Temat numeru: Boimy się swoich bajek (Rozmowa z Mariuszem Sieniewiczem): Moja nostalgia to nie nostalgia za PRL-em. To nostalgia za światem, który wymagał wysiłku i zmuszał człowieka do myślenia, wzmagając w nim heroizm życia

Co reżyser ma pod łóżkiem????

Żyjemy w dobie dominacji genialnego w swej przerażającej prostocie wynalazku hrabiego Sandwicha. Jego dzieło, kanapka, zainspirowała jedno z opowiadań Woody'ego Allena

Wystawa w CSW w Toruniu usiłuje rozwikłać zagadkę miejsca, poprzez wędrówkę na tereny pozornie nieistniejące, zapomniane lub zagubione, do których można trafić jedynie za pomocą indywidualnych map

Niewiele da się powiedzieć o koncercie Piotra Anderszewskiego. Bo język, który potrafiłby uderzać w punkt, precyzyjnie nazywać dźwięki, szczęśliwie nie istnieje

Nowy tom „Dziennika” Jarosława Iwaszkiewicza to lektura wciągająca, fascynująca i potencjalnie wywrotowa. Oczywiście jeśli tylko będziemy chcieli

Nagroda Bookera 2009: wybitna książka nieznanej w Polsce Hilary Mantel o Cromwellu to poruszająca odwagą i jasnością ocen powieść polityczna, demaskatorska panorama wielkiej gry

Wbrew temu, co napisał Dariusz Nowacki, Sieniewicz nie tkwi w rozkroku. Jego najnowsza powieść udowadnia, że zainteresowanie językiem i wyobraźnią nie wyklucza „zaangażowania”

Nagroda Goncourtów 2009: Marie NDiaye, Senegalka z pochodzenia, zaczęła pisać jako dwunastolatka. Gdy miała siedemnaście lat, znany wydawca osobiście odwiedził jej liceum, by podpisać z nią kontrakt

W „Berku Joselewiczu” obserwujemy wyrafinowaną i bolesną grę z historią i pamięcią. Brzyk zdaje się pytać: ile razy i jak spektakularnie trzeba ginąć za swój kraj, by uzyskać jego pełnoprawne obywatelstwo?

Nie bądź bezpieczny, odbiorco. Odtąd tekst będzie zmieniał się wraz z tobą, towarzyszył ci w drodze. Poezja Andrzeja Sosnowskiego znów się pięknie materializuje, błyskotliwie wymyka, uwodzi i straszy

Niedoceniona na weneckim Biennale instalacja Steve'a McQueena teraz, w Nowym Jorku, ukazuje swój głębszy sens

„Nostalgia anioła” Petera Jacksona to niestety opowieść z morałem, podanym zresztą w niezwykle nachalnej formie

W „Autorze widmo” układ polityczny jest układem metafizycznym – wprawdzie za pośrednictwem mediów widać go „gołym okiem”, lecz dla śmiertelników pozostaje niedostępny, nieprzenikniony, groźny

Gwiazda wersji koncertowej „La fida ninfa” Vivaldiego w Krakowie była tylko jedna: olśniewająca w każdej frazie i porywająca ekspresją, sopranistka Maria Grazia Schiavo

Najnowszy spektakl Iwana Wyrypajewa, „Taniec Delhi” to siedem pozornie osobnych przedstawień, połączonych jednym, powracającym niczym w muzycznej fudze, tematem – tańcem

Wystawa „Rosyjska ruletka” Hanny Łuczak poszerza i problematyzuje sztywną opozycję pamięć-zapomnienie

Przeestetyzowany, zbyt oniryczny „Babel” Mai Kleczewskiej sprawia, że potencjalnie wywrotowy dramat Jelinek zmienia się w kiczowatą, podlaną obscenicznym sosem papkę

Nie wiadomo co maluje, a czego nie maluje Jan Berdyszak na otwartej niedawno wystawie „Reszty reszt”

Po obejrzeniu wystawy Bartka Materki w krakowskim Bunkrze Sztuki wydaje się, że cierpienia spowodowane odzyskiwaniem wzroku mogą zachęcać do pozostania przy pierwotnej ślepocie

W grze Daniela Barenboima słychać, że dźwięki ciążą ku ciszy jak przedmioty ku ziemi. Tak może zresztą grać tylko pianista obdarzony wielkim doświadczeniem dyrygenckim, który orkiestruje fortepian

W Europie i w Stanach buddyzm jest modny. Ci, którym nie wystarczają książki i wykłady gościnne nauczycieli ze Wschodu, jadą do źródeł. Chcą doświadczyć mistyki, przeżyć przygodę i łyknąć nirwanę w cenie promocyjnej

Jego świat był tragiczny, pozbawiony idei raju, którą dawno porzucił, mnożąc różne odmiany katastrofizmu, dominacji, opresji i terroru – czy to politycznego, czy seksualnego

Został nadany i odebrany. „Beats of freedom / zew wolności” to dokument, w którym muzyka jest środkiem do kreowania pamięci o jednym z najbardziej fascynujących fragmentów naszej historii

