność. To muzyka, która nie „zachwyca” ani nie „porusza”, ale wywołuje satysfakcjonujący dyskomfort

Musical science fiction (Piotr Tkacz)

Debiutancki album amerykańskiej producentki Katie Gately można porównać do panoramicznego obrazu wyświetlanego na wielkim ekranie. Powinny być w nim pościgi i dużo jazd kamery po wyszukanych trajektoriach

Chaos z chaosu (Łukasz Łoziński)

„Skeleton Tree” to chyba najbardziej niezrozumiały album Cave'a i The Bad Seeds. Z jednej strony  zespół szuka rozmaitych dróg transgresji. Z drugiej oddziela się od rzeczywistości cudzymi konwencjami, wielosłowiem i łatwymi wzruszeniami

Poeci umierają (Jacek Skolimowski)

Minął pierwszy rok rządów nowej władzy. Co na temat sytuacji w Polsce mają do powiedzenia Muniek i Kazik? Tylko to, co przeczytali w internecie i zobaczyli w telewizji

Zwrot minimalistyczny (Artur Szarecki)

Czy polska alternatywa przeżywa właśnie pełnokrwisty romans z minimalizmem?  Mogą o tym świadczyć trzy tegoroczne płyty wydane przez prężnie działającą krakowską wytwórnię Instant Classic

Lou kontra ludzie (Howard Sounes)

Bardzo niewielu ludzi potrafiło na dłuższą metę znosić jego humory. Lou Reed popadał w konflikt praktycznie ze wszystkimi. Zawsze kogoś szczególnie nie lubił. Za każdym razem był to ktoś inny

Obyczaje

Konflikt domowy (Anna J. Dudek)

Mówisz o braku poczucia humoru? Bardzo wielu komików we Francji ma podwójne korzenie – muzułmańskie i europejskie. Kiedy jesteś w tak ambiwalentnej sytuacji, zaczynasz sam z siebie żartować – mówi autorka „Muzułmanów w Europie”

Wołyń nie potrzebuje metafory (Stanisław Łubieński)

Jeżeli Ukraińcy przyjmą do wiadomości wołyńską zbrodnię, a my zrozumiemy, że istnieje też inna, chlubna karta w historii UPA, jeżeli każdy spuści odrobinę z tonu, to będziemy w stanie się dogadać – mówi autor „Sprawiedliwych zdrajców”

Sztuka

Artysta, faun, gej (Karol Sienkiewicz)

Salon Akademii przypomina postać Krzysztofa Junga i wydobywa najciekawsze momenty w jego twórczości – intymność i męsko-męską erotykę. Przy okazji powraca pytanie o milczenie

Bez Emilii (Monika Stelmach)

Prawa rynku będą zwyciężały nad estetyką, dopóki nie powstaną mechanizmy prawne, które pozwolą na lepszą ochronę architektury modernistycznej. Zostanie to, co jest najcięższe w modernizmie, czyli wielkie osiedla. Estetyka przegra z ekonomią

Teatr

Ekologia sztuki (Paweł Soszyński)

„W rozmowie z Centrum Kultury w Lublinie zapytałem, czy zdają sobie sprawę, że zabierają kolejny z ostatnich milimetrów sceny dla polskiego tańca” – mówi tancerz, kurator odwołanego właśnie MAAT Festival

Gdzie podziać oczy? (Paweł Soszyński)

Szkoda, że Wojtek Blecharz nie mógł się zdecydować – czy chce w TR Warszawa stworzyć immersyjne doświadczenie muzyczne, czy spektakl edukacyjny

Widmowa polifonia (Katarzyna Niedurny)

W „Czekając na Godota” w reżyserii Michała Borczucha teatr jako medium wygrywa, na przekór wszystkim zmurszałym konwencjom, pustym gestom i ograniczeniom. A może właśnie dzięki nim?

Powrót bogów (Nikodem Karolak)

„Trojanki” Tadashiego Suzukiego to w gruncie rzeczy spektakl o metempsychozie, pod koniec której docieramy aż do czasów współczesnych, a także opowieść o uciemiężonych przez mężczyzn kobietach, hymn na ich cześć

Wiersze

wiersze (Rafał Hille)

]]>
Wed, 26 Oct 2016 00:00:00 +0200
<![CDATA[Numer 2016/196]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2016/196

Film

OSTATNIA DEKADA: Zwrot antyrealistyczny (Jakub Majmurek)

Czy zwrot antyrealistyczny, charakterystyczny dla reżyserów urodzonych w latach 80., utrzyma się, czy padnie pod naporem publiczności domagającej się innego portretu niż ten wzięty z sundance'owych schematów?

Zbłąkane obrazy (Iwona Kurz)

Andrzej Wajda stworzył opowieść mitologiczną dla wojny i powojnia, zanim jeszcze mieliśmy historię tego okresu. Nie ma dziś polskiego romantyzmu, historii PRL i historii jego debat bez tego twórcy

Literatura

OSTATNIA DEKADA: Rozkwit i zmierzch demokracji poetyckiej (Maciej Woźniak)

Portale poetyckie stanowiły zapowiedź tego, co niedługo po ich zapaści stało się z całą polską demokracją. Poezja internetowa okazała się awangardą, tyle że nie literatury, a rzeczywistości

Jak sobie wyobrażać wiersze (Maciej Woźniak)

Świetlicki odzywający się w „Drobnej zmianie” skondensowaną, nader zwięzłą i skupioną prozą nie jest mniej liryczny niż dawniej. To emocjonalna powściągliwość wydaje się przyczyną sięgnięcia po skromną formę notatki poetyckiej

Rwandyjska historia jest kobietą (Krzysztof Cieślik)

Jeśli ktoś z Hutu chciał się stać Tutsi, wystarczyło, że nabył dwanaście krów. Dopiero kolonizatorzy, z potrzeby systematyzacji i mitologizacji, zantagonizowali jedno i drugie plemię – mówi rwandyjska pisarka, autorka „Marii Panny Nilu”

OSTATNIA DEKADA: Popsuta, lekko nieporadna (Agata Pyzik)

Stajnię Dunin-Wąsowicza należy uznać za symptomatyczną i symboliczną. Masłowska, Drotkiewicz, Żulczyk chwytali Zeitgeist. Rynek był głodny młodych pisarzy, którzy w fajny sposób opisywaliby często głęboko niefajną rzeczywistość

Media

Coraz mniej trytytek (Agnieszka Słodownik)

Sztuka nowych mediów wychodzi z niszy. O twórczej partyzantce, byciu zawodowcami i zmysłowości form rozmawiamy z grupą panGenerator

Muzyka

Wymazywanie Bacha – pamięci Benjamina Pattersona (Antoni Michnik)

25 czerwca 2016 roku zmarł w Wiesbaden Benjamin Patterson, przedstawiciel Fluxusu, jednego z najciekawszych zjawisk w kulturze po roku 1945. Przez długi czas nieco zapomniany, w ostatnich latach doczekał się wreszcie szeregu wystaw, zaczęły też ukazywać się większe opracowania jego twórczości

OSTATNIA DEKADA: Bez winylu (Jakub Dymek)

Didżejowanie z laptopa zadomowiło się w kulturowym pejzażu, ale jeśli przyniosło jakąś rewolucję, to jej skutki są przynajmniej niejednoznaczne

Festiwal optymistów (Jakub Bożek)

Przez pierwsze sześć czy siedem lat robiliśmy Unsound czysto wolontariacko. Festiwal organizowaliśmy z pieniędzy zarobionych na korepetycjach z angielskiego. Gdy okazało się, że wszystko utopiliśmy, mój przyjaciel Polak powiedział mi: „Tylko dwóch obcokrajowców mogłoby się zdecydować na coś takiego!”

Podręczniki do słuchania (Artur Szarecki)

Jak zostać koneserem jazzu i muzyki improwizowanej w weekend?

Obyczaje

OSTATNIA DEKADA: Populizm i populofobia (Jan Sowa)

Skoro świat od dawna nie był tak stabilny i technologicznie zdolny do rozwiązywania podstawowych egzystencjalnych problemów, to dlaczego lęk stał się nieodłącznym elementem naszego społeczno-kulturowego pejzażu?

OSTATNIA DEKADA: Duchologia dzisiaj (Olga Drenda)

Do niedawna obowiązywała u nas cywilizacja pozorowana, kraj znalazł się we śnie o modernizacji, która okazała się fikcją. Polukrowano nam codzienną bułkę z serkiem topionym i wzięliśmy to za dobrą monetę

OSTATNIA DEKADA: Łąki, łopuchy, bezkresy (Dorota Masłowska)

To był magiczny moment; jakieś zawieszenie, urbanistyczny i cywilizacyjny suspens. W tej wypalonej rzeczywistości coś było bardzo poetycznego, wielomównego, coś, co mnie niesłychanie uruchamiało, i czego sobie dzisiaj zazdroszczę

Projekt normalność (Zofia Krawiec)

Nikt do końca nie wie, co dokładnie znaczy normalność. Ale zarazem nikt o to nie pyta. Jest to pojęcie organizujące pragnienia polskiego społeczeństwa okresu transformacji

Jaki kraj, taki Trump (Marta Bałaga)

Trump to wyrośnięty dzieciak, który bił cię w szkole na przerwach. Wyobrażasz sobie, że da się z nim usiąść i odbyć spokojną dyskusję? – pyta autor dwóch filmów poświęconych Donaldowi Trumpowi

Ukąszeni (Arek Gruszczyński)

Marks byłby z pana dumny! Ale państwo nie jest od budowy mieszkań ani od produkcji butów. Buty i mieszkanie to towar. Jeżeli tego nie zrozumiemy, to nie wymyślimy porządnej polityki mieszkaniowej

Sztuka

Czasy postprawdy (Monika Stelmach)

W sztuce współczesnej emocje są czymś wstydliwym; należy być chłodnym i zdystansowanym obserwatorem. Niepełnosprawni u Artura Żmijewskiego są odhumanizowanymi ciałami. Ze starymi ludźmi Kaśka Kozyra może zrobić, co chce. Chciałem, żeby moi bohaterowie mieli prawo głosu

Plecami do publiczności (Iwo Zmyślony)

Potrzeba nam mądrych wystaw przełamujących ironiczny, dyskursywny dystans, zderzających ze sobą różne, nawzajem skonfliktowane perspektywy na Polskę. W tym widzę wielkie wyzwanie dla instytucji sztuki. Nie udało się to niestety na wystawie „Communis – renegocjacje wspólnoty” w lubelskim Labiryncie

OSTATNIA DEKADA: Moda na sukces (Karol Sienkiewicz)

Odkąd weszliśmy do Unii Europejskiej, w sztuce zapanowała moda na sukces. Już nie ten wyimaginowany czy sztucznie napompowany. Teraz liczyło się tylko najwyższe miejsce na podium

Kolekcjoner koślawych ruchów (Karol Sienkiewicz)

W najnowszej pracy, „Kolekcji”, Artur Żmijewski powraca do wątków, które eksplorował jakiś czas temu i – wydawało się – porzucił. Niekontrolowanie drżące ciała znowu wypełniają jego kadry

OSTATNIA DEKADA: Na poważnie i do końca (Stach Szabłowski)

Była to dekada pracy u podstaw; zakładania galerii i instytucji, profesjonalizacji, szlifowania języków, konsumowania grantów, powoływania festiwali i rozwijania publiczności. W tym czasie Żmijewski uparcie zadawał pytanie: czy sztuka może  nam dać coś więcej niż spektakl?

Teatr

Smyczkiem w oko (Katarzyna Niedurny)

W „Soundwork” publiczność zostanie usadzona dookoła sceny, bardzo blisko aktorów, tak że będzie mogła zaglądać im przez ramię. Nie chcę tu zdradzać wszystkiego, ale w pewnym również momencie widownia będzie mogła sobie pograć

Mów mi Matt. Mów mi Mark. Mów mi Abu (Anka Herbut)

W „Domu w Azji” Agrupación Señor Serrano przy użyciu tych samych obrazów i faktów stwarza się skrajnie różne narracje, wiarygodność języka podważa sama natura środków przekazu, a zapisane w nich sensy okazują się chybotliwe i niepewne

Teatr i świat zewnętrzny (Zofia Maria Cielątkowska)

Nie staramy się nikomu rozbić głowy, nasze zaangażowanie polityczne ujawnia się bardziej na poziomie metody, tego jak pracujemy nad powstaniem spektaklu, czy też w jakiej strukturze jesteśmy jako grupa

OSTATNIA DEKADA: Zaczęło się w Gdańsku (Witold Mrozek)

O micie Teatru Wybrzeże za Macieja Nowaka napisano wiele – dla niektórych miniona teatralna dekada to „dekada Nowaka”. Być może początkiem dekady polityczności powinien być „H.” Klaty, symboliczny spektakl w Stoczni Gdańskiej oparty na „Hamlecie”

Kto zjadł czipsy? (Paweł Soszyński)

„Wściekłość” Mai Kleczewskiej to spektakl pełen fantasmagorii, ostatecznych aktów, gordyjskich pętli. Może dlatego nic  tu nie działa – transgresje zdają się wymuszone, ich transgresyjność jest teatralnie wykrzyczana

Radykalna przerwa (Piotr Morawski)

Mikroteatr daje chwilę bezproduktywnej ekonomicznie satysfakcji. Ale też jest radykalną przerwą w pejzażu teatralnym. Bo tu nie ma miejsca na arcydzieła. To szybki teatr. Bez gigantycznych budżetów i szans na występ w Awinionie. Ale za to blisko życia, gorąco i aktualnie

Wiersze

wiersze (Maciej Melecki)

]]>

Film

OSTATNIA DEKADA: Zwrot antyrealistyczny (Jakub Majmurek)

Czy zwrot antyrealistyczny, charakterystyczny dla reżyserów urodzonych w latach 80., utrzyma się, czy padnie pod naporem publiczności domagającej się innego portretu niż ten wzięty z sundance'owych schematów?

Zbłąkane obrazy (Iwona Kurz)

Andrzej Wajda stworzył opowieść mitologiczną dla wojny i powojnia, zanim jeszcze mieliśmy historię tego okresu. Nie ma dziś polskiego romantyzmu, historii PRL i historii jego debat bez tego twórcy

Literatura

OSTATNIA DEKADA: Rozkwit i zmierzch demokracji poetyckiej (Maciej Woźniak)

Portale poetyckie stanowiły zapowiedź tego, co niedługo po ich zapaści stało się z całą polską demokracją. Poezja internetowa okazała się awangardą, tyle że nie literatury, a rzeczywistości

Jak sobie wyobrażać wiersze (Maciej Woźniak)

Świetlicki odzywający się w „Drobnej zmianie” skondensowaną, nader zwięzłą i skupioną prozą nie jest mniej liryczny niż dawniej. To emocjonalna powściągliwość wydaje się przyczyną sięgnięcia po skromną formę notatki poetyckiej

Rwandyjska historia jest kobietą (Krzysztof Cieślik)

Jeśli ktoś z Hutu chciał się stać Tutsi, wystarczyło, że nabył dwanaście krów. Dopiero kolonizatorzy, z potrzeby systematyzacji i mitologizacji, zantagonizowali jedno i drugie plemię – mówi rwandyjska pisarka, autorka „Marii Panny Nilu”

OSTATNIA DEKADA: Popsuta, lekko nieporadna (Agata Pyzik)

Stajnię Dunin-Wąsowicza należy uznać za symptomatyczną i symboliczną. Masłowska, Drotkiewicz, Żulczyk chwytali Zeitgeist. Rynek był głodny młodych pisarzy, którzy w fajny sposób opisywaliby często głęboko niefajną rzeczywistość

Media

Coraz mniej trytytek (Agnieszka Słodownik)

Sztuka nowych mediów wychodzi z niszy. O twórczej partyzantce, byciu zawodowcami i zmysłowości form rozmawiamy z grupą panGenerator

Muzyka

Wymazywanie Bacha – pamięci Benjamina Pattersona (Antoni Michnik)

25 czerwca 2016 roku zmarł w Wiesbaden Benjamin Patterson, przedstawiciel Fluxusu, jednego z najciekawszych zjawisk w kulturze po roku 1945. Przez długi czas nieco zapomniany, w ostatnich latach doczekał się wreszcie szeregu wystaw, zaczęły też ukazywać się większe opracowania jego twórczości

OSTATNIA DEKADA: Bez winylu (Jakub Dymek)

Didżejowanie z laptopa zadomowiło się w kulturowym pejzażu, ale jeśli przyniosło jakąś rewolucję, to jej skutki są przynajmniej niejednoznaczne

Festiwal optymistów (Jakub Bożek)

Przez pierwsze sześć czy siedem lat robiliśmy Unsound czysto wolontariacko. Festiwal organizowaliśmy z pieniędzy zarobionych na korepetycjach z angielskiego. Gdy okazało się, że wszystko utopiliśmy, mój przyjaciel Polak powiedział mi: „Tylko dwóch obcokrajowców mogłoby się zdecydować na coś takiego!”

Podręczniki do słuchania (Artur Szarecki)

Jak zostać koneserem jazzu i muzyki improwizowanej w weekend?

Obyczaje

OSTATNIA DEKADA: Populizm i populofobia (Jan Sowa)

Skoro świat od dawna nie był tak stabilny i technologicznie zdolny do rozwiązywania podstawowych egzystencjalnych problemów, to dlaczego lęk stał się nieodłącznym elementem naszego społeczno-kulturowego pejzażu?

OSTATNIA DEKADA: Duchologia dzisiaj (Olga Drenda)

Do niedawna obowiązywała u nas cywilizacja pozorowana, kraj znalazł się we śnie o modernizacji, która okazała się fikcją. Polukrowano nam codzienną bułkę z serkiem topionym i wzięliśmy to za dobrą monetę

OSTATNIA DEKADA: Łąki, łopuchy, bezkresy (Dorota Masłowska)

To był magiczny moment; jakieś zawieszenie, urbanistyczny i cywilizacyjny suspens. W tej wypalonej rzeczywistości coś było bardzo poetycznego, wielomównego, coś, co mnie niesłychanie uruchamiało, i czego sobie dzisiaj zazdroszczę

Projekt normalność (Zofia Krawiec)

Nikt do końca nie wie, co dokładnie znaczy normalność. Ale zarazem nikt o to nie pyta. Jest to pojęcie organizujące pragnienia polskiego społeczeństwa okresu transformacji

Jaki kraj, taki Trump (Marta Bałaga)

Trump to wyrośnięty dzieciak, który bił cię w szkole na przerwach. Wyobrażasz sobie, że da się z nim usiąść i odbyć spokojną dyskusję? – pyta autor dwóch filmów poświęconych Donaldowi Trumpowi

Ukąszeni (Arek Gruszczyński)

Marks byłby z pana dumny! Ale państwo nie jest od budowy mieszkań ani od produkcji butów. Buty i mieszkanie to towar. Jeżeli tego nie zrozumiemy, to nie wymyślimy porządnej polityki mieszkaniowej

Sztuka

Czasy postprawdy (Monika Stelmach)

W sztuce współczesnej emocje są czymś wstydliwym; należy być chłodnym i zdystansowanym obserwatorem. Niepełnosprawni u Artura Żmijewskiego są odhumanizowanymi ciałami. Ze starymi ludźmi Kaśka Kozyra może zrobić, co chce. Chciałem, żeby moi bohaterowie mieli prawo głosu

Plecami do publiczności (Iwo Zmyślony)

Potrzeba nam mądrych wystaw przełamujących ironiczny, dyskursywny dystans, zderzających ze sobą różne, nawzajem skonfliktowane perspektywy na Polskę. W tym widzę wielkie wyzwanie dla instytucji sztuki. Nie udało się to niestety na wystawie „Communis – renegocjacje wspólnoty” w lubelskim Labiryncie

OSTATNIA DEKADA: Moda na sukces (Karol Sienkiewicz)

Odkąd weszliśmy do Unii Europejskiej, w sztuce zapanowała moda na sukces. Już nie ten wyimaginowany czy sztucznie napompowany. Teraz liczyło się tylko najwyższe miejsce na podium

Kolekcjoner koślawych ruchów (Karol Sienkiewicz)

W najnowszej pracy, „Kolekcji”, Artur Żmijewski powraca do wątków, które eksplorował jakiś czas temu i – wydawało się – porzucił. Niekontrolowanie drżące ciała znowu wypełniają jego kadry

OSTATNIA DEKADA: Na poważnie i do końca (Stach Szabłowski)

Była to dekada pracy u podstaw; zakładania galerii i instytucji, profesjonalizacji, szlifowania języków, konsumowania grantów, powoływania festiwali i rozwijania publiczności. W tym czasie Żmijewski uparcie zadawał pytanie: czy sztuka może  nam dać coś więcej niż spektakl?

Teatr

Smyczkiem w oko (Katarzyna Niedurny)

W „Soundwork” publiczność zostanie usadzona dookoła sceny, bardzo blisko aktorów, tak że będzie mogła zaglądać im przez ramię. Nie chcę tu zdradzać wszystkiego, ale w pewnym również momencie widownia będzie mogła sobie pograć

Mów mi Matt. Mów mi Mark. Mów mi Abu (Anka Herbut)

W „Domu w Azji” Agrupación Señor Serrano przy użyciu tych samych obrazów i faktów stwarza się skrajnie różne narracje, wiarygodność języka podważa sama natura środków przekazu, a zapisane w nich sensy okazują się chybotliwe i niepewne

Teatr i świat zewnętrzny (Zofia Maria Cielątkowska)

Nie staramy się nikomu rozbić głowy, nasze zaangażowanie polityczne ujawnia się bardziej na poziomie metody, tego jak pracujemy nad powstaniem spektaklu, czy też w jakiej strukturze jesteśmy jako grupa

OSTATNIA DEKADA: Zaczęło się w Gdańsku (Witold Mrozek)

O micie Teatru Wybrzeże za Macieja Nowaka napisano wiele – dla niektórych miniona teatralna dekada to „dekada Nowaka”. Być może początkiem dekady polityczności powinien być „H.” Klaty, symboliczny spektakl w Stoczni Gdańskiej oparty na „Hamlecie”

Kto zjadł czipsy? (Paweł Soszyński)

„Wściekłość” Mai Kleczewskiej to spektakl pełen fantasmagorii, ostatecznych aktów, gordyjskich pętli. Może dlatego nic  tu nie działa – transgresje zdają się wymuszone, ich transgresyjność jest teatralnie wykrzyczana

Radykalna przerwa (Piotr Morawski)

Mikroteatr daje chwilę bezproduktywnej ekonomicznie satysfakcji. Ale też jest radykalną przerwą w pejzażu teatralnym. Bo tu nie ma miejsca na arcydzieła. To szybki teatr. Bez gigantycznych budżetów i szans na występ w Awinionie. Ale za to blisko życia, gorąco i aktualnie

Wiersze

wiersze (Maciej Melecki)

]]>
Thu, 13 Oct 2016 00:00:00 +0200
<![CDATA[Numer 2016/195]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2016/195

Film

Jak przeżywać smutek (Marta Bałaga)

Życie nie kończy się błyskotliwą puentą. A już na pewno nie moje, to zupełny chaos – mówi legendarna nowojorska artystka,  której „Serce psa” można już oglądać w kinach

Festiwal w Gdyni: Podsumowanie (Jakub Socha)

Poziom polskich filmów się wyrównał, a „Ostatnia rodzina” zasłużenie wyjechała z festiwalu ze Złotymi Lwami

Żadnego czerwonego deszczu (Anna Bielak)

Podczas pracy nad „Ostatnią rodziną” nie mogłem sobie pozwolić na żadne odjazdy. Założyłem, że wszystko ma stać na granicy dokumentu. I że nie piszę biografii artysty. To było dobre założenie – mówi scenarzysta filmu Jana P. Matuszyńskiego

Zerwany film (Jakub Socha)

W „Wołyniu” Smarzowski przelicytował wszystkich polskich filmowców w dosadności obrazowania śmierci, jednak pomysł, by zamienić kino w wielki symulator autentycznej masakry, wydaje mi się zwyczajnie nietrafiony

Andrzej Wajda (1926-2016) (Redakcja)

W  „Kinie i reszcie świata” Andrzej Wajda pisał: „W moim życiu nigdy nie wydarzyło się nic nadzwyczajnego. Robiłem filmy albo pracowałem w teatrze, przygotowywałem filmy albo przygotowywałem się do pracy w teatrze, czasem pisałem scenariusze”

Literatura

Widma transformacji (Przemysław Czapliński)

To nie transformacja chodnikowa była widmowa – widmem była polska modernizacja. Zakrywały tę widmowość oznaki nowoczesności – z księżyca wzięte, ale podobne do księżycowych marzeń produkowanych przez kulturę masową globalnego obiegu

Starsza siostra (Anna Arno)

Twórczość Ester Singer Kreitman warto czytać jako świadectwo gorzkiego losu kobiety w tradycyjnym świecie rządzonym przez religijne konwencje. Jej biografia to również cykl nie do końca udanych prób emancypacji oraz zmaganie z demonami własnej psychiki

Duszki (Aldona Kopkiewicz)

W „Nieważkich” Valerii Luiselli tęsknota za dramatem przeważa nad samym dramatem. Sprawia to, że zostajemy z dziełem ładnie skrojonym – z obciętym pazurem, gładkim jak balonik

O represji i innych demonach (Agata Sikora)

W „Braciach Burgess” Strout pokazuje, że choć liberalizm głosi prawo do autoekspresji, to w praktyce represjonuje uczuciowość jednostki na tej samej zasadzie, co małomiasteczkowy konserwatyzm

Nauka czytania (Maciej Jakubowiak)

W czytanych tekstach, choćby tych najbardziej spekulatywnych i abstrakcyjnych, staram się odkrywać ich pierwszy blask. Wracam do języka, bo w nim zachowane są ślady pierwszych intuicji i początków myślenia

Przyjdzie bokser i nas zbawi (Maciej Jakubowiak)

Jeśli „Król” miałby być powieścią o społecznym funkcjonowaniu rasizmu, to wypadałoby, żeby Twardoch odrobił lekcję nie tylko z boksu, ale również z nauk społecznych i wrażliwości dla kondycji mniejszości

Media

Polityka hiperlinków (Michał Gulik)

Strachu przed imigrantami, przed wszelkimi innymi nie można analizować w oderwaniu od upadku kultury peer-to-peer i hiperlinków. Tak jakby świat był łatwiejszy w zarządzaniu, gdy wszystko jest przewidywalne i scentralizowane – mówi irański bloger

Konstruowanie pamięci (Michał Gulik)

Każda praca z archiwizowaniem dziedzictwa kulturowego polega przede wszystkim na tworzeniu możliwości jego przyszłego wykorzystania – mówi dyrektor holenderskiego Institute for Sound and Vision przed konferencją FIAT/IFTA w NInA

ODBIORNIK (5): Zobaczyć siebie jako innego (Anna Desponds / Agnieszka Słodownik)

Podkast ODBIORNIK wraca po wakacjach z odcinkiem poświęconym podróżom – tym dobrowolnym, i tym przymusowym – po Polsce, palcem po mapie i w galerii

Sztuczne formy życia (Piotr Sterczewski)

Zawsze używaliśmy gier raczej jako kanału komunikacji niż jako osobnego medium. Najbardziej interesowała nas symulacja środowisk i postaci, które możemy wytworzyć – mówią członkowie studia Tale of Tales

Muzyka

Czy to jeszcze piosenka? (Paweł Sajewicz)

Zasada nie zmieniła się od dziesięcioleci. Najbardziej nośne protest songi to te, które najpierw realizują zamiar artystyczny, a dopiero potem polityczne zapotrzebowanie. Wiedzieli o tym Neil Young i Grzegorz Ciechowski. Warto o tym pamiętać również dziś, bo czasy mamy polityczne

Tak zwana artystka zaangażowana (Jacek Skolimowski)

Wraz z premierą „AIM” M.I.A. zapowiedziała, że może to być jej ostatnie wydawnictwo. Tymczasem jej przekaz nigdy nie wydawał się równie aktualny

Obyczaje

Polowanie na białego wieloryba (Jerzy Jarniewicz)

Czy można rozważać działalność Weathersów w oderwaniu od działań armii amerykańskiej w Wietnamie? Czy to usprawiedliwia terroryzm? Nie, nie usprawiedliwia. Ale terroryzm Weathersów to rewers monety, której awersem jest terror jako polityki państwa

Przewodnik po kłamstwie (Henryk Grynberg)

Dobre było jednym z najbardziej żydowskich miasteczek, w którym mieszkało sto żydowskich rodzin i mało kto inny. Wymazanie zgładzonych Żydów z mapy miejscowej pamięci jest oczywistym kłamstwem historycznym. Zniewaga ta ukazała się w sześciu tysiącach egzemplarzy nakładem Urzędu Gminy Dobre

Sztuka

WIEŚ: Skansen (Karol Sienkiewicz)

Jeśli artyści czy kuratorzy interesują się wsią, to zazwyczaj jej obrazem już utrwalonym w kulturze

Teatr

Auto-teatr w czasach post-prawdy (Joanna Krakowska)

W epoce post-prawdy, w której fakty mogą być uznane za niepatriotyczne i tym samym zanegowane, a jawne kłamstwa są tylko rozliczane ze skuteczności, zaoferowanie widowni prostej szczerości, zerwanie z udawaniem lub zwykły namysł nad istotą udawania – mogą mieć walor terapeutyczny

Matka Polka muzułmanka (Paweł Soszyński)

„Nasza przemoc i wasza przemoc” to najwybitniejszy spektakl Olivera Frljicia. Uchodźcy jako obiekty, memy w psychodramie współczesnych społeczeństw europejskich, obrazy, które można transfigurować, powielać, poniżać, mordować – i rozładować lęki w tych sadystycznych aktach

Poza słowa (Piotr Morawski)

W „Jednym geście” Wojtka Ziemilskiego niektóre sceny to prawdziwe taneczne popisy. Bo gdy się miga, to zaangażowane jest całe ciało. Gra się całym ciałem, całe ciało jest w ruchu. I jest to ciało z założenia wystawione na widok – inaczej się nie da porozumieć

Trup w Cinema Mele (Mateusz Marczewski)

„Rozpoczynamy półtorej godziny po czasie. Widzowie zajmują miejsca, stare fotele trzeszczą, na ekranie lecą napisy końcowe z muzyką Morricone. Potem gasną światła. Cinema Mele ożywa” – reportaż z powstawania spektaklu wystawionego przez polskich artystów w nieczynnym kinie w Pizzo we włoskiej Kalabrii

Struktury śnienia (Anka Herbut)

Rzeczywistość snu nie jest ani łagodna, ani zła, to nasze reakcje ją dookreślają. To, w jaki sposób odniosę się do danego wydarzenia, może też wpłynąć na dalszy bieg snu. Jeśli się przestraszę, sen zacznie zmierzać w stronę koszmaru – mówi choreografka „Stanów wyśnionych”

Wiersze

antologia wierszy ss-mańskich (Piotr Macierzyński)

Poeci dla Aleppo ()

]]>

Film

Jak przeżywać smutek (Marta Bałaga)

Życie nie kończy się błyskotliwą puentą. A już na pewno nie moje, to zupełny chaos – mówi legendarna nowojorska artystka,  której „Serce psa” można już oglądać w kinach

Festiwal w Gdyni: Podsumowanie (Jakub Socha)

Poziom polskich filmów się wyrównał, a „Ostatnia rodzina” zasłużenie wyjechała z festiwalu ze Złotymi Lwami

Żadnego czerwonego deszczu (Anna Bielak)

Podczas pracy nad „Ostatnią rodziną” nie mogłem sobie pozwolić na żadne odjazdy. Założyłem, że wszystko ma stać na granicy dokumentu. I że nie piszę biografii artysty. To było dobre założenie – mówi scenarzysta filmu Jana P. Matuszyńskiego

Zerwany film (Jakub Socha)

W „Wołyniu” Smarzowski przelicytował wszystkich polskich filmowców w dosadności obrazowania śmierci, jednak pomysł, by zamienić kino w wielki symulator autentycznej masakry, wydaje mi się zwyczajnie nietrafiony

Andrzej Wajda (1926-2016) (Redakcja)

W  „Kinie i reszcie świata” Andrzej Wajda pisał: „W moim życiu nigdy nie wydarzyło się nic nadzwyczajnego. Robiłem filmy albo pracowałem w teatrze, przygotowywałem filmy albo przygotowywałem się do pracy w teatrze, czasem pisałem scenariusze”

Literatura

Widma transformacji (Przemysław Czapliński)

To nie transformacja chodnikowa była widmowa – widmem była polska modernizacja. Zakrywały tę widmowość oznaki nowoczesności – z księżyca wzięte, ale podobne do księżycowych marzeń produkowanych przez kulturę masową globalnego obiegu

Starsza siostra (Anna Arno)

Twórczość Ester Singer Kreitman warto czytać jako świadectwo gorzkiego losu kobiety w tradycyjnym świecie rządzonym przez religijne konwencje. Jej biografia to również cykl nie do końca udanych prób emancypacji oraz zmaganie z demonami własnej psychiki

Duszki (Aldona Kopkiewicz)

W „Nieważkich” Valerii Luiselli tęsknota za dramatem przeważa nad samym dramatem. Sprawia to, że zostajemy z dziełem ładnie skrojonym – z obciętym pazurem, gładkim jak balonik

O represji i innych demonach (Agata Sikora)

W „Braciach Burgess” Strout pokazuje, że choć liberalizm głosi prawo do autoekspresji, to w praktyce represjonuje uczuciowość jednostki na tej samej zasadzie, co małomiasteczkowy konserwatyzm

Nauka czytania (Maciej Jakubowiak)

W czytanych tekstach, choćby tych najbardziej spekulatywnych i abstrakcyjnych, staram się odkrywać ich pierwszy blask. Wracam do języka, bo w nim zachowane są ślady pierwszych intuicji i początków myślenia

Przyjdzie bokser i nas zbawi (Maciej Jakubowiak)

Jeśli „Król” miałby być powieścią o społecznym funkcjonowaniu rasizmu, to wypadałoby, żeby Twardoch odrobił lekcję nie tylko z boksu, ale również z nauk społecznych i wrażliwości dla kondycji mniejszości

Media

Polityka hiperlinków (Michał Gulik)

Strachu przed imigrantami, przed wszelkimi innymi nie można analizować w oderwaniu od upadku kultury peer-to-peer i hiperlinków. Tak jakby świat był łatwiejszy w zarządzaniu, gdy wszystko jest przewidywalne i scentralizowane – mówi irański bloger

Konstruowanie pamięci (Michał Gulik)

Każda praca z archiwizowaniem dziedzictwa kulturowego polega przede wszystkim na tworzeniu możliwości jego przyszłego wykorzystania – mówi dyrektor holenderskiego Institute for Sound and Vision przed konferencją FIAT/IFTA w NInA

ODBIORNIK (5): Zobaczyć siebie jako innego (Anna Desponds / Agnieszka Słodownik)

Podkast ODBIORNIK wraca po wakacjach z odcinkiem poświęconym podróżom – tym dobrowolnym, i tym przymusowym – po Polsce, palcem po mapie i w galerii

Sztuczne formy życia (Piotr Sterczewski)

Zawsze używaliśmy gier raczej jako kanału komunikacji niż jako osobnego medium. Najbardziej interesowała nas symulacja środowisk i postaci, które możemy wytworzyć – mówią członkowie studia Tale of Tales

Muzyka

Czy to jeszcze piosenka? (Paweł Sajewicz)

Zasada nie zmieniła się od dziesięcioleci. Najbardziej nośne protest songi to te, które najpierw realizują zamiar artystyczny, a dopiero potem polityczne zapotrzebowanie. Wiedzieli o tym Neil Young i Grzegorz Ciechowski. Warto o tym pamiętać również dziś, bo czasy mamy polityczne

Tak zwana artystka zaangażowana (Jacek Skolimowski)

Wraz z premierą „AIM” M.I.A. zapowiedziała, że może to być jej ostatnie wydawnictwo. Tymczasem jej przekaz nigdy nie wydawał się równie aktualny

Obyczaje

Polowanie na białego wieloryba (Jerzy Jarniewicz)

Czy można rozważać działalność Weathersów w oderwaniu od działań armii amerykańskiej w Wietnamie? Czy to usprawiedliwia terroryzm? Nie, nie usprawiedliwia. Ale terroryzm Weathersów to rewers monety, której awersem jest terror jako polityki państwa

Przewodnik po kłamstwie (Henryk Grynberg)

Dobre było jednym z najbardziej żydowskich miasteczek, w którym mieszkało sto żydowskich rodzin i mało kto inny. Wymazanie zgładzonych Żydów z mapy miejscowej pamięci jest oczywistym kłamstwem historycznym. Zniewaga ta ukazała się w sześciu tysiącach egzemplarzy nakładem Urzędu Gminy Dobre

Sztuka

WIEŚ: Skansen (Karol Sienkiewicz)

Jeśli artyści czy kuratorzy interesują się wsią, to zazwyczaj jej obrazem już utrwalonym w kulturze

Teatr

Auto-teatr w czasach post-prawdy (Joanna Krakowska)

W epoce post-prawdy, w której fakty mogą być uznane za niepatriotyczne i tym samym zanegowane, a jawne kłamstwa są tylko rozliczane ze skuteczności, zaoferowanie widowni prostej szczerości, zerwanie z udawaniem lub zwykły namysł nad istotą udawania – mogą mieć walor terapeutyczny

Matka Polka muzułmanka (Paweł Soszyński)

„Nasza przemoc i wasza przemoc” to najwybitniejszy spektakl Olivera Frljicia. Uchodźcy jako obiekty, memy w psychodramie współczesnych społeczeństw europejskich, obrazy, które można transfigurować, powielać, poniżać, mordować – i rozładować lęki w tych sadystycznych aktach

Poza słowa (Piotr Morawski)

W „Jednym geście” Wojtka Ziemilskiego niektóre sceny to prawdziwe taneczne popisy. Bo gdy się miga, to zaangażowane jest całe ciało. Gra się całym ciałem, całe ciało jest w ruchu. I jest to ciało z założenia wystawione na widok – inaczej się nie da porozumieć

Trup w Cinema Mele (Mateusz Marczewski)

„Rozpoczynamy półtorej godziny po czasie. Widzowie zajmują miejsca, stare fotele trzeszczą, na ekranie lecą napisy końcowe z muzyką Morricone. Potem gasną światła. Cinema Mele ożywa” – reportaż z powstawania spektaklu wystawionego przez polskich artystów w nieczynnym kinie w Pizzo we włoskiej Kalabrii

Struktury śnienia (Anka Herbut)

Rzeczywistość snu nie jest ani łagodna, ani zła, to nasze reakcje ją dookreślają. To, w jaki sposób odniosę się do danego wydarzenia, może też wpłynąć na dalszy bieg snu. Jeśli się przestraszę, sen zacznie zmierzać w stronę koszmaru – mówi choreografka „Stanów wyśnionych”

Wiersze

antologia wierszy ss-mańskich (Piotr Macierzyński)

Poeci dla Aleppo ()

]]>
Thu, 29 Sep 2016 00:00:00 +0200
<![CDATA[Numer 2016/194]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2016/194

Film

Monidło (Jakub Socha)

W „Smoleńsku” Krauzego więcej jest prowizorek i niedoróbek niż prawdziwego kina

Królestwo za fabułę (Stanisław Łubieński)

„Królestwo” – wielka pochwała prastarej puszczy – w ciągu ostatniego roku nabrało też jakiegoś wywrotowego sensu

Wolność to styl życia (Marta Bałaga)

W życiu można snuć sobie plany, a potem i tak nic z nich nie wyjdzie. Kiedy wreszcie zrozumiesz tę prostą prawidłowość, będą z ciebie ludzie – mówi zwycięzca tegorocznego festiwalu w Wenecji

Festiwal w Gdyni: Na czworakach (Jakub Socha)

O ilu polskich filmach można powiedzieć, że nie są makietami? W ilu z nich jest wizja? Gdynia przynosi na razie druzgocącą odpowiedź – w niewielu

Laboratorium emocji (Bartosz Żurawiecki)

W dokumencie Łozińskiego niewiele jest „zewnętrznego”. To film skupiony, klarowny, krystaliczny jak kropla źródlanej wody, choć zarazem uderzający – by posłużyć się banalną, reklamową metaforą – z siłą wodospadu

Festiwal w Gdyni: Półmetek (Jakub Socha)

„Powidoki” to najbardziej polityczny film w trakcie tegorocznej Gdyni. Wajda mówi w nim: „Zostawcie sztukę w spokoju, nie może ona iść na smyczy władzy, bo zdechnie”

Literatura

Vernon: nowa nadzieja (Jerzy Franczak)

Despentes nie zadowala się ani pomstowaniem na system wyzysku, ani jego krytycznym oglądem. Fantazjuje o jakiejś zbiorowej subwersji, o partyzantce, która pozwoliłaby wyjść z wyobcowania

Takie jest prawo wulkanów (Natalia Malek)

„21 wierszy miłosnych” Adrienne Rich, wydanych po polsku prawie 40 lat po oryginalnej publikacji, skłania do konfrontacji z historią feminizmu, a pośrednio z całą ewolucją myślenia o równości i różnicy

Ludzie na moście (Adam Pluszka)

Ece Temelkuran wiele uwagi poświęca ludziom pokrzywdzonym przez wojny, rewolucje i zmiany polityczne. To raczej nie wojna, ale właśnie ci, którzy najbardziej na niej cierpią, są dla niej punktem odniesienia – mówi tłumaczka tureckiej pisarki

Druga linia wsparcia (Rafał Wawrzyńczyk)

Książka „cargo, fracht” Cezarego Domarusa jest zapisem postępującego zawłaszczania mowy przez procesy technologiczne i polityczne. Wydaje się, że nikt nie wydobył jeszcze tyle z godzin korporacyjnego bezruchu czy czasu zamrożonego w dyskontach

Fortunne nieporozumienie (Maciej Jakubowiak)

W warunkach kryzysu najsilniejsze są podszepty schematów panicznych. Kiedy rozum śpi, budzą się nie upiory, lecz banały. A banały podpowiadają rozwiązania najprostsze: odgrodzenie, izolacja – mówi autor „Poruszonej mapy”

Półżywy pamiętnik (Henryk Grynberg)

On sam nie jest ładny. Ma za długi nos i za wąskie czoło, zapadnięte policzki i za duże okulary, tak wyglądałby mały Kafka, gdyby nosił okulary

Zawiedzeni i wściekli (Marcin Orliński)

Antologia „Zebrało się śliny” jest demonstracją w podwójnym znaczeniu – przedstawia twórczość młodych zaangażowanych autorów, a jednocześnie stanowi polityczną manifestację

Media

Opinia NInA w sprawie połączenia z Filmoteką Narodową ()

Zachęcamy do zapoznania się z opinią NInA w sprawie zamiaru połączenia Filmoteki Narodowej i Narodowego Instytutu Audiowizualnego

Muzyka

Hakowanie dla dobra ludzkości (Monika Pasiecznik)

Opera „Aaron S.” opowiada o amerykańskim hakerze i jest ideowo zakorzeniona w ruchu Open Source. Wykonuje ją zespół niemiecki, my zaś jesteśmy polskimi twórcami. W pracy nad dziełem użyliśmy Google Translate i towarzyszącego mu generatora mowy – opowiada Krzysztof Cybulski. Premiera na tegorocznej Warszawskiej Jesieni

Oklaskać? Wybuczeć? (Adam Wiedemann)

Warszawska publiczność do najcichszych nie należy. Mógłby to być naprawdę świetny występ, gdyby nie te natrętne owacje – relacja z 12. Międzynarodowego Festiwalu Muzycznego „Chopin i jego Europa”

Obyczaje

Wygumkowane z historii (Adrian Stachowski)

Tę historię napisano z perspektywy jednego lidera. I tak się jej uczy. Historia „Solidarności” to był dla mnie Lech Wałęsa. Kobiety przegrały tę wojnę o pamięć. A teraz następne pokolenie kobiet musi się o tę pamięć upominać – mówi autorka „Kobiet Solidarności”

Sztuka

Sztuka nie-do-powstrzymania (Monika Stelmach)

Artbrutowcom najczęściej nie zależy na miejscu w sztuce. To nam zależy, by ich pokazywać. Artysta artbrutowy jest daleki od teoretyzowania. Zrobił, bo musiał, miał wizję albo działanie trzymało go przy życiu

I tak co jakiś czas ktoś bombę rzuci (Adam Ostolski)

W Londonderry w Irlandii Północnej raz w roku odbywa się festiwal antykatolicki, gdzie pali się kukły. No i jest coroczny marsz protestantów, na który przygotowują się obie strony konfliktu – i to się zawsze kończy katastrofą

Teatr

Antyherosi wojny (Dorota Sajewska)

W trakcie Wielkiej Wojny na scenie pojawiali się nie tylko polscy żołnierze odgrywający z konieczności role kobiece, sama płeć stała się tematem występów. Wyjątkową popularnością cieszyła się „czołowa tancerka” I Brygady, czyli Adam Drabik otaczany względami jako występująca w peruce i białym prześcieradle polska Isadora Duncan

Żebyśmy się wszyscy obudzili (Anka Herbut)

Buntujemy się przeciwko sytuacji, w której z powodów politycznych odbiera się nam to wszystko, na co pracowaliśmy przez tyle lat – mówią aktorzy Teatru Polskiego we Wrocławiu

Wyskrobać to, co złe (Łukasz Chotkowski)

Zawsze pisałam ciałem. W kręgach feministycznych uważa się takie pisanie za charakterystyczne dla kobiet, ale ja to widzę inaczej

Jedna rzecz, która byłaby wspólna (Arek Gruszczyński)

Język migowy jest pełen niespodzianek, które cały czas pojawiają się między głuchymi. A dla kogoś, kto jest zupełnie z zewnątrz, to niekończący się fajerwerk – mówi reżyser przed premierą w Nowym Teatrze

Wiersze

wiersze (Kacper Bartczak)

]]>

Film

Monidło (Jakub Socha)

W „Smoleńsku” Krauzego więcej jest prowizorek i niedoróbek niż prawdziwego kina

Królestwo za fabułę (Stanisław Łubieński)

„Królestwo” – wielka pochwała prastarej puszczy – w ciągu ostatniego roku nabrało też jakiegoś wywrotowego sensu

Wolność to styl życia (Marta Bałaga)

W życiu można snuć sobie plany, a potem i tak nic z nich nie wyjdzie. Kiedy wreszcie zrozumiesz tę prostą prawidłowość, będą z ciebie ludzie – mówi zwycięzca tegorocznego festiwalu w Wenecji

Festiwal w Gdyni: Na czworakach (Jakub Socha)

O ilu polskich filmach można powiedzieć, że nie są makietami? W ilu z nich jest wizja? Gdynia przynosi na razie druzgocącą odpowiedź – w niewielu

Laboratorium emocji (Bartosz Żurawiecki)

W dokumencie Łozińskiego niewiele jest „zewnętrznego”. To film skupiony, klarowny, krystaliczny jak kropla źródlanej wody, choć zarazem uderzający – by posłużyć się banalną, reklamową metaforą – z siłą wodospadu

Festiwal w Gdyni: Półmetek (Jakub Socha)

„Powidoki” to najbardziej polityczny film w trakcie tegorocznej Gdyni. Wajda mówi w nim: „Zostawcie sztukę w spokoju, nie może ona iść na smyczy władzy, bo zdechnie”

Literatura

Vernon: nowa nadzieja (Jerzy Franczak)

Despentes nie zadowala się ani pomstowaniem na system wyzysku, ani jego krytycznym oglądem. Fantazjuje o jakiejś zbiorowej subwersji, o partyzantce, która pozwoliłaby wyjść z wyobcowania

Takie jest prawo wulkanów (Natalia Malek)

„21 wierszy miłosnych” Adrienne Rich, wydanych po polsku prawie 40 lat po oryginalnej publikacji, skłania do konfrontacji z historią feminizmu, a pośrednio z całą ewolucją myślenia o równości i różnicy

Ludzie na moście (Adam Pluszka)

Ece Temelkuran wiele uwagi poświęca ludziom pokrzywdzonym przez wojny, rewolucje i zmiany polityczne. To raczej nie wojna, ale właśnie ci, którzy najbardziej na niej cierpią, są dla niej punktem odniesienia – mówi tłumaczka tureckiej pisarki

Druga linia wsparcia (Rafał Wawrzyńczyk)

Książka „cargo, fracht” Cezarego Domarusa jest zapisem postępującego zawłaszczania mowy przez procesy technologiczne i polityczne. Wydaje się, że nikt nie wydobył jeszcze tyle z godzin korporacyjnego bezruchu czy czasu zamrożonego w dyskontach

Fortunne nieporozumienie (Maciej Jakubowiak)

W warunkach kryzysu najsilniejsze są podszepty schematów panicznych. Kiedy rozum śpi, budzą się nie upiory, lecz banały. A banały podpowiadają rozwiązania najprostsze: odgrodzenie, izolacja – mówi autor „Poruszonej mapy”

Półżywy pamiętnik (Henryk Grynberg)

On sam nie jest ładny. Ma za długi nos i za wąskie czoło, zapadnięte policzki i za duże okulary, tak wyglądałby mały Kafka, gdyby nosił okulary

Zawiedzeni i wściekli (Marcin Orliński)

Antologia „Zebrało się śliny” jest demonstracją w podwójnym znaczeniu – przedstawia twórczość młodych zaangażowanych autorów, a jednocześnie stanowi polityczną manifestację

Media

Opinia NInA w sprawie połączenia z Filmoteką Narodową ()

Zachęcamy do zapoznania się z opinią NInA w sprawie zamiaru połączenia Filmoteki Narodowej i Narodowego Instytutu Audiowizualnego

Muzyka

Hakowanie dla dobra ludzkości (Monika Pasiecznik)

Opera „Aaron S.” opowiada o amerykańskim hakerze i jest ideowo zakorzeniona w ruchu Open Source. Wykonuje ją zespół niemiecki, my zaś jesteśmy polskimi twórcami. W pracy nad dziełem użyliśmy Google Translate i towarzyszącego mu generatora mowy – opowiada Krzysztof Cybulski. Premiera na tegorocznej Warszawskiej Jesieni

Oklaskać? Wybuczeć? (Adam Wiedemann)

Warszawska publiczność do najcichszych nie należy. Mógłby to być naprawdę świetny występ, gdyby nie te natrętne owacje – relacja z 12. Międzynarodowego Festiwalu Muzycznego „Chopin i jego Europa”

Obyczaje

Wygumkowane z historii (Adrian Stachowski)

Tę historię napisano z perspektywy jednego lidera. I tak się jej uczy. Historia „Solidarności” to był dla mnie Lech Wałęsa. Kobiety przegrały tę wojnę o pamięć. A teraz następne pokolenie kobiet musi się o tę pamięć upominać – mówi autorka „Kobiet Solidarności”

Sztuka

Sztuka nie-do-powstrzymania (Monika Stelmach)

Artbrutowcom najczęściej nie zależy na miejscu w sztuce. To nam zależy, by ich pokazywać. Artysta artbrutowy jest daleki od teoretyzowania. Zrobił, bo musiał, miał wizję albo działanie trzymało go przy życiu

I tak co jakiś czas ktoś bombę rzuci (Adam Ostolski)

W Londonderry w Irlandii Północnej raz w roku odbywa się festiwal antykatolicki, gdzie pali się kukły. No i jest coroczny marsz protestantów, na który przygotowują się obie strony konfliktu – i to się zawsze kończy katastrofą

Teatr

Antyherosi wojny (Dorota Sajewska)

W trakcie Wielkiej Wojny na scenie pojawiali się nie tylko polscy żołnierze odgrywający z konieczności role kobiece, sama płeć stała się tematem występów. Wyjątkową popularnością cieszyła się „czołowa tancerka” I Brygady, czyli Adam Drabik otaczany względami jako występująca w peruce i białym prześcieradle polska Isadora Duncan

Żebyśmy się wszyscy obudzili (Anka Herbut)

Buntujemy się przeciwko sytuacji, w której z powodów politycznych odbiera się nam to wszystko, na co pracowaliśmy przez tyle lat – mówią aktorzy Teatru Polskiego we Wrocławiu

Wyskrobać to, co złe (Łukasz Chotkowski)

Zawsze pisałam ciałem. W kręgach feministycznych uważa się takie pisanie za charakterystyczne dla kobiet, ale ja to widzę inaczej

Jedna rzecz, która byłaby wspólna (Arek Gruszczyński)

Język migowy jest pełen niespodzianek, które cały czas pojawiają się między głuchymi. A dla kogoś, kto jest zupełnie z zewnątrz, to niekończący się fajerwerk – mówi reżyser przed premierą w Nowym Teatrze

Wiersze

wiersze (Kacper Bartczak)

]]>
Fri, 16 Sep 2016 00:00:00 +0200
<![CDATA[Numer 2016/193]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2016/193

Film

Zwykłe życie (Jakub Wencel)

W „Neonowym byku” dokonuje się konsekwentna celebracja ulotności, praktycznego podejścia do życia i niezobowiązującej zwyczajności

Ospały Pedro (Jakub Socha)

Almodóvar tam, gdzie nie może, zaraz śle kostuchę – śmierć goni śmierć. Ktoś powie, że to po prostu ekonomia wypowiedzi, umiejętność opowiadania skrótem. Mnie się zdaje, że jednak łatwizna

Bez spotkania nie ma filmu (Marta Bałaga i Kuba Armata)

Europejczycy udają, że problem uchodźców zaczął się wczoraj – mówi włoski reżyser, autor nagrodzonego Złotym Niedźwiedziem dokumentu o Lampedusie, który dzisiaj wchodzi do kin i który trzeba zobaczyć

Skolimowski (Jakub Socha)

Jerzy Skolimowski został laureatem Złotego Lwa za całokształt twórczości na festiwalu w Wenecji. Jednak reżyser nie powiedział jeszcze ostatniego słowa. Nie stylizuje się na mędrca, idzie swoją drogą

Kieślowski konkretny (Jakub Majmurek)

„Po śmierci Kieślowskiego polskie kino wypadło z najbardziej widocznych kanałów światowego obiegu festiwalowego, dopiero od niedawna powoli do niego wraca” – ruszył maraton Kieślowskiego w NINATECE

Życie po internecie (Krzysztof Świrek)

Herzog w swoim najnowszym filmie wykazuje się tym samym uwielbieniem dla paradoksu, co zazwyczaj. Internet jest w „Lo i stało się. Zaduma nad światem w sieci” najpiękniejszym snem i najgorszym koszmarem

Literatura

WIEŚ: Poza ironię i nostalgię (Michał Sowiński/Katarzyna Trzeciak)

Ludzie chodzą do roboty, Polsat odbiera, się żyje, ale błędem jest próba stworzenia jednorodnej definicji mieszkańców wsi. Ile domów, tyle światów – rozmowa o literaturze wiejskiej

WIEŚ: Bajarz (Michał Sowiński)

Wiejskości, paradoksalnie, można dziś szukać w mieście – tam wciąż żyje pewne marzenie o wsi. Wieś za to chce się za wszelką ceną upodobnić do miasta – twierdzi autor „Galicyan”

Hej, kolego, więcej życia (Darek Foks i Bohdan Zadura)

Myślę, że w jakiejś mierze obaj jesteśmy detalistami, niczego nie sprzedajemy ani nie kupujemy hurtem. Na hurcie można się nieźle przejechać – rozmowa o poezji, szpitalach i sporcie

Rzekomo fajna rzecz, której nigdy więcej nie zrobię (David Foster Wallace)

Widziałem białe jak cukier plaże i jaskrawoniebieską wodę. Wąchałem emulsję do opalania rozprowadzoną po dziesięciu tysiącach kilogramów gorącego ciała. W trzech krajach zwracano się do mnie per „Mon”

Komiks bez Reptilian nie ma sensu (Tomasz Pstrągowski)

Być może rysuję zmutowane buldogi na deskorolkach, ale one walczą z wielkimi korporacjami. Żołnierze Radioaktywnego Krzyża to rebelianci walczący z opresyjnym systemem – mówi twórca „Vreckless Vrestlers”

Stan baczności (Maciej Woźniak)

„Projekt «Orfeusz»” na tle poprzednich tomów Baczewskiego okazuje się książką zaskakująco klarowną i komunikatywną, wręcz – skromną

Media

Chłopiec, który rozmawiał z kamieniami (Darek Arest)

Bohaterowie Toma Kaczynskiego są trochę jak anonimowe postaci z instrukcji dołączanej do mebli z Ikei. Mieli złożyć prosty stolik pod telewizor, ale coś im się nie udało, pomylili śrubki i przypadkowo wywołali apokalipsę

Muzyka

Australia, prowincja Polski (Monika Pasiecznik)

Płyta Dominika Karskiego ukazała się w serii „New Music in Eastern Europe”, ale z estetyką muzyczną naszej części kontynentu ma niewiele wspólnego.  Co wyróżnia twórczość kompozytora na tle muzyki polskiej i wschodnioeuropejskiej? Odpowiedź jest prosta: technika i wyobraźnia

WIEŚ: Śpiewa Stanisław Brzozowy (Paweł Franczak)

Pozwólcie, że opowiem wam o śpiewaku, o którym prawdopodobnie nie słyszeliście i którego nigdy nie słyszeliście. I którego śpiewu, to całkiem możliwe, nie polubicie

Obyczaje

WIEŚ: Powrót jest niemożliwy (Krzysztof Cieślik)

Miliony ludzi przeniosły się ze wsi do miast, co nie znaczy jednak, że stały się kimś innym. Nie zostawiły na rogatkach miast całego doświadczenia kulturowego

Ezomieszczanie (Jakub Bożek)

Wiara w magię towarzyszyła klasie średniej w momentach przełomu i niepewności. To nie przypadek, że w porewolucyjnej Francji pączkowały loże masońskie, a w latach 90. różne ezoteryczne bziki opanowały kraje postkomunistyczne

Sztuka

Szaleństwo (Paulina Wrocławska)

W 1951 Kieślowscy osiedlili się w Sokołowsku, Krzysztof uczył się w szkole, matka pracowała w sanatorium, ojciec walczył z gruźlicą  – 9 września rusza w NInA festiwal Sokołowsko na Wałbrzyskiej

W gruzach (Arek Gruszczyński)

Tadeusz Ciałowicz razem z kolegami z roku odbudowywał powojenny Wrocław. Potrafili zrobić wszystko – od projektów graficznych, znaków, przez projektowanie mebli, wnętrz, neonów, metaloplastyki.  Były tu same ruiny – mieli mnóstwo pracy

Teatr

Everyman po niemiecku (Natalia Prüfer)

O czym piszą obecnie Niemcy, o czym chcą rozmawiać i dyskutować w teatrze? Czy kryzys w Europie znajduje swoje odzwierciedlenie w niemieckojęzycznym teatrze?

