Temat numeru: Zagajewski: reszta, żal (Paweł Próchniak): Czy poezja może dziś pozwolić sobie na prostoduszność wzruszenia, na oddech zwykłej składni? Czy można pogodzić „Czerwone maki i czarny śnieg” – czerwone maki pijące polską krew i czarny śnieg nowoczesnej metafory? Zagajewski sądzi, że tak

Tylko w PUDELICIE odkrywamy tajemne więzi między divami kultury!

Tym razem wycieczka w przeszłość i to dość odległą, bo w czasy dzieciństwa. Wracam do lektury z wczesnej młodości, która choć niezbyt dobrze wytrzymuje próbę czasu, jest intrygująca

Szczytem bezczelności są „Gwiezdne Wojny”. Statki kosmiczne strzelają laserami a naokoło głowy wybuchy w Dolby Surround. System Pro Logic okazuje się No Logic, jako że w przestrzeni kosmicznej nie ma dźwięku, bo nie istnieje ośrodek, w którym poruszałyby się fale

Czarny kryminał spod znaku Melville'a stał się u kresu swej ewolucji kryminałem „sinobłękitnym”. W jego filmach czarno-białych – „Milczeniu morza”, „Szpiclu” czy „Drugim oddechu” – trudno wskazać sceny, które rozgrywałaby się w pełnym słońcu; sceny plenerowe ogarnia monochromatyczna szarość

Kino aż roi się od błędów. Tenisówki na nogach antycznego legionisty to standard. Są jednak również błędy mniej oczywiste: błąd ideologiczny, teorii, rzemiosła, rutyny, zamieszkania, urodzenia, obsady, spojrzenia, semantyczny, czy z roztargnienia

W swoim najnowszym filmie, pod wieloma względami podobnym do wspaniałego „Prestiżu”, Christopher Nolan tłumaczy niepokojący i fascynujący alfabet „śnienia” na język kryminalnej zagadki

Polskiemu widzowi wychowanemu na szarościach „Eroiki” Munka i „kina moralnego niepokoju” wieloznaczny świat ambiwalentnych postaw z punktu widzenia czeskich pieleszy nie powinien wydać się szczególnie obcy

Czy poezja może dziś pozwolić sobie na prostoduszność wzruszenia, na oddech zwykłej składni? Czy można pogodzić „Czerwone maki i czarny śnieg” – czerwone maki pijące polską krew i czarny śnieg nowoczesnej metafory? Zagajewski sądzi, że tak

Alfred Borowicz, Marian Majerowicz, Tomasz Miedziński, Dawid Ringiel i inni opowiadają o swoich rodzinnych mieszkaniach w sztetlach lub na wsi

O tym, jak silna była osobowość Brunona Jasieńskiego, niech świadczy wpis w dzienniku Jana Lechonia kilka lat po śmierci poety: „Jasieński to snob o wyglądzie pederasty, i piąta woda po Siewierianinie”

Architektura jest labiryntem, w którym zagubienie przybrało dwojaką formę. Wewnętrzną, jako że nie wiemy, która z dróg może nas zaprowadzić na zewnątrz. Zewnętrzną, jako że nie mamy pewności, czy doświadczamy architektury

Przypominamy rozmowę z udziałem Tomasza Cyza, Juliusza Kurkiewicza, Andy Rottenberg, Tadeusza Sobolewskiego i Jakuba Sochy, która odbyła się na urodzinach „Dwutygodnika” na Chłodnej 25

Wenecka wystawa „Luce e movimento” jest – jak pisze w katalogu jej kurator i dyrektor Signum Foundation Palazzo Donà, Grzegorz Musiał – „wystawą-hołdem dla sztuki kinetycznej”. Sztuki, która od ponad pięćdziesięciu lat rozbudza wszystkie zmysły człowieka – nie tylko wzrok

Cztery przedstawienia Strzępki i Demirskiego pokazane podczas letniego przeglądu w Teatrze Rozrywki w Chorzowie udowadniają, że w ich teatrze realizuje się par excellence idea debaty publicznej rozumianej jako poważna rozmowa na poważne tematy

Co wybrać z nowej oferty? Jakie tytuły i twórców wskazać? A może by tak przedłużyć urlop?

Temat numeru: Alfabet Lecha Majewskiego (Maciej Stasiowski): Lech Majewski był jednym z bohaterów 4. festiwalu DWA BRZEGI w Kazimierzu Dolnym i Janowcu. Oto najważniejsze momenty jego dotychczasowej twórczości w „alfabetycznym” skrócie

Tylko tutaj: kanapowa menażeria Marcina Króla!

Lech Majewski był jednym z bohaterów 4. festiwalu DWA BRZEGI w Kazimierzu Dolnym i Janowcu. Oto najważniejsze momenty jego dotychczasowej twórczości w „alfabetycznym” skrócie. Nowy cykl „Dwutygodnika”!

Grzegorz Królikiewicz jest reżyserem politycznym w tym sensie, że zawsze, z pasją, na granicy furii, bada zniewolenie: przez społeczeństwo, partię, rodzinę, religię. Państwo to system zamknięty, jednostka jest jego wykastrowanym więźniem

Konkurs filmów o sztuce był w tym roku gwoździem programu ENH. Spośród kilku wspaniałych filmów jury wybrało dokument o tokijskiej scenie awangardowej „I tak nie zależy nam na muzyce”. Szaleli za nim też widzowie. Słusznie

Wbrew szyderczym uwagom Szymona Hołowni, który uważa, że z ateistami można rozmawiać tylko o wierze, polscy ateiści wolą rozprawiać o Kościele, społeczeństwie i polityce. Choć rzadko odkrywają Amerykę, na pewno nie  przynudzają

Powściągliwość Wilhelma Dichtera tym razem się nie sprawdza. Powieść „Lekcja angielskiego” pozostawia gigantyczny niedosyt

Komiksowe pamiętniki i zapiski tylko pozornie są spontaniczne, niepełne i stworzone przez przypadek. O tym, że świetnie sprawdzają się jako pełnowartościowe dzieła sztuki obrazkowej przekonamy się, czytając „Dziennik podróżny” Craiga Thompsona

Pięć prostych fletów blokowych z gruszkowego drewna produkcji szwajcarskiej KUNg i niemieckiej Mollenhauer – sopran B (najmniejszy 30 cm) i C, alt F, tenor C, bas F 1m – sprzężenia, muzyka entropii, klon, palisander, nabudowuje się i rozsypuje

Dziś mamy inny stosunek do czasu. To jest inny, polifoniczny odbiór rzeczywistości – poszatkowanie czasu i percepcji. Nie można z tym dyskutować, taka jest już natura świata, związana ze zmianą stosunku do czasu i do własnej koncentracji

Karpowicz pisał wiele tekstów specjalnie dla radia. Ale jego teatr to nie tylko, czy nie po prostu teatr radiowy. Logika radia rządzi wszystkimi jego tekstami dla teatru. Każe myśleć o słuchowisku jako teatrze i teatrze jako słuchowisku

Kino bez prądu nie działa. Gazeta w internecie też nie bardzo. Wyobraźcie sobie teraz teatr bez projekcji albo operę przy świecach. Nie ma szans

Temat numeru: Dwa brzegi kina (rozmowa z Grażyną Torbicką): Festiwal robi się po to, żeby widz zapomniał, że jest w kinie – na dodatek w kinie, którego w tym miejscu nie ma – tak jak w Kazimierzu, gdzie nie istnieje stałe kino

„Wszystkie poranki świata” Pascala Quignarda są napisana muzyką i malarstwem, a nie literaturą, ale chyba i tak najważniejsze jest w niej to, co nienapisane

Tylko w PUDELICIE: artysta i jego zabawka!!!!

Andersson, w odróżnieniu od innych proroków apokalipsy, nie biadoli, nikogo nie wini. Woli skoncentrować się na ludziach, którzy wyciągają się sami za włosy z błota, bo wie, że może jest to i bezcelowe zajęcie, ale za to nierzadko śmieszne

Trudno odbierać serial Frosta i Lyncha na poważnie, nie sposób za to się na nim nie śmiać. Energia komiczna wytwarzana przez postaci jest naprawdę tak duża, że przysłania toczące się swoim rytmem śledztwo, a przede wszystkim pulsujące gdzieś na marginesie świata i w jego korzeniach zło

Duński reżyser Carl Th. Dreyer (1889-1968) często postrzegany jest jako twórca, który trzymał się na uboczu, z dala od innych. Jednak dość chętnie przyznawał, że byli filmowcy, którzy wywierali wpływ na jego twórczość

Wakacje to nie czas na książki łatwe i przyjemne, a już na pewno nie na lekkie! Przedstawiamy subiektywny wybór lektur na lato - grubych, trudnych, ale zawsze ciekawych. Redakcja nie ponosi odpowiedzialności za nadbagaż

Helena Muszkat, Szlomo Krystal, Irena Wygodzka i inni opowiadają o mieszkaniach swoich rodziców w dużych miastach przedwojennej Polski. W kolejnym odcinku – o mieszkaniach w sztetlach i na wsi

W czwartek, 22 lipca 2010 roku, w Puszczykowie pod Poznaniem zmarł Andrzej Falkiewicz

Typowa reklama wycieczki brzmi: „Błękitne morze, cudowne słońce, urzekająca gościnność i gorący, południowy temperament”. Do tego dochodzą oferty specjalistyczne: turystyka ekstremalna, religijna, ekoturystyka, LGBT, a nawet turystyka ubóstwa, gdzie możemy zwiedzić slumsy trzeciego świata

Od kilku dziesiątek lat podważa się tradycyjne znaczenie  oryginalności.  Kiedy sądzimy, że jesteśmy oryginalni, to oznacza to jedynie tyle, że nie znamy tych prac, które niechcąco powielamy

Festiwal robi się po to, żeby widz zapomniał, że jest w kinie – na dodatek w kinie, którego w tym miejscu nie ma – tak jak w Kazimierzu, gdzie nie istnieje stałe kino

Henry Moore, zapamiętany jako popularny twórca monumentalnych rzeźb, ma w tym roku szansę odzyskać swoje awangardowe oblicze dzięki retrospektywnej wystawie w Tate Britain

Tym razem chodzi nie tylko o „Damę”, ale o losy całego Muzeum Czartoryskich wraz z Biblioteką, których dzieje miałem szczęście śledzić bezpośrednio od roku 1949 – Zdzisław Żygulski odpowiada na felieton Marii Poprzęckiej

Obraz Leonarda da Vinci nie podróżuje dla pieniędzy, jak twierdzi profesor; każda z wystaw, na którą był wypożyczony, miała swoje uzasadnienie merytoryczne – prof. Żygulskiemu odpowiada Adam Zamoyski, Prezes Zarządu Fundacji Książąt Czartoryskich

Mottem tegorocznej 6. edycji berlińskiego Biennale jest was draußen wartet (co czeka na zewnątrz). Celem – zestawienie tego, co znajome i oswojone, z niepokojącym zewnętrzem – biedą, przemocą, odmiennością – i sprowokowanie widza do zadawania pytań o status rzeczywistości

31 spektakli, 28 teatrów, 15 krajów. I tylko 4 dni. Co to oznacza? Że nie zobaczy się wszystkiego. Niektóre wydarzenia trzeba pominąć, niejedne doświadczenia odsunąć. A jeszcze, nie daj Boże, przyjdzie deszcz

Awangarda + vis comica. Tak najkrócej można by scharakteryzować projekty Jonathana Burrowsa. Krytycy żartują, że gdyby Einstein zajmował się tańcem, to zapewne wyglądałby jak twórczość brytyjskiego choreografa

W gorące dni, niezgodne z naszym fizjologicznym i mentalnym przystosowaniem, potrzeba uczestniczenia w świecie realnych wydarzeń ulega zazwyczaj znaczącej redukcji. Mniej energochłonne jest bycie receptorem, widzem, odbiorcą, słuchaczem

Temat numeru: Nadrabianie zaległości (Bogusław Deptuła): Miał być straszny skandal i prawdziwa rewolucja. Skandalu nie ma, rewolucji też nie, ale być może zaczęła się ewolucja

Wiele napisano o Grunwaldzie. Historycy prześcigają się w barwnych opisach rycerskiej mody i niuansach zwycięskiej strategii. Niewiele mówi się jednak o tym, że pola grunwaldzkie spłynęły nie tylko krwią, ale i winem

Najsłynniejszy polski twórca haiku na samochodowym haju!!!!!!

Kolejny odcinek Shreka dowodzi, że wciąż na wszystkie inne gatunki patrzymy przez pryzmat ludzkiego. Trudno inaczej. Antropocentryzm jest tak stary, jak sam człowiek i stanowi właściwie synonim tego, co nazywamy kulturą Zachodu

Nie mam pojęcia, dlaczego Żuławski upublicznił ten pamiętniczek pisany przez biednego, skrzywdzonego mężczyznę, który tak bardzo nie potrafi sobie poradzić z odejściem Esterki, że postanowił ją po prostu zgnoić w swoim rzekomym dziele życia

W powieści „Żona Adama” Moniki Rakusy okazuje się, że bez względu na to, czy kobieta stara się postawić na swoim, czy grzecznie wykonuje przypisaną jej rolę, jest ofiarą systemu

Biografię Iwaszkiewicza Marek Radziwon zaczyna z werwą – o Ukrainie tamtych lat przeciętny czytelnik wie niewiele i opowieść pełna takich szczegółów jak zarobki buchaltera cukrownianego bardzo go cieszy. Alchemiczna mieszanka szczegółu i ogółu smakuje wybornie

Książka nagrodzona tegorocznym Pultizerem jest debiutem Paula Hardinga, do niedawna perkusisty hardrockowego zespołu. To promyk nadziei dla wszystkich, którzy trzymają w szufladzie nie odkryte dzieło

W „Miłości i sprawiedliwości” Ricoeur stara się znaleźć wąską bramę, której przekroczenie pozwalałoby uniknąć jałowej sprzeczności, zachodzącej między marnością doczesności a odłączoną od niej nadprzyrodzoną mocą miłości

W „Wozzecku” w reżyserii Calixto Bieito świat jest nędzny. Wozzeck ma chore dziecko, którym się nie zajmuje; Maria rzuca się na Tamburmajora, bo marzy o innym życiu, a może o lekarstwie dla syna. Wszyscy są źli, marni i mali. Wszyscy są winni

W projekcie „x-apartments” uczestnicy-widzowie, według wyznaczonej w danej dzielnicy trasy, odwiedzali kolejne stacje-mieszkania. W każdym z nich niewielka grupa gości była konfrontowana z zaaranżowaną sytuacją

Każda firma lub instytucja, nieważne – prywatna czy publiczna – oprócz realizowania celu, w jakim została powołana i roli jaką ma spełniać, jest po prostu społecznością ludzi próbujących coś wspólnie zrobić. Z tą świadomością łatwiej zrozumieć, że sztuka może mieć wpływ na funkcjonowanie firmy jako małej społeczności

„Dla mnie podstawową sprawą jest idea, a potem dobieram do niej odpowiednią formę. Można powiedzieć, że intelektualizmem pokrywam niedostatki warsztatu” – mówi „Dwutygodnikowi” kończący właśnie 80 lat Daniel Szczechura

Miał być straszny skandal i prawdziwa rewolucja. Skandalu nie ma, rewolucji też nie, ale być może zaczęła się ewolucja

W zbiorze designerskich projektów „Zrób to sam” Jakub Julian Ziółkowski zastanawia się, co mogłoby się stać, jeśli przedmioty zostawiłoby się samym sobie. Czy doszłoby do krzyżówek: przenikania płaszczyzn, kształtów i faktur? Poważnych mutacji w zakresie funkcji?

Ostatni berliński projekt Olafura Eliassona jest powrotem do większości wątków, które już wcześniej pojawiały się w jego twórczości i osadzeniem ich w kontekście przestrzeni miejskiej. To jednak nie miasto jest głównym bohaterem wystawy, a spoglądający na nie mieszkaniec

Kryzys nie jest czasem pożądanym, łatwym i przyjemnym. Jest zwykle czasem selekcji. Nie musi być rewolucyjny, choć warto pamiętać słowa Che Guevary: „Musisz stawać się coraz twardszym, nie tracąc czułości”

Temat numeru: Być jak Michael Cera (Kaja Klimek): Michael Cera. Styl i fryzura casual. Na zdjęciach czasem się uśmiecha, ale ogólnie to jakiś taki zagubiony, chuderlawy. Można by presuponować, że nieśmiały chłopaczyna. Nie daj się zwieść, masz przed oczyma bohatera naszych czasów

Książkę Zoé Valdés „Oddałam ci całe życie” przeczytałem przed wakacyjnym wyjazdem na Kubę. Był to najbardziej odstręczający przewodnik, jaki miałem w ręku. Okazał się fascynujący i prawdziwy

Tylko w PUDELICIE: unikatowe zdjęcia Joanny Rajkowskiej w towarzystwie Butelki!!!!

Michael Cera. Styl i fryzura casual. Na zdjęciach czasem się uśmiecha, ale ogólnie to jakiś taki zagubiony, chuderlawy, trochę posmutniały. Można by presuponować, że nieśmiały chłopaczyna. Nie daj się zwieść, oto bowiem masz przed oczyma bohatera naszych czasów

Rację miał Ed Wood, że Hollywood jeszcze przeprosi za Wellesa. Zaczęło się od Oscara, później ustanowiono nagrodę jego imienia. Teraz Coppola odświeżył cyfrowo i wprowadził ponownie do kin jego drugi film – „Jądro ciemności”

Pisarka Elif Şafak została w Turcji postawiona przed sądem za „Bękarta ze Stambułu”. Poszło o zagładę Ormian w trakcie I wojny światowej, której w Turcji wciąż nie wolno nazwać ludobójstwem

Poczucie śmierci dyszy nad bohaterem tomu opowiadań Różewicza bezustannie. Wstrząsające są opisy niemożności powrotu do życia. „Wszystko skończyło się raz na zawsze, cokolwiek będę robił, jestem martwy”

Tiziano Terzani swoim pisarstwem nie zdetronizuje Ryszarda Kapuścińskiego, ale nawet w czasie, gdy na rynku mamy prawdziwą klęskę urodzaju na literaturę faktu, Włoch jest w stanie porozstawiać innych kolegów po fachu po kątach

Jan Kott pisał, że w „Makbecie” historia pokazana jest jak koszmar, który poraża i przeraża. „I jak w koszmarze wszyscy się w nią zapadają”. W „Makbecie” Verdiego w reżyserii Krzysztofa Warlikowskiego, ten koszmar wydaje się nie mieć ani końca, ani początku

Pomysł, by madrygały Monteverdiego wykonać w barze mlecznym, wydawał się szalony, bo w tradycyjnym przecież Krakowie klasykę zwykło się grywać w koncertowych salach, ze splendorem i we fraku. A jednak idea sprawdziła się. Bilety rozeszły się jak świeże pierogi

Chciałem, żeby „Biesy” były spektaklem w jakiś sposób religijnym, ale poza chrześcijańskim paradygmatem. Chciałem zbadać, czym jest ten moment, kiedy myśl wystrzeliwuje gdzieś  w górę, w przestrzeń, gdzie już nie ma powietrza – i szuka dla niej nazw, i nazywa ją na przykład bogiem

W „Weselu hrabiego Orgaza” dokonuje się przejście przez cały XX wiek. Zaczynamy od „Święta wiosny”, potem przechodzimy w złotą erę kapitalizmu, a przez trybalny rave do czegoś, co jest rytuałem superwzmocnionym – metalu i hiperrytualnych praktyk ofiarniczych

Na wystawie w Zachęcie znajdziemy kilka „kapliczek” poświęconych konstelacji postaci znaczących dla Lebensteina. Schulz, Gombrowicz, Wat, Leonor Fini i Jeleński. Związki przyjaźni, miłości i powinowactw z wyboru są ogniwami łączącymi artystę ze światem

Pakuła sięga po teksty innych autorów oraz cytaty z różnych estetyk i konwencji, wprowadzając następne piętra scenicznej rzeczywistości. Zasada organizująca świat jego tekstów to misternie wykonany montaż

Krzysztof Garbaczewski zaczyna „Biesy” po swojemu. W spektaklu programuje postulowany niegdyś przez Spenglera upadek cywilizacji Zachodu. Na scenie nie estetyzuje chaosu, lecz chaos materializuje. Taki zabieg drażni i nie ułatwia odbioru

W spektaklu „The Truth about the Kennedys” pole powierzchni i akcji wyznacza scena obrotowa. Jej mechanizm napędza dramaturgię opowieści o losach rodziny, która stała się mitem. Spektakl Luka Percevala na Malta Festiwal w Poznaniu

„I need company” – pomyślał przed ponad dwudziestu laty flamandzki artysta Jan Lauwers i wypełnił ten brak ludźmi, z którymi tworzy do dziś. W kwietniu 2009 Needcompany po raz pierwszy wystąpiło w Polsce. Teraz w Poznaniu prezentuje trylogię „Sad Face/Happy Face”

W tym numerze jeden z tekstów jest mistyfikacją. Opowiada o dziele, które nigdy nie powstało. Kto zgadnie który? A co jeśli dzieło możliwe jest równie ważne, jak to, które powstało? Nie było pieniędzy, nie było czasu, ktoś umarł, ktoś się urodził, zmieniły się rządy, wybuchła wojna

Temat numeru: U źródła (Małgorzata Dziewulska): „Elektra” Straussa oraz „Katia Kabanowa” Janáčka ciągle nie pozwalają na łatwe przyporządkowania. Szczególnie może u nas, bo tutejsza kultura, podporządkowująca sztukę logice dziejów wspólnoty, dziwnym susem je przeskoczyła

Małgorzata Rejmer wyznaje PUDELITOWI, dlaczego nie może pisać!!!!