Moja nostalgia to nie nostalgia za PRL-em. To nostalgia za światem, który wymagał wysiłku i zmuszał człowieka do myślenia, wzmagając w nim heroizm życia

Po projekcji „Libanu” w Izraelu pewna kobieta oświadczyła przed całą salą, że o ile do tej pory nie wahała się, aby posłać synów na wojnę, to mój film skłonił ją do zmiany priorytetów

Ktoś postanowił połączyć luksus kultury z luksusem wyrzutów sumienia i zaprosił mnie do Düsseldorfu, żebym reżyserował tekst Ravenhilla – Jan Klata opowiada o doświadczeniach z pracy w niemieckim teatrze

Z Klatą podróżujemy do Niemiec, z Heydel na wręczenie Bookera, a z Arno – francuskich Goncourtów. Przed nami Nepal i gala Oskarów. Ruszmy się. W końcu – udowadnia Sosnowski – nawet poezja jest ruchem

To, że przez cały rok będziemy międlili Chopina, wydaje mi się pomysłem tragicznym, zważywszy na inteligencję, delikatność i inność jego muzyki. Czy naprawdę tym można tak łomotać przez rok?

Oscary, nadając w prime time świadectwa tych, którzy zrealizowali „amerykański sen”, upewniają o jego żywotności. Owszem, sen wciąż się spełnia, ale bardziej jako wyjątek niż reguła

„Balladyna” anachroniczna? Analiza współczesnego kina emancypacyjnego udowadnia, że bohaterka Słowackiego posuwa się dalej, niż większość kobiet walczących z męskim porządkiem

„Oresteia” w wizji Xenakisa – pełnej archaizmów zaczerpniętych z praktyk ludowych połączonych z technikami najbardziej modernistycznymi – zachowuje starogreckie przesłanie

Festiwal z właściwym sobie rozmachem opanował Berlin, dominując nie tylko dyskurs medialny. Plakaty filmowe, a także zdjęcia gwiazd, zawisły wzdłuż ulic, na przystankach, stacjach metra i kolejek

Temat numeru: Serialowa rewolucja (Rozmowa z Kasią Adamik): Kino siedzi generalnie w pułapce sprawdzonych szablonów. Z serialem stało się nagle odwrotnie – rozpoczął się pościg za najbardziej nowatorskim pomysłem, za tym, co jest najbardziej zaskakujące

Tylko w PUDELICIE: odsłaniamy kulisy loteryjki u Wisławy Szymborskiej i  rozdajemy nagrody!!!!

„Chéri” Colette to rozprawa z męskim egoizmem, odwiecznym sprawcą kobiecych nieszczęść, lekko napisana, co nie znaczy, że nieprawdziwa

Zawisza Czarny w przedstawieniu Orzechowskiego jest niegrzeszącym inteligencją prostakiem, dla którego największym dylematem jest decyzja, czy wybrać ratowanie świata czy miłość

Według teorii zmysłu porządku E.H. Gombricha, wyłożonej w jego znakomitej książce, rozkosz znajdziemy gdzieś pomiędzy nudą a chaosem

Ta orkiestra brzmi jak kilka zespołów razem wziętych, ale tylko tych najlepszych. London Symphony Orchestra pod Valerym Gergievem dała swój pierwszy koncert w Polsce

Bohater „W chmurach” to prawdziwy apologeta czasów ryzyka. W jego teodycei nowoczesny brak stabilizacji nie tylko nie jest problemem, ale pozwala człowiekowi odnaleźć swój ukryty potencjał i „prawdziwe ja”

Autobiografia Arthura Koestlera opowiada o człowieku, który zrozumiał, że wspólną cechą altruistycznych utopii jest skazywanie ludzi na czynienie tego, do czego czują największą odrazę

Pierwszy tom „Dzieł” Herlinga-Grudzińskiego to lektura odświętna i raczej „doskokowa”. Można tę książkę czytać z różnych stron. Mnie zainteresowało to, czego w niej nie ma

Praca u podstaw trwa. Z każdą kolejną książką Korporacji Ha!art otrzymujemy następny (oczywiście ważki) temat domagający się ogólnonarodowej debaty

Opowiadania Nabokova po polsku już w komplecie! To lektura, od której nie można się uwolnić

„Lupus” to jedna z najlepszych komiksowych serii science fiction ostatnich lat. Udało się w niej ożywić skostniałą konwencję i przenieść opowieść o ludzkich relacjach w zupełnie inny wymiar

Wystawa „Modernologie” w warszawskim Muzeum Sztuki Nowoczesnej doskonale wpisuje się w program tej instytucji w budowie. Artyści dokonują archeologii współczesności, a tego potrzebujemy dziś najbardziej

Wywiad rzeka Andrzeja Friszke z Władysławem Bartoszewskim to mnóstwo detali bezcennych dla historyków, a dla zwykłego czytelnika – czysta przyjemność oglądania bogactwa życia

Pytanie o aktora, o fenomen „bycia-postaci-w-aktorze”, od dawna było dla Krystiana Lupy kluczowe. W cyklu „Persona” stawia je wprost. Czy jego strategia odnosi sukces?