Wiersze

wiersze (Darek Foks)

]]>

Film

Zwykłe życie (Jakub Wencel)

W „Neonowym byku” dokonuje się konsekwentna celebracja ulotności, praktycznego podejścia do życia i niezobowiązującej zwyczajności

Ospały Pedro (Jakub Socha)

Almodóvar tam, gdzie nie może, zaraz śle kostuchę – śmierć goni śmierć. Ktoś powie, że to po prostu ekonomia wypowiedzi, umiejętność opowiadania skrótem. Mnie się zdaje, że jednak łatwizna

Bez spotkania nie ma filmu (Marta Bałaga i Kuba Armata)

Europejczycy udają, że problem uchodźców zaczął się wczoraj – mówi włoski reżyser, autor nagrodzonego Złotym Niedźwiedziem dokumentu o Lampedusie, który dzisiaj wchodzi do kin i który trzeba zobaczyć

Skolimowski (Jakub Socha)

Jerzy Skolimowski został laureatem Złotego Lwa za całokształt twórczości na festiwalu w Wenecji. Jednak reżyser nie powiedział jeszcze ostatniego słowa. Nie stylizuje się na mędrca, idzie swoją drogą

Kieślowski konkretny (Jakub Majmurek)

„Po śmierci Kieślowskiego polskie kino wypadło z najbardziej widocznych kanałów światowego obiegu festiwalowego, dopiero od niedawna powoli do niego wraca” – ruszył maraton Kieślowskiego w NINATECE

Życie po internecie (Krzysztof Świrek)

Herzog w swoim najnowszym filmie wykazuje się tym samym uwielbieniem dla paradoksu, co zazwyczaj. Internet jest w „Lo i stało się. Zaduma nad światem w sieci” najpiękniejszym snem i najgorszym koszmarem

Literatura

WIEŚ: Poza ironię i nostalgię (Michał Sowiński/Katarzyna Trzeciak)

Ludzie chodzą do roboty, Polsat odbiera, się żyje, ale błędem jest próba stworzenia jednorodnej definicji mieszkańców wsi. Ile domów, tyle światów – rozmowa o literaturze wiejskiej

WIEŚ: Bajarz (Michał Sowiński)

Wiejskości, paradoksalnie, można dziś szukać w mieście – tam wciąż żyje pewne marzenie o wsi. Wieś za to chce się za wszelką ceną upodobnić do miasta – twierdzi autor „Galicyan”

Hej, kolego, więcej życia (Darek Foks i Bohdan Zadura)

Myślę, że w jakiejś mierze obaj jesteśmy detalistami, niczego nie sprzedajemy ani nie kupujemy hurtem. Na hurcie można się nieźle przejechać – rozmowa o poezji, szpitalach i sporcie

Rzekomo fajna rzecz, której nigdy więcej nie zrobię (David Foster Wallace)

Widziałem białe jak cukier plaże i jaskrawoniebieską wodę. Wąchałem emulsję do opalania rozprowadzoną po dziesięciu tysiącach kilogramów gorącego ciała. W trzech krajach zwracano się do mnie per „Mon”

Komiks bez Reptilian nie ma sensu (Tomasz Pstrągowski)

Być może rysuję zmutowane buldogi na deskorolkach, ale one walczą z wielkimi korporacjami. Żołnierze Radioaktywnego Krzyża to rebelianci walczący z opresyjnym systemem – mówi twórca „Vreckless Vrestlers”

Stan baczności (Maciej Woźniak)

„Projekt «Orfeusz»” na tle poprzednich tomów Baczewskiego okazuje się książką zaskakująco klarowną i komunikatywną, wręcz – skromną

Media

Chłopiec, który rozmawiał z kamieniami (Darek Arest)

Bohaterowie Toma Kaczynskiego są trochę jak anonimowe postaci z instrukcji dołączanej do mebli z Ikei. Mieli złożyć prosty stolik pod telewizor, ale coś im się nie udało, pomylili śrubki i przypadkowo wywołali apokalipsę

Muzyka

Australia, prowincja Polski (Monika Pasiecznik)

Płyta Dominika Karskiego ukazała się w serii „New Music in Eastern Europe”, ale z estetyką muzyczną naszej części kontynentu ma niewiele wspólnego.  Co wyróżnia twórczość kompozytora na tle muzyki polskiej i wschodnioeuropejskiej? Odpowiedź jest prosta: technika i wyobraźnia

WIEŚ: Śpiewa Stanisław Brzozowy (Paweł Franczak)

Pozwólcie, że opowiem wam o śpiewaku, o którym prawdopodobnie nie słyszeliście i którego nigdy nie słyszeliście. I którego śpiewu, to całkiem możliwe, nie polubicie

Obyczaje

WIEŚ: Powrót jest niemożliwy (Krzysztof Cieślik)

Miliony ludzi przeniosły się ze wsi do miast, co nie znaczy jednak, że stały się kimś innym. Nie zostawiły na rogatkach miast całego doświadczenia kulturowego

Ezomieszczanie (Jakub Bożek)

Wiara w magię towarzyszyła klasie średniej w momentach przełomu i niepewności. To nie przypadek, że w porewolucyjnej Francji pączkowały loże masońskie, a w latach 90. różne ezoteryczne bziki opanowały kraje postkomunistyczne

Sztuka

Szaleństwo (Paulina Wrocławska)

W 1951 Kieślowscy osiedlili się w Sokołowsku, Krzysztof uczył się w szkole, matka pracowała w sanatorium, ojciec walczył z gruźlicą  – 9 września rusza w NInA festiwal Sokołowsko na Wałbrzyskiej

W gruzach (Arek Gruszczyński)

Tadeusz Ciałowicz razem z kolegami z roku odbudowywał powojenny Wrocław. Potrafili zrobić wszystko – od projektów graficznych, znaków, przez projektowanie mebli, wnętrz, neonów, metaloplastyki.  Były tu same ruiny – mieli mnóstwo pracy

Teatr

Everyman po niemiecku (Natalia Prüfer)

O czym piszą obecnie Niemcy, o czym chcą rozmawiać i dyskutować w teatrze? Czy kryzys w Europie znajduje swoje odzwierciedlenie w niemieckojęzycznym teatrze?

Wiersze

wiersze (Darek Foks)

]]>
Fri, 02 Sep 2016 00:00:00 +0200
<![CDATA[Numer 2016/192]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2016/192

Film

PROJEKT FILM: Blisko ciała (Anna Bielak)

W dyskusjach o jakości dźwięku w naszej kinematografii często zapomina się, że z językiem polskim bardzo trudno się pracuje – mówi realizatorka dźwięku, która pracowała przy filmach Marczaka, Kolskiego i Zameckiej

Tak toczy się światek (Ludwika Mastalerz)

Przełamywanie filmowych schematów przyświeca Hansen-Løve na każdym poziomie artystycznych wyborów, w rezultacie strategia ta zaczyna dominować, wręcz prześladować reżyserkę „Co przynosi przyszłość”

Drapanie celuloidu (Bartosz Żurawiecki)

Kornatowska drapała swymi eleganckimi, starannie pomalowanymi paznokciami, aż odsłaniało się jądro dzieła. Jądro, które pewnie wielu twórców chętnie pozostawiłoby wstydliwie zakryte

Listy do klasy średniej (Adam Kruk)

My, Europejczycy, mamy szczęście wierzyć, że kultura, sztuka, a być może sam gest artystyczny mają znaczenie. I „eksportujemy” tę wiarę w świat – o mistrzach światowego kina i współczesnej Europie opowiada francuska reżyserka

Nic dziwnego nie nadchodzi (Klara Cykorz)

„Stranger Things” pytają niczym portal Buzzfeed: „Którym filmem z małą Drew Barrymore jesteś?” lub „Jak dobrze pamiętasz «Bliskie spotkania trzeciego stopnia»?”

Literatura

Polityka romansu (Maciej Jakubowiak)

Uwodzicielskość „Żywopłotu” polega na nieustannym podtrzymywaniu napięcia między intymnością a politycznością. W efekcie oba te porządki nabierają wagi, której byłyby pozbawione, jeśli potraktować je rozdzielnie

Tak zwane zbiegi okoliczności (Zofia Król)

W najnowszej książce Krzysztofa Środy, „Las nie uprzedza”, wytropiona za pomocą wyrafinowanych narzędzi układanka świata okazuje się tym razem raczej potworna. Jej soczewką stają się wlepione w przechodniów na marokańskim bazarze puste oczy martwych kóz

Media

Nie tylko brodaty twardziel (Marzena Falkowska)

Jest mężczyzną rasy białej. Wysokim, umięśnionym, sprawnym fizycznie. No i jest heteroseksualny. Powyższy opis pasuje do protagonistów zaskakująco sporej liczby gier głównego nurtu ostatnich lat

Składanie ludzkości na nowo (Mikołaj Spodaryk)

Nie próbujemy przekształcić materiałów prawnych w poematy. Próbujemy używać narzędzi i środków poetyckich, aby te materiały przetworzyć. Ale po przetworzeniu muszą powrócić do swojego pierwotnego środowiska

Jazda bez trzymanki (Maciej Jakubowiak)

Czy lepiej przejechać starszą panią na czerwonym świetle, czy złodzieja uciekającego z łupem na zielonym? Czy lepiej mężczyznę z brzuszkiem, czy wysportowaną kobietę? Czy lepiej jedno dziecko, czy trzy psy i dwa koty?

Muzyka

Jak w zegarku (Monika Pasiecznik)

Miłosz Pękala i Magdalena Kordylasińska-Pękala to para w życiu i w sztuce. Jedyny tak zgrany duet w Polsce, pewnie jeden z niewielu na świecie, wydał właśnie nową płytę

Siedzę w domu i klikam (Jakub Bożek)

Mam zero-jedynkowy umysł. Są ludzie, którzy przez muzykę chcą wyrazić emocje, uczucia, ja nie. Mam w głowie melodie, brzmienia, ale nie przekładają się one na stany emocjonalne. To jest jak rozwiązywanie zadania z matematyki – mówi Palcolor przed koncertem w NInA

Zmierzch nagrań? (Adam Wiedemann / Rafał Wawrzyńczyk)

Utopia powrotu do „czasu bez nagrań” tylko z pozoru wygląda na niewinny eskapizm, w istocie jest niestety podszyta elitaryzmem: dostęp do muzyki zyskuje w niej garstka wybranych – poeci dialogują na temat tegorocznego Sanatorium Dźwięku w Sokołowsku

Upadek, nie zmierzch (Michał Libera / Daniel Muzyczuk)

Nie obwieszczaliśmy końca epoki nagrań, lecz pytaliśmy: czy na pewno jej chcemy? Kuratorzy festiwalu Sanatorium Dźwięku w Sokołowsku odpowiadają Adamowi Wiedemannowi i Rafałowi Wawrzyńczykowi

Sztuka

Latające ryby (Stach Szabłowski)

Na Landart Festiwalu zabrakło może metakrytycznego podejścia do języka sztuki ziemi, ale nieobecna była także typowa artworldowa spina. Dużo było pierwiastka, który w świecie sztuki jest totalnie deficytowy. Pierwiastkiem tym była afirmacja

Polonia podwojona (Maksymilian Wroniszewski)

To, co dzieje się w Polsce, psychoanaliza nazywa mianem passage à l’acte, czyli przejścia do działania – kopnijmy w stół, żeby zamanifestować swoją podmiotowość i zrekonfigurować pole, w którym się poruszamy i które nam się nie podoba. Czujemy się gorsi, ale jednocześnie z tego właśnie powodu czujemy się lepsi. To zupełny paradoks

Teatr

Wycinka Polskiego (Paweł Soszyński)

Drażni mnie, że wrocławskim Polskim, który ma wyraźny profil artystyczny i bardzo wysoko przez ustępującego dyrektora zawieszoną poprzeczkę, zajmie się osoba z kompletnie innej bajki – w dodatku ewidentnie nierozumiejąca, że dla niej „barwy szczęścia” malują się nie we Wrocławiu, nie w tym teatrze

ZWROTY: Cała władza w ręce rad? (Witold Mrozek)

Rzeczywistość pokazała we Wrocławiu, że w komisji – jak w Sejmie – liczy się szable, a nie szuka wybitnych znawców. I często dyscyplinuje się te szable instrukcjami. Nie pomógł strajk artystów, bezprecedensowe protesty ponad podziałami

Wiersze

wiersze (Tomasz Różycki)

]]>

Film

PROJEKT FILM: Blisko ciała (Anna Bielak)

W dyskusjach o jakości dźwięku w naszej kinematografii często zapomina się, że z językiem polskim bardzo trudno się pracuje – mówi realizatorka dźwięku, która pracowała przy filmach Marczaka, Kolskiego i Zameckiej

Tak toczy się światek (Ludwika Mastalerz)

Przełamywanie filmowych schematów przyświeca Hansen-Løve na każdym poziomie artystycznych wyborów, w rezultacie strategia ta zaczyna dominować, wręcz prześladować reżyserkę „Co przynosi przyszłość”

Drapanie celuloidu (Bartosz Żurawiecki)

Kornatowska drapała swymi eleganckimi, starannie pomalowanymi paznokciami, aż odsłaniało się jądro dzieła. Jądro, które pewnie wielu twórców chętnie pozostawiłoby wstydliwie zakryte

Listy do klasy średniej (Adam Kruk)

My, Europejczycy, mamy szczęście wierzyć, że kultura, sztuka, a być może sam gest artystyczny mają znaczenie. I „eksportujemy” tę wiarę w świat – o mistrzach światowego kina i współczesnej Europie opowiada francuska reżyserka

Nic dziwnego nie nadchodzi (Klara Cykorz)

„Stranger Things” pytają niczym portal Buzzfeed: „Którym filmem z małą Drew Barrymore jesteś?” lub „Jak dobrze pamiętasz «Bliskie spotkania trzeciego stopnia»?”

Literatura

Polityka romansu (Maciej Jakubowiak)

Uwodzicielskość „Żywopłotu” polega na nieustannym podtrzymywaniu napięcia między intymnością a politycznością. W efekcie oba te porządki nabierają wagi, której byłyby pozbawione, jeśli potraktować je rozdzielnie

Tak zwane zbiegi okoliczności (Zofia Król)

W najnowszej książce Krzysztofa Środy, „Las nie uprzedza”, wytropiona za pomocą wyrafinowanych narzędzi układanka świata okazuje się tym razem raczej potworna. Jej soczewką stają się wlepione w przechodniów na marokańskim bazarze puste oczy martwych kóz

Media

Nie tylko brodaty twardziel (Marzena Falkowska)

Jest mężczyzną rasy białej. Wysokim, umięśnionym, sprawnym fizycznie. No i jest heteroseksualny. Powyższy opis pasuje do protagonistów zaskakująco sporej liczby gier głównego nurtu ostatnich lat

Składanie ludzkości na nowo (Mikołaj Spodaryk)

Nie próbujemy przekształcić materiałów prawnych w poematy. Próbujemy używać narzędzi i środków poetyckich, aby te materiały przetworzyć. Ale po przetworzeniu muszą powrócić do swojego pierwotnego środowiska

Jazda bez trzymanki (Maciej Jakubowiak)

Czy lepiej przejechać starszą panią na czerwonym świetle, czy złodzieja uciekającego z łupem na zielonym? Czy lepiej mężczyznę z brzuszkiem, czy wysportowaną kobietę? Czy lepiej jedno dziecko, czy trzy psy i dwa koty?

Muzyka

Jak w zegarku (Monika Pasiecznik)

Miłosz Pękala i Magdalena Kordylasińska-Pękala to para w życiu i w sztuce. Jedyny tak zgrany duet w Polsce, pewnie jeden z niewielu na świecie, wydał właśnie nową płytę

Siedzę w domu i klikam (Jakub Bożek)

Mam zero-jedynkowy umysł. Są ludzie, którzy przez muzykę chcą wyrazić emocje, uczucia, ja nie. Mam w głowie melodie, brzmienia, ale nie przekładają się one na stany emocjonalne. To jest jak rozwiązywanie zadania z matematyki – mówi Palcolor przed koncertem w NInA

Zmierzch nagrań? (Adam Wiedemann / Rafał Wawrzyńczyk)

Utopia powrotu do „czasu bez nagrań” tylko z pozoru wygląda na niewinny eskapizm, w istocie jest niestety podszyta elitaryzmem: dostęp do muzyki zyskuje w niej garstka wybranych – poeci dialogują na temat tegorocznego Sanatorium Dźwięku w Sokołowsku

Upadek, nie zmierzch (Michał Libera / Daniel Muzyczuk)

Nie obwieszczaliśmy końca epoki nagrań, lecz pytaliśmy: czy na pewno jej chcemy? Kuratorzy festiwalu Sanatorium Dźwięku w Sokołowsku odpowiadają Adamowi Wiedemannowi i Rafałowi Wawrzyńczykowi

Sztuka

Latające ryby (Stach Szabłowski)

Na Landart Festiwalu zabrakło może metakrytycznego podejścia do języka sztuki ziemi, ale nieobecna była także typowa artworldowa spina. Dużo było pierwiastka, który w świecie sztuki jest totalnie deficytowy. Pierwiastkiem tym była afirmacja

Polonia podwojona (Maksymilian Wroniszewski)

To, co dzieje się w Polsce, psychoanaliza nazywa mianem passage à l’acte, czyli przejścia do działania – kopnijmy w stół, żeby zamanifestować swoją podmiotowość i zrekonfigurować pole, w którym się poruszamy i które nam się nie podoba. Czujemy się gorsi, ale jednocześnie z tego właśnie powodu czujemy się lepsi. To zupełny paradoks

Teatr

Wycinka Polskiego (Paweł Soszyński)

Drażni mnie, że wrocławskim Polskim, który ma wyraźny profil artystyczny i bardzo wysoko przez ustępującego dyrektora zawieszoną poprzeczkę, zajmie się osoba z kompletnie innej bajki – w dodatku ewidentnie nierozumiejąca, że dla niej „barwy szczęścia” malują się nie we Wrocławiu, nie w tym teatrze

ZWROTY: Cała władza w ręce rad? (Witold Mrozek)

Rzeczywistość pokazała we Wrocławiu, że w komisji – jak w Sejmie – liczy się szable, a nie szuka wybitnych znawców. I często dyscyplinuje się te szable instrukcjami. Nie pomógł strajk artystów, bezprecedensowe protesty ponad podziałami

Wiersze

wiersze (Tomasz Różycki)

]]>
Thu, 18 Aug 2016 00:00:00 +0200
<![CDATA[Numer 2016/191]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2016/191

Film

Rewolucja i pierożki (Adam Kruk)

Na ulicach Teheranu gołym okiem widać coraz większą liczbę obcokrajowców. To bardzo ważne, gdyż wyjeżdżają oni zazwyczaj z innym obrazem kraju niż ten, który serwuje się w mediach – rozmowa o Iranie, tamtejszej kulturze i polityce

Recepta na klęskę (Jakub Majmurek)

„Legion samobójców” pokazuje, jak trudną sztuką jest ekranizacja komiksu, w której od patosu łatwo przejść do mimowolnej śmieszności. Twórcom nie udało się odmierzyć składników widowiska w odpowiednich proporcjach

Literatura

Komiksy z betonu, zmęczenia i wierszy (Darek Arest)

Gdyby o jakości komiksu decydowała skala jego komiksowości, byłby to komiks słaby. Ale „Słowackiego” trochę udaje komiks, tak jak Marcin Świetlicki trochę udaje rockmana, przy okazji znajdując dobrą platformę dla swojej poezji

Jesteś czarny. Jesteś przeklęty (Łukasz Najder)

„Czarny jak ja” okazuje się po półwieczu boleśnie aktualny, i to zarówno w Stanach Zjednoczonych, jak w Europie, w której wraz z napływem uchodźców z Bliskiego Wschodu narastają postawy ksenofobiczne

Skarby oświeconych elit (Katarzyna Czeczot)

„Czarne liście” zamiast odsłonić słabości polskiej debaty na temat Zagłady, zdemaskować tkwiące w niej schematy, konstruowane niecierpliwie z myślą o szybkim i skutecznym zaleczeniu traum, niestety często je powielają

Media

Algorytmy piszą (Jakub Dymek)

Próby automatyzacji pracy kreatywnej przyspieszyły. Gdy jednak bliżej przyjrzeć się efektom działania robotów, rewolucji nie widać. Choć z dala od naszego wzroku gotuje się coś rzeczywiście istotnego

Muzyka

Macie budynki. Co dalej? (Monika Żyła)

W ostatnich pięciu latach w Polsce za pieniądze z funduszy europejskich powstawały na potęgę nowe instytucje muzyczne: filharmonie, centra kongresowe i sale koncertowe. W największych miastach i na prowincji. Które okazały się sukcesem, a które mogą mieć w przyszłości problemy?

Wstęga Möbiusa (Adam Suprynowicz)

Profanacja dzieła kultowego – tego, według reżyserki Natalii Korczakowskiej, dokonują Elfriede Jelinek i Olga Neuwirth, tworząc kompozycję operową na kanwie filmu Davida Lyncha „Zagubiona autostrada”

Niezach na 5, gwiazdy na L4 (Jan Błaszczak)

Trudno jest pisać o OFF Festivalu 2016, bo dziennikarski obiektywizm nakazuje wczucie się w sytuację fana The Kills – głównej gwiazdy, której koncert został w ostatniej chwili odwołany. A jakoś opornie to idzie

Obyczaje

Obcy (Kaja Malanowska)

Jedna z mrówek wspięła się po moim palcu. Nie przystanęła, nie zawahała się, przebiegła wzdłuż linii życia i spadła z nadgarstka. Biologiczna maszynka, ruchliwa komórka superorganizmu. Równie dobrze mogłabym próbować nawiązać kontakt z blenderem

Narcyz (Radosław Korzycki)

Programu nie ma i nigdy nie miał, woli sączyć jad, obrażać kogo popadnie i opowiadać o sobie. Kiedy zaproszono go do telewizji, by porozmawiać o jego politycznych planach, wolał przedstawić ranking swoich najbardziej udanych orgazmów – sylwetka Donalda Trumpa

Sztuka

Triumf (Stach Szabłowski)

Co wolimy w sztuce? Niezawodną klasykę czy niepewny eksperyment? Efektowny spektakl czy żmudną pracę u podstaw? Celebrowanie sukcesu czy krytyczny namysł? Rezultaty czy procesy? Nieskazitelną biel czy wieczny półmrok? Muzeum w Pawilonie Czterech Kopuł czy w poniemieckim bunkrze?

Niewiarygodna polskość (Monika Stelmach)

W haitańskim Cazale spotkaliśmy osoby, które nie mówią po polsku, nigdy w Polsce nie były, a jednocześnie są bardzo przywiązane do tej części swojej tożsamości, wiele z nich mówi o sobie „le Polone”. To utożsamianie się z Polską jest tam bardzo silne i symboliczne

To wszystko jakiś horror (Iwo Zmyślony)

W zasadzie to nienawidzę innych krytyków, raczej ich unikam. To artyści i ich prace nauczyli mnie o sztuce absolutnie wszystkiego – mówi związany z  „Guardianem” brytyjski krytyk

Teatr

Kunszt ameby (Paweł Soszyński)

W „Total” przenikliwość i poczucie humoru Sakowicza doprowadzają do absurdu zasadę wirtuozerii, a krąg teorii rozszerza się aż za horyzont, gdzie spekulacja przestaje dostrzegać swój przedmiot i staje się nieistotna

Selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny (Anka Herbut)

Władza, przyjemność, światło. Te figury pojawią się w tańcu Króla Słońce, a zreinterpretowane przez Alexa Baczyńskiego-Jenkinsa, strukturyzować będą działania performerów w „XXXX”

Planeta Szekspira (Nikodem Karolak)

Teatr polityczny, teatr eksperymentalny, lawirowanie pomiędzy Brechtem a Stanisławskim, powagą a absurdem – 20. Festiwal Szekspirowski był swoistym imperium znaków

Wiersze

wiersze (Szymon Szwarc)

]]>

Film

Rewolucja i pierożki (Adam Kruk)

Na ulicach Teheranu gołym okiem widać coraz większą liczbę obcokrajowców. To bardzo ważne, gdyż wyjeżdżają oni zazwyczaj z innym obrazem kraju niż ten, który serwuje się w mediach – rozmowa o Iranie, tamtejszej kulturze i polityce

Recepta na klęskę (Jakub Majmurek)

„Legion samobójców” pokazuje, jak trudną sztuką jest ekranizacja komiksu, w której od patosu łatwo przejść do mimowolnej śmieszności. Twórcom nie udało się odmierzyć składników widowiska w odpowiednich proporcjach

Literatura

Komiksy z betonu, zmęczenia i wierszy (Darek Arest)

Gdyby o jakości komiksu decydowała skala jego komiksowości, byłby to komiks słaby. Ale „Słowackiego” trochę udaje komiks, tak jak Marcin Świetlicki trochę udaje rockmana, przy okazji znajdując dobrą platformę dla swojej poezji

Jesteś czarny. Jesteś przeklęty (Łukasz Najder)

„Czarny jak ja” okazuje się po półwieczu boleśnie aktualny, i to zarówno w Stanach Zjednoczonych, jak w Europie, w której wraz z napływem uchodźców z Bliskiego Wschodu narastają postawy ksenofobiczne

Skarby oświeconych elit (Katarzyna Czeczot)

„Czarne liście” zamiast odsłonić słabości polskiej debaty na temat Zagłady, zdemaskować tkwiące w niej schematy, konstruowane niecierpliwie z myślą o szybkim i skutecznym zaleczeniu traum, niestety często je powielają

Media

Algorytmy piszą (Jakub Dymek)

Próby automatyzacji pracy kreatywnej przyspieszyły. Gdy jednak bliżej przyjrzeć się efektom działania robotów, rewolucji nie widać. Choć z dala od naszego wzroku gotuje się coś rzeczywiście istotnego

Muzyka

Macie budynki. Co dalej? (Monika Żyła)

W ostatnich pięciu latach w Polsce za pieniądze z funduszy europejskich powstawały na potęgę nowe instytucje muzyczne: filharmonie, centra kongresowe i sale koncertowe. W największych miastach i na prowincji. Które okazały się sukcesem, a które mogą mieć w przyszłości problemy?

Wstęga Möbiusa (Adam Suprynowicz)

Profanacja dzieła kultowego – tego, według reżyserki Natalii Korczakowskiej, dokonują Elfriede Jelinek i Olga Neuwirth, tworząc kompozycję operową na kanwie filmu Davida Lyncha „Zagubiona autostrada”

Niezach na 5, gwiazdy na L4 (Jan Błaszczak)

Trudno jest pisać o OFF Festivalu 2016, bo dziennikarski obiektywizm nakazuje wczucie się w sytuację fana The Kills – głównej gwiazdy, której koncert został w ostatniej chwili odwołany. A jakoś opornie to idzie

Obyczaje

Obcy (Kaja Malanowska)

Jedna z mrówek wspięła się po moim palcu. Nie przystanęła, nie zawahała się, przebiegła wzdłuż linii życia i spadła z nadgarstka. Biologiczna maszynka, ruchliwa komórka superorganizmu. Równie dobrze mogłabym próbować nawiązać kontakt z blenderem

Narcyz (Radosław Korzycki)

Programu nie ma i nigdy nie miał, woli sączyć jad, obrażać kogo popadnie i opowiadać o sobie. Kiedy zaproszono go do telewizji, by porozmawiać o jego politycznych planach, wolał przedstawić ranking swoich najbardziej udanych orgazmów – sylwetka Donalda Trumpa

Sztuka

Triumf (Stach Szabłowski)

Co wolimy w sztuce? Niezawodną klasykę czy niepewny eksperyment? Efektowny spektakl czy żmudną pracę u podstaw? Celebrowanie sukcesu czy krytyczny namysł? Rezultaty czy procesy? Nieskazitelną biel czy wieczny półmrok? Muzeum w Pawilonie Czterech Kopuł czy w poniemieckim bunkrze?

Niewiarygodna polskość (Monika Stelmach)

W haitańskim Cazale spotkaliśmy osoby, które nie mówią po polsku, nigdy w Polsce nie były, a jednocześnie są bardzo przywiązane do tej części swojej tożsamości, wiele z nich mówi o sobie „le Polone”. To utożsamianie się z Polską jest tam bardzo silne i symboliczne

To wszystko jakiś horror (Iwo Zmyślony)

W zasadzie to nienawidzę innych krytyków, raczej ich unikam. To artyści i ich prace nauczyli mnie o sztuce absolutnie wszystkiego – mówi związany z  „Guardianem” brytyjski krytyk

Teatr

Kunszt ameby (Paweł Soszyński)

W „Total” przenikliwość i poczucie humoru Sakowicza doprowadzają do absurdu zasadę wirtuozerii, a krąg teorii rozszerza się aż za horyzont, gdzie spekulacja przestaje dostrzegać swój przedmiot i staje się nieistotna

Selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny (Anka Herbut)

Władza, przyjemność, światło. Te figury pojawią się w tańcu Króla Słońce, a zreinterpretowane przez Alexa Baczyńskiego-Jenkinsa, strukturyzować będą działania performerów w „XXXX”

Planeta Szekspira (Nikodem Karolak)

Teatr polityczny, teatr eksperymentalny, lawirowanie pomiędzy Brechtem a Stanisławskim, powagą a absurdem – 20. Festiwal Szekspirowski był swoistym imperium znaków

Wiersze

wiersze (Szymon Szwarc)

]]>
Fri, 05 Aug 2016 00:00:00 +0200
<![CDATA[Numer 2016/190]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2016/190

Film

Odważne kino (Jakub Socha)

Na festwalu Brave pokazano filmy od Sasa do lasa. Można było znaleźć w nich wspólny rdzeń – tym rdzeniem była odwaga

Nowe Horyzonty (5): Historie rodzinne (Jakub Socha)

W „Sieranevadzie”, najnowszym filmie Cristi Puiu i jednocześnie najlepszym na tegorocznych Nowych Horyzontach, kamera nie rusza się z jednego mieszkania przez trzy godziny

Bez wstydu (Grzegorz Stępniak)

Komedie romantyczne nad Wisłą sprowadzają najczęściej kobiecość do garści stereotypów kulturowych, pętają w patriarchalne normy, bez możliwości wyjścia i ucieczki, i śmieją się ze swoich bohaterek

Literatura

Człowieczeństwo i czary (Adam Wiedemann)

Że Géza Csáth był człowieczeństwem rozczarowany? – to mało powiedziane; że był nim zdegustowany? – o tak, ale to wciąż za mało; on człowieczeństwem po prostu gardził

Muzyka

MUZYKA 2.1: Mikołaj Laskowski (Monika Pasiecznik)

Muzyka Mikołaja Laskowskiego jest odbiciem schizofrenicznej świadomości jego pokolenia. Ironia i nostalgia, elektroniczny kicz i wyrafinowane brzmienia instrumentalne, wszechobecny sampling i internetowa plądrofonia łączą się w niej z prześmiewczymi odwołaniami do estetyki New Age

Obyczaje

Różowe trójkąty (Adam Leszczyński)

Nawet upadająca Trzecia Rzesza pamiętała o tym, aby leczyć homoseksualistów uwięzionych w obozach koncentracyjnych. Musieli co tydzień chodzić do obozowych burdeli

Mam do nich słabość (Michał R. Wiśniewski)

„Pokemon Go” jest powrotem do korzeni. Zarówno do oryginalnej gry i pierwszej generacji stworków, jak i łażenia po lasach i krzakach w poszukiwaniu robali. Cóż, że wirtualnych

Sztuka

Czcij dziecko w sobie (Karol Sienkiewicz)

Wystawa „Kiedy znów będę mały” to wyraz pewnej tęsknoty, syndromu ucieczkowego przed dorosłością. Bez odpowiedzi pozostaje pytanie – kim właściwie są dzieci?

Nieustające wakacje (Monika Stelmach)

Entuzjazm i wolność to nie są fałszywe obietnice, ale obietnice, które spełniają się w specyficzny sposób. Projektariusz wiruje w domofabryce, dom staje się miejscem pracy, a praca sposobem na spędzanie czasu wolnego

Sok z kiszonek (Katarzyna Czeczot, Ewa Tatar)

Kiedy w galeriach Warszawy czy Berlina jest otwarcie, wszystko kręci się wokół picia. My prawie nigdy nie podajemy alkoholu. W Berlinie częstowaliśmy herbatą, a tu w Warszawie spodobał nam się pomysł, żeby podać inny produkt fermentacji, niealkoholowej

Wiersze

wiersze (Tadeusz Dąbrowski)

]]>

Film

Odważne kino (Jakub Socha)

Na festwalu Brave pokazano filmy od Sasa do lasa. Można było znaleźć w nich wspólny rdzeń – tym rdzeniem była odwaga

Nowe Horyzonty (5): Historie rodzinne (Jakub Socha)

W „Sieranevadzie”, najnowszym filmie Cristi Puiu i jednocześnie najlepszym na tegorocznych Nowych Horyzontach, kamera nie rusza się z jednego mieszkania przez trzy godziny

Bez wstydu (Grzegorz Stępniak)

Komedie romantyczne nad Wisłą sprowadzają najczęściej kobiecość do garści stereotypów kulturowych, pętają w patriarchalne normy, bez możliwości wyjścia i ucieczki, i śmieją się ze swoich bohaterek

Literatura

Człowieczeństwo i czary (Adam Wiedemann)

Że Géza Csáth był człowieczeństwem rozczarowany? – to mało powiedziane; że był nim zdegustowany? – o tak, ale to wciąż za mało; on człowieczeństwem po prostu gardził

Muzyka

MUZYKA 2.1: Mikołaj Laskowski (Monika Pasiecznik)

Muzyka Mikołaja Laskowskiego jest odbiciem schizofrenicznej świadomości jego pokolenia. Ironia i nostalgia, elektroniczny kicz i wyrafinowane brzmienia instrumentalne, wszechobecny sampling i internetowa plądrofonia łączą się w niej z prześmiewczymi odwołaniami do estetyki New Age

Obyczaje

Różowe trójkąty (Adam Leszczyński)

Nawet upadająca Trzecia Rzesza pamiętała o tym, aby leczyć homoseksualistów uwięzionych w obozach koncentracyjnych. Musieli co tydzień chodzić do obozowych burdeli

Mam do nich słabość (Michał R. Wiśniewski)

„Pokemon Go” jest powrotem do korzeni. Zarówno do oryginalnej gry i pierwszej generacji stworków, jak i łażenia po lasach i krzakach w poszukiwaniu robali. Cóż, że wirtualnych

Sztuka

Czcij dziecko w sobie (Karol Sienkiewicz)

Wystawa „Kiedy znów będę mały” to wyraz pewnej tęsknoty, syndromu ucieczkowego przed dorosłością. Bez odpowiedzi pozostaje pytanie – kim właściwie są dzieci?

Nieustające wakacje (Monika Stelmach)

Entuzjazm i wolność to nie są fałszywe obietnice, ale obietnice, które spełniają się w specyficzny sposób. Projektariusz wiruje w domofabryce, dom staje się miejscem pracy, a praca sposobem na spędzanie czasu wolnego

Sok z kiszonek (Katarzyna Czeczot, Ewa Tatar)

Kiedy w galeriach Warszawy czy Berlina jest otwarcie, wszystko kręci się wokół picia. My prawie nigdy nie podajemy alkoholu. W Berlinie częstowaliśmy herbatą, a tu w Warszawie spodobał nam się pomysł, żeby podać inny produkt fermentacji, niealkoholowej

Wiersze

wiersze (Tadeusz Dąbrowski)

]]>
Fri, 22 Jul 2016 00:00:00 +0200
<![CDATA[Numer 2016/189]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2016/189

Film

Szczęście, a potem długo nic (Marta Bałaga)

Nasz świat nie jest wesoły. Rozmawialiśmy o tym kiedyś z Hrabalem i doszliśmy do wniosku, że po co przypominać o bólu, skoro i tak tego nie naprawimy. Kiedy wywołujesz u kogoś uśmiech, dajesz mu siłę – mówi autor „Pociągów pod specjalnym nadzorem”

PROJEKT FILM: Tempo i poezja (Anna Bielak)

„Montowanie psuje charakter. Wymaga ciągłego podejmowania setek decyzji. Później człowiek z rozpędu podejmuje je w codziennym życiu” – mówi polska montażystka

Innych widoków nie ma (Iwona Kurz)

Żuławski z całą siłą – w „Kosmosie”, który jest erudycyjny, zabawny, smutny, miejscami nieznośny, w całości zachwycający – staje po stronie namiętności

Mili i pogubieni (Jakub Socha)

W filmie „Kamper” Łukasza Grzegorzka młodzi ludzie mówią ludzkim głosem, to ciągle rzadkość w polskim kinie

Literatura

Bolesław Chromry pierwszym poetą Polski (Maja Staśko)

Poezja okopuje się siecią elitarnych przyzwyczajeń i już nie działa. Jej czytanie polega na uruchamianiu wstydu w celu mobilizacji nie do samodzielnego myślenia, lecz do przyjęcia wypracowanych na temat założeń. Chromry ogląda mecze z całą resztą kraju, kibicuje „naszym” i – jak wszyscy – nie czyta poezji

Mieszczańskie pragnienia (Maciej Jakubowiak)

Trudno, żyjąc w tym kraju i w tym czasie, nie dostrzec, że głównymi bohaterami „Kochanka” Jacka Melchiora są mężczyźni o orientacji homoseksualnej, jednak kiedy czyta się tę powieść, można o tym kompletnie zapomnieć

Pisarzem nie zostaje się, by zginąć (Zofia Zaleska)

W Syrii wszyscy funkcjonują w ciagłym poczuciu zagrożenia, wiedząc, że ramy ich życia wytyczają niewidzialne czerwone linie, których nie wolno przekraczać – mówi syryjski tłumacz i działacz społeczny

Muzyka

Świat na wysokich obrotach (Jakub Wencel)

„Human Story 3” Jamesa Ferraro to dźwiękowy świat wielkich korporacji, ale poddany przewrotnemu przejaskrawieniu. Z jednej strony artysta podkreśla hegemoniczność korporacyjnej estetyki, a z drugiej dokonuje jego religijnej wręcz celebracji

Wszystkoizm Goebbelsa (Adam Wiedemann)

„To straszne, kiedy Kronos Quartet gra Jimiego Hendrixa” – twierdzi Heiner Goebbels w „Przeciw Gesamtkunstwerk”. Jednocześnie potępia „próby pisania nowej muzyki przez muzyków rockowych”, a także „turystyczne” zapożyczenia z obcych kultur

W kleszczach dźwięku (Gniewomir Zajączkowski / Szymon Żuchowski)

Wprowadzenie „Dokręcania śruby” Brittena do repertuaru niewielkiej opery to pomysł ambitny i w dużej mierze zwieńczony powodzeniem. Może nie były to kleszcze lęku, ale w jakiejś mierze kleszcze dźwięku, które były w stanie skupić i utrzymać uwagę słuchaczy

Wszystko wiedzieć, rozumieć, kontrolować (Agnieszka Drotkiewicz)

Niemożliwa jest operowa inscenizacja „Zagubionej autostrady” w całkowitym oderwaniu od filmu. Całą tajemnicę i grozę naszej egzystencji, którą David Lynch jak nikt inny potrafi zawrzeć w obrazie, kompozytorka Olga Neuwirth ujęła w dźwięku. Rozmowa z reżyserką Natalią Korczakowską

Sztuka

Dziewięćdziesiąt sześć godzin techno obecności (Anka Herbut)

„140 uderzeń na minutę” to chyba pierwsza w Polsce wystawa przepracowująca relacje sztuk wizualnych z muzyką techno i rave, stawiająca obok figury artysty-samplera – ciało widza w ruchu

Pomnikofilia (Karol Sienkiewicz)

Open City to lubelski festiwal sztuki w przestrzeni publicznej. Pomnik się w jej definicjach nie mieści – i na odwrót. Ale co by było gdyby… Zapowiadał się ciekawy eksperyment. Niestety, artyści zrejterowali

Teatr

Patrzę sobie na ręce (Paweł Soszyński)

Nie wygramy w teatrze z kinem, muzyką, literaturą, które mają znacznie silniejsze i szersze oddziaływanie społeczne. Kompletnie się obnażam, gdy to mówię, ale nie mogę wyzbyć się poczucia bezsilności – mówi reżyserka przed premierą „Praskiego Si-Fi” w Teatrze Powszechnym w Warszawie

ZWROTY: Woronowicz do Wodeckiego, Wodecki do Woronowicza (Witold Mrozek)

Czym jest obecność teatru na tym podobno pokoleniowym wydarzeniu, jakim jest Open'er? Może transakcją, jak wszystko, dwustronną wymianą uznania czy prestiżu

Wiersze

puste ksera (Joanna Roszak)

]]>

Film

Szczęście, a potem długo nic (Marta Bałaga)

Nasz świat nie jest wesoły. Rozmawialiśmy o tym kiedyś z Hrabalem i doszliśmy do wniosku, że po co przypominać o bólu, skoro i tak tego nie naprawimy. Kiedy wywołujesz u kogoś uśmiech, dajesz mu siłę – mówi autor „Pociągów pod specjalnym nadzorem”

PROJEKT FILM: Tempo i poezja (Anna Bielak)

„Montowanie psuje charakter. Wymaga ciągłego podejmowania setek decyzji. Później człowiek z rozpędu podejmuje je w codziennym życiu” – mówi polska montażystka

Innych widoków nie ma (Iwona Kurz)

Żuławski z całą siłą – w „Kosmosie”, który jest erudycyjny, zabawny, smutny, miejscami nieznośny, w całości zachwycający – staje po stronie namiętności

Mili i pogubieni (Jakub Socha)

W filmie „Kamper” Łukasza Grzegorzka młodzi ludzie mówią ludzkim głosem, to ciągle rzadkość w polskim kinie

Literatura

Bolesław Chromry pierwszym poetą Polski (Maja Staśko)

Poezja okopuje się siecią elitarnych przyzwyczajeń i już nie działa. Jej czytanie polega na uruchamianiu wstydu w celu mobilizacji nie do samodzielnego myślenia, lecz do przyjęcia wypracowanych na temat założeń. Chromry ogląda mecze z całą resztą kraju, kibicuje „naszym” i – jak wszyscy – nie czyta poezji

Mieszczańskie pragnienia (Maciej Jakubowiak)

Trudno, żyjąc w tym kraju i w tym czasie, nie dostrzec, że głównymi bohaterami „Kochanka” Jacka Melchiora są mężczyźni o orientacji homoseksualnej, jednak kiedy czyta się tę powieść, można o tym kompletnie zapomnieć

Pisarzem nie zostaje się, by zginąć (Zofia Zaleska)

W Syrii wszyscy funkcjonują w ciagłym poczuciu zagrożenia, wiedząc, że ramy ich życia wytyczają niewidzialne czerwone linie, których nie wolno przekraczać – mówi syryjski tłumacz i działacz społeczny

Muzyka

Świat na wysokich obrotach (Jakub Wencel)

„Human Story 3” Jamesa Ferraro to dźwiękowy świat wielkich korporacji, ale poddany przewrotnemu przejaskrawieniu. Z jednej strony artysta podkreśla hegemoniczność korporacyjnej estetyki, a z drugiej dokonuje jego religijnej wręcz celebracji

Wszystkoizm Goebbelsa (Adam Wiedemann)

„To straszne, kiedy Kronos Quartet gra Jimiego Hendrixa” – twierdzi Heiner Goebbels w „Przeciw Gesamtkunstwerk”. Jednocześnie potępia „próby pisania nowej muzyki przez muzyków rockowych”, a także „turystyczne” zapożyczenia z obcych kultur

W kleszczach dźwięku (Gniewomir Zajączkowski / Szymon Żuchowski)

Wprowadzenie „Dokręcania śruby” Brittena do repertuaru niewielkiej opery to pomysł ambitny i w dużej mierze zwieńczony powodzeniem. Może nie były to kleszcze lęku, ale w jakiejś mierze kleszcze dźwięku, które były w stanie skupić i utrzymać uwagę słuchaczy

Wszystko wiedzieć, rozumieć, kontrolować (Agnieszka Drotkiewicz)

Niemożliwa jest operowa inscenizacja „Zagubionej autostrady” w całkowitym oderwaniu od filmu. Całą tajemnicę i grozę naszej egzystencji, którą David Lynch jak nikt inny potrafi zawrzeć w obrazie, kompozytorka Olga Neuwirth ujęła w dźwięku. Rozmowa z reżyserką Natalią Korczakowską

Sztuka

Dziewięćdziesiąt sześć godzin techno obecności (Anka Herbut)

„140 uderzeń na minutę” to chyba pierwsza w Polsce wystawa przepracowująca relacje sztuk wizualnych z muzyką techno i rave, stawiająca obok figury artysty-samplera – ciało widza w ruchu

Pomnikofilia (Karol Sienkiewicz)

Open City to lubelski festiwal sztuki w przestrzeni publicznej. Pomnik się w jej definicjach nie mieści – i na odwrót. Ale co by było gdyby… Zapowiadał się ciekawy eksperyment. Niestety, artyści zrejterowali

Teatr

Patrzę sobie na ręce (Paweł Soszyński)

Nie wygramy w teatrze z kinem, muzyką, literaturą, które mają znacznie silniejsze i szersze oddziaływanie społeczne. Kompletnie się obnażam, gdy to mówię, ale nie mogę wyzbyć się poczucia bezsilności – mówi reżyserka przed premierą „Praskiego Si-Fi” w Teatrze Powszechnym w Warszawie

ZWROTY: Woronowicz do Wodeckiego, Wodecki do Woronowicza (Witold Mrozek)

Czym jest obecność teatru na tym podobno pokoleniowym wydarzeniu, jakim jest Open'er? Może transakcją, jak wszystko, dwustronną wymianą uznania czy prestiżu

Wiersze

puste ksera (Joanna Roszak)

]]>
Fri, 24 Jun 2016 00:00:00 +0200
<![CDATA[Numer 2016/188]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2016/188

Film

Bohaterowie naszych czasów (Jakub Socha)

„Ojciec” Artura Urbańskiego i „W spirali” Konrada Aksinowicza to dwie opowieści o współczesnych Polakach – dwa koszmary, z których człowiek chce się jak najszybciej przebudzić

Ślepowidzenie (Ludwika Mastalerz)

Smutna policyjna praktyka dbania o statystyki urasta w wizji Emina Alpera do metafory działania państwa tureckiego, które zamiast rozwiązywać konflikty po prostu je tłumi

Literatura

Antygony wracają (Jerzy Jarniewicz)

Nurt emancypacji kobiet rozwija się równolegle do nurtu emancypacji przekładu. Refleksji nad miejscem przekładu w kulturze pomogłaby refleksja nad zmieniającym się wyobrażeniem ról pełnionych przez kobiety

Dar łączenia sprzeczności (Adam Pluszka)

Roald Dahl był heretykiem, wyprzedził epokę i przełamał konwencję pisania dla dzieci. Potrafił ukazać tępotę i okrucieństwo dorosłych. Wiedział, jak szokować, przerażać i rozśmieszać – rozmowa z tłumaczką biografii angielskiego pisarza

Media

ODBIORNIK (4): Pykałeczka może być sztuką (Anna Desponds / Agnieszka Słodownik)

Czwarty odcinek podkastu ODBIORNIK poświęcony jest grom niezależnym i nie grom. Sprawdzamy, jak steruje się rozgrywką za pomocą bananów, i wyruszamy w wirtualną podróż do Czarnobyla

Brutalna dekadencja w służbie prawdy (Katarzyna Janota)

Co właściwie wnoszą Brutalist Websites w świat konformistycznych sieciowych person? Czy są tylko wizualnym nawiązaniem do bezpowrotnie minionych czasów?

Muzyka

Dźwięk opowiadający (Jakub Bożek)

Muzyka We Will Fail, mimo że nawiązuje do techno, nie nadaje się do tańczenia. Jej sensem jest snucie historii. Tyle że powiązania między kolejnymi wydarzeniami są co najmniej rozmyte, a rytmy, harmonie i melodie walczą tu o przetrwanie

Czułość dźwięku (Piotr Tkacz)

Większość ASMR-owej społeczności zgodnie twierdzi, że szeptane filmiki znakomicie sprawdzają się jako sposób na wyciszenie, pomoc w zasypaniu albo wprowadzaniu w stan medytacji. Dość szybko pojawiły się głosy, że mają one też swój ładunek erotyczny

Rejwolucja łódzka (Jakub Bożek)

1997 rok. Polska scena klubowa kwitnie, a kapitalizm zakończył swoją raczkującą fazę. Trudno o lepszy moment na zorganizowanie masowej imprezy tanecznej. Łódzka Parada Wolności przejmuje wartości kolejnego etapu kapitalizmu: procedury, dbałość o szczegóły organizacyjne, PR, networking

Muzyka 2.1: Artur Kroschel (Jan Topolski)

Choć przeszło 40-letniego Artura Kroschela ciężko zakwalifikować do „muzyki 2.1”, to ważny jest ton, jakiego polskiej muzyce współczesnej dodaje ten kompozytor: introwertycznego ekspresjonizmu, mozaiki cisz i szmerów, rozbitych początków, ukrytych dźwięków, elementów zbłądzenia i ciągłego zapominania

Zobaczyć muzyką (Aldona Kopkiewicz)

„Nie wyobrażam sobie, że naszą szkołę można zamknąć. Dla mnie osobiście to byłby cios, ale znacznie ważniejsze, że nikt nie ma prawa odmawiać kształcenia dzieciom z dysfunkcjami” – mówi wicedyrektorka szkoły muzycznej przy Ośrodku dla Dzieci Niewidomych i Słabowidzących w Krakowie

Obyczaje

Frankenstein. Monstrum ligi kazirodców (Katarzyna Wajda)

Dwieście lat temu narodził się potwór Frankensteina. Wegetarianie w żywiącym się jagodami i korzonkami monstrum zobaczą symbol wyższości jarskiej diety, marksiści ciemiężony proletariat, a feministki – ofiarę patriarchatu

Niesamowity Justin Trudeau (Radosław Korzycki)

W listopadzie 2015 r. Trudeau junior zostaje premierem Kanady. W mediach – i tych poważnych, i tabloidowych – zaczyna się szaleństwo. Bo doświadczeń i ekscesów z jego życia starczyłoby na sequel „Wyznań hochsztaplera Feliksa Krulla”

Sztuka

Podróżujący karnawał (Zofia Krawiec)

Szukamy w kulturze rzeczy niezwykłych, utraty kontroli, zabawy w jej pierwotnym sensie. I tam też widzimy jej potencjał polityczny – mówią twórcy Szalonej Galerii, która 15 lipca rusza w Polskę

Płakat (Karol Sienkiewicz)

Organizatorzy Międzynarodowego Biennale Plakatu rewidują formułę imprezy. Na razie wynikła z tego jedna świetna wystawa i trochę zamieszania

Po drugiej stronie tęczy (Stach Szabłowski)

W 2012 roku Julita Wójcik znalazła się na pierwszej linii frontu polskich wojen kulturowych za sprawą „Tęczy” na placu Zbawiciela. „Tęcza” przyniosła Wójcik rozgłos i jednocześnie zasłoniła resztę jej twórczości. Artystka znana ze skromności i pracowitości stała się celebrytką i autorką jednej pracy

Królowie życia i Prince (Łukasz Wojtysko)

„Sape” i „Prince” to historie o Brazzavile. Chociaż w jednym i drugim filmie widzimy przede wszystkim pojedynczych mężczyzn, to Doroszuk tak naprawdę przybliża nam miasto. Od piątku filmy artysty można zobaczyć  w białostockiej Galerii Arsenał

Teatr

Wszystko, co przychodzi nam do głowy (Paweł Soszyński)

W „Robercie Roburze” w TR Warszawa Garbaczewski bawi się dolnymi półkami z apteki i niższymi rejestrami pastiszu. I tworzy spektakl wybitny, bezkompromisowy, a z pewnością najefektowniejszy w swojej karierze

ZWROTY: Publiczność podglądaczy (Witold Mrozek)

Od małżonki tyleż ponętnej, co zaangażowanej w kuchnię, po komiksową narodoworadykalną seksbombę – Czykwin sprzedaje w „Bambusowych kobietach” przerysowane fantazje męskiej publiczności

Agenci paranoi (Nikodem Karolak)

Miss Revolutionary Idol Berserker to feeria rozszalałych obrazów, karnawał cielesności i kpina z przytłaczającego nas popkulturowego chaosu. Japoński zespół właśnie wystąpił na poznańskiej Malcie

Wiersze

wiersze (Anna Nowaczyńska)

]]>

Film

Bohaterowie naszych czasów (Jakub Socha)

„Ojciec” Artura Urbańskiego i „W spirali” Konrada Aksinowicza to dwie opowieści o współczesnych Polakach – dwa koszmary, z których człowiek chce się jak najszybciej przebudzić

Ślepowidzenie (Ludwika Mastalerz)

Smutna policyjna praktyka dbania o statystyki urasta w wizji Emina Alpera do metafory działania państwa tureckiego, które zamiast rozwiązywać konflikty po prostu je tłumi

Literatura

Antygony wracają (Jerzy Jarniewicz)

Nurt emancypacji kobiet rozwija się równolegle do nurtu emancypacji przekładu. Refleksji nad miejscem przekładu w kulturze pomogłaby refleksja nad zmieniającym się wyobrażeniem ról pełnionych przez kobiety

Dar łączenia sprzeczności (Adam Pluszka)

Roald Dahl był heretykiem, wyprzedził epokę i przełamał konwencję pisania dla dzieci. Potrafił ukazać tępotę i okrucieństwo dorosłych. Wiedział, jak szokować, przerażać i rozśmieszać – rozmowa z tłumaczką biografii angielskiego pisarza

Media

ODBIORNIK (4): Pykałeczka może być sztuką (Anna Desponds / Agnieszka Słodownik)

Czwarty odcinek podkastu ODBIORNIK poświęcony jest grom niezależnym i nie grom. Sprawdzamy, jak steruje się rozgrywką za pomocą bananów, i wyruszamy w wirtualną podróż do Czarnobyla

Brutalna dekadencja w służbie prawdy (Katarzyna Janota)

Co właściwie wnoszą Brutalist Websites w świat konformistycznych sieciowych person? Czy są tylko wizualnym nawiązaniem do bezpowrotnie minionych czasów?