Kreacja Dietrich kieruje nas w stronę campu filmowego, bo obnażając konstrukcję, jaką jest kreacja filmowa i płeć, dekonstruuje także samą figurę „gwiazdy”

W sobotę rano w wieku 89 lat zmarł w Warszawie Jerzy Stefan Stawiński, reżyser, a przede wszystkim wielki scenarzysta filmowy, współtwórca Szkoły Polskiej, autor scenariuszy do takich filmów jak: „Kanał”, „Eroica” czy „Zezowate szczęście”

Krakowski Festiwal Filmowy nie uprawia rozbuchanej autoreklamy. Organizatorzy zachowują spokój, nie informują nachalnie, kogo zaprosili, co osiągnęli i jak długa jest ich lista zasług. Robią swoje – imprezę układają znakomicie

Jeden z najlepszych zeszłorocznych filmów – „Poważny człowiek” braci Coen – zakrada się na polskie ekrany podstępnie, jak koniec świata. Z niepozornym bohaterem i słowem „komedia” wyeksponowanym na plakacie

W najnowszej, znakomitej powieści Martin Amis opowiada, jak ciała przemieniają się w inne ciała. Zapisuje następujące pomiędzy jednym a drugim spojrzeniem w lustro nieodgadnione procesy, które staramy się porządkować i nazywamy biografiami

W niewielkiej książeczce „Przyszłość religii” Rorty garściami czerpie z dorobku amerykańskiego pragmatyzmu. A Vattimo nawiązuje do hermeneutyki. Obu łączy nietzscheańskie przekonanie, że „nie istnieją fakty, lecz jedynie interpretacje”

Z żalem wspominam pierwsze powieści Gretkowskiej, które mimo  płycizn intelektualnych były oryginalne, zaskakujące, wpuszczały sporo świeżego powietrza do tutejszego zaścianka. Od krytyki tego zaścianka pisarka, niestety, się uzależniła

W Polsce ukazała się właśnie ostatnia, niedokończona powieść Nabokova. Historia tej książki owiana jest aurą literackiego skandalu. Pisząc ją autor wiedział, że umiera

Ojca uratowała od niechybnej śmierci jego znajomość muzyki: był najpierw skrzypkiem, potem dyrygentem orkiestry w Auschwitz-Birkenau. Opisał to w  swojej książce „Gry oświęcimskie”

W niedzielę 13 czerwca w studiu koncertowym S1 Polskiego Radia pierwsze wykonanie w Polsce opera buffa Szymona Laksa „Zagubiona jaskółka” z 1966 roku. Poprzedzą ją dwa dzieła równie zapomnianego Karola Rathausa

„Elektra” Straussa oraz „Katia Kabanowa” Janáčka – jak dało się zobaczyć w Operze Narodowej w Warszawie – ciągle nie pozwalają na łatwe przyporządkowania. Szczególnie może u nas, bo tutejsza kultura, podporządkowująca sztukę logice dziejów wspólnoty, dziwnym susem je przeskoczyła

W Polsce muzyków posługujących się swobodnie współczesnym muzyczno-teatralnym językiem jest niewielu, tym bardziej godne podziwu są ostatnie premiery w Operze Narodowej dzieł Xenakisa, Zubel czy Nowaka

Trwają debaty wokół tego, czy camp nadal jest związany z kulturą gejowską, czy rozpłynął się w kulturze popularnej, przenikając do rytuałów wieczorów kawalerskich i do Teletubisiów

Parę tygodni temu urodziło nam się dziecko. Wyobrażasz sobie wychowanie go w XIX wieku? Bo ja nie. Co innego pisać o tamtych czasach z perspektywy sceptycznego i mimo wszystko komfortowego wieku XXI, co innego – w nich żyć

Transseksualizm nie jest już sprawą wstydliwą. Dostał swoją nazwę i reprezentacje kulturowe. Wciąż jednak przysparza wielu problemów

Campowy rodzaj obcowania ze sztuką odrzuca zwyczajowe kategorie „dobry-zły” jako niewystarczające. I proponuje nową: „rzeczy tak złych, że aż dobrych”

„Berek Joselewicz” jest w polskim teatrze kolejną próbą twórczego przetworzenia konwencji teatru Tadeusza Kantora. Brzykowi udała się rzecz niebywała, ponieważ nawiązania do teatru Kantora nie są u niego cytatem

Tego, co robi Szczawińska, nie sposób nazwać teatrem tańca, jednak żaden z reżyserów jej pokolenia nie pracuje z ciałem w tak świadomy sposób, u żadnego z nich efekty tej pracy nie są tak istotne dla całokształtu przedstawienia

Do czego służy camp? Co mu sprzyja, a gdzie udać się nie może? Jest homo czy hetero? I właściwie czym jest camp? Czyli „Dwutygodnik” przebiera się w plusz na placu w Wenecji

Temat numeru: Z opowieści polskich Żydów (2) (Anka Grupińska): Wacek Kornblum, Icchak Luden, Estera Migdalska i inni opowiadają o szkołach bundowskich w przedwojennej Warszawie

Tylko w PUDELICIE: artysta orze jak może!!!!!!!

Gdy do Krakowa zjeżdżał z Kalifornii Czesław Miłosz, Wisława Szymborska przygotowywała swoje popisowe danie: zawijane zrazy wołowe z kaszą gryczaną, podawane zawsze z zimną wódką, bo noblista wina nie pijał

Z okazji Dnia Dziecka słuchowiska „Kraków i smoki” oraz „Kremona”, z cyklu „Nowe Legendy Miejskie”. Słuchajcie!

Nauka ma nas bronić przed magicznym myśleniem, odruchami stadnymi, oddawaniem czci bożkom i zaklinaniem rzeczywistości, a sztuka właśnie ją zaklina, zamieniając każde zdanie w zaklęcie, każdy moment w święto, naddając sensu każdej czynności, każdemu obrazkowi

Smok Smoków za całokształt twórczości  Krakowskiego Festiwalu Filmowego dla Jonasa Mekasa. Wydarzeniu towarzyszy retrospektywa – tak kompletnego wyboru filmów Mekasa jeszcze w Polsce nie mieliśmy

Korytarz kina Silver Screen. Przed salą starszy Pan, w kaszkieciku, przygarbiony, wzrok wbity w klamkę. „Wchodzi Pan?” – zagaduję, bo już lekko spóźniony na seans, zdenerwowany i sam nie wiem, z której strony go wymijać. „A boję się trochę, rozumie Pan?” – odpowiada. Niestety, rozumiem

Na chwilę przed ogłoszeniem werdyktu Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni intensywnie powraca do mnie kilka tytułów – parę z  nich rezonuje, o paru wolałabym zapomnieć

Sylwia Chutnik, Bożena Keff i Dorota Masłowska posługują się drastycznym skrótem, groteską i negacją, żeby ująć w języku literatury ostatnie kilkadziesiąt lat polskiej historii, powrócić do tematu drugiej wojny i pokazać jego aktualność

Przez ostatnich sto lat kultura dorosłych stała się bardziej egalitarna, w dziecięcej wciąż króluje seksizm. W literaturze dla najmłodszych zdarzają się na szczęście wyjątki – nobliwa Pippi Pończoszanka albo cipka we własnej osobie

Wacek Kornblum, Icchak Luden, Estera Migdalska i inni opowiadają o szkołach bundowskich w przedwojennej Warszawie

Słuchając i oglądając „Opowieści Hoffmanna” pod batutą Jesusa Lopez-Cobosa i w reżyserii Roberta Carsena, jestem niewzruszony. Nawet na żywo. Owszem, to świetnie skrojone, ze znawstwem i  wyczuciem. Ale nic ponadto

To, co mnie nieprzerwanie od ponad dwóch lat urzeka podczas słuchania płyt „Polskie Radio Dzieciom”, to muzyka. Bo kto dziś pamięta, że do wierszy Tuwima muzykę komponował Witold Lutosławski albo Henryk Mikołaj Górecki. Muzykę tak słodko dziecinną

Festiwal Musica Polonica Nova to doświadczenie europejskiej „mikrohistorii”; kameralnej, lokalnej i odrobinę sentymentalnej. Punktem centralnym, ogniskującym najważniejsze tematy, style i narracje obecne na festiwalu, była muzyka Andrzeja Krzanowskiego

Socrealizm w muzyce wciąż pozostaje tematem tabu i żaden z muzycznych festiwali nie poświęcił dotąd uwagi temu zjawisku. Jego pojawienie się w ramach Musica Polonica Nova we Wrocławiu było odważną prowokacją, ale wiązało się ze sporym ryzykiem

Wybraliśmy się kiedyś na targ warzywny i ze zdziwieniem stwierdziliśmy, że pocieranie dwóch porów wytwarza skrzypiący dźwięk. W warzywach tkwi muzyka. Przecież krojenie marchewek na kuchennym stole jest także źródłem dźwięków! Staramy się po prostu te dźwięki rozwijać i organizować

Nie od razu Kraków zbudowano – i nie od razu Miesiąc Fotografii w Krakowie zdobył sobie tak silną pozycję, jak teraz. Tegoroczna edycja potwierdziła rangę krakowskiego festiwalu także na arenie międzynarodowej. Mimo klęsk żywiołowych

W „Końcówce” Beckett mówi o ogromnej potrzebie miłości, ale miłości niezaspokojonej. W hiszpańskiej inscenizacji tego dramatu Lupa pokazał, jak przekazujemy sobie jej brak

„Wszystko jest na chwilę / i wszystko jak morze” (Iwaszkiewicz). Dokładnie na dwa tygodnie zawisła okładka numeru, powstała w konkursie podczas Urodzin Dwutygodnika. Bez autografu

Temat numeru: Gorliwi kolekcjonerzy mitów (Rozmowa z Tadeuszem Sławkiem): Kiedy patrzę na to, co stało się w Polsce w ostatnim miesiącu, to wiem, że obok powszechnego wrażenia, że tworzymy jakieś „my”, powinna pojawić się ostra refleksja dotycząca tego, co owo bycie razem miałoby de facto znaczyć

Ta książka od momentu swego powstania była przedsięwzięciem nader ryzykownym – a wracanie do niej w kontekście jedzenia zdaje się wręcz nietaktowne

Wiosenny konkurs PUDELITA!!!!

Z lekkim szumem w głowie, najedzeni, wygadani – prezentujemy zdjęcia i filmy z pierwszych urodzin „Dwutygodnika” na Chłodnej 25. Było intensywnie, wyskokowo i elokwentnie. A do tego fotogenicznie. Czego chcieć więcej?

Serial „Mad men” demaskuje amerykańskie społeczeństwo jako klasowe i arystokratyczne. „Stare pieniądze”, rodzinne majątki ziemskie, korzenie sięgające pielgrzymów z Plymouth i europejskich rodów, okazują się mieć większe znaczenie niż głosi mit o demokratyczności Ameryki

Współczesna kultura masowa otoczyła Audrey Hepburn nimbem nostalgii i wzruszenia. Ja jednak, spoglądając na tę „ikonę stylu”, na tego „cudownego anioła”, dostrzegam rzeczy przerażające

Miastem, siecią jego relacji społecznych, rytmem interesowało się zarówno kino fabularne, jak i dokumentalne, gatunkowe i eksperymentalne. Z czasem kino zaczęło patrzeć na miasto bardziej sceptycznie, ale pozostało jednym z najważniejszych tematów sztuki filmowej

Ludzie trafieni przez piorun; gwiazdy pakistańskiego przemysłu filmowego; latający jogini; dwóch „idiotów”, wrzuconych w sam środek pochodu północnokoreańskiej armii żywych trupów – każdy z widzów festiwalu Planete Doc Review mógł znaleźć coś dla siebie

Książki Amosa Oza to nie tylko narodowe dramaty, wojna, religia i szalone ideologie. To opowieść o zwykłych ludziach, ich niezabliźnionych ranach i życiowych wybojach

Autobiografia Michała Głowińskiego jest opowieścią o nieusuwalnym piętnie. Autor ma tytuł do swoich obsesji – jest Żydem, ale także gejem, co również dziś stanowi połączenie gwarantujące zderzenie z homofobią i antysemityzmem

Księgarnia Shakespeare & Company przestała istnieć nagle, w ciągu kilku godzin. Pewnego dnia w 1941 roku Sylvia Beach odmówiła sprzedaży egzemplarza „Finnegans Wake” niemieckiemu oficerowi

Charakterystyczną cechą i znakiem szczególnym przynajmniej kilku znaczących utworów kompozytora Aleksandra Nowaka jest swoiste „życiopisanie”. Przed premierą opery „Sudden Rain” w Operze Narodowej przybliżamy jego muzykę

„Between” na głos i komputer Agaty Zubel nie ma tradycyjnej fabuły, akcji, libretta. Zresztą, nie ma fabuły-akcji-libretta w ogóle. To ciąg pięciu dźwiękowych obrazów, przestrzeni brzmień, wykorzystujących ludzki – kobiecy – głos oraz warstwę elektroniczną

Open source to nie tylko możliwość dostosowania oprogramowania do własnych potrzeb, lecz przede wszystkim możliwość uczenia się od osób bardziej zaawansowanych od nas

Twórczość Eltona Johna łatwo jest skrytykować za to, że jest tandetna i kiczowata. Zupełnie innej wartości nabiera, gdy ocenimy ją przez pryzmat fascynacji artysty operą, która odcisnęła piętno na wrażliwości i stylu wielu gwiazd brytyjskiej muzyki popularnej

Staram się unikać mówienia o muzyce w sposób metaforyczny, bo wielokrotnie przekonałem się, że jest to mylące albo bałamutne. Muzyka bliższa matematyce niż poezji, choć działa na nas emocjonalnie

Kiedy patrzę na to, co stało się w Polsce w ostatnim miesiącu, to wiem, że obok powszechnego wrażenia, że tworzymy jakieś „my”, powinna pojawić się ostra refleksja dotycząca tego, co owo bycie razem miałoby de facto znaczyć

Nawet jeśli uznamy, że nasi wieszcze błądzili, zapadali się we własne urazy i neurozy, że przydałoby się im parę lat terapii, to i tak w naszym spłaszczonym świecie są wzorami niesłychanej przygody egzystencjalnej

Milica Tomić, jedna z artystek zaproszonych do udziału w wystawie „Płeć? Sprawdzam!”, opowiada o socjalizmie, Jugosławii, wożeniu się w porsche z Haiderem oraz splocie polityki i prywatności

Sam obsługuję klaps i wszyscy mają świadomość, że nie jestem reżyserem na krześle w kącie, tylko siedzę fizycznie po łokcie w filmie, tak jak oni. Żadnego krzesła dla reżysera. Posiedzieć można sobie w domu

Jako prawdziwa feministka upolityczniam swoją sytuację osobistą. O ekskluzywizmie Unii Europejskiej opowiadam przez własne ciało i własną biografię – mówi autorka prac prezentowanych na wystawie „Płeć? Sprawdzam!”

Gąbkowe zmywaki, chrupki kukurydziane, nieporadne rysunki są punktami wyjścia wystawy-wystroju „Kordegardy” w nowej lokalizacji. Banał zmienia się we wciągające i niejednoznaczne wydarzenie

Formy ludzkie i zwierzęce, kobiece i męskie wymieszały się całkowicie na imponującej rozmachem, głębią i urodą wystawie Moniki Zawadzki „Anyone”

To nie zwykła „duchologia” – naiwne opowieści z kieszonkowych horrorów, romantyczne Lovecrafty czy thrillery technologiczne. Na ściągniętej z Niemiec wystawie „Nie śpią tylko duchy. O duchach i ich mediach” w toruńskim CSW, panuje duch racjonalnego badania fenomenów

Madame Bovary staje się ekstremistką uniesienia, terrorystką miłości. Jej zachowanie jest graniczne, intrygująco skrajne i perwersyjne w całkowitym przekonaniu o swoich racjach

„Dwutygodnik” to też ssak. Zasysa treści. Choćby okładkę numeru powstałą w konkursie ogłoszonym podczas Urodzin na Chłodnej 25. Wybraliśmy także dwie inne. One już wkrótce na stronie. Kultury

Temat numeru: Dobrodziejstwo przesytu (Joanna Wichowska): Szczecin, Zamek Bröllin, Berlin. Performance, taniec współczesny, akrobatyka. Improwizacja, postdramatyczność i rygorystyczna forma – relacja z dnia transgranicznego na szczecińskim „Kontrapunkcie”

Wszyscy świetnie znają ilustracje Aubreya Beardsleya do „Salome” Wilde’a, ale już mało kto wie, że był on również autorem intrygującej, niedokończonej powieści „Pod wzgórkiem”

Tylko w PUDELICIE: Bunio i Anna Baumgart z tatuażem w tle!!!!!

Słynny bal wydany w listopadzie 1966 roku przez Trumana Capote'a szybko okrzyknięto w Stanach „balem dekady”. Kto nie został na niego zaproszony – trafiał do towarzyskiego lamusa

Bohaterem „Dubla” z początku wydaje się być sam mistrz suspensu, Alfred Hitchcock. Jednak to tylko zręczny blef. Autor „Ptaków”, ten autentyczny, czy może jego sobowtór, jest jedynie punktem wyjścia, wytrychem, który uruchamia kolejne, zdwojone ze swej natury wątki

Na przeżywającej choroby wieku dziecięcego Off Plus Camerze, bogatej w potencjał, ale wciąż trapionej poważnymi organizacyjnymi wpadkami i brakiem wiernej publiczności, to Werner Herzog okazał się drogowskazem dla młodych, niezależnych twórców

Michał Friedman opowiada o rodzinie, o Pesach, chasydach turzyskich i o Kowlu, mieście rodzinnym

„Świat Jerzego Turowicza” odbył się po raz pierwszy. Na zaproszenie rodziny do Goszyc przybyli przyjaciele, poeci, czytelnicy wierszy. Po co takie spotkanie? Żeby być ze sobą. Choćby przez chwilę

Zdarzyło mi się kilka razy spędzić z Turowiczem kilka godzin sam na sam, w czasie podróży samochodem. Nie było to łatwe, bo Jerzy był człowiekiem pełnym dobroci i  prostoty, ale bardzo niechętnie cokolwiek mówił

Naszprycowani zabójcy na usługach CIA, ksiądz alkoholik poszukujący ukrywającego się Boga i zmartwychwstały nazistowski naukowiec. Komiksowi superbohaterowie nie są już tacy, jak dawniej

Kiedy Orfeusz-śpiewak opowiada o pięknie tego świata, Orfeusz-tancerz chodzi po scenie w sposób bardzo naturalny. Wszystko jak znak rozpoznawczy teatru tańca Piny Bausch, która chciała przywrócić taniec rzeczywistości

Beat Furrer zderza dawne teksty ze współczesnymi, szukając w ten sposób nowych znaczeń. Jego opery są przykładem postdramatycznego traktowania tekstu w teatrze: nielinearnego komponowania opowiadania, nakładania warstwami wielu tekstów, które dają palimpsestową strukturę libretta

Siłą twórców festiwalu Nowa Tradycja jest to, że konsekwentnie promują dwa różne podejścia do muzyki ludowej. W nurcie Muzyki Źródeł pokazują moc tradycyjnych, archaicznych wykonań, w nurcie konkursowym pozwalają na daleko posunięte autorskie eksperymenty

The Residents na scenie działają od ponad 40 lat – czyli prawie tyle, co The Rolling Stones. Nigdy jednak nie doczekali się podobnego rozgłosu, bo zamiast podporządkowywać się zasadom show-biznesu, woleli je kontestować, a zamiast grać rocka, bawili się w muzyczne pastisze

W kulturze masowej produkcji i konsumpcji, nazywanej czasem kulturą przesytu, redukować trzeba niemal wszystko. Recykling i oszczędzanie to nie tylko poszczególne działania, ale całościowy pomysł na życie

Mój świat to świat bez Boga, ale jest w nim dobro i zło, wartości, którym ludzie nadają sens w swoich narracjach – odróżnialne, namacalne i prawdziwe. Opowieść jest podstawowym etycznym prawem każdego człowieka

Okna fasady warszawskiego Muzeum Sztuki Nowoczesnej zmieniły się w witryny. Co oferują? Sztuki rozmaite i wiele ścieżek rozumienia

„Tramwaj” Warlikowskiego jest melancholijny zarówno w treści, jak i w formie. Reżyser podejmuje w nim snutą od wielu przedstawień historię podmiotu miłosnego. To chyba najbardziej gorzka odsłona tej opowieści

Szczecin, Zamek Bröllin, Berlin. Performance, taniec współczesny, akrobatyka. Improwizacja, postdramatyczność i rygorystyczna forma – relacja z dnia transgranicznego na szczecińskim „Kontrapunkcie”

Premiera „Końcówki” Becketta, przygotowana w Madrycie przez Krystiana Lupę, odbiła się szerokim echem w hiszpańskiej prasie. Recenzenci chwalą grę aktorów i wyczucie reżysera. Mniej zachwyceni są samą inscenizacją

Dlaczego milczenie i afirmacja bólu miałyby być najlepszymi sposobami na przeżywanie żałoby? Żałoba to w końcu proces, w trakcie którego strata ma zostać wpisana w symboliczny porządek świata. Źle, jeśli instytucje kultury zawieszają wytwarzanie tego porządku

W jednym z wywiadów choreograf Raimund Hoghe dramatycznie pytał: „Co jest takiego w moim ciele, że pokazanie go wywołuje skandal?”. Może dlatego jego spektakle stają się historią ciała i przebytej w dzieciństwie choroby, która zostawiła trwały ślad w postaci deformacji

W nowym numerze samo dobro. Oraz mnóstwo słów. Niektóre z nich układają się we frazy, które będą wam długo się śniły po nocach. Jan już śni o dwóch: „Ludzie to przesada”; „Kobieta, leżąc w łóżku, zastanawia się nad przyszłością poezji Andrzeja Sosnowskiego, płacze”.

Temat numeru: Kira Muratowa (Jakub Majmurek): W kinie Muratowej mamy do czynienia z rzeczywistością podwójnie odczarowaną. Z rzeczywistością, która utraciła wiarę w język, obietnice religii i oświeceniowy projekt

PUDELIT znów obnaża bez litości!!!!