„Chopin” Tomaszewskiego nie jest ani klasyczną biografią, ani przewodnikiem geograficznym, ani albumem z reprodukcjami. To swoisty koncept, w którym od razu widać, jaką kreską krakowski muzykolog kreśli portret Chopina. Kreska jest zdecydowana, pewna

Przenikanie się aktorki i postaci jest w cyklu „Persona” Lupy grą wysoce ryzykowną i budzi tyleż zachwytu, co konfuzji. Bezwstydnie bowiem zostaje ujawnione to, co zwykle się przed widzem ukrywa

Z upływem lat doniosłość „Lasu” Dumały będzie coraz bardziej widoczna. Nie warto się spierać, czy film jest skończonym arcydziełem czy raczej intrygującym eksperymentem. Na wskroś osobistą wypowiedź trudno odbierać w kategoriach estetycznych

Serie porządkują życie, pomagają zamknąć rozedrgane i pourywane chwile w jedną całość mającą początek i koniec, co w czasach, które Zygmunt Bauman określa mianem płynnych, jest wyjątkowo cenne

Kino siedzi w pułapce sprawdzonych szablonów. Kosztuje coraz więcej i jest coraz bardziej ryzykownym biznesem. Z serialem stało się nagle odwrotnie – rozpoczął się pościg za najbardziej nowatorskim pomysłem, za tym, co najbardziej zaskakujące

Podobnie jak Iwaszkiewicz, mam obsesję na punkcie przeszłości. Zawsze byłem dumny z tego, że robię teatr radykalnie staromodny

Czytelnik lubi serie, pisarz czasem ich nienawidzi. Archetypiczne jest zachowanie Doyle’a, który zabił Sherlocka Holmesa, żeby się od niego uwolnić, ale został zmuszony do wskrzeszenia go

George Sand podobno w salonach wcale nie brylowała, haftowała, często była milcząca. Jeśli szokowała, to strojem, stylem życia wyzwolonej kobiety. Udało jej się jednak zdobyć serce Chopina

Chopin był niezwyczajnie surowym sędzią własnej twórczości. Nie można tu nie wspomnieć o jego ostatniej woli. Kazał wrzucić w ogień wszystko to, co pozostawił niewykończone, niegotowe do druku

Myślenie seriami było bardzo charakterystyczne dla całej graficznej twórczości Goi. Jego „Okropności wojny” to najdrastyczniejsza seria w dziejach grafiki

„Moda na sukces” – opera mydlana wszech czasów – jest pigułką nasenną, która, jak w pigułce, skupia ludzkie pragnienia, lęki i marzenia

„Encyclopaedia Cinematographica” to opowieść o potrzebie porządkowania wiedzy, o pragnieniu ludzkości, by archiwizować, katalogować i systematyzować zbiory informacji w odpowiednie, znaczące, przejrzyste i jasno zdefiniowane serie

Polscy geje szukają swojego odbicia i swojej reprezentacji nie w „Barwach szczęścia” czy innej topornej, rodzimej produkcji, lecz w serialach typu „Queer as Folk”

W „Kiepskich” artykułuje się pewien spontaniczny, ludowy opór wobec rygorów narzucanych przez restaurowany w Polsce kapitalizm w imię prawa do lenistwa i wolnego czasu

W centrum „Gliny” stoi klasyczny bohater – komisarz Andrzej Gajewski. Gajewski, tak jak Philip Marlowe, ogólnie nie jest miły, ale zachowuje się przyzwoicie

Ten dzień musiał nadejść – Jan Dwutygodnik zdecydował się pokazać ludzką twarz. W tym numerze przyznaje się, że ogląda seriale, a nawet opery mydlane, i wcale się tego nie wstydzi

Powtórzenie tryumfalnie wróciło na salony wraz z minimal music, a zwłaszcza jej odmianą w postaci, nomen omen, repetytywizmu. Pierwsze wykonania dzieł Rileya, Reicha i Glassa były dla głęboko już zindoktrynowanej publiczności europejskiej sporym szokiem

8 lutego w Operze Narodowej odbyło się kolejne spotkanie z cyklu KONTROWERSJE: Opera Politica. Zapraszamy do obejrzenia nagrania!

Jest coś niemal naturalnego i absolutnie logicznego w tym, że narodziny opery – w kształcie, który znamy – wiążą się z mitem Orfeusza. Że to właśnie ta, a nie inna opowieść, stoi u jej początków

Inteligenci kiedyś sami byli serialem. Życia przepełniały ich, zwykle zresztą nie mieli dość sił, by je dźwigać. Być może mieli małą oglądalność, szczególnie gdy siedzieli w celach więzień, ale za to byli potem na ustach prawie wszystkich

Temat numeru: ZwierzoczłekoUPÓR (Roman Książek): Jeden z kocich kompanów Garfielda na stwierdzenie: „Ale z niego świnia”, odpowiada: „Jak to? Garfield nie jest już kotem?”. Zastosowanie tej językowej sztuczki do człowieka tylko na pozór rodzi równie zabawną puentę

Kiedy jest się początkującym pisarzem w Paryżu w latach dwudziestych, nawet głód ma smak obietnicy sukcesu. Szczególnie gdy nazywasz się Ernest Hemingway

PUDELIT na tropie kidultyzmu w polskiej sztuce!!!!