Muzyka

Dźwięk opowiadający (Jakub Bożek)

Muzyka We Will Fail, mimo że nawiązuje do techno, nie nadaje się do tańczenia. Jej sensem jest snucie historii. Tyle że powiązania między kolejnymi wydarzeniami są co najmniej rozmyte, a rytmy, harmonie i melodie walczą tu o przetrwanie

Czułość dźwięku (Piotr Tkacz)

Większość ASMR-owej społeczności zgodnie twierdzi, że szeptane filmiki znakomicie sprawdzają się jako sposób na wyciszenie, pomoc w zasypaniu albo wprowadzaniu w stan medytacji. Dość szybko pojawiły się głosy, że mają one też swój ładunek erotyczny

Rejwolucja łódzka (Jakub Bożek)

1997 rok. Polska scena klubowa kwitnie, a kapitalizm zakończył swoją raczkującą fazę. Trudno o lepszy moment na zorganizowanie masowej imprezy tanecznej. Łódzka Parada Wolności przejmuje wartości kolejnego etapu kapitalizmu: procedury, dbałość o szczegóły organizacyjne, PR, networking

Muzyka 2.1: Artur Kroschel (Jan Topolski)

Choć przeszło 40-letniego Artura Kroschela ciężko zakwalifikować do „muzyki 2.1”, to ważny jest ton, jakiego polskiej muzyce współczesnej dodaje ten kompozytor: introwertycznego ekspresjonizmu, mozaiki cisz i szmerów, rozbitych początków, ukrytych dźwięków, elementów zbłądzenia i ciągłego zapominania

Zobaczyć muzyką (Aldona Kopkiewicz)

„Nie wyobrażam sobie, że naszą szkołę można zamknąć. Dla mnie osobiście to byłby cios, ale znacznie ważniejsze, że nikt nie ma prawa odmawiać kształcenia dzieciom z dysfunkcjami” – mówi wicedyrektorka szkoły muzycznej przy Ośrodku dla Dzieci Niewidomych i Słabowidzących w Krakowie

Obyczaje

Frankenstein. Monstrum ligi kazirodców (Katarzyna Wajda)

Dwieście lat temu narodził się potwór Frankensteina. Wegetarianie w żywiącym się jagodami i korzonkami monstrum zobaczą symbol wyższości jarskiej diety, marksiści ciemiężony proletariat, a feministki – ofiarę patriarchatu

Niesamowity Justin Trudeau (Radosław Korzycki)

W listopadzie 2015 r. Trudeau junior zostaje premierem Kanady. W mediach – i tych poważnych, i tabloidowych – zaczyna się szaleństwo. Bo doświadczeń i ekscesów z jego życia starczyłoby na sequel „Wyznań hochsztaplera Feliksa Krulla”

Sztuka

Podróżujący karnawał (Zofia Krawiec)

Szukamy w kulturze rzeczy niezwykłych, utraty kontroli, zabawy w jej pierwotnym sensie. I tam też widzimy jej potencjał polityczny – mówią twórcy Szalonej Galerii, która 15 lipca rusza w Polskę

Płakat (Karol Sienkiewicz)

Organizatorzy Międzynarodowego Biennale Plakatu rewidują formułę imprezy. Na razie wynikła z tego jedna świetna wystawa i trochę zamieszania

Po drugiej stronie tęczy (Stach Szabłowski)

W 2012 roku Julita Wójcik znalazła się na pierwszej linii frontu polskich wojen kulturowych za sprawą „Tęczy” na placu Zbawiciela. „Tęcza” przyniosła Wójcik rozgłos i jednocześnie zasłoniła resztę jej twórczości. Artystka znana ze skromności i pracowitości stała się celebrytką i autorką jednej pracy

Królowie życia i Prince (Łukasz Wojtysko)

„Sape” i „Prince” to historie o Brazzavile. Chociaż w jednym i drugim filmie widzimy przede wszystkim pojedynczych mężczyzn, to Doroszuk tak naprawdę przybliża nam miasto. Od piątku filmy artysty można zobaczyć  w białostockiej Galerii Arsenał

Teatr

Wszystko, co przychodzi nam do głowy (Paweł Soszyński)

W „Robercie Roburze” w TR Warszawa Garbaczewski bawi się dolnymi półkami z apteki i niższymi rejestrami pastiszu. I tworzy spektakl wybitny, bezkompromisowy, a z pewnością najefektowniejszy w swojej karierze

ZWROTY: Publiczność podglądaczy (Witold Mrozek)

Od małżonki tyleż ponętnej, co zaangażowanej w kuchnię, po komiksową narodoworadykalną seksbombę – Czykwin sprzedaje w „Bambusowych kobietach” przerysowane fantazje męskiej publiczności

Agenci paranoi (Nikodem Karolak)

Miss Revolutionary Idol Berserker to feeria rozszalałych obrazów, karnawał cielesności i kpina z przytłaczającego nas popkulturowego chaosu. Japoński zespół właśnie wystąpił na poznańskiej Malcie

Wiersze

wiersze (Anna Nowaczyńska)

]]>
Fri, 24 Jun 2016 00:00:00 +0200
<![CDATA[Numer 2016/187]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2016/187

Film

Miły młody człowiek (Darek Arest)

„Baby Bump” to trochę takie „Requiem dla snu”, w którym rolę narkotyków grają hormony. Dojrzewanie dopadające niczego niespodziewające się dziecko jest tu rodzajem złego tripu, z którego nie można wybudzić się na żądanie

Jak umierają seriale (Darek Arest)

Serial może wierzgać i stosować antyzmarszczkowe kuracje, ale podlega bezlitosnemu cyklowi życiowemu. Przechodzi niezgrabny okres dojrzewania. Rodzi się w mękach i umiera w bólach. I lepiej, żeby nie spóźnił się na własny pogrzeb

Literatura

Sebald w Anglii (Magda Heydel)

Na pierwsze zajęcia każdy student ma przynieść opowiadanie, które ceni. Profesor Sebald po kolei wdeptuje je w ziemię

Miłośniczka wulkanów (Jakub Zgierski)

Rozczarowanie i poczucie porażki, które towarzyszyły Susan Sontag pod koniec życia, dotyczyły całej kultury Zachodu. Zbyt mocno przejęliśmy się jej atakiem na powagę, zbyt dosłownie wzięliśmy jej umiłowanie ironii

Dajcie mi kolegów, wódeczkę i śledzika (Juliusz Kurkiewicz)

Mam nieodparte wrażenie, że ukrytą funkcją debat takich jak ta o krytyce jest poprawa dobrego samopoczucia ich uczestników, którzy mogą zaprezentować się jako osoby zatroskane o dobro kultury, a także – niekiedy – zyskują okazję do wylania prywatnych frustracji

Papierowa pogoda (Maciej Woźniak)

Nie w tym rzecz, że Siwczyk przestał jak dawniej zanudzać i męczyć (bo nadal zanudza i męczy), ale w tym, że robi to z wytrawniejszą ironią, mniej pretensjonalną metaforyką i już prawie bez tych licealnie naburmuszonych grymasów, które trapiły go dość długo

Sztuka opowiadania (Julio Cortázar)

Opowiadanie rządzi się wewnętrznym, architektonicznym nakazem, aby nie pozostawać otwartym, lecz zamknąć się niczym kula, a jednocześnie zachować ów rodzaj drgania, które rzutuje na rzeczy będące na zewnątrz

Kronika zapowiedzianej śmierci (Konrad Zych)

Siłą prozy Franczak jest jej sensualność, skupienie na ciele i jego najbliższym otoczeniu, ale skłonność bohaterów do rezonerstwa, łatwość podsuwania uniwersalnych rozwiązań może tylko irytować

Potwierdzenie głównej wiadomości (Paweł Kozioł)

„Nie dam ci siebie w żadnej postaci” nie jest żadnym przełomem w poezji Eugeniusza Tkaczyszyna-Dyckiego, lecz próbą potwierdzenia tego, co zostało napisane wcześniej. Cały tom jest jak powtarzająca się w kilku wierszach „dokrętka”

Od dawna jestem martwy (Krzysztof Cieślik)

Moja walka wymierzona była w ortodoksję i władzę. Właśnie tam rodzi się zło. Ma swoje źródła w poczuciu władzy, w przekonaniu, że jest się do niej uprawnionym – mówi o swojej twórczości pochodzący z RPA poeta

Media

Dysonans awanturnika (Marzena Falkowska)

Bohaterom gier akcji zdarza się cierpieć na rozdwojenie jaźni: charakterologicznie złożeni i z sercem po właściwej stronie, potrafią w mgnieniu oka zmienić się w bezduszne maszyny do zabijania

Podłoga. Wiertarka. Kwiatek. Śmieci (Anna Marjankowska)

Estetyka ZUS-u jest pociągająca sama w sobie, tropikalna w odniesieniu do naszej prekarnej kondycji. Pewnie dlatego tak dobrze komponuje się z palmami, wodospadami i starymi kompami na Windowsie 95

Muzyka

Mam 37 lat. Co ja wiem o życiu? (Monika Stelmach)

Nie gram dobrze na żadnym instrumencie, nie mam dużej skali głosu, fajną mam barwę, bo długo palę papierosy, więc mi się wyrobiła. Staram się pisać dobre teksty. I to tyle. Nadrabiam pracowitością. Żeby być fair wobec słuchaczy i losu, trzeba zasuwać

Muzyka teraz (Krzysztof Kwiatkowski)

NOSPR jest najlepszą polską orkiestrą. Chcąc taką pozostać, musimy zachować perspektywę międzynarodową. Ludzie wcale nie oczekują, że będzie tylko Schumann i Czajkowski. Trzeba grać także Lachenmanna, Stockhausena i Johna Adamsa

Twarzą w twarz z Problemami (Jakub Bożek)

Wbrew reputacji „hipsterskiego zespołu hip-hopowego” PRO8L3M to zespół do szpiku uliczny. Brud, szorstkość, nieokrzesanie to u nich nie kwestia decyzji dotyczącej estetyki, ale coś niepoddającego się wyborowi

Obyczaje

Aż całą ją zeżremy (Michał Sowiński, Katarzyna Trzeciak)

Ekologia jest i społeczna, i polityczna, ale jest też kwestią kulturową, związaną z wyobraźnią, z metaforami, którymi się posługujemy, by objaśniać swoje miejsce w świecie i swoje relacje z innymi istotami

Sztuka

Berlin Biennale 2.0 (Karol Sienkiewicz)

Jak być szczęśliwym w opasanym technologiami świecie – to jedno z głównych pytań, które stawiają sobie kuratorzy IX Berlin Biennale, kolektyw DIS. Ich postinternetowa optyka jest uwodząca, ale na każdym kroku ujawnia swoje ograniczenia

Kryzys wszystkiego (Stach Szabłowski)

Miesiąc Fotografii wpisuje się w ogólną festiwalozę, ale bardzo stara się w eventowej gorączce nie stracić głowy, pozostać wydarzeniem mądrym i samoświadomym. Na tej imprezie festiwalowy format zawsze był solidnie przepleciony refleksją teoretyczną

Teatr

Yes logo (Paweł Soszyński)

Glow z fantomowym kotkiem, Beauty, Coco czy High Speed to komponenty teatralnej psylocybiny, którą „Zrób siebie” uwalnia powoli do krwiobiegu widowni. Marki jako tripy – to od nas zależy, czy ta przygoda zakończy się odlotem, czy paranoją

Widz jako miejsce dla sztuki (Heiner Goebbels)

„Coraz częściej można zaobserwować, jak w wielu dziedzinach sztuki odmowa przedstawiania stymuluje naszą percepcję i wzmaga uwagę” – pisze niemiecki wizjoner teatru, którego „Stifters Dinge” zaprezentowane zostanie w Nowym Teatrze w Warszawie

Koncert na Peszka, nalewkę i kominek (Maciej Stroiński)

Spektaklem „Kto nas odwiedzi” Cezarego Tomaszewskiego rządzi ekspresja typu demonstracyjnego: aktorzy brylują, przechodząc przez scenariusz z gatunku komedii salonowej – jeśli nawet nie z życia wyższych sfer, to przynajmniej z ich kulania się do grobu

Karmienie demonów (Anka Herbut)

W „Złotych demonach” podczas performowania dysponujemy sporą ilością materiału, który destylujemy intuicyjnie w czasie rzeczywistym. Fascynuje mnie ten bałagan, mam do tego bałaganu zaufanie

Wiersze

Ogród Lusi (Tomasz Ososiński)

]]>

Film

Miły młody człowiek (Darek Arest)

„Baby Bump” to trochę takie „Requiem dla snu”, w którym rolę narkotyków grają hormony. Dojrzewanie dopadające niczego niespodziewające się dziecko jest tu rodzajem złego tripu, z którego nie można wybudzić się na żądanie

Jak umierają seriale (Darek Arest)

Serial może wierzgać i stosować antyzmarszczkowe kuracje, ale podlega bezlitosnemu cyklowi życiowemu. Przechodzi niezgrabny okres dojrzewania. Rodzi się w mękach i umiera w bólach. I lepiej, żeby nie spóźnił się na własny pogrzeb

Literatura

Sebald w Anglii (Magda Heydel)

Na pierwsze zajęcia każdy student ma przynieść opowiadanie, które ceni. Profesor Sebald po kolei wdeptuje je w ziemię

Miłośniczka wulkanów (Jakub Zgierski)

Rozczarowanie i poczucie porażki, które towarzyszyły Susan Sontag pod koniec życia, dotyczyły całej kultury Zachodu. Zbyt mocno przejęliśmy się jej atakiem na powagę, zbyt dosłownie wzięliśmy jej umiłowanie ironii

Dajcie mi kolegów, wódeczkę i śledzika (Juliusz Kurkiewicz)

Mam nieodparte wrażenie, że ukrytą funkcją debat takich jak ta o krytyce jest poprawa dobrego samopoczucia ich uczestników, którzy mogą zaprezentować się jako osoby zatroskane o dobro kultury, a także – niekiedy – zyskują okazję do wylania prywatnych frustracji

Papierowa pogoda (Maciej Woźniak)

Nie w tym rzecz, że Siwczyk przestał jak dawniej zanudzać i męczyć (bo nadal zanudza i męczy), ale w tym, że robi to z wytrawniejszą ironią, mniej pretensjonalną metaforyką i już prawie bez tych licealnie naburmuszonych grymasów, które trapiły go dość długo

Sztuka opowiadania (Julio Cortázar)

Opowiadanie rządzi się wewnętrznym, architektonicznym nakazem, aby nie pozostawać otwartym, lecz zamknąć się niczym kula, a jednocześnie zachować ów rodzaj drgania, które rzutuje na rzeczy będące na zewnątrz

Kronika zapowiedzianej śmierci (Konrad Zych)

Siłą prozy Franczak jest jej sensualność, skupienie na ciele i jego najbliższym otoczeniu, ale skłonność bohaterów do rezonerstwa, łatwość podsuwania uniwersalnych rozwiązań może tylko irytować

Potwierdzenie głównej wiadomości (Paweł Kozioł)

„Nie dam ci siebie w żadnej postaci” nie jest żadnym przełomem w poezji Eugeniusza Tkaczyszyna-Dyckiego, lecz próbą potwierdzenia tego, co zostało napisane wcześniej. Cały tom jest jak powtarzająca się w kilku wierszach „dokrętka”

Od dawna jestem martwy (Krzysztof Cieślik)

Moja walka wymierzona była w ortodoksję i władzę. Właśnie tam rodzi się zło. Ma swoje źródła w poczuciu władzy, w przekonaniu, że jest się do niej uprawnionym – mówi o swojej twórczości pochodzący z RPA poeta

Media

Dysonans awanturnika (Marzena Falkowska)

Bohaterom gier akcji zdarza się cierpieć na rozdwojenie jaźni: charakterologicznie złożeni i z sercem po właściwej stronie, potrafią w mgnieniu oka zmienić się w bezduszne maszyny do zabijania

Podłoga. Wiertarka. Kwiatek. Śmieci (Anna Marjankowska)

Estetyka ZUS-u jest pociągająca sama w sobie, tropikalna w odniesieniu do naszej prekarnej kondycji. Pewnie dlatego tak dobrze komponuje się z palmami, wodospadami i starymi kompami na Windowsie 95

Muzyka

Mam 37 lat. Co ja wiem o życiu? (Monika Stelmach)

Nie gram dobrze na żadnym instrumencie, nie mam dużej skali głosu, fajną mam barwę, bo długo palę papierosy, więc mi się wyrobiła. Staram się pisać dobre teksty. I to tyle. Nadrabiam pracowitością. Żeby być fair wobec słuchaczy i losu, trzeba zasuwać

Muzyka teraz (Krzysztof Kwiatkowski)

NOSPR jest najlepszą polską orkiestrą. Chcąc taką pozostać, musimy zachować perspektywę międzynarodową. Ludzie wcale nie oczekują, że będzie tylko Schumann i Czajkowski. Trzeba grać także Lachenmanna, Stockhausena i Johna Adamsa

Twarzą w twarz z Problemami (Jakub Bożek)

Wbrew reputacji „hipsterskiego zespołu hip-hopowego” PRO8L3M to zespół do szpiku uliczny. Brud, szorstkość, nieokrzesanie to u nich nie kwestia decyzji dotyczącej estetyki, ale coś niepoddającego się wyborowi

Obyczaje

Aż całą ją zeżremy (Michał Sowiński, Katarzyna Trzeciak)

Ekologia jest i społeczna, i polityczna, ale jest też kwestią kulturową, związaną z wyobraźnią, z metaforami, którymi się posługujemy, by objaśniać swoje miejsce w świecie i swoje relacje z innymi istotami

Sztuka

Berlin Biennale 2.0 (Karol Sienkiewicz)

Jak być szczęśliwym w opasanym technologiami świecie – to jedno z głównych pytań, które stawiają sobie kuratorzy IX Berlin Biennale, kolektyw DIS. Ich postinternetowa optyka jest uwodząca, ale na każdym kroku ujawnia swoje ograniczenia

Kryzys wszystkiego (Stach Szabłowski)

Miesiąc Fotografii wpisuje się w ogólną festiwalozę, ale bardzo stara się w eventowej gorączce nie stracić głowy, pozostać wydarzeniem mądrym i samoświadomym. Na tej imprezie festiwalowy format zawsze był solidnie przepleciony refleksją teoretyczną

Teatr

Yes logo (Paweł Soszyński)

Glow z fantomowym kotkiem, Beauty, Coco czy High Speed to komponenty teatralnej psylocybiny, którą „Zrób siebie” uwalnia powoli do krwiobiegu widowni. Marki jako tripy – to od nas zależy, czy ta przygoda zakończy się odlotem, czy paranoją

Widz jako miejsce dla sztuki (Heiner Goebbels)

„Coraz częściej można zaobserwować, jak w wielu dziedzinach sztuki odmowa przedstawiania stymuluje naszą percepcję i wzmaga uwagę” – pisze niemiecki wizjoner teatru, którego „Stifters Dinge” zaprezentowane zostanie w Nowym Teatrze w Warszawie

Koncert na Peszka, nalewkę i kominek (Maciej Stroiński)

Spektaklem „Kto nas odwiedzi” Cezarego Tomaszewskiego rządzi ekspresja typu demonstracyjnego: aktorzy brylują, przechodząc przez scenariusz z gatunku komedii salonowej – jeśli nawet nie z życia wyższych sfer, to przynajmniej z ich kulania się do grobu

Karmienie demonów (Anka Herbut)

W „Złotych demonach” podczas performowania dysponujemy sporą ilością materiału, który destylujemy intuicyjnie w czasie rzeczywistym. Fascynuje mnie ten bałagan, mam do tego bałaganu zaufanie

Wiersze

Ogród Lusi (Tomasz Ososiński)

]]>
Fri, 10 Jun 2016 00:00:00 +0200
<![CDATA[Numer 2016/186]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2016/186

Film

69. FESTIWAL W CANNES: Rodzina na swoim (Michał Walkiewicz)

Werdykt jury można odbierać jako wyraz zdegustowania problemami inteligencji, które przerzucano na festiwalu łopatami. Nie jest to jednak aż tak proste

Fakty z Matriksa (Jakub Socha)

Nie widziałem w tym roku na Docs Against Gravity Film Festival zbyt wielu wyrafinowanych formalnie dokumentów, za to sporo dowiedziałem się o świecie

W piach się obrócisz (Agnieszka Jakimiak)

Oglądanie trzeciej części „X-menów” jest doświadczeniem bolesnym, szczególnie jeśli ma się w pamięci charakter i problematykę dwóch poprzednich odcinków

Ten jeden, niepowtarzalny moment (Tadeusz Sobolewski)

Czasem w kinie reżyser nie potrzebuje operatora, tylko hydraulika. Nie wyobrażam sobie, że mógłbym robić film z reżyserem, wyłącznie dostosowując się do jego wymagań

Rumuni odrywają się od ziemi (Bartosz Żurawiecki)

„Skarb” wygląda jak typowe dzieło współczesnego kina rumuńskiego, hojnie nagradzanego w ostatnich latach na międzynarodowych festiwalach – kolejna prosta historia o przeciętnych ludziach. To tylko pozory

Literatura

Wielkie narodowe womitowanie (Przemysław Czapliński)

Poemat Dymińskiej uświadamia, że bulimia to także postawa poznawcza. Bulimiczka wie, że aby świat zrozumieć, trzeba się od świata oddzielić. Aby zaś od świata się odizolować, trzeba go zwrócić

Przyszłość dzieje się teraz (Anna Sierant)

Uszczęśliwimy cię, zmienimy świat na lepszy, ale w zamian odbierzemy ci twoje prawa do decydowania o sobie – to polityczny scenariusz, który Margaret Atwood eksploruje w swojej najnowszej powieści

Potrzeba uważności (Mariusz Szczygieł)

„Duży Format” nie sprzyja w żaden szczególny sposób wydawnictwu Dowody na Istnienie. Może powiem inaczej: sprzyja tak jak pozostałym wydawnictwom wydającym reportaże – sprostowanie do artykułu Krzysztofa Cieślika

Naśladowca głosów (Bartosz Sadulski)

Pisanie Bernhardem nie jest gestem twórczej emancypacji, bez względu na poziom trudności – w przypadku „Krivoklata” to raczej sygnał kapitulacji, bo skoro osią napędową historii i monologu jest jego forma, a ta jest pożyczona, to kim jest autor, jeśli nie aktorem?

Miłość i podróże w czasie (Tomasz Pstrągowski)

Clowesowi udała się w „Patience” rzecz niełatwa: zaskoczył miłośników swojej twórczości, pozostając wiernym sobie. To komiks alternatywnego artysty penetrującego mainstream na własnych warunkach

Media

ODBIORNIK (3): Dotknąć tarki do kartofli (Anna Desponds / Agnieszka Słodownik)

W trzecim odcinku podkastu ODBIORNIK sprawdzamy, jak się dziś robi wystawy, do czego przydają się ekrany i jak tradycyjne muzea radzą sobie w czasach interaktywnych podłóg i multimedialnych stołów

Muzyka

Przeszłość najechała teraźniejszość (Jakub Bożek)

Kolekcjonuję płyty z muzyką ilustracyjną, które przez dziesiątki lat nawet nie zostały rozpakowane. To mit, że w internecie znajdziesz wszystko. Nie sądzę, by on cokolwiek unieważniał. To po prostu równoległy byt

Zubel. Maj 2016 (Adam Suprynowicz)

Jeszcze niedawno słychać było głosy, że  kolejne kompozycje Agaty Zubel stają się niepokojąco podobne do siebie. Ale „Double Battery” to zupełnie inna Zubel

Sztuka

Zasiew (Iwo Zmyślony)

Przez trzydzieści dni ryłam w ziemi. Miałam zniszczone ścięgna, połamane paznokcie… Na koniec wygładziłam powierzchnię dłońmi i obłożyłam namoczonym ziarnem, a ono wypuściło pędy, dosłownie w kilka godzin! Wszyscy oniemieli

Podróżować jest bosko (Karol Sienkiewicz)

„Podróżnicy” w Zachęcie to tylko pozornie letnia wystawa. Podróżowanie to przywilej, który nie jest nam dany raz na zawsze. Wystarczy stanąć w kolejce po wizę w ambasadzie amerykańskiej, by przypomnieć sobie, że są paszporty równe i równiejsze

Poczucie utraty (Jakub Majmurek)

Punktem wyjścia filmowej wystawy „Rozdzielona wspólnota” w Muzeum Sztuki w Łodzi są długie lata 70. Być może ostatni etap aktywności utopijnej wyobraźni, zanim ostatecznie rozpuściła się w hegemonii neoliberalizmu

Teatr

Szyfrowanie Dekalogu (Szymon Adamczak)

„W teatrze chińskim aktorzy dramatyczni są bardzo ujednoliceni, są wytrenowani i ciężko ich od siebie odróżnić. Z kolei w przypadku polskich aktorów, każdy z nich jest jakąś indywidualnością” – mówi reżyser spektaklu „Dekalog” przed premierą w Starym Teatrze

ZWROTY: AAAaktor do wzięcia (Witold Mrozek)

Festiwal Szkół Teatralnych w Łodzi. Spóźnieni profesorowie niespiesznie i bez szczególnego obciachu przechodzą przed rozpoczynającymi już przedstawienie studentami. Siedząca w drugim rzędzie weteranka reżyserii castingu w połowie przedstawienia obraca się i głośno coś komentuje

W powierzchniach (Teresa Fazan)

W „Surfingu” Magdy Ptasznik doświadczenia percepcyjne stają się swoim własnym komentarzem krytycznym – pytanie o to, jak ciało konfrontuje się z martwą materią obiektów, i odpowiedź na nie, realizują się w tej samej płaszczyźnie ruchu

Mamusia i chłopcy (Aldona Kopkiewicz)

„Piotruś Pan” Łukasza Kosa jest fantastyczny, nawet jeśli koncepcyjnie okazał się dość tradycyjny, nawet konserwatywny. Przedstawianie dziś „Piotrusia Pana” aż prosi się o przewartościowania

Smak trzęsienia ziemi (Anka Herbut)

W „Cooking catastrophes” surowe warzywa z humusem, tapenada, jabłko w curry i zielona salsa rozłożone na okrągłym lustrze wyglądają jak spalona ziemia, a filmowana od dołu galaretka z fenkułu z sosem cytrynowym przypomina wyciek ropy na oceanie

Wiersze

wiersze (Marcin Jurzysta)

]]>

Film

69. FESTIWAL W CANNES: Rodzina na swoim (Michał Walkiewicz)

Werdykt jury można odbierać jako wyraz zdegustowania problemami inteligencji, które przerzucano na festiwalu łopatami. Nie jest to jednak aż tak proste

Fakty z Matriksa (Jakub Socha)

Nie widziałem w tym roku na Docs Against Gravity Film Festival zbyt wielu wyrafinowanych formalnie dokumentów, za to sporo dowiedziałem się o świecie

W piach się obrócisz (Agnieszka Jakimiak)

Oglądanie trzeciej części „X-menów” jest doświadczeniem bolesnym, szczególnie jeśli ma się w pamięci charakter i problematykę dwóch poprzednich odcinków

Ten jeden, niepowtarzalny moment (Tadeusz Sobolewski)

Czasem w kinie reżyser nie potrzebuje operatora, tylko hydraulika. Nie wyobrażam sobie, że mógłbym robić film z reżyserem, wyłącznie dostosowując się do jego wymagań

Rumuni odrywają się od ziemi (Bartosz Żurawiecki)

„Skarb” wygląda jak typowe dzieło współczesnego kina rumuńskiego, hojnie nagradzanego w ostatnich latach na międzynarodowych festiwalach – kolejna prosta historia o przeciętnych ludziach. To tylko pozory

Literatura

Wielkie narodowe womitowanie (Przemysław Czapliński)

Poemat Dymińskiej uświadamia, że bulimia to także postawa poznawcza. Bulimiczka wie, że aby świat zrozumieć, trzeba się od świata oddzielić. Aby zaś od świata się odizolować, trzeba go zwrócić

Przyszłość dzieje się teraz (Anna Sierant)

Uszczęśliwimy cię, zmienimy świat na lepszy, ale w zamian odbierzemy ci twoje prawa do decydowania o sobie – to polityczny scenariusz, który Margaret Atwood eksploruje w swojej najnowszej powieści

Potrzeba uważności (Mariusz Szczygieł)

„Duży Format” nie sprzyja w żaden szczególny sposób wydawnictwu Dowody na Istnienie. Może powiem inaczej: sprzyja tak jak pozostałym wydawnictwom wydającym reportaże – sprostowanie do artykułu Krzysztofa Cieślika

Naśladowca głosów (Bartosz Sadulski)

Pisanie Bernhardem nie jest gestem twórczej emancypacji, bez względu na poziom trudności – w przypadku „Krivoklata” to raczej sygnał kapitulacji, bo skoro osią napędową historii i monologu jest jego forma, a ta jest pożyczona, to kim jest autor, jeśli nie aktorem?

Miłość i podróże w czasie (Tomasz Pstrągowski)

Clowesowi udała się w „Patience” rzecz niełatwa: zaskoczył miłośników swojej twórczości, pozostając wiernym sobie. To komiks alternatywnego artysty penetrującego mainstream na własnych warunkach

Media

ODBIORNIK (3): Dotknąć tarki do kartofli (Anna Desponds / Agnieszka Słodownik)

W trzecim odcinku podkastu ODBIORNIK sprawdzamy, jak się dziś robi wystawy, do czego przydają się ekrany i jak tradycyjne muzea radzą sobie w czasach interaktywnych podłóg i multimedialnych stołów

Muzyka

Przeszłość najechała teraźniejszość (Jakub Bożek)

Kolekcjonuję płyty z muzyką ilustracyjną, które przez dziesiątki lat nawet nie zostały rozpakowane. To mit, że w internecie znajdziesz wszystko. Nie sądzę, by on cokolwiek unieważniał. To po prostu równoległy byt

Zubel. Maj 2016 (Adam Suprynowicz)

Jeszcze niedawno słychać było głosy, że  kolejne kompozycje Agaty Zubel stają się niepokojąco podobne do siebie. Ale „Double Battery” to zupełnie inna Zubel

Sztuka

Zasiew (Iwo Zmyślony)

Przez trzydzieści dni ryłam w ziemi. Miałam zniszczone ścięgna, połamane paznokcie… Na koniec wygładziłam powierzchnię dłońmi i obłożyłam namoczonym ziarnem, a ono wypuściło pędy, dosłownie w kilka godzin! Wszyscy oniemieli

Podróżować jest bosko (Karol Sienkiewicz)

„Podróżnicy” w Zachęcie to tylko pozornie letnia wystawa. Podróżowanie to przywilej, który nie jest nam dany raz na zawsze. Wystarczy stanąć w kolejce po wizę w ambasadzie amerykańskiej, by przypomnieć sobie, że są paszporty równe i równiejsze

Poczucie utraty (Jakub Majmurek)

Punktem wyjścia filmowej wystawy „Rozdzielona wspólnota” w Muzeum Sztuki w Łodzi są długie lata 70. Być może ostatni etap aktywności utopijnej wyobraźni, zanim ostatecznie rozpuściła się w hegemonii neoliberalizmu

Teatr

Szyfrowanie Dekalogu (Szymon Adamczak)

„W teatrze chińskim aktorzy dramatyczni są bardzo ujednoliceni, są wytrenowani i ciężko ich od siebie odróżnić. Z kolei w przypadku polskich aktorów, każdy z nich jest jakąś indywidualnością” – mówi reżyser spektaklu „Dekalog” przed premierą w Starym Teatrze

ZWROTY: AAAaktor do wzięcia (Witold Mrozek)

Festiwal Szkół Teatralnych w Łodzi. Spóźnieni profesorowie niespiesznie i bez szczególnego obciachu przechodzą przed rozpoczynającymi już przedstawienie studentami. Siedząca w drugim rzędzie weteranka reżyserii castingu w połowie przedstawienia obraca się i głośno coś komentuje

W powierzchniach (Teresa Fazan)

W „Surfingu” Magdy Ptasznik doświadczenia percepcyjne stają się swoim własnym komentarzem krytycznym – pytanie o to, jak ciało konfrontuje się z martwą materią obiektów, i odpowiedź na nie, realizują się w tej samej płaszczyźnie ruchu

Mamusia i chłopcy (Aldona Kopkiewicz)

„Piotruś Pan” Łukasza Kosa jest fantastyczny, nawet jeśli koncepcyjnie okazał się dość tradycyjny, nawet konserwatywny. Przedstawianie dziś „Piotrusia Pana” aż prosi się o przewartościowania

Smak trzęsienia ziemi (Anka Herbut)

W „Cooking catastrophes” surowe warzywa z humusem, tapenada, jabłko w curry i zielona salsa rozłożone na okrągłym lustrze wyglądają jak spalona ziemia, a filmowana od dołu galaretka z fenkułu z sosem cytrynowym przypomina wyciek ropy na oceanie

Wiersze

wiersze (Marcin Jurzysta)

]]>
Fri, 27 May 2016 00:00:00 +0200
<![CDATA[Numer 2016/185]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2016/185

Film

Rozplątywanie tęczy (Ludwika Mastalerz)

W miarę rozwoju rewolucji telewizyjnej rozgorzał spór między entuzjastami seriali nowego typu i niestrudzonymi obrońcami tak zwanej kultury wysokiej – od czwartku trwa kolejna edycja festiwalu NInA wersja Beta, tym razem w całości poświeconego serialom  autorskim

Umiarkowany sukces (Barbara Kosecka)

Każdy, a już zwłaszcza kosztowny serial wyprodukowany przez dużą telewizję, jest w Polsce skazany na kompromis. 13-odcinkowy „Bodo” musiał spełnić liczne oczekiwania. I prawdopodobnie jest to jeden z powodów umiarkowanego powodzenia serialu

Sumienie wciąż śpi (Małgorzata Steciak)

Obecnie nastroje w Rosji przypominają czasy Stalina – mówi słynny dokumentalista, którego „Zmiana” zostanie pokazana na rozpoczynającym się w piątek festiwalu Doc Against Gravity

Głos większości (Anna Bielak)

Bohaterowie romantycznych dramatów polskich głównie monologują. Nie ma tu mowy o dobrym dialogu. Nie mamy zaplecza solidnego mieszczańskiego dramatu, ale marną literaturę  – mówi scenarzysta jednego z najlepszych polskich seriali „Gliny”

Nadzorować, nie karać (Adam Kruk)

„Z podniesionym czołem” więcej niż o instytucji rodziny mówi o instytucjach państwowych. Film Bercot przepełniony jest niełatwą wiarą w ich zdolność do pomocy potrzebującym

Samo życie (Jakub Socha)

Hirokazu Koreeda to jeden z najciekawszych autorów współczesnego kina.  W „Naszej młodszej siostrze” daje prawdziwy popis swojego stylu

Bajka postapokaliptyczna (Jakub Majmurek)

Do klasycznej filmowej maszynki narracyjnej Libera podchodzi z dużym nabożeństwem, powagą, ktoś mógłby powiedzieć, że z naiwnością. Ta naiwność w przypadku filozoficznej bajki do pewnego stopnia się broni

Literatura

Rytm, melodia i rachunek sylab (Zofia Zaleska)

Flaubert był mieszczuchem i dobrze czuł się w mieszczańskim ciepełku. Ale ganił się za to i w ramach swoich konserwatywnych przekonań wybrał jednak własną, osobną drogę. Boy ma rację, pisarz uciekał w sztukę przez wielkie „S”, do której miał bałwochwalczy stosunek

Nie, bo kobiet (Maciej Woźniak)

Poetki z antologii „Warkoczami” łączy pewien tembr emancypacyjny, nawet buntowniczy. Ale wypowiadane w wierszach „nie” bywa słabiej akcentowane niż następujące po nim „bo”

Pisarze nie potrafią negocjować (Krzysztof Cieślik)

Odgrywamy rolę kogoś, kto towarzyszy autorowi w jego samotnej, trudnej pracy. Czasem musimy skrytykować, skłonić pisarza do odłożenia jakiegoś pomysłu na bok. Agent jest obecny cały czas – od początku do końca

Oswajanie obcości (Zofia Zaleska)

Lękliwość oznacza ostrożność w doświadczaniu świata. Lękliwy człowiek pamięta o przeszłości, obserwuje to, co dzieje się w danej chwili, ale przewiduje też, co może wydarzyć się zaraz, ma w swojej głowie odrobinę więcej niż tylko czas teraźniejszy

Media

Ta gra i tak jest głupia (Piotr Sterczewski)

Pomyślenie porażki jako środka ekspresji może dać możliwość wyjścia zarówno poza monotonne growe konwencje, jak i poza typową dla późnego kapitalizmu obsesję na punkcie postępu i samorozwoju

Muzyka

Grałem kiedyś w zespołach (Kazimierz Rajnerowicz)

Sleaford Mods są tak bardzo przywiązani do etosu robotniczego i pubowych manier, że ociera się to momentami o karykaturę. Wydzieranie się do mikrofonu o pracy w zakładzie przetwórstwa drobiowego chyba jeszcze nigdy nie było równie porywające

Neurowizja (Borys Dejnarowicz)

Z Eurowizji pamiętamy nie tylko największych triumfatorów, ale też występy-ciekawostki. Tylko jeden uczestnik w historii porwał się jednak na próbę dekonstrukcji całego fenomenu Eurowizji, belgijska grupa Telex

Siostry Samo Zło (Piotr Kowalczyk)

Czy ścieżkę dźwiękową „Córek dancingu” można traktować jako pełnoprawną płytę numer trzy Ballad i Romansów? Wydaje się jednak, że te piosenki dużo lepiej funkcjonują z obrazem niż bez niego

Dziewiąty przełom (Borys Dejnarowicz)

Nowy album Radiohead równie dobrze mógłby powstać 40 lat temu. Jeśli w czymś upatrywać tu rozczarowania, to właśnie w tej perfekcyjnie wystylizowanej, ale jednak – wsteczności

Obyczaje

Personal Beatles (Łukasz Najder)

Na parapecie Axl Rose odpisywał pracę domową z anglika, w stołówce Robert Smith pochylał się nad porcją frytek, James Hetfield rozmawiał z Davidem Mustainem i chłopakami z Sepultury. Urodzaj wybitnych osobowości estradowych, raj subkultur – wspaniałe lata 90.

Sztuka

Po prostu nas wyśmiali (Stach Szabłowski)

Budapeszt wygląda normalnie; międzynarodowe korporacje dalej prowadzą tu interesy, bezdomni śpią na chodnikach, Spar sprzedaje jedzenie, Fidesz nie doprowadził kraju do gospodarczej ruiny. Orban nie jest specjalnie zainteresowany cenzurowaniem. Wystarcza mu spychanie krytycznej kultury na margines

Teatr

ZWROTY: Teatr na bogato (Witold Mrozek)

W teatrze płacą całkiem nieźle. Nie tylko z tęsknoty za brawami pisarze biorą się za dramaturgię, nie zawsze ze względu na artystyczne wyzwania dla muzyków atrakcyjną ofertą jest praca przy spektaklach. Honorarium za przygotowanie scenografii jest od kwoty oferowanej artyście wizualnemu za udział w wystawie odległe jak Mońki od Warszawy

BACKSTAGE: Księgi Jakubowe (Magda Kupryjanowicz)

„Co działo się w Iwaniu po zgaszeniu świec? Czego przestraszyli się jasnogórscy mnisi? Jakiego rodzaju przekroczenie miało tam miejsce? O rytuałach tych milczała nie tylko Tokarczuk, ale i reszta źródeł” – pisze dramaturżka przed premierą  spektaklu Eweliny Marciniak

Książka z obrazkami (Paweł Soszyński)

W „Księgach Jakubowych” Ewelinie Marciniak nie udaje się stworzyć wspólnoty frankistów, a ich rytuały unikają ryzyka, podobnie jak mało ryzykowna jest nagość, nawet wzwód w tym teatrze. To obrazki – one mają wywołać emocje

Forma porusza (Anka Herbut)

„Ważne jest dla mnie jasne określenie tego, czym się zajmuję i czemu poświęcam uwagę w trakcie pracy – powierzchnie i to, co wywołują spotkania z nimi” – mówi choreografka przed pokazem „Surfing” w Nowym Teatrze w Warszawie

Dobra impreza (Maciej Stroiński)

„Drugi spektakl” jest jak kolacja, na której okazuje się, że sam będziesz jedzony. Przychodzisz coś obejrzeć i oglądasz siebie. Bo w teatrze ze sceny też widać widownię

Prawda nie leży pośrodku (Marcin Kościelniak)

W „Marcu '68” pogląd o polskim antysemityzmie Strzępka i Demirski uznają za modę. To ciekawe spojrzenie w przypadku duetu, który zawsze krytykował  neoliberalny kapitalizm. I oczywiście nie był w tym mainstreamowy

Wiersze

Pustostany i niepokoje (Marcin Niewirowicz)

]]>

Film

Rozplątywanie tęczy (Ludwika Mastalerz)

W miarę rozwoju rewolucji telewizyjnej rozgorzał spór między entuzjastami seriali nowego typu i niestrudzonymi obrońcami tak zwanej kultury wysokiej – od czwartku trwa kolejna edycja festiwalu NInA wersja Beta, tym razem w całości poświeconego serialom  autorskim

Umiarkowany sukces (Barbara Kosecka)

Każdy, a już zwłaszcza kosztowny serial wyprodukowany przez dużą telewizję, jest w Polsce skazany na kompromis. 13-odcinkowy „Bodo” musiał spełnić liczne oczekiwania. I prawdopodobnie jest to jeden z powodów umiarkowanego powodzenia serialu

Sumienie wciąż śpi (Małgorzata Steciak)

Obecnie nastroje w Rosji przypominają czasy Stalina – mówi słynny dokumentalista, którego „Zmiana” zostanie pokazana na rozpoczynającym się w piątek festiwalu Doc Against Gravity

Głos większości (Anna Bielak)

Bohaterowie romantycznych dramatów polskich głównie monologują. Nie ma tu mowy o dobrym dialogu. Nie mamy zaplecza solidnego mieszczańskiego dramatu, ale marną literaturę  – mówi scenarzysta jednego z najlepszych polskich seriali „Gliny”

Nadzorować, nie karać (Adam Kruk)

„Z podniesionym czołem” więcej niż o instytucji rodziny mówi o instytucjach państwowych. Film Bercot przepełniony jest niełatwą wiarą w ich zdolność do pomocy potrzebującym

Samo życie (Jakub Socha)

Hirokazu Koreeda to jeden z najciekawszych autorów współczesnego kina.  W „Naszej młodszej siostrze” daje prawdziwy popis swojego stylu

Bajka postapokaliptyczna (Jakub Majmurek)

Do klasycznej filmowej maszynki narracyjnej Libera podchodzi z dużym nabożeństwem, powagą, ktoś mógłby powiedzieć, że z naiwnością. Ta naiwność w przypadku filozoficznej bajki do pewnego stopnia się broni

Literatura

Rytm, melodia i rachunek sylab (Zofia Zaleska)

Flaubert był mieszczuchem i dobrze czuł się w mieszczańskim ciepełku. Ale ganił się za to i w ramach swoich konserwatywnych przekonań wybrał jednak własną, osobną drogę. Boy ma rację, pisarz uciekał w sztukę przez wielkie „S”, do której miał bałwochwalczy stosunek

Nie, bo kobiet (Maciej Woźniak)

Poetki z antologii „Warkoczami” łączy pewien tembr emancypacyjny, nawet buntowniczy. Ale wypowiadane w wierszach „nie” bywa słabiej akcentowane niż następujące po nim „bo”

Pisarze nie potrafią negocjować (Krzysztof Cieślik)

Odgrywamy rolę kogoś, kto towarzyszy autorowi w jego samotnej, trudnej pracy. Czasem musimy skrytykować, skłonić pisarza do odłożenia jakiegoś pomysłu na bok. Agent jest obecny cały czas – od początku do końca

Oswajanie obcości (Zofia Zaleska)

Lękliwość oznacza ostrożność w doświadczaniu świata. Lękliwy człowiek pamięta o przeszłości, obserwuje to, co dzieje się w danej chwili, ale przewiduje też, co może wydarzyć się zaraz, ma w swojej głowie odrobinę więcej niż tylko czas teraźniejszy

Media

Ta gra i tak jest głupia (Piotr Sterczewski)

Pomyślenie porażki jako środka ekspresji może dać możliwość wyjścia zarówno poza monotonne growe konwencje, jak i poza typową dla późnego kapitalizmu obsesję na punkcie postępu i samorozwoju

Muzyka

Grałem kiedyś w zespołach (Kazimierz Rajnerowicz)

Sleaford Mods są tak bardzo przywiązani do etosu robotniczego i pubowych manier, że ociera się to momentami o karykaturę. Wydzieranie się do mikrofonu o pracy w zakładzie przetwórstwa drobiowego chyba jeszcze nigdy nie było równie porywające

Neurowizja (Borys Dejnarowicz)

Z Eurowizji pamiętamy nie tylko największych triumfatorów, ale też występy-ciekawostki. Tylko jeden uczestnik w historii porwał się jednak na próbę dekonstrukcji całego fenomenu Eurowizji, belgijska grupa Telex

Siostry Samo Zło (Piotr Kowalczyk)

Czy ścieżkę dźwiękową „Córek dancingu” można traktować jako pełnoprawną płytę numer trzy Ballad i Romansów? Wydaje się jednak, że te piosenki dużo lepiej funkcjonują z obrazem niż bez niego

Dziewiąty przełom (Borys Dejnarowicz)

Nowy album Radiohead równie dobrze mógłby powstać 40 lat temu. Jeśli w czymś upatrywać tu rozczarowania, to właśnie w tej perfekcyjnie wystylizowanej, ale jednak – wsteczności

Obyczaje

Personal Beatles (Łukasz Najder)

Na parapecie Axl Rose odpisywał pracę domową z anglika, w stołówce Robert Smith pochylał się nad porcją frytek, James Hetfield rozmawiał z Davidem Mustainem i chłopakami z Sepultury. Urodzaj wybitnych osobowości estradowych, raj subkultur – wspaniałe lata 90.

Sztuka

Po prostu nas wyśmiali (Stach Szabłowski)

Budapeszt wygląda normalnie; międzynarodowe korporacje dalej prowadzą tu interesy, bezdomni śpią na chodnikach, Spar sprzedaje jedzenie, Fidesz nie doprowadził kraju do gospodarczej ruiny. Orban nie jest specjalnie zainteresowany cenzurowaniem. Wystarcza mu spychanie krytycznej kultury na margines

Teatr

ZWROTY: Teatr na bogato (Witold Mrozek)

W teatrze płacą całkiem nieźle. Nie tylko z tęsknoty za brawami pisarze biorą się za dramaturgię, nie zawsze ze względu na artystyczne wyzwania dla muzyków atrakcyjną ofertą jest praca przy spektaklach. Honorarium za przygotowanie scenografii jest od kwoty oferowanej artyście wizualnemu za udział w wystawie odległe jak Mońki od Warszawy

BACKSTAGE: Księgi Jakubowe (Magda Kupryjanowicz)

„Co działo się w Iwaniu po zgaszeniu świec? Czego przestraszyli się jasnogórscy mnisi? Jakiego rodzaju przekroczenie miało tam miejsce? O rytuałach tych milczała nie tylko Tokarczuk, ale i reszta źródeł” – pisze dramaturżka przed premierą  spektaklu Eweliny Marciniak

Książka z obrazkami (Paweł Soszyński)

W „Księgach Jakubowych” Ewelinie Marciniak nie udaje się stworzyć wspólnoty frankistów, a ich rytuały unikają ryzyka, podobnie jak mało ryzykowna jest nagość, nawet wzwód w tym teatrze. To obrazki – one mają wywołać emocje

Forma porusza (Anka Herbut)

„Ważne jest dla mnie jasne określenie tego, czym się zajmuję i czemu poświęcam uwagę w trakcie pracy – powierzchnie i to, co wywołują spotkania z nimi” – mówi choreografka przed pokazem „Surfing” w Nowym Teatrze w Warszawie

Dobra impreza (Maciej Stroiński)

„Drugi spektakl” jest jak kolacja, na której okazuje się, że sam będziesz jedzony. Przychodzisz coś obejrzeć i oglądasz siebie. Bo w teatrze ze sceny też widać widownię

Prawda nie leży pośrodku (Marcin Kościelniak)

W „Marcu '68” pogląd o polskim antysemityzmie Strzępka i Demirski uznają za modę. To ciekawe spojrzenie w przypadku duetu, który zawsze krytykował  neoliberalny kapitalizm. I oczywiście nie był w tym mainstreamowy

Wiersze

Pustostany i niepokoje (Marcin Niewirowicz)

]]>
Wed, 11 May 2016 00:00:00 +0200
<![CDATA[Numer 2016/184]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2016/184

Film

Czy dziennikarz może mówić prawdę? (Jakub Wencel)

„Niewygodna prawda” podejmuje temat, który – z punktu widzenia „filozofii” dziennikarstwa śledczego – jest nieporównywalnie bardziej niejednoznaczny i problematyczny niż konfrontacja o charakterze „my kontra skorumpowane instytucje”, o jakiej opowiada „Spotlight”

Bez przesilenia (Jakub Socha)

„Letnie przesilenie” to film rozważny i skromny, który nie boi się trudnych tematów, ale równocześnie nikogo nie chce urazić

Wille i mrówkowce (Piotr Mirski)

Styl serialu „Gomorra”, inspirowanego książką Roberto Saviano,  jest efektowny, a przy tym realistyczny i szorstki. Warstwą wizualną rządzi tu nieprzyjemny kontrast

Nie będę nikogo prowadził za rączkę (Marta Bałaga)

Moje filmy zwykle wynikają z osobistych doświadczeń. Tak było też w tym przypadku: byłem przy odchodzeniu mojej babci – mówi autor poruszającego „Opiekuna”. Od piątku w kinach

Walec (Jakub Socha)

Wybitny „Opiekun” jest filmem o doświadczeniach granicznych i o pewnej nieprzekładalności tych doświadczeń

#Zło (Jakub Socha)

„#WszystkoGra” jest jak ciotka, która tydzień temu zapisała się na fb i teraz pod twoimi wpisami wszędzie umieszcza komentarze, ciotczyne nauki ozdobione hasztagiem, żeby wszyscy widzieli, że ciotka jest na czasie

Literatura

Najwyższe formy swobody (Maciej Jakubowiak)

Literatura uczy życia w stanie rozproszenia, jest mechanizmem obronnym życia po traumie. Dla człowieka późnej nowoczesności to całkowicie niezbędne

Chodź, pójdziemy umrzeć (Łukasz Najder)

Po zapoznaniu się z entuzjastycznymi blurbami i wyimkami z pochwalnych recenzji w niemieckiej prasie, po „Umrzeć na wiosnę” można by oczekiwać arcydzieła. Płonne to nadzieje

Portret zamglony (Tomasz Pstrągowski)

Choć „Dym” oddaje swojemu bohaterowi sprawiedliwość, to jednak trudno pozbyć się wrażenia, że zasłużył on na komiks nieco wnikliwszy i odważniejszy

Całe to gadanie (Zofia Król)

Antologię „Literatury na Świecie” najciekawiej pomyśleć jako opowieść o literaturze polskiej w jej alternatywnej, zróżnicowanej, zaburzonej wersji. Zamiast festiwalu zachwytów oglądamy nieustanny spór, zwalczanie się konwencji, konsekwentne podważanie kanonu

Byłam leniwa (Krzysztof Cieślik)

Kobietom wolno mówić o rzeczach, o których mężczyźni mówić nie powinni. Kobieca przyjaźń z dużą łatwością i częstotliwością przechodzi od tego, co przyziemne i trywialne, do tego, co wielkie i doniosłe

Media

GŁUPOTA: Przyjemne, niepotrzebne (Natalia Fiedorczuk)

Brodzenie w internetowych głupotach przypomina grzebanie w koszach w lumpeksie: w nawale przedmiotów niepotrzebnych szukamy emocjonalnych skojarzeń, westchnień i podśmiechujek

Głupio (Maciej Jakubowiak)

Aby umknąć widmu głupoty, trzeba narzędzia precyzyjnego i prostego zarazem – testu obliczonego na skromne minimum szacunku dla siebie: czy jestem głupi?