Pisząc „Papugę Flauberta”, Julian Barnes dał wyraz swej podwójnej miłości: do Francji i do Flauberta, a przy okazji i do francuskiej kuchni, co jest raczej nieuniknione, jeśli się nie jest kaleką smaku

Neil Jordan nigdy nie był reżyserem równym. Ma w swoim dorobku zarówno filmy wybitne, jak i zaskakująco słabe. „Ondine” umieściłbym dokładnie pośrodku tej skali. Bywało lepiej

W kinie Muratowej mamy do czynienia z rzeczywistością podwójnie odczarowaną. Z rzeczywistością, która utraciła wiarę w język i obietnice religii i nie jest już dłużej w stanie wierzyć w obietnice, jakie niósł ze sobą oświeceniowy projekt

W filmie „Doktryna szoku” nie ma miejsca na niuanse – wszystko jest proste i jasne. Książka Klein ma ten sam problem. Jednak 500 stron jej dzieła skondensowanych w 86 minutach powoduje już niestrawność

Po pięciu latach przerwy Pamuk zaprasza na literacką podróż po kresach obsesyjnej miłości. „Muzeum niewinności”, pierwsza powieść pisarza po otrzymaniu Nobla, jest dzieckiem o kapryśnej naturze

Piekło Dantego składa się z „leveli”. Postanowili to wykorzystać twórcy gry komputerowej na motywach literackiego arcydzieła. Efekt? Dante przewraca się w grobie

Kontynuacja świetnego „Bambina” Ingi Iwasiów wymusza jego nowe odczytanie i – niestety – do pewnego stopnia je dewaluuje

Dla Celana wiersz to rodzaj poczty wysłanej w butelce, ciśniętej w morze z nadzieją, iż wyrzucona zostanie na brzeg jakiegoś kraju – może takiego, któremu na imię „serce”. Pieśni do wierszy Celana to dowód, że przesłanie zostało odebrane

9 kwietnia minęła piąta rocznica śmierci Jerzego Grzegorzewskiego. Tylko w „Dwutygodniku” muzyka Stanisława Radwana do spektaklu „On. Drugi powrót Odysa” w reż. Jerzego Grzegorzewskiego

Dziewiąta edycja berlińskiego festiwalu odbyła się pod hasłem „utraconych utopii”. Festiwal był okazją do zastanowienia się nad trudnym partnerstwem muzyki i polityki

Nadążyć za swoim „Profilem” na Facebooku nie jest łatwo. Zasady, odzwierciedlające Piękne Pragnienie Prawdy, piętrzą się i mnożą. Zasad należy przestrzegać. Spieszmy się kochać profile, tak szybko odchodzą

W tzw. branży wiele osób gratuluje mi konsekwencji i tego, że artystycznie nigdy nie poszłam na skróty. Zawsze uważałam, że warto być wiernym sobie. I od początku wiedziałam też, co mnie interesuje

Tytuł wystawy w Zachęcie, brzmiący jak pobudka albo pytanie z przesłuchania, stawia do pionu. Wymaga jednoznacznej odpowiedzi: jaka jest moja płeć, w tej chwili?

W ekskluzywnym hotelu w centrum Kolonii odbywają się rokowania izraelsko-palestyńskie. Mediatorem jest UE, a role dyplomatów przejmują m.in. widzowie – interaktywne political fiction niemieckiej grupy Futur3

Dzięki „Anhellemu” konstruowany od kilku lat przez Jarosława Freta tryptyk „Ewangelie dzieciństwa” zyskał ostateczny kształt. Najnowszy spektakl teatru ZAR to opowieść o śmierci zbiorowych symboli

Komentarze pod artykułami, łatwiejsza nawigacja między działami, „Powieść krytyków” w odcinkach, a wkrótce – „Urodziny Dwutygodnika” na Chłodnej 25 w Warszawie. „Dwutygodnik” działa pełną parą!

Temat numeru: Ciemności ogarnęły ziemię (Anna Arno): Po jego samobójczej śmierci Cioran napisał, że „nie był człowiekiem, tylko otwartą raną”. 17 kwietnia mija 40 lat od odejścia Paula Celana, jednego z najwybitniejszych poetów języka niemieckiego

Piękni arysKOTraci detronizują koty Krynickich!!!!!

Komiczna aura, otaczająca malarza Rousseau, naprowadziła młodego Picassa na pełen rozmachu pomysł. Postanowił wydać w grudniu 1908 bankiet na cześć geniuszu Rousseau – bankiet, który przeszedł do historii

Zbigniew Libera – uważany za jednego z najciekawszych i najbardziej intrygujących polskich artystów – w nowym cyklu Narodowego Instytutu Audiowizualnego i „Dwutygodnika”

Elastyczne polskie prawo autorskie, otwarte archiwa polskiej publicznej telewizji i radia oraz idące z duchem czasu organizacje zbiorowego zarządzania sprawiają, że hasło „Digitalizuj się sam” jest tak łatwe do zastosowania

Niewiele wiadomo o jedzeniowych upodobaniach Caravaggia, na drobne o nich wzmianki można jednak natrafić. A skoro jest to malarz tak ważny – czas się nim zająć

Już teraz wiadomo, że „Heavy Rain” (PlayStation 3) nie będzie najlepszą grą wideo tego roku. I na pewno nie jest też żadną rewolucją, jak buńczucznie zapowiadano. Jej znaczenie dla rynku elektronicznej rozrywki trudno jednak przecenić

Jacek Koprowicz pokazuje w „Mistyfikacji” Witkacego takim, jakim prawdopodobnie by był, gdyby w odpowiednim czasie nie puknął sobie w łeb. Stara, zramolała awangarda. W pampersach i z chcicą na młode ciałka

„Salto” Konwickiego da się wyjąć ze swojego czasu. Świadczą o tym wpisy internautów w YouTube, gdzie dziwnym trafem się znalazł. Ktoś pisze: „it's really hypnotizing stuff”, ktoś dziękuje, bo nie mógł znaleźć tego filmu „u siebie w Hongkongu”

Tylko o dwóch kompozytorach można powiedzieć, że każdy fragment ich utworów jest doskonały, od razu umieszcza się w uchu jak zapowiedź szczęścia – to Chopin i Bach

Jeśli ktoś sądził, że Iwaszkiewicz żył statecznie i spokojnie jako znany autor, mąż i ojciec rodziny, doceniona postać kultury krajowej, właściciel sielskiego Stawiska – powinien przeczytać „Dzienniki”

Po jego samobójczej śmierci Cioran napisał, że „nie był człowiekiem, tylko otwartą raną”. W kwietniu mija 40 lat od odejścia Paula Celana, jednego z najwybitniejszych poetów języka niemieckiego

To trudne mieć mądrego ojca, takiego jak Kapuściński. W Polsce, zaryzykuję, niewielu ma ten problem. Tym, którzy go mają, trzeba współczuć. Aby się wydostać, muszą się stać trochę źli. I muszą za to oberwać

Muzyczna klasa, żywe emocje i prawdziwe misteryjne napięcie. Trudno wymarzyć sobie stosowniejszy początek podróży poprzez pasyjne ciemności. Komentują: Dariusz Czaja, Katarzyna Kuszyńska, Paweł Barabasz i Tomasz Cyz

Nikt nie powinien zarzucić Christophowi Marthalerowi, że inscenizując Wagnera w Bayreuth, robi coś wbrew muzyce. Że nie słucha, nie słyszy muzyki. Przecież tu nic nie dzieje się bez jej zgody. Nic

Jak to możliwe, żeby maszyna asystowała przy podjęciu decyzji w sprawie zatrucia stawu toksycznymi odpadami bądź zwolnienia pracownika, który nie wykonywał swoich zadań dostatecznie dobrze?

Jako reżyser idę tylko dotąd, dokąd mnie aktor dopuści. Jeśli aktor postawi ścianę – to muszę się zatrzymać. Moja praca nie polega na gwałcie, na zmuszaniu kogoś do czegoś

„Tarantyzm jako zjawisko skończył się już dawno, ale duch, tożsamość tego zjawiska wciąż żyje”. „Ignoruje się u nas całkowicie muzykę dawną, we Włoszech wciąż istnieje kult opery, bel canta”. Muzycy Pino de Vittorio i Antonio Florio w rozmowie z Dariuszem Czają

Berlin jest dziś miastem dynamicznego rozwoju, a jednocześnie miejscem pełnym melancholii, świadomości utraty. Nie jest to jednak melancholia, która rodzi się z poczucia beznadziejności. W Berlinie czuję twórcze napięcie – duchy przeszłości są obecne

Być może kino nigdy nie istniało. Być może mógłbym prowokująco powiedzieć Panu, że nigdy nie widział Pan filmu. Widział Pan tylko 115 lat ilustrowanego tekstu, który jest innym zjawiskiem niż kino

Monumentalna wystawa prac Marcina Maciejowskiego w krakowskim Muzeum Narodowym to pierwsza tak duża retrospektywa malarskiego dorobku artysty, zaliczanego do grona najważniejszych współczesnych malarzy

Rzymska wystawa na czterechsetną rocznicę śmierci Caravaggia jest jego powrotem do wiecznego miasta, które stało się jego celem i przekleństwem

Piąta trzydzieści rano. Za oknem ciemności – jest 5 grudnia 2009. Za chwilę autobus pełen statystów, ich dzieci i psów ruszy do Gostynina pod Płockiem. Reportaż z wyprawy będącej elementem akcji artystycznej Zbigniewa Libery

Teatralne albumy fotograficzne, poświęcone reżyserom, to nowość na naszym rynku. Pierwszym reżyserem, który dostał swój album, był Krzysztof Warlikowski. Następnym – Krystian Lupa, a ostatnio – Grzegorz Jarzyna

Inscenizacje „Święta wiosny” Strawińskiego są dowodem na wyjątkowe znaczenie tego dzieła. Kolejne wersje urastają do rangi rytuału, powtarzanej przez następnych choreografów ceremonii, nadającej ciągłość, a nawet sens historii tańca

Nie jest źle. Kilka rzeczy spróbujemy jednak poprawić. Już wkrótce strona pojawi się w nowym kształcie. A na początku maja zapraszamy na spotkanie poza pudełkami komputerów. Wtedy też uruchomimy serwis www.biweekly.pl

Temat numeru: To nie moja historia (Adam Lipszyc): Książka Waltera Benjamina o haszyszu opowiada o tym, jak mają się do siebie dwa specyfiki – narkotyk i literatura. Współdziałają ze sobą czy wchodzą sobie w paradę?

Tylko w PUDELICIE odkrywamy tajną misję aktora w roli Stanleya Kowalskiego!!!

Wracam do Tabucchiego, wracam do Portugalii, wracam do portugalskich potraw. Wracam, żeby zaproponować znowu nielekką kulinarną pozycję, czyli flaki na sposób z Porto

Dokumenty Pawła Łozińskiego wydane w serii „Polska Szkoła Dokumentu”, to dowód na to, że idąc śladami mistrzów, można skutecznie wydeptać własną ścieżkę

Bohaterki serialu „The L Word” mają po trzydzieści kilka lat, są piękne i bogate, lubią sztukę, modę i seks, który uprawiają jednak z kobietami, a nie mężczyznami

„Nie ma się czego bać” Juliana Barnesa to wciągający portret rodzinny: opisując swoje relacje z babką komunistką i dziadkiem ateistą, matką hipokrytką i  ojcem agnostykiem – autor sam zadaje sobie pytanie, w co właściwie wierzy

Książka Waltera Benjamina o haszyszu opowiada o tym, jak mają się do siebie dwa specyfiki – narkotyk i literatura. Współdziałają ze sobą czy wchodzą sobie w paradę?

Śmierć, baseball, media, groza, rozrywka powracają we wszystkich dziełach Dona DeLillo. Powieść „Mao II” po dwóch dekadach ukazuje się w Polsce

Opera jest jak sławna utrzymanka Violetta Valéry, którą wyobraził sobie Mariusz Treliński, choć muzyki dla niej nie miał. Nosi maski, musi bawić, jest zepsuta i wyniszczona, zatrzaśnięta w konwencji, w świecie toczonym przez robaka

Jakie utwory wzruszają Ministra Bogdana Zdrojewskiego? Dlaczego Gaba Kulka skacze po klawiszach? Jakie kwiaty lubił Chopin? 1 marca 2010 roku otwarto Muzeum Chopinowskie – jedno z najnowocześniejszych muzeów biograficznych w Europie

Choć Detroit nie ma allenowskiego uroku Nowego Jorku, tramwajów jak w San Francisco, ani gorącego podmuchu Nowego Orleanu, jest dla zrozumienia Stanów Zjednoczonych kluczowe

Sposoby korzystania z treści kultury coraz bardziej rozmijają się z działaniami odpowiadających za kulturę instytucji. W dorosłość wchodzi pokolenie, które nie pamięta świata przed internetem. Czas zacząć o tym rozmawiać

Emigranci mają charaktery ze stali. Nie czują się ofiarami, nie są cynikami. Po prostu żyją według reguł gry, w którą przyszło im grać

Xenakis trafia dokładnie w te miejsca mojej wrażliwości, które próbowałem do tej pory zapełniać inną muzyką – punkową i postpunkowo-awangardową

W swoim manifeście słoweńscy artyści zadają pytanie: każdy naród ma swoją sztukę – jaka jest nasza? W przestrzeni teatralnego happeningu współczesną Słowenię opanowała sztuka reACT

Podział na wczesny i późny styl Tycjana to nie naiwny wytrych, ułatwiający biografom spisanie życia artysty wedle konwencjonalnego klucza, lecz rzeczywiście dwie odmienne malarskie maniery

Jak podtrzymać zainteresowanie mediów i publiczności konkursem fotografii prasowej? Najpierw – kontrowersyjną decyzją, później – małym skandalem, który wypłynie już po ogłoszeniu wyników i zagwarantuje nawrót uwagi

Zdarza się, że artysta długo czeka na indywidualną wystawę. Ale trudno uwierzyć, że pierwsza solowa wystawa Agnolo Bronzino, szesnastowiecznego mistrza manieryzmu odbywa się ponad 500 lat po śmierci artysty

W przedstawieniu „Sen nocy letniej” Monika Pęcikiewicz ukazuje mechanizm męskiego pożądania. Nawet na graną przez mężczyznę niby-kobietę reaguje się tu natychmiastową, atawistyczną chęcią posiadania

Festiwal Tanzplattform Deutschland: zachodni teatr tańca odchodzi od teatralnego rozmachu Piny Bausch w stronę  konceptualnych, minimalistycznych propozycji. Teatralność staje się przedmiotem gry

Uładzoną aktualność zastępuje narkotyczny dystans. Z mgły wyłania się Detroit – amerykańskie Ghost Town, staroświeccy „Bonnie i Clyde”, a nawet sztampowy serial o lesbijkach oraz – z nienacka – dobra i tania proza Baczewskiego

Temat numeru: Vicky Cristina Balladyna (Marta Cabianka): „Balladyna” anachroniczna? Analiza współczesnego kina emancypacyjnego udowadnia, że bohaterka Słowackiego posuwa się dalej, niż większość kobiet walczących z męskim porządkiem

Co reżyser ma pod łóżkiem????

Żyjemy w dobie dominacji genialnego w swej przerażającej prostocie wynalazku hrabiego Sandwicha. Jego dzieło, kanapka, zainspirowała jedno z opowiadań Woody'ego Allena

Oscary, nadając w prime time świadectwa tych, którzy zrealizowali „amerykański sen”, upewniają o jego żywotności. Owszem, sen wciąż się spełnia, ale bardziej jako wyjątek niż reguła

„Balladyna” anachroniczna? Analiza współczesnego kina emancypacyjnego udowadnia, że bohaterka Słowackiego posuwa się dalej, niż większość kobiet walczących z męskim porządkiem

Został nadany i odebrany. „Beats of freedom / zew wolności” to dokument, w którym muzyka jest środkiem do kreowania pamięci o jednym z najbardziej fascynujących fragmentów naszej historii

Festiwal z właściwym sobie rozmachem opanował Berlin, dominując nie tylko dyskurs medialny. Plakaty filmowe, a także zdjęcia gwiazd, zawisły wzdłuż ulic, na przystankach, stacjach metra i kolejek

Nagroda Bookera 2009: wybitna książka nieznanej w Polsce Hilary Mantel o Cromwellu to poruszająca odwagą i jasnością ocen powieść polityczna, demaskatorska panorama wielkiej gry

Nagroda Goncourtów 2009: Marie NDiaye, Senegalka z pochodzenia, zaczęła pisać jako dwunastolatka. Gdy miała siedemnaście lat, znany wydawca osobiście odwiedził jej liceum, by podpisać z nią kontrakt

Nie bądź bezpieczny, odbiorco. Odtąd tekst będzie zmieniał się wraz z tobą, towarzyszył ci w drodze. Poezja Andrzeja Sosnowskiego znów się pięknie materializuje, błyskotliwie wymyka, uwodzi i straszy

Nowy tom „Dziennika” Jarosława Iwaszkiewicza to lektura wciągająca, fascynująca i potencjalnie wywrotowa. Oczywiście jeśli tylko będziemy chcieli

Wbrew temu, co napisał Dariusz Nowacki, Sieniewicz nie tkwi w rozkroku. Jego najnowsza powieść udowadnia, że zainteresowanie językiem i wyobraźnią nie wyklucza „zaangażowania”

Gwiazda wersji koncertowej „La fida ninfa” Vivaldiego w Krakowie była tylko jedna: olśniewająca w każdej frazie i porywająca ekspresją, sopranistka Maria Grazia Schiavo

To, że przez cały rok będziemy międlili Chopina, wydaje mi się pomysłem tragicznym, zważywszy na inteligencję, delikatność i inność jego muzyki. Czy naprawdę tym można tak łomotać przez rok?

„Oresteia” w wizji Xenakisa – pełnej archaizmów zaczerpniętych z praktyk ludowych połączonych z technikami najbardziej modernistycznymi – zachowuje starogreckie przesłanie

Jego świat był tragiczny, pozbawiony idei raju, którą dawno porzucił, mnożąc różne odmiany katastrofizmu, dominacji, opresji i terroru – czy to politycznego, czy seksualnego

W Europie i w Stanach buddyzm jest modny. Ci, którym nie wystarczają książki i wykłady gościnne nauczycieli ze Wschodu, jadą do źródeł. Chcą doświadczyć mistyki, przeżyć przygodę i łyknąć nirwanę w cenie promocyjnej

Po projekcji „Libanu” w Izraelu pewna kobieta oświadczyła przed całą salą, że o ile do tej pory nie wahała się, aby posłać synów na wojnę, to mój film skłonił ją do zmiany priorytetów

Ktoś postanowił połączyć luksus kultury z luksusem wyrzutów sumienia i zaprosił mnie do Düsseldorfu, żebym reżyserował tekst Ravenhilla – Jan Klata opowiada o doświadczeniach z pracy w niemieckim teatrze

Moja nostalgia to nie nostalgia za PRL-em. To nostalgia za światem, który wymagał wysiłku i zmuszał człowieka do myślenia, wzmagając w nim heroizm życia

Niedoceniona na weneckim Biennale instalacja Steve'a McQueena teraz, w Nowym Jorku, ukazuje swój głębszy sens

Wystawa „Rosyjska ruletka” Hanny Łuczak poszerza i problematyzuje sztywną opozycję pamięć-zapomnienie

Po obejrzeniu wystawy Bartka Materki w krakowskim Bunkrze Sztuki wydaje się, że cierpienia spowodowane odzyskiwaniem wzroku mogą zachęcać do pozostania przy pierwotnej ślepocie

Wystawa w CSW w Toruniu usiłuje rozwikłać zagadkę miejsca, poprzez wędrówkę na tereny pozornie nieistniejące, zapomniane lub zagubione, do których można trafić jedynie za pomocą indywidualnych map

Najnowszy spektakl Iwana Wyrypajewa, „Taniec Delhi” to siedem pozornie osobnych przedstawień, połączonych jednym, powracającym niczym w muzycznej fudze, tematem – tańcem

Przeestetyzowany, zbyt oniryczny „Babel” Mai Kleczewskiej sprawia, że potencjalnie wywrotowy dramat Jelinek zmienia się w kiczowatą, podlaną obscenicznym sosem papkę

W „Berku Joselewiczu” obserwujemy wyrafinowaną i bolesną grę z historią i pamięcią. Brzyk zdaje się pytać: ile razy i jak spektakularnie trzeba ginąć za swój kraj, by uzyskać jego pełnoprawne obywatelstwo?

Z Klatą podróżujemy do Niemiec, z Heydel na wręczenie Bookera, a z Arno – francuskich Goncourtów. Przed nami Nepal i gala Oskarów. Ruszmy się. W końcu – udowadnia Sosnowski – nawet poezja jest ruchem

Temat numeru: Serialowa rewolucja (Rozmowa z Kasią Adamik): Kino siedzi generalnie w pułapce sprawdzonych szablonów. Z serialem stało się nagle odwrotnie – rozpoczął się pościg za najbardziej nowatorskim pomysłem, za tym, co jest najbardziej zaskakujące

Tylko w PUDELICIE: odsłaniamy kulisy loteryjki u Wisławy Szymborskiej i  rozdajemy nagrody!!!!