„Fish Tank” z  wyczuciem omija mielizny kina społecznego; nie wpada  w ckliwy lub melodramatyczny ton, od razu ściąga go do bezpiecznego, przyziemnego poziomu

„Wędrówka do źródeł”,  summa Wiesława Juszczaka, to książka do bólu anachroniczna. Żeby było jasne: to nie jest inwektywa, to komplement

Na wystawie w Zachęcie zgromadzono kilkadziesiąt legendarnych prac, których bohaterami są zwierzęta. Odważna próba stworzenia atlasu wszystkich stworzeń wymusza dystans do antropocentrycznej perspektywy

Łotysz Alvis Hermanis – jeden z najwybitniejszych współczesnych reżyserów europejskich – zrealizował w Modenie „Panny z Wilka” według Iwaszkiewicza

Książka „Raster. Macie swoich krytyków” to, poza płaszczyzną informacyjną, także niezły ubaw i rozrywka

W Galerii aTak Wojciech Fangor pokazuje blisko 30 nowych prac, w większości portretów, które powstały w tak specyficzny sposób, że możemy mówić o cyklu

Kazimierz Kutz potrafi zaskakująco dobrze pisać. Efektem jest jedna z najciekawszych opowieści o Śląsku, jakie powstały w ostatnich latach

András Schiff nie chciał przestawać, czekać na wsłuchaną podczas gry, a rozpraszającą go w krótkich pauzach pomiędzy częściami publiczność. Chciał tylko grać – z wielką kulturą, wrażliwością, żarliwością, w ogromnym skupieniu

„Pensjonat” Piotra Pazińskiego jest pierwszą od wielu lat powieścią, która wyrasta z tradycji i kultury polskich Żydów

Późna twórczość zmarłego w zeszłym roku Stanisława Dróżdża to zjawisko, które w szybkim tempie nabiera znaczenia. Dowodem wielka, retrospektywna wystawa w warszawskim CSW

„O chorowaniu” – jeden z najśmielszych esejów Virginii Woolf – wreszcie ukazał się w Polsce. Woolf uważała, że choroba jest najciekawszym – obok miłości i zazdrości – tematem literackim

„Wiarołomni” Urbańskiego w TR Warszawa noszą cechy kiczowatego teatru, ale nie inny jest przecież teatr zdrady u Bergmana. Pod tanią powierzchnią toczy się jednak ciemny nurt języka

„Pielgrzym nad Tinker Creek” Annie Dillard,  bestseller epoki kontrkultury, jest książką tak entuzjastyczną, że wręcz nieznośną

Sceniczne stwarzanie świata Blanche, który dryfując między iluzją a deziluzją, nie przestaje fascynować, drażnić i bawić, stanowi jeden z najciekawszych tematów najnowszej inscenizacji Warlikowskiego

Życie Amelii Earhart, pionierki kobiecego lotnictwa, jest dla autorów poświęconego jej filmu snem o przestworzach, a jej śmierć – upadkiem Ikara. Końcowy efekt przypomina niestety ekranizację encyklopedycznego hasła

Jeden z kocich kompanów Garfielda na stwierdzenie: „Ale z niego świnia”, odpowiada wyraźnie zdziwiony: „Jak to? Garfield nie jest już kotem?”. Zastosowanie tej samej językowej sztuczki do człowieka tylko na pozór rodzi równie zabawną puentę

Krzysiek  zakomunikował mi, że gram Kowalskiego, nie pytał o zdanie. A ja stwierdziłem, że Isabelle Huppert, polski emigrant, amerykańska sztuka po francusku, to jakieś takie wariackie i ten odjazd naprawdę mi się spodobał

Małgosia Szejnert mówiła, że kiedy przynoszę jej tekst, wie, że nie będzie się nudzić. I wie, że po moim tekście może być potężnie wkurwiona

Majewski zdecydował się zrealizować swój projekt „Beniowski” w konwencji czysto kabaretowej. I poległ, śmieszną śmiercią

Wyrypajew miesza w głowach. W jego spektaklach pojawiają się zwyrodnialcy i obłąkani, Bóg, szatan i cała reszta. W filmach był konserwatywnym spadkobiercą Szołochowa, wciągał koks i dyktował neodekalog

„Opera” i „polityka” krzyżują się w kilku miejscach. Po pierwsze, wykorzystanie politycznych tematów w treści opery. Po drugie, zaistnienie opery w świecie politycznym. Dalej – wpływ polityki na życie codzienne opery

Przez lata w ogóle nie umiałem usłyszeć Chopina, bo w jego muzyce – jak głosił ideologiczny kołtun – nie muzyka była najważniejsza. Jak pamiętam, w słuchaniu Chopina chodziło zawsze o sprawę ogromną, bo polską

Czy nas lubią, kochają, doceniają? Obsesyjne myślenie o tym, co na świecie pomyślą o nas, Polakach, jest zapewne rezultatem nieuleczalnych kompleksów

Temat numeru: Dziewięć miesięcy wiecznej podróży (Agnieszka Rahoza): „Rozejm” Primo Leviego to powieść o fikcyjności końca wojny. Doświadczenie wyzwolenia nie jest możliwe dla ocalałych z Zagłady. Holokaust trwa nadal i nie może być uznany tylko za fakt historyczny

Tylko u nas: zimowy konkurs PUDELITA!!!!!