GŁUPOTA (Redakcja)

Numer tematyczny GŁUPOTA

Muzyka

Disco i dyskurs (Jakub Wencel)

Rock i muzyka elektroniczna nieraz dokonywały namysłu nad swoim miejscem w historii czy topografii muzyki popularnej. Pet Shop Boys to jeden z nielicznych projektów ze sceny pop, który ma podobne ambicje. Najnowsza płyta „Super” tylko to potwierdza

GŁUPOTA: Tubylcy głupoty (Rafał Księżyk)

Nie będziemy pytać o to, czy głupota należy do muzyki. W muzyce wszystko wolno. Niech będzie zatem o rżnięciu głupa. Muzycy uczynili z tego prawdziwą sztukę, a niektórym udało się wycisnąć z niej wielce inspirujące osiągnięcia

Straszliwa przyzwoitość (Łukasz Łachecki)

Banały lub imitacje – tak w skrócie można określić większość wydawnictw hip-hopowych w Polsce z ostatnich miesięcy. Na tym tle duet Łona i Webber, z wypracowanym własnym językiem bardzo pozytywnie się wyróżnia. Choć jednocześnie grozi mu popadnięcie w manierę

Polska – Mekka (Bartosz Nowicki)

Płyta Olgierda Dokalskiego, choć opowiada o zapomnianej postaci z XVIII wieku, muzułmanina ze społeczności tatarskiej i polskiego żołnierza, wydaje się być w 2016 roku bardzo aktualna. Skromny objętościowo materiał urasta do rangi niemal symbolu

Ludzki wielogłos (Adam Suprynowicz)

Dzieła operowe Francisa Poulenca to świat osobny: muzyczny „teatr środka” o zaskakująco potężnej i nieprzemijającej sile oddziaływania. Z precyzyjnego splotu słowa i muzyki wyszedł jednak w spektaklu Mai Kleczewskiej nadmiar, gąszcz, który zagłuszył „Głos ludzki”

Obyczaje

GŁUPOTA: Gwałt przesądu (Tomasz Stawiszyński)

Głupotę należałoby sytuować między biegunami idiotyzmu i kretynizmu. Idiota myśli i działa sam, odrzucając porządek symboliczny, który wszystkim mówi, jak żyć, natomiast kretyn jest całkowicie oddany Innemu

GŁUPOTA: Adidas for mafia (Dorota Masłowska)

Głupota jest wspaniała. Głupota jest wyzwalająca. Ileż to razy głupota wyzwoliła mnie od tego i tamtego! Nim jednak przejdę do Lacana i Žižka, odniosę się do faktów autentycznych

Tasiemiec i metafizyka (Justyna Jaworska)

Najgorsze, co może się zdarzyć, to sprowadzanie dyskusji o aborcji do problemu istnienia Boga i duszy nieśmiertelnej. To ma sens jedynie przy założeniu istnienia sacrum. W przeciwnym razie mówmy też o świętości każdego życia, które nosimy w sobie: życia tasiemca i krętka bladego

Sztuka

Nerw (Lidia Pańków)

Od plakatów, przez okładki, filmy animowane, kalendarze ścienne, scenografie wystawowe, meble, po gigantyczne archiwum fotograficzne – Wojciech Zamecznik zostawił po sobie ogromny dorobek. Był to wyścig strategiczny, świadomy projekt intensywnego życia artysty, który znał kruchość własnego ciała

GŁUPOTA: Głupi, głupi, kto cię kupi (Marcin Wicha)

Głupi design nie uznaje reguł. Chce, żeby było inaczej, za każdym razem inaczej. Łaknie pomysłów, biegnie na przełaj, potyka się o własne nogi, plącze sznurówki, wywraca na skórce od banana

GŁUPOTA: Hipostazy (Anda Rottenberg)

Jakie dzieła są głupie? Najogólniej mówiąc, są to dzieła wewnętrznie puste, funkcjonujące jako hipostazy sztuki: wyglądają jak sztuka, ale nią nie są. Twórcy takich hipostaz są przekonani, że wszystko jest kwestią opakowania, czyli formy

Nie spodziewajcie się pluszaków (Monika Stelmach)

Nie zauważyłam nigdy, żeby dzieci chichotały niezdrowo na wystawie,  jak zdarza się to dorosłym, w których wzmianka o nagości czy seksie wywołuje wielkie emocje. To dorośli mają wiele problemów ze sztuką współczesną – mówi dyrektorka Muzeum Narodowego i pomysłodawczyni projektu „W Muzeum wszystko wolno”

Głód mebla (Błażej Brzostak)

Przed sklepem ludzie czekali już od świtu, lub nawet przez całą noc, na atrakcyjną dostawę. Magazynierowi dawali łapówki, aby zechciał wydobyć meble z obiciem o interesującym ich wzorze lub barwie – 14 maja MSN opuszcza Emilię, dawny salon meblowy. Publikujemy fragmenty książki opowiadającej dzieje budynku

Czekolada, sztućce i woń rozkładu (Zofia Zaleska)

Większość z nas nie ma pojęcia, jak powstały otaczające nas przedmioty. Ta kłopotliwa sytuacja jest stosunkowo nowa – jeszcze sto lat temu ludzie wiedzieli o materialnym świecie dużo więcej. Spacerując po mieście, widziało się ludzi zajętych rzemiosłem

Teatr

Błękitne cienie, powieki matki (Aldona Kopkiewicz)

Długie sceny we „Wszystko o mojej matce” Borczucha na początku wydają się nużące. Ale po chwili okazuje się, że żaden moment nie był stracony i właśnie do końca rozegrana scena pozwala odzyskać przemijający tu i teraz czas

Chromosom teatru (Katarzyna Niedurny)

„Naszym celem nie jest dzielenie się niepełnosprawnością. Nasi aktorzy, osoby z zespołem Downa, żyją w Polsce, w Warszawie, mają między 18 a 43 lata i mnóstwo rzeczy do opowiedzenia” – mówi twórczyni Teatru 21, laureatka nagrody „Kamyk” Puzyny

Wiersze

wiersze (Bianka Rolando)

]]>

Film

Czy dziennikarz może mówić prawdę? (Jakub Wencel)

„Niewygodna prawda” podejmuje temat, który – z punktu widzenia „filozofii” dziennikarstwa śledczego – jest nieporównywalnie bardziej niejednoznaczny i problematyczny niż konfrontacja o charakterze „my kontra skorumpowane instytucje”, o jakiej opowiada „Spotlight”

Bez przesilenia (Jakub Socha)

„Letnie przesilenie” to film rozważny i skromny, który nie boi się trudnych tematów, ale równocześnie nikogo nie chce urazić

Wille i mrówkowce (Piotr Mirski)

Styl serialu „Gomorra”, inspirowanego książką Roberto Saviano,  jest efektowny, a przy tym realistyczny i szorstki. Warstwą wizualną rządzi tu nieprzyjemny kontrast

Nie będę nikogo prowadził za rączkę (Marta Bałaga)

Moje filmy zwykle wynikają z osobistych doświadczeń. Tak było też w tym przypadku: byłem przy odchodzeniu mojej babci – mówi autor poruszającego „Opiekuna”. Od piątku w kinach

Walec (Jakub Socha)

Wybitny „Opiekun” jest filmem o doświadczeniach granicznych i o pewnej nieprzekładalności tych doświadczeń

#Zło (Jakub Socha)

„#WszystkoGra” jest jak ciotka, która tydzień temu zapisała się na fb i teraz pod twoimi wpisami wszędzie umieszcza komentarze, ciotczyne nauki ozdobione hasztagiem, żeby wszyscy widzieli, że ciotka jest na czasie

Literatura

Najwyższe formy swobody (Maciej Jakubowiak)

Literatura uczy życia w stanie rozproszenia, jest mechanizmem obronnym życia po traumie. Dla człowieka późnej nowoczesności to całkowicie niezbędne

Chodź, pójdziemy umrzeć (Łukasz Najder)

Po zapoznaniu się z entuzjastycznymi blurbami i wyimkami z pochwalnych recenzji w niemieckiej prasie, po „Umrzeć na wiosnę” można by oczekiwać arcydzieła. Płonne to nadzieje

Portret zamglony (Tomasz Pstrągowski)

Choć „Dym” oddaje swojemu bohaterowi sprawiedliwość, to jednak trudno pozbyć się wrażenia, że zasłużył on na komiks nieco wnikliwszy i odważniejszy

Całe to gadanie (Zofia Król)

Antologię „Literatury na Świecie” najciekawiej pomyśleć jako opowieść o literaturze polskiej w jej alternatywnej, zróżnicowanej, zaburzonej wersji. Zamiast festiwalu zachwytów oglądamy nieustanny spór, zwalczanie się konwencji, konsekwentne podważanie kanonu

Byłam leniwa (Krzysztof Cieślik)

Kobietom wolno mówić o rzeczach, o których mężczyźni mówić nie powinni. Kobieca przyjaźń z dużą łatwością i częstotliwością przechodzi od tego, co przyziemne i trywialne, do tego, co wielkie i doniosłe

Media

GŁUPOTA: Przyjemne, niepotrzebne (Natalia Fiedorczuk)

Brodzenie w internetowych głupotach przypomina grzebanie w koszach w lumpeksie: w nawale przedmiotów niepotrzebnych szukamy emocjonalnych skojarzeń, westchnień i podśmiechujek

Głupio (Maciej Jakubowiak)

Aby umknąć widmu głupoty, trzeba narzędzia precyzyjnego i prostego zarazem – testu obliczonego na skromne minimum szacunku dla siebie: czy jestem głupi?

GŁUPOTA (Redakcja)

Numer tematyczny GŁUPOTA

Muzyka

Disco i dyskurs (Jakub Wencel)

Rock i muzyka elektroniczna nieraz dokonywały namysłu nad swoim miejscem w historii czy topografii muzyki popularnej. Pet Shop Boys to jeden z nielicznych projektów ze sceny pop, który ma podobne ambicje. Najnowsza płyta „Super” tylko to potwierdza

GŁUPOTA: Tubylcy głupoty (Rafał Księżyk)

Nie będziemy pytać o to, czy głupota należy do muzyki. W muzyce wszystko wolno. Niech będzie zatem o rżnięciu głupa. Muzycy uczynili z tego prawdziwą sztukę, a niektórym udało się wycisnąć z niej wielce inspirujące osiągnięcia

Straszliwa przyzwoitość (Łukasz Łachecki)

Banały lub imitacje – tak w skrócie można określić większość wydawnictw hip-hopowych w Polsce z ostatnich miesięcy. Na tym tle duet Łona i Webber, z wypracowanym własnym językiem bardzo pozytywnie się wyróżnia. Choć jednocześnie grozi mu popadnięcie w manierę

Polska – Mekka (Bartosz Nowicki)

Płyta Olgierda Dokalskiego, choć opowiada o zapomnianej postaci z XVIII wieku, muzułmanina ze społeczności tatarskiej i polskiego żołnierza, wydaje się być w 2016 roku bardzo aktualna. Skromny objętościowo materiał urasta do rangi niemal symbolu

Ludzki wielogłos (Adam Suprynowicz)

Dzieła operowe Francisa Poulenca to świat osobny: muzyczny „teatr środka” o zaskakująco potężnej i nieprzemijającej sile oddziaływania. Z precyzyjnego splotu słowa i muzyki wyszedł jednak w spektaklu Mai Kleczewskiej nadmiar, gąszcz, który zagłuszył „Głos ludzki”

Obyczaje

GŁUPOTA: Gwałt przesądu (Tomasz Stawiszyński)

Głupotę należałoby sytuować między biegunami idiotyzmu i kretynizmu. Idiota myśli i działa sam, odrzucając porządek symboliczny, który wszystkim mówi, jak żyć, natomiast kretyn jest całkowicie oddany Innemu

GŁUPOTA: Adidas for mafia (Dorota Masłowska)

Głupota jest wspaniała. Głupota jest wyzwalająca. Ileż to razy głupota wyzwoliła mnie od tego i tamtego! Nim jednak przejdę do Lacana i Žižka, odniosę się do faktów autentycznych

Tasiemiec i metafizyka (Justyna Jaworska)

Najgorsze, co może się zdarzyć, to sprowadzanie dyskusji o aborcji do problemu istnienia Boga i duszy nieśmiertelnej. To ma sens jedynie przy założeniu istnienia sacrum. W przeciwnym razie mówmy też o świętości każdego życia, które nosimy w sobie: życia tasiemca i krętka bladego

Sztuka

Nerw (Lidia Pańków)

Od plakatów, przez okładki, filmy animowane, kalendarze ścienne, scenografie wystawowe, meble, po gigantyczne archiwum fotograficzne – Wojciech Zamecznik zostawił po sobie ogromny dorobek. Był to wyścig strategiczny, świadomy projekt intensywnego życia artysty, który znał kruchość własnego ciała

GŁUPOTA: Głupi, głupi, kto cię kupi (Marcin Wicha)

Głupi design nie uznaje reguł. Chce, żeby było inaczej, za każdym razem inaczej. Łaknie pomysłów, biegnie na przełaj, potyka się o własne nogi, plącze sznurówki, wywraca na skórce od banana

GŁUPOTA: Hipostazy (Anda Rottenberg)

Jakie dzieła są głupie? Najogólniej mówiąc, są to dzieła wewnętrznie puste, funkcjonujące jako hipostazy sztuki: wyglądają jak sztuka, ale nią nie są. Twórcy takich hipostaz są przekonani, że wszystko jest kwestią opakowania, czyli formy

Nie spodziewajcie się pluszaków (Monika Stelmach)

Nie zauważyłam nigdy, żeby dzieci chichotały niezdrowo na wystawie,  jak zdarza się to dorosłym, w których wzmianka o nagości czy seksie wywołuje wielkie emocje. To dorośli mają wiele problemów ze sztuką współczesną – mówi dyrektorka Muzeum Narodowego i pomysłodawczyni projektu „W Muzeum wszystko wolno”

Głód mebla (Błażej Brzostak)

Przed sklepem ludzie czekali już od świtu, lub nawet przez całą noc, na atrakcyjną dostawę. Magazynierowi dawali łapówki, aby zechciał wydobyć meble z obiciem o interesującym ich wzorze lub barwie – 14 maja MSN opuszcza Emilię, dawny salon meblowy. Publikujemy fragmenty książki opowiadającej dzieje budynku

Czekolada, sztućce i woń rozkładu (Zofia Zaleska)

Większość z nas nie ma pojęcia, jak powstały otaczające nas przedmioty. Ta kłopotliwa sytuacja jest stosunkowo nowa – jeszcze sto lat temu ludzie wiedzieli o materialnym świecie dużo więcej. Spacerując po mieście, widziało się ludzi zajętych rzemiosłem

Teatr

Błękitne cienie, powieki matki (Aldona Kopkiewicz)

Długie sceny we „Wszystko o mojej matce” Borczucha na początku wydają się nużące. Ale po chwili okazuje się, że żaden moment nie był stracony i właśnie do końca rozegrana scena pozwala odzyskać przemijający tu i teraz czas

Chromosom teatru (Katarzyna Niedurny)

„Naszym celem nie jest dzielenie się niepełnosprawnością. Nasi aktorzy, osoby z zespołem Downa, żyją w Polsce, w Warszawie, mają między 18 a 43 lata i mnóstwo rzeczy do opowiedzenia” – mówi twórczyni Teatru 21, laureatka nagrody „Kamyk” Puzyny

Wiersze

wiersze (Bianka Rolando)

]]>
Fri, 29 Apr 2016 00:00:00 +0200
<![CDATA[Numer 2016/183]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2016/183

Film

Rebelia niewiniątek (Ludwika Mastalerz)

Choć pozornie może się wydawać, że pełnometrażowy debiut Deniz Gamze Ergüven jest feministycznym krzykiem przeciwko patriarchalizmowi, w rzeczywistości dotyka dużo szerzej zakrojonej sytuacji

Pośród różnych melodii (Marcin Adamczak)

Atrybutem kina jest jego naturalna transnarodowość. Z tego powodu nie warto sobie kłopotami z definicją kina narodowego zawracać głowy

Zmęczone miasto duchów (Jakub Socha)

„Epokowy projekt” jest bezkompromisową i inteligentną krytyką dyktatury Castro, sięgającą głębiej niż medialny przekaz

Po co wracać do przeszłości (Jakub Socha)

„Scena ciszy”, kolejna opowieść Oppenheimera o Indonezji, to jeden z najważniejszych dokumentów ostatnich lat. Uzmysławia, że tamte wydarzenia wciąż wiszą nad ludźmi jak topór

Literatura

Uwikłanie w żywy język (Paweł Kaczmarski)

W nowym tomie Szczepan Kopyt chce pogodzić dwa tryby mówienia: konkret politycznej deklaracji i odwagę bezpośredniości obecną w wysokich rejestrach poezji

Brnijmy w to dalej (Anna Kałuża)

Poezja w imię zrozumienia tego, czym jest twarde, poważne życie, nie uwolniła się od fikcyjnych historii i gier estetycznych, raczej zmieniła ich reguły. Świat jest skończony. Co można z tym zrobić, skoro już to wiemy?

Koło miejsca (Krzysztof Siwczyk)

Lektura poezji okazywała się rękawicą rzuconą miastu, które swojemu obliczu, po przemianach osiemdziesiątego dziewiątego roku, postanowiło przydać nieco technologicznego makijażu

Ryby, giełda, literatura (Krzysztof Środa i Zbigniew Mentzel)

Są pewne stany psychiczne polegające na poczuciu niebywale spotęgowanego życia, nieprawdopodobnej intensywności duchowej. Czy muszą być chorobliwe? Dla pisarza kluczowe jest, czy to doświadczenie można przekazać innym

Media

Niewidzialne fronty (Arkadiusz Półtorak)

Ustandaryzowany świat, w którym pragnienie autokreacji ustępuje miejsca pragnieniu bezpieczeństwa i kontroli, jest być może wygodny, ta wygoda ma jednak swoją cenę – relacja z wystawy „Nervous Systems”

Muzyka

Czego brakuje? Supernowej (Jakub Bożek)

Skoro czasem udaje się wyeksportować polską muzykę bez oficjalnego wsparcia, to czy właściwie jest ono potrzebne? Jak się okazuje, w sukcesach Francuzów z Air, Daft Punk, koreańskich czy szwedzkich gwiazd pop miały udział tamtejsze instytucje kulturalne

Inwazja dzikich (Kazimierz Rajnerowicz)

Byli kolejnym pomysłem Malcolma McLarena. Choć w przeciwieństwie do Sex Pistols Bow Wow Wow nie wywołali muzycznej rewolucji, to pozostają jednym z najbardziej oryginalnych epizodów w historii muzyki pop

Pola (chce zmieniać świat) (Anna Szudek)

Na początku kariery PJ Harvey była rzeczniczką młodych kobiet. Jej zwrócone do wewnątrz teksty opowiadały o tym, co najbardziej wstydliwe. Na ostatnich płytach czuć zupełnie inne emocje. Polly Jean w wersji 2.0 stała się społeczną aktywistką

Obyczaje

Byle z dala (Łukasz Najder)

Pomyślna ucieczka z szeregów ukontentowanego społeczeństwa wydaje się złudą, ale nikt nie jest w stanie zabronić nam takich prób i marzeń. Ani producenci dóbr i marek, ani księża, ani zwolennicy wąskiej definicji narodu

Sztuka

Wszystkie geografie Ukrainy (Jakub Majmurek)

Ruiny po Związku Radzieckim nie zawsze przedstawiane są jako źródło zagrożenia. Artyści i artystki patrzą na nie także z nostalgią. Szukają śladu ambitnych, modernistycznych utopii – korespondencja z Kijowa

Papierosy marki Smart Export (Marta Czyż)

Głęboko i intensywnie patrzyliśmy sobie w oczy, a w tym samym czasie odbywała się projekcja „dotykowego filmu”. Miałam nałożone na siebie pudło z otworem na piersi, ludzie mogli wkładać ręce do tego pudła i patrząc na mnie, równocześnie moich piersi dotykać – w lubelskim Labiryncie trwa monograficzna wystawa artystki

Z własnej kieszeni (Iwo Zmyślony)

Każdy kolekcjoner marzy o własnej przestrzeni. Ta myśl dopada, kiedy na ścianach w domu zaczyna brakować miejsca i musisz chować rzeczy do piwnicy – 24 kwietnia w niemieckim Recklinghausen otwiera się Museum Jerke, poświęcone współczesnej sztuce polskiej

Pierwiastek użyteczności (Monika Krawiecka)

Szukałem osób, które podejmą się płatnej pracy dla mnie. To klasyczna sytuacja zatrudnienia: pensja, określone ramy czasowe i zadanie do wykonania. Spreparowaliśmy portfolio, omówiliśmy kolejne kroki: aplikowanie, rozmowa kwalifikacyjna, podjęcie i ukończenie studiów na akademii sztuki

Teatr

Czarci sejm (Paweł Soszyński)

Teatr zawiódł – to mocna teza „Każdy dostanie to, w co wierzy” Rubina i Janiczak. Zawiódł sceniczny cudzysłów, w który bezpardonowo i bardzo sprawnie ubrali się także widzowie

To, czego nam brakuje, zawsze nas pociąga (Agnieszka Drotkiewicz)

To, co w „Fedrach” Warlikowskiego jest pokazane wprost, nawet dosadnie służy temu, by nadać spektaklowi konkretu i realności – dolać benzyny, naciąć skórę, żeby pojawiła się krew, żeby przedstawienie żyło, czasem także w niebezpieczny sposób

Pompidou w Warszawie (Arek Gruszczyński)

„Obserwując to, co dzieje się w Polsce, widzimy wyraźnie, jak pewne obszary zostały zaniedbane. Teatry czy instytucje kultury są za to częściowo odpowiedzialne” – mówi dramaturg Nowego Teatru przy okazji otwarcia nowej siedziby

Tajemnica i brak (Katarzyna Niedurny)

Jestem Michał Borczuch, za chwilę będę miał 37 lat, w najnowszym spektaklu opowiadam o swojej matce i jestem nośnikiem tej kobiety. Momentami czuję się jak transwestyta, jestem reżyserem i materiałem do przedstawienia

Wszystko jest na powierzchni (Anka Herbut)

„Locus Solus” to bezustanny ruch języka – samonapędzająca się maszyna nadprodukująca treść. Najnowszy spektakl Krzysztofa Garbaczewskiego w berlińskim Volksbühne budzi podobne odczucia. Plus jedno extra: poczucie zagubienia

Głosujmy nad metodą głosowania (Witold Mrozek)

„Take it or make it” duetu Ana Vujanović i Saša Asentić nie tyle uczy demokracji czy bada sposób jej funkcjonowania, ile stawia przy demokratycznych oczywistościach ironiczny znak zapytania

Po tamtej stronie Schuberta (Paweł Soszyński)

Wałbrzyski „Schubert” to głęboki interdyscyplinarny szpagat między burzliwą romantyczną pozą i klubowym dopalaczem new romantic. To świat patrzony z ukosa, skrajnie dosłowny i całkiem abstrakcyjny – zupełnie jak użyta w nim muzyka

Wiersze

wiersze (Izabela Kawczyńska)

]]>

Film

Rebelia niewiniątek (Ludwika Mastalerz)

Choć pozornie może się wydawać, że pełnometrażowy debiut Deniz Gamze Ergüven jest feministycznym krzykiem przeciwko patriarchalizmowi, w rzeczywistości dotyka dużo szerzej zakrojonej sytuacji

Pośród różnych melodii (Marcin Adamczak)

Atrybutem kina jest jego naturalna transnarodowość. Z tego powodu nie warto sobie kłopotami z definicją kina narodowego zawracać głowy

Zmęczone miasto duchów (Jakub Socha)

„Epokowy projekt” jest bezkompromisową i inteligentną krytyką dyktatury Castro, sięgającą głębiej niż medialny przekaz

Po co wracać do przeszłości (Jakub Socha)

„Scena ciszy”, kolejna opowieść Oppenheimera o Indonezji, to jeden z najważniejszych dokumentów ostatnich lat. Uzmysławia, że tamte wydarzenia wciąż wiszą nad ludźmi jak topór

Literatura

Uwikłanie w żywy język (Paweł Kaczmarski)

W nowym tomie Szczepan Kopyt chce pogodzić dwa tryby mówienia: konkret politycznej deklaracji i odwagę bezpośredniości obecną w wysokich rejestrach poezji

Brnijmy w to dalej (Anna Kałuża)

Poezja w imię zrozumienia tego, czym jest twarde, poważne życie, nie uwolniła się od fikcyjnych historii i gier estetycznych, raczej zmieniła ich reguły. Świat jest skończony. Co można z tym zrobić, skoro już to wiemy?

Koło miejsca (Krzysztof Siwczyk)

Lektura poezji okazywała się rękawicą rzuconą miastu, które swojemu obliczu, po przemianach osiemdziesiątego dziewiątego roku, postanowiło przydać nieco technologicznego makijażu

Ryby, giełda, literatura (Krzysztof Środa i Zbigniew Mentzel)

Są pewne stany psychiczne polegające na poczuciu niebywale spotęgowanego życia, nieprawdopodobnej intensywności duchowej. Czy muszą być chorobliwe? Dla pisarza kluczowe jest, czy to doświadczenie można przekazać innym

Media

Niewidzialne fronty (Arkadiusz Półtorak)

Ustandaryzowany świat, w którym pragnienie autokreacji ustępuje miejsca pragnieniu bezpieczeństwa i kontroli, jest być może wygodny, ta wygoda ma jednak swoją cenę – relacja z wystawy „Nervous Systems”

Muzyka

Czego brakuje? Supernowej (Jakub Bożek)

Skoro czasem udaje się wyeksportować polską muzykę bez oficjalnego wsparcia, to czy właściwie jest ono potrzebne? Jak się okazuje, w sukcesach Francuzów z Air, Daft Punk, koreańskich czy szwedzkich gwiazd pop miały udział tamtejsze instytucje kulturalne

Inwazja dzikich (Kazimierz Rajnerowicz)

Byli kolejnym pomysłem Malcolma McLarena. Choć w przeciwieństwie do Sex Pistols Bow Wow Wow nie wywołali muzycznej rewolucji, to pozostają jednym z najbardziej oryginalnych epizodów w historii muzyki pop

Pola (chce zmieniać świat) (Anna Szudek)

Na początku kariery PJ Harvey była rzeczniczką młodych kobiet. Jej zwrócone do wewnątrz teksty opowiadały o tym, co najbardziej wstydliwe. Na ostatnich płytach czuć zupełnie inne emocje. Polly Jean w wersji 2.0 stała się społeczną aktywistką

Obyczaje

Byle z dala (Łukasz Najder)

Pomyślna ucieczka z szeregów ukontentowanego społeczeństwa wydaje się złudą, ale nikt nie jest w stanie zabronić nam takich prób i marzeń. Ani producenci dóbr i marek, ani księża, ani zwolennicy wąskiej definicji narodu

Sztuka

Wszystkie geografie Ukrainy (Jakub Majmurek)

Ruiny po Związku Radzieckim nie zawsze przedstawiane są jako źródło zagrożenia. Artyści i artystki patrzą na nie także z nostalgią. Szukają śladu ambitnych, modernistycznych utopii – korespondencja z Kijowa

Papierosy marki Smart Export (Marta Czyż)

Głęboko i intensywnie patrzyliśmy sobie w oczy, a w tym samym czasie odbywała się projekcja „dotykowego filmu”. Miałam nałożone na siebie pudło z otworem na piersi, ludzie mogli wkładać ręce do tego pudła i patrząc na mnie, równocześnie moich piersi dotykać – w lubelskim Labiryncie trwa monograficzna wystawa artystki

Z własnej kieszeni (Iwo Zmyślony)

Każdy kolekcjoner marzy o własnej przestrzeni. Ta myśl dopada, kiedy na ścianach w domu zaczyna brakować miejsca i musisz chować rzeczy do piwnicy – 24 kwietnia w niemieckim Recklinghausen otwiera się Museum Jerke, poświęcone współczesnej sztuce polskiej

Pierwiastek użyteczności (Monika Krawiecka)

Szukałem osób, które podejmą się płatnej pracy dla mnie. To klasyczna sytuacja zatrudnienia: pensja, określone ramy czasowe i zadanie do wykonania. Spreparowaliśmy portfolio, omówiliśmy kolejne kroki: aplikowanie, rozmowa kwalifikacyjna, podjęcie i ukończenie studiów na akademii sztuki

Teatr

Czarci sejm (Paweł Soszyński)

Teatr zawiódł – to mocna teza „Każdy dostanie to, w co wierzy” Rubina i Janiczak. Zawiódł sceniczny cudzysłów, w który bezpardonowo i bardzo sprawnie ubrali się także widzowie

To, czego nam brakuje, zawsze nas pociąga (Agnieszka Drotkiewicz)

To, co w „Fedrach” Warlikowskiego jest pokazane wprost, nawet dosadnie służy temu, by nadać spektaklowi konkretu i realności – dolać benzyny, naciąć skórę, żeby pojawiła się krew, żeby przedstawienie żyło, czasem także w niebezpieczny sposób

Pompidou w Warszawie (Arek Gruszczyński)

„Obserwując to, co dzieje się w Polsce, widzimy wyraźnie, jak pewne obszary zostały zaniedbane. Teatry czy instytucje kultury są za to częściowo odpowiedzialne” – mówi dramaturg Nowego Teatru przy okazji otwarcia nowej siedziby

Tajemnica i brak (Katarzyna Niedurny)

Jestem Michał Borczuch, za chwilę będę miał 37 lat, w najnowszym spektaklu opowiadam o swojej matce i jestem nośnikiem tej kobiety. Momentami czuję się jak transwestyta, jestem reżyserem i materiałem do przedstawienia

Wszystko jest na powierzchni (Anka Herbut)

„Locus Solus” to bezustanny ruch języka – samonapędzająca się maszyna nadprodukująca treść. Najnowszy spektakl Krzysztofa Garbaczewskiego w berlińskim Volksbühne budzi podobne odczucia. Plus jedno extra: poczucie zagubienia

Głosujmy nad metodą głosowania (Witold Mrozek)

„Take it or make it” duetu Ana Vujanović i Saša Asentić nie tyle uczy demokracji czy bada sposób jej funkcjonowania, ile stawia przy demokratycznych oczywistościach ironiczny znak zapytania

Po tamtej stronie Schuberta (Paweł Soszyński)

Wałbrzyski „Schubert” to głęboki interdyscyplinarny szpagat między burzliwą romantyczną pozą i klubowym dopalaczem new romantic. To świat patrzony z ukosa, skrajnie dosłowny i całkiem abstrakcyjny – zupełnie jak użyta w nim muzyka

Wiersze

wiersze (Izabela Kawczyńska)

]]>
Fri, 15 Apr 2016 00:00:00 +0200
<![CDATA[Numer 2016/182]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2016/182

Film

Głowa wojownika (Łukasz Smolarow)

Depresja przypisywana bywa artystom, ale nie artystom futbolu (zwłaszcza amerykańskiego). Sport to taka dwoista aktywność, budująca i wyniszczająca, zapobiegająca depresji i zarazem ją powodująca

Zabawy figurkami (Darek Arest)

Postaci są znane, ich historia wielokrotnie wałkowana, teraz wystarczy chwycić figurki w garść i widowiskowo je ze sobą pozderzać. W filmie „Batman v Superman” jest dym, ale nie ma ognia

Album wyjątkowych zdjęć (Jakub Socha)

Trier, tak jak w swoich poprzednich filmach, „Reprise” i „Oslo, 31 sierpnia”, znów bierze się za trudne sprawy i znów wszystko to, co boli i wszystko, co niewygodne staje się w jego rękach równie niewiarygodne, co nieznośne

Wierni swoim żonom (Grzegorz Stępniak)

Serial „Billions” nie rozlicza się z grupą społeczną określaną mianem „jednego procenta”, zamiast tego proponuje widzom wciągającą operę mydlaną, z wielkimi pieniędzmi, wyścigiem o władzę i personalnymi konfliktami interesów w rolach głównych

Smutny Pasolini (Jakub Socha)

Co pozostaje w pamięci po seansie „Pasoliniego”, to te kilka scen, w których Pasolini zamawia jedzenie, wita się z właścicielem knajpy, siedzi nad gazetą

Film ma konstrukcję podróży (Jagna Lewandowska)

Wiem już, że przestrzeń, której nie widać, na przykład wewnętrzny świat bohatera, trzeba budować od pierwszych scen – mówi autor dokumentu „Bracia”, nagrodzonego w Locarno i Lipsku

Literatura

Czasu na tłumaczenie zawsze miałem dosyć (Zofia Zaleska)

Umberto Eco nigdy nie interesował mnie jako filozof ani semiotyk, obie te dyscypliny są mi obce. Najbardziej cenię jego powieści – rozmowa z tłumaczem zmarłego pisarza

Przynajmniej się dowiedz (Tomasz Pindel)

To przypadek, że te dwie książki ukazują się u nas w tym samym czasie, zachodzi między nimi jednak bardzo głęboka relacja. „Głód” Caparrósa i „Wykluczeni” Domosławskiego aż proszą się, by czytać je razem

Czytelnicy wszystkich krajów, łączcie się! (Maja Staśko)

Żaden z utworów (literackich!) z trzeciego woluminu Electronic Literature Collection nie zostałby wliczony jako książka do badań czytelnictwa Biblioteki Narodowej. Może literatura jest już gdzie indziej?

Krytyk musi umrzeć (Krzysztof Cieślik)

Pięćdziesiąt lat temu pisarze i krytycy nie funkcjonowali w próżni. Ale media społecznościowe przesunęły akcenty. Dystans między krytykiem, pisarzem a czytelnikiem niebezpiecznie się zmniejszył – ciąg dalszy dyskusji o krytyce literackiej

Ekscesy fantazji (Michał Sowiński/Katarzyna Trzeciak)

Literatura jest dyskursem nienormalnym. Inne sposoby mówienia o ludzkim doświadczeniu próbują je wpisać w czytelny wzór, a tutaj dochodzi do jakiejś aberracji – rozmowa o literaturze eksperymentalnej

Motyle przy piecu (Robert Pucek)

Jak powiedział Nabokov, to nie on wybrał motyle, ale motyle jego, a wszystko „zaczęło się pewnego bezchmurnego dnia wczesnego dzieciństwa”. Namiętność zrodziła się w Rosji, na wiele lat zanim pisarz został kuratorem wystawy motyli w harwardzkim muzeum

Reporter nie jest misjonarzem (Adrian Stachowski)

Krytyka widzi w reportażu z trudnych miejsc rodzaj turystyki wojennej. W jaki sposób mielibyśmy dowiedzieć się, jak wygląda świat? Lepiej wiedzieć, czy nie wiedzieć? Nie ma innej metody, niż pojechać na miejsce, wypytać i to opisać

Media

ODBIORNIK (2): Wesoły brat inwigilacji (Anna Desponds / Agnieszka Słodownik)

Wiosenny odcinek podkastu ODBIORNIK, a w nim korespondencja z Krakowa, Berlina i Nowego Jorku. Rozmawiamy o festiwalu transmediale, wystawie Laury Poitras, inwigilacji, nowej estetyce i kryzysie kultury zrób-to-sam

Muzyka

Po okładce (Bartosz Sadulski)

Najlepsze współczesne okładki płyt chcą być czymś więcej niż tylko projektem graficznym na obwolucie. Wychodzą poza swoje podstawowe przeznaczenie, w przestrzeń miasta i do internetu, zaczynają żyć własnym życiem

Algorytmy nie zgadzają się ze sobą (Monika Pasiecznik)

Na MaerzMusik mało jest koncertów, których bohaterami mogliby czuć się kompozytorzy. Berliński festiwal akcentuje doświadczenie muzyki, a nie samą muzykę. Kompozytor jest jedynie instrumentem do wykreowania tego doświadczenia

Trzymajmy kciuki za wiosnę (Rafał Wawrzyńczyk)

Zaczęło się chłodem i wilgocią, a nawet jeszcze gorzej, bo ledwo zameldowałem się w Poznaniu, doszły mnie wieści, że w Warszawie wielka śnieżyca, drogi białe, jaka to więc wiosna? Relacja z 45. Poznańskiej Wiosny Muzycznej

Wolne, trochę zniewolone (Agata Pyzik)

Lata 60. w Turcji, podobnie jak na całym świecie,  to okres ekspansji kultury młodzieżowej i muzyki pop. Na scenie zaroiło się od pięknych blondynek. To podążanie w stronę zachodniej kultury łączyło się raczej z większym dekoltem niż z większą emancypacją

Paprochy w kalejdoskopie (Gniewomir Zajączkowski / Szymon Żuchowski)

W warszawskiej inscenizacji „Salome” pod względem muzycznym mieliśmy do czynienia z krokiem naprzód (zwłaszcza orkiestry!), ale pod względem reżyserskim – z wieloma niezrozumiałymi decyzjami

Sztuka

Do kogo się modlimy (Arek Gruszczyński)

Im dalej zagłębiałem się w teksty z epoki, tym bardziej nie wiedziałem, co o Stefanie Starzyńskim sądzić. Raz był uczciwy, a raz naginał prawo do swoich potrzeb, bywał i szlachetny, i makiawieliczny. Patrząc na niego dzisiaj, trzeba starannie oddzielać realne dokonania od propagandy

Miejsce po jeleniu (Monika Stelmach)

Czasopismo „Nowa Wieś” promowało nowoczesny styl życia w PRL. Popularyzowało miejskie sposoby spędzania czasu wolnego,  zachęcało do posiadania radioodbiornika albo skutera i wieszania na ścianach współczesnych abstrakcjonistów zamiast jarmarcznego kiczu

Wiersze

Skąd przybywają komety (Dominik Piotr Żyburtowicz)

]]>

Film

Głowa wojownika (Łukasz Smolarow)

Depresja przypisywana bywa artystom, ale nie artystom futbolu (zwłaszcza amerykańskiego). Sport to taka dwoista aktywność, budująca i wyniszczająca, zapobiegająca depresji i zarazem ją powodująca

Zabawy figurkami (Darek Arest)

Postaci są znane, ich historia wielokrotnie wałkowana, teraz wystarczy chwycić figurki w garść i widowiskowo je ze sobą pozderzać. W filmie „Batman v Superman” jest dym, ale nie ma ognia

Album wyjątkowych zdjęć (Jakub Socha)

Trier, tak jak w swoich poprzednich filmach, „Reprise” i „Oslo, 31 sierpnia”, znów bierze się za trudne sprawy i znów wszystko to, co boli i wszystko, co niewygodne staje się w jego rękach równie niewiarygodne, co nieznośne

Wierni swoim żonom (Grzegorz Stępniak)

Serial „Billions” nie rozlicza się z grupą społeczną określaną mianem „jednego procenta”, zamiast tego proponuje widzom wciągającą operę mydlaną, z wielkimi pieniędzmi, wyścigiem o władzę i personalnymi konfliktami interesów w rolach głównych

Smutny Pasolini (Jakub Socha)

Co pozostaje w pamięci po seansie „Pasoliniego”, to te kilka scen, w których Pasolini zamawia jedzenie, wita się z właścicielem knajpy, siedzi nad gazetą

Film ma konstrukcję podróży (Jagna Lewandowska)

Wiem już, że przestrzeń, której nie widać, na przykład wewnętrzny świat bohatera, trzeba budować od pierwszych scen – mówi autor dokumentu „Bracia”, nagrodzonego w Locarno i Lipsku

Literatura

Czasu na tłumaczenie zawsze miałem dosyć (Zofia Zaleska)

Umberto Eco nigdy nie interesował mnie jako filozof ani semiotyk, obie te dyscypliny są mi obce. Najbardziej cenię jego powieści – rozmowa z tłumaczem zmarłego pisarza

Przynajmniej się dowiedz (Tomasz Pindel)

To przypadek, że te dwie książki ukazują się u nas w tym samym czasie, zachodzi między nimi jednak bardzo głęboka relacja. „Głód” Caparrósa i „Wykluczeni” Domosławskiego aż proszą się, by czytać je razem

Czytelnicy wszystkich krajów, łączcie się! (Maja Staśko)

Żaden z utworów (literackich!) z trzeciego woluminu Electronic Literature Collection nie zostałby wliczony jako książka do badań czytelnictwa Biblioteki Narodowej. Może literatura jest już gdzie indziej?

Krytyk musi umrzeć (Krzysztof Cieślik)

Pięćdziesiąt lat temu pisarze i krytycy nie funkcjonowali w próżni. Ale media społecznościowe przesunęły akcenty. Dystans między krytykiem, pisarzem a czytelnikiem niebezpiecznie się zmniejszył – ciąg dalszy dyskusji o krytyce literackiej

Ekscesy fantazji (Michał Sowiński/Katarzyna Trzeciak)

Literatura jest dyskursem nienormalnym. Inne sposoby mówienia o ludzkim doświadczeniu próbują je wpisać w czytelny wzór, a tutaj dochodzi do jakiejś aberracji – rozmowa o literaturze eksperymentalnej

Motyle przy piecu (Robert Pucek)

Jak powiedział Nabokov, to nie on wybrał motyle, ale motyle jego, a wszystko „zaczęło się pewnego bezchmurnego dnia wczesnego dzieciństwa”. Namiętność zrodziła się w Rosji, na wiele lat zanim pisarz został kuratorem wystawy motyli w harwardzkim muzeum

Reporter nie jest misjonarzem (Adrian Stachowski)

Krytyka widzi w reportażu z trudnych miejsc rodzaj turystyki wojennej. W jaki sposób mielibyśmy dowiedzieć się, jak wygląda świat? Lepiej wiedzieć, czy nie wiedzieć? Nie ma innej metody, niż pojechać na miejsce, wypytać i to opisać

Media

ODBIORNIK (2): Wesoły brat inwigilacji (Anna Desponds / Agnieszka Słodownik)

Wiosenny odcinek podkastu ODBIORNIK, a w nim korespondencja z Krakowa, Berlina i Nowego Jorku. Rozmawiamy o festiwalu transmediale, wystawie Laury Poitras, inwigilacji, nowej estetyce i kryzysie kultury zrób-to-sam

Muzyka

Po okładce (Bartosz Sadulski)

Najlepsze współczesne okładki płyt chcą być czymś więcej niż tylko projektem graficznym na obwolucie. Wychodzą poza swoje podstawowe przeznaczenie, w przestrzeń miasta i do internetu, zaczynają żyć własnym życiem

Algorytmy nie zgadzają się ze sobą (Monika Pasiecznik)

Na MaerzMusik mało jest koncertów, których bohaterami mogliby czuć się kompozytorzy. Berliński festiwal akcentuje doświadczenie muzyki, a nie samą muzykę. Kompozytor jest jedynie instrumentem do wykreowania tego doświadczenia

Trzymajmy kciuki za wiosnę (Rafał Wawrzyńczyk)

Zaczęło się chłodem i wilgocią, a nawet jeszcze gorzej, bo ledwo zameldowałem się w Poznaniu, doszły mnie wieści, że w Warszawie wielka śnieżyca, drogi białe, jaka to więc wiosna? Relacja z 45. Poznańskiej Wiosny Muzycznej

Wolne, trochę zniewolone (Agata Pyzik)

Lata 60. w Turcji, podobnie jak na całym świecie,  to okres ekspansji kultury młodzieżowej i muzyki pop. Na scenie zaroiło się od pięknych blondynek. To podążanie w stronę zachodniej kultury łączyło się raczej z większym dekoltem niż z większą emancypacją

Paprochy w kalejdoskopie (Gniewomir Zajączkowski / Szymon Żuchowski)

W warszawskiej inscenizacji „Salome” pod względem muzycznym mieliśmy do czynienia z krokiem naprzód (zwłaszcza orkiestry!), ale pod względem reżyserskim – z wieloma niezrozumiałymi decyzjami

Sztuka

Do kogo się modlimy (Arek Gruszczyński)

Im dalej zagłębiałem się w teksty z epoki, tym bardziej nie wiedziałem, co o Stefanie Starzyńskim sądzić. Raz był uczciwy, a raz naginał prawo do swoich potrzeb, bywał i szlachetny, i makiawieliczny. Patrząc na niego dzisiaj, trzeba starannie oddzielać realne dokonania od propagandy

Miejsce po jeleniu (Monika Stelmach)

Czasopismo „Nowa Wieś” promowało nowoczesny styl życia w PRL. Popularyzowało miejskie sposoby spędzania czasu wolnego,  zachęcało do posiadania radioodbiornika albo skutera i wieszania na ścianach współczesnych abstrakcjonistów zamiast jarmarcznego kiczu

Wiersze

Skąd przybywają komety (Dominik Piotr Żyburtowicz)

]]>
Fri, 01 Apr 2016 00:00:00 +0200
<![CDATA[Numer 2016/181]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2016/181

Film

Glamour & exploitation (Klara Cykorz)

Ryan Murphy, showrunner „American Horror Story” i zakończonego ubiegłej zimy „Glee”, dyrektor być może największego cyrku współczesnej telewizji amerykańskiej, przeszedł drogę od eksploatacji do emancypacji i w końcu postanowił wykonać w tył zwrot

Ich noce (Michał Walkiewicz)

Gdyby próbować opowiedzieć o „Tysiącu i jednej nocy” dowcip, musiałby zawierać przynajmniej jednego szamana przestrzegającego przed lecącym na łeb na szyję PKB oraz jedną księżniczkę rozprawiającą o rekordowym w skali kraju, szesnastoprocentowym bezrobociu

Hou Hsiao-hsien: na marginesach kadru (Jagoda Murczyńska)

Hou Hsiao-hsien, jeden z najważniejszych twórców tajwańskiej Nowej Fali, we wchodzącej właśnie na ekrany polskich kin „Zabójczyni” zdaje się wykraczać daleko poza swoją dotychczasową poetykę, biorąc na warsztat klasyczne kino sztuk walki

Niedorzeczność (Henryk Grynberg)

Wbrew zapowiedziom „Syn Szawła” nie wnosi do tematu Holokaustu nic nowego – prócz mocniejszej niż zwykle dawki dosłownie nagiej przemocy

Literatura

Alienacja w wesołym pokoju (Bartosz Sadulski)

Polscy pisarze są aktywni na Facebooku – czasem to tam powstaje powieść, tam komunikują się z czytelnikami, reklamują swoje książki i kreują publiczny wizerunek

Duńczycy nie czują kompleksów (Adam Pluszka)

Pracuję nad kilkoma książkami równocześnie, tu Andersen, tam poezja współczesna, tam znów książki dla dzieci – jeśli natknę się na taką, która mnie zachwyci. Leżą w komputerze i dojrzewają. Mam w sobie wielką zachłanność na przekładową pracę

Wspaniali straszni mieszczanie (Agata Sikora)

W „Drobnych występkach w czasach obfitości” Matthew Kneale zajmuje się precyzyjnym ukazywaniem działań bohaterów poddanych działaniu psychospołecznych presji. Dlaczego polska literatura stroni od tak pojętego realizmu?

Więcej niż zdjęcia zapisane na pędraku (Michał Sowiński/Katarzyna Trzeciak)

„Człowiek powinien się przeciwstawiać opresji rodzinnych rytuałów. W sposób, w jaki potrafi. Na przykład pisząc o nich książki” – rozmowa z trojgiem prozaików o rodzinie

Pokłóćmy się o literaturę (Maciej Jakubowiak)

W świetle powszechnej afirmatywności krytyki sama literatura zaczyna przypominać szacowną staruszkę, której nie wypada mówić nieprzyjemnych rzeczy, ale od której nie usłyszy się już raczej nic ciekawego

Przechwycenia (Anna Kałuża)

Na ile poeci są odpowiedzialni za rozprzestrzeniane po świecie języki i obrazy? Słomczyński, Foks i Dymińska na różne sposoby powtarzają „walczące słowa”

Nowożytny elegik (Maciej Woźniak)

Jeżeli warto mówić w przypadku poezji Mariusza Grzebalskiego o jakiejś wierności rzeczywistości, to tylko rzeczywistości całej, razem z językiem i literaturą, oraz żywej, a nie zasuszonej w wygodnych poglądach i ocenach

Media

Technologie niepokoju (Michał Gulik)

Nie sposób już myśleć o technologii jako narzędziu, które w każdej chwili możemy odłożyć na półkę. Technologia jest integralną częścią doświadczenia i niewidocznym komponentem każdego działania – relacja z 29. transmediale

Uroki szwendania (Marzena Falkowska)

Co takiego mają w sobie gry polegające na chodzeniu, oglądaniu i słuchaniu? Nawigacja w trójwymiarowej przestrzeni splata się na bieżąco z wędrówką po mapie opowieści, a wszystkiemu towarzyszy nutka podglądactwa

Muzyka

W zespole samych mężczyzn (Agata Pyzik)

Z okazji premiery polskiego tłumaczenia autobiografii Kim Gordon przypominamy recenzję oryginalnej wersji książki

NOWA FALA SERIALI: Migawki z epoki (Jakub Wencel)

W czwartek 19 maja rozpoczyna się festiwal NInA Wersja Beta: Nowa Fala Seriali. „Vinyl” autorstwa tria Scorsese-Jagger-Winter, choć stoi za nim armia utalentowanych scenarzystów, mimo staranności wykonania i wysokiego budżetu, nie opowiada o złotej epoce rocka w jakiś szczególnie interesujący sposób

Kamienie głupoty (Jakub Bożek)

„Life of Pablo” Kanyego Westa to momentami chaotyczna, megalomańska płyta. Równocześnie „Pablo” to elektryzujący album, który jakimś cudem pozwala zapomnieć o egotyzmie swojego twórcy

Mistrz drugiego planu (Adam Mańkowski)

Nieśmiałość Pawła Cieślaka, jednego z najbardziej rozchwytywanych polskich producentów na scenie niezależnej, to nie tylko cecha charakteru, ale też świadomy wybór ideologiczny

Obyczaje

Otaku muszą umrzeć (Michał R. Wiśniewski)

Otaku – hardcorowi pożeracze popkultury, technologiczni fetyszyści, nowe plemię, które odcisnęło ślad w kulturze. Szykując się na nadejście rzeczywistości wirtualnej, warto zobaczyć, kto w niej mieszka od lat

Sztuka

Odsłonięte okna (Karol Sienkiewicz)

Krakowski Bunkier Sztuki nowe otwarcie zaczyna od przyjrzenia się sobie jako instytucji, w jej historycznym i materialnym wymiarze. Punktem wyjścia jest rozpad

Lekkie rozczarowanie (Iwo Zmyślony)

Partycypacja jako strategia artystyczna może być wykorzystana przez każdy system polityczny. W latach 30. w Niemczech oznaczała przecież nazistowskie wiece – mówi wybitna amerykańska krytyczka, autorka wydanego niedawno w Polsce „Sztucznego piekła”

Jaka sztuka jutro (Karol Sienkiewicz)

Zrezygnować z międzynarodowych kolekcji sztuki współczesnej to tyle, co przestać tłumaczyć literaturę obcą i wyrzucić za okno część własnej

Teatr

Diabeł (Paweł Soszyński)

Jedną z etycznych rozterek bohaterów „Jeziora” będzie to, czy kupić nielegalnie serce dla chorej córeczki. A co, gdyby para się nie zgodziła? Co by zrobił dramatopisarz Durnienkow? Ciężko powiedzieć, bo jego tekst to raczej równanie z jedną niewiadomą

Oj, czy zna? (Joanna Żygowska)

„Na początku pracy otrzymałam rysunki dzieci na temat ojczyzny. Na obrazkach były głównie: flaga biało-czerwona, orzeł w koronie, samoloty, groby, żołnierze, pistolety, granice” – mówi reżyserka „Ojczyzny”

Wiersze

wiersze (Mirosław Mrozek)

]]>

Film

Glamour & exploitation (Klara Cykorz)

Ryan Murphy, showrunner „American Horror Story” i zakończonego ubiegłej zimy „Glee”, dyrektor być może największego cyrku współczesnej telewizji amerykańskiej, przeszedł drogę od eksploatacji do emancypacji i w końcu postanowił wykonać w tył zwrot

Ich noce (Michał Walkiewicz)

Gdyby próbować opowiedzieć o „Tysiącu i jednej nocy” dowcip, musiałby zawierać przynajmniej jednego szamana przestrzegającego przed lecącym na łeb na szyję PKB oraz jedną księżniczkę rozprawiającą o rekordowym w skali kraju, szesnastoprocentowym bezrobociu

Hou Hsiao-hsien: na marginesach kadru (Jagoda Murczyńska)

Hou Hsiao-hsien, jeden z najważniejszych twórców tajwańskiej Nowej Fali, we wchodzącej właśnie na ekrany polskich kin „Zabójczyni” zdaje się wykraczać daleko poza swoją dotychczasową poetykę, biorąc na warsztat klasyczne kino sztuk walki

Niedorzeczność (Henryk Grynberg)

Wbrew zapowiedziom „Syn Szawła” nie wnosi do tematu Holokaustu nic nowego – prócz mocniejszej niż zwykle dawki dosłownie nagiej przemocy

Literatura

Alienacja w wesołym pokoju (Bartosz Sadulski)

Polscy pisarze są aktywni na Facebooku – czasem to tam powstaje powieść, tam komunikują się z czytelnikami, reklamują swoje książki i kreują publiczny wizerunek

Duńczycy nie czują kompleksów (Adam Pluszka)

Pracuję nad kilkoma książkami równocześnie, tu Andersen, tam poezja współczesna, tam znów książki dla dzieci – jeśli natknę się na taką, która mnie zachwyci. Leżą w komputerze i dojrzewają. Mam w sobie wielką zachłanność na przekładową pracę

Wspaniali straszni mieszczanie (Agata Sikora)

W „Drobnych występkach w czasach obfitości” Matthew Kneale zajmuje się precyzyjnym ukazywaniem działań bohaterów poddanych działaniu psychospołecznych presji. Dlaczego polska literatura stroni od tak pojętego realizmu?

Więcej niż zdjęcia zapisane na pędraku (Michał Sowiński/Katarzyna Trzeciak)

„Człowiek powinien się przeciwstawiać opresji rodzinnych rytuałów. W sposób, w jaki potrafi. Na przykład pisząc o nich książki” – rozmowa z trojgiem prozaików o rodzinie

Pokłóćmy się o literaturę (Maciej Jakubowiak)

W świetle powszechnej afirmatywności krytyki sama literatura zaczyna przypominać szacowną staruszkę, której nie wypada mówić nieprzyjemnych rzeczy, ale od której nie usłyszy się już raczej nic ciekawego

Przechwycenia (Anna Kałuża)

Na ile poeci są odpowiedzialni za rozprzestrzeniane po świecie języki i obrazy? Słomczyński, Foks i Dymińska na różne sposoby powtarzają „walczące słowa”

Nowożytny elegik (Maciej Woźniak)

Jeżeli warto mówić w przypadku poezji Mariusza Grzebalskiego o jakiejś wierności rzeczywistości, to tylko rzeczywistości całej, razem z językiem i literaturą, oraz żywej, a nie zasuszonej w wygodnych poglądach i ocenach

Media

Technologie niepokoju (Michał Gulik)

Nie sposób już myśleć o technologii jako narzędziu, które w każdej chwili możemy odłożyć na półkę. Technologia jest integralną częścią doświadczenia i niewidocznym komponentem każdego działania – relacja z 29. transmediale

Uroki szwendania (Marzena Falkowska)

Co takiego mają w sobie gry polegające na chodzeniu, oglądaniu i słuchaniu? Nawigacja w trójwymiarowej przestrzeni splata się na bieżąco z wędrówką po mapie opowieści, a wszystkiemu towarzyszy nutka podglądactwa

Muzyka

W zespole samych mężczyzn (Agata Pyzik)

Z okazji premiery polskiego tłumaczenia autobiografii Kim Gordon przypominamy recenzję oryginalnej wersji książki

NOWA FALA SERIALI: Migawki z epoki (Jakub Wencel)

W czwartek 19 maja rozpoczyna się festiwal NInA Wersja Beta: Nowa Fala Seriali. „Vinyl” autorstwa tria Scorsese-Jagger-Winter, choć stoi za nim armia utalentowanych scenarzystów, mimo staranności wykonania i wysokiego budżetu, nie opowiada o złotej epoce rocka w jakiś szczególnie interesujący sposób

Kamienie głupoty (Jakub Bożek)

„Life of Pablo” Kanyego Westa to momentami chaotyczna, megalomańska płyta. Równocześnie „Pablo” to elektryzujący album, który jakimś cudem pozwala zapomnieć o egotyzmie swojego twórcy

Mistrz drugiego planu (Adam Mańkowski)

Nieśmiałość Pawła Cieślaka, jednego z najbardziej rozchwytywanych polskich producentów na scenie niezależnej, to nie tylko cecha charakteru, ale też świadomy wybór ideologiczny

Obyczaje

Otaku muszą umrzeć (Michał R. Wiśniewski)

Otaku – hardcorowi pożeracze popkultury, technologiczni fetyszyści, nowe plemię, które odcisnęło ślad w kulturze. Szykując się na nadejście rzeczywistości wirtualnej, warto zobaczyć, kto w niej mieszka od lat

Sztuka

Odsłonięte okna (Karol Sienkiewicz)

Krakowski Bunkier Sztuki nowe otwarcie zaczyna od przyjrzenia się sobie jako instytucji, w jej historycznym i materialnym wymiarze. Punktem wyjścia jest rozpad

Lekkie rozczarowanie (Iwo Zmyślony)

Partycypacja jako strategia artystyczna może być wykorzystana przez każdy system polityczny. W latach 30. w Niemczech oznaczała przecież nazistowskie wiece – mówi wybitna amerykańska krytyczka, autorka wydanego niedawno w Polsce „Sztucznego piekła”

Jaka sztuka jutro (Karol Sienkiewicz)

Zrezygnować z międzynarodowych kolekcji sztuki współczesnej to tyle, co przestać tłumaczyć literaturę obcą i wyrzucić za okno część własnej

Teatr

Diabeł (Paweł Soszyński)

Jedną z etycznych rozterek bohaterów „Jeziora” będzie to, czy kupić nielegalnie serce dla chorej córeczki. A co, gdyby para się nie zgodziła? Co by zrobił dramatopisarz Durnienkow? Ciężko powiedzieć, bo jego tekst to raczej równanie z jedną niewiadomą

Oj, czy zna? (Joanna Żygowska)

„Na początku pracy otrzymałam rysunki dzieci na temat ojczyzny. Na obrazkach były głównie: flaga biało-czerwona, orzeł w koronie, samoloty, groby, żołnierze, pistolety, granice” – mówi reżyserka „Ojczyzny”

Wiersze

wiersze (Mirosław Mrozek)

]]>
Fri, 05 Feb 2016 00:00:00 +0100
<![CDATA[Numer 2016/180]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2016/180

Film

Na granicy, czyli gdzie? (Stanisław Łubieński)

Reżyser „Na granicy” mówi, że to kino gatunkowe. To znaczy, że świat jest tu trochę uproszczony. Jak jednak można uwierzyć w tę historię, skoro nie można uwierzyć w tę rzeczywistość?