„Chéri” Colette to rozprawa z męskim egoizmem, odwiecznym sprawcą kobiecych nieszczęść, lekko napisana, co nie znaczy, że nieprawdziwa

„Moda na sukces” – opera mydlana wszech czasów – jest pigułką nasenną, która, jak w pigułce, skupia ludzkie pragnienia, lęki i marzenia

„Encyclopaedia Cinematographica” to opowieść o potrzebie porządkowania wiedzy, o pragnieniu ludzkości, by archiwizować, katalogować i systematyzować zbiory informacji w odpowiednie, znaczące, przejrzyste i jasno zdefiniowane serie

Polscy geje szukają swojego odbicia i swojej reprezentacji nie w „Barwach szczęścia” czy innej topornej, rodzimej produkcji, lecz w serialach typu „Queer as Folk”

W „Kiepskich” artykułuje się pewien spontaniczny, ludowy opór wobec rygorów narzucanych przez restaurowany w Polsce kapitalizm w imię prawa do lenistwa i wolnego czasu

Z upływem lat doniosłość „Lasu” Dumały będzie coraz bardziej widoczna. Nie warto się spierać, czy film jest skończonym arcydziełem czy raczej intrygującym eksperymentem. Na wskroś osobistą wypowiedź trudno odbierać w kategoriach estetycznych

Inteligenci kiedyś sami byli serialem. Życia przepełniały ich, zwykle zresztą nie mieli dość sił, by je dźwigać. Być może mieli małą oglądalność, szczególnie gdy siedzieli w celach więzień, ale za to byli potem na ustach prawie wszystkich

W centrum „Gliny” stoi klasyczny bohater – komisarz Andrzej Gajewski. Gajewski, tak jak Philip Marlowe, ogólnie nie jest miły, ale zachowuje się przyzwoicie

Autobiografia Arthura Koestlera opowiada o człowieku, który zrozumiał, że wspólną cechą altruistycznych utopii jest skazywanie ludzi na czynienie tego, do czego czują największą odrazę

Wywiad rzeka Andrzeja Friszke z Władysławem Bartoszewskim to mnóstwo detali bezcennych dla historyków, a dla zwykłego czytelnika – czysta przyjemność oglądania bogactwa życia

„Lupus” to jedna z najlepszych komiksowych serii science fiction ostatnich lat. Udało się w niej ożywić skostniałą konwencję i przenieść opowieść o ludzkich relacjach w zupełnie inny wymiar

Powtórzenie tryumfalnie wróciło na salony wraz z minimal music, a zwłaszcza jej odmianą w postaci, nomen omen, repetytywizmu. Pierwsze wykonania dzieł Rileya, Reicha i Glassa były dla głęboko już zindoktrynowanej publiczności europejskiej sporym szokiem

8 lutego w Operze Narodowej odbyło się kolejne spotkanie z cyklu KONTROWERSJE: Opera Politica. Zapraszamy do obejrzenia nagrania!

Jest coś niemal naturalnego i absolutnie logicznego w tym, że narodziny opery – w kształcie, który znamy – wiążą się z mitem Orfeusza. Że to właśnie ta, a nie inna opowieść, stoi u jej początków

Czytelnik lubi serie, pisarz czasem ich nienawidzi. Archetypiczne jest zachowanie Doyle’a, który zabił Sherlocka Holmesa, żeby się od niego uwolnić, ale został zmuszony do wskrzeszenia go

George Sand podobno w salonach wcale nie brylowała, haftowała, często była milcząca. Jeśli szokowała, to strojem, stylem życia wyzwolonej kobiety. Udało jej się jednak zdobyć serce Chopina

Chopin był niezwyczajnie surowym sędzią własnej twórczości. Nie można tu nie wspomnieć o jego ostatniej woli. Kazał wrzucić w ogień wszystko to, co pozostawił niewykończone, niegotowe do druku

Kino siedzi w pułapce sprawdzonych szablonów. Kosztuje coraz więcej i jest coraz bardziej ryzykownym biznesem. Z serialem stało się nagle odwrotnie – rozpoczął się pościg za najbardziej nowatorskim pomysłem, za tym, co najbardziej zaskakujące

Podobnie jak Iwaszkiewicz, mam obsesję na punkcie przeszłości. Zawsze byłem dumny z tego, że robię teatr radykalnie staromodny

Wystawa „Modernologie” w warszawskim Muzeum Sztuki Nowoczesnej doskonale wpisuje się w program tej instytucji w budowie. Artyści dokonują archeologii współczesności, a tego potrzebujemy dziś najbardziej

Serie porządkują życie, pomagają zamknąć rozedrgane i pourywane chwile w jedną całość mającą początek i koniec, co w czasach, które Zygmunt Bauman określa mianem płynnych, jest wyjątkowo cenne

Myślenie seriami było bardzo charakterystyczne dla całej graficznej twórczości Goi. Jego „Okropności wojny” to najdrastyczniejsza seria w dziejach grafiki

Według teorii zmysłu porządku E.H. Gombricha, wyłożonej w jego znakomitej książce, rozkosz znajdziemy gdzieś pomiędzy nudą a chaosem

Pytanie o aktora, o fenomen „bycia-postaci-w-aktorze”, od dawna było dla Krystiana Lupy kluczowe. W cyklu „Persona” stawia je wprost. Czy jego strategia odnosi sukces?

Przenikanie się aktorki i postaci jest w cyklu „Persona” Lupy grą wysoce ryzykowną i budzi tyleż zachwytu, co konfuzji. Bezwstydnie bowiem zostaje ujawnione to, co zwykle się przed widzem ukrywa

Ten dzień musiał nadejść – Jan Dwutygodnik zdecydował się pokazać ludzką twarz. W tym numerze przyznaje się, że ogląda seriale, a nawet opery mydlane, i wcale się tego nie wstydzi

Temat numeru: ZwierzoczłekoUPÓR (Roman Książek): Jeden z kocich kompanów Garfielda na stwierdzenie: „Ale z niego świnia”, odpowiada: „Jak to? Garfield nie jest już kotem?”. Zastosowanie tej językowej sztuczki do człowieka tylko na pozór rodzi równie zabawną puentę

PUDELIT na tropie kidultyzmu w polskiej sztuce!!!!

Kiedy jest się początkującym pisarzem w Paryżu w latach dwudziestych, nawet głód ma smak obietnicy sukcesu. Szczególnie gdy nazywasz się Ernest Hemingway

Wyrypajew miesza w głowach. W jego spektaklach pojawiają się zwyrodnialcy i obłąkani, Bóg, szatan i cała reszta. W filmach był konserwatywnym spadkobiercą Szołochowa, wciągał koks i dyktował neodekalog

„Wędrówka do źródeł”,  summa Wiesława Juszczaka, to książka do bólu anachroniczna. Żeby było jasne: to nie jest inwektywa, to komplement

„Pielgrzym nad Tinker Creek” Annie Dillard,  bestseller epoki kontrkultury, jest książką tak entuzjastyczną, że wręcz nieznośną

Kazimierz Kutz potrafi zaskakująco dobrze pisać. Efektem jest jedna z najciekawszych opowieści o Śląsku, jakie powstały w ostatnich latach

„O chorowaniu” – jeden z najśmielszych esejów Virginii Woolf – wreszcie ukazał się w Polsce. Woolf uważała, że choroba jest najciekawszym – obok miłości i zazdrości – tematem literackim

Przez lata w ogóle nie umiałem usłyszeć Chopina, bo w jego muzyce – jak głosił ideologiczny kołtun – nie muzyka była najważniejsza. Jak pamiętam, w słuchaniu Chopina chodziło zawsze o sprawę ogromną, bo polską

„Opera” i „polityka” krzyżują się w kilku miejscach. Po pierwsze, wykorzystanie politycznych tematów w treści opery. Po drugie, zaistnienie opery w świecie politycznym. Dalej – wpływ polityki na życie codzienne opery

Jeden z kocich kompanów Garfielda na stwierdzenie: „Ale z niego świnia”, odpowiada wyraźnie zdziwiony: „Jak to? Garfield nie jest już kotem?”. Zastosowanie tej samej językowej sztuczki do człowieka tylko na pozór rodzi równie zabawną puentę

Małgosia Szejnert mówiła, że kiedy przynoszę jej tekst, wie, że nie będzie się nudzić. I wie, że po moim tekście może być potężnie wkurwiona

Krzysiek  zakomunikował mi, że gram Kowalskiego, nie pytał o zdanie. A ja stwierdziłem, że Isabelle Huppert, polski emigrant, amerykańska sztuka po francusku, to jakieś takie wariackie i ten odjazd naprawdę mi się spodobał

Na wystawie w Zachęcie zgromadzono kilkadziesiąt legendarnych prac, których bohaterami są zwierzęta. Odważna próba stworzenia atlasu wszystkich stworzeń wymusza dystans do antropocentrycznej perspektywy

Późna twórczość zmarłego w zeszłym roku Stanisława Dróżdża to zjawisko, które w szybkim tempie nabiera znaczenia. Dowodem wielka, retrospektywna wystawa w warszawskim CSW

„Wiarołomni” Urbańskiego w TR Warszawa noszą cechy kiczowatego teatru, ale nie inny jest przecież teatr zdrady u Bergmana. Pod tanią powierzchnią toczy się jednak ciemny nurt języka

Warlikowski w „Tramwaju” rysuje swoje postaci w sposób subtelny, oparty na nieinwazyjnych znakach, pojedynczych monologach, ekspresyjnych obrazach. Tragizm jego bohaterów nie ujawnia się w ich emocjach, ale w drażniącym trwaniu w niewygodnych sytuacjach

Łotysz Alvis Hermanis – jeden z najwybitniejszych współczesnych reżyserów europejskich – zrealizował w Modenie „Panny z Wilka” według Iwaszkiewicza

Czy nas lubią, kochają, doceniają? Obsesyjne myślenie o tym, co na świecie pomyślą o nas, Polakach, jest zapewne rezultatem nieuleczalnych kompleksów

Temat numeru: Dziewięć miesięcy wiecznej podróży (Agnieszka Rahoza): „Rozejm” Primo Leviego to powieść o fikcyjności końca wojny. Doświadczenie wyzwolenia nie jest możliwe dla ocalałych z Zagłady. Holokaust trwa nadal i nie może być uznany tylko za fakt historyczny

Tylko u nas: zimowy konkurs PUDELITA!!!!!

W „Śmierci w starych dekoracjach” Tadeusza Różewicza najbardziej lubię tytuł, ale sporo tam powracających jedzeniowych wątków, zatem przeczytajmy ją na nowo

W kolejnym odcinku słuchowiska z cyklu „Nowe legendy miejskie” (tym razem o nowohuckiej wróżce o imieniu Kremona...) wzięli udział m.in. wybitny polski muzyk Jan Pilch oraz twórca muzyki elektronicznej Michał Gorczyca

W kinach długo wyczekiwany nowy film Jima Jarmuscha – guru kina niezależnego z Nowego Jorku. W „The Limits of Control” mistrz minimalizmu zminimalizował wszystko to, co uczyniło jego kino popularnym

„Kino bez tajemnic” doskonale wypełnia lukę w „edukacji filmowej”. A to dlatego, że nie ogranicza się do wybranej, wąskiej problematyki. Mówi właściwie o wszystkim, co związane z kinem

Do kin wchodzi komedia Billy’ego Wildera „Niektórzy wolą z pieprzem” (1959). Szerzej znany polski tytuł filmu już w punkcie wyjścia stępia ostrze satyry: uspokaja, że cokolwiek zobaczymy, należy brać co najwyżej „Pół żartem, pół serio”

Nowa powieść Daniela Odiji opiera się na wspaniałych wieloznacznościach, a jednocześnie bywa rażąco stereotypowa. Tym niemniej niebezpieczeństwo, że pisarz na dobre ugrzęźnie w dotychczasowej manierze, zostało odsunięte

Katastroficzna książka znanego włoskiego reportera, który udał się w podróż po własnym kraju. Czy Włochy są krajem przypadkowo zjednoczonym i trwale prowizorycznym?

„Rozejm” Primo Leviego to powieść o fikcyjności końca wojny.  Doświadczenie wyzwolenia nie jest możliwe dla ocalałych z Zagłady. Holokaust trwa nadal i nie może być uznany tylko za fakt historyczny

„Stroma ściana” Eugenii Ginzburg – jedna z nielicznych relacji kobiecych dotyczących życia codziennego w GUŁagu.  To kronika kobiecego doświadczenia, bez pomijania sfer związanych z ciałem, seksualnością

Przewodnik „Krytyki Politycznej” po Ukrainie konfrontuje odmienne, czasami drastycznie różne wizje historii i tożsamości naszego wschodniego sąsiada

Fundacja Paula Sachera mieści się w wielopoziomowej kamienicy w sercu Bazylei. Obowiązują tu specyficzne zasady: zakaz telefonów i długopisów. Bibliotekarze sprawdzają przybyszów w specjalnych lusterkach. Muzykolodzy gorliwie kopiują ołówkami niczym benedyktyni w opactwie

Wyłącznie dzięki Chopinowi mogę bezwstydnie oddawać się naszemu cudownemu polskiemu rozmemłaniu. Mogę się zdezintegrować wewnętrznie i rozcieńczyć w powietrzu; i nawet jeśli niewiele z tego wyniknie, będzie to absolutnie usprawiedliwione

Śpiew jako przedłużenie mowy, która waha się w czasie, jest fundamentem wykonawstwa operowego. Niewielu artystów potrafi tak doskonale operować tym narzędziem, jak Ewa Podleś

Mimo, że Second Life dziś już nie zachwyca technologiczną innowacyjnością, nadal toczy się wokół niego żywa debata, stymulowana zarówno przez aktywnych użytkowników, jak i tych, którzy opuścili to miejsce na dobre

To, że aktorka i reżyser dostaje Paszport Polityki w kategorii muzyka poważna to sygnał, że granice między dziedzinami sztuki są coraz bardziej płynne. Teatr jest wielowymiarowy; pracując na wielu płaszczyznach, próbuję tę wielowymiarowość ogarnąć

W ogromnej hali Grand Palais Christian Boltanski pokazuje instalację „Osoby”. Pierwsze wrażenie: koszary? kolonie letnie? tymczasowy obóz dla ofiar jakiejś strasznej katastrofy?

Portret Mony Lisy – najdoskonalsza realizacja renesansowego mimetyzmu – nie cieszył się nieprzerwanym podziwem i adoracją. Przez kilka stuleci nikt go nie zauważał, ale też i niewielu miało okazję go oglądać

„11 and 12” Brooka razi anachronizmem. Teatralna wypowiedź o tolerancji, formułowana w epoce postkolonialnej, wymaga bardziej wnikliwych narzędzi, niż tylko umiejętność snucia egzotycznych historii

Ponieważ „Merlin. Inna historia” Spišaka/Słobodzianka ma całe rzesze wiernych wielbicieli i tonie w pochwalnych recenzjach, myślę, że mogę sobie pozwolić na dodanie łyżki dziegciu do tej beki miodu

Trwamy w fazie szoku i egzystencjalnego skulenia wobec ostrej sytuacji atmosferycznej, wpływającej również na ogólny poziom entuzjazmu i relacji ze światem zewnętrznym. Jednak pomimo niesprzyjających warunków zachęcamy do aktywności czytelniczej

Temat numeru: Sezony ciała (Robert Bolesto): Pikantne udka KFC, dysleksja, wąskie ramiona. Zostaje ojcem syna, ma około 29 lat. Wzrost 188 cm, lewa noga krótsza o półtora centymetra. Krzywy kręgosłup i miednica. Braki w górnych fragmentach palców lewej ręki

Tylko PUDELIT pokazuje, jak się to robi!!!!

„Nie ufajcie szampanowi… skrzy się jak diament, jest przezroczysty niby strumyk leśny, słodki jak nektar (...), ale… z daleka od niego!” – ostrzega Czechow

Dla twórczości Schlöndorffa charakterystyczne są momenty „bursztynizacji uczuć” – zawieszenie wydarzeniowości filmu na rzecz emocji, które zastygają w geście, pozie i twarzy bohatera

11 stycznia 2010 roku zmarł w Paryżu Eric Rohmer – jeden z największych reżyserów współczesnego kina, aktywny obserwator i kronikarz sposobów, jakie ludzie wybierają, by nadać swemu życiu sens

Jeden z najsłynniejszych współczesnych podręczników scenopisarstwa – „Podróż autora” Christophera Voglera – doczekał się polskiego wydania. W tym wypadku dwie dekady poślizgu to tyle co nic

„Sherlock Holmes” Ritchiego to lepsze technicznie, trochę dojrzalsze i poważniejsze Kino Nowej Przygody, połączenie Harry’ego Pottera i Dana Browna, kina akcji i komedii, z echem milenijnych lęków w tle

Nieważne, jak bardzo zachwycaliśmy się „Imperium” Kapuścińskiego i jak mocno zmuszano nas do lektury „Tworzywa” Wańkowicza. Gdyby ci autorzy żyli, na pewno nie trafiliby na karty reporterskiej antologii Mariusza Szczygła

Philip Roth, piętnowany tu i ówdzie jako pornograf i skandalista, w swej najnowszej powieści przedstawia „zwykłą tragedię”, która wcześniej czy później dotknie każdego z nas

Problem zła jest jak rękawica, którą filozofia rzuca w twarz teologii, gdy chce, by ta poddała się bez walki. Dlatego zakrawa na prowokację, że to katolicki teolog, Adolphe Gesché, złapał byka za rogi

Dzień wprowadzenia stanu wojennego starszy ode mnie o równo pół wieku profesor Henryk Markiewicz relacjonował ponoć następująco: „Włączam radio. Słyszę: Chopin. Myślę: niedobrze”

Lang Lang jest artystą XXI wieku, pianistą i wykonawcą muzyki klasycznej, ale funkcjonuje jak gwiazda pop, pewnie zresztą ma zbliżone do gwiazd dochody. Ale jednego odmówić mu nie można – autentyczności

Ubiegły rok przyniósł kolejne naręcza płyt z nagraniami muzyki barokowej. Haendel, Purcell, Vivaldi, Bach, Biber. Opera, koncert instrumentalny, utwory solowe, arie... Oto perły najczystsze. I jeden falsyfikat

„Dziewczynka. Niepozorna. O właśnie – jak ona przyszła na scenę, jakby wcale nie wiedziała, że można przyjść inaczej” – 1 stycznia 2010 zmarła piosenkarka Lhasa de Sela

W tym wszystkim bynajmniej nie chodzi o wrzucanie dźwięków i webcasting (jak w YouTube), ani nawet o wspólne remote performances przez Skype. Sieć umożliwia bowiem parę cudownych zjawisk, które poza nią niezwykle rzadko powstają

Pikantne udka KFC, dysleksja, wąskie ramiona. Zostaje ojcem syna, ma około 29 lat. Wzrost 188 cm, lewa noga krótsza o półtora centymetra. Krzywy kręgosłup i miednica. Braki w górnych fragmentach palców lewej ręki

Pytanie o zwierzę wisiało w powietrzu. W tym samym przecież czasie, nic o sobie nie wiedząc, powstawały: wystawa w Zachęcie, „kryminał myśliwski” Olgi Tokarczuk oraz nowy numer pisma „Konteksty”. Czyżby nowy Zeitgeist?

Idea wymiany kulturowo-naukowej wygląda wzniośle i szlachetnie. I nagle z ust któregoś stypendysty Fulbrighta pada żartobliwe: „no wiesz, ale my też jesteśmy szpiegami”. W tym miejscu wkracza teoria spiskowa

Kiedy czytam scenariusz, decyzja zapada natychmiast. Albo dopada mnie natłok inspiracji, albo następuje głucha cisza. „Wszystko, co kocham” było tym, co kocham. Odleciałem

Można traktować świat jak lustro, wtedy wszystkie historie opowiadają o nas samych. Nawet jeśli akcja moich sztuk dzieje się, powiedzmy, w XVI-wiecznej Francji, to dla mnie i tak będzie uwikłana w jakąś sprawę polską

Zżyłem się z Zulusami, więc wydawało mi się, że miałem coś do powiedzenia na ich temat. Nawet zacząłem rozumować tak jak oni, a tutaj, w Warszawie, przyjechałem i patrzę – inny lud

Wystawa w łódzkim ms2, choć ambitnie zaplanowana, pozostaje zaledwie szkicem badawczego projektu

Niewygodny temat – sposoby opowiadania o śmierci – zostaje podjęty na wystawie „Until do us part” z lekkością i zażenowaniem równocześnie. Oswajanie odbywa się w klinicznych warunkach gwarantowanych przez white cube

Tego nie przeczytacie w prasie codziennej. Amerykański fotograf o polskich korzeniach, Allan Sekula, opowiada o Polsce, jakiej nie znacie, rozkładając ją na czynniki pierwsze

„Komuna Otwock. Przewodnik Krytyki Politycznej” ukazuje zmianę, której ulega Komuna oraz zmianę w samej idei „zmiany”, szczególnie w ostatnim etapie pracy komunardów naznaczonym rozczarowaniem

Pisarz, który żył wśród Zulusów, czeka na globalne ocieplenie; stypendyści okazują się być amerykańskimi szpiegami; piraci ratują kulturę; a szatan kusi do złego. Pojawia się także fałszywy guru – Pan Naturalny. A pytanie o zwierzę wisi w powietrzu

Temat numeru: Kuchnia świąteczna i literacka (Rozmowa z Marią Iwaszkiewicz): Jak słyszę słowo „tradycja”, to mi się nóż otwiera w kieszeni. Tradycyjny karp? A mnie tutaj dusi furia zupełnie! Karpia się jadało, ale jako drugą potrawę. Zawsze był uważany za rybę poślednią!

* Nie próbuj tego w domu!

Pewnego dnia do Krakowa przybyły dwa smoki, jeden ze smoków ma na imię Dżejk, a drugi ma na imię Troj. Inaczej niż słynny smok Wawelski, te nie walczyły z ludźmi, tylko przybyły po orzechy...

Żadne postanowienie nowowroczne nie przychodziło do głowy małej, szarej Myszce, pochłoniętej w całości marzeniami, że jest dla kogoś ważna. Nie miała pojęcia o tym, że właśnie myśli o niej Żaba Adela

„Świąteczne opowieści” Arnauda Desplechina, które właśnie ukazały się na DVD, uświadamiają dlaczego termin „kino świąteczne” ma w sobie tyle uroku, co „sezonowa grypa”

Z Bogartem wiążą się historie, których nie można ze sobą pogodzić, i obrazy, które ciężko do siebie dopasować. Jest tylko jeden wspólny mianownik – śmierć. Ta zawsze była blisko Bogarta

Kolekcja filmów Antonioniego na DVD każe spojrzeć na jego twórczość z perspektywy polityki autorskiej. Być może jednak prawdziwie polityczny żywioł ujawnia się na zupełnie innym poziomie

„Avatar” Jamesa Camerona to „Pocahontas” w sukni za 250 milionów dolarów. Na szczęście, ze wszystkich sloganów reklamowych, prawdziwy okazał się jeden: czegoś takiego jeszcze nie widzieliście

Tomasz Matkowski przez dwadzieścia lat był tłumaczem w czasie polowań dla cudzoziemców. To, co zobaczył, opisał w książce „Polowaneczko”

We wspaniałym portrecie Auberona Herberta Jeleński wspomina pewne tragikowiczne zdarzenie. W wymiarze, który Francuzi nazywają la petite histoire, warte jest ono przypomnienia w okresie świątecznym

Kim byliśmy, kim jesteśmy, skąd i dokąd zmierzamy?