W „Śmierci w starych dekoracjach” Tadeusza Różewicza najbardziej lubię tytuł, ale sporo tam powracających jedzeniowych wątków, zatem przeczytajmy ją na nowo

W kolejnym odcinku słuchowiska z cyklu „Nowe legendy miejskie” (tym razem o nowohuckiej wróżce o imieniu Kremona...) wzięli udział m.in. wybitny polski muzyk Jan Pilch oraz twórca muzyki elektronicznej Michał Gorczyca

„Rozejm” Primo Leviego to powieść o fikcyjności końca wojny.  Doświadczenie wyzwolenia nie jest możliwe dla ocalałych z Zagłady. Holokaust trwa nadal i nie może być uznany tylko za fakt historyczny

„11 and 12” Brooka razi anachronizmem. Teatralna wypowiedź o tolerancji, formułowana w epoce postkolonialnej, wymaga bardziej wnikliwych narzędzi, niż tylko umiejętność snucia egzotycznych historii

Opowieści o zakazanych imprezkach albo kombinowaniu, jak tu wypić z kolegami, którzy byli w Jarocinie, czasem śmieszą, czasem wzruszają. W przedstawieniu „Utopia będzie zaraz” Michał Zadara jest tylko nostalgiczny

Do kin wchodzi komedia Billy’ego Wildera „Niektórzy wolą z pieprzem” (1959). Szerzej znany polski tytuł filmu już w punkcie wyjścia stępia ostrze satyry: uspokaja, że cokolwiek zobaczymy, należy brać co najwyżej „Pół żartem, pół serio”

Nowa powieść Daniela Odiji opiera się na wspaniałych wieloznacznościach, a jednocześnie bywa rażąco stereotypowa. Tym niemniej niebezpieczeństwo, że pisarz na dobre ugrzęźnie w dotychczasowej manierze, zostało odsunięte

Ponieważ „Merlin. Inna historia” Spišaka/Słobodzianka ma całe rzesze wiernych wielbicieli i tonie w pochwalnych recenzjach, myślę, że mogę sobie pozwolić na dodanie łyżki dziegciu do tej beki miodu

Jeden z kolegów określił „Moją krew” Marcina Wrony jako „symulator tresowania Azjatki”. Niestety miał rację. Dawno nie było w polskim kinie filmu równie ordynarnego

Gdyby jeszcze niedawno znany filozof oświadczył w „dobrym towarzystwie”, że zaczytuje się tekstami św. Pawła, popełniłby niewybaczalne faux pas

„Stroma ściana” Eugenii Ginzburg – jedna z nielicznych relacji kobiecych dotyczących życia codziennego w GUŁagu.  To kronika kobiecego doświadczenia, bez pomijania sfer związanych z ciałem, seksualnością

Przewodnik „Krytyki Politycznej” po Ukrainie konfrontuje odmienne, czasami drastycznie różne wizje historii i tożsamości naszego wschodniego sąsiada

W ogromnej hali Grand Palais Christian Boltanski pokazuje instalację „Osoby”. Pierwsze wrażenie: koszary? kolonie letnie? tymczasowy obóz dla ofiar jakiejś strasznej katastrofy?

Wystawienie „Dwunastu stacji” Tomasza Różyckiego to zadanie równie karkołomne jak zmaganie się na scenie z tekstami Doroty Masłowskiej.  W Starym Teatrze w Krakowie podjęła się tego Eva Rysova

Film „Lourdes” pokazuje słynne sanktuarium jako miejsce, gdzie ścierają się paradoksy religii, która jest jednocześnie biznesem, dewocją, wyrazem lęku i nadziei oraz – niestety – ideologią mętnie tłumaczącą nierówność prawem naturalnym

Mimo, że Second Life dziś już nie zachwyca technologiczną innowacyjnością, nadal toczy się wokół niego żywa debata, stymulowana zarówno przez aktywnych użytkowników, jak i tych, którzy opuścili to miejsce na dobre

Dla mnie podstawową sprawą jest idea, a potem dobieram do niej odpowiednią formę. Można powiedzieć, że intelektualizmem pokrywam niedostatki warsztatu

To, że aktorka i reżyser dostaje Paszport Polityki w kategorii muzyka poważna to sygnał, że granice między dziedzinami sztuki są coraz bardziej płynne. Teatr jest wielowymiarowy; pracując na wielu płaszczyznach, próbuję tę wielowymiarowość ogarnąć

Śpiew jako przedłużenie mowy, która waha się w czasie, jest fundamentem wykonawstwa operowego. Niewielu artystów potrafi tak doskonale operować tym narzędziem, jak Ewa Podleś

Fundacja Paula Sachera mieści się w wielopoziomowej kamienicy w sercu Bazylei. Obowiązują tu specyficzne zasady: zakaz telefonów i długopisów. Bibliotekarze sprawdzają przybyszów w specjalnych lusterkach. Muzykolodzy gorliwie kopiują ołówkami niczym benedyktyni w opactwie

Katastroficzna książka znanego włoskiego reportera, który udał się w podróż po własnym kraju. Czy Włochy są krajem przypadkowo zjednoczonym i trwale prowizorycznym?