Chińska pop-awangarda (Adam Kruk)

Najbardziej interesujący w „Nawet góry przeminą” wydał mi się obraz chińskich patologii. W Chinach rozbudowany jest system koneksji, który nazywa się guanxi – ty mnie znasz, ja cię znam, ty mi coś załatwisz, ja ci w czymś pomogę – mówi Maciej Szatkowski z UMK w Toruniu

Nikt nic nie wie (Anna Bielak)

Godard miał rację: najlepszą formą krytyki filmowej jest zrobienie lepszego filmu. Ale siejąc z cieńszej rurki: każdy, absolutnie każdy krytyk powinien spróbować przejść pełną ścieżkę produkcji filmu

Literatura

Lepszy ze mnie redaktor niż pisarz (Krzysztof Cieślik)

Kiedy wiesz, co masz napisać, nie napiszesz nic godnego uwagi. Książka osiąga swój cel w takiej mierze, w jakiej umyka ambicjom twórcy, zaczynając swój taniec ze światem – rozmowa z laureatem Bookera

Ucieczka od nie swojego doświadczenia (Michał Jutkiewicz)

„Drugie pokolenie. Czego nie powiedziałem mojemu ojcu” Michela Kichki to bardzo dobry materiał do analizowania tego, jak pewne chwyty, perspektywy i ujęcia tematu Holokaustu uległy petryfikacji

Krokiem gąsienicy (Zofia Król)

W „Drodze 816” Michał Książek znajduje się w stanie nieustającego pobudzenia i zamienia się właściwie w człowieka gąsienicę – każdy jego ruch zmierza do lepszego cielesnego obmacania wszystkich miejsc

Trochę wbrew sobie (Paweł Kaczmarski)

Polska poezja ostatnich lat nie przepadała za formą erotyku. Korzystała z wątków erotycznych chętnie i z niewielką pruderią, ale zaskakująco rzadko przyznawała im autonomię. Joanna Oparek pisze wprost o fobiach i nawykach, perwersjach i fetyszach

Media

Ćwierkrakanie (Maciej Jakubowiak)

Twitter pozwala powiedzieć wszystko i wszystkim, co jednak oznacza, że musi też akumulować wybuchy nienawiści, nieprzystojne słowa, wyssane z palca doniesienia i zagłuszający bełkot

Muzyka

Żoliborski model przyjaźni (Ryszard Gawroński)

Czasami zastanawiam się, co ludzie widzieli w Partii. Odświeżam sobie naszą twórczość i jestem zszokowany, jak dziwny był to twór. Teraz nie zawsze rozumiem entuzjazm publiczności, ale oryginalność i osobność w jakiś sposób przetrwała próbę czasu

Czasy takie niespokojne (Kazimierz Rajnerowicz)

Jakiś masochistyczny impuls każe mi wyczekiwać kolejnych płyt Marii Peszek. Ciekawe, co by się stało, gdyby spełniły się modlitwy redaktora Terlikowskiego i – niczym Ada Karczmarczyk – Maria nawróciła się i nagrała o tym koncept album

Rzeczywistość nie do ogarnięcia (Anna Szudek)

Bohaterowie piosenek Julii Marcell posługują się szyfrem złożonym z nazw firm, instytucji, stron internetowych, gier i filmów. Gdy w ten sposób próbują powiedzieć coś wzniosłego, ich słowa brzmią banalnie

Zaiks i remiks (Piotr Tkacz)

Tracimy coraz więcej tekstów kultury. Mnóstwo muzyki analogowej już nigdy nie wejdzie w obieg, bo nie zostanie ona nigdy zdigitalizowana. Nie wiemy, ile zasobów przepadło, gdy zakończyły działalność Audiogalaxy czy eMule

Obyczaje

Frazesy w plecaku (Krzysztof Umiński)

W „Shantaram” Robertsa spełniają się dwa turystyczne fantazmaty. Pierwszy: poznać prawdziwe oblicze odwiedzanego kraju. Drugi: zdobyć doświadczenie. Przyswoić lekcję

Sztuka

Szkoda mnie zakopać (Monika Stelmach)

Pierwszy Jezus powstał w 1972 roku. Odciąłem kawał drutu kolczastego i zrobiłem koronę. Bolało. Musiało boleć. Bo ja sam jestem dziełem sztuki, to, co robię i jak żyję, jest tożsame

Element żenady (Anka Herbut)

Zofia Krawiec zaprosiła do „Miłosnego performansu” artystów, którzy miłość przepracowują jako zjawisko intensywne, bolesne, traumatyczne. Zainteresowały ją tylko prace wynikające z potrzeby podzielenia się tym, co prywatne

Współczynnik sztuki (Karol Sienkiewicz)

Muzeum Sztuki Nowoczesnej zamyka swą działalność w Emilii trzema wystawami dekonstruującymi pole sztuki. Czy to jeszcze karnawał, czy już taniec na tonącym statku?

Teatr

Idzie zmiana (Piotr Morawski)

Coś się zmienia w społeczeństwach, Polacy nie są jedyni. Pracowałam w Szwecji, jednym z najlepszych miejsc do życia. Neofaszystowskie ugrupowania cieszą się tam ogromnym poparciem – mówi reżyserka „Jeziora” przed premierą w TR Warszawa

Ściana na lewo (Aldona Kopkiewicz)

W „Granicach” Frąckowiak odwołuje się jedynie do dyskursów i ciał, angażując widza tylko w politykę i empatię. Nie interesują go uczucia zwykłego Europejczyka, nie kwestionuje też pragnień migrantów

Nowe narzędzia (Katarzyna Niedurny)

„Zamiast mieć marzenia, wierzyć w niemożliwe, podejmować ryzykowne działania, wolimy wygodnie przeżyć. A potem w okolicach czterdziestki orientujemy się, że przeżyć to żadna frajda” – mówi dramatopisarka przed premierą spektaklu „Każdy dostanie to, w co wierzy”

Wiersze

wiersze (Małgorzata Lebda)

]]>

Film

Na granicy, czyli gdzie? (Stanisław Łubieński)

Reżyser „Na granicy” mówi, że to kino gatunkowe. To znaczy, że świat jest tu trochę uproszczony. Jak jednak można uwierzyć w tę historię, skoro nie można uwierzyć w tę rzeczywistość?

Chińska pop-awangarda (Adam Kruk)

Najbardziej interesujący w „Nawet góry przeminą” wydał mi się obraz chińskich patologii. W Chinach rozbudowany jest system koneksji, który nazywa się guanxi – ty mnie znasz, ja cię znam, ty mi coś załatwisz, ja ci w czymś pomogę – mówi Maciej Szatkowski z UMK w Toruniu

Nikt nic nie wie (Anna Bielak)

Godard miał rację: najlepszą formą krytyki filmowej jest zrobienie lepszego filmu. Ale siejąc z cieńszej rurki: każdy, absolutnie każdy krytyk powinien spróbować przejść pełną ścieżkę produkcji filmu

Literatura

Lepszy ze mnie redaktor niż pisarz (Krzysztof Cieślik)

Kiedy wiesz, co masz napisać, nie napiszesz nic godnego uwagi. Książka osiąga swój cel w takiej mierze, w jakiej umyka ambicjom twórcy, zaczynając swój taniec ze światem – rozmowa z laureatem Bookera

Ucieczka od nie swojego doświadczenia (Michał Jutkiewicz)

„Drugie pokolenie. Czego nie powiedziałem mojemu ojcu” Michela Kichki to bardzo dobry materiał do analizowania tego, jak pewne chwyty, perspektywy i ujęcia tematu Holokaustu uległy petryfikacji

Krokiem gąsienicy (Zofia Król)

W „Drodze 816” Michał Książek znajduje się w stanie nieustającego pobudzenia i zamienia się właściwie w człowieka gąsienicę – każdy jego ruch zmierza do lepszego cielesnego obmacania wszystkich miejsc

Trochę wbrew sobie (Paweł Kaczmarski)

Polska poezja ostatnich lat nie przepadała za formą erotyku. Korzystała z wątków erotycznych chętnie i z niewielką pruderią, ale zaskakująco rzadko przyznawała im autonomię. Joanna Oparek pisze wprost o fobiach i nawykach, perwersjach i fetyszach

Media

Ćwierkrakanie (Maciej Jakubowiak)

Twitter pozwala powiedzieć wszystko i wszystkim, co jednak oznacza, że musi też akumulować wybuchy nienawiści, nieprzystojne słowa, wyssane z palca doniesienia i zagłuszający bełkot

Muzyka

Żoliborski model przyjaźni (Ryszard Gawroński)

Czasami zastanawiam się, co ludzie widzieli w Partii. Odświeżam sobie naszą twórczość i jestem zszokowany, jak dziwny był to twór. Teraz nie zawsze rozumiem entuzjazm publiczności, ale oryginalność i osobność w jakiś sposób przetrwała próbę czasu

Czasy takie niespokojne (Kazimierz Rajnerowicz)

Jakiś masochistyczny impuls każe mi wyczekiwać kolejnych płyt Marii Peszek. Ciekawe, co by się stało, gdyby spełniły się modlitwy redaktora Terlikowskiego i – niczym Ada Karczmarczyk – Maria nawróciła się i nagrała o tym koncept album

Rzeczywistość nie do ogarnięcia (Anna Szudek)

Bohaterowie piosenek Julii Marcell posługują się szyfrem złożonym z nazw firm, instytucji, stron internetowych, gier i filmów. Gdy w ten sposób próbują powiedzieć coś wzniosłego, ich słowa brzmią banalnie

Zaiks i remiks (Piotr Tkacz)

Tracimy coraz więcej tekstów kultury. Mnóstwo muzyki analogowej już nigdy nie wejdzie w obieg, bo nie zostanie ona nigdy zdigitalizowana. Nie wiemy, ile zasobów przepadło, gdy zakończyły działalność Audiogalaxy czy eMule

Obyczaje

Frazesy w plecaku (Krzysztof Umiński)

W „Shantaram” Robertsa spełniają się dwa turystyczne fantazmaty. Pierwszy: poznać prawdziwe oblicze odwiedzanego kraju. Drugi: zdobyć doświadczenie. Przyswoić lekcję

Sztuka

Szkoda mnie zakopać (Monika Stelmach)

Pierwszy Jezus powstał w 1972 roku. Odciąłem kawał drutu kolczastego i zrobiłem koronę. Bolało. Musiało boleć. Bo ja sam jestem dziełem sztuki, to, co robię i jak żyję, jest tożsame

Element żenady (Anka Herbut)

Zofia Krawiec zaprosiła do „Miłosnego performansu” artystów, którzy miłość przepracowują jako zjawisko intensywne, bolesne, traumatyczne. Zainteresowały ją tylko prace wynikające z potrzeby podzielenia się tym, co prywatne

Współczynnik sztuki (Karol Sienkiewicz)

Muzeum Sztuki Nowoczesnej zamyka swą działalność w Emilii trzema wystawami dekonstruującymi pole sztuki. Czy to jeszcze karnawał, czy już taniec na tonącym statku?

Teatr

Idzie zmiana (Piotr Morawski)

Coś się zmienia w społeczeństwach, Polacy nie są jedyni. Pracowałam w Szwecji, jednym z najlepszych miejsc do życia. Neofaszystowskie ugrupowania cieszą się tam ogromnym poparciem – mówi reżyserka „Jeziora” przed premierą w TR Warszawa

Ściana na lewo (Aldona Kopkiewicz)

W „Granicach” Frąckowiak odwołuje się jedynie do dyskursów i ciał, angażując widza tylko w politykę i empatię. Nie interesują go uczucia zwykłego Europejczyka, nie kwestionuje też pragnień migrantów

Nowe narzędzia (Katarzyna Niedurny)

„Zamiast mieć marzenia, wierzyć w niemożliwe, podejmować ryzykowne działania, wolimy wygodnie przeżyć. A potem w okolicach czterdziestki orientujemy się, że przeżyć to żadna frajda” – mówi dramatopisarka przed premierą spektaklu „Każdy dostanie to, w co wierzy”

Wiersze

wiersze (Małgorzata Lebda)

]]>
Fri, 05 Feb 2016 00:00:00 +0100
<![CDATA[Numer 2016/179]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2016/179

Film

Wszystkie te małe rzeczy (Anna Bielak)

Kiedy fotografujesz kogoś z nie swojego plemienia, to mu coś zabierasz. Ale kiedy za pośrednictwem swoich aktorów opowiadasz o sobie, to dajesz coś innym – rozmowa z autorem filmu „Na granicy”

Totalitaryzm miłości (Marceli Szpak)

Lanthimos tworzy w „Lobsterze” kolejną surrealistyczną wizję świata. Uwypuklając współczesne tendencje, zmusza widza do przemyślenia przekonań na temat miłości

Capitol kontra „Kapitał” (Adam Kruk)

W „Ave, Cezar!” Coenowie opowiadają prawdziwą historię Hollywood, która wcale nie zawsze była zabawna. Bawią się jednak przy tym na całego

Coś wyjątkowego (Krzysztof Świrek)

Andrzej Żuławski był jednym z nielicznych polskich twórców filmowych, którzy potrafili stworzyć sugestywną intelektualnie i artystycznie wizję współczesności. Trzeźwą politycznie, pokazującą, co się dzieje z naszą duchowością

Rekordowe Berlinale (Adam Kruk)

Projekcja zwycięskiego dokumentu Gianfranco Rosiego odbyła się na początku festiwalu i ustawiła imprezę. Wiadomo było już, że mamy do czynienia z filmem bliskim arcydziełu i trudno będzie go przebić

Literatura

Noc (Paweł Goźliński)

W miastach mojego tymczasowego pobytu noc omijała z daleka dziuple z widokiem na podświetlane billboardy i okna bezsennych sąsiadów. Ale teraz wpadłem w najprawdziwszą ciemność – autor „Dziadów” pisze o polskiej nocy

Najbardziej demokratyczne miejsce (Zofia Zaleska)

Przez lata po obiedzie w stołówce do księgarni na Wiejskiej zachodzili Bereza z Głowackim. Witał się machnięciem ręki Konwicki, zaglądał też Holoubek. Dziś zrobiło się smutniej, widać coraz więcej obcych twarzy

Korczak, Wilczyńska i pani Lunia (Henryk Grynberg)

Pani Stefa postarała się kiedyś o śniegowce dla Łucji Gold. Łucja chciała „iść w jej ślady”. Była naszą Panią Lunią w powojennym żydowskim domu dziecka w Helenówku. Widzieliśmy siny numerek na jej przedramieniu. Nauczyła nas szyfrować słowa rzymskimi cyframi

Widmowa teraźniejszość (Aldona Kopkiewicz)

„Nie jest jasne, kiedy żył i kiedy wymarł podmiot nienowoczesny, i jakie były jego osobliwe bolączki i strapienia” – rozmowa o widmach i nowoczesności

Rynek ceni grafomanów (Adam Pluszka)

Istnieje mityczne wyobrażenie „literackiej polszczyzny”, przenoszone jak olimpijski płomień przez pokolenia, i choćby oryginał był napisany najczarniejszym slangiem, po polsku bohaterowie będą mówić ładnie i gładko, czasem jak się zdenerwują, to powiedzą „o kurde!”

Media

ODBIORNIK (1): Wieści z Amsterdamu (Anna Desponds / Agnieszka Słodownik)

Wirtualna rzeczywistość, sztuczna inteligencja, interaktywne projekty dźwiękowe, czyli relacja z festiwalu dokumentalnego IDFA w Amsterdamie w pierwszym odcinku podkastu ODBIORNIK

Chmura nie wisi w powietrzu (Jakub Dymek)

Materialna baza naszej komunikacji nie przestała istnieć – ona po prostu zmieniła właścicieli. Ten cały internet to nie jest jakaś magia, utrzymywana dobrą wolą i lajkami. Ktoś za to płaci, ktoś to utrzymuje, ktoś tego pilnuje

Nie ma emotikona na to, co czuję (Michał R. Wiśniewski)

Wśród nowych emotikonów na Facebooku zabrakło środkowego palca, kciuka skierowanego w dół, i żaden nie nazywa się „kurwa mać”. Na razie wciskamy na oślep. Ale poczekajmy kilka lat, będziemy jeszcze mówić tymi emocjami, tak jak dziś mówimy lajkiem

Muzyka

Trzy zimy (Rafał Wawrzyńczyk)

„Winterreise” Schuberta jako pierwsza w historii płyta z piosenkami o miłości i samotności? P0średnio inspirowali się nią wykonawcy popowi – z Joy Division i The Smiths na czele. Dwie nowe wersje cyklu ukazały się w zimowej serii Bôłt Records

Chętnie zamieszkałbym w studio (Michał Pudło)

Pod koniec liceum zacząłem słuchać Steve’a Reicha, którego podsunęła mi siostra. Później minimalizm stale do mnie powracał. Chciałem, żeby mój solowy album „Lines” był enklawą spokoju, bo świat jest dziś w nieprawdopodobnym chaosie

Obyczaje

Nikt nie czuwa nad pijącą kobietą (Iwona Kurz)

Polacy wierzą, że piją inaczej – że piją, jak żyją, z fantazją, i że piją w sposób znaczący, symboliczny i wspólnototwórczy. W XX-wiecznej literaturze i filmie picie funkcjonuje jako forma komunikacji

Sztuka

Marne szanse na awanse (Monika Stelmach)

Na akademiach sztuk pięknych jest tylko 17 procent profesorek zwyczajnych. Młodsza kadra dostrzega problem nieobecności kobiet, wśród starszych zaś pokutuje pogląd, że studentki szybko zaangażują się w macierzyństwo i odejdą od sztuki, więc nie warto w nie inwestować

Katechetka (Karol Sienkiewicz)

Ada Karczmarczyk to artystka-misjonarka. W pstrokatych teledyskach głosi drogę do światła. Na razie trafiła w objęcia hipsterskiej prawicy

Teatr

Instalacja XXL Deluxe (Anka Herbut)

„5 rzeczy albo kilka twierdzeń o choreografii” Marty Ziółek dotyczy kanonu, ale taniec czerpie w nim garściami ze street dance'u. Trzeba być czujnym, choreografka żongluje wszystkim, co ma w zasięgu ręki

Widz obecny, widz potencjalny (Małgorzata Ćwikła)

Kurt Tucholsky w jednym ze swoich utworów ironicznie pytał, czy publiczność jest głupia. Otóż nie jest, a jej trudny charakter chroni teatr przed stagnacją, wynosząc go na ulice, animując przed i po spektaklu

Taniec powinien być barbarzyńcą (Paweł Soszyński)

Ciała, które spotykam, zawsze mediują tematy autokreacji, dyscyplinowanej podmiotowości, popkulturowych fascynacji. Obrazowość ciała nie może przeważyć nad jego doświadczeniem współczesności

Wiersze

wiersze (Joanna Lech)

]]>

Film

Wszystkie te małe rzeczy (Anna Bielak)

Kiedy fotografujesz kogoś z nie swojego plemienia, to mu coś zabierasz. Ale kiedy za pośrednictwem swoich aktorów opowiadasz o sobie, to dajesz coś innym – rozmowa z autorem filmu „Na granicy”

Totalitaryzm miłości (Marceli Szpak)

Lanthimos tworzy w „Lobsterze” kolejną surrealistyczną wizję świata. Uwypuklając współczesne tendencje, zmusza widza do przemyślenia przekonań na temat miłości

Capitol kontra „Kapitał” (Adam Kruk)

W „Ave, Cezar!” Coenowie opowiadają prawdziwą historię Hollywood, która wcale nie zawsze była zabawna. Bawią się jednak przy tym na całego

Coś wyjątkowego (Krzysztof Świrek)

Andrzej Żuławski był jednym z nielicznych polskich twórców filmowych, którzy potrafili stworzyć sugestywną intelektualnie i artystycznie wizję współczesności. Trzeźwą politycznie, pokazującą, co się dzieje z naszą duchowością

Rekordowe Berlinale (Adam Kruk)

Projekcja zwycięskiego dokumentu Gianfranco Rosiego odbyła się na początku festiwalu i ustawiła imprezę. Wiadomo było już, że mamy do czynienia z filmem bliskim arcydziełu i trudno będzie go przebić

Literatura

Noc (Paweł Goźliński)

W miastach mojego tymczasowego pobytu noc omijała z daleka dziuple z widokiem na podświetlane billboardy i okna bezsennych sąsiadów. Ale teraz wpadłem w najprawdziwszą ciemność – autor „Dziadów” pisze o polskiej nocy

Najbardziej demokratyczne miejsce (Zofia Zaleska)

Przez lata po obiedzie w stołówce do księgarni na Wiejskiej zachodzili Bereza z Głowackim. Witał się machnięciem ręki Konwicki, zaglądał też Holoubek. Dziś zrobiło się smutniej, widać coraz więcej obcych twarzy

Korczak, Wilczyńska i pani Lunia (Henryk Grynberg)

Pani Stefa postarała się kiedyś o śniegowce dla Łucji Gold. Łucja chciała „iść w jej ślady”. Była naszą Panią Lunią w powojennym żydowskim domu dziecka w Helenówku. Widzieliśmy siny numerek na jej przedramieniu. Nauczyła nas szyfrować słowa rzymskimi cyframi

Widmowa teraźniejszość (Aldona Kopkiewicz)

„Nie jest jasne, kiedy żył i kiedy wymarł podmiot nienowoczesny, i jakie były jego osobliwe bolączki i strapienia” – rozmowa o widmach i nowoczesności

Rynek ceni grafomanów (Adam Pluszka)

Istnieje mityczne wyobrażenie „literackiej polszczyzny”, przenoszone jak olimpijski płomień przez pokolenia, i choćby oryginał był napisany najczarniejszym slangiem, po polsku bohaterowie będą mówić ładnie i gładko, czasem jak się zdenerwują, to powiedzą „o kurde!”

Media

ODBIORNIK (1): Wieści z Amsterdamu (Anna Desponds / Agnieszka Słodownik)

Wirtualna rzeczywistość, sztuczna inteligencja, interaktywne projekty dźwiękowe, czyli relacja z festiwalu dokumentalnego IDFA w Amsterdamie w pierwszym odcinku podkastu ODBIORNIK

Chmura nie wisi w powietrzu (Jakub Dymek)

Materialna baza naszej komunikacji nie przestała istnieć – ona po prostu zmieniła właścicieli. Ten cały internet to nie jest jakaś magia, utrzymywana dobrą wolą i lajkami. Ktoś za to płaci, ktoś to utrzymuje, ktoś tego pilnuje

Nie ma emotikona na to, co czuję (Michał R. Wiśniewski)

Wśród nowych emotikonów na Facebooku zabrakło środkowego palca, kciuka skierowanego w dół, i żaden nie nazywa się „kurwa mać”. Na razie wciskamy na oślep. Ale poczekajmy kilka lat, będziemy jeszcze mówić tymi emocjami, tak jak dziś mówimy lajkiem

Muzyka

Trzy zimy (Rafał Wawrzyńczyk)

„Winterreise” Schuberta jako pierwsza w historii płyta z piosenkami o miłości i samotności? P0średnio inspirowali się nią wykonawcy popowi – z Joy Division i The Smiths na czele. Dwie nowe wersje cyklu ukazały się w zimowej serii Bôłt Records

Chętnie zamieszkałbym w studio (Michał Pudło)

Pod koniec liceum zacząłem słuchać Steve’a Reicha, którego podsunęła mi siostra. Później minimalizm stale do mnie powracał. Chciałem, żeby mój solowy album „Lines” był enklawą spokoju, bo świat jest dziś w nieprawdopodobnym chaosie

Obyczaje

Nikt nie czuwa nad pijącą kobietą (Iwona Kurz)

Polacy wierzą, że piją inaczej – że piją, jak żyją, z fantazją, i że piją w sposób znaczący, symboliczny i wspólnototwórczy. W XX-wiecznej literaturze i filmie picie funkcjonuje jako forma komunikacji

Sztuka

Marne szanse na awanse (Monika Stelmach)

Na akademiach sztuk pięknych jest tylko 17 procent profesorek zwyczajnych. Młodsza kadra dostrzega problem nieobecności kobiet, wśród starszych zaś pokutuje pogląd, że studentki szybko zaangażują się w macierzyństwo i odejdą od sztuki, więc nie warto w nie inwestować

Katechetka (Karol Sienkiewicz)

Ada Karczmarczyk to artystka-misjonarka. W pstrokatych teledyskach głosi drogę do światła. Na razie trafiła w objęcia hipsterskiej prawicy

Teatr

Instalacja XXL Deluxe (Anka Herbut)

„5 rzeczy albo kilka twierdzeń o choreografii” Marty Ziółek dotyczy kanonu, ale taniec czerpie w nim garściami ze street dance'u. Trzeba być czujnym, choreografka żongluje wszystkim, co ma w zasięgu ręki

Widz obecny, widz potencjalny (Małgorzata Ćwikła)

Kurt Tucholsky w jednym ze swoich utworów ironicznie pytał, czy publiczność jest głupia. Otóż nie jest, a jej trudny charakter chroni teatr przed stagnacją, wynosząc go na ulice, animując przed i po spektaklu

Taniec powinien być barbarzyńcą (Paweł Soszyński)

Ciała, które spotykam, zawsze mediują tematy autokreacji, dyscyplinowanej podmiotowości, popkulturowych fascynacji. Obrazowość ciała nie może przeważyć nad jego doświadczeniem współczesności

Wiersze

wiersze (Joanna Lech)

]]>
Fri, 05 Feb 2016 00:00:00 +0100
<![CDATA[Numer 2016/178]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2016/178

Film

Marianna walczy o zwyczajność (Błażej Hrapkowicz)

Marianna zawsze była kobietą, tylko urodziła się w innym ciele. Mózgu nie można do niczego dopasować, więc jedyną możliwą drogą jest dostosowanie płci do mózgu  – mówi autorka jednego z najgłośniejszych polskich dokumentów, „Mów mi Marianna”

Dziennikarstwo jako wymarły gatunek (Darek Arest)

Film Toma McCarthy'ego jest konwencjonalny i stonowany aż do chorobliwej bladości, ale bardzo mu z tym do twarzy. „Spotlight” to list miłosny do starej szkoły dziennikarstwa, nawołujący do „robienia tego, co należy” w duchu Sidneya Lumeta i Alana J. Pakuli

Dziwniej (Piotr Mirski)

W „Śpiewającym obrusiku” Grzegorzek krok po kroku rozkłada na czynniki pierwsze swój styl, aby móc wreszcie odlecieć w kosmos

Zaparowany obiektyw (Jakub Socha)

W świecie Iñárritu dziwne są tylko sny. To co na jawie jest kinem 4D, takim, które wszystkimi środkami ma wciągnąć widza w sam środek wielkiej symulacji

Dziesięć dni, które wstrząsnęły Eisensteinem (Maciej Stasiowski)

„Eisenstein… ” jest filmem niemalże rewolucyjnym w dorobku Greenawaya. Reżyser nie tylko częściowo porzuca dotychczasową składnię ujęć, ale też otwiera się na agresywny montaż

Literatura

O czym nie szumią media, czyli poezja ponad stan (Maciej Woźniak)

Na biurku pozostały tomiki, na które nie czekało nic. Ale właśnie do tych książek wciąż wracam na tyle chętnie, żeby spróbować ową ochotę jakoś ustrukturyzować – autorski przegląd niedocenionych wydawnictw poetyckich ostatniego roku

Powieść, której nikt nie czyta (Anna Arno)

„Rozwiązek” Susan Taubes ukazał się jesienią 1969 roku. Tydzień później z Atlantyku przy Long Island wyłowiono ciało kobiety. Susan Sontag zidentyfikowała przyjaciółkę

Media

Konspiracja memów (Michał R. Wiśniewski)

Obsceniczna błahość memów internetowych służy ukryciu faktu, że takie same są nasze myśli i że ciągle dajemy się wodzić za nos wirusom umysłu. Aby przetrwać, memy mutują do najprostszych postaci

Muzyka

Gdy wydaje nam się, że tracimy czas (Jakub Bożek)

Zainteresowanie moją muzyką sprzed 35 lat jest dla mnie ogromnym zaskoczeniem. Kiedy pod koniec lat 90. miałem przeprowadzkę z Mokotowa, wyrzuciłem mnóstwo taśm na śmietnik, nie wierzyłem, że to komukolwiek się przyda – mówi jeden z czołowych kompozytorów el-muzyki

Rezonanse dla Deleuze'a i Guattariego (Rafał Księżyk)

„Eksperymentuj, a nie oznaczaj, nie interpretuj!” – wzywają Gilles Deleuze i Félix Guattari na kartach „Tysiąca plateau”. Skupmy się zatem na eksperymentach zainspirowanych przez legendarną książkę, która właśnie ukazała się w polskim przekładzie. Najciekawsze z nich miały miejsce na gruncie muzyki

Jazz to (nie) maszyna (Artur Szarecki)

Muzyka Autechre opiera się na mechanicznych rytmach i jest rażąco odmienna od swobodnie płynących jazzowych improwizacji. Szalony pomysł Wojciecha Mazolewskiego, który wziął na warsztat kompozycje duetu, wynika z tej nieprzystawalności

Chłopak je banana (Michał Fundowicz)

2010 rok: grupa przyjaciół odkrywa kotłownię w opuszczonym magazynie we wschodnim Londynie. Zafascynowani miejscem organizują tam imprezy z lokalnymi didżejami. Ktoś przypina kamerę taśmą do ściany. Wszystko transmitują przez Ustream. To początek Boiler Roomu, ikonicznej imprezy współczesnej kultury klubowej

Sztuka

Tekturowy Dom (Frank Lloyd Wright)

Ludzkie domostwa nie powinny wyglądać jak lśniące w słońcu klocki. Dom nigdzie się nie wybiera. Nie jest wszakże ciężarówką – przedpremierowe fragmenty wykładów z architektury nowoczesnej najważniejszego amerykańskiego architekta XX wieku i żarliwego krytyka Le Corbusier'a

Czy osiedle może być sztuką? (Adam Przywara)

Turner Prize zalicza się do grupy najbardziej prestiżowych nagród artystycznych, w dużej mierze z powodu rozgłosu, jaki uzyskują jej laureaci. Ku zaskoczeniu wszystkich w minionym roku nagrodę otrzymał nie artysta, a kolektyw architektoniczny ASSEMBLE za rewitalizację kwartału ulic w Liverpoolu

Teatr

Panda polska (Witold Mrozek)

Szczawińska w „Pornografii późnej polskości” jest konsekwentna w swoim projekcie spłaszczania artystycznych hierarchii. Słowa dla niektórych straszne, a dla niektórych wytarte: „dyskurs” czy „tożsamość” – w spektaklu są żetonami przewrotnej gry

ZWROTY: Dyrektor Słońce (Witold Mrozek)

Grożąc odejściem zespołu, Krzysztof Mieszkowski traktuje swoich współpracowników nie tylko jak żywe tarcze, ale i jak chłopów pańszczyźnianych

Wiersze

wiersze (Rafał Wawrzyńczyk)

]]>

Film

Marianna walczy o zwyczajność (Błażej Hrapkowicz)

Marianna zawsze była kobietą, tylko urodziła się w innym ciele. Mózgu nie można do niczego dopasować, więc jedyną możliwą drogą jest dostosowanie płci do mózgu  – mówi autorka jednego z najgłośniejszych polskich dokumentów, „Mów mi Marianna”

Dziennikarstwo jako wymarły gatunek (Darek Arest)

Film Toma McCarthy'ego jest konwencjonalny i stonowany aż do chorobliwej bladości, ale bardzo mu z tym do twarzy. „Spotlight” to list miłosny do starej szkoły dziennikarstwa, nawołujący do „robienia tego, co należy” w duchu Sidneya Lumeta i Alana J. Pakuli

Dziwniej (Piotr Mirski)

W „Śpiewającym obrusiku” Grzegorzek krok po kroku rozkłada na czynniki pierwsze swój styl, aby móc wreszcie odlecieć w kosmos

Zaparowany obiektyw (Jakub Socha)

W świecie Iñárritu dziwne są tylko sny. To co na jawie jest kinem 4D, takim, które wszystkimi środkami ma wciągnąć widza w sam środek wielkiej symulacji

Dziesięć dni, które wstrząsnęły Eisensteinem (Maciej Stasiowski)

„Eisenstein… ” jest filmem niemalże rewolucyjnym w dorobku Greenawaya. Reżyser nie tylko częściowo porzuca dotychczasową składnię ujęć, ale też otwiera się na agresywny montaż

Literatura

O czym nie szumią media, czyli poezja ponad stan (Maciej Woźniak)

Na biurku pozostały tomiki, na które nie czekało nic. Ale właśnie do tych książek wciąż wracam na tyle chętnie, żeby spróbować ową ochotę jakoś ustrukturyzować – autorski przegląd niedocenionych wydawnictw poetyckich ostatniego roku

Powieść, której nikt nie czyta (Anna Arno)

„Rozwiązek” Susan Taubes ukazał się jesienią 1969 roku. Tydzień później z Atlantyku przy Long Island wyłowiono ciało kobiety. Susan Sontag zidentyfikowała przyjaciółkę

Media

Konspiracja memów (Michał R. Wiśniewski)

Obsceniczna błahość memów internetowych służy ukryciu faktu, że takie same są nasze myśli i że ciągle dajemy się wodzić za nos wirusom umysłu. Aby przetrwać, memy mutują do najprostszych postaci

Muzyka

Gdy wydaje nam się, że tracimy czas (Jakub Bożek)

Zainteresowanie moją muzyką sprzed 35 lat jest dla mnie ogromnym zaskoczeniem. Kiedy pod koniec lat 90. miałem przeprowadzkę z Mokotowa, wyrzuciłem mnóstwo taśm na śmietnik, nie wierzyłem, że to komukolwiek się przyda – mówi jeden z czołowych kompozytorów el-muzyki

Rezonanse dla Deleuze'a i Guattariego (Rafał Księżyk)

„Eksperymentuj, a nie oznaczaj, nie interpretuj!” – wzywają Gilles Deleuze i Félix Guattari na kartach „Tysiąca plateau”. Skupmy się zatem na eksperymentach zainspirowanych przez legendarną książkę, która właśnie ukazała się w polskim przekładzie. Najciekawsze z nich miały miejsce na gruncie muzyki

Jazz to (nie) maszyna (Artur Szarecki)

Muzyka Autechre opiera się na mechanicznych rytmach i jest rażąco odmienna od swobodnie płynących jazzowych improwizacji. Szalony pomysł Wojciecha Mazolewskiego, który wziął na warsztat kompozycje duetu, wynika z tej nieprzystawalności

Chłopak je banana (Michał Fundowicz)

2010 rok: grupa przyjaciół odkrywa kotłownię w opuszczonym magazynie we wschodnim Londynie. Zafascynowani miejscem organizują tam imprezy z lokalnymi didżejami. Ktoś przypina kamerę taśmą do ściany. Wszystko transmitują przez Ustream. To początek Boiler Roomu, ikonicznej imprezy współczesnej kultury klubowej

Sztuka

Tekturowy Dom (Frank Lloyd Wright)

Ludzkie domostwa nie powinny wyglądać jak lśniące w słońcu klocki. Dom nigdzie się nie wybiera. Nie jest wszakże ciężarówką – przedpremierowe fragmenty wykładów z architektury nowoczesnej najważniejszego amerykańskiego architekta XX wieku i żarliwego krytyka Le Corbusier'a

Czy osiedle może być sztuką? (Adam Przywara)

Turner Prize zalicza się do grupy najbardziej prestiżowych nagród artystycznych, w dużej mierze z powodu rozgłosu, jaki uzyskują jej laureaci. Ku zaskoczeniu wszystkich w minionym roku nagrodę otrzymał nie artysta, a kolektyw architektoniczny ASSEMBLE za rewitalizację kwartału ulic w Liverpoolu

Teatr

Panda polska (Witold Mrozek)

Szczawińska w „Pornografii późnej polskości” jest konsekwentna w swoim projekcie spłaszczania artystycznych hierarchii. Słowa dla niektórych straszne, a dla niektórych wytarte: „dyskurs” czy „tożsamość” – w spektaklu są żetonami przewrotnej gry

ZWROTY: Dyrektor Słońce (Witold Mrozek)

Grożąc odejściem zespołu, Krzysztof Mieszkowski traktuje swoich współpracowników nie tylko jak żywe tarcze, ale i jak chłopów pańszczyźnianych

Wiersze

wiersze (Rafał Wawrzyńczyk)

]]>
Fri, 05 Feb 2016 00:00:00 +0100
<![CDATA[Numer 2016/177]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2016/177

Film

Nie wrócę do pracy w call center (Małgorzata Steciak)

Nuda wiąże się ściśle z depresją. To takie stopniowe wycofywanie się z doświadczania życia. Sam znam to uczucie bardzo dobrze – mówi jeden z największych scenarzystów współczesnego kina, autor „Synekdochy, Nowy Jork”

SCHEMATY: Pokochać schematy (Bartosz Żurawiecki)

Film to sztuka, która wymaga sporych kosztów i musi się zwrócić. Sztuka, która jednocześnie jest produkcją. Dlatego też w kinie mówi się raczej o „odświeżaniu schematów” niż o „rewolucjonizowaniu języka”

Wszystko jedno (Agnieszka Jakimiak)

„Anomalisa” to film o niemożliwości opowiedzenia o sobie, a w szczególności o sobie w relacji z innymi

Norma zabija (Bartosz Żurawiecki)

Przycinając opowieść o Wegenerach do formy eleganckiego melodramatu, Hooper płaci cenę za oswajanie publiczności z tematyką transgenderową. Nie lubię słowa „oswajać”, bo kojarzy mi się ono z tresurą zwierzątek

„To, co zobaczysz, będzie jeszcze gorsze” (Iwona Kurz)

Oglądanie „Syna Szawła” jest udręką. Przede wszystkim z powodu rzeczywistości, na którą nie pozwala zamknąć oczu. Granicę cywilizacji wyznacza tu cmentarz, a jej strażnikiem staje się Saul

Literatura

SCHEMATY: Drwal i fasada poetyk (Darek Foks)

Koleżanka z fundacji, której zostało trochę unijnych pieniędzy na kulturę obszarów gęsto zalesionych, zaproponowała mi poprowadzenie kursu historii literatury dla drwali. Wziąłem tę robotę bez wahania

SCHEMATY: Nie na temat (Maciej Jakubowiak)

O atrakcyjności literatury coraz mniej decyduje wyrazistość języka, a coraz bardziej wybór tematu. Stoi za tym często oportunistyczna skłonność do podchwytywania tego, co jest akurat modne

Gra w mafię (Paweł Kozioł)

Przed dramatem w tomie Wróblewskiego znajdują się dwa krótkie bloki tekstów poetyckich. To wiersze naturalisty. Wszelkie absurdy zostały pieczołowicie poupychane w mowę pozornie zależną, jakby podmiot liryczny nie chciał brać za nie odpowiedzialności

Mapa chaosu (Krzysztof Cieślik)

Polski rynek wydawniczy jest niezrozumiały i przypadkowy, a czytelnik skazany jest na poruszanie się wśród księgarskich półek po omacku. Problem leży jednak nie tylko w samym nadmiarze czy komercjalizacji, lecz również w polityce oficyn

Język, który nazywamy literaturą (Maciej Jakubowiak)

Wartość literatury polega też na tym, że usiłuje ona zachować poszczególność istnienia, wyjątku, odrębności, a zarazem zorganizować to w jakąś pojmowalną całość. Dyskursy polityczne czy filozoficzne dążą natomiast do modelu – rozmowa z Ryszardem Koziołkiem

Media

Aura przegranych technologii (Olga Drenda)

Stare hełmy wirtualnej rzeczywistości, zegarek Ruputer czy samochód Sinclair C5 – po latach zmieniły się w atrakcje. Efemeryda staje się poszukiwanym skarbem i zyskuje aurę obiektu ze świata masowej reprodukcji

SCHEMATY: Kursor i biurko (Piotr Puldzian Płucienniczak)

Interfejs to nie tylko sposób przedstawienia elementów, ale ramy komunikacji, sposób organizacji doświadczenia komputera

Chłopiec i jego smok (Marzena Falkowska)

„That Dragon, Cancer” to epitafium autorów gry dla umierającego syna, które służy zarazem jako ich prywatna terapia

Zabierz własny hardware (Michał R. Wiśniewski)

Aram Bartholl w Nowym Jorku w 2010 roku zamurował w ścianie pendrive w taki sposób, że na zewnątrz wystawała tylko wtyczka. Świat obiegły zdjęcia człowieka z laptopem przyczepionym do ściany

Muzyka

SCHEMATY: On spotyka ją (Jakub Bożek)

Skąd wzięła się ta wielka popularność popowych duetów? Skąd płyty w majorsach, entuzjastyczne recenzje w mediach branżowych? New romantic, synthpop, electroclash są tak wydrążone ze znaczeń, że nie mówią o niczym innym niż o swojej wszechobecności. Wystarczy być nastolatkiem

Krok w dobrym kierunku (Gniewomir Zajączkowski / Szymon Żuchowski)

„Łaskawość Tytusa” w pozytywny sposób wyłamuje się z pewnej normy. Inscenizacje powstające we współpracy z TW-ON obsadzone są zazwyczaj zagranicznymi artystami. Jednocześnie polscy śpiewacy mają marne szanse nie tylko na „eksportowy” występ u koproducenta, ale nawet na warszawskiej scenie

SCHEMATY: Niezawodna droga Katarzyny Nosowskiej (Olga Drenda)

Kiedy to się właściwie zaczęło? Rękodzieło, wełniana czapka, las, ptaki, sarny, trójkąty, neonowe chmury. Nowy polski kobiecy pop świetnie pasuje do czasów, w których piecze się w domu własny chleb, ale zdjęcie robi mu się już najnowszym modelem smartfona

Obyczaje

SCHEMATY: Myślenie (Michał Herer)

Schematyczne reakcje utrudniające rozumienie są innego rodzaju niż te, które uniemożliwiają twórczość. To nie tyle klisze czy stereotypy, ile przyzwyczajenia należące do psychofizjologii albo etyki myślenia

Anatomia flejmu (Natalia Fiedorczuk)

W internecie zmagazynowane emocje nie mogą rozproszyć się na komunikację pozawerbalną: można tylko intensyfikować kontrowersyjność lub wulgarność dosłownego przekazu

Czekamy na naszego Mistera D. (Paweł Soszyński)

„Czasem powstaje przestrzeń, którą odwiedzają artyści, intelektualiści, dziennikarze i nagle okazuje się, że pod wpływem jednego czy dwóch mocniejszych powstaje pomysł na nowy projekt artystyczny” – rozmowa z twórcami Blok Baru

James Bond i spółka (Stanisław Łubieński)

Birding Compulsive Disorder to kompulsywne skupienie uwagi na ptakach. Syndrom odpowiada za gwałtowne hamowanie bez oglądania się w lusterka. To on sprawia, że ptasiarz w środku dyskusji ucisza wszystkich syknięciem i unosi palec w kierunku, z którego dobiega dźwięk

Sztuka

Na Zachodzie bez zmian (Iwo Zmyślony)

Coraz częściej mówi się o potrzebie pisania na nowo historii nowoczesności z uwzględnianiem narracji, które do tej pory były pomijane. Tate Modern czy MoMA sukcesywnie rewidują własną politykę kolekcji oraz własną pozycję wobec globalnej historii. Jak im się to udaje?

SCHEMATY: O niczym (Stach Szabłowski)

Plagą każdej dziedziny kultury są tendencje, nurty, z którymi można bezrefleksyjnie płynąć – każdej z wyjątkiem sztuki współczesnej. Tu tendencją jest wyjątkowo brak tendencji, antynurt, który swoim szumem usypia (i nudzi) jeszcze mocniej niż operowanie zużytymi kliszami

Artysta + kurator = ? (Karol Sienkiewicz)

Trzy warszawskie wystawy pokazują, jak artyści pracują na kolekcjach sztuki, dwóch rzeczywistych i jednej wyimaginowanej. Co z tego wynika?

Bałka według Bałki (Karol Sienkiewicz)

Mirosław Bałka się kurczy. Na przekrojowej wystawie w Łodzi odnajduje wartość w tym, co pozostaje po dziele, po wystawie

Teatr

SCHEMATY: Maszynka teatru (Paweł Soszyński)

Coraz częściej polskie przedstawienia operują na pustej tematycznej lub estetycznej pętli, a żywią się pospolitym gatunkiem energii frustracyjnej, społecznie bardzo prawdziwej. Reżyserzy zawierzają maszynce scenicznej, krytycy – oswojonym dyskursom

Cudowne i wirtualne (Paweł Soszyński)

Do tej pory, by opowiedzieć o ludzkim wnętrzu, w teatrze musieliśmy stwarzać narracje zewnętrzne, opowiadać w dialogu lub poprzez metafory. W spektaklu „Grimm: czarny śnieg” za pomocą performansu między aktorem i technologią możemy opowiedzieć o tym wyraźniej

PROJEKT SPEKTAKL: Promocja (Mateusz Węgrzyn)

Błędem jest ścisłe łączenie promocji z działem sprzedaży, bo promocja to niezbędne ogniwo w procesie myślenia o repertuarze i filozofii miejsca. Bardzo ważne, żeby ludzie zajmujący się promocją spektakli uczestniczyli we wspólnym planowaniu programu

Dźwięk migawki (Katarzyna Niedurny)

„Spektakl z jednej strony jest pewną formą plastyczną, dźwiękową, z drugiej ideą. Dla mnie zdjęcie, które mówi o spektaklu, to zdjęcie, które pokazuje ideę, zawarte w nim relacje i emocje” – rozmowa z fotografką teatralną

Wiersze

wiersze (Tomasz Pietrzak)

]]>

Film

Nie wrócę do pracy w call center (Małgorzata Steciak)

Nuda wiąże się ściśle z depresją. To takie stopniowe wycofywanie się z doświadczania życia. Sam znam to uczucie bardzo dobrze – mówi jeden z największych scenarzystów współczesnego kina, autor „Synekdochy, Nowy Jork”

SCHEMATY: Pokochać schematy (Bartosz Żurawiecki)

Film to sztuka, która wymaga sporych kosztów i musi się zwrócić. Sztuka, która jednocześnie jest produkcją. Dlatego też w kinie mówi się raczej o „odświeżaniu schematów” niż o „rewolucjonizowaniu języka”

Wszystko jedno (Agnieszka Jakimiak)

„Anomalisa” to film o niemożliwości opowiedzenia o sobie, a w szczególności o sobie w relacji z innymi

Norma zabija (Bartosz Żurawiecki)

Przycinając opowieść o Wegenerach do formy eleganckiego melodramatu, Hooper płaci cenę za oswajanie publiczności z tematyką transgenderową. Nie lubię słowa „oswajać”, bo kojarzy mi się ono z tresurą zwierzątek

„To, co zobaczysz, będzie jeszcze gorsze” (Iwona Kurz)

Oglądanie „Syna Szawła” jest udręką. Przede wszystkim z powodu rzeczywistości, na którą nie pozwala zamknąć oczu. Granicę cywilizacji wyznacza tu cmentarz, a jej strażnikiem staje się Saul

Literatura

SCHEMATY: Drwal i fasada poetyk (Darek Foks)

Koleżanka z fundacji, której zostało trochę unijnych pieniędzy na kulturę obszarów gęsto zalesionych, zaproponowała mi poprowadzenie kursu historii literatury dla drwali. Wziąłem tę robotę bez wahania

SCHEMATY: Nie na temat (Maciej Jakubowiak)

O atrakcyjności literatury coraz mniej decyduje wyrazistość języka, a coraz bardziej wybór tematu. Stoi za tym często oportunistyczna skłonność do podchwytywania tego, co jest akurat modne

Gra w mafię (Paweł Kozioł)

Przed dramatem w tomie Wróblewskiego znajdują się dwa krótkie bloki tekstów poetyckich. To wiersze naturalisty. Wszelkie absurdy zostały pieczołowicie poupychane w mowę pozornie zależną, jakby podmiot liryczny nie chciał brać za nie odpowiedzialności

Mapa chaosu (Krzysztof Cieślik)

Polski rynek wydawniczy jest niezrozumiały i przypadkowy, a czytelnik skazany jest na poruszanie się wśród księgarskich półek po omacku. Problem leży jednak nie tylko w samym nadmiarze czy komercjalizacji, lecz również w polityce oficyn

Język, który nazywamy literaturą (Maciej Jakubowiak)

Wartość literatury polega też na tym, że usiłuje ona zachować poszczególność istnienia, wyjątku, odrębności, a zarazem zorganizować to w jakąś pojmowalną całość. Dyskursy polityczne czy filozoficzne dążą natomiast do modelu – rozmowa z Ryszardem Koziołkiem

Media

Aura przegranych technologii (Olga Drenda)

Stare hełmy wirtualnej rzeczywistości, zegarek Ruputer czy samochód Sinclair C5 – po latach zmieniły się w atrakcje. Efemeryda staje się poszukiwanym skarbem i zyskuje aurę obiektu ze świata masowej reprodukcji

SCHEMATY: Kursor i biurko (Piotr Puldzian Płucienniczak)

Interfejs to nie tylko sposób przedstawienia elementów, ale ramy komunikacji, sposób organizacji doświadczenia komputera

Chłopiec i jego smok (Marzena Falkowska)

„That Dragon, Cancer” to epitafium autorów gry dla umierającego syna, które służy zarazem jako ich prywatna terapia

Zabierz własny hardware (Michał R. Wiśniewski)

Aram Bartholl w Nowym Jorku w 2010 roku zamurował w ścianie pendrive w taki sposób, że na zewnątrz wystawała tylko wtyczka. Świat obiegły zdjęcia człowieka z laptopem przyczepionym do ściany

Muzyka

SCHEMATY: On spotyka ją (Jakub Bożek)

Skąd wzięła się ta wielka popularność popowych duetów? Skąd płyty w majorsach, entuzjastyczne recenzje w mediach branżowych? New romantic, synthpop, electroclash są tak wydrążone ze znaczeń, że nie mówią o niczym innym niż o swojej wszechobecności. Wystarczy być nastolatkiem

Krok w dobrym kierunku (Gniewomir Zajączkowski / Szymon Żuchowski)

„Łaskawość Tytusa” w pozytywny sposób wyłamuje się z pewnej normy. Inscenizacje powstające we współpracy z TW-ON obsadzone są zazwyczaj zagranicznymi artystami. Jednocześnie polscy śpiewacy mają marne szanse nie tylko na „eksportowy” występ u koproducenta, ale nawet na warszawskiej scenie

SCHEMATY: Niezawodna droga Katarzyny Nosowskiej (Olga Drenda)

Kiedy to się właściwie zaczęło? Rękodzieło, wełniana czapka, las, ptaki, sarny, trójkąty, neonowe chmury. Nowy polski kobiecy pop świetnie pasuje do czasów, w których piecze się w domu własny chleb, ale zdjęcie robi mu się już najnowszym modelem smartfona

Obyczaje

SCHEMATY: Myślenie (Michał Herer)

Schematyczne reakcje utrudniające rozumienie są innego rodzaju niż te, które uniemożliwiają twórczość. To nie tyle klisze czy stereotypy, ile przyzwyczajenia należące do psychofizjologii albo etyki myślenia

Anatomia flejmu (Natalia Fiedorczuk)

W internecie zmagazynowane emocje nie mogą rozproszyć się na komunikację pozawerbalną: można tylko intensyfikować kontrowersyjność lub wulgarność dosłownego przekazu

Czekamy na naszego Mistera D. (Paweł Soszyński)

„Czasem powstaje przestrzeń, którą odwiedzają artyści, intelektualiści, dziennikarze i nagle okazuje się, że pod wpływem jednego czy dwóch mocniejszych powstaje pomysł na nowy projekt artystyczny” – rozmowa z twórcami Blok Baru

James Bond i spółka (Stanisław Łubieński)

Birding Compulsive Disorder to kompulsywne skupienie uwagi na ptakach. Syndrom odpowiada za gwałtowne hamowanie bez oglądania się w lusterka. To on sprawia, że ptasiarz w środku dyskusji ucisza wszystkich syknięciem i unosi palec w kierunku, z którego dobiega dźwięk

Sztuka

Na Zachodzie bez zmian (Iwo Zmyślony)

Coraz częściej mówi się o potrzebie pisania na nowo historii nowoczesności z uwzględnianiem narracji, które do tej pory były pomijane. Tate Modern czy MoMA sukcesywnie rewidują własną politykę kolekcji oraz własną pozycję wobec globalnej historii. Jak im się to udaje?

SCHEMATY: O niczym (Stach Szabłowski)

Plagą każdej dziedziny kultury są tendencje, nurty, z którymi można bezrefleksyjnie płynąć – każdej z wyjątkiem sztuki współczesnej. Tu tendencją jest wyjątkowo brak tendencji, antynurt, który swoim szumem usypia (i nudzi) jeszcze mocniej niż operowanie zużytymi kliszami

Artysta + kurator = ? (Karol Sienkiewicz)

Trzy warszawskie wystawy pokazują, jak artyści pracują na kolekcjach sztuki, dwóch rzeczywistych i jednej wyimaginowanej. Co z tego wynika?

Bałka według Bałki (Karol Sienkiewicz)

Mirosław Bałka się kurczy. Na przekrojowej wystawie w Łodzi odnajduje wartość w tym, co pozostaje po dziele, po wystawie

Teatr

SCHEMATY: Maszynka teatru (Paweł Soszyński)

Coraz częściej polskie przedstawienia operują na pustej tematycznej lub estetycznej pętli, a żywią się pospolitym gatunkiem energii frustracyjnej, społecznie bardzo prawdziwej. Reżyserzy zawierzają maszynce scenicznej, krytycy – oswojonym dyskursom

Cudowne i wirtualne (Paweł Soszyński)

Do tej pory, by opowiedzieć o ludzkim wnętrzu, w teatrze musieliśmy stwarzać narracje zewnętrzne, opowiadać w dialogu lub poprzez metafory. W spektaklu „Grimm: czarny śnieg” za pomocą performansu między aktorem i technologią możemy opowiedzieć o tym wyraźniej

PROJEKT SPEKTAKL: Promocja (Mateusz Węgrzyn)

Błędem jest ścisłe łączenie promocji z działem sprzedaży, bo promocja to niezbędne ogniwo w procesie myślenia o repertuarze i filozofii miejsca. Bardzo ważne, żeby ludzie zajmujący się promocją spektakli uczestniczyli we wspólnym planowaniu programu

Dźwięk migawki (Katarzyna Niedurny)

„Spektakl z jednej strony jest pewną formą plastyczną, dźwiękową, z drugiej ideą. Dla mnie zdjęcie, które mówi o spektaklu, to zdjęcie, które pokazuje ideę, zawarte w nim relacje i emocje” – rozmowa z fotografką teatralną

Wiersze

wiersze (Tomasz Pietrzak)

]]>
Fri, 22 Jan 2016 00:00:00 +0100
<![CDATA[Numer 2016/176]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2016/176

Film

Boli, kiedy się śmieję (Piotr Czerkawski)

„Każda scena została już kiedyś nakręcona. Przestrzenią wolności może być jednak nieskończona ilość wariantów, w jakie łączymy ze sobą poszczególne obrazy” – mówi György Pálfi, autor „Swobodnego spadania”

Przygoda antyfilmowa (Adam Kruk)

W „Przygodzie w pociągu” Justyna Żelazko podejmuje się misji ekumenicznej – ważniejsze od aspektu narodowego czy politycznego staje się to, co łączy obrazy Kawalerowicza, Hasa czy Kutza z rodzącą się na całym świecie poetyką kinowego modernizmu

Lukrowane krowy (Adam Kruk)

Film Dębskiej w gruncie rzeczy jest gorącą apoteozą rodziny. W ostatecznym rozrachunku, wyznaczanym przez chorobę i śmierć, wszystkie przewiny zostają zamiecione pod dywan i unieważnione

Biegając z Rockym (Łukasz Smolarow)

W zasadzie w każdym z filmów o Rockym chodziło o tę jedną scenę: biegu, najczęściej przez miasto. Można zaryzykować tezę, że to Rocky rozpropagował jogging, choć pewnie Forrest Gump byłby innego zdania

Janusz Majewski ze słonecznej strony ulicy (Katarzyna Wajda)

Srebrne Lwy w Gdyni dla „Excentryków” Janusza Majewskiego, choć zasłużone, traktuję też trochę jako nagrodę zadośćuczynienia, choćby za pominięte przed laty „Zaklęte rewiry”

Amerykańskie piekło (Ludwika Mastalerz)

Ósmy film Tarantino nie sprzeniewierza się jego dorobkowi –€“ jest minimalistyczny w zamyśle i jawnie zaangażowany, ale jak zwykle groteskowo przerysowany i nieobawiający się ryzykownych zmian tonacji

Literatura

Kognitywistyka i modele umysłu (Marcin Miłkowski)

Żaden z modeli nie wyjaśnia funkcjonowania umysłu całkowicie i bez reszty. Może nie potrzebujemy wcale jednego modelu, tylko wielu modeli konkurencyjnych, które zastosujemy jednocześnie?