Najnowsza książka Kazuo Ishiguro, jednego z najwybitniejszych współczesnych pisarzy brytyjskich, to pierwszy w jego karierze zbiór opowiadań

Olga Tokarczuk napisała świetny kryminał o „starej wariatce” walczącej z myśliwymi. Przy okazji rozbiła wyobrażenie o demokracji jako rynku idei, na którym wszyscy mają równe szanse

We Francji mawia się, że Lyon leży nad Sekwaną, Loarą i Beaujolais. Strach pomyśleć, jaki wynik, prócz automatycznie nasuwającej się Wisły, uzyskałby OBOP, pytając nas o najbardziej charakterystyczne źródła aqua vitae w Polsce

Czy muzyka jest ezoteryczna? Za co lubisz polskie kino? Czy stół, przy którymi siedzisz, istnieje? Jakie są efekty uboczne kultury? – redaktorzy „Dwutygodnika” pytają samych siebie...

Projekt powstający we współpracy z Towarzystwem Inicjatyw Twórczych „ę”. W świątecznym odcinku szóstym: chór... Jaki? Dowiadujemy się w trzeciej i ostatniej minucie filmu

Największe smaki i niesmaki, noworoczne postanowienia, prognozy i  wróżby. Dunin, Fiałkowski, Szybowicz, Tokarska-Bakir i inni komentują mijający (nie)kulturalny rok

W ostatnich dwóch dekadach mistrzem w wieszczeniu końca świata stał się Roland Emmerich. Jego najnowszy apokaliptyczny fajerwerk – film „2012”, potwierdza, że Armagedon sprzedaje się świetnie

Rosyjscy towarzysze pilnują obowiązujących obyczajów spożywania alkoholu: przy każdym toaście domagają się przyjacielskiego, dotykającego najgłębszych pokładów duszy spojrzenia

Jak słyszę słowo „tradycja”, to mi się nóż otwiera w kieszeni. Tradycyjny karp? A mnie tutaj dusi furia zupełnie! Karpia się jadało, ale jako drugą potrawę. Zawsze był uważany za rybę poślednią!

Grzegorz Niziołek opowiada historię marginalizowania przedstawień, które po wojnie zajmowały się tematem Zagłady. Od listopada 2009 prowadzi on cykl autorskich wykładów w warszawskiej kawiarni Nowy Wspaniały Świat

Malarz nie musi koniecznie zajmować się Leninem albo Mussolinim, żeby powiedzieć coś ważnego. Sztuka nie musi być tylko deską ratunkową, w końcu życie nie zawsze jest powodzią

Myślę, że Szelburg-Zarembina, redukując swoją twórczość do książek dla dzieci, popełniła artystyczne samobójstwo. Próbowała stworzyć nowy język, sięgając do niesamowitego

Nauczanie muzyki to chyba najpiękniejsza sprawa. Jako pianista od czasu do czasu występuję. Czasami komponuję. Wolę być bardziej użyteczny tam, gdzie mnie naprawdę potrzebują

Muzeum Narodowe w Warszawie pokazuje nam wszystko, co autorstwa Malczewskiego posiada. Wszystko ważne i wszystko nieważne, rzeczy pierwszorzędne obok przypadkowych papierków

Po co dziś rekonstruować „Akropolis” Grotowskiego? Po to, by głębiej odetchnąć, zacząć myśleć innym torem. Po to, by – nieoczywistą, okrężną drogą – wrócić do rzeczywistości

Kobieta, by zostać dobrym władcą, musi przestać być kobietą – jak Elżbieta I, która by zostać królową, przemieniła swą kobiecość w monstrualną dziewiczość

Festiwal Boska Komedia pokazał, że polscy reżyserzy podążają własnymi ścieżkami, zamiast wchodzić w jałowe dyskusje na temat reprezentatywności własnego teatru dla tego czy innego środowiska

Na koniec roku postanowiliśmy zająć się gwiazdami: na tę pierwszą czekamy na Stawisku, badając przy okazji gwiazdki animowane i gwiazdy złowrogie, koniec świata wieszczące. Z gwiazd czytają także autorzy „Dwutygodnika”

Temat numeru: Queer Opera (): 14 grudnia na dużej scenie Opery Narodowej odbywała się gala z okazji 20-lecia przemian gospodarczych, a w sali orkiestry w podziemiu budynku trwała rozmowa o queerze. Zapraszamy do obejrzenia nagrania z dyskusji

Zapraszamy do obejrzenia „Debaty Tischnerowskiej”, która odbyła się 24 listopada w Auditorium Maximum Uniwersytetu Warszawskiego

Poeta – przynajmniej taki poeta jak Georg Trakl – raczej nie jada. Owszem, może się czasem czegoś napije, jak choćby wina. Cierpi, grzeszy, ale nie je, a gdy zje, to wpada w poczucie winy

Najsłynniejszy pies polskiego artworldu tylko u nas!!!

Festiwal Plus Camerimage jest Hydrą z wieloma głowami – żadnej nie sposób uciąć, gdyż każda stanowi o wyjątkowości przedsięwzięcia

„Księga filmów” każe się zastanowić, czy Fellini faktycznie jest tak martwy, jak sugeruje Tullio Kezich? Czy świat filmów daje się zredukować do zbioru obrazów, faktów i anegdot?

Festiwalowe Filmy Świata Ale kino! dzieli estetyka, wzorce gatunkowe. Powraca w nich natomiast grupa problemów: życie w rzeczywistości slumsu, problemy migracji, nędzy i nierówności społecznych, wreszcie przemoc

„Czarna msza” Johna Graya powstała jeszcze przed rozpętaniem się kryzysu i chętni znajdą w niej wiele okazji do zrozumienia nie tyle gospodarczych, ile duchowych jego przyczyn i wymiarów

Choć spokojnie mógłbym być wnukiem Mariana Pankowskiego, to właśnie tego pisarza niektóre media w dalszym ciągu uważają za najmłodszego polskiego autora

Każdy, kto nie może spać w nocy z powodu niewydanej albo niedokończonej książki, powinien koniecznie przeczytać listy Czesława Miłosza do Oli Watowej

Czy homoseksualizm jest ciekawy? Nie. Jest nudny jak śmierć. Naprawdę ciekawy jest heteroseksualizm. I tu queerowa krytyka miałaby wiele do powiedzenia

Koncert Fluid Piano i wystawa Sophie Callé w Londynie, koncerty muzyki konkretnej w Paryżu, wystawa Georges'a Seurata w Zurichu – kolejny odcinek peregrynacji nie tylko muzycznych Jana Topolskiego

Michał Urbaniak zaczynał od gry na saksofonie, był też klasycznym skrzypkiem w klasie profesora Tadeusza Wrońskiego. I miał całkiem niezłe wyniki. Ale zrezygnował, bo ciągnęło go do jazzu i nocnego życia

Co to znaczy uważnie słuchać muzyki? Jakie znaczenie dla muzyki mają szczegół, kontrast, cisza? Odpowiadają: antropolog, architekt, dyrygent, kompozytorka, meloman, muzykolog, poeta...

Callas jako prawda! Callas Inna, niemożliwa, napięta do granic ludzkiego poznania, szorstka, nienazywalna jak głos Syreny z opowiadania Lampedusy, czuła tylko dla wielkiej sztuki

Na płycie „Opera proibita” mezzosopran Cecilii Bartoli brzmi, jakby odtwarzał brzmienie głosów kastratowych, jakby nie kończyła mu się skala. Na „Sacrificium” nie wytrzymuje szalonych ornamentów, jest dziwnie wyblakły i sztuczny. Co się stało?

Samoloty ultradźwiękowe, bezzałogowe, służące do zabijania versus pancerne samoloty-limuzyny dla najważniejszych władców świata. A to wszystko na jednym i tym samym niebie

Jan Dwutygodnik postanowił przebrać się w damskie ciuszki. Przebrać? A kto powiedział, że JD jest mężczyzną? No powiedz, kto? Na pewno jest trochę queer. Trochę bardziej queer

14 grudnia na dużej scenie Opery Narodowej odbywała się gala z okazji 20-lecia przemian gospodarczych, a w sali orkiestry w podziemiu budynku trwała rozmowa o queerze. Zapraszamy do obejrzenia nagrania z dyskusji

Moje pisarstwo jest radosną bezczelnością. Kiedy zwracają mi uwagę: „Przecież tak się nie mówi”, odpowiadam: „Jak to się nie mówi, skoro ja mówię?”. To jest właśnie moja czelność człowieka szczęśliwego

Kobiety same siebie tłamszą, mężczyźni czasem są poszkodowani; wszyscy stajemy się ofiarami głupoty i bezmyślności. Ofelia jest słaba i wykorzystywana. Hamlet jest egoistyczny, ale i niepewny. Jakby tego było mało, między nimi jest jeszcze królowa matka Gertruda…

To swojego rodzaju eskapizm – ja tu sobie maluję kwadraty, a wy wszyscy się ode mnie odpieprzcie, bo nie macie o tym pojęcia. To śmiertelnie nudne. Dlaczego nie mielibyśmy się zajmować rzeczami, które są nam wszystkim wspólne?

Są sprzeczności pomiędzy historią a mitem. To dlatego tak trudno w dzisiejszej Rosji pozbyć się Stalina

Obecnie terminem queer możemy objąć gejów, lesbijki, biseksualistów, transseksualisów, transwestytów, osoby pozostające w związkach z wieloma partnerami, przyjaciółki wspólnie kupujące dom na wsi i pewne formy życia konsekrowanego

Najnowszej książki Łukasza Rondudy „Sztuka polska lat 70. Awangarda” nie traktujmy tylko jako atrakcyjnego albumu. Wczytajmy się w nią, a dowiemy się wiele na temat sztuki dzisiejszej

Czy pieska Snoopy’ego znacie głównie z gadżetów dla najmłodszych? Zmieni to kanoniczne wydanie komiksu Charlesa M. Schulza. Jego bohaterem jest nie tylko Snoopy, ale przede wszystkim grupa cholernie  neurotycznych dzieci

Mówienie o kinie queer w Polsce zakrawa nieco na absurd: polskie kino queer jako takie po prostu nie istnieje

„Balladyna” Tyszkiewicza rozczarowuje. W świetle tego, jak nowocześnie może brzmieć Słowacki – choćby w projekcie Instytutu Teatralnego – zadziwia sztampowość i nijakość tego przedstawienia

Już 22 stycznia na antenie TVP Kultura „Szczęśliwe dni” Samuella Becketta z fenomenalną rolą Mai Komorowskiej

Temat numeru: Rzeczy widzialne (Dariusz Czaja): Nagłe olśnienie, zdumienie niezwyczajnością tego, co zwyczajne, zobaczenie jak gdyby po raz pierwszy tego, co widziało się dziesiątki razy – taki był punkt wyjścia fotografii Andrzeja Kramarza

Uważność w kuchni prowadzi do perfekcji, perfekcja do doskonałości, doskonałość do pełni – dowodzi historia Babette, kucharki i artystki z najsłynniejszego opowiadania Karen Blixen

Tym razem PUDELIT obnaża do kości!!!

Dla Zachodu, mimo upływu lat, mimo tego, że pył po zburzonym Imperium już dawno opadł, Rosja jest ciągle zagadką – fascynującą i niepokojącą

Roman Polański wpłacił 3 miliony euro kaucji i w piątek 4 grudnia 2009 roku opuścił szwajcarski areszt. Wyszedł na wolność... Na jak długo?

Z kilku miniatur zapisanych na drugim planie wyłania się obraz świata, który odszedł w przeszłość

3 września 2009 roku zmarła w Łodzi wybitna polska dukumentalistka Krystyna Gryczełowska

W poezji Seamusa Heaneya chodzi nie tylko o uważny, oparty na doznaniu opis, ale również i o to, żeby nie dać się za bardzo ponieść

Kim byliśmy, kim jesteśmy, skąd i dokąd zmierzamy?

Ryszard Krynicki częściej jest ostatnio autorem wyborów i wydań poprawionych niż całkowicie nowych tomów. Jego kolejne wiersze wybrane budzą więc nieuniknione pytanie: po co?

Haiku jest wskazaniem rzeczy, zwróceniem uwagi, „wytarciem lustra do czysta”. Słowa znikają, bo nie o słowa chodzi. Pozostaje to, na co wskazywały, co uratowały z toczącego się biegu zdarzeń

W kontrze do hałaśliwie rozpędzonej cywilizacji Salvatore Sciarrino proponuje uważne bycie w dźwiękach. Dlatego jego muzyka rozgrywa się w wolnych tempach, tuż przy uchu, szeptem

Pozornie niezwykle naukowa i skomplikowana, muzyka spektralna emanuje prostym, podstawowym rodzajem piękna. Pięknem natury? To ryzykowna hipoteza

Powiadają, że środek Europy leży gdzieś w Polsce, koło Poznania. No cóż, z perspektywy życia artystycznego nie jest to takie oczywiste. Stopniowo zaczynam wierzyć, że tym miejscem może być Szwajcaria

„Sztuka to wszystko, z czym uda ci się ujść płazem“ – twierdzi Warhol. A sztuka ulicy? Łamie konwenanse miasta. Ściany i mosty stają się nośnikiem treści, zatrzymując na sobie odrobinę przechodniej uwagi

Większość ludzi, którzy mają gęby pełne wzniosłych komunałów, nieźle żyje z tego, że je głosi. My od 20 lat zapieprzamy jak niezły dom kultury – rozmowa na Jubileusz Komuny Otwock

Nagłe olśnienie, zdumienie niezwyczajnością tego, co zwyczajne, zobaczenie jak gdyby po raz pierwszy tego, co widziało się dziesiątki razy – taki  był punkt wyjścia fotografii Andrzeja Kramarza

Na wystawie w International Center of Photography artyści pokazują, jak za pomocą ubrania i kostiumu można poprowadzić narrację. Zamiast sprytnego gromadzenia stylistycznych efektów – opowiadać historie o świecie

Któż ma pilniej patrzeć, niż historyk sztuki? Patrzenie to jego zawód. Jego spojrzenie profesjonalisty powinno być zarazem uczone i nieuprzedzone. Powinno rejestrować i kontemplować. Uważać

Oglądanie obrazów wymaga cierpliwości i niespiesznych spojrzeń. Czy po kilkugodzinnym spacerze po  Luwrze widzowi (którego dotkliwie bolą nogi i plecy), zostaje coś więcej niż świadomość przejścia w ekumenicznym obrzędzie obok „Mony Lizy”?

Po dwóch dekadach panowania na Zamku Ujazdowskim odchodzi dyrektor Wojciech Krukowski. Przyszłość CSW na razie budzi niepokój

U Grotowskiego poczucie wygnania, „bycia na zewnątrz” świata jest impulsem do działania Performera. Słynny „człowiek wewnętrzny” jest więc – paradoksalnie – człowiekiem zewnętrznym

Niewygodna ars poetica Schwaba i Jelinek jest przez polskich reżyserów rozbrajana na różne sposoby. Wydaje się, że w przedstawieniach pokazywanych na krakowskim festiwalu Genius Loci zabrakło przede wszystkim drapieżności

Tekst Wyspiańskiego ma moc narracji rytualnej: z przypadkowego zbiorowiska widzów tworzy wspólnotę – tylko w „Dwutygodniku” relacja z jedynego pokazu „Wesela” przygotowanego w Opolu przez Maję Kleczewską

Po raz osiemnasty w „Dwutygodniku” wyraziste myśli i zdania osobnych ludzi – którzy nie spodziewali się spotkania – zlewają się, zderzają w dziwaczną całość

Temat numeru: Coetzee evergreen (Joanna Tokarska-Bakir): W otwartości, z jaką we własnym przekonaniu podchodzimy do inności, kryje się „wirus podstępnej zdrady” – twierdzi J.M. Coetzee w debiutanckiej powieści i w esejach „Białe pisarstwo”

Giuseppe Tomasi di Lampedusa był nie tylko wybitnym pisarzem, ale także smakoszem, by nie powiedzieć: obżartuchem

Taka łydka piechotą nie chodzi!!!!!!

Pascal Quignard nie szuka powszechnego języka do nazwania ludzkiej intymności. Przeciwnie – obrazuje własną drogę do języka, który mógłby służyć tylko temu, co prywatne

Bohaterka nowej powieści Andrzeja Barta tkwi w podwójnej opresji – patriarchalno-domowej i komunistyczno-państwowej. Pierwsza z nich jest niestety jedynie źródłem niegroźnego komizmu

W otwartości, z jaką we własnym przekonaniu podchodzimy do inności,  kryje się „wirus podstępnej zdrady” – twierdzi J.M. Coetzee w debiutanckiej powieści i w esejach „Białe pisarstwo”

Z okazji publikacji nowego tłumaczenia „Geparda” Lampedusy autorstwa Stanisława Kasprzysiaka, przypominamy francuską recenzję powieści Konstantego A. Jeleńskiego z 1959 roku

Pisanie o muzyce jest jak tańczenie o architekturze, powiedział ktoś. Dobrze, w takim razie spróbujmy podwójnego salta: podróży po muzyce i architekturze jednocześnie

W „Borysie Godunowie” duetu Treliński/Kudlička czynnikiem, który jak Jurodiwyj, działa na granicy między tym co dzisiejsze, a tym co ewokuje „obszerność”, jest monumentalna architektura

Opery Richarda Straussa ostatnio często pojawiają się na naszych scenach – wbrew opinii o zbyt wysokich wymaganiach wykonawczych, przekraczających możliwości polskich teatrów

Kim był Gérard Grisey? Jakie były jego pasje, fascynacje, tematy, inspiracje, konteksty? Oto próba odpowiedzi w postaci zwięzłego alfabetu-leksykonu o ważniejszych wątkach jego życia i twórczości

Użytkownik: ursus141. Hobby: rolnictwo komputery.

Nie wiem, w jakim innym kraju farmer proponuje zamążpójście młodej krytyczce teatralnej z Polski, próbując przekabacić ją mięsem, które dzierży w misce

Zombie nie chcą zabijać, ale zjadać – przejąć siły i zdolności Innego. Chcą stać się na powrót prawdziwym człowiekiem, świadomym swego istnienia, niezależnym, spełnionym i kompletnym

Istnieje pewien ciąg zjawisk, który można nazwać liryką kobiecą, pod warunkiem że nie będziemy rygorystycznie dopominać się o definicję

Nasz stosunek do bomby atomowej, jej kształtu, formy i mocy, którą ze sobą niesie jest dogłębnie estetyczny

Aktor może robić na scenie najdziwniejsze rzeczy, ale musi wierzyć w ich sens i wiedzieć, dlaczego to robi. Wtedy widz – nawet jeśli to, co ogląda, wydaje mu się głupie czy niestosowne – jest po jego stronie

Moje osobiste rozumienie teatru jest nierozłączne z myśleniem muzycznym. Nasze spektakle to tekst pisany ciałem i wpisany w ciało. Ciało, które mówi rytmem

„Rewers” przyszedł do mnie w idealnym momencie. Byłem gotowy na takie zadanie. Przypuszczam, że pięć lat temu nie potrafiłbym tego filmu zrobić w taki sposób

To, że kolonia berlińskich królików mieszkała sobie pomiędzy Murem Zachodnim i Wschodnim, w tzw. Strefie Śmierci, było dla nas fenomenem, doskonałą metaforą

Hermann Nitsch jest ostatnim aktywnym twórczo Wiedeńskim Akcjonistą.  Czy 70-letni dziś, siwobrody artysta wciąż jest pociskiem, który może rozpalić ogień w statecznych wiedeńczykach?

Powaga i błazeństwo, szczerość i udawanie, tragizm i śmieszność. Pomiędzy tymi sprzecznościami próbuje utrzymać chwiejną równowagę współczesny Werter w wersji Michała Borczucha. A my razem z nim

W inscenizacji „Zagłady domu Usherów” Glassa Barbara Wysocka nieustannie balansuje na granicy między rozumem i nie-rozumem, jawą i snem, między faktem i zmyśleniem, przekraczając co rusz te opozycje

„Ostatni żyjący geniusz” – mówią kolekcjonerzy jego sztuki. „Głęboka empatia, niespotykana inwencja” – pisze o nim J. M. Coetzee

Żydówka już dawno odjechała w bydlęcym wagonie, a jednocześnie wciąż jest tutaj: między sympatycznymi kolejarzami, którzy właśnie planują kolejne pogromy – spektakl Studia Teatralnego Farma v jeskyni

Przestrzeń numeru wypełniona myślami się przekształca. Ale pozostają prostokąciki tekstów, krągłość loga, regularność linii prostych. Układ strony ogranicza, ale czasem zaskakuje

Temat numeru: Nieśmiertelny jest tylko kurz (Jan Maria Kłoczowski): Francis Bacon mieszkał i malował przy 7, Reece Mews w Londynie od 1961 roku aż do śmierci w roku 1992. W październiku tego roku minęło sto lat od jego urodzin

Tylko w Pudelicie!!!! Jak to naprawdę w Krakowie było…

Sięgania do przepisów kuchni absurdalnej lepiej unikać, no bo jak tu podać: niewiniątko w tarapatach, misjonarza na dziko czy Syrenę Południa w białym winie?

W „Rewersie” Borysa Lankosza i „Domu złym” Wojtka Smarzowskiego nie ma zdarzeń historycznych, jest za to praca pamięci, wykonywana przez bohaterów niesztandarowych, nieoficjalnych, prywatnych

Ożywianie zmarłych gwiazd na potrzeby dużego ekranu wydaje się wizją SF. Jest jednak gatunek filmowy, w którym proceder ten kwitnie od lat – film reklamowy

Kim byliśmy, kim jesteśmy, skąd i dokąd zmierzamy?