„Kino bez tajemnic” doskonale wypełnia lukę w „edukacji filmowej”. A to dlatego, że nie ogranicza się do wybranej, wąskiej problematyki. Mówi właściwie o wszystkim, co związane z kinem

Wyłącznie dzięki Chopinowi mogę bezwstydnie oddawać się naszemu cudownemu polskiemu rozmemłaniu. Mogę się zdezintegrować wewnętrznie i rozcieńczyć w powietrzu; i nawet jeśli niewiele z tego wyniknie, będzie to absolutnie usprawiedliwione

W swoim „Królu-Duchu” Korczakowska zdaje się pytać: co by było, gdyby znalazł się w Polsce kompozytor podobnej rangi co Wagner i wziął na warsztat naszą mitologię, posługując się dziełem Słowackiego?

Portret Mony Lisy – najdoskonalsza realizacja renesansowego mimetyzmu – nie cieszył się nieprzerwanym podziwem i adoracją. Przez kilka stuleci nikt go nie zauważał, ale też i niewielu miało okazję go oglądać

W kinach długo wyczekiwany nowy film Jima Jarmuscha – guru kina niezależnego z Nowego Jorku. W „The Limits of Control” mistrz minimalizmu zminimalizował wszystko to, co uczyniło jego kino popularnym

Trwamy w fazie szoku i egzystencjalnego skulenia wobec ostrej sytuacji atmosferycznej, wpływającej również na ogólny poziom entuzjazmu i relacji ze światem zewnętrznym. Jednak pomimo niesprzyjających warunków zachęcamy do aktywności czytelniczej

Temat numeru: Sezony ciała (Robert Bolesto): Pikantne udka KFC, dysleksja, wąskie ramiona. Zostaje ojcem syna, ma około 29 lat. Wzrost 188 cm, lewa noga krótsza o półtora centymetra. Krzywy kręgosłup i miednica. Braki w górnych fragmentach palców lewej ręki

Tylko PUDELIT pokazuje, jak się to robi!!!!

„Nie ufajcie szampanowi… skrzy się jak diament, jest przezroczysty niby strumyk leśny, słodki jak nektar (...), ale… z daleka od niego!” – ostrzega Czechow

Tego nie przeczytacie w prasie codziennej. Amerykański fotograf o polskich korzeniach, Allan Sekula, opowiada o Polsce, jakiej nie znacie, rozkładając ją na czynniki pierwsze

Nieważne, jak bardzo zachwycaliśmy się „Imperium” Kapuścińskiego i jak mocno zmuszano nas do lektury „Tworzywa” Wańkowicza. Gdyby ci autorzy żyli, na pewno nie trafiliby na karty reporterskiej antologii Mariusza Szczygła

Pytanie o zwierzę wisiało w powietrzu. W tym samym przecież czasie, nic o sobie nie wiedząc, powstawały: wystawa w Zachęcie, „kryminał myśliwski” Olgi Tokarczuk oraz nowy numer pisma „Konteksty”. Czyżby nowy Zeitgeist?

To świetna płyta. Dwanaście walców – numerowanych według Wydania Narodowego tworzonego przez prof. Jana Ekiera – wiruje przed naszymi oczami niczym najprawdziwsi tancerze. A czemu nie tancerki?

Styczniowy spektakl „Oniegina” jest kolejnym wznowieniem inscenizacji Mariusza Trelińskiego na warszawskiej scenie. Warto było to zrobić z jednego powodu: brzmienia orkiestry Opery Narodowej pod batutą gościnnie dyrygującego Valerego Giergeva

Alexander Tharaud nagrał Chopina intymnie i osobiście. Alain Planes odtworzył recital Fryderyka z 21 lutego 1842 roku na historycznym instrumencie w paryskiej sali Pleyela. Obie płyty są rewelacyjne

„Sherlock Holmes” Ritchiego to lepsze technicznie, trochę dojrzalsze i poważniejsze Kino Nowej Przygody, połączenie Harry’ego Pottera i Dana Browna, kina akcji i komedii, z echem milenijnych lęków w tle

„Głód” Steve’a McQueena, sensacja zeszłorocznego festiwalu Era Nowe Horyzonty, wchodzi na polskie ekrany – ma na koncie przeszło trzydzieści nagród, w tym Złotą Kamerę z Cannes

Philip Roth, piętnowany tu i ówdzie jako pornograf i skandalista, w swej najnowszej powieści przedstawia „zwykłą tragedię”, która wcześniej czy później dotknie każdego z nas