Dochodzą mnie zewsząd komcie, że nie jestem poetą (Paweł Kozioł)

Dlaczego redaktor „Lampy” zainteresował się akurat Xaverym Stańczykiem? To kwestia kodu, który ma moc wystarczającą do stworzenia ponadpokoleniowej wspólnoty. Innym opublikowanym przez niego w 2015 roku poetą jest Jakub Przybyłowski

Książki dla dzieci 2015 (Kalina Cyz)

W minionym roku nie było miesiąca bez długo wyczekiwanej premiery. Oto moja dziesiątka ulubionych książek. Zacznę od dobrze już znanych autorów i dalszych losów bohaterów

Pomysł na dojrzałość, czyli autorzy na kartach komiksów (Radek Pulkowski)

Komiksowa metanarracja jest czymś, nad czym łatwo przechodzi się dziś do porządku dziennego, autobiografizm zaś – niemal standardową drogą. Wszystko jednak zaczęło sie od amerykańskiego undergroundu

Na drobne (Maciej Jakubowiak)

Dominującym tematem „Sztuk i sztuczek” Andrzeja Barta jest schyłkowość artystycznej biografii. Po historii Polski i łódzkim getcie pisarz uznał najwyraźniej, że najciekawszym tematem jest, cóż, on sam

Literatura nie ma terminu ważności (Marceli Szpak)

Papierowe wydanie żyje w najlepszym przypadku rok od premiery. Nie robimy konkurencji tradycyjnym wydawcom. Po prostu uzupełniamy rynek o formaty i formy sprzedaży, których na nim brakuje  – rozmowa z twórcą platformy BookRage

Media

Struktura koszmaru (Ludwika Mastalerz)

W „Bloodborne” na pierwszy plan wysuwa się gotycka powieść, zwłaszcza „Dracula” Brama Stokera oraz Lovecraftowska mitologia Cthulhu. Sposób, w jaki Miyazaki dołącza do świata gry kolejne cegiełki, przypomina metodę Quentina Tarantino

Muzyka

Wiek Bowiego (Agata Pyzik)

David Bowie zmarł 10 stycznia 2016 roku. Przypominamy rozmowę o artyście

Łazarzu, wstań! (Kazimierz Rajnerowicz)

Kariera Davida Bowiego, zwłaszcza w kontekście ostatnich lat, doskonale ilustruje znaną mądrość: czasami, by posunąć się do przodu, trzeba wykonać krok wstecz

Nie być Tomaszem Sikorskim (Rafał Wawrzyńczyk)

Nie umiemy już o Tomaszu Sikorskim myśleć w oderwaniu od jego życiorysu, zakończonego śmiercią w niewyjaśnionych do końca okolicznościach, poprzedzoną latami izolacji i choroby. Zagadkę tej śmierci jako punkt wyjścia bierze „Holzwege”, spektakl TR Warszawa

W kasynach i na dancingach (Olga Drenda)

Serial „07 zgłoś się” o przygodach porucznika milicji Sławomira Borewicza dział się w znacznej mierze w PRL-owskich nie-miejscach: na lotniskach, promach i w hotelach. O tym klimacie przypomina wydana właśnie płyta z towarzyszącą filmowi ścieżką dźwiękową autorstwa Włodzimierza Korcza

Obyczaje

Niebłękitnoocy (Zofia Król)

„Tajny Detektyw” to katalog niebłękitnookich istot zamieszkujących epokę, o której uczono nas, że jest błękitnooka. To rewers tej Polski, w której Gdynia się rozbudowuje, w małym dworku pijemy herbatkę z filiżanek, a Wieniawa wjeżdża konno do Adrii

Sztuka

Jak protestują kobiety (Monika Stelmach)

W najgorszej sytuacji są dziś samotne matki. Może więc to od nich rozpocznie się ogólnoświatowy strajk – opuszczone przez współmałżonków, zaniedbane przez państwo, mają o co walczyć – mówi zaangażowana w walkę o prawa kobiet i pracowników artystka

Inny rodzaj ołówka (Arek Gruszczyński)

Doświadczenia zagraniczne z okresu PRL pozwoliły mi nie poddać się technologii komputerowej. Uważałem ją jedynie za kolejne narzędzie – mówi autor pierwszej polskiej identyfikacji wizualnej przygotowanej dla CPN-u

Teatr

Kocham cię jak Irlandię (Aldona Kopkiewicz)

W „Weselu” Radosława Rychcika pragnienie, by pokazać, co w pijanej duszy gra, jest zdradliwe, bo w pijanej duszy gra tak naprawdę niewiele i nawet Wyspiański wykupił się tu letargiem

Teatr gwiezdnego pyłu (Małgorzata Ćwikła)

Jeszcze zanim na naszej planecie wylądował Ziggy, David Bowie przez wiele lat pobierał nauki pantomimy. Ciało i to, jak się je pokaże, miało dla niego zawsze kluczowe znaczenie. Tą zasadą kierował się do końca

Wiersze

wiersze (Adrian Sinkowski)

]]>

Film

Boli, kiedy się śmieję (Piotr Czerkawski)

„Każda scena została już kiedyś nakręcona. Przestrzenią wolności może być jednak nieskończona ilość wariantów, w jakie łączymy ze sobą poszczególne obrazy” – mówi György Pálfi, autor „Swobodnego spadania”

Przygoda antyfilmowa (Adam Kruk)

W „Przygodzie w pociągu” Justyna Żelazko podejmuje się misji ekumenicznej – ważniejsze od aspektu narodowego czy politycznego staje się to, co łączy obrazy Kawalerowicza, Hasa czy Kutza z rodzącą się na całym świecie poetyką kinowego modernizmu

Lukrowane krowy (Adam Kruk)

Film Dębskiej w gruncie rzeczy jest gorącą apoteozą rodziny. W ostatecznym rozrachunku, wyznaczanym przez chorobę i śmierć, wszystkie przewiny zostają zamiecione pod dywan i unieważnione

Biegając z Rockym (Łukasz Smolarow)

W zasadzie w każdym z filmów o Rockym chodziło o tę jedną scenę: biegu, najczęściej przez miasto. Można zaryzykować tezę, że to Rocky rozpropagował jogging, choć pewnie Forrest Gump byłby innego zdania

Janusz Majewski ze słonecznej strony ulicy (Katarzyna Wajda)

Srebrne Lwy w Gdyni dla „Excentryków” Janusza Majewskiego, choć zasłużone, traktuję też trochę jako nagrodę zadośćuczynienia, choćby za pominięte przed laty „Zaklęte rewiry”

Amerykańskie piekło (Ludwika Mastalerz)

Ósmy film Tarantino nie sprzeniewierza się jego dorobkowi –€“ jest minimalistyczny w zamyśle i jawnie zaangażowany, ale jak zwykle groteskowo przerysowany i nieobawiający się ryzykownych zmian tonacji

Literatura

Kognitywistyka i modele umysłu (Marcin Miłkowski)

Żaden z modeli nie wyjaśnia funkcjonowania umysłu całkowicie i bez reszty. Może nie potrzebujemy wcale jednego modelu, tylko wielu modeli konkurencyjnych, które zastosujemy jednocześnie?

Dochodzą mnie zewsząd komcie, że nie jestem poetą (Paweł Kozioł)

Dlaczego redaktor „Lampy” zainteresował się akurat Xaverym Stańczykiem? To kwestia kodu, który ma moc wystarczającą do stworzenia ponadpokoleniowej wspólnoty. Innym opublikowanym przez niego w 2015 roku poetą jest Jakub Przybyłowski

Książki dla dzieci 2015 (Kalina Cyz)

W minionym roku nie było miesiąca bez długo wyczekiwanej premiery. Oto moja dziesiątka ulubionych książek. Zacznę od dobrze już znanych autorów i dalszych losów bohaterów

Pomysł na dojrzałość, czyli autorzy na kartach komiksów (Radek Pulkowski)

Komiksowa metanarracja jest czymś, nad czym łatwo przechodzi się dziś do porządku dziennego, autobiografizm zaś – niemal standardową drogą. Wszystko jednak zaczęło sie od amerykańskiego undergroundu

Na drobne (Maciej Jakubowiak)

Dominującym tematem „Sztuk i sztuczek” Andrzeja Barta jest schyłkowość artystycznej biografii. Po historii Polski i łódzkim getcie pisarz uznał najwyraźniej, że najciekawszym tematem jest, cóż, on sam

Literatura nie ma terminu ważności (Marceli Szpak)

Papierowe wydanie żyje w najlepszym przypadku rok od premiery. Nie robimy konkurencji tradycyjnym wydawcom. Po prostu uzupełniamy rynek o formaty i formy sprzedaży, których na nim brakuje  – rozmowa z twórcą platformy BookRage

Media

Struktura koszmaru (Ludwika Mastalerz)

W „Bloodborne” na pierwszy plan wysuwa się gotycka powieść, zwłaszcza „Dracula” Brama Stokera oraz Lovecraftowska mitologia Cthulhu. Sposób, w jaki Miyazaki dołącza do świata gry kolejne cegiełki, przypomina metodę Quentina Tarantino

Muzyka

Wiek Bowiego (Agata Pyzik)

David Bowie zmarł 10 stycznia 2016 roku. Przypominamy rozmowę o artyście

Łazarzu, wstań! (Kazimierz Rajnerowicz)

Kariera Davida Bowiego, zwłaszcza w kontekście ostatnich lat, doskonale ilustruje znaną mądrość: czasami, by posunąć się do przodu, trzeba wykonać krok wstecz

Nie być Tomaszem Sikorskim (Rafał Wawrzyńczyk)

Nie umiemy już o Tomaszu Sikorskim myśleć w oderwaniu od jego życiorysu, zakończonego śmiercią w niewyjaśnionych do końca okolicznościach, poprzedzoną latami izolacji i choroby. Zagadkę tej śmierci jako punkt wyjścia bierze „Holzwege”, spektakl TR Warszawa

W kasynach i na dancingach (Olga Drenda)

Serial „07 zgłoś się” o przygodach porucznika milicji Sławomira Borewicza dział się w znacznej mierze w PRL-owskich nie-miejscach: na lotniskach, promach i w hotelach. O tym klimacie przypomina wydana właśnie płyta z towarzyszącą filmowi ścieżką dźwiękową autorstwa Włodzimierza Korcza

Obyczaje

Niebłękitnoocy (Zofia Król)

„Tajny Detektyw” to katalog niebłękitnookich istot zamieszkujących epokę, o której uczono nas, że jest błękitnooka. To rewers tej Polski, w której Gdynia się rozbudowuje, w małym dworku pijemy herbatkę z filiżanek, a Wieniawa wjeżdża konno do Adrii

Sztuka

Jak protestują kobiety (Monika Stelmach)

W najgorszej sytuacji są dziś samotne matki. Może więc to od nich rozpocznie się ogólnoświatowy strajk – opuszczone przez współmałżonków, zaniedbane przez państwo, mają o co walczyć – mówi zaangażowana w walkę o prawa kobiet i pracowników artystka

Inny rodzaj ołówka (Arek Gruszczyński)

Doświadczenia zagraniczne z okresu PRL pozwoliły mi nie poddać się technologii komputerowej. Uważałem ją jedynie za kolejne narzędzie – mówi autor pierwszej polskiej identyfikacji wizualnej przygotowanej dla CPN-u

Teatr

Kocham cię jak Irlandię (Aldona Kopkiewicz)

W „Weselu” Radosława Rychcika pragnienie, by pokazać, co w pijanej duszy gra, jest zdradliwe, bo w pijanej duszy gra tak naprawdę niewiele i nawet Wyspiański wykupił się tu letargiem

Teatr gwiezdnego pyłu (Małgorzata Ćwikła)

Jeszcze zanim na naszej planecie wylądował Ziggy, David Bowie przez wiele lat pobierał nauki pantomimy. Ciało i to, jak się je pokaże, miało dla niego zawsze kluczowe znaczenie. Tą zasadą kierował się do końca

Wiersze

wiersze (Adrian Sinkowski)

]]>
Fri, 08 Jan 2016 00:00:00 +0100
<![CDATA[Numer 2015/175]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2015/175

Film

Syreny w oazie (Piotr Mirski)

„Córki dancingu” to film, który trzeszczy od pomysłów, oddycha skrępowaną chyba tylko budżetem fantazją. Są w nim obrazy reanimowania muzyków za pomocą kroplówek z wódką i przeszczepu ludzkich nóg w miejsce rybiego ogona

Złe feministki (Grzegorz Stępniak)

Shonda Rhimes za główny cel postawiła sobie zdywersyfikowanie telewizji i stworzenie zakrojonych na masową skalę seriali, które opowiadałyby o Afroamerykankach

Komedia bardzo chrześcijańska (Jakub Majmurek)

Stawką kina Van Dormaela nie jest odczarowanie świata przez odsłaniający metafizyczne kłamstwa śmiech. Podstawowym trybem narracyjnym pozostaje fantazja

Szaro na szarym (Jakub Socha)

W latach 70. o Zespole Filmowy „Tor” mówiono: tam siedzą rabini. Wśród nich dwaj: Stanisław Różewicz i Edward Żebrowski, w środowisku filmowym niekwestionowane autorytety

Literatura

Szczebel na wargach (Paweł Kozioł)

Tytuł tej recenzji dobrze oddaje ambicję Waldemara Jochera. „Szczebel na wargach” oznacza dwie rzeczy naraz: że mówić się chce w sposób, który pozwala się wznieść, i że mówienie jest czymś, co w tym procesie należy przekroczyć

Trzeci biegun (Maciej Woźniak)

Sednem relacji analogowego bohatera Łukasza Jarosza z cyfrową rzeczywistością, gdzie każdy prostokącik w strukturze określają prostokąciki sąsiednie, wydaje się przejście na przełaj, na skuchę. Jeżeli selfie – to na wodzie pisane, jeżeli news – to w ustach przygodnego menela

Poezja w ruchu i tam, gdzie właśnie jest (Maciej Woźniak)

„Entuzjazm krytyki wyraźnie przygasł na tle tysięcy blogowych notek i okładkowych blurbów. Dziś nikt nikogo nie prowadzi za rękę, poezja – w przeciwieństwie do finansów czy polityki – to poważna sprawa” – podsumowanie roku 2015 w poezji

Media

W umyśle twórcy (Marzena Falkowska)

„The Beginner’s Guide” Daveya Wredena to przenikliwe, refleksyjne spojrzenie na relacje, w jakie wchodzimy z grami i ich autorami

Podsumowanie roku 2015 (Redakcja)

Rok Węża, łowca lisów, tarnowska ceramika, małe festiwale, pan robot i delfin, który pokochał. Redaktorzy podsumowują najważniejsze wydarzenia w kulturze

Muzyka

Soczewica z jarmużem (Gniewomir Zajączkowski / Szymon Żuchowski)

Atrakcji w „Orfeuszu” nie brakuje. Jest czołganie się po scenie, zautomatyzowane, robotyczne machanie rękami, szelest ortalionu, projekcje wideo i „teatr w teatrze”. Efekt jednak nie uzasadnia tych fajerwerków

Kontestacja 81 (Rafał Księżyk)

Największa niespodzianka przedświątecznego wysypu płyt? Albumy Miki Mouseoleum i Pancernych Rowerów, które wypełniły białe plamy polskiej fonografii. To powrót najprawdziwszych bohaterów undergroundu!

Wieś śpiewa (Jakub Bożek)

Elektryfikacja wsi, PRL-owski awans społeczny i kontrkultura lat 60. oznaczały zerwanie z muzyką tradycyjną. Na początku lat 90. zaczęliśmy rekonstruować muzykę wsi właściwie od zera. Dziś to prężne środowisko z własnymi fundacjami i wydawnictwami

Obyczaje

Boki, tymbaliki, remizy (Bogusław Deptuła)

Adria, Trojka, Cristal, Sofia, Kaukaska, Kongresowa. W każdym lokalu był program rozrywkowy, w którym musiała być striptizerka, iluzjonista – rozmowa z artystką PRL-owskich dansingów, która zainspirowała scenariusz filmu Agnieszki Smoczyńskiej

Sztuka

Wchodzisz w obszar obcości (Monika Stelmach)

Obcy niepoprawnie mówi w naszym języku, inaczej wygląda, wyznaje inną religię. W spotkanie z nim trzeba włożyć więcej wysiłku. Za każdym razem używam innego języka wizualnego, inną drogą dochodzę do tego innego, wykluczonego

Teatr

Przyszłość, która już się wydarzyła (Weronika Szczawińska)

Rozwibrowana, prowadzona rytmem wspólnota spektakli Akademii Ruchu to interesujące przekroczenie ahistorycznego, romantycznego paradygmatu, którego ciśnieniu polski teatr podlega do tej pory

Carpe diem, OK? (Paweł Soszyński)

W „Żołnierzu królowej Madagaskaru” Tomaszewski jak sam autor farsy gromadzi klisze i lekceważy logikę fabuły – w ten sposób reinterpretuje artystyczne hierarchie w teatrze

PROJEKT SPEKTAKL: Scenografka (Mateusz Węgrzyn)

Kiedy ktoś mówi: „Wspaniała scenografia, ale spektakl kiepski”, to nie odczytuję tego jako komplementu, ale jako świadectwo porażki, rozminięcia się z wizją reżysera i innych twórców

Performatyw działa (Anka Herbut)

Performans Bela to nie do końca przerobiona w polskim teatrze lekcja z historii performance art. To zdarzenie można dziś potraktować jako wykładnię mechanizmów, z których garściami czerpią sztuki performatywne i współczesny taniec

Wiersze

wiersze (Krzysztof Siwczyk)

]]>

Film

Syreny w oazie (Piotr Mirski)

„Córki dancingu” to film, który trzeszczy od pomysłów, oddycha skrępowaną chyba tylko budżetem fantazją. Są w nim obrazy reanimowania muzyków za pomocą kroplówek z wódką i przeszczepu ludzkich nóg w miejsce rybiego ogona

Złe feministki (Grzegorz Stępniak)

Shonda Rhimes za główny cel postawiła sobie zdywersyfikowanie telewizji i stworzenie zakrojonych na masową skalę seriali, które opowiadałyby o Afroamerykankach

Komedia bardzo chrześcijańska (Jakub Majmurek)

Stawką kina Van Dormaela nie jest odczarowanie świata przez odsłaniający metafizyczne kłamstwa śmiech. Podstawowym trybem narracyjnym pozostaje fantazja

Szaro na szarym (Jakub Socha)

W latach 70. o Zespole Filmowy „Tor” mówiono: tam siedzą rabini. Wśród nich dwaj: Stanisław Różewicz i Edward Żebrowski, w środowisku filmowym niekwestionowane autorytety

Literatura

Szczebel na wargach (Paweł Kozioł)

Tytuł tej recenzji dobrze oddaje ambicję Waldemara Jochera. „Szczebel na wargach” oznacza dwie rzeczy naraz: że mówić się chce w sposób, który pozwala się wznieść, i że mówienie jest czymś, co w tym procesie należy przekroczyć

Trzeci biegun (Maciej Woźniak)

Sednem relacji analogowego bohatera Łukasza Jarosza z cyfrową rzeczywistością, gdzie każdy prostokącik w strukturze określają prostokąciki sąsiednie, wydaje się przejście na przełaj, na skuchę. Jeżeli selfie – to na wodzie pisane, jeżeli news – to w ustach przygodnego menela

Poezja w ruchu i tam, gdzie właśnie jest (Maciej Woźniak)

„Entuzjazm krytyki wyraźnie przygasł na tle tysięcy blogowych notek i okładkowych blurbów. Dziś nikt nikogo nie prowadzi za rękę, poezja – w przeciwieństwie do finansów czy polityki – to poważna sprawa” – podsumowanie roku 2015 w poezji

Media

W umyśle twórcy (Marzena Falkowska)

„The Beginner’s Guide” Daveya Wredena to przenikliwe, refleksyjne spojrzenie na relacje, w jakie wchodzimy z grami i ich autorami

Podsumowanie roku 2015 (Redakcja)

Rok Węża, łowca lisów, tarnowska ceramika, małe festiwale, pan robot i delfin, który pokochał. Redaktorzy podsumowują najważniejsze wydarzenia w kulturze

Muzyka

Soczewica z jarmużem (Gniewomir Zajączkowski / Szymon Żuchowski)

Atrakcji w „Orfeuszu” nie brakuje. Jest czołganie się po scenie, zautomatyzowane, robotyczne machanie rękami, szelest ortalionu, projekcje wideo i „teatr w teatrze”. Efekt jednak nie uzasadnia tych fajerwerków

Kontestacja 81 (Rafał Księżyk)

Największa niespodzianka przedświątecznego wysypu płyt? Albumy Miki Mouseoleum i Pancernych Rowerów, które wypełniły białe plamy polskiej fonografii. To powrót najprawdziwszych bohaterów undergroundu!

Wieś śpiewa (Jakub Bożek)

Elektryfikacja wsi, PRL-owski awans społeczny i kontrkultura lat 60. oznaczały zerwanie z muzyką tradycyjną. Na początku lat 90. zaczęliśmy rekonstruować muzykę wsi właściwie od zera. Dziś to prężne środowisko z własnymi fundacjami i wydawnictwami

Obyczaje

Boki, tymbaliki, remizy (Bogusław Deptuła)

Adria, Trojka, Cristal, Sofia, Kaukaska, Kongresowa. W każdym lokalu był program rozrywkowy, w którym musiała być striptizerka, iluzjonista – rozmowa z artystką PRL-owskich dansingów, która zainspirowała scenariusz filmu Agnieszki Smoczyńskiej

Sztuka

Wchodzisz w obszar obcości (Monika Stelmach)

Obcy niepoprawnie mówi w naszym języku, inaczej wygląda, wyznaje inną religię. W spotkanie z nim trzeba włożyć więcej wysiłku. Za każdym razem używam innego języka wizualnego, inną drogą dochodzę do tego innego, wykluczonego

Teatr

Przyszłość, która już się wydarzyła (Weronika Szczawińska)

Rozwibrowana, prowadzona rytmem wspólnota spektakli Akademii Ruchu to interesujące przekroczenie ahistorycznego, romantycznego paradygmatu, którego ciśnieniu polski teatr podlega do tej pory

Carpe diem, OK? (Paweł Soszyński)

W „Żołnierzu królowej Madagaskaru” Tomaszewski jak sam autor farsy gromadzi klisze i lekceważy logikę fabuły – w ten sposób reinterpretuje artystyczne hierarchie w teatrze

PROJEKT SPEKTAKL: Scenografka (Mateusz Węgrzyn)

Kiedy ktoś mówi: „Wspaniała scenografia, ale spektakl kiepski”, to nie odczytuję tego jako komplementu, ale jako świadectwo porażki, rozminięcia się z wizją reżysera i innych twórców

Performatyw działa (Anka Herbut)

Performans Bela to nie do końca przerobiona w polskim teatrze lekcja z historii performance art. To zdarzenie można dziś potraktować jako wykładnię mechanizmów, z których garściami czerpią sztuki performatywne i współczesny taniec

Wiersze

wiersze (Krzysztof Siwczyk)

]]>
Fri, 25 Dec 2015 00:00:00 +0100
<![CDATA[Numer 2015/174]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2015/174

Film

W innym kraju (Piotr Mirski)

Za wspólną cechę większości tytułów pokazywanych na festiwalu Pięciu Smaków można uznać ekstrawaganckie, lekceważące lub po prostu niechlujne podejście do zasad dramaturgii

Młodość, która się zestarzała (Małgorzata Sadowska)

Zbyt wiele się zmieniło, byśmy z historii RAF i losu jej liderów mogli wyciągnąć jakąś lekcję dla siebie – mówi reżyser filmu „Niemiecka młodość”, pokazywanego na festiwalu Watch Docs

Z iPhonem po równość (Bartosz Żurawiecki)

„Mandarynka” jest niewątpliwie świętem, a może i przełomem w obszarze nie tylko kina LGBT, lecz i szerzej – kina niezależnego

Reguły metamorfozy (Katarzyna Przyłuska-Urbanowicz)

W „Duke of Burgundy”  to, co wydawało się erotyczną ciekawostką, niepostrzeżenie staje się znakiem odsyłającym gdzieś dalej. Nie będzie więc obscenicznych oględzin ani tzw. kina erotycznego. Przygotujcie się na wiele więcej: to będzie baśń inicjacyjna

Rewolucja Lucasa (Szymon Holcman)

Z perspektywy czasu widać, że twórca „Gwiezdnych wojen” wyprzedził swoją epokę. Czuł, że fani komiksów, literatury SF, dzieciaki spędzające większość czasu samotnie w świecie swojej wyobraźni to przyszła wielka kinowa publiczność

Jedi dobrze sprzedaj (Darek Arest)

„Gwiezdne wojny: Przebudzenie Mocy” to sprawna, dobrze naoliwiana maszyna do spełniania oczekiwań. Cel jest szczytny: wszystkim dogodzić, nikogo nie urazić, zarobić mnóstwo pieniędzy

Literatura

Marmurowa wątroba (Zofia Król)

Maniera, która pojawiała się dotąd w pisaniu Wita Szostaka, ale dzięki rygorom rytmów obracała się na dobrą stronę, w nowej powieści nie znajduje tamy – świadome literackie gadulstwo zamienia się w męczące ględzenie

Flaki polskiej literatury (Mirosław Filiciak)

Niestety nie mam przemyśleń natury ogólnej. Jestem samolotem rozpoznawczym, nie chcę interpretować, to jest robota dla bombowców – rozmowa z autorem „Fantastycznego atlasu Polski”

Na początku lutego, dokładnie siedemnastego (Bartosz Sadulski)

Słyszałam o tłumaczce, która chciała się spotkać z Bernhardem i czekała na niego w jego kawiarni. Gdy się pojawił, napisała na serwetce, kim jest i że chciałaby chwilę porozmawiać. Podobno zmiął serwetkę i wyszedł

Na upłazistym rozrogu (Tomasz Pindel)

Pierwsza powieść Andrzeja Muszyńskiego, reportera impresjonisty i skandalisty oraz prozaika od wycyzelowanych form krótkich, jest spadkobierczynią realizmu magicznego. Szkoda tylko, że forma przygniata tu treść

Się jest (Maciej Woźniak)

Do zwykłej poetyckiej nadwrażliwości, znanego czytelnikom przeczulenia na objawy tu i teraz, dochodzi w nowej książce Świetlickiego nadświadomość czasowa, historyczna

Polski niebyt (Maciej Jakubowiak)

Kiedy Polska przestaje istnieć – to na poważnie. Nihilizm płynie w krwi tego kraju, a niebycie jest tylko wysublimowaną formą bycia. Współczesna literatura jest likwidowaniem Polski zafascynowana

Mechanizm tworzenia opowieści (Marceli Szpak)

„Tutaj” to oczywiście komiks, ale opowieść McGuire’a jest czymś więcej – podróżą w czasie bez ruszania się z miejsca. Chwile istnieją jednocześnie, wszystko wydarza się równolegle, a wydarzenia z przeszłości znajdują swoje echa i rymy w latach późniejszych

Media

Platon, Robinson, Facebook (Tomasz Stawiszyński)

Wątek Facebooka i portali społecznościowych jest ważny w kontekście wezwania „Poznaj samego siebie”, a zarazem charakterystyczny dla teraźniejszości. Może w przyszłości ludzie nie będą sobie zaprzątali uwagi pytaniem: „Kim jestem?”

Muzyka

Nie skończyć się na Kill ’Em All (Jacek Skolimowski)

„Piszemy hity na miarę naszych możliwości” – stwierdza Radek Łukasiewicz z grupy Pustki, z którym odsłuchujemy album „Wydawało się” wydany z okazji 15-lecia działalności

Piękny pryszczaty (Jakub Adamek)

Daniel Lopatin to erudyta zafascynowany wieloma dziedzinami sztuki i nauki. Jego albumy niemal zawsze mają drugie dno. Najnowszy jest wycieczką do okresu dojrzewania – w czasy nocy zarwanych przy RPG, hektolitrach napojów energetycznych i agresywnym industrialu w głośnikach

Żona nurka (Agata Pyzik)

Muzyka Joanny Newsom jest jednocześnie staroświecka, anachroniczna i uderzająco nowatorska – polirytmie wygrywane na jej harfie można postawić obok kompozycji muzyki współczesnej. Teksty to zaś wielowątkowe literackie opowieści

Sztuka

Niezależny od czego? (Iwo Zmyślony)

Wysokiej jakości pisanie o sztuce jest dzisiaj potrzebne bardziej niż kiedykolwiek. Świat sztuki i jej krytyki rozrósł się przecież tak bardzo, że przekroczył dawno tradycyjne modele produkcji i konsumpcji – mówi wydawczyni magazynu „frieze d/e”

Jak myję ręce mydłem, to nie myślę: Holocaust (Iwo Zmyślony)

Jeff Koons, Murakami czy Hirst. Nie chcę ich negować, bo dzięki takim jak oni sztuka jest bogatsza. Gdyby wszyscy robili prace typu Mirosław Bałka, to byłaby przecież nuda maksymalna

W maliny (Stach Szabłowski)

Wystawy najlepszych dyplomów typu „Coming Out” to autoprezentacje uczelni. Warszawska ASP pokazuje, że nauczyła studentów tworzyć prace, ale nie podpowiedziała im, po co to robić

Zwracanie uwagi (Marta Czyż, Julia Wielgus)

W świecie sztuki toczy się napompowana debata o partycypacji, pracy z publicznością, angażowaniu społeczności. Sprawy, które zostały dość gruntownie przerobione już w latach 70. czy 60.  Moje podejście jest pewnie dość anachroniczne – umożliwiam działania artystom, jako osoba, która ma klucz do instytucji

Przedwczesny bilans (Karol Sienkiewicz)

Wystawa Orłowskiego w CSW przypomina pokazy najlepszych dyplomów, mocnych, piątkowych, może z wyróżnieniem, a nawet z gwiazdką i słoneczkiem, ale jednak dyplomów

Teatr

KOLEKCJA TEATRALNA: Wysoka śmiertelność teatru ()

Rozmawiamy o teatralnych archiwach, digitalizacji, rejestracji filmowej w teatrze i teatralnych powidokach. W NInA wystartowała Kolekcja Teatralna online

Rozsypany koszyk (Paweł Soszyński)

„Gwałt” Agnieszki Błońskiej jest artystycznie subtelny a jednocześnie surowy, ustawia się w pozycji dystansu, nie rezygnując z emocjonalnej siły teatru. Z tego spektaklu wychodzi się z poczuciem krzywdy

PROJEKT SPEKTAKL: Autor wideo (Mateusz Węgrzyn)

W teatrze, co jest nieoczywiste, można sobie pozwolić na stosowanie o wiele silniejszych środków wizualnych niż w filmie, którego język jest dość jednoznaczny

ZWROTY: Nie Szajna, a Sajnuk (Witold Mrozek)

W teatrze znów się żrą, kogo to obchodzi – tak pewnie myśli sobie czytelnik relacji ze sporu w warszawskim Studio pomiędzy dyrektorem naczelnym Romanem Osadnikiem a byłą już dyrektorką artystyczną Agnieszką Glińską

BACKSTAGE: Zanim się zacznie (Piotr Morawski)

„Kto się z kim ma tu godzić? Krakowiacy z Góralami?  Chłop z panem? Pracownik z pracodawcą? Zwyciężająca w transformacji elita z wykluczonymi przez siebie sierotami po rewolucji?” – pisze dramaturg przed premierą „Krakowiaków i Górali”

Wiersze

Z wyspy Jawy (Agnieszka Mirahina)

]]>

Film

W innym kraju (Piotr Mirski)

Za wspólną cechę większości tytułów pokazywanych na festiwalu Pięciu Smaków można uznać ekstrawaganckie, lekceważące lub po prostu niechlujne podejście do zasad dramaturgii

Młodość, która się zestarzała (Małgorzata Sadowska)

Zbyt wiele się zmieniło, byśmy z historii RAF i losu jej liderów mogli wyciągnąć jakąś lekcję dla siebie – mówi reżyser filmu „Niemiecka młodość”, pokazywanego na festiwalu Watch Docs

Z iPhonem po równość (Bartosz Żurawiecki)

„Mandarynka” jest niewątpliwie świętem, a może i przełomem w obszarze nie tylko kina LGBT, lecz i szerzej – kina niezależnego

Reguły metamorfozy (Katarzyna Przyłuska-Urbanowicz)

W „Duke of Burgundy”  to, co wydawało się erotyczną ciekawostką, niepostrzeżenie staje się znakiem odsyłającym gdzieś dalej. Nie będzie więc obscenicznych oględzin ani tzw. kina erotycznego. Przygotujcie się na wiele więcej: to będzie baśń inicjacyjna

Rewolucja Lucasa (Szymon Holcman)

Z perspektywy czasu widać, że twórca „Gwiezdnych wojen” wyprzedził swoją epokę. Czuł, że fani komiksów, literatury SF, dzieciaki spędzające większość czasu samotnie w świecie swojej wyobraźni to przyszła wielka kinowa publiczność

Jedi dobrze sprzedaj (Darek Arest)

„Gwiezdne wojny: Przebudzenie Mocy” to sprawna, dobrze naoliwiana maszyna do spełniania oczekiwań. Cel jest szczytny: wszystkim dogodzić, nikogo nie urazić, zarobić mnóstwo pieniędzy

Literatura

Marmurowa wątroba (Zofia Król)

Maniera, która pojawiała się dotąd w pisaniu Wita Szostaka, ale dzięki rygorom rytmów obracała się na dobrą stronę, w nowej powieści nie znajduje tamy – świadome literackie gadulstwo zamienia się w męczące ględzenie

Flaki polskiej literatury (Mirosław Filiciak)

Niestety nie mam przemyśleń natury ogólnej. Jestem samolotem rozpoznawczym, nie chcę interpretować, to jest robota dla bombowców – rozmowa z autorem „Fantastycznego atlasu Polski”

Na początku lutego, dokładnie siedemnastego (Bartosz Sadulski)

Słyszałam o tłumaczce, która chciała się spotkać z Bernhardem i czekała na niego w jego kawiarni. Gdy się pojawił, napisała na serwetce, kim jest i że chciałaby chwilę porozmawiać. Podobno zmiął serwetkę i wyszedł

Na upłazistym rozrogu (Tomasz Pindel)

Pierwsza powieść Andrzeja Muszyńskiego, reportera impresjonisty i skandalisty oraz prozaika od wycyzelowanych form krótkich, jest spadkobierczynią realizmu magicznego. Szkoda tylko, że forma przygniata tu treść

Się jest (Maciej Woźniak)

Do zwykłej poetyckiej nadwrażliwości, znanego czytelnikom przeczulenia na objawy tu i teraz, dochodzi w nowej książce Świetlickiego nadświadomość czasowa, historyczna

Polski niebyt (Maciej Jakubowiak)

Kiedy Polska przestaje istnieć – to na poważnie. Nihilizm płynie w krwi tego kraju, a niebycie jest tylko wysublimowaną formą bycia. Współczesna literatura jest likwidowaniem Polski zafascynowana

Mechanizm tworzenia opowieści (Marceli Szpak)

„Tutaj” to oczywiście komiks, ale opowieść McGuire’a jest czymś więcej – podróżą w czasie bez ruszania się z miejsca. Chwile istnieją jednocześnie, wszystko wydarza się równolegle, a wydarzenia z przeszłości znajdują swoje echa i rymy w latach późniejszych

Media

Platon, Robinson, Facebook (Tomasz Stawiszyński)

Wątek Facebooka i portali społecznościowych jest ważny w kontekście wezwania „Poznaj samego siebie”, a zarazem charakterystyczny dla teraźniejszości. Może w przyszłości ludzie nie będą sobie zaprzątali uwagi pytaniem: „Kim jestem?”

Muzyka

Nie skończyć się na Kill ’Em All (Jacek Skolimowski)

„Piszemy hity na miarę naszych możliwości” – stwierdza Radek Łukasiewicz z grupy Pustki, z którym odsłuchujemy album „Wydawało się” wydany z okazji 15-lecia działalności

Piękny pryszczaty (Jakub Adamek)

Daniel Lopatin to erudyta zafascynowany wieloma dziedzinami sztuki i nauki. Jego albumy niemal zawsze mają drugie dno. Najnowszy jest wycieczką do okresu dojrzewania – w czasy nocy zarwanych przy RPG, hektolitrach napojów energetycznych i agresywnym industrialu w głośnikach

Żona nurka (Agata Pyzik)

Muzyka Joanny Newsom jest jednocześnie staroświecka, anachroniczna i uderzająco nowatorska – polirytmie wygrywane na jej harfie można postawić obok kompozycji muzyki współczesnej. Teksty to zaś wielowątkowe literackie opowieści

Sztuka

Niezależny od czego? (Iwo Zmyślony)

Wysokiej jakości pisanie o sztuce jest dzisiaj potrzebne bardziej niż kiedykolwiek. Świat sztuki i jej krytyki rozrósł się przecież tak bardzo, że przekroczył dawno tradycyjne modele produkcji i konsumpcji – mówi wydawczyni magazynu „frieze d/e”

Jak myję ręce mydłem, to nie myślę: Holocaust (Iwo Zmyślony)

Jeff Koons, Murakami czy Hirst. Nie chcę ich negować, bo dzięki takim jak oni sztuka jest bogatsza. Gdyby wszyscy robili prace typu Mirosław Bałka, to byłaby przecież nuda maksymalna

W maliny (Stach Szabłowski)

Wystawy najlepszych dyplomów typu „Coming Out” to autoprezentacje uczelni. Warszawska ASP pokazuje, że nauczyła studentów tworzyć prace, ale nie podpowiedziała im, po co to robić

Zwracanie uwagi (Marta Czyż, Julia Wielgus)

W świecie sztuki toczy się napompowana debata o partycypacji, pracy z publicznością, angażowaniu społeczności. Sprawy, które zostały dość gruntownie przerobione już w latach 70. czy 60.  Moje podejście jest pewnie dość anachroniczne – umożliwiam działania artystom, jako osoba, która ma klucz do instytucji

Przedwczesny bilans (Karol Sienkiewicz)

Wystawa Orłowskiego w CSW przypomina pokazy najlepszych dyplomów, mocnych, piątkowych, może z wyróżnieniem, a nawet z gwiazdką i słoneczkiem, ale jednak dyplomów

Teatr

KOLEKCJA TEATRALNA: Wysoka śmiertelność teatru ()

Rozmawiamy o teatralnych archiwach, digitalizacji, rejestracji filmowej w teatrze i teatralnych powidokach. W NInA wystartowała Kolekcja Teatralna online

Rozsypany koszyk (Paweł Soszyński)

„Gwałt” Agnieszki Błońskiej jest artystycznie subtelny a jednocześnie surowy, ustawia się w pozycji dystansu, nie rezygnując z emocjonalnej siły teatru. Z tego spektaklu wychodzi się z poczuciem krzywdy

PROJEKT SPEKTAKL: Autor wideo (Mateusz Węgrzyn)

W teatrze, co jest nieoczywiste, można sobie pozwolić na stosowanie o wiele silniejszych środków wizualnych niż w filmie, którego język jest dość jednoznaczny

ZWROTY: Nie Szajna, a Sajnuk (Witold Mrozek)

W teatrze znów się żrą, kogo to obchodzi – tak pewnie myśli sobie czytelnik relacji ze sporu w warszawskim Studio pomiędzy dyrektorem naczelnym Romanem Osadnikiem a byłą już dyrektorką artystyczną Agnieszką Glińską

BACKSTAGE: Zanim się zacznie (Piotr Morawski)

„Kto się z kim ma tu godzić? Krakowiacy z Góralami?  Chłop z panem? Pracownik z pracodawcą? Zwyciężająca w transformacji elita z wykluczonymi przez siebie sierotami po rewolucji?” – pisze dramaturg przed premierą „Krakowiaków i Górali”

Wiersze

Z wyspy Jawy (Agnieszka Mirahina)

]]>
Fri, 11 Dec 2015 00:00:00 +0100
<![CDATA[Numer 2015/173]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2015/173

Film

Patologia jest nieciekawa (Jan Błaszczak)

To nie jest film gatunkowy o banalnym przesłaniu, w którym wszystko musi być dosłowne i podane na tacy. Zło nie ma definicji, taka zawsze będzie kiczem – mówi autor „Czerwonego pająka”

Opowiedz mi jakąś historię (Jakub Socha)

„Nadejdą lepsze czasy” to film dosadny, Polak nie wyłącza kamery w sytuacjach ekstremalnych, ale znajduje też te mniej bolesne. Nie interesuje ją bagno, tylko to zaklęcie, które powtarzali już bohaterowie Gorkiego

Najlepszy w Krakowie (Barbara Kosecka)

„Czerwony pająk” jest filmem mrocznym i ponurym, niestroniącym od brzydkich szczegółów zbrodni, ale też nieszokującym krwawą eskalacją

Król bólu (Ludwika Mastalerz)

„Makbet” Kurzela jest bardziej próbą uchwycenia historycznej prawdy dramatu Szekspira niż hołdem dla jego ponadczasowego charakteru. Tekst sztuki został w scenariuszu mocno okrojony, a moc retorycznych monologów słabnie kosztem płynnej narracji

Afryki nie da się naprawić (Adam Leszczyński)

Na podstawowym poziomie „Jesteśmy waszymi przyjaciółmi” to film o neokolonializmie: o tym, w jaki sposób na jednym bardzo biednym kraju – Sudanie Południowym – mogą się wyżywić tłumy ekspatów z całego świata

Literatura

Od powinności do paranoi (Tomasz Swoboda)

Tłumacz ma przede wszystkim sprawić, aby ziściła się naiwnie antropologiczna wizja przekładu, według której niedostępny ciału oryginał zostanie mu udostępniony. Nie tłumaczymy dla czytelników, tylko dla ich ciał

Porozmawiajmy o mordowaniu pisarzy (Paweł Goźliński i Michał Radomił Wiśniewski)

Pisarze muszą ginąć. Są idealnymi kozłami ofiarnymi. Tak się u nas utarło, że się reza pisatych. Bo umiejętność pisania to najprostszy test na to, kto jest ofiarą, a kto ciemiężcą – rozmowa autorów „Dziadów” i „God hates Poland”

Dom poza domem (Malwina Mus)

Jesteśmy księgarzami na wymarciu. Nie mamy coachów od sprzedaży, działu managementu, PR-u – wszystkim, od początku do końca, zajmujemy się sami – rozmowa z twórcami Księgarni Hiszpańskiej i podróżniczej Bonobo

Media

Smutek znikającej sieci (Marcin Wilkowski)

Tylko dzięki niezależnym działaniom archiwizacyjnym można w ogóle mówić o tym, że sieć ma jakąś historię. Bez tych działań byłaby to tylko opowieść bez źródeł

Wyprzedzić przyszłość (Olga Drenda)

Twórcy określani pojemnym i mglistym terminem „nowe media” niekoniecznie są zainteresowani wejściem w orbitę autonomicznego świata galeryjnego – relacja z katowickiego festiwalu art+bits

Strachy spod łóżka (Marzena Falkowska)

Gry z powodzeniem podejmują temat depresji, dokładając cegiełkę do przełamywania tabu otaczającego jedną z najpowszechniejszych chorób cywilizacyjnych – KORESPONDENCJA Z SIECI

Muzyka

Wykonywanie czy granie? (Izabela Smelczyńska)

Trochę współczuję krytykom piszącym o muzyce „cyfrowych tubylców”. Zwłaszcza że jej wykonawcy sami do końca nie wiedzą, co grają

Piosenkarz niepokorny (Kazimierz Rajnerowicz)

Próżność Morrisseya zdaje się nie mieć granic. Wydaną dwa lata temu autobiografię muzyk opublikował w serii Penguin Classics, przeznaczonej dla żelaznego kanonu literatury. Debiutancka powieść „List of the Lost” to z kolei doskonały przykład powierzchownej erudycji

Obyczaje

Nuda biurowa (Kazimierz Rajnerowicz)

Historia artykułów biurowych to esencja historii człowieka oraz podstawa cywilizacji. Ale czy na akcesoriach stanowiących podstawowe wyposażenie biur spoczywa również ciężar ludzkich zbrodni, grzechów, szaleństwa i władzy?

Jestem w Oświęcimiu, trochę zimno (Zofia Mioduszewska)

Mężczyźni i kobiety wysyłali sobie kartki z aluzjami miłosnymi. Dzieci – pozdrowienia z wycieczek. Słowem: pocztówki z Auschwitz słali wszyscy. Takich kartek musiały być tysiące, szczególnie w latach 60. i 70.

Sztuka

Zamiast minuty ciszy, całe życie w walce (Monika Stelmach)

Chciałbym, żeby artyści byli w stanie rozpoznać swoją sytuację w kategoriach pracowniczych. Żeby domagali się godziwego wynagrodzenia. I potrafili dostrzec procesy gentryfkacji kryjące się pod zwodniczymi szyldami rewitalizacji

Z pozycji władzy (Iwo Zmyślony)

Niezmiennym punktem odniesienia dla popartu były konsumpcja, wolny rynek, nadmiar i dobrobyt – doświadczenia obce mieszkańcom ówczesnej Czechosłowacji, Polski, republik radzieckich czy Kuby. To tutaj wystawa w Tate miała szansę być naprawdę radykalna. To tutaj też najbardziej rozczarowuje

Papież (Angelika Kuźniak)

Dorobek artystyczny przehandlowałam w ręce ludzi niegodnych, poobrażałam najżyczliwszych mi wyznawców. I teraz – nie mam nic. Spadam, starzeję się, włóczę się po kawiarniach samotnie z ponurą gębą – przedpremierowy fragment „Stryjeńskiej”

Talerz jest polem walki (Anka Herbut)

Karolina Brzuzan głód rozumie jako stan wyjątkowy. I poddaje go radykalnej estetyzacji. To z tego napięcia płynie największa siła wystawy

Teatr

Zderzenie z rzeczywistością (Marta Bryś)

Spektakl „Śmierć i dziewczyna” Marciniak nie jest prowokacyjny, nie ma w nim gestów, które przełamywałyby narzuconą przez reżyserkę konwencję umowności i radykalizowały tezy Jelinek

Boję się flagi biało-czerwonej (Anka Herbut)

Centralnym punktem „SPI>RA>LI” wydaje się założenie, że  dyskursy społeczne i polityczne przenikają życie prywatne, a społeczeństwo zaczyna się w opartym na faktycznej lub symbolicznej przemocy kontakcie dwóch jednostek

Nie ma się czego wstydzić (Agnieszka Jakimiak)

Dyskusja o biedzie w sztuce omija teatr i sztuki performatywne, gdzie to nie praca niematerialna, ale właśnie praca za darmo stała się motorem twórczej działalności

ZWROTY: Tęcza Marciniak (Witold Mrozek)

Możliwe, że wyestetyzowany spektakl Marciniak stanie się nagle ikoną. Jak to jest, że największe skandale w polskim teatrze wywołują nie te przedstawienia, które są mocnymi głosami w jakiejś sprawie

Brutaż solo (Paweł Soszyński)

„This is a musical” Tymińskiego udowadnia, że rezygnacja z artystycznej umowności może być najbardziej skutecznym, bezpretensjonalnym i przejmującym nawiasem, jakim dysponuje sztuka

Wiersze

Witaminowy Jezus (Adam Kaczanowski)

]]>

Film

Patologia jest nieciekawa (Jan Błaszczak)

To nie jest film gatunkowy o banalnym przesłaniu, w którym wszystko musi być dosłowne i podane na tacy. Zło nie ma definicji, taka zawsze będzie kiczem – mówi autor „Czerwonego pająka”

Opowiedz mi jakąś historię (Jakub Socha)

„Nadejdą lepsze czasy” to film dosadny, Polak nie wyłącza kamery w sytuacjach ekstremalnych, ale znajduje też te mniej bolesne. Nie interesuje ją bagno, tylko to zaklęcie, które powtarzali już bohaterowie Gorkiego

Najlepszy w Krakowie (Barbara Kosecka)

„Czerwony pająk” jest filmem mrocznym i ponurym, niestroniącym od brzydkich szczegółów zbrodni, ale też nieszokującym krwawą eskalacją

Król bólu (Ludwika Mastalerz)

„Makbet” Kurzela jest bardziej próbą uchwycenia historycznej prawdy dramatu Szekspira niż hołdem dla jego ponadczasowego charakteru. Tekst sztuki został w scenariuszu mocno okrojony, a moc retorycznych monologów słabnie kosztem płynnej narracji

Afryki nie da się naprawić (Adam Leszczyński)

Na podstawowym poziomie „Jesteśmy waszymi przyjaciółmi” to film o neokolonializmie: o tym, w jaki sposób na jednym bardzo biednym kraju – Sudanie Południowym – mogą się wyżywić tłumy ekspatów z całego świata

Literatura

Od powinności do paranoi (Tomasz Swoboda)

Tłumacz ma przede wszystkim sprawić, aby ziściła się naiwnie antropologiczna wizja przekładu, według której niedostępny ciału oryginał zostanie mu udostępniony. Nie tłumaczymy dla czytelników, tylko dla ich ciał

Porozmawiajmy o mordowaniu pisarzy (Paweł Goźliński i Michał Radomił Wiśniewski)

Pisarze muszą ginąć. Są idealnymi kozłami ofiarnymi. Tak się u nas utarło, że się reza pisatych. Bo umiejętność pisania to najprostszy test na to, kto jest ofiarą, a kto ciemiężcą – rozmowa autorów „Dziadów” i „God hates Poland”

Dom poza domem (Malwina Mus)

Jesteśmy księgarzami na wymarciu. Nie mamy coachów od sprzedaży, działu managementu, PR-u – wszystkim, od początku do końca, zajmujemy się sami – rozmowa z twórcami Księgarni Hiszpańskiej i podróżniczej Bonobo

Media

Smutek znikającej sieci (Marcin Wilkowski)

Tylko dzięki niezależnym działaniom archiwizacyjnym można w ogóle mówić o tym, że sieć ma jakąś historię. Bez tych działań byłaby to tylko opowieść bez źródeł

Wyprzedzić przyszłość (Olga Drenda)

Twórcy określani pojemnym i mglistym terminem „nowe media” niekoniecznie są zainteresowani wejściem w orbitę autonomicznego świata galeryjnego – relacja z katowickiego festiwalu art+bits

Strachy spod łóżka (Marzena Falkowska)

Gry z powodzeniem podejmują temat depresji, dokładając cegiełkę do przełamywania tabu otaczającego jedną z najpowszechniejszych chorób cywilizacyjnych – KORESPONDENCJA Z SIECI

Muzyka

Wykonywanie czy granie? (Izabela Smelczyńska)

Trochę współczuję krytykom piszącym o muzyce „cyfrowych tubylców”. Zwłaszcza że jej wykonawcy sami do końca nie wiedzą, co grają

Piosenkarz niepokorny (Kazimierz Rajnerowicz)

Próżność Morrisseya zdaje się nie mieć granic. Wydaną dwa lata temu autobiografię muzyk opublikował w serii Penguin Classics, przeznaczonej dla żelaznego kanonu literatury. Debiutancka powieść „List of the Lost” to z kolei doskonały przykład powierzchownej erudycji

Obyczaje

Nuda biurowa (Kazimierz Rajnerowicz)

Historia artykułów biurowych to esencja historii człowieka oraz podstawa cywilizacji. Ale czy na akcesoriach stanowiących podstawowe wyposażenie biur spoczywa również ciężar ludzkich zbrodni, grzechów, szaleństwa i władzy?

Jestem w Oświęcimiu, trochę zimno (Zofia Mioduszewska)

Mężczyźni i kobiety wysyłali sobie kartki z aluzjami miłosnymi. Dzieci – pozdrowienia z wycieczek. Słowem: pocztówki z Auschwitz słali wszyscy. Takich kartek musiały być tysiące, szczególnie w latach 60. i 70.

Sztuka

Zamiast minuty ciszy, całe życie w walce (Monika Stelmach)

Chciałbym, żeby artyści byli w stanie rozpoznać swoją sytuację w kategoriach pracowniczych. Żeby domagali się godziwego wynagrodzenia. I potrafili dostrzec procesy gentryfkacji kryjące się pod zwodniczymi szyldami rewitalizacji

Z pozycji władzy (Iwo Zmyślony)

Niezmiennym punktem odniesienia dla popartu były konsumpcja, wolny rynek, nadmiar i dobrobyt – doświadczenia obce mieszkańcom ówczesnej Czechosłowacji, Polski, republik radzieckich czy Kuby. To tutaj wystawa w Tate miała szansę być naprawdę radykalna. To tutaj też najbardziej rozczarowuje

Papież (Angelika Kuźniak)

Dorobek artystyczny przehandlowałam w ręce ludzi niegodnych, poobrażałam najżyczliwszych mi wyznawców. I teraz – nie mam nic. Spadam, starzeję się, włóczę się po kawiarniach samotnie z ponurą gębą – przedpremierowy fragment „Stryjeńskiej”

Talerz jest polem walki (Anka Herbut)

Karolina Brzuzan głód rozumie jako stan wyjątkowy. I poddaje go radykalnej estetyzacji. To z tego napięcia płynie największa siła wystawy

Teatr

Zderzenie z rzeczywistością (Marta Bryś)

Spektakl „Śmierć i dziewczyna” Marciniak nie jest prowokacyjny, nie ma w nim gestów, które przełamywałyby narzuconą przez reżyserkę konwencję umowności i radykalizowały tezy Jelinek

Boję się flagi biało-czerwonej (Anka Herbut)

Centralnym punktem „SPI>RA>LI” wydaje się założenie, że  dyskursy społeczne i polityczne przenikają życie prywatne, a społeczeństwo zaczyna się w opartym na faktycznej lub symbolicznej przemocy kontakcie dwóch jednostek

Nie ma się czego wstydzić (Agnieszka Jakimiak)

Dyskusja o biedzie w sztuce omija teatr i sztuki performatywne, gdzie to nie praca niematerialna, ale właśnie praca za darmo stała się motorem twórczej działalności

ZWROTY: Tęcza Marciniak (Witold Mrozek)

Możliwe, że wyestetyzowany spektakl Marciniak stanie się nagle ikoną. Jak to jest, że największe skandale w polskim teatrze wywołują nie te przedstawienia, które są mocnymi głosami w jakiejś sprawie

Brutaż solo (Paweł Soszyński)

„This is a musical” Tymińskiego udowadnia, że rezygnacja z artystycznej umowności może być najbardziej skutecznym, bezpretensjonalnym i przejmującym nawiasem, jakim dysponuje sztuka

Wiersze

Witaminowy Jezus (Adam Kaczanowski)

]]>
Thu, 26 Nov 2015 00:00:00 +0100
<![CDATA[Numer 2015/172]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2015/172

Film

Nie bać się (Krzysztof Świrek)

„Moja matka” pozostaje w kręgu filmów intymnych Morettiego, ale podobnie jak pozostałe jego filmy nie jest narcystycznym prezentem dla samego siebie

Łzy Armstronga i ich brak (Łukasz Smolarow)

„Strategia mistrza” łączy sport i oszustwo, a przy tym jest spojrzeniem na wybitną jednostkę zaślepioną ideą bycia najlepszym

Demony i dziwy (Jakub Socha)

W „Imigrantach” znajdziemy i western, i kino społeczne, ale Audiard rozpycha się w tych konwencjach łokciami, szukając swojego miejsca, podążając za swoim stylem

Literatura

Dziewczyna z bloku (Dominika Sitnicka)

Sylwia Chutnik pokazuje nam po raz kolejny Warszawę od strony obdrapanych podwórek, gdzie nie ma lekko. Tym, co odróżnia tę historię od opowiadań z „Kieszonkowego atlasu”, czy nawet „Cwaniar”, jest zamierzona przeciętność bohaterów i samej historii

Jamajka bez słońca (Anna Ready)

„A Brief History of Seven Killings” tegorocznego zwycięzcy nagrody Bookera, Marlona Jamesa, to historia porwana, przekazana drogą ustną, pełna antybohaterów. Ciężki epos o kraju w trudnym czasie

Nasze mięso miesza się z resztą zwierząt (Paweł Kozioł)

W „Sforach” Michał Czaja proponuje poetykę głosu fundamentalnie niepewnego. Głosu, który nie formułuje gotowych recept

Żywioł wartkiej mowy (Adam Pluszka)

Alain Mabanckou pytany, czy ma problemy z językiem francuskim, odpowiada: „To język francuski ma problemy ze mną”. W „Kielonku” czy „Zwierzeniach jeżozwierza” jedynym znakiem przestankowym jest przecinek

Sprawy babskie i ślepackie (Aldona Kopkiewicz)

Białoszewski przekazał Jadwidze Stańczakowej świadomość, że pisanie nie rodzi się w depresji, ale w pragnieniu, by z niej wyjść. Ona odwdzięczała się troską, prowadziła mu sekretariat, trzymała dla niego obiad, kupowała majtki

Lubię tu być (Maciej Jakubowiak i Michał Sowiński)

Żyjemy w epoce wygody. Im łatwiejszy dostęp do literatury, tym lepiej. Nie mam problemu z tym, że ludzie kupują książki w dyskontach. Trzeba się cieszyć, że w ogóle czytają. A u nas w Lokatorze można nie tylko kupować, ale też oglądać i rozmawiać o książkach

Tabloid nie dla mas (Jacek Dehnel)

Kupiłem album zdjęć policyjnych – unikatowy zbiór podobizn międzywojennych przestępców. Dowiedziałem się, że istnieje pismo, które pozwoli mi odnaleźć historie tych ludzi – i tak kupiłem swój pierwszy numer „Tajnego Detektywa”

Nie teleskop, lecz topór uporu (Maciej Woźniak)

Każdy rynek, także literacki, ma swoje reguły, dlatego przekornie anachroniczna i prosta niekiedy do granic naiwności poezja Mirosława Mrozka jest jak oddech ulgi – że istnieją wyjątki

Media

Klikanie jest droższe, niż się wydaje (Jakub Dymek)

Prawdziwa wiedza wymaga dziś postawy krytycznej i uporu. Przed internetem te dwie cechy były wyróżnikami dziennikarzy, dziś odbiorczynie i odbiorcy też powinni je mieć

Poczucie bliskości (Paweł Schreiber)

Dobre historie zawsze rozgrywają się właśnie w wyobraźni. Kiedy widzę, jak gry uciekają od fragmentaryczności, jak popadają w obsesję ciągłego czasu i ciągłej przestrzeni, niespecjalnie mnie to przekonuje – mówi twórca „Her Story”

#OtwarteDrzwi (Maciej Jakubowiak)

Internet to pierwsze medium, za pomocą którego reagujemy dziś na tragiczne wydarzenia. Zresztą nie tylko medium, ale i sama przestrzeń zdarzeń – KORESPONDENCJA Z SIECI

Muzyka

Fala z betonu (Paweł Starzec)

Od kilku lat we Wrocławiu funkcjonuje unikatowa, żywa i pulsująca scena muzyczna, której sława wyszła daleko poza granice tego miasta. Jak wygląda oddolna punkowa kultura w Europejskiej Stolicy Kultury?