Jego występy były zakazane przez policję. Był cenzurowany jako pornograf, bluźnierca, fanatyk ludożerstwa, bolszewik, dekadent, nihilista. Bruno Jasieński doczekał się biografii

Im dalej brnąłem w książkę Deglera o Witkacym, tym bardziej czułem, że coś mi w niej przeszkadza. Po chwili zrozumiałem co. No tak, Witkacy żyje w kulturze niezdekonstruowanej

Antybiografizm polskiej humanistyki jest niemożliwy do utrzymania. Proszę Państwa, od tej pory rygorystyczny antybiografizm to postawa staroświecka i zachowawcza

„Zniewolony umysł” był na Festiwalu Miłosza kluczem doboru gości. I to akurat się udało. Zabrakło natomiast wspólnego hasła, które byłoby dyskutowane i interpretowane na różne sposoby

Wiele najciekawszych biografii ostatnich lat nie zostało jeszcze wydanych w Polsce: George Byron, Pablo Picasso, Wittgensteinowie, Evelyn Waugh, V. S. Naipaul, Flannery O'Connor, John Cheever

W szyderczym wobec polskiej polityki geście, Treliński charakteryzuje gospodarza talk show na Andrzeja Urbańskiego, który wita w studiu Jarosława Godunowa tuż przed śmiertelnym starciem o władzę z Donaldem Szujskim

Być może najlepiej istotę geniuszu Nadii Boulanger oddaje dedykacja Strawińskiego na jednej z partytur: „Nadii, która słyszy wszystko”

Dobiega siedemdziesiątki, a wciąż jest jednym z najbardziej kreatywnych jazzmanów, który zajmuje czołowe miejsca w światowych rankingach najlepszych trębaczy. Tomasz Stańko właśnie wydał nową płytę

Przemoc, choroby i śmierć na „Darkside II” pokazują ułomność ludzkiego ciała. Jednak tym, co najbardziej szokujące, jest przedefiniowanie samej funkcji ciała

Ludzie vs. balony 3:5

Mamy ostatnio do czynienia z inwazją filmów biograficznych o muzykach, które trzymając się blisko życia, stanowią przeciwwagę dla jawnej kreacyjności musicalu

Kiedy w 1960 roku w Berlinie Niemcy nazywają ją „zuchwałą dziwką”, dzwoni do niej de Gaulle i mówi: „Proszę wrócić do Paryża”. Marlena przypina do sukienki wstążkę Legii Honorowej i schodzi na konferencję prasową

Pamięć, uczucia, świadomość, dusza – ktoś chce skasować wszystkie te strony. Ktoś chce, żeby ludzie nie odczuwali. By konsumowali i dali sobą ławo manipulować. To jest kierunek, jaki obserwuję w świecie

Nie piszę podręcznika literatury polskiej. Miałem to szczęście, że mogłem poznać zarówno dzieła, jak i dokumenty. Zobaczyć Mickiewicza jako kogoś żywego, odbrązowionego

Zapraszamy do obejrzenia debaty, która odbyła się 19 października w Auditorium Maximum Uniwersytetu Warszawskiego

Francis Bacon mieszkał i malował przy 7, Reece Mews w Londynie od 1961 roku aż do śmierci w roku 1992. W październiku tego roku minęło sto lat od jego urodzin

Zwolennicy podziału na kulturę wysoką i masową będą w istnieniu popowych ikon upatrywać znamion upadku cywilizacji. Ale czy gest lekceważenia rozwiązuje problem?

Zadara nie uwierzył w naiwny optymizm libretta Fredry. „Nocleg w Apeninach” zmienił w operetkę interwencyjną, gdzie piosenki są jak brechtowskie songi

„Ernani” Verdiego to dzieło intrygujące, a pomysł jego realizacji dowodzi, że nowy dyrektor Michał Znaniecki chce rozbijać sztampowy dotąd repertuar Teatru Wielkiego w Poznaniu

„Tango” Mrożka przez lata traktowano jako wiecznie aktualną diagnozę polskich przywar. Jarocki od tego stereotypowego odczytania ucieka jak najdalej może

W oczekiwaniu na własną biografię Jan Dwutygodnik postanowił przyjrzeć się, jak konstruowane są opowieści o życiu wielkich tego świata. Niestety, by zasłużyć na fascynującą biografię, zazwyczaj trzeba najpierw umrzeć

Temat numeru: Piękny dzień (Rozmowa z Ewą Kuryluk): W spalonej Warszawie dało się żyć. Mama wieszała na ścianach Frascati reprodukcje ulubionych malarzy. Może sztuka jest nam największą pociechą, gdy jesteśmy na dnie?

Co jadał największy wsród florenckich malarzy dziwak, egotyk, hipochondryk i „gastropondryk”?

Tylko w Pudelicie!!!!  Zdjęcie z tajnego zebrania!!!!

Stworzył postać kapitana Klossa, nakręcił „Kolumbów”, „Do widzenia, do jutra…”, „Trzeba zabić tę miłość”. Jeden z najwybitniejszych polskich reżyserów, Janusz Morgenstern, powraca z nowym filmem

Mimo nachalności politycznego przekazu „Dystrykt 9” unika czarno-białego podziału. Ludzie zachowują się wobec Obcych paskudnie, ale i Obcy nie są zbyt sympatyczni, daleko im do dobrotliwych pacyfistów w rodzaju E.T.

Dwa filmy: „Serafina” kontra „Solista”. Opowiadając o innej sztuce, kino ma dwa wyjścia – może traktować ją jak przyjaciela od serca albo nadwrażliwe dziecko, zanurzone we własnym świecie

Warszawski Festiwal Filmowy obchodził w tym roku okrągły jubileusz. Problem z imprezą Stefana Laudyna wciąż tkwi w kulejącej atmosferze oraz bezideowości

Kim byliśmy, kim jesteśmy, skąd i dokąd zmierzamy?

Również w tym roku nie obyło się bez rytualnych narzekań na literacką Nagrodę Nobla. Wszystkim, którzy uważają, że nagroda zeszła na psy, polecam prosty eksperyment

12 października odbyła się pierwsza z cyklu debat „Dwutygodnika”, Dwójki i Opery Narodowej: OPERA–KONTROWERSJE. O operze przyszłości rozmawiali goście Tomasza Cyza

Kto nudził na Kongresie Kultury? Jakie były pozytywne i negatywne zaskoczenia? Co o Kongresie powiedzieliby przybysze  z kosmosu? „Dwutygodnik” pyta siebie i swoich Autorów

Jak często zdarza się, że rzeczy do nas mówią? Winda informuje, na którym jesteśmy piętrze, automatyczna sekretarka donosi, kto dzwonił, a kasa w sklepie nakazuje położyć produkt na wadze i ostrożnie wsunąć kartę płatniczą

Zapraszamy do letury tekstu Marii Spiss – ta literacka impresja z północnych podróży wpisuje się w uboczną potrzebę ekploracji terenów nieznanych i zakrytych

W spalonej Warszawie dało się żyć. Mama wieszała na ścianach Frascati reprodukcje ulubionych malarzy, stworzyła „muzeum wyobraźni”. Może sztuka jest nam największą pociechą, gdy jesteśmy na dnie?

Na Suwalszczyźnie nadal mówią o jaćwieskich duchach z mojego komiksu. Niby nikt zabobonów nie zna, ale jak mój brat spytał, czy sąsiad coś pamięta, to usłyszał, żeby do sąsiada nie iść, bo tam mieszka szeptucha

Czy Hitler był ostatnim mężczyzną, który patrzył pożądliwie na „Wenus z Amorem” Parisa Bordone?

Komu są bliscy Jerofiejew, Erenburg czy Limonow, ten powinien zobaczyć „Lipiec” Wyrypajewa, a kto do tego żywi ciepłe uczucia do Patricka Süskinda, ten „Lipiec” zobaczyć musi!

Jan Dwutygodnik jest meteoropatą i od kilku dni co chwila zerka nerwowo przez okno. Przestało padać? Nie przestało. Dla wszystkich uzależnionych od pogody przygotowaliśmy pokaźny koszyczek z domowymi robótkami

Temat numeru: Żeby mi było jeszcze gorzej (Rozmowa z BILJANĄ SRBLJANOVIĆ): Mój pies, kiedy kogoś widzi, od razu macha ogonem. Ludzie myślą: „pies pewnie coś we mnie dostrzegł dobrego”. Nie – ten pies jest kurwą, chce się podobać. Dlatego rzadko piszę sztuki

„Rzeczy” Pereca to przede wszystkim opisy. W piramidach piętrzących się przedmiotów nie mogło oczywiście zabraknąć jedzenia – świat bez niego jest dalece niekompletny

VANESSA REDGRAVE, która się waha!!!!!

Nie wzbudza kontrowersji. Nie wywołuje skandali. Wciąż podziwiana, nagradzana, obsadzana, komplementowana. Meryl Streep jest zbyt idealna, żeby była prawdziwa

Walerian Borowczyk najpierw pokazał Polsce (rozebranej i ubranej), że animacja jest sztuką, a następnie pokazał światu (rozebranemu), że filmowy Eros jest seksualny

Reportaż komiksowy w Polsce dopiero raczkuje. W Europie i USA od dawna cieszy się popularnością, traktuje o konflikcie  izraelsko-palestyńskim, albo o zniszczeniu Nowego Orleanu

Czym jest najnowsza powieść Stasiuka, której bohater rozpamiętuje swoje eskapady w „podkarpackim Beneluxie”, gdzieś między Gorlicami, Budapesztem i Bukaresztem?

Nowa powieść Zbigniewa Kruszyńskiego o PRL-u uchyla stereotypy znane z literatury poprzedniej dekady. Pokazuje dobrego opozycjonistę, który mógł być równocześnie doskonałym agentem

Wielogłosy „Dwutygodnika” we współpracy z radiową „Dwójką” i Operą Narodową. Pierwsze spotkanie odbyło się 12 października 2009. Hasło: OPERA FUTURA

Historia Fabrizia, Marii i Carla kusiła, by uczynić z niej legendę: o parze kochanków bezlitośnie zamordowanej przez ponurego męża, dla którego nie liczyło się nic prócz muzyki

W dniach 18-26 września odbył się festiwal Warszawska Jesień. „Dwutygodnik” znów słuchał muzyki. Oto podsumowania Moniki Pasiecznik, Ewy Szczecińskiej i Jana Topolskiego

Fantastyka jest specyficznym wynalazkiem nowoczesności. Jednak od zawsze istniały przypowieści o przyszłości, które spełniały nasze marzenia i ucieleśniały lęki

Projekt „Dwutygodnika” powstający we współpracy z Towarzystwem Inicjatyw Twórczych „ę”. W odcinku trzecim: biżuteria przestrzeni publicznych...

Mój pies, kiedy kogoś widzi, od razu macha ogonem. Ludzie myślą: „pies pewnie coś we mnie dostrzegł dobrego”. Nie – ten pies jest kurwą, chce się podobać. Dlatego rzadko piszę sztuki

Nie chcę mówić o wartościach duchowych, bo to niekoniecznie o nie musi chodzić. Wystarczy, że sztuka wnosi pozytywną alternatywę w nasze parszywe otoczenie

„Telewizja atakowała nas całe życie – teraz weźmy odwet!” – to motto sztuki wideo Paika, koreańskiego anty-artysty. Jego twórczość prezentuje „Widok. WRO Media Art Reader 2”

Radziszewski chciał pokazać mało znane obiekty ze zbiorów Zachęty i dodać swoje trzy grosze. Ale nie są to klocki, którymi potrafi się bawić

Szymona Kobylarza zawsze fascynowało wprowadzanie w błąd widza. Tym razem myli tropy w warszawskiej Kordegardzie

Korczakowska, podążając za Lemem, nie daje w swoim przedstawieniu jasnych i jednoznacznych odpowiedzi. Stawia pytanie o tożsamość zarażoną innością, inność rozpoznaną w tożsamości

W spektaklu „Wilk” piekło jest bliżej nas: jest nim sala balowa, gdzie ludzie opowiadają o wojnie, oglądają wojnę na ekranach, bawią się w wojnę, a w końcu w tej zabawie zabijają

Garcia nie tworzy w „Versus” spójnej narracji, nie opowiada żadnej fabuły, której w jego spektaklu po prostu nie ma. Zamiast niej stwarza strukturę, która wchłania wszystko, nic nie dając w zamian

Od XVI-wiecznej, mrocznej historii kompozytora Gesualda do cybernetycznego Golema. Między artystyczną awangardą a komiksowym reportażem. Numer 14. zaskoczył nas, ucieszył i wprawił w zadumę

Temat numeru: Mikrotony śmierci (Rozmowa z Pawłem Mykietynem): 20 września podczas festiwalu Warszawska Jesień wykonanie „Pasji” Pawła Mykietyna. Tylko w „Dwutygodniku” kompozytor odsłania tajemnicę dzieła

Tylko u nas na Kongres Kultury Polskiej w Krakowie patrzą najlepsi przyjaciele człowieka. Pieski Kongresu w ataku!

Tylko w Pudelicie: TILDA SWINTON!!!! Gwiazda 66. Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w Wenecji pozdrawia z lotniskowej toalety!!!!

Niejasny jest cel wyjazdu markiza Astolphe’a de Custine’a do Rosji w 1839 roku. Jasne jest natomiast, że stworzył on przejmujący opis carskiej tyranii czasów Mikołaja I, i nie tylko

Poprawny, szablonowy film telewizyjny Harrisona oddaje hołd Irenie Sendlerowej i stanowi alternatywę dla polsko-żydowskich narracji spod znaku Grossa

Almodóvar postanowił w swoim najnowszym filmie spojrzeć w lustro. Takie spojrzenie zazwyczaj oślepia. „Przerwane objęcia” opowiadają historię tego spojrzenia

Zakończył się 34. Festiwal Polskich Filmów Fabularnych. W „Dwutygodniku” podsumowania na pełnym emocji festiwalowym blogu

W „Tercecie metafizycznym” cytowała zdanie Levinasa, że po śmierci nie możemy spodziewać się przyrostu wiedzy. Jak błędne jest to mniemanie, widać już na drugi dzień po śmierci Barbary Skargi

Kim byliśmy, kim jesteśmy, skąd i dokąd zmierzamy?

Długo oczekiwane „Dzienniki” Jana Józefa Szczepańskiego są okazją do przypomnienia jednej z najbardziej osobnych postaci powojennej literatury polskiej

Zwodniczo lekki ton opowiadań Patricii Highsmith ze zbioru „Siedemnaście miłych pań” skrywa mechanizm niepowstrzymany jak ręka mordercy

W Krakowie zakończył się festiwal Sacrum Profanum. W „Dwutygodniku” gorące podsumowania Moniki Pasiecznik, Ewy Szczecińskiej i Adama Suprynowicza

Zakończył się festiwal Wratislavia Cantans. Dariusz Czaja opisuje dwa koncerty festiwalu. Piękne koncerty!

W sobotę 26 września zakończył się festiwal Warszawska Jesień. „Dwutygodnik” znów słuchał muzyki. Oto podsumowania Moniki Pasiecznik, Ewy Szczecińskiej i Jana Topolskiego

Czwartek to piątek, niedziela – poniedziałek, mgła składa się z piasku zamiast wody, a las z wieżowców i żurawi. Dubaj ma wszystko poprzestawiane. Jest jak nastolatek, z przerośniętymi rękami i za dużym nosem. Dysproporcja under construction

„Dwutygodnik” rozpoczyna debatę na temat sytuacji domów kultury w Polsce. Czy są reliktem komunizmu? Czy spełniają swoją funkcję? Jak sprawić, by ich działalność odzwierciedlała potrzeby społeczeństwa XXI wieku?

Nowy projekt „Dwutygodnika”, powstający we współpracy z Towarzystwem Inicjatyw Twórczych „ę”. W drugim odcinku pokazujemy fascynację swetrami...

W telewizorze, w radiu zawsze pojawiają się eksperci, którzy wszystko wiedzą. Nie ma litości, kiedy ktoś odpowie – nie wiem, proszę pani. Przymus posiadania opinii nikomu nie służy. Nie zgadzam się na ten terror

Okładka jest dla mnie symbolicznie tym, co oddziela książkę od świata. Kiedy okładki są zdarte, to chcąc nie chcąc, wiersze łatwiej przenikają w świat czytelnika i piszącego

Kiedy jestem na scenie, to tak naprawdę jestem na kolanach publiczności. Ludzie to czują, nawet jeśli nie zdają sobie sprawy, o co właściwie chodzi

20 września podczas festiwalu Warszawska Jesień wykonanie „Pasji” Pawła Mykietyna. Tylko w „Dwutygodniku” kompozytor odsłania tajemnicę dzieła

Duchowość jest bardzo subiektywna. Bardzo trudno jest określić, jaka muzyka jest duchowa, a jaka nie. To zależy od sposobu, w jaki postrzega się muzykę, w jaki sposób się jej słucha

Wraz z Instytutem Teatralnym rozpoczynamy debatę o Słowackim. W tym numerze wywiad z R. Brzykiem i T. Śpiewakiem. Ich „Samuel Zborowski” rozpocznie 24. IX cykl „Słowacki. Dramaty wszystkie”

W kufrach wielu osiemnastowiecznych podróżników opuszczających Wenecję znajdowała się niewielka weduta – widok miasta albo kaprys – malowniczy pejzaż z ruinami, kanałami i laguną, pierwowzór dzisiejszej pocztówki

Wystawa w Willi Grohmana ma wielu literackich i filozoficznych patronów. Jej intelektualny i artystyczny rozmach nie ma sobie równych

Choć łatwo sprowadzić „Ziemię obiecaną” Klaty do modnej krytyki kapitalizmu, to przy odrobinie refleksji nie sposób nie dostrzec nieoczywistości i złożoności tego spektaklu

Drodzy czytelnicy! Po raz pierwszy – korzystając z zasłużonej formy edytorialu – kierujemy do was kilka słów o(d) rzeczy, którą co dwa tygodnie uzupełniamy tę stronę

„Dwutygodnik” nr 13. Redaktorzy prowadzący: Katarzyna Tórz, Zofia Król, Tomasz Cyz. „Okładka”: Twożywo. Fotoedycja: Agnieszka Rataj i Redakcja. Data publikacji: 19.09.2009, godz. 14.11.

Temat numeru: Wakacyjne zobowiązania: opowieść 1 (Redakcja Dwutygodnika): Wakacje minęły, a wraz z nimi czas, który daliśmy sobie na heroiczne wyczyny czytelnicze, kulinarne i muzyczne. Kajamy się więc i chwalimy, rozliczając się z wakacyjnych zobowiązań

Wakacje minęły, a wraz z nimi czas, który daliśmy sobie na heroiczne wyczyny czytelnicze, kulinarne i muzyczne. Kajamy się więc i chwalimy, rozliczając się z wakacyjnych zobowiązań

Mężczyzna na skraju załamania nerwowego!!!!!!!

Trudno chyba znaleźć pisarza, który z większą radością i prostotą przyjmowałby świat takim, jakim go zastał. Jesienna, grzybowa kartoflanka jest tego świata esencją

Na ekrany wchodzi najnowszy film Quentina Tarantino – papieża popeliny, genialnego samouka i bufona, który wciąż jest jedną z najważniejszych postaci współczesnego kina

Widz „Janosika” obcuje z odmiennymi porządkami, które trudno uspójnić i w które trudno uwierzyć. Stąd wrażenie, że w filmie za dużo obrazów, a każdy odsyła do nieco innej historii i innej nieco prawdy

Zapomniany rosyjski pisarz emigracyjny Gajto Gazdanow ma dziś w Rosji tysiące fanów. Po polsku ukazały się właśnie jego dwie najsłynniejsze powieści

Wkrótce minie rok, odkąd ukazało się polskie tłumaczenie „Łaskawych”. To doskonały moment, by spojrzeć na najgłośniejszą powieść ostatnich lat z dystansu

Najnowsza powieść Michała Witkowskiego jest zgrabniutka jak top Dody i różowiutka jak jej tipsy

Ta niezwykła książka Pereca niemal zupełnie pozbawiona jest dialogów. Nawet ludzie znajdują się tu w wyizolowanej przestrzeni; przypominają dziwne obiekty poddane obserwacji

Pod koniec września ukaże się książka „Awantury na tle powszechnego ciążenia” Tomasza Lema – zapis wspomnień o ojcu, wybitnym pisarzu, Stanisławie. Tylko w „Dwutygodniku” posłowie do książki autorstwa Tomasza Fiałkowskiego

Polska kultura operowa zmaga się z problemem, który ma głęboko antyintelektualne podłoże. Nie potrafimy traktować opery jako pola do rozmowy o dotykających nas problemach

Recenzji ukazało się mnóstwo. Krytycy prześcigają się w formułowaniu pochwał dla Szymanowskiego-kompozytora, doceniają także stronę wizualną inscenizacji Davida Pountney'a

Nowy projekt „Dwutygodnika”, powstający we współpracy z Towarzystwem Inicjatyw Twórczych „ę”. W pierwszym odcinku opowiadamy o Instytucie Weterynarii...

Kolekcje online nie odciągną widzów od zbiorów fizycznych. Rejestracja, archiwizacja i udostępnianie materiałów czy zapisów wydarzeń powinno stać się podstawowym zadaniem każdej instytucji kultury

Przez ostatnich dwadzieścia lat stałego zaniżania poziomu publicznej debaty zrobiono naprawdę wiele, żeby Polacy zgłupieli. I tutaj możemy mówić o sukcesie. Jako naród zgłupieliśmy

„American Theatre Magazine” umieścił Festiwal Sztuki Mimu na szczycie listy imprez, które trzeba zobaczyć w Europie w kategorii pantomima/taniec. To gigantyczne wyróżnienie

Mam wrażenie, że rysunki (ale przecież i wiersze) Marcina Świetlickiego poszukują egzystencji na granicy konania i płodzenia, zimy i wiosny, pełni i kalectwa, nasycenia i głodu, przemocy i zaniechania

Dwa najbardziej brzemienne w skutki zjawiska dwudziestowiecznej architektury na dwóch wystawach w berlińskim Martin-Gropius-Bau

Wystawa „Niezwykle Rzadkie Zdarzenia” w CSW-Warszawa to nowa propozycja opisu relacji sztuki, nauki i rzeczywistości, niejako w kontrze do sztuki zaangażowanej

Artyści występujący na Festiwalu Sztuki Mimu pielęgnują tradycję pantomimy ze szkoły Marceau i wciąż rozwijają ten gatunek, czerpiąc ze współczesności i popkultury

„Dwutygodnik” nr 12. Redaktor prowadzący: Tomasz Cyz. „Okładka”: Max Skorwider. Fotoedycja: Agnieszka Rataj i Redakcja. Data publikacji: 5.09.2009, godz. 11.45

Temat numeru: Nie wycinajcie brzóz, kiedy płoną lasy (Tomasz Cyz): Możemy godzinami, dniami i nocami dyskutować na wrześniowym Kongresie Kultury Polskiej, ale kultura jest tu, blisko, choćby w takiej Łodzi, czasem zaś jej brak

Od zjadania samogłoski „a” zaczyna się tom opowiadań „Lekcja geografii: lipogramy” Tomasza Mirkowicza; jednak zjadanie różności częściej powraca na jego stronach

W cwał, mój koniu, koniu, w cwał!