Lang Lang jest artystą XXI wieku, pianistą i wykonawcą muzyki klasycznej, ale funkcjonuje jak gwiazda pop, pewnie zresztą ma zbliżone do gwiazd dochody. Ale jednego odmówić mu nie można – autentyczności

Najbardziej obłudny, cyniczny i przewrotny bohater amerykańskiego komiksu undergroundowego lat sześćdziesiątych wreszcie pojawił się w Polsce

Ubiegły rok przyniósł kolejne naręcza płyt z nagraniami muzyki barokowej. Haendel, Purcell, Vivaldi, Bach, Biber. Opera, koncert instrumentalny, utwory solowe, arie... Oto perły najczystsze. I jeden falsyfikat

Jeden z najsłynniejszych współczesnych podręczników scenopisarstwa – „Podróż autora” Christophera Voglera – doczekał się polskiego wydania. W tym wypadku dwie dekady poślizgu to tyle co nic

Problem zła jest jak rękawica, którą filozofia rzuca w twarz teologii, gdy chce, by ta poddała się bez walki. Dlatego zakrawa na prowokację, że to katolicki teolog, Adolphe Gesché, złapał byka za rogi

Nie lubię Rossiniego, ale jakie to ma znaczenie, kiedy dyryguje Marc Minkowski

Niewygodny temat – sposoby opowiadania o śmierci – zostaje podjęty na wystawie „Until do us part” z lekkością i zażenowaniem równocześnie. Oswajanie odbywa się w klinicznych warunkach gwarantowanych przez white cube

W nowym tomie Świetlicki z samobójczą niemal determinacją stara się zirytować, kogo się tylko da, sprowokować reakcję, którą sam opisał. Ale zmącenie, zmieszanie tonów jest świadomą grą

Wystawa w łódzkim ms2, choć ambitnie zaplanowana, pozostaje zaledwie szkicem badawczego projektu

„Komuna Otwock. Przewodnik Krytyki Politycznej” ukazuje zmianę, której ulega Komuna oraz zmianę w samej idei „zmiany”, szczególnie w ostatnim etapie pracy komunardów naznaczonym rozczarowaniem

Film „Balcerowicz. Gra o wszystko” to porażka. Zamiast wnikliwego portretu jednej z najważniejszych postaci ostatniego dwudziestolecia w Polsce, otrzymaliśmy coś, co przypomina zwykły produkt marketingu politycznego

Pikantne udka KFC, dysleksja, wąskie ramiona. Zostaje ojcem syna, ma około 29 lat. Wzrost 188 cm, lewa noga krótsza o półtora centymetra. Krzywy kręgosłup i miednica. Braki w górnych fragmentach palców lewej ręki

Idea wymiany kulturowo-naukowej wygląda wzniośle i szlachetnie. I nagle z ust któregoś stypendysty Fulbrighta pada żartobliwe: „no wiesz, ale my też jesteśmy szpiegami”. W tym miejscu wkracza teoria spiskowa

Zżyłem się z Zulusami, więc wydawało mi się, że miałem coś do powiedzenia na ich temat. Nawet zacząłem rozumować tak jak oni, a tutaj, w Warszawie, przyjechałem i patrzę – inny lud

Kiedy czytam scenariusz, decyzja zapada natychmiast. Albo dopada mnie natłok inspiracji, albo następuje głucha cisza. „Wszystko, co kocham” było tym, co kocham. Odleciałem

Można traktować świat jak lustro, wtedy wszystkie historie opowiadają o nas samych. Nawet jeśli akcja moich sztuk dzieje się, powiedzmy, w XVI-wiecznej Francji, to dla mnie i tak będzie uwikłana w jakąś sprawę polską

Dzień wprowadzenia stanu wojennego starszy ode mnie o równo pół wieku profesor Henryk Markiewicz relacjonował ponoć następująco: „Włączam radio. Słyszę: Chopin. Myślę: niedobrze”

Dla twórczości Schlöndorffa charakterystyczne są momenty „bursztynizacji uczuć” – zawieszenie wydarzeniowości filmu na rzecz emocji, które zastygają w geście, pozie i twarzy bohatera

W tym wszystkim bynajmniej nie chodzi o wrzucanie dźwięków i webcasting (jak w YouTube), ani nawet o wspólne remote performances przez Skype. Sieć umożliwia bowiem parę cudownych zjawisk, które poza nią niezwykle rzadko powstają

Pisarz, który żył wśród Zulusów, czeka na globalne ocieplenie; stypendyści okazują się być amerykańskimi szpiegami; piraci ratują kulturę; a szatan kusi do złego. Pojawia się także fałszywy guru – Pan Naturalny. A pytanie o zwierzę wisi w powietrzu

11 stycznia 2010 roku zmarł w Paryżu Eric Rohmer – jeden z największych reżyserów współczesnego kina, aktywny obserwator i kronikarz sposobów, jakie ludzie wybierają, by nadać swemu życiu sens

„Dziewczynka. Niepozorna. O właśnie – jak ona przyszła na scenę, jakby wcale nie wiedziała, że można przyjść inaczej” – 1 stycznia 2010 zmarła piosenkarka Lhasa de Sela

B. Wysocka: „Moim zdaniem, Anhelli nie nadaje się do inscenizacji, lub – inaczej – inscenizacja nie spełnia tego tekstu. Stąd poszukiwanie formy dużo bardziej otwartej i niedookreślonej, półformy”

Temat numeru: Kuchnia świąteczna i literacka (Rozmowa z Marią Iwaszkiewicz): Jak słyszę słowo „tradycja”, to mi się nóż otwiera w kieszeni. Tradycyjny karp? A mnie tutaj dusi furia zupełnie! Karpia się jadało, ale jako drugą potrawę. Zawsze był uważany za rybę poślednią!