Poza niesamowitą Słowiańszczyznę (Olga Drenda)

Jeden z najoryginalniejszych polskich zespołów lat 90. nie tyle zmienił brzmienie, co zmodyfikował jego temperaturę. Dzisiaj uchyla drzwi do kameralnego, surrealistycznego teatru, a nie omszałe wrota zabytkowego grobowca

Zamiast muzyki przyszłości (Olga Drenda)

Grimes w swojej twórczości kieruje się szlachetną zasadą słuchania bez uprzedzeń. Wydaje się, że wymarzony efekt to brzmienie, w którym przytulą się do siebie Skrillex, Mariah Carey i koreański K-pop. Rezultat takiego połączenia niestety rozczarowuje

Obyczaje

Na kredyt (Mateusz Halawa i Filip Springer)

„Kredyt wytwarza własny rodzaj czasu. Z jednej strony jest on zrytmizowany przez miesięczne spłaty, z drugiej – ma ten daleki horyzont. To na pewno ma konsekwencje tożsamościowe” – rozmowa o kredytach bankowych

Sztuka

Nie wyrzucajcie tego wszystkiego (Iwona Kurz)

Zofia Rydet. Amatorka, która porzuciła mieszczański byt i własny sklepik dla artystycznych marzeń. Kobieta w świecie mężczyzn, z czasem – coraz bardziej starsza pani owładnięta własną obsesją

Tak umierają miasta (Le Corbusier)

Osioł wytyczył drogi we wszystkich miastach kontynentu. Niestety, w Paryżu też – przedpremierowe fragmenty „Urbanistyki”

Przestrzeń pogodoodporna (Marcin Kwietowicz, Grzegorz Piątek i Jarosław Trybuś)

Urbanistycznie budynek Narodowej Orkiestry Symfonicznej Polskiego Radia ma w sobie tyle miejskiego potencjału co IKEA. To duży prostopadłościan przy trasie szybkiego ruchu z podpiętym sporym parkingiem

Teatr

Kopara opada (Grzegorz Stępniak)

„Balet koparyczny” Izy Szostak umiejętnie i sprytnie narzuca tancerzom alternatywną motorykę i buduje hybrydyczny, spotworniały model ruchowy

Kto szybko zaczyna, szybciej kończy (Arek Gruszczyński)

„Teatr polski jest często podobny do wypracowania z języka polskiego – rozwija się inteligentnie jakiś klasycznie ujęty temat. Nie interesuje mnie sztuka, która porusza się w obszarze uzgodnionej rzeczywistości” – rozmowa z reżyserką spektaklu „Ewelina płacze”

Za szybą (Anka Herbut)

Ozdobniki, sfera wizualna i rozmach produkcyjny zaczynają we „Francuzach” Krzysztofa Warlikowskiego przysłaniać zawartość myślową, każąc na spektakl patrzeć jak na bezpiecznie schowany za szybą obrazek

Wiersze

wiersze (Natalia Malek)

]]>

Film

Nie bać się (Krzysztof Świrek)

„Moja matka” pozostaje w kręgu filmów intymnych Morettiego, ale podobnie jak pozostałe jego filmy nie jest narcystycznym prezentem dla samego siebie

Łzy Armstronga i ich brak (Łukasz Smolarow)

„Strategia mistrza” łączy sport i oszustwo, a przy tym jest spojrzeniem na wybitną jednostkę zaślepioną ideą bycia najlepszym

Demony i dziwy (Jakub Socha)

W „Imigrantach” znajdziemy i western, i kino społeczne, ale Audiard rozpycha się w tych konwencjach łokciami, szukając swojego miejsca, podążając za swoim stylem

Literatura

Dziewczyna z bloku (Dominika Sitnicka)

Sylwia Chutnik pokazuje nam po raz kolejny Warszawę od strony obdrapanych podwórek, gdzie nie ma lekko. Tym, co odróżnia tę historię od opowiadań z „Kieszonkowego atlasu”, czy nawet „Cwaniar”, jest zamierzona przeciętność bohaterów i samej historii

Jamajka bez słońca (Anna Ready)

„A Brief History of Seven Killings” tegorocznego zwycięzcy nagrody Bookera, Marlona Jamesa, to historia porwana, przekazana drogą ustną, pełna antybohaterów. Ciężki epos o kraju w trudnym czasie

Nasze mięso miesza się z resztą zwierząt (Paweł Kozioł)

W „Sforach” Michał Czaja proponuje poetykę głosu fundamentalnie niepewnego. Głosu, który nie formułuje gotowych recept

Żywioł wartkiej mowy (Adam Pluszka)

Alain Mabanckou pytany, czy ma problemy z językiem francuskim, odpowiada: „To język francuski ma problemy ze mną”. W „Kielonku” czy „Zwierzeniach jeżozwierza” jedynym znakiem przestankowym jest przecinek

Sprawy babskie i ślepackie (Aldona Kopkiewicz)

Białoszewski przekazał Jadwidze Stańczakowej świadomość, że pisanie nie rodzi się w depresji, ale w pragnieniu, by z niej wyjść. Ona odwdzięczała się troską, prowadziła mu sekretariat, trzymała dla niego obiad, kupowała majtki

Lubię tu być (Maciej Jakubowiak i Michał Sowiński)

Żyjemy w epoce wygody. Im łatwiejszy dostęp do literatury, tym lepiej. Nie mam problemu z tym, że ludzie kupują książki w dyskontach. Trzeba się cieszyć, że w ogóle czytają. A u nas w Lokatorze można nie tylko kupować, ale też oglądać i rozmawiać o książkach

Tabloid nie dla mas (Jacek Dehnel)

Kupiłem album zdjęć policyjnych – unikatowy zbiór podobizn międzywojennych przestępców. Dowiedziałem się, że istnieje pismo, które pozwoli mi odnaleźć historie tych ludzi – i tak kupiłem swój pierwszy numer „Tajnego Detektywa”

Nie teleskop, lecz topór uporu (Maciej Woźniak)

Każdy rynek, także literacki, ma swoje reguły, dlatego przekornie anachroniczna i prosta niekiedy do granic naiwności poezja Mirosława Mrozka jest jak oddech ulgi – że istnieją wyjątki

Media

Klikanie jest droższe, niż się wydaje (Jakub Dymek)

Prawdziwa wiedza wymaga dziś postawy krytycznej i uporu. Przed internetem te dwie cechy były wyróżnikami dziennikarzy, dziś odbiorczynie i odbiorcy też powinni je mieć

Poczucie bliskości (Paweł Schreiber)

Dobre historie zawsze rozgrywają się właśnie w wyobraźni. Kiedy widzę, jak gry uciekają od fragmentaryczności, jak popadają w obsesję ciągłego czasu i ciągłej przestrzeni, niespecjalnie mnie to przekonuje – mówi twórca „Her Story”

#OtwarteDrzwi (Maciej Jakubowiak)

Internet to pierwsze medium, za pomocą którego reagujemy dziś na tragiczne wydarzenia. Zresztą nie tylko medium, ale i sama przestrzeń zdarzeń – KORESPONDENCJA Z SIECI

Muzyka

Fala z betonu (Paweł Starzec)

Od kilku lat we Wrocławiu funkcjonuje unikatowa, żywa i pulsująca scena muzyczna, której sława wyszła daleko poza granice tego miasta. Jak wygląda oddolna punkowa kultura w Europejskiej Stolicy Kultury?

Poza niesamowitą Słowiańszczyznę (Olga Drenda)

Jeden z najoryginalniejszych polskich zespołów lat 90. nie tyle zmienił brzmienie, co zmodyfikował jego temperaturę. Dzisiaj uchyla drzwi do kameralnego, surrealistycznego teatru, a nie omszałe wrota zabytkowego grobowca

Zamiast muzyki przyszłości (Olga Drenda)

Grimes w swojej twórczości kieruje się szlachetną zasadą słuchania bez uprzedzeń. Wydaje się, że wymarzony efekt to brzmienie, w którym przytulą się do siebie Skrillex, Mariah Carey i koreański K-pop. Rezultat takiego połączenia niestety rozczarowuje

Obyczaje

Na kredyt (Mateusz Halawa i Filip Springer)

„Kredyt wytwarza własny rodzaj czasu. Z jednej strony jest on zrytmizowany przez miesięczne spłaty, z drugiej – ma ten daleki horyzont. To na pewno ma konsekwencje tożsamościowe” – rozmowa o kredytach bankowych

Sztuka

Nie wyrzucajcie tego wszystkiego (Iwona Kurz)

Zofia Rydet. Amatorka, która porzuciła mieszczański byt i własny sklepik dla artystycznych marzeń. Kobieta w świecie mężczyzn, z czasem – coraz bardziej starsza pani owładnięta własną obsesją

Tak umierają miasta (Le Corbusier)

Osioł wytyczył drogi we wszystkich miastach kontynentu. Niestety, w Paryżu też – przedpremierowe fragmenty „Urbanistyki”

Przestrzeń pogodoodporna (Marcin Kwietowicz, Grzegorz Piątek i Jarosław Trybuś)

Urbanistycznie budynek Narodowej Orkiestry Symfonicznej Polskiego Radia ma w sobie tyle miejskiego potencjału co IKEA. To duży prostopadłościan przy trasie szybkiego ruchu z podpiętym sporym parkingiem

Teatr

Kopara opada (Grzegorz Stępniak)

„Balet koparyczny” Izy Szostak umiejętnie i sprytnie narzuca tancerzom alternatywną motorykę i buduje hybrydyczny, spotworniały model ruchowy

Kto szybko zaczyna, szybciej kończy (Arek Gruszczyński)

„Teatr polski jest często podobny do wypracowania z języka polskiego – rozwija się inteligentnie jakiś klasycznie ujęty temat. Nie interesuje mnie sztuka, która porusza się w obszarze uzgodnionej rzeczywistości” – rozmowa z reżyserką spektaklu „Ewelina płacze”

Za szybą (Anka Herbut)

Ozdobniki, sfera wizualna i rozmach produkcyjny zaczynają we „Francuzach” Krzysztofa Warlikowskiego przysłaniać zawartość myślową, każąc na spektakl patrzeć jak na bezpiecznie schowany za szybą obrazek

Wiersze

wiersze (Natalia Malek)

]]>
Fri, 13 Nov 2015 00:00:00 +0100
<![CDATA[Numer 2015/171]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2015/171

Film

Czy mnie jeszcze pamiętasz? (Grzegorz Stępniak)

W „The Affair” nie chodzi, wbrew pozorom, o psychologicznie wiarygodne i zniuansowane ukazanie melodramatycznych rozterek, a w każdym razie nie tylko o to

Magiczny realizm cyniczny (Jakub Majmurek)

„Narcos” jest produkcją wybitną, najlepszą jak dotąd premierą sezonu. Sprawdza się na każdym poziomie. Wciąga i uzależnia równie silnie, co produkowany przez kartele narkotyk

Silna kobieta (Joanna Chludzińska)

Jechałam kiedyś w Monachium taksówką, jej kierowca po pewnym czasie mnie rozpoznał, a jak już rozpoznał, to kazał wysiąść: „Przez pani filmy moja żona chce się rozwieść!”

Czego nie widać (Darek Arest)

Sugestie, aluzje, przemilczenia – Jerzy Skolimowski robi w „11 minutach” wiele, by niczego nie powiedzieć. I, niestety, udaje mu się to znakomicie

Czy jestem dobrym człowiekiem? (Jakub Socha)

W „Spectre” jest trochę tego i trochę tego. Trochę konwencji i trochę współczesnych lęków, trochę pastiszu i trochę psychologizowania. Trochę akcji i trochę droczenia się z pędem

Literatura

Jak odkrywałem język (Krzysztof Umiński)

Jako Algierczyk mam większe prawo niż inni, by mówić o Albercie Camus. Próbowałem posłużyć się nim, żeby opowiedzieć o współczesnym świecie, ale przez myśl mi nie przeszło, że moja powieść zdobędzie międzynarodową sławę

Jak czytać książki? (Virginia Woolf)

Książki we wszystkich językach, pisane przez mężczyzn i kobiety różnych charakterów, ras i wieku – stoją oto jedna przy drugiej na półkach i poszturchują się nawzajem. A za oknem ryczą osły, kobiety plotkują przy studni, źrebięta galopują po polach. Gdzie zacząć?

Madison otwiera oczy (Dariusz Sośnicki)

Autorki antologii „Autostop(y)” żyją w swoich światach, z dala od rynków i centralnych placów, i nie chcą zainteresować się tym, co dzieje się gdzie indziej. Najpierw muszą załatwić parę ważniejszych spraw

Tłumaczyć byłe kolonie (Michał Lipszyc)

Autorzy tworzący w języku, który dostali w spadku po kolonistach, mają do niego swobodniejszy stosunek, traktują go jako plastyczny surowiec do opowiadania o swoim mikrokosmosie

Gośka i Jolka (Inga Iwasiów i Sylwia Chutnik)

„Wygląda na to, że powołałyśmy do życia bliźniaczki, które wychowywały się u różnych rodziców” – o „Pięćdziesiątce” i „Jolancie” rozmawiają autorki

Polityki dekonstrukcji (Jakub Momro)

Dekonstrukcja najlepsze czasy ma za sobą, na scenie filozoficznej królują teraz sposoby myślenia zwracające się w stronę kategorii prawdy i podmiotu. Ale przecież u samego Derridy te pojęcia nigdy nie uległy dewaluacji

Bańki mydlane (Marcin Sendecki)

Czytając „Fynf und cfancyś”, łacno zapomnieć, że chodzi o świat z gruntu przerażający. Nie wiem, czy ukazanie zwodniczej mocy literatury było intencją Witkowskiego, powinno mu jednak być policzone za zasługę. To w tej kwestii upatrywałbym głównej subwersywności jego nowej powieści

Ja z jednej strony i Ja z drugiej strony (Łukasz Najder)

Lektura dzienników Dehnela i Twardocha szybko rozwiewa nadzieje na pokoleniowy dwugłos lub chociażby współbrzmienie. Diariuszowe projekty trzydziestokilkulatków się nie powiodły. Narcyzm i plan wydawniczy to nie są muzy hojne i łaskawe

Media

Człowiek człowiekowi technologią (Helena Chmielewska-Szlajfer)

W filmowych wizjach technologicznej przyszłości najbardziej przeraźliwe są nie same technologie, ale ich użytkownicy. Chyba powinniśmy wymyślić naszą przyszłość na nowo

Potworem być (Marzena Falkowska)

Przemytnik uchodźców, mizantrop, nadawca spamu – w grach stworzonych podczas ostatniej edycji Ludum Dare możemy wcielić się w niejednoznaczne moralnie role – KORESPONDENCJA Z SIECI

Wspólnoty zainteresowań (Jakub Dymek)

Nie ma już publiczności, są za to wspólnoty śledzące tylko to, co jest dla nich naprawdę interesujące – mówi twórca interaktywnych opowieści

Muzyka

Między biegunami (Artur Szarecki)

Polsko-amerykański kwartet Ziporyn / Zemler / Zimpel / Riley porusza się na osi, której skrajne punkty wyznaczają współczesna kompozycja i jazzowa improwizacja. Efektem jest intymna, pełna detali muzyka

Zegarmistrz światła pomarańczowy (Jakub Bożek)

„Doznałem pełnoprawnego paranormalnego doświadczenia słuchowego, usłyszałem kosmiczną orkiestrę dętą” – opowiada o sobie Laraaji. Kim jest jeden z największych oryginałów zakończonego niedawno festiwalu Unsound?

Obyczaje

Pośpimy o jedną świeczkę dłużej (Włodzimierz Pessel)

W nocy z 24 na 25 października Europa cofa zegarki. Przesuwanie wskazówek wpędza ludzi w kłopoty i niewygody nie tylko w literackich opowieściach o podróży w czasoprzestrzeni

Pięć najpiękniejszych pogrzebów (Zofia Krawiec)

Pogrzeby Grahama Chapmana, Malcolma McLarena, Franki Rame, Alexandra McQueena i Margarity Suarez stały się performansami. Niektóre zostały wcześniej zaprojektowane, inne wydarzyły się spontanicznie

Sztuka

Co straszy, co pozostaje (Karol Sienkiewicz)

Wystawa w Galerii Władysława Hasiora w Zakopanem to kolejne podejście do twórczości artysty. Ciekawe, chociaż chaotyczne, wsobne i wymagające dopowiedzenia

Ciepła woda w kranie (Stach Szabłowski)

Polska w ogóle nie odbija się w pracach większości nominowanych do „Spojrzeń”. Właściwie można im pozazdrościć spokoju ducha i subtelności zainteresowań. Fascynują się splotem tkaniny i narożnikami. Szanuję te zainteresowania, choć za bardzo ich nie podzielam

Od nowa (Monika Stelmach)

Artyści ruszali ze szkicownikami i aparatami fotograficznymi na gruzy, bo tak wtedy wyglądała otaczająca ich rzeczywistość. Zawalony dworzec główny w Warszawie, jeden z najpopularniejszych motywów, musiał robić wstrząsające wrażenie miasta widma – rozmowa z kuratorkami wystawy „Zaraz po wojnie”

Spór o rewolucję (Marcin Wicha)

Rzecz nie dotyczy kandelabrów i płaskorzeźb. Nie dotyczy koniecznych lub zbędnych wyburzeń. Dotyczy funkcji miasta. Praw lokatorów i praw właścicieli. I z tego punktu widzenia nie ma tematu bardziej aktualnego niż odbudowa Warszawy, ani lepszej lokalizacji dla wystawy „Spór o odbudowę” niż opustoszałe liceum Hoffmanowej

Miliony roboczogodzin (Arek Gruszczyński)

Moja babcia, która przyjechała ze wsi do stolicy tuż po wojnie, nigdy nie była komunistką, ale tak samo, jak jej koleżanki należące do ZMP, biegała z łopatą, porządkując w czynie społecznym gruzowiska Solca. Wszyscy to robili, niezależnie od biografii – rozmowa z autorami „Sporu o odbudowę”

Teatr

PROJEKT SPEKTAKL: Choreografka (Mateusz Węgrzyn)

Często płyniemy z aktorami w rzece pomiędzy teatrem i tańcem, która nie została jeszcze dosyć dobrze zbadana, opisana, dlatego pracujemy trochę po omacku

Teatr form mniejszych (Paweł Soszyński)

Nastał w teatrze czas małych form, projektów, w których wyraźniej dochodzi do głosu osobny język choreografa czy reżysera. A że są to projekty znacznie tańsze, to teatry pozwalają w nich eksperymentować, brać na warsztat tematy niszowe

Co robić z widmami? (Krystyna Duniec)

„Dziś, kiedy ludzie na największą może skalę w XX i XXI wieku uciekają przed wojną, mamy sytuację graniczną, a historia stale się w Polsce manifestuje w postaci widm rozmaitych wykluczeń” – pisze badaczka przed premierą „Krzyczcie Chiny” w Teatrze Powszechnym w Warszawie

ZWROTY: Klata na półmetku (Witold Mrozek)

Klata w kolejnych wywiadach pieczołowicie buduje medialną personę nonkonformisty. Jednak w jego teatrze nastąpił odwrót. W Starym zaczęły się sezony nijakie

Wiersze

wiersze (Julia Fiedorczuk)

]]>

Film

Czy mnie jeszcze pamiętasz? (Grzegorz Stępniak)

W „The Affair” nie chodzi, wbrew pozorom, o psychologicznie wiarygodne i zniuansowane ukazanie melodramatycznych rozterek, a w każdym razie nie tylko o to

Magiczny realizm cyniczny (Jakub Majmurek)

„Narcos” jest produkcją wybitną, najlepszą jak dotąd premierą sezonu. Sprawdza się na każdym poziomie. Wciąga i uzależnia równie silnie, co produkowany przez kartele narkotyk

Silna kobieta (Joanna Chludzińska)

Jechałam kiedyś w Monachium taksówką, jej kierowca po pewnym czasie mnie rozpoznał, a jak już rozpoznał, to kazał wysiąść: „Przez pani filmy moja żona chce się rozwieść!”

Czego nie widać (Darek Arest)

Sugestie, aluzje, przemilczenia – Jerzy Skolimowski robi w „11 minutach” wiele, by niczego nie powiedzieć. I, niestety, udaje mu się to znakomicie

Czy jestem dobrym człowiekiem? (Jakub Socha)

W „Spectre” jest trochę tego i trochę tego. Trochę konwencji i trochę współczesnych lęków, trochę pastiszu i trochę psychologizowania. Trochę akcji i trochę droczenia się z pędem

Literatura

Jak odkrywałem język (Krzysztof Umiński)

Jako Algierczyk mam większe prawo niż inni, by mówić o Albercie Camus. Próbowałem posłużyć się nim, żeby opowiedzieć o współczesnym świecie, ale przez myśl mi nie przeszło, że moja powieść zdobędzie międzynarodową sławę

Jak czytać książki? (Virginia Woolf)

Książki we wszystkich językach, pisane przez mężczyzn i kobiety różnych charakterów, ras i wieku – stoją oto jedna przy drugiej na półkach i poszturchują się nawzajem. A za oknem ryczą osły, kobiety plotkują przy studni, źrebięta galopują po polach. Gdzie zacząć?

Madison otwiera oczy (Dariusz Sośnicki)

Autorki antologii „Autostop(y)” żyją w swoich światach, z dala od rynków i centralnych placów, i nie chcą zainteresować się tym, co dzieje się gdzie indziej. Najpierw muszą załatwić parę ważniejszych spraw

Tłumaczyć byłe kolonie (Michał Lipszyc)

Autorzy tworzący w języku, który dostali w spadku po kolonistach, mają do niego swobodniejszy stosunek, traktują go jako plastyczny surowiec do opowiadania o swoim mikrokosmosie

Gośka i Jolka (Inga Iwasiów i Sylwia Chutnik)

„Wygląda na to, że powołałyśmy do życia bliźniaczki, które wychowywały się u różnych rodziców” – o „Pięćdziesiątce” i „Jolancie” rozmawiają autorki

Polityki dekonstrukcji (Jakub Momro)

Dekonstrukcja najlepsze czasy ma za sobą, na scenie filozoficznej królują teraz sposoby myślenia zwracające się w stronę kategorii prawdy i podmiotu. Ale przecież u samego Derridy te pojęcia nigdy nie uległy dewaluacji

Bańki mydlane (Marcin Sendecki)

Czytając „Fynf und cfancyś”, łacno zapomnieć, że chodzi o świat z gruntu przerażający. Nie wiem, czy ukazanie zwodniczej mocy literatury było intencją Witkowskiego, powinno mu jednak być policzone za zasługę. To w tej kwestii upatrywałbym głównej subwersywności jego nowej powieści

Ja z jednej strony i Ja z drugiej strony (Łukasz Najder)

Lektura dzienników Dehnela i Twardocha szybko rozwiewa nadzieje na pokoleniowy dwugłos lub chociażby współbrzmienie. Diariuszowe projekty trzydziestokilkulatków się nie powiodły. Narcyzm i plan wydawniczy to nie są muzy hojne i łaskawe

Media

Człowiek człowiekowi technologią (Helena Chmielewska-Szlajfer)

W filmowych wizjach technologicznej przyszłości najbardziej przeraźliwe są nie same technologie, ale ich użytkownicy. Chyba powinniśmy wymyślić naszą przyszłość na nowo

Potworem być (Marzena Falkowska)

Przemytnik uchodźców, mizantrop, nadawca spamu – w grach stworzonych podczas ostatniej edycji Ludum Dare możemy wcielić się w niejednoznaczne moralnie role – KORESPONDENCJA Z SIECI

Wspólnoty zainteresowań (Jakub Dymek)

Nie ma już publiczności, są za to wspólnoty śledzące tylko to, co jest dla nich naprawdę interesujące – mówi twórca interaktywnych opowieści

Muzyka

Między biegunami (Artur Szarecki)

Polsko-amerykański kwartet Ziporyn / Zemler / Zimpel / Riley porusza się na osi, której skrajne punkty wyznaczają współczesna kompozycja i jazzowa improwizacja. Efektem jest intymna, pełna detali muzyka

Zegarmistrz światła pomarańczowy (Jakub Bożek)

„Doznałem pełnoprawnego paranormalnego doświadczenia słuchowego, usłyszałem kosmiczną orkiestrę dętą” – opowiada o sobie Laraaji. Kim jest jeden z największych oryginałów zakończonego niedawno festiwalu Unsound?

Obyczaje

Pośpimy o jedną świeczkę dłużej (Włodzimierz Pessel)

W nocy z 24 na 25 października Europa cofa zegarki. Przesuwanie wskazówek wpędza ludzi w kłopoty i niewygody nie tylko w literackich opowieściach o podróży w czasoprzestrzeni

Pięć najpiękniejszych pogrzebów (Zofia Krawiec)

Pogrzeby Grahama Chapmana, Malcolma McLarena, Franki Rame, Alexandra McQueena i Margarity Suarez stały się performansami. Niektóre zostały wcześniej zaprojektowane, inne wydarzyły się spontanicznie

Sztuka

Co straszy, co pozostaje (Karol Sienkiewicz)

Wystawa w Galerii Władysława Hasiora w Zakopanem to kolejne podejście do twórczości artysty. Ciekawe, chociaż chaotyczne, wsobne i wymagające dopowiedzenia

Ciepła woda w kranie (Stach Szabłowski)

Polska w ogóle nie odbija się w pracach większości nominowanych do „Spojrzeń”. Właściwie można im pozazdrościć spokoju ducha i subtelności zainteresowań. Fascynują się splotem tkaniny i narożnikami. Szanuję te zainteresowania, choć za bardzo ich nie podzielam

Od nowa (Monika Stelmach)

Artyści ruszali ze szkicownikami i aparatami fotograficznymi na gruzy, bo tak wtedy wyglądała otaczająca ich rzeczywistość. Zawalony dworzec główny w Warszawie, jeden z najpopularniejszych motywów, musiał robić wstrząsające wrażenie miasta widma – rozmowa z kuratorkami wystawy „Zaraz po wojnie”

Spór o rewolucję (Marcin Wicha)

Rzecz nie dotyczy kandelabrów i płaskorzeźb. Nie dotyczy koniecznych lub zbędnych wyburzeń. Dotyczy funkcji miasta. Praw lokatorów i praw właścicieli. I z tego punktu widzenia nie ma tematu bardziej aktualnego niż odbudowa Warszawy, ani lepszej lokalizacji dla wystawy „Spór o odbudowę” niż opustoszałe liceum Hoffmanowej

Miliony roboczogodzin (Arek Gruszczyński)

Moja babcia, która przyjechała ze wsi do stolicy tuż po wojnie, nigdy nie była komunistką, ale tak samo, jak jej koleżanki należące do ZMP, biegała z łopatą, porządkując w czynie społecznym gruzowiska Solca. Wszyscy to robili, niezależnie od biografii – rozmowa z autorami „Sporu o odbudowę”

Teatr

PROJEKT SPEKTAKL: Choreografka (Mateusz Węgrzyn)

Często płyniemy z aktorami w rzece pomiędzy teatrem i tańcem, która nie została jeszcze dosyć dobrze zbadana, opisana, dlatego pracujemy trochę po omacku

Teatr form mniejszych (Paweł Soszyński)

Nastał w teatrze czas małych form, projektów, w których wyraźniej dochodzi do głosu osobny język choreografa czy reżysera. A że są to projekty znacznie tańsze, to teatry pozwalają w nich eksperymentować, brać na warsztat tematy niszowe

Co robić z widmami? (Krystyna Duniec)

„Dziś, kiedy ludzie na największą może skalę w XX i XXI wieku uciekają przed wojną, mamy sytuację graniczną, a historia stale się w Polsce manifestuje w postaci widm rozmaitych wykluczeń” – pisze badaczka przed premierą „Krzyczcie Chiny” w Teatrze Powszechnym w Warszawie

ZWROTY: Klata na półmetku (Witold Mrozek)

Klata w kolejnych wywiadach pieczołowicie buduje medialną personę nonkonformisty. Jednak w jego teatrze nastąpił odwrót. W Starym zaczęły się sezony nijakie

Wiersze

wiersze (Julia Fiedorczuk)

]]>
Fri, 30 Oct 2015 00:00:00 +0100
<![CDATA[Numer 2015/170]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2015/170

Film

Horror szoł (Piotr Mirski)

Marcin Wrona nakręcił swojski horror szoł, co wcale nie powinno brzmieć ironicznie, tylko dumnie. Pomostem między nie do końca polskim instrumentarium grozy a na wskroś polską przaśnością staje się groteska

Dziwna układanka (Agnieszka Jakimiak)

„El Club” Pabla Larraína, bardziej niż inne jego filmy, przygląda się mechanizmom konstruowania pamięci, osobistych narracji, własnych wersji przeszłości

Literatura

DŹWIĘKI: Pisarz mówi (Dominik Antonik)

Literatura staje się przestrzenią wrażeń, miejscem afektywnego doświadczenia autora. W tym literackim lunaparku głos staje się coraz istotniejszym elementem i trudno mu nie ulec, bo uszy, jak powiadał Lacan, nie mają powiek

DŹWIĘKI: Krzyk żurawinowych smoków (Robert Pucek)

W klangorze żurawi słyszę dźwięk „L”, który jest wiekuistą wilgocią. Pojawia się w plotkach przelatujących gęsi, w rozmaitych zatrudnieniach kropli deszczu. Świat suchych dźwięków to letnie koncerty owadów prostoskrzydłych i szum wczesnojesiennych osik

Don Kichot w sieci (Maciej Jakubowiak)

U Franzena internet okazuje się przestrzenią alienujących nieporozumień, uwikłań i fałszywych obietnic. Odwrót od sieci – i „sieciowości” – znajduje nieoczywiste przełożenie na kompozycję jego najnowszej powieści „Bez skazy”

Media

DŹWIĘKI: Podkast (Anna Desponds / Agnieszka Słodownik)

Czym są podkasty i co je różni od audycji radiowych? Czy przyszłością podkastów są dźwiękowe seriale, a same podkasty to medium przyszłości? Pilot ODBIORNIK-a – podkastu dwutygodnik.com

DŹWIĘKI: Renesans radia (Anna Desponds)

Radio, tak samo jak każde inne medium, może przybrać artystyczną formę. Chcemy prezentować przede wszystkim rzeczy, którym warto się przysłuchiwać z pełną koncentracją – rozmowa z twórcami projektu radiowego In The Dark

DŹWIĘKI: Jak brzmi miasto (Maja Dębska)

Repertuar dźwięków się poszerza. W interakcji z użytkownikiem miasto staje się podmiotem i zdolne jest opowiadać samo o sobie. Oprócz wrzawy i zgiełku, współczesnego flâneura otaczają sygnalizatory akustyczne i dźwięki kasowników

Słuchaj ryb (Olga Drenda)

Długa, rytualna pieśń morsa brzmi trochę jak Squarepusher. Mrówkojad wibruje, a odgłosy fokowąsa brodatego przypominają zaginione nagrania ze Studia Eksperymentalnego Polskiego Radia – KORESPONDENCJA Z SIECI

Kosmos, Bóg, nowoczesność (Mirosław Filiciak)

Historia podboju kosmosu jest niestety w dużej mierze historią XX-wiecznych totalitaryzmów. Losy ludzi i zwierząt zaangażowanych w kosmiczny wyścig zapoczątkowany przez Sputnika były często dramatyczne

Muzyka

KONKURS CHOPINOWSKI (4): Cho-pin i Szopen (Gniewomir Zajączkowski / Szymon Żuchowski)

O finale XVII Konkursu Chopinowskiego nie jest łatwo myśleć ani pisać z entuzjazmem. Choć powinny mu towarzyszyć najgorętsze emocje, ze wszystkich etapów wypadł najmniej ciekawie

DŹWIĘKI: Etyka dźwięku? (Krzysztof Marciniak)

Audiosfera jest coraz częściej tematem badań akademickich, znalazła też swoje miejsce w obiegu artystycznym. Dzieje się mnóstwo rzeczy związanych ze słuchaniem, z edukacją dźwiękową, powstaje sporo realizacji artystycznych, w których dźwięk niemuzyczny jest głównym medium

DŹWIĘKI: Z punktu widzenia uszu (Marcin Rychter)

Jeszcze w połowie XIX wieku każda sytuacja dźwiękowa miała charakter unikatowy – nikt nie słyszał dwukrotnie takiego samego szczekania psa ani dwóch identycznych wykonań nokturnu Chopina. Obecnie to, co słyszalne, jest raczej anonimowym dźwiękiem, czystym drganiem powietrza, za którym nic nie stoi

Obyczaje

SONDA: Gorączka archiwum (Maciej Jakubowiak)

Znaczki, złoto, bursztyny, słowa, uczucia i zwierzęta domowe. Zdjęcia. I pięćdziesiąt kilo monet – SONDA o archiwizowaniu

DŹWIĘKI: Mrowienie (Michał Libera)

Kiedy czytamy po cichu, do głosu dochodzi nasza wewnętrzna architektura, akustyka ciała pełna jam i korytarzy, wykonana z materiałów chłonnych (dziąsła, podniebienie) i rezonujących (zęby, żuchwa)

DŹWIĘKI: Głośny blues o czwartej nad ranem (Włodzimierz Pessel)

Z ciszą nocną jest jak z puentą Fredrowskiego wierszyka: wolnoć, Tomku, w swoim domku. Domki są jednak różne, a cisza nocna w naszym kraju wydaje się świętsza od ciszy wyborczej

DŹWIĘKI: Szklana kurtyna (Iwona Kurz)

W miejsce pustki po dźwiękach small-talku, którego reguł w Polsce nie znamy i nie stosujemy, zjawia się chuchanie przed kolejnym kieliszkiem i po jego wypiciu, stukanie szkłem, głoszenie toastów i bulgotanie płynących w ciele płynów

DŹWIĘKI: Przemilczenie i zagłuszenie (Rafał Księżyk)

Świadome bycie w audiosferze to sposób na lepsze życie. Oznacza otwarcie na otoczenie, gospodarowanie uwagą i energią, reorganizację czasu i przestrzeni. Pierwsze zadanie to przedrzeć się przez fundowaną przez kulturę cyfrową ścianę dźwiękowej opresji

Sztuka

Tkaniny, zabawki, meble, kilimy, tekstylia i ceramika (Lidia Pańków)

Kompleksowość, która nam kojarzy się przede wszystkim z uniwersum Ikea, była częścią szerszej strategii RZUT-u, toruńskiej spółdzielni, która nabierała rozpędu w latach 50. i 60.

Wyborny trup (Stach Szabłowski)

Co sztuka współczesna myśli o polityce? Zapytacie: a kogo to obchodzi? Środowisko artystyczne to nawet nie elektorat niszowy, tylko błąd statystyczny. A jednak polityczny instynkt artystów ma znaczenie

DŹWIĘKI: Usłyszeć muzeum (Beata Chomątowska)

Dźwięki potrafią stworzyć wrażenie zanurzenia się w muzealnej przestrzeni albo bezpośredniego kontaktu z danym obiektem. Stąd ogromna popularność audioprzewodników, podcastów czy spacerów dźwiękowych

Teatr

ZWROTY: Platynowy opornik (Witold Mrozek)

Tomczyk to autor niepokorny. Jakiś czas temu nie opublikował tekstu „Zaręczyn” branżowy miesięcznik „Dialog”. Już po wyprodukowaniu spektaklu przez Teatr TV autor poskarżył się na prześladowania

Nie lubię jeść po kimś (Olga Święcicka)

Powraca idea teatru popularnego. Będziemy szukali raczej takich form, które ludzie będą lubić. Zniecierpliwienie teatrem niezrozumiałym, teatrem, w którym czujesz się zagubiony, jest coraz większe

Odsłoikować teatr (Maria Magdalena Kozłowska)

Jak niektórzy widzą coś zabawnego w ramach muzyki klasycznej, to im się mieszają porządki. Jak zabawnie, to nie poważnie, a w przypadku mojej pracy jest odwrotnie – bardzo poważnie, dlatego zabawnie

Tysiące twarzy, setki miraży (Michał Centkowski)

Wyreżyserowane przez Ewelinę Marciniak „Miraże”, dzięki błyskotliwemu tekstowi Szczepana Orłowskiego oraz umiejętnemu prowokowaniu odbiorcy, bez wątpienia stanowią w repertuarze Wrocławskiego Teatru Lalek nową jakość

Wiersze

W śnieg (Marcin Sendecki)

]]>

Film

Horror szoł (Piotr Mirski)

Marcin Wrona nakręcił swojski horror szoł, co wcale nie powinno brzmieć ironicznie, tylko dumnie. Pomostem między nie do końca polskim instrumentarium grozy a na wskroś polską przaśnością staje się groteska

Dziwna układanka (Agnieszka Jakimiak)

„El Club” Pabla Larraína, bardziej niż inne jego filmy, przygląda się mechanizmom konstruowania pamięci, osobistych narracji, własnych wersji przeszłości

Literatura

DŹWIĘKI: Pisarz mówi (Dominik Antonik)

Literatura staje się przestrzenią wrażeń, miejscem afektywnego doświadczenia autora. W tym literackim lunaparku głos staje się coraz istotniejszym elementem i trudno mu nie ulec, bo uszy, jak powiadał Lacan, nie mają powiek

DŹWIĘKI: Krzyk żurawinowych smoków (Robert Pucek)

W klangorze żurawi słyszę dźwięk „L”, który jest wiekuistą wilgocią. Pojawia się w plotkach przelatujących gęsi, w rozmaitych zatrudnieniach kropli deszczu. Świat suchych dźwięków to letnie koncerty owadów prostoskrzydłych i szum wczesnojesiennych osik

Don Kichot w sieci (Maciej Jakubowiak)

U Franzena internet okazuje się przestrzenią alienujących nieporozumień, uwikłań i fałszywych obietnic. Odwrót od sieci – i „sieciowości” – znajduje nieoczywiste przełożenie na kompozycję jego najnowszej powieści „Bez skazy”

Media

DŹWIĘKI: Podkast (Anna Desponds / Agnieszka Słodownik)

Czym są podkasty i co je różni od audycji radiowych? Czy przyszłością podkastów są dźwiękowe seriale, a same podkasty to medium przyszłości? Pilot ODBIORNIK-a – podkastu dwutygodnik.com

DŹWIĘKI: Renesans radia (Anna Desponds)

Radio, tak samo jak każde inne medium, może przybrać artystyczną formę. Chcemy prezentować przede wszystkim rzeczy, którym warto się przysłuchiwać z pełną koncentracją – rozmowa z twórcami projektu radiowego In The Dark

DŹWIĘKI: Jak brzmi miasto (Maja Dębska)

Repertuar dźwięków się poszerza. W interakcji z użytkownikiem miasto staje się podmiotem i zdolne jest opowiadać samo o sobie. Oprócz wrzawy i zgiełku, współczesnego flâneura otaczają sygnalizatory akustyczne i dźwięki kasowników

Słuchaj ryb (Olga Drenda)

Długa, rytualna pieśń morsa brzmi trochę jak Squarepusher. Mrówkojad wibruje, a odgłosy fokowąsa brodatego przypominają zaginione nagrania ze Studia Eksperymentalnego Polskiego Radia – KORESPONDENCJA Z SIECI

Kosmos, Bóg, nowoczesność (Mirosław Filiciak)

Historia podboju kosmosu jest niestety w dużej mierze historią XX-wiecznych totalitaryzmów. Losy ludzi i zwierząt zaangażowanych w kosmiczny wyścig zapoczątkowany przez Sputnika były często dramatyczne

Muzyka

KONKURS CHOPINOWSKI (4): Cho-pin i Szopen (Gniewomir Zajączkowski / Szymon Żuchowski)

O finale XVII Konkursu Chopinowskiego nie jest łatwo myśleć ani pisać z entuzjazmem. Choć powinny mu towarzyszyć najgorętsze emocje, ze wszystkich etapów wypadł najmniej ciekawie

DŹWIĘKI: Etyka dźwięku? (Krzysztof Marciniak)

Audiosfera jest coraz częściej tematem badań akademickich, znalazła też swoje miejsce w obiegu artystycznym. Dzieje się mnóstwo rzeczy związanych ze słuchaniem, z edukacją dźwiękową, powstaje sporo realizacji artystycznych, w których dźwięk niemuzyczny jest głównym medium

DŹWIĘKI: Z punktu widzenia uszu (Marcin Rychter)

Jeszcze w połowie XIX wieku każda sytuacja dźwiękowa miała charakter unikatowy – nikt nie słyszał dwukrotnie takiego samego szczekania psa ani dwóch identycznych wykonań nokturnu Chopina. Obecnie to, co słyszalne, jest raczej anonimowym dźwiękiem, czystym drganiem powietrza, za którym nic nie stoi

Obyczaje

SONDA: Gorączka archiwum (Maciej Jakubowiak)

Znaczki, złoto, bursztyny, słowa, uczucia i zwierzęta domowe. Zdjęcia. I pięćdziesiąt kilo monet – SONDA o archiwizowaniu

DŹWIĘKI: Mrowienie (Michał Libera)

Kiedy czytamy po cichu, do głosu dochodzi nasza wewnętrzna architektura, akustyka ciała pełna jam i korytarzy, wykonana z materiałów chłonnych (dziąsła, podniebienie) i rezonujących (zęby, żuchwa)

DŹWIĘKI: Głośny blues o czwartej nad ranem (Włodzimierz Pessel)

Z ciszą nocną jest jak z puentą Fredrowskiego wierszyka: wolnoć, Tomku, w swoim domku. Domki są jednak różne, a cisza nocna w naszym kraju wydaje się świętsza od ciszy wyborczej

DŹWIĘKI: Szklana kurtyna (Iwona Kurz)

W miejsce pustki po dźwiękach small-talku, którego reguł w Polsce nie znamy i nie stosujemy, zjawia się chuchanie przed kolejnym kieliszkiem i po jego wypiciu, stukanie szkłem, głoszenie toastów i bulgotanie płynących w ciele płynów

DŹWIĘKI: Przemilczenie i zagłuszenie (Rafał Księżyk)

Świadome bycie w audiosferze to sposób na lepsze życie. Oznacza otwarcie na otoczenie, gospodarowanie uwagą i energią, reorganizację czasu i przestrzeni. Pierwsze zadanie to przedrzeć się przez fundowaną przez kulturę cyfrową ścianę dźwiękowej opresji

Sztuka

Tkaniny, zabawki, meble, kilimy, tekstylia i ceramika (Lidia Pańków)

Kompleksowość, która nam kojarzy się przede wszystkim z uniwersum Ikea, była częścią szerszej strategii RZUT-u, toruńskiej spółdzielni, która nabierała rozpędu w latach 50. i 60.

Wyborny trup (Stach Szabłowski)

Co sztuka współczesna myśli o polityce? Zapytacie: a kogo to obchodzi? Środowisko artystyczne to nawet nie elektorat niszowy, tylko błąd statystyczny. A jednak polityczny instynkt artystów ma znaczenie

DŹWIĘKI: Usłyszeć muzeum (Beata Chomątowska)

Dźwięki potrafią stworzyć wrażenie zanurzenia się w muzealnej przestrzeni albo bezpośredniego kontaktu z danym obiektem. Stąd ogromna popularność audioprzewodników, podcastów czy spacerów dźwiękowych

Teatr

ZWROTY: Platynowy opornik (Witold Mrozek)

Tomczyk to autor niepokorny. Jakiś czas temu nie opublikował tekstu „Zaręczyn” branżowy miesięcznik „Dialog”. Już po wyprodukowaniu spektaklu przez Teatr TV autor poskarżył się na prześladowania

Nie lubię jeść po kimś (Olga Święcicka)

Powraca idea teatru popularnego. Będziemy szukali raczej takich form, które ludzie będą lubić. Zniecierpliwienie teatrem niezrozumiałym, teatrem, w którym czujesz się zagubiony, jest coraz większe

Odsłoikować teatr (Maria Magdalena Kozłowska)

Jak niektórzy widzą coś zabawnego w ramach muzyki klasycznej, to im się mieszają porządki. Jak zabawnie, to nie poważnie, a w przypadku mojej pracy jest odwrotnie – bardzo poważnie, dlatego zabawnie

Tysiące twarzy, setki miraży (Michał Centkowski)

Wyreżyserowane przez Ewelinę Marciniak „Miraże”, dzięki błyskotliwemu tekstowi Szczepana Orłowskiego oraz umiejętnemu prowokowaniu odbiorcy, bez wątpienia stanowią w repertuarze Wrocławskiego Teatru Lalek nową jakość

Wiersze

W śnieg (Marcin Sendecki)

]]>
Fri, 16 Oct 2015 00:00:00 +0200
<![CDATA[Numer 2015/169]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2015/169

Film

Odkrycia (Anna Bielak)

Uważam, że filmowcy powinni mieć do dyspozycji piaskownicę, w której mogliby się bawić z materią filmową i beztrosko testować pomysły, formy, idee – mówi wybitny operator, pomysłodawca warsztatów Film Spring Open

Bieg na oślep (Anka Herbut)

W „Nocy Walpurgi” Bortkiewicza wszystkiego jest za dużo, za bardzo. Za dużo ciekawie przetrąconych kadrów i operatorskich pomysłów, które ujawniają grząski kontent

Strzał (Anna Bielak)

Ludzie w Polsce potrafią czasem wygadywać niesamowite głupoty; najpierw mówią, potem myślą. Polacy jednak nie boją się uczuć, które nimi targają i mimo wszystko – to mi się podoba, mówi szwedzki reżyser, wykształcony w Łodzi

MacGyver w kosmosie (Ludwika Mastalerz)

W „Marsjaninie” MacGyver to stan umysłu, zamiast fryzury czeskiego piłkarza na pierwszym planie króluje niepohamowana ciekawość analitycznego umysłu i podlana straceńczym poczuciem humoru wola przetrwania

Wielki hipnotyzer (Darek Arest)

Denis Villeneuve jest mistrzem tworzenia sugestii, że patrzymy na coś większego niż to, co pojawia się na ekranie. „Sicario” to film, który ma genialne momenty, doskonale się ogląda i mistrzowsko ukrywa swoją przeciętność

Literatura

Żywoty równoległe (Anna Arno)

Urodzoną w Pekinie Yiyun Li określa się jako „pisarkę międzynarodową”. Nie należy do chińskiej literatury: tworzy wyłącznie po angielsku, a jej książki nie zostały przełożone na mandaryński. Uznała, że kraj nie jest na nie gotowy

Znam sto tysięcy słów (Zofia Zaleska)

Niektórzy upajają się zapachem wina czy sera, a dla mnie najbardziej czarodziejski jest zapach smaru z mikroskopu. Później tak działał na mnie zapach dobrze przesmarowanej maszyny do pisania

Próg gościnności (Magdalena Kicińska)

Chciałam prześledzić gradację akceptacji: czy możemy zaakceptować innego jako mieszkańca tego kraju? A pracownika? A pracodawcę? A wnuka?

Las nie uprzedza (Krzysztof Środa)

Czekałem na swoją herbatę. Przy stoliku obok siedziało trzech mężczyzn. I pomyślałem, że to pewnie są ci, którzy nas nie lubią. Ci, którzy prowadzą swoich wrogów nad morze, żeby długimi nożami odcinać im głowy

Pensjonarsko (Agata Pyzik)

W „Sekstaśmach” Fetlińskiej język jest zarazem infantylny i dekadencki. To język poetyckiego baroku, internet baroque, w którym przebywanie w sieci i modernizm poetycki w sposób naturalny znajdują swoje dopełnienie

Cztery (Łukasz Najder)

McEwana zajmuje konflikt religii i prawa, Flanagan opisuje tragedię wojny, Faber mieszkańców odległej planety, Mantel zaś igra z konwencją literatury grozy. Gdyby nie to, że Faber nie otrzymał dotąd Bookera, mielibyśmy do czynienia z kwartetem laureatów

Media

Miasto, masa, archiwum (Łukasz Najder)

Miastograf stanowi wcielenie archiwistyki społecznej i pokazuje, że w dyskursie o mieście ciężar przesuwa się ku indywidualnym wspomnieniom i niewyrafinowanej kulturze materialnej – KORESPONDENCJA Z SIECI

Kody źródłowe (Paweł Schreiber)

Twórcy pierwszych gier nie zakładali, że to, co robią, ma przed sobą wielką przyszłość. Żyli chwilą, bez świadomości, że kiedyś stanie się ona tworzywem historii

Zobaczyć kulturę (Maciej Jakubowiak)

Jeśli chcemy zajmować się kulturą współczesną, musimy najpierw wypracować narzędzia, żeby móc dostrzec to, o czym chcemy mówić

Muzyka

Hałaśliwa baśń (Jakub Wencel)

Czy debiut Rycerzyków to zwiastun małej rewolucji na polskiej scenie niezależnej, zdominowanej przez syntezatory, mrok, szumy i trzaski? Krakowska grupa proponuje zwiewne piosenki wypełnione popowymi inspiracjami

Braki i nadmiary (Antoni Beksiak)

Na tegorocznej Warszawskiej Jesieni koncertów było mniej niż jeszcze kilka lat temu, ale udało się też ograniczyć liczbę wpadek i niedoskonałości. Tadeusz Wielecki pozostawia festiwal w dobrej formie

Wspaniała nowina (Rafał Księżyk)

„Solidarność została rozbita w sposób popisowy. Wyszło na to, że była kolosem na glinianych nogach. Zrobiło się ponuro. Ale skoro zajęć na uczelni nie ma, to od razu zaczęliśmy robić próby”. Fragment wywiadu rzeki z Kazikiem Staszewskim

Pożegnanie ze światem (Jakub Bożek)

Muzyka Starej Rzeki jest płynna, pozbawiona ostrych krawędzi, modernistycznej precyzji. Być może w tym tkwi jej magnetyzm?

Otwieranie przestrzeni (Jan Topolski)

Jakże inaczej w porównaniu do wykonań sprzed 50 lat gra się dziś Monteverdiego czy twórców polskiego baroku! W drugie półwiecze swojego istnienia Wratislavia Cantans wkracza z wigorem, którego mogłoby jej pozazdrościć wielu rówieśników

Obyczaje

List spod gruzów (Beata Chomątowska)

18 września 1946 r. udało się odnaleźć skarb, Archiwum Ringelbluma. Skrzyń nie zalutowano, do środka dostała się woda, z zewnątrz oblepiła je pleśń. Część tekstu zdążyła się rozmyć pod wpływem wilgoci, na spinaczach były ślady rdzy

Sztuka

Bez zbędnego prężenia muskułów (Karol Sienkiewicz)

Nawet gdy bardzo chcesz, w galeriach prywatnych nie wszystko się może zdarzyć. Tegoroczny Warsaw Gallery Weekend potrafił jednak pozytywnie zaskoczyć

Pałac albo kto zabił (Marcin Wicha)

„Pałac w Warszawie” można czytać jak czarny kryminał. Niewygodne fakty. Mroczne tajemnice. Zakurzone akta, które posłużą jako broń we współczesnych wojnach o miasto. Jeśli na końcu coś się wyjaśni, to i tak nikomu nie zrobi się lepiej

Stłuczone żarówki (Karol Sienkiewicz)

Leszek Knaflewski zmarł przedwcześnie, nagle. Ale tak sformatował swą twórczość, że – gdziekolwiek dziś jest – śmieje się zza grobu

Teatr

Ostatni kadr (Anka Herbut)

„Performer” balansuje gdzieś między dokumentem, mockumentem i wideospektaklem. Między performansem i aktorską realizacją napisanego wcześniej scenariusza

Un bel dì vedremo (Agnieszka Drotkiewicz)

Czy śpiew będzie nas zachwycał, jeśli śpiewaczka jest „w cywilu” infantylna i próżna? Czy umiemy to od siebie oddzielić? To najważniejsze pytania spektaklu „Master Class” Domalika

PROJEKT SPEKTAKL: Kostiumografka (Mateusz Węgrzyn)

Ostatecznego efektu nie da się przewidzieć, bo dany kostium w akcji scenicznej, w świetle i z innymi elementami scenograficznymi nie oddziałuje tak, jak w ciasnej pracowni krawieckiej

Bunt i orzeczenie (Paweł Soszyński)

„Hrabina Batory” Rubina i Janiczak została całkiem zjedzona przez obsesję mówienia – może dlatego, że węgierska wampirzyca pławiąca się w krwi dziewic w Kielcach szuka ratunku nie we krwi, ale właśnie w języku

BACKSTAGE: Łaskawa ciocia (Radosław Mirski)

„Wszyscy wiedzą, że Krzysiek Garbaczewski kocha koty. To może mieć poważny oddźwięk w petersburskiej, a nawet rosyjskiej kulturze” – po premierze „Makbeta” w Petersburgu pisze asystent reżysera

Smutek (Paweł Soszyński)

Szkoda, że się nie udało, bo pomysł jest świetny, a „Dożynkami polskiej piosenki” w reżyserii Jędrzeja Piaskowskiego ustępujący dyrektor, Tomasz Konina, mógł wsadzić palec w oko marszałkowi i opolskim decydentom

Wiersze

wiersze (Wioletta Grzegorzewska)

]]>

Film

Odkrycia (Anna Bielak)

Uważam, że filmowcy powinni mieć do dyspozycji piaskownicę, w której mogliby się bawić z materią filmową i beztrosko testować pomysły, formy, idee – mówi wybitny operator, pomysłodawca warsztatów Film Spring Open

Bieg na oślep (Anka Herbut)

W „Nocy Walpurgi” Bortkiewicza wszystkiego jest za dużo, za bardzo. Za dużo ciekawie przetrąconych kadrów i operatorskich pomysłów, które ujawniają grząski kontent

Strzał (Anna Bielak)

Ludzie w Polsce potrafią czasem wygadywać niesamowite głupoty; najpierw mówią, potem myślą. Polacy jednak nie boją się uczuć, które nimi targają i mimo wszystko – to mi się podoba, mówi szwedzki reżyser, wykształcony w Łodzi

MacGyver w kosmosie (Ludwika Mastalerz)

W „Marsjaninie” MacGyver to stan umysłu, zamiast fryzury czeskiego piłkarza na pierwszym planie króluje niepohamowana ciekawość analitycznego umysłu i podlana straceńczym poczuciem humoru wola przetrwania

Wielki hipnotyzer (Darek Arest)

Denis Villeneuve jest mistrzem tworzenia sugestii, że patrzymy na coś większego niż to, co pojawia się na ekranie. „Sicario” to film, który ma genialne momenty, doskonale się ogląda i mistrzowsko ukrywa swoją przeciętność

Literatura

Żywoty równoległe (Anna Arno)

Urodzoną w Pekinie Yiyun Li określa się jako „pisarkę międzynarodową”. Nie należy do chińskiej literatury: tworzy wyłącznie po angielsku, a jej książki nie zostały przełożone na mandaryński. Uznała, że kraj nie jest na nie gotowy

Znam sto tysięcy słów (Zofia Zaleska)

Niektórzy upajają się zapachem wina czy sera, a dla mnie najbardziej czarodziejski jest zapach smaru z mikroskopu. Później tak działał na mnie zapach dobrze przesmarowanej maszyny do pisania

Próg gościnności (Magdalena Kicińska)

Chciałam prześledzić gradację akceptacji: czy możemy zaakceptować innego jako mieszkańca tego kraju? A pracownika? A pracodawcę? A wnuka?