W „Spotkaniu w Palermo” obiektem krytyki – moralizatorskiej i wtórnej wobec wcześniejszych dokonań Wendersa – stały się amorficzność i arbitralność cyfrowej fotografii

Filmy Zanussiego z ostatnich lat są sztywne i akademickie, nie ma w nich eksperymentów z formą i językiem filmowym, nie ma ducha twórczych poszukiwań

Kim byliśmy, kim jesteśmy, skąd i dokąd zmierzamy?

Rewelacyjna, przeoczona przez krytykę książka Thérèse Delpech to rzecz o kondycji Europy. W naszym domu nie tylko straszy, w nim zwyczajnie nie ma życia

Nowa powieść Michała Witkowskiego opowiada o nas – mutantach żyjących w wielu rzeczywistościach i nie potrafiących z żadnej zrezygnować

Wkrótce minie rok, odkąd ukazało się polskie tłumaczenie „Łaskawych”. To doskonały moment, by spojrzeć na najgłośniejszą powieść ostatnich lat z dystansu

Festiwal krytyków z okazji „Chopina i jego Europy”. Oto impresje z pierwszej części festiwalu. Piszą m.in. Ewa Szczecińska, Piotr Matwiejczuk i Marcin Majchrowski

Koniec festiwalu krytyków z okazji festiwalu „Chopin i jego Europa”. Oto gorące podsumowania Doroty Szwarcman, Piotra Matwiejczuka i Tomasza Cyza

W niedzielę w Paradyżu zakończył się festiwal „Muzyka w raju”. Tylko w „Dwutygodniku” fragmenty „Czterech pór roku” Vivaldiego zarejestrowane podczas festiwalu w 2006 roku

Jej artystyczna potęga od lat się nie zmienia i wiąże się tylko z jednym: na Argerich się czeka. 22 i 23 sierpnia ta genialna argentyńska pianistka zagrała w Warszawie

Wieczorem czyścimy kible z wszelkich dowodów człowieczeństwa naszych pasażerów. Także z bulimicznych wymiocin. Każdy może mieć tu swoje doświadczenie graniczne

Mówi się, że Rossini nic nie robił, tylko jadł i pił. Z całą pewnością kochał życie, ale jeśli spojrzeć na jego biografię, to okaże się, że potrafił napisać operę w ciągu dwunastu dni. Nie mógł być leniem

Siostra męża mojej babci, ostatnia księżniczka Santacore Publicola, kiedyś powiedziała mi, że jej babcia znała Stendhala

Krakowska galeria F.A.I.T. rewaloryzuje sztukę abstrakcyjną. Czy można mówić o powrocie abstrakcji z wygnania?

Tegoroczne Biennale to przede wszystkim prace rozumiane jako sytuacje, w których widz się zatapia. Czasem jest strasznie, czasem pięknie, a czasem tylko nudno

Możemy godzinami, dniami i nocami dyskutować na wrześniowym Kongresie Kultury Polskiej, ale kultura jest tu, blisko, choćby w takiej Łodzi, czasem zaś jej brak

Temat numeru: Słowo zapomniane? (Marek Zaleski): Czy piękno do niczego nam dziś nie jest potrzebne? Stało się anachroniczne? Dożywa swych dni w muzeach i wystawia się na pokaz w parkach krajobrazowych?

Interesują mnie wykluczenia z kultury dokonywane na sobie przez rozmaite elity, które albo mają pewien typ wiedzy-władzy, albo tak im się tylko wydaje

Lost in translation w Krakowie…

Ćwierkanie, jak chciał w 1970 roku Wojciech Żukrowski, czy arcydzieło, jak pisała Maria Janion pięć lat później?

Obecnie prawie każdy krytyk filmowy chce być felietonistą i pływać swobodnie pośród słów, swoją osobą przysłaniając wszystko. Felietonizacja krytyki sprzyja grafomanii

W ramach cyklu „Klasyka kina światowego” na ekranach kin studyjnych możemy oglądać „Hair” Miloša Formana – kultowy, nostalgiczny obraz hipisowskiej kontrkultury

Tylko zapisane słowo wygra z pamięcią – daje się słyszeć w „Uśmiechu Demokryta” Ryszarda Przybylskiego. Jeśli nawet nie będzie to zwycięstwo ostateczne, pozwoli oswoić „czas dzikiej agresji wspomnień”

Rozmowy z Krzysztofem Kozłowskim to nieoczywisty zapis dziejów powojennej Polski i Kościoła. Ich największą zaletą jest uchwycenie osobowości głównego bohatera

U2 wkroczyli na ścieżkę rocka stadionowego – ich ostatnie krążki są bardziej pretekstami do kolejnej trasy koncertowej niż kawałkami dobrej muzyki

Z okazji 10 numeru „Dwutygodnika” pragniemy sprawdzić naszą odporność na krytykę!

We Włoszech, gdzie jednoczesne jedzenie panino i picie kawy uznawane jest za objaw barbarzyństwa, wizyta w trattorii nie może być zwyczajnym doświadczeniem

Trzeba mówić o naszej historii inaczej niż na kolanach. „Operacja Dunaj” jest kontrpropozycją dla czcigodnej filmowej martyrologii, dla patriotycznych oleodruków

W mojej pracy podoba mi się to, że wiem, kiedy jest dobrze. Jak byłem malarzem, to nigdy nie wiedziałem, kiedy należy skończyć

W życiorysach Żydówek, o których pisałam, zafascynowało mnie to, że choć żyły w różnych epokach i miały różne światopoglądy, kierowały się podobnymi wartościami

Lubię słuchać muzyki podróżąjąc, w samochodzie, wydaje mi się, że wtedy bardziej ją rozumiem. To pewnie wynika z ruchu – mojego przemieszczania się, jej pulsu i zmienności

Wystawa „Wolność od-zysku” w Zachęcie zamiast zapowiadanych kryzysowych przewartościowań przynosi rozczarowujące recepty na przeczekanie

W leniwej wakacyjnej atmosferze Bunkier Sztuki proponuje spotkanie z pracami Jarosława Kozłowskiego, uważanego za jednego z czołowych twórców polskiej sztuki konceptualnej

„Malarstwo jest drogą do czegoś, a nie celem” – powiedział w jednym z wywiadów Jan Tarasin. To zdanie może być mottem całej twórczości zmarłego właśnie malarza

Czy piękno do niczego nam dziś nie jest potrzebne? Stało się anachroniczne? Dożywa swych dni w muzeach i wystawia się na pokaz w parkach krajobrazowych?

Jak zdefiniować współczesny teatr? Jak analizować współczesne spektakle z użyciem nowych technologii? W Gdańsku zebrali się wybitni teatrolodzy z całego świata

 „Hamlet” niejednokrotnie służył diagnozie współczesnej kultury. W przedstawieniu The Wooster Group zostaje zderzony sam ze sobą, z własną pozycją kulturowego mitu

Temat numeru: Nowe Horyzonty (Jakub Socha / Piotr Tarczyński): Subiektywne, pełne potu, łez i kinomaniackich emocji relacje naszych dwóch autorów, którzy zdecydowali się podjąć wyzwanie rzucone przez Romana Gutka. Relacja szósta i ostatnia!

Wakacyjny konkurs z nagrodami!

W „Namiętności” Jeanette Winterson Napoleon jest totalnym kurczakożercą. Serwowano mu je z nadzieniem, posypane natką pietruszki hodowanej w hełmie po zabitym żołnierzu

Michael Mann we „Wrogach publicznych” rzuca się w gangsterski wir lat trzydziestych, by po raz kolejny odnaleźć zalążek męskiego etosu, któremu jest wierny od lat

Subiektywne, pełne potu, łez i kinomaniackich emocji relacje naszych dwóch autorów, którzy zdecydowali się podjąć wyzwanie rzucone przez Romana Gutka. Relacja szósta i ostatnia!

Festiwal „Animator” dawno za nami, ale tylko w „Dwutygodniku” fragmenty nagrodzonych filmów. Patrzcie!

Guy Maddin będzie odkryciem festiwalu. Smakosze nieregularności obrazu, erotycznego poczucia humoru, aktorskiej nadekspresji odnajdą w nim przewodnika

Kim byliśmy, kim jesteśmy, skąd i dokąd zdążamy?

W monologu Orfeusza z „Rozmów z diabłem” Kołakowski daje fenomenalny popis wyobraźni, wpisując w jeden ironiczno-kabaretowo-erudycyjny ciąg całą głębię orfizmu

Mistrz nie jest nauczycielem. Jest twórcą własnych norm i wzorów, których nikt nie jest w stanie powtórzyć, ale które dają poczucie kierunku, w jakim powinno się dążyć

Sto lat temu urodził się Malcolm Lowry – udręczony dręczyciel, alkoholik, autor jednego arcydzieła

Debiutancka powieść Jelinek to doskonała książka na urlop, nie obciąża tragediami, wesoło i lekko płyniemy przez tekst. Dopóki nie stanie nam ością w gardle

„Literatura Europy”. Przejście z liczby mnogiej na pojedynczą jest gestem stricte ideologicznym, wypadkową tego, kim – jako wspólnota – jesteśmy albo chcielibyśmy być. To produkt sytuacji politycznej

„Flesz” Hanny Samson to kocioł pełen ingrediencji, w którym może ugotować się wszystko i nic. Menu będzie znane, gdy bohaterki Samson odłożą kolorowe magazyny i zastąpią księży i polityków

W filmie Monsaingeona Anderszewski gra wyciąg fortepianowy z „Czarodziejskiego fletu”. Oto mozartowski paradoks: powaga gry, mocna świadomość formy, ale i cudowna lekkość swawolącego dziecka

Czym jest ów osławiony legendą underground? Czy obecny underground jest rzeczywiście subkulturą, czy tylko parodią drugiego obiegu z lat osiemdziesiątych?

Cały czas kręcę filmy z tym samym aktorem. Stało się to wręcz rodzajem mojej broni przeciwko temu przerażającemu molochowi, jakim jest społeczeństwo

Sięgając po Bacha czy Mahlera, wykorzystujemy zawarte w ich muzyce struktury, współbrzmienia, harmonie czy tematy i tworzymy zupełnie nowe, własne kompozycje. To jest nasz cel

Żyć to się rujnować i wszystko czego dotykam, zużywa mnie. Towarzyszą mi demony, które powinny zaprowadzić mnie do więzienia. Sam jestem rodzajem potwora, pięknego potwora

Jeżeli teatr ma tylko dać złudzenie widzowi, że niby zajrzał pod spódnicę, ale bezpiecznie i w pięknym designie, to dla mnie przestaje to być polityczne. To „faszyzm przyjemności"

Pomimo dynamicznej narracji, wystawa „Amerykański sen” przypomina archaiczne Muzeum Historii Naturalnej z przewidywalnymi scenkami z życia dzikich ludów i zwierząt

Akt opętania tancerza przez bóstwo nie ma nic wspólnego z chaotycznym atakiem konwulsji. To tylko wyobrażenie, które turysta przynosi ze sobą na ceremonię candomblé

Jan Fabre w „Orgy of Tolerance” analizuje nędzę pożądanego stanu peace of mind. Używa wyrafinowanych form teatralnych po to, by zobrazować procedury samostracenia, ciemną pustkę

Polskie aktorstwo jest we Francji lubiane i cenione zarówno przez publiczność, jak i krytykę, ale po „(A)pollonii” nastąpiła prawdziwa kulminacja zachwytów

Pamiętamy Zbigniewa Zapasiewicza z wielu ról teatralnych i filmowych. „Dwutygodnik” przywołuje jedną z ostatnich – Leona z „Kosmosu” w reż. Jerzego Jarockiego

W „Napoli” performerzy z Muta Imago ukazują mroczny Neapol z czasów wojny. Dziwnie ogląda się ten spektakl w dzisiejszym, kontrolowanym przez mafię mieście

Temat numeru: Płaczcie, to pomaga (Piotr Gruszczyński): Pina Bausch wiedziała, że to, co najbardziej istotne, jest między ludźmi. Potrafiła pokazać kosmiczny wymiar egzystencji, uczynić z codzienności chwilę, o której marzył Faust

I jak tu teraz do przepisu przystąpić – zbrodnicza ryba, zbrodniczy, dworski proceder. Lepiej byłoby z karasków zrezygnować, wszak śmiertelnie ościste mogą bywać…

Trzech panów przy stole daleko od szosy...

Giedroyc z biografii Magdaleny Grochowskiej jest człowiekiem prawdziwszym niż Giedroyc „zaklęty w brąz”, bohater polityków i niektórych publicystów

Czy możliwe jest życie w permanentnej ekstazie? Czy żarliwość graniczy z okrucieństwem? Takie pytania zadaje Eva Hoffman w nowej powieści

Fraza Marcina Świetlickiego „Będziemy obserwować postępy ciemności” staje się na naszych oczach jednym z kluczy do poezji ostatniego dwudziestolecia

Januszowi L. Wiśniewskiemu udał się tylko tytuł. Żenująca powieść „Bikini” miesza historyczne traumy z mainstreamową pornografią

Wydaną przez Krytykę Polityczą „Politykę literatury” czyta się jednym tchem, nawet jeśli poszczególne interpretacje i argumenty powodują, że co rusz nam tchu brakuje

Po co kilkaset razy klikaliśmy na przycisk „favorite”? Aby w jakiś sposób te fascynujące klipy z efemeryczności internetu odłączyć

Komiks jest sztuką wizualną o wiele bardziej niż film. Ale przy jego adaptacji nie można wychodzić od ładnego obrazka. Film musi zaczynać się od emocji

Największą artystyczną prowokacją był dla mnie występ Marleny Dietrich w Pałacu Stalina w Warszawie. Jej radykalizm na scenie polegał na pięknym głosie oraz nieruchomej sylwetce

Czy to nie luksusowa sytuacja – móc tworzyć w kraju, gdzie są tysiące niezałatwionych problemów, którymi teatr może, a moim zdaniem wręcz powinien się zająć?

Rozmowa z G. Lewandowskim: „Pewnie narażę się na nieprzychylność ze strony środowisk twórczych, ale wierzę, że Hausner wcale nie planuje zamachu na kulturę wysoką”

Rozmowa z B. Świątkowską i K. Szrederem: „Chcemy pokazać, jak można tworzyć sztukę nie korzystając ze źródeł finansowania, które uważa się za podstawowe i jeżeli ich nie ma to wszyscy mówią, że nic się nie da zrobić. Da się”

Doświadczenie pełni, jakie daje muzyka, niesie niebezpieczeństwo. Starałam się opowiedzieć o tym w mojej powieści

Oto historia siedemnastowiecznej afery handlowej, sprytnej manipulacji rynkiem sztuki, dokonanej przez dwóch pisarzy i dwóch malarzy

Pina Bausch wiedziała, że to, co najbardziej istotne, jest między ludźmi. Potrafiła pokazać kosmiczny wymiar egzystencji, uczynić z codzienności chwilę, o której marzył Faust

Pina Bausch umierając wiedziała, że gdzieś we Wrocławiu tętni jej zmysłowy, uwodzicielski i radosny świat. Tak miało być: Tanztheater opłakiwał Pinę Bausch śmiechem

Wprawdzie mawia się czasem, że dobry aktor zagra wszystko, nawet maszynę do obierania kartofli, ale przecież nie wszystko z równym pożytkiem dla siebie i dla widza

Spektakl „María de Buenos Aires” opowiada o Marii, która pojawia się na ulicach Buenos Aires – i na poznańskiej Śródce – by ponownie przeżyć swoją śmierć

W filmie dokumentalnym zapytano Pinę, jak widzi swoją przyszłość. Nieco zakłopotana odpowiedziała: „Chyba chciałabym mieć siłę i miłość…”

Zbliżenie na Pinę Bausch. Smukłe, chude ciało jak posąg. Ciało, które było w stanie wyrazić więcej niż słowo. Bo nigdy nie mówiło wprost. Dosadnie. Odsyłało dalej. Odsłaniało

Komuna Otwock, Węgajty i Teatr Cinema wspominają Pinę Bausch i opowiadają o wrażeniach z ostatniego przedstawienia „Nefés”

W „Nefés”, jak w życiu, trwa karuzela ludzkich zabiegów, uwiedzeń, demonstracji i odejść. Tyle tu powtórzeń i tyle energii, by pokazać, jak – mimo ich oczywistości – są one nasze i prawdziwe

Po śmierci Zapasiewicza próbujemy uwznioślić jego twórczą obecność. Szpalty gazet uginają się pod ciężarem najbardziej radykalnych epitetów. A Zapasiewicz powiedziałby: ciszej nad tą trumną. Nad moją trumną!

W powietrzu czuć napięcie. Exu, herold bogów, błądzi niewidoczny po pomieszczeniu. Rytuał candomblé – brazylijski kuzyn haitańskiego wudu – zaraz się zacznie

Czterdzieści lat po śmierci Bogumiła Kobieli Piszczyk wciąż jest dla nas kimś niepokojąco bliskim i dziwnie znajomym. Oto obywatel, którego przerasta ojczyzna

Temat numeru: Wolni od stresu i bezpieczni od wszelkiego zamętu (Marek Zaleski): „Polska do wymiany” opowiada o impasie. Kuszą nas idee ponowoczesności, ale w dyskursie publicznym powracają dziewiętnastowieczne wzory definiowania wspólnoty

Podróżowanie to poznawanie nowych smaków. Nowych nie zawsze znaczy przyjemnych… 

Pudelit dotarł do tajnych zdjęć operacyjnych organów ścigania

Precz z wakacyjną gnuśnością i letniskowym lenistwem! Redaktorzy „Dwutygodnika” wyruszają na poligon kulturalny…

Klucza do interpretacji filmu Larsa von Triera dostarczyć może psychoanaliza, która uczy, by nie wierzyć temu, czemu podmiot nie zaprzecza

W „Transformersach” widać entuzjazm, w „Terminatorze” – znudzenie. Wszyscy biorą udział w orgii zniszczenia, ale muszą symulować podniecenie, bo nikogo już ona nie kręci

Marzenie dzieci, żeby nazajutrz – jak tylko będzie pogoda – popłynąć do latarni morskiej, pozostaje wciąż niespełnione

„Polska do wymiany” Czaplińskiego opowiada o impasie. Kuszą nas idee ponowoczesności, ale w dyskursie publicznym powracają dziewiętnastowieczne wzory definiowania wspólnoty

Sarajewo z powieści Igora Štiksa, młodego pisarza z Bośni i Hercegowiny, to kolejne – po Aleksandrii, Trieście, Warszawie czy Lwowie – miasto ze skradzioną duszą

Kim byliśmy, kim jesteśmy, skąd i dokąd zdążamy?

„Orfeusz i Eurydyka” Trelińskiego to feministyczny akt oskarżenia wobec współczesnego mężczyzny. To wołanie: chłopie, złap kontakt z rzeczywistością, obudź się!

U Warlikowskiego Pasterz to tylko zręczny manipulator idei, pewnie jeden z wielu. Na haju widzi się i mówi różne rzeczy. Zawsze lepiej, piękniej, jaśniej

Czy internet może się skończyć i podzielić los, jaki przepowiada się ropie naftowej i lodom na biegunach?

R.I.P Michael Jackson (1958-2009)

Jakie jest emocjonalne zabarwienie bycia na YouTube.com? Jakie sentymenty i uczucia napędzają obieg linków, które ludzie przesyłają sobie mailem albo na facebooku?

Robiąc coś, sama muszę się wystawić. Niektóre rzeczy można powiedzieć tylko własnym kosztem. Przekraczam granice, których innym nie mogłabym kazać przekroczyć

Michał Gayer nie oszczędza wrażliwości odbiorcy. Wystawa „Dishonest Trick”, której bohaterką jest m.in. domniemana konfidentka gestapo, budzi niepewność i dyskomfort

Wystawa w warszawskim CSW wprawia w pomieszanie: to wszystko są dzieła jednej osoby?

Bauhaus to: funkcjonalność, innowacyjność, optymalizacja, ekonomizacja i jeszcze wiele innych nowych cech architektury – ale to także kłopoty

Z mistrzami chciałoby się jeśli nie kłócić, to przynajmniej rozmawiać. W pokazanych we Wrocławiu spektaklach Brook, Schechner i Suzuki rozmawiać z nami nie chcą

Temat numeru: Powołanie: fotograf (Bogusław Deptuła): 50 tysięcy zdjęć może wystarczyć na kilka wystaw, wiele albumów, może nawet kilka osobowości. Tadeusz Rolke jest fotografem o wielu obliczach

W mieście, którego nie ma, a takim na zawsze już pozostanie Lizbona, jada się nad wyraz konkretnie, może wręcz przyziemnie, ale sny są tam nieziemskie

Winterbottom w filmie „Genua. Włoskie lato” dokonał tego, o czym współczesne kino zdaje się zapominać – pozwolił przemówić rzeczywistości

Przyszłość kina to kino interaktywne, redukujące autora do roli jednego z kontekstów interpretacyjnych – do takiego wniosku skłania pierwszy „WRO Media Art Reader”

„Antychryst” von Triera z początku niepokoi, uwiera, by ostatecznie wzbudzić politowanie i niesmak. A kiedy strach ulatuje, zakrada się zabójca horroru: śmiech

Colette buduje wspaniałe metafory kobiecej zmysłowości, czyniące z „Czystego, nieczystego” tekst założycielski dla symbolicznej genealogii lesbijek

W „Śmierci czeskiego psa” Janusza Rudnickiego Polska to szaleństwo, permanentne zagrożenie, katastrofa albo trasa cierpiętniczych, nadętych pochodów

Rzadko powstają dziś książki podszyte takim żarem, tak trzymające w napięciu od pierwszej do ostatniej strony, jak „Lekcje ciemności” Dariusza Czai

Najnowszy tom Julii Hartwig to zapis chwil, które wypełnione są tajemnicą i paradoksem, zgodą na tajemniczość nadziei

Schaefferowska eskalacja nowości budzi mój najwyższy szacunek i zachwyt, ale jednak prowadzi do efektu „wciąż co innego, a zatem bez przerwy to samo”

„Król Roger” kumuluje lęki i obsesje Szymanowskiego. Pragnienie Boga, Innego, pragnienie siebie. Co odnalazł w tej historii Krzysztof Warlikowski?