Las nie uprzedza (Krzysztof Środa)

Czekałem na swoją herbatę. Przy stoliku obok siedziało trzech mężczyzn. I pomyślałem, że to pewnie są ci, którzy nas nie lubią. Ci, którzy prowadzą swoich wrogów nad morze, żeby długimi nożami odcinać im głowy

Pensjonarsko (Agata Pyzik)

W „Sekstaśmach” Fetlińskiej język jest zarazem infantylny i dekadencki. To język poetyckiego baroku, internet baroque, w którym przebywanie w sieci i modernizm poetycki w sposób naturalny znajdują swoje dopełnienie

Cztery (Łukasz Najder)

McEwana zajmuje konflikt religii i prawa, Flanagan opisuje tragedię wojny, Faber mieszkańców odległej planety, Mantel zaś igra z konwencją literatury grozy. Gdyby nie to, że Faber nie otrzymał dotąd Bookera, mielibyśmy do czynienia z kwartetem laureatów

Media

Miasto, masa, archiwum (Łukasz Najder)

Miastograf stanowi wcielenie archiwistyki społecznej i pokazuje, że w dyskursie o mieście ciężar przesuwa się ku indywidualnym wspomnieniom i niewyrafinowanej kulturze materialnej – KORESPONDENCJA Z SIECI

Kody źródłowe (Paweł Schreiber)

Twórcy pierwszych gier nie zakładali, że to, co robią, ma przed sobą wielką przyszłość. Żyli chwilą, bez świadomości, że kiedyś stanie się ona tworzywem historii

Zobaczyć kulturę (Maciej Jakubowiak)

Jeśli chcemy zajmować się kulturą współczesną, musimy najpierw wypracować narzędzia, żeby móc dostrzec to, o czym chcemy mówić

Muzyka

Hałaśliwa baśń (Jakub Wencel)

Czy debiut Rycerzyków to zwiastun małej rewolucji na polskiej scenie niezależnej, zdominowanej przez syntezatory, mrok, szumy i trzaski? Krakowska grupa proponuje zwiewne piosenki wypełnione popowymi inspiracjami

Braki i nadmiary (Antoni Beksiak)

Na tegorocznej Warszawskiej Jesieni koncertów było mniej niż jeszcze kilka lat temu, ale udało się też ograniczyć liczbę wpadek i niedoskonałości. Tadeusz Wielecki pozostawia festiwal w dobrej formie

Wspaniała nowina (Rafał Księżyk)

„Solidarność została rozbita w sposób popisowy. Wyszło na to, że była kolosem na glinianych nogach. Zrobiło się ponuro. Ale skoro zajęć na uczelni nie ma, to od razu zaczęliśmy robić próby”. Fragment wywiadu rzeki z Kazikiem Staszewskim

Pożegnanie ze światem (Jakub Bożek)

Muzyka Starej Rzeki jest płynna, pozbawiona ostrych krawędzi, modernistycznej precyzji. Być może w tym tkwi jej magnetyzm?

Otwieranie przestrzeni (Jan Topolski)

Jakże inaczej w porównaniu do wykonań sprzed 50 lat gra się dziś Monteverdiego czy twórców polskiego baroku! W drugie półwiecze swojego istnienia Wratislavia Cantans wkracza z wigorem, którego mogłoby jej pozazdrościć wielu rówieśników

Obyczaje

List spod gruzów (Beata Chomątowska)

18 września 1946 r. udało się odnaleźć skarb, Archiwum Ringelbluma. Skrzyń nie zalutowano, do środka dostała się woda, z zewnątrz oblepiła je pleśń. Część tekstu zdążyła się rozmyć pod wpływem wilgoci, na spinaczach były ślady rdzy

Sztuka

Bez zbędnego prężenia muskułów (Karol Sienkiewicz)

Nawet gdy bardzo chcesz, w galeriach prywatnych nie wszystko się może zdarzyć. Tegoroczny Warsaw Gallery Weekend potrafił jednak pozytywnie zaskoczyć

Pałac albo kto zabił (Marcin Wicha)

„Pałac w Warszawie” można czytać jak czarny kryminał. Niewygodne fakty. Mroczne tajemnice. Zakurzone akta, które posłużą jako broń we współczesnych wojnach o miasto. Jeśli na końcu coś się wyjaśni, to i tak nikomu nie zrobi się lepiej

Stłuczone żarówki (Karol Sienkiewicz)

Leszek Knaflewski zmarł przedwcześnie, nagle. Ale tak sformatował swą twórczość, że – gdziekolwiek dziś jest – śmieje się zza grobu

Teatr

Ostatni kadr (Anka Herbut)

„Performer” balansuje gdzieś między dokumentem, mockumentem i wideospektaklem. Między performansem i aktorską realizacją napisanego wcześniej scenariusza

Un bel dì vedremo (Agnieszka Drotkiewicz)

Czy śpiew będzie nas zachwycał, jeśli śpiewaczka jest „w cywilu” infantylna i próżna? Czy umiemy to od siebie oddzielić? To najważniejsze pytania spektaklu „Master Class” Domalika

PROJEKT SPEKTAKL: Kostiumografka (Mateusz Węgrzyn)

Ostatecznego efektu nie da się przewidzieć, bo dany kostium w akcji scenicznej, w świetle i z innymi elementami scenograficznymi nie oddziałuje tak, jak w ciasnej pracowni krawieckiej

Bunt i orzeczenie (Paweł Soszyński)

„Hrabina Batory” Rubina i Janiczak została całkiem zjedzona przez obsesję mówienia – może dlatego, że węgierska wampirzyca pławiąca się w krwi dziewic w Kielcach szuka ratunku nie we krwi, ale właśnie w języku

BACKSTAGE: Łaskawa ciocia (Radosław Mirski)

„Wszyscy wiedzą, że Krzysiek Garbaczewski kocha koty. To może mieć poważny oddźwięk w petersburskiej, a nawet rosyjskiej kulturze” – po premierze „Makbeta” w Petersburgu pisze asystent reżysera

Smutek (Paweł Soszyński)

Szkoda, że się nie udało, bo pomysł jest świetny, a „Dożynkami polskiej piosenki” w reżyserii Jędrzeja Piaskowskiego ustępujący dyrektor, Tomasz Konina, mógł wsadzić palec w oko marszałkowi i opolskim decydentom

Wiersze

wiersze (Wioletta Grzegorzewska)

]]>
Fri, 02 Oct 2015 00:00:00 +0200
<![CDATA[Numer 2015/168]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2015/168

Film

Bycie niezależnym to bycie bezkompromisowym (Piotr Mirski)

Przypominamy rozmowę ze zmarłym w piątek reżyserem „Demona”

Kino przestrogi (Adam Kruk)

Choć wciąż nie wiadomo, jaką pozycję zająć wobec radykalnej inności, obecna na ekranach Festiwalu w Wenecji wielokulturowość wzywała odgradzającą się murami Europę do większej otwartości

Gdynia: Kino klasy średniej (Bartosz Żurawiecki)

Najwyższy czas, by w polskim kinie zjawili się wreszcie niegrzeczny chłopiec z niegrzeczną dziewczynką i narobili trochę burdelu – trzecia i ostatnia relacja z Gdyni

Wyprzedaż (Jakub Socha)

W „Młodości” Sorrentino, nie wiedzieć czemu, wszystko dopowiada: każdą figurę, każdą myśl i każdy wątek. Kawa na ławę

Małe gryzonie (Jakub Socha)

Seidl nie wartościuje ludzkich obsesji, nie mówi, że sado-maso jest gorsze, a picie piwa lepsze

Z lodu (Jakub Socha)

Ktoś mógłby pomyśleć, że „45 lat” to mieszczański teatrzyk albo nudne słuchowisko radiowe, ale nic z tych rzeczy

Literatura

Praca nad rzeczywistością (Anna Desponds)

Historia i medium muszą ze sobą współgrać. Znalazłem narzędzia, za pomocą których mogłem najlepiej opowiedzieć o gwałcie – o rzeczywistości rozszerzonej i polityce komiksu z okazji otwarcia wystawy „Opowiadanie na nowo” podczas festiwalu NInA Wersja Beta

Rzeczy ostatnie i najpierwsze (Łukasz Najder)

Dzieją się cuda. Oto niby martwi od lat autorzy wstają z grobów i dają w miasto, między ludzi. Niestety – nie w sensie ścisłym. Ukazały się nowe książki Parnickiego i Hłaski

Groza mglistego świata (Paweł Kozioł)

Bardzo ten świat spójny i bardzo arbitralny. Patrzy się na niego, jakby spowijała go mgła. To dziwne stylistyczne zwycięstwo, że mglistą atmosferę tomiku Urszula Honek zdołała zbudować z rekwizytów mocnych jak ostrze rzeźnickiego noża

Media

Telewizja: koniec i nowy początek (Anna Desponds)

Mieliśmy więcej pobrań tygodniowo niż „Angry Birds”! Ale interaktywność w filmie to wciąż niszowy temat – o webdocach i dobrze opowiadanych historiach przed festiwalem NInA Wersja Beta

W pułapce kapitalizmu (Marzena Falkowska)

W przewrotnej minaturce „To Build a Better Mousetrap” sami odtwarzamy działanie systemu, w którym szeregowy pracownik stoi zwykle na przegranej pozycji – KORESPONDENCJA Z SIECI

Wielka ucieczka z ogródków działkowych (Jacek Świdziński)

Przedpremierowe fragmenty komiksowego reportażu z Polski oglądanej przez okna pociągu

Analogowy Anagram (Anna Desponds)

Każdy element doświadczenia staje się u nas częścią opowieści – mówi projektantka doświadczeń immersyjnych z okazji festiwalu NInA Wersja Beta

Muzyka

Kwadratura błędnego koła (Gniewomir Zajączkowski / Szymon Żuchowski)

Jak będzie wyglądał sezon operowy 2015/2016? Dyrektorzy artystyczni teatrów boją się stawiać na dzieła spoza najbardziej żelaznego kanonu, zakładając, że publiczność na nic trudniejszego się nie skusi

Muzyka spomiędzy muzyki (Rafał Księżyk)

Wszyscy o nim słyszeli, ale mało kto słyszał jego muzykę. Można to nadrobić. Podczas Warszawskiej Jesieni po raz pierwszy zabrzmi w Polsce kompozycja La Monte Younga

Najprzyjemniejsi w Polsce (Tomasz Swoboda)

Sto razy proponowałem Świetlickiemu, żebyśmy coś zagrali razem, aż w końcu się zgodził. W Najprzyjemniejszych jest luz: gra coś z komputera, grają koledzy, jak się rąbnę, to się nie wywali

Sztuka

Kartonowe pudła (Zdenka Badovinac)

Archiwum sztuki to termin, o którym wiele osób sądzi, że wszędzie oznacza to samo. Tak jednak nie jest – fragment książki „Leksykon Archiwum Afektywnego”, której premiera odbyła się podczas festiwalu NInA Wersja Beta

Dzieła rozpadu (Karol Sienkiewicz)

Wystawa „Kurz” w CSW odsłania ambicje instytucji u progu nowego otwarcia. Ale czy tytułowa metafora jest w stanie sprostać stawianym jej oczekiwaniom?

Łatwiej było działać w grupie (Monika Stelmach)

Wyjeżdżając do Finlandii, Adamiak zostawił nam klucze do swojej pracowni na strychu. Jak wrócił po pół roku, nie poznał tego miejsca. Stało się pracownią, świetlicą, galerią, noclegownią, a nawet kinem. Gdyby nie miejsca, gdzie mogliśmy robić swoje rzeczy, to pewnie nic by z Kultury Zrzuty nie wyszło

Wiersze

wiersze (Miłosz Waligórski)

]]>

Film

Bycie niezależnym to bycie bezkompromisowym (Piotr Mirski)

Przypominamy rozmowę ze zmarłym w piątek reżyserem „Demona”

Kino przestrogi (Adam Kruk)

Choć wciąż nie wiadomo, jaką pozycję zająć wobec radykalnej inności, obecna na ekranach Festiwalu w Wenecji wielokulturowość wzywała odgradzającą się murami Europę do większej otwartości

Gdynia: Kino klasy średniej (Bartosz Żurawiecki)

Najwyższy czas, by w polskim kinie zjawili się wreszcie niegrzeczny chłopiec z niegrzeczną dziewczynką i narobili trochę burdelu – trzecia i ostatnia relacja z Gdyni

Wyprzedaż (Jakub Socha)

W „Młodości” Sorrentino, nie wiedzieć czemu, wszystko dopowiada: każdą figurę, każdą myśl i każdy wątek. Kawa na ławę

Małe gryzonie (Jakub Socha)

Seidl nie wartościuje ludzkich obsesji, nie mówi, że sado-maso jest gorsze, a picie piwa lepsze

Z lodu (Jakub Socha)

Ktoś mógłby pomyśleć, że „45 lat” to mieszczański teatrzyk albo nudne słuchowisko radiowe, ale nic z tych rzeczy

Literatura

Praca nad rzeczywistością (Anna Desponds)

Historia i medium muszą ze sobą współgrać. Znalazłem narzędzia, za pomocą których mogłem najlepiej opowiedzieć o gwałcie – o rzeczywistości rozszerzonej i polityce komiksu z okazji otwarcia wystawy „Opowiadanie na nowo” podczas festiwalu NInA Wersja Beta

Rzeczy ostatnie i najpierwsze (Łukasz Najder)

Dzieją się cuda. Oto niby martwi od lat autorzy wstają z grobów i dają w miasto, między ludzi. Niestety – nie w sensie ścisłym. Ukazały się nowe książki Parnickiego i Hłaski

Groza mglistego świata (Paweł Kozioł)

Bardzo ten świat spójny i bardzo arbitralny. Patrzy się na niego, jakby spowijała go mgła. To dziwne stylistyczne zwycięstwo, że mglistą atmosferę tomiku Urszula Honek zdołała zbudować z rekwizytów mocnych jak ostrze rzeźnickiego noża

Media

Telewizja: koniec i nowy początek (Anna Desponds)

Mieliśmy więcej pobrań tygodniowo niż „Angry Birds”! Ale interaktywność w filmie to wciąż niszowy temat – o webdocach i dobrze opowiadanych historiach przed festiwalem NInA Wersja Beta

W pułapce kapitalizmu (Marzena Falkowska)

W przewrotnej minaturce „To Build a Better Mousetrap” sami odtwarzamy działanie systemu, w którym szeregowy pracownik stoi zwykle na przegranej pozycji – KORESPONDENCJA Z SIECI

Wielka ucieczka z ogródków działkowych (Jacek Świdziński)

Przedpremierowe fragmenty komiksowego reportażu z Polski oglądanej przez okna pociągu

Analogowy Anagram (Anna Desponds)

Każdy element doświadczenia staje się u nas częścią opowieści – mówi projektantka doświadczeń immersyjnych z okazji festiwalu NInA Wersja Beta

Muzyka

Kwadratura błędnego koła (Gniewomir Zajączkowski / Szymon Żuchowski)

Jak będzie wyglądał sezon operowy 2015/2016? Dyrektorzy artystyczni teatrów boją się stawiać na dzieła spoza najbardziej żelaznego kanonu, zakładając, że publiczność na nic trudniejszego się nie skusi

Muzyka spomiędzy muzyki (Rafał Księżyk)

Wszyscy o nim słyszeli, ale mało kto słyszał jego muzykę. Można to nadrobić. Podczas Warszawskiej Jesieni po raz pierwszy zabrzmi w Polsce kompozycja La Monte Younga

Najprzyjemniejsi w Polsce (Tomasz Swoboda)

Sto razy proponowałem Świetlickiemu, żebyśmy coś zagrali razem, aż w końcu się zgodził. W Najprzyjemniejszych jest luz: gra coś z komputera, grają koledzy, jak się rąbnę, to się nie wywali

Sztuka

Kartonowe pudła (Zdenka Badovinac)

Archiwum sztuki to termin, o którym wiele osób sądzi, że wszędzie oznacza to samo. Tak jednak nie jest – fragment książki „Leksykon Archiwum Afektywnego”, której premiera odbyła się podczas festiwalu NInA Wersja Beta

Dzieła rozpadu (Karol Sienkiewicz)

Wystawa „Kurz” w CSW odsłania ambicje instytucji u progu nowego otwarcia. Ale czy tytułowa metafora jest w stanie sprostać stawianym jej oczekiwaniom?

Łatwiej było działać w grupie (Monika Stelmach)

Wyjeżdżając do Finlandii, Adamiak zostawił nam klucze do swojej pracowni na strychu. Jak wrócił po pół roku, nie poznał tego miejsca. Stało się pracownią, świetlicą, galerią, noclegownią, a nawet kinem. Gdyby nie miejsca, gdzie mogliśmy robić swoje rzeczy, to pewnie nic by z Kultury Zrzuty nie wyszło

Wiersze

wiersze (Miłosz Waligórski)

]]>
Fri, 18 Sep 2015 00:00:00 +0200
<![CDATA[Numer 2015/167]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2015/167

Film

Śledztwo metafizyczne (Ludwika Mastalerz)

W całkiem już długiej historii serialowej rewolucji „Detektyw” zajmuje miejsce osobne i bez precedensu, polaryzując opinie od bezkrytycznego podziwu do szczerej niechęci

Miłosne neurozy pana Fullera (Klara Cykorz)

Bryan Fuller nie jest jedynym producentem, któremu kasowano przedwcześnie projekt za projektem – ale jest tym, który z porażki, bezsilności i neurozy uczynił główne tematy swoich dziwacznych opowieści

Industrializacja bohemy (Anna Bielak)

PISF stworzył tak komfortowe warunki dla producentów, że nie mają powodów, by szukać nowych rozwiązań. Zwłaszcza że rynek filmowy w Polsce jest bardzo płytki – mówi autor książki „Obok ekranu”

Stosunki polsko-amerykańskie (Jakub Socha)

Polscy żołnierze w filmie Łukaszewicza nie mówią: „napierdalaj”, tylko „strzelaj”. Ogólnie, to dobre chłopaki, ale – mimo że aktorzy się starają – nieciekawe, pozbawione życia

Literatura

Duchy z roku owcy (Zofia Król)

Nieco staroświecko dziś brzmiąca dziennikowa forma zderza się w „Dzienniku roku Węża” Piotra Siemiona z ogromną prędkością z tym, co ze świata najświeższe, a dopiero nieznacznie dotknięte myślą

Uziemiony astronom (Maciej Woźniak)

Ujmująca spostrzegawczość narratora „Księgi meldunkowej”, bez wytężania uwagi i napinania wrażliwości, pokazuje, jak daleką drogę – pisząc niby wciąż o tym samym – przeszedł Maciej Robert od debiutu

Autor nie jest niewinny (Maciej Jakubowiak)

Stawką uwolnienia literatury spod dyktatu autora jest otwarcie na nieprzewidywalność. Nie ma dziś pilniejszego zadania

Imperatyw życia (Magdalena Kicińska)

Kiedy ludzie porzucają swoje dotychczasowe życie i ruszają w drogę, to nic ich nie powstrzyma. Jako ludzie takie mamy zadanie: żyć – i robić wszystko, żeby to życie ratować i spędzać je godnie

Większymi literami (Paweł Kozioł)

Rutkowski potrafi w patetyczny wiersz wmontować słowa z życia codziennego, a potem niepostrzeżenie zawędrować w krajobrazy ze stosami trupów palonymi na łące. Dopiero nazywając te oscylacje, mówi się o jego poezji coś ważnego

Media

Odpadki nieustającej aktywności (Olga Drenda)

Harm van den Dorpel działa online i w świecie galerii. Te wymiary korespondują ze sobą, formy wykreowane cyfrowo często zaczynają żyć własnym trójwymiarowym życiem

Sztuka nadejdzie z przestworzy (Maciej Jakubowiak)

Kojarzone dotąd z wojskiem i policją drony mogą stać się również narzędziem artystycznej dywersji – KORESPONDENCJA Z SIECI

Muzyka

Efekt Transatlantyku (Jakub Bożek)

Jest jedna rzecz, którą wytwórnia może dać artyście. To wspólnotowa tożsamość i opowieść. A tak się złożyło, że ta opowiadana przez Transatlantyk idealnie trafiła w swój czas

Festiwal czarnych koszul (Adam Wiedemann)

Na festiwalu „Chopin i jego Europa” muzycy wyglądali, jakby przyszli prosto z domu. Na ekstrawagancję pozwolił sobie jedynie Lisiecki, który wystąpił w muszce w groszki i takichże skarpetkach. Inną widoczną modą było granie wszystkiego z nut

Kotły i fortepiany (Rafał Wawrzyńczyk)

Festiwal Kwadrofonik przyglądał się muzyce współczesnej od strony wykonawców: zarówno muzyków, jak i performerów czy twórców wideo. Jak wypadł debiut młodziutkiego rodzeństwa Warszawskiej Jesieni?

Obyczaje

Formatkowanie. Mamusie na forach (Anna Olszewska-Konopa)

Aktywność kobiet w mediach społecznościowych, na portalach tematycznych i w blogosferze można odczytywać jako próbę przełamania samotności i oddolnego zajęcia miejsca w przestrzeni społecznej. A także odczarowania świętości bycia mamą

Niebezpieczna poezja (Rafał Księżyk)

Sytuacjoniści chcieli walczyć z banalizacją, stwarzając nowe pragnienia, dziś hipnotyzuje nas machina wyspecjalizowana w ukazywaniu banału jako nowego przedmiotu pożądania

Dialektyka Zaciemnienia. Esej o biurokracji (Michał Paweł Markowski)

Jeśli jest jeden mit społeczny, który nam dzielnie towarzyszy przez ostatnie stulecie, to jest nim przekonanie, że biurokracja, choć powołana do usprawnienia ludzkiego życia, nieodwołalnie je niszczy

Sztuka

Nowoczesna lokalność (Agata Szydłowska)

Nie boję się polskości, mam do niej stosunek afirmatywny, fascynują mnie treści, jakie tworzy nasza kultura, a szerzej dynamika współczesnego życia w Polsce – rozmowa z autorem „Czterech nowoczesności”

Z daleka słychać ryki (Jakub Bożek)

Siłą dźwiękowych performansów Zorki Wollny i Anny Szwajgier są drobiazgi. Jeden dźwięk, nieważne: cichy szmer czy podniesiony głos, zmienia i zaraża wszystko wokół

Więcej niż tysiąc słów (Iwo Zmyślony)

W pracach Tobisa i Dróżdża mowa jest o nieprzystawalności języka do tego, o czym mówi – o niewydolności słowa i nadmiarowości obrazu

Zbyt cichy przemysł (Michał Libera)

„Nie słyszałem nic. Żyłem w Górnośląskim Okręgu Przemysłowym przez dwadzieścia osiem lat i nie słyszałem nic” – zapis doświadczania pejzażu dźwiękowego

Mapa i terytorium (Anka Herbut)

Tegoroczny TIFF można potraktować jako próbę mapowania polskiej fotografii. Jak daleko jej do trupa?

Teatr

Ella, ella (Paweł Soszyński)

Świetne „piosenki miłości i śmierci” Cezarego Tomaszewskiego rezygnują z dyskursu na rzecz największej dawki empatii, jaką widziałem ostatnio w teatrze

ZWROTY: Naciski i dyrektorzy (Witold Mrozek)

Coraz częściej przyłapuję kolegów dyrektorów na myśleniu spiskowym. Zwłaszcza gdy obok aktu powołania na stanowisko na półce stoją niespełnione ambicje artystyczne

Siła dzieci (Grzegorz Stępniak)

Iga Gańczarczyk buduje w „Potlaczu” rodzaj utopijnego świata, gdzie dzieci słucha się uważnie i wyciąga wnioski z tego, co mówią. Podpowiada, że być może ten prosty gest jest drogą do wyłamania się z konsumpcjonistycznego impasu

Wiersze

wiersze (Agnieszka Wolny-Hamkało)

]]>

Film

Śledztwo metafizyczne (Ludwika Mastalerz)

W całkiem już długiej historii serialowej rewolucji „Detektyw” zajmuje miejsce osobne i bez precedensu, polaryzując opinie od bezkrytycznego podziwu do szczerej niechęci

Miłosne neurozy pana Fullera (Klara Cykorz)

Bryan Fuller nie jest jedynym producentem, któremu kasowano przedwcześnie projekt za projektem – ale jest tym, który z porażki, bezsilności i neurozy uczynił główne tematy swoich dziwacznych opowieści

Industrializacja bohemy (Anna Bielak)

PISF stworzył tak komfortowe warunki dla producentów, że nie mają powodów, by szukać nowych rozwiązań. Zwłaszcza że rynek filmowy w Polsce jest bardzo płytki – mówi autor książki „Obok ekranu”

Stosunki polsko-amerykańskie (Jakub Socha)

Polscy żołnierze w filmie Łukaszewicza nie mówią: „napierdalaj”, tylko „strzelaj”. Ogólnie, to dobre chłopaki, ale – mimo że aktorzy się starają – nieciekawe, pozbawione życia

Literatura

Duchy z roku owcy (Zofia Król)

Nieco staroświecko dziś brzmiąca dziennikowa forma zderza się w „Dzienniku roku Węża” Piotra Siemiona z ogromną prędkością z tym, co ze świata najświeższe, a dopiero nieznacznie dotknięte myślą

Uziemiony astronom (Maciej Woźniak)

Ujmująca spostrzegawczość narratora „Księgi meldunkowej”, bez wytężania uwagi i napinania wrażliwości, pokazuje, jak daleką drogę – pisząc niby wciąż o tym samym – przeszedł Maciej Robert od debiutu

Autor nie jest niewinny (Maciej Jakubowiak)

Stawką uwolnienia literatury spod dyktatu autora jest otwarcie na nieprzewidywalność. Nie ma dziś pilniejszego zadania

Imperatyw życia (Magdalena Kicińska)

Kiedy ludzie porzucają swoje dotychczasowe życie i ruszają w drogę, to nic ich nie powstrzyma. Jako ludzie takie mamy zadanie: żyć – i robić wszystko, żeby to życie ratować i spędzać je godnie

Większymi literami (Paweł Kozioł)

Rutkowski potrafi w patetyczny wiersz wmontować słowa z życia codziennego, a potem niepostrzeżenie zawędrować w krajobrazy ze stosami trupów palonymi na łące. Dopiero nazywając te oscylacje, mówi się o jego poezji coś ważnego

Media

Odpadki nieustającej aktywności (Olga Drenda)

Harm van den Dorpel działa online i w świecie galerii. Te wymiary korespondują ze sobą, formy wykreowane cyfrowo często zaczynają żyć własnym trójwymiarowym życiem

Sztuka nadejdzie z przestworzy (Maciej Jakubowiak)

Kojarzone dotąd z wojskiem i policją drony mogą stać się również narzędziem artystycznej dywersji – KORESPONDENCJA Z SIECI

Muzyka

Efekt Transatlantyku (Jakub Bożek)

Jest jedna rzecz, którą wytwórnia może dać artyście. To wspólnotowa tożsamość i opowieść. A tak się złożyło, że ta opowiadana przez Transatlantyk idealnie trafiła w swój czas

Festiwal czarnych koszul (Adam Wiedemann)

Na festiwalu „Chopin i jego Europa” muzycy wyglądali, jakby przyszli prosto z domu. Na ekstrawagancję pozwolił sobie jedynie Lisiecki, który wystąpił w muszce w groszki i takichże skarpetkach. Inną widoczną modą było granie wszystkiego z nut

Kotły i fortepiany (Rafał Wawrzyńczyk)

Festiwal Kwadrofonik przyglądał się muzyce współczesnej od strony wykonawców: zarówno muzyków, jak i performerów czy twórców wideo. Jak wypadł debiut młodziutkiego rodzeństwa Warszawskiej Jesieni?

Obyczaje

Formatkowanie. Mamusie na forach (Anna Olszewska-Konopa)

Aktywność kobiet w mediach społecznościowych, na portalach tematycznych i w blogosferze można odczytywać jako próbę przełamania samotności i oddolnego zajęcia miejsca w przestrzeni społecznej. A także odczarowania świętości bycia mamą

Niebezpieczna poezja (Rafał Księżyk)

Sytuacjoniści chcieli walczyć z banalizacją, stwarzając nowe pragnienia, dziś hipnotyzuje nas machina wyspecjalizowana w ukazywaniu banału jako nowego przedmiotu pożądania

Dialektyka Zaciemnienia. Esej o biurokracji (Michał Paweł Markowski)

Jeśli jest jeden mit społeczny, który nam dzielnie towarzyszy przez ostatnie stulecie, to jest nim przekonanie, że biurokracja, choć powołana do usprawnienia ludzkiego życia, nieodwołalnie je niszczy

Sztuka

Nowoczesna lokalność (Agata Szydłowska)

Nie boję się polskości, mam do niej stosunek afirmatywny, fascynują mnie treści, jakie tworzy nasza kultura, a szerzej dynamika współczesnego życia w Polsce – rozmowa z autorem „Czterech nowoczesności”

Z daleka słychać ryki (Jakub Bożek)

Siłą dźwiękowych performansów Zorki Wollny i Anny Szwajgier są drobiazgi. Jeden dźwięk, nieważne: cichy szmer czy podniesiony głos, zmienia i zaraża wszystko wokół

Więcej niż tysiąc słów (Iwo Zmyślony)

W pracach Tobisa i Dróżdża mowa jest o nieprzystawalności języka do tego, o czym mówi – o niewydolności słowa i nadmiarowości obrazu

Zbyt cichy przemysł (Michał Libera)

„Nie słyszałem nic. Żyłem w Górnośląskim Okręgu Przemysłowym przez dwadzieścia osiem lat i nie słyszałem nic” – zapis doświadczania pejzażu dźwiękowego

Mapa i terytorium (Anka Herbut)

Tegoroczny TIFF można potraktować jako próbę mapowania polskiej fotografii. Jak daleko jej do trupa?

Teatr

Ella, ella (Paweł Soszyński)

Świetne „piosenki miłości i śmierci” Cezarego Tomaszewskiego rezygnują z dyskursu na rzecz największej dawki empatii, jaką widziałem ostatnio w teatrze

ZWROTY: Naciski i dyrektorzy (Witold Mrozek)

Coraz częściej przyłapuję kolegów dyrektorów na myśleniu spiskowym. Zwłaszcza gdy obok aktu powołania na stanowisko na półce stoją niespełnione ambicje artystyczne

Siła dzieci (Grzegorz Stępniak)

Iga Gańczarczyk buduje w „Potlaczu” rodzaj utopijnego świata, gdzie dzieci słucha się uważnie i wyciąga wnioski z tego, co mówią. Podpowiada, że być może ten prosty gest jest drogą do wyłamania się z konsumpcjonistycznego impasu

Wiersze

wiersze (Agnieszka Wolny-Hamkało)

]]>
Fri, 04 Sep 2015 00:00:00 +0200
<![CDATA[Numer 2015/166]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2015/166

Film

Wewnętrzna egzema (Anka Herbut)

„Reality” Quentina Dupieux to kino o kinie. Pełen cytatów i samozwrotnych odniesień dyskurs filmowy pokruszony na kawałki. Ekspansywne marzenie o kreowaniu równoległych światów

Morderstwo tępym narzędziem (Darek Arest)

Do „Nieracjonalnego mężczyzny” dobrze pasowałaby inwektywa, że to „krótkometrażówka rozciągnięta do pełnego metrażu”. Tyle że zwykle stosuje się ją do przeciągniętych ćwiczeń stylistycznych, a film Allena jest stylu wręcz pozbawiony

To nie jest film erotyczny (Kuba Mikurda)

„Kiedy robisz film, jesteś jak czarnoksiężnik z krainy Oz albo szaman, który prowadzi narkotyczny rytuał – wprowadzasz ludzi w zbiorowy sen” – mówi autor „Love”

Bańka mydlana (Piotr Mirski)

„Love” to film zaskakująco ludzki: bohaterowie są kimś więcej niż pożądanym lub pożądającym mięsem. Noé pozwala im prowadzić długie rozmowy, wałęsać się bez celu po ulicy, po prostu: być. Chyba ich lubi

Literatura

Tomograf w gębie (Maciej Woźniak)

Na książkę Bronki Nowickiej składa się czterdzieści parę niewielkich próz, gęsto unerwionych, momentami wręcz przeczulonych, na tyle poetyckich, że do zmiany w wiersze pewnie wystarczyłaby zmiana zapisu – na poszarpany z prawej

Obraz Rosji z fikcją w oku (Łukasz Żurek)

Pomerantsev pokazuje w „Jądrze dziwności”, że w XXI wieku niepotrzebna jest filozoficzno-polityczna wizja władcy, aby mogło powstać państwo totalitarne. Wystarczy kilka niepozornych komunałów zaczerpniętych z francuskiej filozofii i trochę korporacyjnego żargonu

Muzyka

MUZYKA 2.1: Piotr Peszat (Jan Topolski)

„Gdyby Ziemia była plackiem z jagodami, moja muzyka byłaby łatwiejsza w odbiorze”  – zadeklarował w tytule jednego ze swoich studenckich referatów Piotr Peszat. Zapamiętajmy to nazwisko

Pięć książek nie o muzyce (Tomasz Swoboda)

Topos niewyrażalności muzyki najczęściej prowadzi do banalnej figury pisarza oniemiałego w zachwycie. Czy ratunkiem jest jedynie ucieczka w muzykologiczny żargon? Może książki o muzyce nie powinny w ogóle być o muzyce

Prol artystą (Dariusz Dudziński)

Zbliżający się koncert w Łodzi będzie drugim polskim występem The Fall, jednak wszyscy, którzy widzieli ich pięć lat temu na OFF Festivalu, zapytani o tamten koncert, nie wiedzieć czemu nabierają wody w usta albo zmieniają temat rozmowy

Czy słyszysz dobrze? (Piotr Kowalczyk)

Żeby „poprawnie odbierać” muzykę eksperymentalną, nie musimy dokładnie rozumieć zdarzeń muzycznych, których jesteśmy świadkami. Dlatego podobało mi się to, że nad festiwalem Sanatorium Dźwięku w Sokołowsku unosiła się momentami aura błogosławionej ignorancji

Obyczaje

Od metro do retro (Adam Kruk)

Mężczyźni, którzy dwie dekady temu wydawaliby pieniądze na kosmetyki i ciuchy, dziś ubrania chętnie zrzucają, odsłaniając ciała upozowane na instagramowych selfies w estetyce znanej ze stron pornograficznych

Prawda administrowana (Krzysztof Żółtański)

Czym byłaby europejska kultura bez ciągłego niespełnienia i frustracji, tych wymyślnych zarzutów wobec świata, że nie spełnia obietnic co do prawdziwego życia? Tego nie trzeba już sobie wyobrażać, wystarczy się rozejrzeć

Sztuka

Dobry artysta (Stach Szabłowski)

Czy dobry artysta Krzysztof Wodiczko robi dobrą sztukę? I czy sztuka jest w ogóle naturalnym środowiskiem dla dobrego artysty?

Metalowy spadek (Karol Sienkiewicz)

Mija 50 lat od I Biennale Form Przestrzennych w Elblągu, imprezy-legendy. Dlaczego obcowanie z tym, co po niej pozostało, sprawia zawód?

Teatr

Ile można dekonstruować romantyczne mity? (Arek Gruszczyński)

Sztuki performatywne mają doskonałe narzędzia do tego, żeby uczyć rozumienia globalnych mechanizmów, a nie ekscytowania się terapeutyczną funkcją mitologii

PROJEKT SPEKTAKL: Suflerka (Mateusz Węgrzyn)

Są takie teksty Demirskiego, Masłowskiej, których zmieniać nie można, bo są jak zapis nutowy. Trudno się ich nauczyć, ale raz zapamiętane zostają w pamięci

Wiersze

wiersze (Rafał Skonieczny)

]]>

Film

Wewnętrzna egzema (Anka Herbut)

„Reality” Quentina Dupieux to kino o kinie. Pełen cytatów i samozwrotnych odniesień dyskurs filmowy pokruszony na kawałki. Ekspansywne marzenie o kreowaniu równoległych światów

Morderstwo tępym narzędziem (Darek Arest)

Do „Nieracjonalnego mężczyzny” dobrze pasowałaby inwektywa, że to „krótkometrażówka rozciągnięta do pełnego metrażu”. Tyle że zwykle stosuje się ją do przeciągniętych ćwiczeń stylistycznych, a film Allena jest stylu wręcz pozbawiony

To nie jest film erotyczny (Kuba Mikurda)

„Kiedy robisz film, jesteś jak czarnoksiężnik z krainy Oz albo szaman, który prowadzi narkotyczny rytuał – wprowadzasz ludzi w zbiorowy sen” – mówi autor „Love”

Bańka mydlana (Piotr Mirski)

„Love” to film zaskakująco ludzki: bohaterowie są kimś więcej niż pożądanym lub pożądającym mięsem. Noé pozwala im prowadzić długie rozmowy, wałęsać się bez celu po ulicy, po prostu: być. Chyba ich lubi

Literatura

Tomograf w gębie (Maciej Woźniak)

Na książkę Bronki Nowickiej składa się czterdzieści parę niewielkich próz, gęsto unerwionych, momentami wręcz przeczulonych, na tyle poetyckich, że do zmiany w wiersze pewnie wystarczyłaby zmiana zapisu – na poszarpany z prawej

Obraz Rosji z fikcją w oku (Łukasz Żurek)

Pomerantsev pokazuje w „Jądrze dziwności”, że w XXI wieku niepotrzebna jest filozoficzno-polityczna wizja władcy, aby mogło powstać państwo totalitarne. Wystarczy kilka niepozornych komunałów zaczerpniętych z francuskiej filozofii i trochę korporacyjnego żargonu

Muzyka

MUZYKA 2.1: Piotr Peszat (Jan Topolski)

„Gdyby Ziemia była plackiem z jagodami, moja muzyka byłaby łatwiejsza w odbiorze”  – zadeklarował w tytule jednego ze swoich studenckich referatów Piotr Peszat. Zapamiętajmy to nazwisko

Pięć książek nie o muzyce (Tomasz Swoboda)

Topos niewyrażalności muzyki najczęściej prowadzi do banalnej figury pisarza oniemiałego w zachwycie. Czy ratunkiem jest jedynie ucieczka w muzykologiczny żargon? Może książki o muzyce nie powinny w ogóle być o muzyce

Prol artystą (Dariusz Dudziński)

Zbliżający się koncert w Łodzi będzie drugim polskim występem The Fall, jednak wszyscy, którzy widzieli ich pięć lat temu na OFF Festivalu, zapytani o tamten koncert, nie wiedzieć czemu nabierają wody w usta albo zmieniają temat rozmowy

Czy słyszysz dobrze? (Piotr Kowalczyk)

Żeby „poprawnie odbierać” muzykę eksperymentalną, nie musimy dokładnie rozumieć zdarzeń muzycznych, których jesteśmy świadkami. Dlatego podobało mi się to, że nad festiwalem Sanatorium Dźwięku w Sokołowsku unosiła się momentami aura błogosławionej ignorancji

Obyczaje

Od metro do retro (Adam Kruk)

Mężczyźni, którzy dwie dekady temu wydawaliby pieniądze na kosmetyki i ciuchy, dziś ubrania chętnie zrzucają, odsłaniając ciała upozowane na instagramowych selfies w estetyce znanej ze stron pornograficznych

Prawda administrowana (Krzysztof Żółtański)

Czym byłaby europejska kultura bez ciągłego niespełnienia i frustracji, tych wymyślnych zarzutów wobec świata, że nie spełnia obietnic co do prawdziwego życia? Tego nie trzeba już sobie wyobrażać, wystarczy się rozejrzeć

Sztuka

Dobry artysta (Stach Szabłowski)

Czy dobry artysta Krzysztof Wodiczko robi dobrą sztukę? I czy sztuka jest w ogóle naturalnym środowiskiem dla dobrego artysty?

Metalowy spadek (Karol Sienkiewicz)

Mija 50 lat od I Biennale Form Przestrzennych w Elblągu, imprezy-legendy. Dlaczego obcowanie z tym, co po niej pozostało, sprawia zawód?

Teatr

Ile można dekonstruować romantyczne mity? (Arek Gruszczyński)

Sztuki performatywne mają doskonałe narzędzia do tego, żeby uczyć rozumienia globalnych mechanizmów, a nie ekscytowania się terapeutyczną funkcją mitologii

PROJEKT SPEKTAKL: Suflerka (Mateusz Węgrzyn)

Są takie teksty Demirskiego, Masłowskiej, których zmieniać nie można, bo są jak zapis nutowy. Trudno się ich nauczyć, ale raz zapamiętane zostają w pamięci

Wiersze

wiersze (Rafał Skonieczny)

]]>
Fri, 21 Aug 2015 00:00:00 +0200
<![CDATA[Numer 2015/165]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2015/165

Film

Resztki (Jakub Socha)

Andersson jak nikt inny we współczesnym kinie umie pokazać absurdalność ludzkich zachowań, ale nie zadowala go tworzenie z nich skeczy, które miałyby służyć rozładowaniu napięcia. Podczas oglądania jego filmów śmiech staje w gardle

Handel ludźmi nie jest żadnym sekretem (Adam Kruk)

Mamy ogromny problem z tożsamością narodową – po odrzuceniu dziedzictwa Majów, nie wiadomo, na czym ją budować – mówi gwatemalski reżyser, Jayro Bustamante, autor filmu „Ixcanul – wulkan”, docenionego na Berlinale oraz w Krakowie

Nadmiar obrazów (Witold Mrozek)

„Amy” wzrusza. Jakoś tak jest, że znajomość końca raczej wzmacnia niż osłabia efekt. Jak w wiele razy obejrzanym melodramacie

Nana jest zwierzęciem (Harun Farocki i Kaja Silverman)

W „Żyć własnym życiem” Nana mówi: „Do widzenia. Przecież już panu mówiłam”. Mężczyzna odpowiada: „Nie jest pani miła. Zafundowałem pani bilet”. Nana odparowuje: „Tak bywa”. Za pomocą tych kilku drobiazgów Godard mówi nam wszystko, co powinniśmy wiedzieć

Literatura

W promieniu czterdziestu tysięcy kilometrów żywej duszy (Urszula Honek)

Magdalena Bielska jest obserwatorką mieszkańców „Czarnej wyspy”. Trudno znaleźć w tej poezji osobiste wyznanie – ukrywa się pod opowiedzianymi historiami. Częściej niż w poprzednich tomach pojawia się ironia

Myśl poszukująca (Bartosz Działoszyński)

Nie wolno ulec przekonaniu, że cała dotychczasowa historia myślenia pracowała na punkt teraźniejszy. Dlaczego? Odpowiedź jest banalna: bo za chwilę myślenie dzisiejsze będzie myśleniem wczorajszym

Rosyjski drive (Dariusz Sośnicki)

„Lato w Baden” nie wzbudziło zainteresowania. Sytuacja zmieniła się u progu nowego wieku, kiedy na książkę Cypkina trafiła Susan Sontag. Wkrótce ukazało się wydanie z jej entuzjastyczną przedmową i wyruszyło w tryumfalny marsz przez literackie salony

Media

Kartografia wyobraźni (Mirosław Filiciak)

Mapa ułatwia nawigację na ekranie, ale sama też pozostaje ekranem. Chyba właśnie dlatego wciąż jest tak istotnym medium, relatywnie niezmiennym, choć zmienia się cały ekosystem, w którym funkcjonuje

Bezsilność w obrazach (Marzena Falkowska)

Choć „Freshman Year” nie epatuje drastycznymi szczegółami, a do gwałtu ostatecznie nie dochodzi, osoby mające za sobą podobne bolesne doświadczenia powinny podejść do gry ze szczególną ostrożnością

Muzyka

Takie czasy (Jakub Bożek)

Tegoroczny OFF obfitował w piękno i dobro, czasami dla niepoznaki przebrane za zło i brzydotę. To pozwalało nie przejmować się kilkoma nieudanymi koncertami gwiazd

Obyczaje

24/7. Era bezsenności (Jonathan Crary)

Nie ma nic dziwnego w tym, że obserwujemy systematyczne redukowanie czasu snu, jeśli wziąć pod uwagę, o jaką ekonomiczną stawkę toczy się gra – przedpremierowy fragment książki „24/7”

Sztuka

Zakaz spożywania (Iwo Zmyślony)

Jeżeli jakiś bezdomny ukradnie coś bezdomnemu, to nie ma policji, która go będzie ścigać, ani adwokata, który go wybroni. Dlatego ich relacje muszą być oparte na ścisłej współpracy i zaufaniu. To mi odpowiada

Powrót do artystycznej biedy (Monika Stelmach)

Artystów zalicza się do elity intelektualnej, więc w hierarchii społecznej są dość wysoko, jednak nasz status ekonomiczny jest żenująco niski. Libera jest światowej klasy artystą, ale zdarza mu się nie mieć za co żyć – mówi liderka Obywatelskiego Forum Sztuki Współczesnej

Zjedzeni przez murale (Olga Drenda)

Street art funkcjonował przez długi czas w publicznej debacie jako zjawisko czysto estetyczne, fajne i w tej fajności naskórkowe. Głosy krytyczne, takie jak książka Frąckiewicza, słychać dopiero od niedawna

Sztuka, Holokaust i dyplomacja (Karol Sienkiewicz)

Od lat trwa dyskusja o tym, co wolno artystom, a czego nie wolno, gdy podejmują temat Holokaustu. Tym razem powodem do utarczek stała się wystawa w Mocaku

Pojazd (Karol Sienkiewicz)

Pod zamkiem krzyżackim w Świeciu pojawił się wrak autobusu. W kilkanaście dni zmienił się w białe widmo – arkę, którą traktor przeciągnął na rynek miasteczka. Przedsięwzięcie firmował Paweł Althamer i lokalny dom kultury

Bez tytułu (Anka Herbut)

Odważna decyzja Kuśmirowskiego o niepodpisywaniu żadnej z prac na wystawie „Palindrom”, nadała im wszystkim równy status. Ma to jednak swoją cenę

Teatr

Słońce jest czarne, jest czarne, jest czarne (Agnieszka Wolny-Hamkało)

„Czarne słońce” IP Group to nie słuchowisko, raczej socjopatyczne zdarzenie estetyczne z elementami kina 4D, symulator podróży. Odcięcie od niektórych bodźców tworzy sytuację baśniowej zabawy, spirytystycznego seansu

Wiersze

wiersze (Rafał Rutkowski)

]]>

Film

Resztki (Jakub Socha)

Andersson jak nikt inny we współczesnym kinie umie pokazać absurdalność ludzkich zachowań, ale nie zadowala go tworzenie z nich skeczy, które miałyby służyć rozładowaniu napięcia. Podczas oglądania jego filmów śmiech staje w gardle

Handel ludźmi nie jest żadnym sekretem (Adam Kruk)

Mamy ogromny problem z tożsamością narodową – po odrzuceniu dziedzictwa Majów, nie wiadomo, na czym ją budować – mówi gwatemalski reżyser, Jayro Bustamante, autor filmu „Ixcanul – wulkan”, docenionego na Berlinale oraz w Krakowie

Nadmiar obrazów (Witold Mrozek)

„Amy” wzrusza. Jakoś tak jest, że znajomość końca raczej wzmacnia niż osłabia efekt. Jak w wiele razy obejrzanym melodramacie

Nana jest zwierzęciem (Harun Farocki i Kaja Silverman)

W „Żyć własnym życiem” Nana mówi: „Do widzenia. Przecież już panu mówiłam”. Mężczyzna odpowiada: „Nie jest pani miła. Zafundowałem pani bilet”. Nana odparowuje: „Tak bywa”. Za pomocą tych kilku drobiazgów Godard mówi nam wszystko, co powinniśmy wiedzieć

Literatura

W promieniu czterdziestu tysięcy kilometrów żywej duszy (Urszula Honek)

Magdalena Bielska jest obserwatorką mieszkańców „Czarnej wyspy”. Trudno znaleźć w tej poezji osobiste wyznanie – ukrywa się pod opowiedzianymi historiami. Częściej niż w poprzednich tomach pojawia się ironia

Myśl poszukująca (Bartosz Działoszyński)

Nie wolno ulec przekonaniu, że cała dotychczasowa historia myślenia pracowała na punkt teraźniejszy. Dlaczego? Odpowiedź jest banalna: bo za chwilę myślenie dzisiejsze będzie myśleniem wczorajszym

Rosyjski drive (Dariusz Sośnicki)

„Lato w Baden” nie wzbudziło zainteresowania. Sytuacja zmieniła się u progu nowego wieku, kiedy na książkę Cypkina trafiła Susan Sontag. Wkrótce ukazało się wydanie z jej entuzjastyczną przedmową i wyruszyło w tryumfalny marsz przez literackie salony

Media

Kartografia wyobraźni (Mirosław Filiciak)

Mapa ułatwia nawigację na ekranie, ale sama też pozostaje ekranem. Chyba właśnie dlatego wciąż jest tak istotnym medium, relatywnie niezmiennym, choć zmienia się cały ekosystem, w którym funkcjonuje

Bezsilność w obrazach (Marzena Falkowska)

Choć „Freshman Year” nie epatuje drastycznymi szczegółami, a do gwałtu ostatecznie nie dochodzi, osoby mające za sobą podobne bolesne doświadczenia powinny podejść do gry ze szczególną ostrożnością

Muzyka

Takie czasy (Jakub Bożek)

Tegoroczny OFF obfitował w piękno i dobro, czasami dla niepoznaki przebrane za zło i brzydotę. To pozwalało nie przejmować się kilkoma nieudanymi koncertami gwiazd

Obyczaje

24/7. Era bezsenności (Jonathan Crary)

Nie ma nic dziwnego w tym, że obserwujemy systematyczne redukowanie czasu snu, jeśli wziąć pod uwagę, o jaką ekonomiczną stawkę toczy się gra – przedpremierowy fragment książki „24/7”

Sztuka

Zakaz spożywania (Iwo Zmyślony)

Jeżeli jakiś bezdomny ukradnie coś bezdomnemu, to nie ma policji, która go będzie ścigać, ani adwokata, który go wybroni. Dlatego ich relacje muszą być oparte na ścisłej współpracy i zaufaniu. To mi odpowiada

Powrót do artystycznej biedy (Monika Stelmach)

Artystów zalicza się do elity intelektualnej, więc w hierarchii społecznej są dość wysoko, jednak nasz status ekonomiczny jest żenująco niski. Libera jest światowej klasy artystą, ale zdarza mu się nie mieć za co żyć – mówi liderka Obywatelskiego Forum Sztuki Współczesnej

Zjedzeni przez murale (Olga Drenda)

Street art funkcjonował przez długi czas w publicznej debacie jako zjawisko czysto estetyczne, fajne i w tej fajności naskórkowe. Głosy krytyczne, takie jak książka Frąckiewicza, słychać dopiero od niedawna

Sztuka, Holokaust i dyplomacja (Karol Sienkiewicz)

Od lat trwa dyskusja o tym, co wolno artystom, a czego nie wolno, gdy podejmują temat Holokaustu. Tym razem powodem do utarczek stała się wystawa w Mocaku

Pojazd (Karol Sienkiewicz)

Pod zamkiem krzyżackim w Świeciu pojawił się wrak autobusu. W kilkanaście dni zmienił się w białe widmo – arkę, którą traktor przeciągnął na rynek miasteczka. Przedsięwzięcie firmował Paweł Althamer i lokalny dom kultury

Bez tytułu (Anka Herbut)

Odważna decyzja Kuśmirowskiego o niepodpisywaniu żadnej z prac na wystawie „Palindrom”, nadała im wszystkim równy status. Ma to jednak swoją cenę

Teatr

Słońce jest czarne, jest czarne, jest czarne (Agnieszka Wolny-Hamkało)

„Czarne słońce” IP Group to nie słuchowisko, raczej socjopatyczne zdarzenie estetyczne z elementami kina 4D, symulator podróży. Odcięcie od niektórych bodźców tworzy sytuację baśniowej zabawy, spirytystycznego seansu

Wiersze

wiersze (Rafał Rutkowski)

]]>
Fri, 07 Aug 2015 00:00:00 +0200
<![CDATA[Numer 2015/164]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2015/164

Film

Animator. Czysta kreacja (Jakub Socha)

W czasach, gdy festiwale coraz bardziej się profesjonalizują, stają się częścią przemysłu, na Animatorze udaje się zachować bezpretensjonalną kinofilską atmosferę.

Nieoczekiwane przymierza (Grzegorz Stępniak)

Wciąż można zarzucić twórcom „Orange is the New Black”, że ukazują momentami więzienie jako beztroską licealną zabawę, która sprawia, że aż chce się odsiadywać tam wyrok. W trzeciej serii dokonują jednak nagłej i udanej politycznie wolty

Inkubator Nowych Horyzontów (Adam Kruk)

Od wielu lat mówi się o zasługach festiwalu w krzewieniu rodzimej kinofilii. Tegoroczna edycja dowodzi, że udaje mu się wpływać nie tylko na widzów, ale i na filmowców

Literatura

Eksperyment (Agnieszka Sowińska)

„Przez ostatnie lata mamy do czynienia ze swego rodzaju grą w polskim środowisku literackim: różni pisarze wydają kryminały, które są gdzieś obok ich głównej twórczości literackiej” – rozmowa z autorami „Tajemnicy Domu Helclów”

Z kamerą i mikrofonem w rewolucyjnym państwie poezji (Dariusz Sośnicki)

Kornhauserowi chodzi o stanięcie poza wierszem, tą znaczącą konfiguracją słów, miejscem na mapie świata, opatrzonym sygnaturą poety. Prawdy, do której dąży, nie można doświadczyć tam, gdzie znaczenie sprawuje już swoje rządy

Polska w cieniu (Karol Maliszewski)

Paradoksalne myśli przychodzą człowiekowi do głowy na prowincjonalnych festiwalach. O jakiej prowincji mowa, o jakim cieniu, skoro stoimy w pełnym blasku, będąc gdzieś blisko istotnych, poruszających do głębi działań?

Media

Ostatni dzień na ziemi (Maciej Jakubowiak)

Jak wiele razy w kończącej się ostatecznie dzisiaj ludzkiej historii zamiast potraktować poważnie sygnały zagrożenia, urządziliśmy sobie z nich zabawę. KORESPONDENCJA Z SIECI o sieciach neuronowych

Komu wszczepią czipy (Aleksandra Przegalińska)

O nastaniu Nowego Porządku Świata mówi wiele świadectw. Jednym z nich jest wszechobecny czip wszczepiany pod ludzką skórę oraz powszechna inwigilacja właścicieli owej skóry

Już tu jesteśmy (Tomasz Stawiszyński)

Kultura terapeutyczna każe wierzyć, że nasze osobiste doświadczenia są dokumentami pierwszej wagi. Nic dziwnego, że stajemy się łatwym obiektem rozmaitych politycznych i marketingowych działań. O dwuznacznym podejściu do prywatności

Muzyka

Wypełnianie fabryk dźwiękiem (Jakub Bożek)

Dobra wiadomość jest taka, że w Łodzi, jak w latach 90., znów się sporo dzieje. Zła: łódzka scena muzyczna prawdopodobnie przeżyła już swoje dni populistycznej chwały i jest skazana na peryferyjną egzystencję

Ludzkie, pozaludzkie (Olga Drenda)

Holly Herndon jako jedna z niewielu postaci współczesnej muzyki uchwyciła moment, w którym rzeczywistość weszła na transhumanistyczny poziom, a ludzie stali się prawie zrośnięci ze swoimi urządzeniami

Galaktyczny zwiad (Jakub Bożek)

Debiutancki minialbum duetu Ciemnogrody można potraktować jako zapowiedź czegoś naprawdę znakomitego. Ich piosenki to idealnie wyważona mieszanka melancholii i euforii

Obyczaje

Dosyć włosizmu! (Sebastian Smoliński)

My, łysiejący, wiemy, jak dużym szokiem jest dla mężczyzny świadomość rychłej utraty włosów. Można się na to psychicznie przygotować, studiując rodzinne albumy: jeśli czterech wujków ze strony mamy zaczęło łysieć gdzieś w okolicach matury, to masz małą szansę, że twój zarost przetrwa koniec studiów

Nieoczekiwana zmiana miejsc (Bartosz Żurawiecki)

Shereen El Feki, autorki książki „Seks i cytadela”, stawia pytanie, czy Arabska Wiosna stanie się również zarzewiem rewolucji seksualnej na miarę tej, jaką Europa i Ameryka urządziły sobie w roku 1968

Sztuka

Sto tysięcy bezdomnych (Iwo Zmyślony)

Imigranci czy bezdomni są dla mnie ksenologami, ponieważ wiedzą, co to znaczy być obcym i mogą nas tego nauczyć. Sztuka może ich wiedzę gromadzić i przenosić. Temu właśnie służą moje instrumenty

Zwrot ku teraz (Karol Sienkiewicz)

Wystawa „Papież awangardy” poświęcona Tadeuszowi Peiperowi to wielopoziomowy wykład o historii polskiej awangardy i jej międzynarodowych koneksjach. Ostatnie słowo ma jednak Charlie Chaplin

Teatr

PROJEKT SPEKTAKL: Reżyser światła (Mateusz Węgrzyn)

Ciekawi mnie sytuacja, w której światło ma swoją dramaturgię, charakter, a nawet jest osobnym bohaterem. Chciałbym, żeby ludzie częściej zwracali uwagę