Siedząc w sali koncertowej i słuchając muzyki Bogusława Schaeffera, mam zawsze przed oczami jego postać w geście drwiny grającego nam wszystkim na nosach

Konceptualizacja i typowy autotematyzm futurystycznego dzieła sprawiają, że spadkobierców Marinettiego możemy doszukiwać się w sztuce postmodernistycznej

Nasza fascynacja YouTube jest bezgraniczna. Dlatego nie będzie tu zdystansowanych analiz ani suchych opisów, tylko powódź hiperlinków i długie minuty dziwnego wideo

Fascynuje mnie negatywna obecność, sceniczny potwór wymykający się konwencjom. W „Dziadach” Mickiewicza Upiór w żaden sposób nie daje się ucukrować

Zdumiewające, ile w ostatnich dwudziestu latach napisano powieści tradycyjnych, językiem sprzed wieku. Nowości szukać trzeba gdzie indziej. Chyba nie mamy innego wyjścia

4 czerwca 2009 roku, przebrany w złoty kombinezon, wsiadłem na pokład samolotu Polskich Linii Lotniczych, aby zrealizować fantazję Pawła Althamera

Wystawa Aliny Szapocznikow w warszawskim Muzeum Sztuki Nowoczesnej to próba odczarowania, uwolnienia od balastu powierzchownych, biograficznych odczytań

50 tysięcy zdjęć może wystarczyć na kilka wystaw, wiele albumów, może nawet kilka osobowości. Tadeusz Rolke jest fotografem o wielu obliczach

Kleczewska opowiada o rewolucji, o jej niemożliwości, która nie wyklucza potrzeby wyzwolenia. To teatr energetyczny, teatr nagłych zrywów i długiego trwania

Śmierć stanowi najważniejszy temat przedstawień Pippo Delbono, artysty, który żyjąc od wielu lat z wirusem HIV, ma na jej temat szczególnie wiele do powiedzenia

Temat numeru: Wielogłos orficki (): O „Orfeuszu i Eurydyce” – specjalnie dla „Dwutygodnika” – piszą Kłoczowski, Strzembosz i Poprzęcka, mówią Treliński, Kudlička i Borowicz

PUDELIT już wie!

U Czechowa je się smacznie i z fantazją. Prawdziwą perłą jest pod tym względem opowiadanie „Syrena”. Choć to wcale nie z morza pochodzi dzisiejsze danie

Film Siergieja Dworcewoja nie jest kolejną sentymentalną pocztówką z egzotycznej krainy i raczej nie zachęci do masowych podróży do Kazachstanu

Bohaterowie Junota Diaza skazani są na prozę życia. Ich bezimienne żywoty stają się dla nas czymś istotnym, mimo że od początku mamy wrażenie, że już nie żyją

Błoto w „Suchym i wilgotnym” Littella to nie tylko ziemia nasiąknięta wodą, ale figura bezkształtnego zła, zagrażającego śmiertelnie uporządkowanemu światu nazisty

Estetyzm na miarę Prousta czy katolicki camp o zabarwieniu homoerotycznym? Jedno jest pewne – nie należy infantylizować Firbanka-kwiatuszka

Książka Gerharda Gnaucka o polskich latach papieża niemieckiej krytyki literackiej, Marcela Reicha-Ranickiego to, strona po stronie, żenada

Korespondencja Iwaszkiewicz-Jeleński to świadectwo niezwykłej przyjaźni, budującej pomost między powojenną literaturą krajową i emigracyjną

O „Orfeuszu i Eurydyce” – specjalnie dla „Dwutygodnika” – piszą Kłoczowski, Strzembosz i Poprzęcka, mówią Treliński, Kudlička i Borowicz

Inscenizacja odnalezionej opery Józefa Kofflera w Warszawskiej Operze Kameralnej była spójna. Jeśli czegoś w niej zabrakło, to symboli nowoczesności pierwszych dekad XX wieku

U Trelińskiego finał opery zostaje zmieniony. Słyszymy pogrzebowy chór, rozpoczyna się proces zapominania. Mit zmienia się w historię – jedną z wielu

Podporządkowując czas telewizyjnej ramówce, można zrobić następujący interes: zrzekając się osobistej wolności, otrzymać znieczulenie w bezpiecznej izolacji

Człowiek na scenie jest czymś więcej niż samym sobą, jest przedstawicielem ludzi w szerszym sensie, czegoś, co ich określa, czyli czegoś, co jest ponad nimi

Zagrożeniem dla Unii nie są dziś jej przeciwnicy, tylko ci, którzy deklarują, że chcą wspólnoty, a następnie torpedują każdą próbę jej zreformowania

Kiedy kończą się życiowe zasady, pojawia się niepokój – bo skoro jesteśmy stylistycznym bohomazem, być może funkcjonujemy w jakimś permanentnym śnie

Nie wiem, co to jest Europa Środkowa. To termin typu „chewing gum”, pod który można podstawić to, co się komu żywnie podoba. Ja podróżowałem tylko wzdłuż Dunaju

Stockhausen potraktował mikrofon jako nowy instrument, używał niedostępnych dziś filtrów. Chcąc zachować oryginalne brzmienie, musimy je odtworzyć

Sztuka wideo jest medium eksperymentującym z różnymi sposobami kreowania (re)prezentacji. Kolejny atak video● niebawem w warszawskiej Galerii Studio

Rysunki Starskiej to opowieści w zapomnianym języku. Zapełnione przez zwierzęco-roślinne motywy wylęgają formy całkowicie różne od tego, co znamy

Malarskie techniki iluzjonistyczne, czyli od „Portretu żydowskiej narzeczonej” do wizerunku „Dziewczyny w iluzjonistycznej ramie obrazu” Rembrandta

W świecie, w którym nie można sprowokować nieba, Warlikowski prowokuje swoich widzów. Nie chcieliście przepraszać za Jedwabne? Dobra, teraz żyjcie bez przebaczenia

W teatrze i kinie Marek Walczewski oswajał nerwobóle i szaleństwa. Jego wizytówką była fizyczność, ale pod cielesnością kryło się psychologiczne rozwibrowanie

Spektakl „U.F.O. Spotykacz” to kameralny projekt, spójna i dająca do myślenia wypowiedź na drażliwy temat, którym jesteśmy my, Ziemianie

Temat numeru: Orfeusz i Eurydyka (Rozmowa z Mariuszem Trelińskim): Orfeusz interesuje mnie tylko w piekle nierozwiązanej tajemnicy. Jeśli ją rozwiążę, odsłonię, to nie będzie Orfeusza i Eurydyki. Tylko normalne życie

Ten mężczyzna widziany był w Skoczowie!

„Zupa z granatów” Marshy Mehran jest powieścią aromatyczną. Tytułowa zupa może być prawdziwą bombą smakową

Prezentujemy cykl relacji z 62. MFF w Cannes, który trwa od 13 do 24 maja

Nie kupujcie ściemy dystrybutora z plakatu – „Wojna polsko-ruska” to nie żadne „Trainspotting”, ale wojna jajników i penisa, Gombrowicza i Monty Pythona

Porażka Jacka Bławuta, który nie poradził sobie ani od strony warsztatowej, ani intelektualnej, jest przegraną szlachetną. To porażka twórcy, który nie boi się ryzyka

W USA ogromne zainteresowanie wzbudził wydany niedawno zbiór korespondencji Elizabeth Bishop i Roberta Lowella, dokumentujący niezwykłą przyjaźń dwojga wybitnych amerykańskich poetów

Magdalena Środa napisała bardzo ciekawą książkę. Sprawę kobiet potraktowała całościowo i sformułowała realny projekt zmian

Genialny komiks Alison Bechdel demaskuje problem naszej kultury, w której łatwiej przeczytać całego Prousta niż powiedzieć słowo „homoseksualista”

Wczesna powieść Bernharda „Zaburzenie” natychmiast przywołuje na myśl Kafkę. Ale co myśleć o właścicielu Zamku, którego zarządca nosi nazwisko Gombrowicz?

Francuska INA produkowała wiele eksperymentalnych filmów. Była również ważnym ośrodkiem badań socjologicznych wyprzedzających swój czas, dotyczących obecności wymiaru medialnego dzisiejszej cywilizacji

Nigdy nie pozbędę się podziwu dla Virginii Woolf. Takiego na granicy nastolatkowej egzaltacji,  z wycinaniem zdjęć i wklejaniem do zeszytu. W „Pokoju Jakuba” pisarka znów nas uwodzi

W „Kobiecie bez cienia” Straussowi i Hofmannstahlowi nie chodziło o banalną politykę prorodzinną, ale o rozdarcie pomiędzy pragnieniem metafizyki i realnością życia

Co dzień rano, w nowo otwartym cyklu, tempo życia, narzucanego przez puls Londynu, popycha, popędza, strzela batem i wyżyma do sucha esencję z tych, którzy zdołają cokolwiek uzbierać. Młyn i karuzela

Opowiadanie o starości jest naturalną konsekwencją mojej drogi jako dokumentalisty. Niektórzy od tych tematów uciekają. Ja nie odczuwam lęku, ale ciekawość

Feministki amerykańskie słusznie zwracają uwagę, że jak ktoś przepuszcza w drzwiach, to znaczy, że ma władzę. A skoro ma władzę, to w odpowiednim momencie może te drzwi zatrzasnąć przed nosem

Orfeusz interesuje mnie tylko w piekle nierozwiązanej tajemnicy. Jeśli ją rozwiążę, odsłonię, to nie będzie Orfeusza i Eurydyki. Tylko normalne życie

Tegoroczny krakowski Miesiąc Fotografii znakomicie wpisuje się we współczesną tendencję do rehabilitowania archiwizującej funkcji zdjęć

W wideoinstalacji prezentowanej w warszawskim CSW Isaac Julien w intrygujący sposób estetyzuje dramat afrykańskich boat people przybijających do wybrzeży włoskiej wyspy

Mistrz Haftowanego Listowia, Mistrz Półfigur Kobiecych, Mistrz z Flémalle – kim byli artyści obdarzeni przez historyków sztuki tymi tajemniczymi nazwami? Poszukiwanie odpowiedzi to błądzenie po labiryncie sprzecznych tez

Warlikowski zderza w „(A)pollonii” różne gatunki i media: baśń z programem telewizyjnym, mit z wirtualną rzeczywistością internetu, wykład z cyrkowym show

W mentalnej szklarni, w której perfidnie zamknął nas Klata, wszystko choruje na elephantiasis: wyobraźnia, uczucia, pamięć o historii i sny o przyszłości

Kolejne premiery festiwalu „re_wizje/sarmatyzm” to „Pijacy” Bohomolca i „Kupiec” Reja – spektakle dowodzące świetnego panowania nad teatralną materią

Temat numeru: Atlas kina polskiego (PAULINA KWIATKOWSKA): Andrzej Wajda znakomicie radzi sobie z opanowaniem lęku przed śmiercią – zdecydowanie gorzej z opanowaniem lęku przed błędem

Cudowne materii pomieszanie! Rzeczy zwykłe i niezwykłe, proste i najbardziej wyszukane na rzymskim stole znajdowały się obok siebie

Pochodzą z Nowego Światu, gdzieś między Berlinem a Poznaniem. Teraz mieszkają na krakowskim Podgórzu. Jedzą szynkę i w ogóle nie wychodzą z domu.

Co śni się poetom? Waldemar Dąbrowski i dalekie kraje? Laminowane blaty, stołówki, urząd pocztowy, rzepak. A czegoście się spodziewali?

Podczas Planete Doc Review zostanie zaprezentowana sekcja, która jeszcze parę lat temu byłaby nie do pomyślenia – Anima Doc, przegląd dokumentów animowanych

Obraz służy Färberböckowi do uprawiania higienicznego kina w dobie wszechobecnego gwałtu ze strony nowoczesnych środków przekazu

Andrzej Wajda znakomicie radzi sobie z opanowaniem lęku przed śmiercią – zdecydowanie gorzej z opanowaniem lęku przed błędem

W Polsce ukazuje się przekład „Życia i losu” Wasilija Grossmana, jednej z najważniejszych rosyjskich powieści XX wieku

Autor biografii Houellebecqa wie, że szperanie po śmietniku w poszukiwaniu tuńczyka marki Saupiquet, którą jadł jeden z bohaterów, mija się z celem

We Włoszech największą sensacją literacką jest dziś dwudziestosześcioletni Paolo Giordano, fizyk z wykształenia. Jego powieść to więcej niż medialny sukces

„Nie nadawała się do życia”, napisano o Simone Weil. To samo można by powiedzieć o ks. Stanisławie Musiale po lekturze jego „Notatnika”

Ścieżki istnienia zapisane w pieśniach ludowych są drogowskazami do zrozumienia świata – nawet w jego dzisiejszym pozbawionym ciężkości znaczeń kształcie

„Cesarz Atlantydy” Ullmanna to spacer po linie z zaskakującą wprost zręcznością. Oratorium „Kolot min HaShoah” Eddlemana to sytuacja całkiem odwrotna

Dlaczego telewizji nie przypisuje się w sposób naturalny roli producenta – dajmy na to – 90 procent kultury masowej i 10 procent kultury wysokiej?

Dawniej niektórzy krzyczeli „nie daj się systemowi”. Teraz zgadzam się z następującym hasłem: „zabierz systemowi to, co najcenniejsze – siebie”

„Tatarak” jest opowiadaniem o śmierci, ale jest też opowiadaniem o miłości homoseksualnej. To jeden z najbardziej osobistych tekstów Ojca

Mimo popularności fotografii, rzadkie są wystawy prezentujące jej najwcześniejsze dzieła jako wyraz przemiany estetycznej, którą sprowokowała. Ta w Musée d’Orsay to wyjątek

Zaakceptowanie zmian, które w dawnych malowidłach spowodował czas, jest punktem wyjścia współcześnie podejmowanych konserwacji

Choć tematem tryptyku „Persona” Krystiana Lupy ma być poszukiwanie niewyrażalnej tajemnicy osobowości, w „Marilyn” dominuje temat śmierci

Nowy spektakl Lupy pokazuje perwersję nieustannego wtłaczania w obraz, która jest udziałem hollywoodzkiej gwiazdy, ale też grającej ją polskiej aktorki

Public Movement zdemaskowało konwencje społeczne towarzyszące zaangażowaniu. To, co dzieje się w naszych głowach, jest równie ważne jak wielka polityka

„Starosta kaniowski” Marii Spiss został wypreparowany z oczyszczającego rechotu. Co innego „Trylogia” Jana Klaty – spektakl udany i bardzo ważny

Temat numeru: JESZCZE NIE W POLSCE: Oburzający Philip Roth (Magda Heydel): Choć książki Rotha są tłumaczone na polski od lat, nie do końca uświadamiamy sobie jego pozycję jako najwybitniejszego żyjącego pisarza amerykańskiego

Choć obecnie romansuje z tradycją bollywódzką, tu w estetyce reklam Calvina Kleina

Biblia wymienia zaledwie kilka jadalnych dzieł Bożych: mięsa, owoce, warzywa, zioła. Łatwo popaść w zakłopotanie: i to już wszystko?

W Stambule Elif Şafak nie ma melancholii, którą przypisuje miastu Pamuk. Jest chaos, gwar i energia nieustannie przeobrażającego się miasta

Książka Beevora o hiszpańskiej wojnie domowej pokazuje, jak słabe poparcie dla demokracji wyrazili europejscy intelektualiści

Choć książki Rotha są tłumaczone na polski od lat, nie do końca uświadamiamy sobie jego pozycję jako najwybitniejszego żyjącego pisarza amerykańskiego

Podczas koncertu Jordiego Savalla pojawiły się oba przewodnie tematy festiwalu Misteria Paschalia. Nie tylko pokój, ale także opłakiwanie i ból po stracie

Krytycy pomijają fakt, że przerwana tragiczną śmiercią przygoda Krzysztofa Komedy trwała zbyt krótko, by artysta zdążył rozwinąć skrzydła

Właśnie w „Theodorze” – tym późnym i wciąż mało znanym arcydziele – jest najwięcej Haendla w Haendlu. Tu właśnie zdeponowane są Haendlowskie esencje

Rocznicowe obchody mają, jak wiadomo, same wady, ale też i jedną zaletę. Są dobrą okazją, by zrekonstruować własną listę najlepszych wykonań haendlowskich dzieł.

Zastanów się, co nie jest reklamowane. Czy znasz jakąkolwiek taką rzecz? Reklama tak samo jak bóg wpływa na twoje decyzje

Na scenie chcę przede wszystkim przekazać piękno, które jest nieskończone. Żeby ludzie, wychodząc z koncertu, mówili: jaka cudowna muzyka

Wszystkie te zapomniane fragmenty historii, o których ludzie nic nie wiedzą – to wielka strata. Za pomocą sztuki możemy prowadzić nasze małe wykopaliska

Czułem, że muszę wrócić do Iwaszkiewicza, który stawia przede mną całkowicie inne wymagania niż historia Polski opowiedziana w „Katyniu”

Są takie ziarna tradycji, których nie da się usunąć. Temat wyniszczenia i niezniszczalności kultury jest odwieczny. Zmieniają się tylko motywy

Dramat Masłowskiej w inscenizacji Jarzyny ogląda się bardzo przyjemnie, choć przyjemność odbioru budzi rosnące zażenowanie

„Persona” to labiryntowy dyskurs filozoficzno-psychologiczny, a jednocześnie spektakl bardzo zmysłowy, poruszający w widzu najbardziej osobiste wspomnienia

We Wrocławiu odczuć można było stosunek do tego, co pokazywane, właśnie jako do produktu – produktu ocenianego poprzez parametr atrakcyjności

Nonszalancja Grzegorzewskiego wywoływała u niektórych stres, a nawet irytację. Czesław Miłosz krakowskie „Dziady” określił słowem „hańba”

Joanna Targoń polemizuje z tekstem Pawła Soszyńskiego „Grotowski i czego robić nie trzeba”

Temat numeru: Po co to wszystko? (): Przeczytaliśmy kiedyś w „Dzienniku” Gombrowicza: „Literaturze grozi to niebezpieczeństwo, iż stanie się jajkiem na miękko, zamiast być - co jest jej powołaniem - jajkiem na twardo”

Wisława Szymborska podróżuje incognito po Włoszech

Ugotowane w specjalnym garnku szparagi polewamy przyrumienioną na maśle tartą bułką i posypujemy pokruszonym żółtkiem jajka ugotowanego na twardo

Choć od premiery filmu „Annie Hall” Woody’ego Allena upłynęło ponad 30 lat, niezmiennie uważa się go za arcydzieło. Warto jednak zweryfikować tę opinię

W filmie „Walc z Baszirem” Folmana tym, co ściga człowieka, jest jego własna (nie)świadomość; w niej bowiem grasują psy. I nie jest to tylko metafora

Czy można zakończyć scenę pocałunku atakiem wrzodów żołądka i zrobić przy tym inteligentną komedię romantyczną? Tak, nowy Woody Allen pokazuje, jak to zrobić

„Upowszechnianie kultury” należałoby zacząć od przekonania wszystkich, że kultura nie jest żadnym obowiązkiem, że można się bez niej doskonale obyć

Najnowsza książka Czaplińskiego opowiada o tym, jak w ciągu ostatnich 20 lat próbowaliśmy poszerzyć zbiorową tożsamość i dlaczego nam się to nie udało

W znakomitej, prowokacyjnej książce „Proszę bardzo” Anda Rottenberg odrzuca reguły gry, obowiązujące dotąd w polskim establishmencie symbolicznym

Zaledwie półtora roku po „Czarnym ogrodzie” Małgorzata Szejnert napisała kolejną książkę – reporterski poemat o pewnej wyspie

„Pasja” Pawła Mykietyna, choć opowiada historię ostatnich godzin życia Chrystusa opisaną przez ewangelistę Marka, właściwie nie jest dziełem religijnym

Z taśmociągu produkcji idei ważnych spadają byty hybrydyczne, towarzyszą im zjawiska o nieustalonej prowieniencji

Rzeczywistość konstruowaną przez informacje można porównać do zaludnionej poczekalni, gdzie z każdego rogu wydobywa się głos przekrzykujący inne głośniki

Uwielbiam rozmawiać z kompozytorami. Mam nieodparte wrażenie, że to jakieś tajemnicze byty. Ciągle ich pytam: Jak ty to robisz? Jak konkretnie? Jak ci to tam brzmi?

To paradoks, ale lata osiemdziesiąte były dla mnie czasem kompletnej wolności. Pisząc wtedy o sztuce, mogłam sobie wreszcie pohulać

Ellis Island jest wielką sceną ograniczoną wodami. Ciągle słychać fale, mewy, wiatr. Literacka pokusa jest tu większa niż przy innych tematach

Poezja i konkret mieszały się w realizacjach Stanisława Dróżdża, zapewniając mu osobne miejsce między sztuką a poezją

Fascynująca książka Marii Poprzęckiej opowiada o sztuce i artystach, którzy zajęli się fenomenem niezbornego, zamglonego widzenia

W „Portrecie Doriana Graya” Borczuch nie przekroczył granicy, za którą płaski obraz stałby się pretekstem do poważnego pytania o kondycję ponowoczesną

Dziś potrzebna jest nam rozmowa o samym Grotowskim, potrzebna jego biografia, nie kolejna biografia jego twórczej ścieżki