* Nie próbuj tego w domu!

Pewnego dnia do Krakowa przybyły dwa smoki, jeden ze smoków ma na imię Dżejk, a drugi ma na imię Troj. Inaczej niż słynny smok Wawelski, te nie walczyły z ludźmi, tylko przybyły po orzechy...

Żadne postanowienie nowowroczne nie przychodziło do głowy małej, szarej Myszce, pochłoniętej w całości marzeniami, że jest dla kogoś ważna. Nie miała pojęcia o tym, że właśnie myśli o niej Żaba Adela

W stosunku Roni Horn do natury nie ma nic sentymentalnego: chłodnym okiem rejestruje skaliste krajobrazy, pędzący nurt strumieni. W nowojorskim Whitney Museum trwa pierwsza przekrojowa wystawa artystki

Trudno stwierdzić, czy przedstawienie Klemma się nie udało, udało zbyt łatwo, czy też udać się nie mogło? Bo jak udać ma się coś, co już na początku jest u celu?

Biel to swoisty malarski unik, bo niby łatwo tak bielą w bieli malować, ale równocześnie to bardzo ryzykowna decyzja. Opłaciła się Łukaszowi Huculakowi, o czym przekonuje nowa wystawa jego obrazów

Film „Balcerowicz. Gra o wszystko” to porażka. Zamiast wnikliwego portretu jednej z najważniejszych postaci ostatniego dwudziestolecia w Polsce, otrzymaliśmy coś, co przypomina zwykły produkt marketingu politycznego

Z Bogartem wiążą się historie, których nie można ze sobą pogodzić, i obrazy, które ciężko do siebie dopasować. Jest tylko jeden wspólny mianownik – śmierć. Ta zawsze była blisko Bogarta

Najnowsza książka Kazuo Ishiguro, jednego z najwybitniejszych współczesnych pisarzy brytyjskich, to pierwszy w jego karierze zbiór opowiadań

Olga Tokarczuk napisała świetny kryminał o „starej wariatce” walczącej z myśliwymi. Przy okazji rozbiła wyobrażenie o demokracji jako rynku idei, na którym wszyscy mają równe szanse

Come-back Natalii Rolleczek, autorki „Drewnianego różańca”, czyli polskich „Sióstr magdalenek”. Niegdyś jej powieść była używana w walce z Kościołem. Dziś może być czytana bez  ideologicznego balastu

Najnowsze nagranie „Dydony i Eneasza” Purcella nie ma słabych punktów, ale i nie rzuca na kolana. A przyznajmy bez bicia, że tego właśnie oczekujemy od nowych wykonań ogranych arcydzieł

Wspaniała muzyka Grażyny Bacewicz jak nie miała promotora, tak nie ma go dalej. Czy artystka ma pecha, czy może nie dorośliśmy jeszcze do pokazania światu Bacewicz?

Nagrodzony na tegorocznym festiwalu w Berlinie Złotym Niedźwiedziem film Claudii Llosy „Gorzkie mleko” jest poruszającą opowieścią o przekleństwie pamięci

Ta płyta nie bardzo spodoba się fanom Stinga. Może nie od razu, może w ogóle. Ale powinni na nią trafić miłośnicy klasyki i tradycji. Żeby zobaczyć (i usłyszeć), jak twórczo można się z nimi obejść

Kolekcja filmów Antonioniego na DVD każe spojrzeć na jego twórczość z perspektywy polityki autorskiej. Być może jednak prawdziwie polityczny żywioł ujawnia się na zupełnie innym poziomie

„Avatar” Jamesa Camerona to „Pocahontas” w sukni za 250 milionów dolarów. Na szczęście, ze wszystkich sloganów reklamowych, prawdziwy okazał się jeden: czegoś takiego jeszcze nie widzieliście

Koncertowe wykonanie „Rinaldo” Haendla było jednocześnie ostatnią odsłoną niezwykłego krakowskiego cyklu pod nazwą Opera Rara, w ramach którego polska publiczność mogła przyswoić kilka cymesów opery barokowej

Muzeum Narodowe w Warszawie pokazuje nam wszystko, co autorstwa Malczewskiego posiada. Wszystko ważne i wszystko nieważne, rzeczy pierwszorzędne obok przypadkowych papierków

Tomasz Matkowski przez dwadzieścia lat był tłumaczem w czasie polowań dla cudzoziemców. To, co zobaczył, opisał w książce „Polowaneczko”

W ostatnich dwóch dekadach mistrzem w wieszczeniu końca świata stał się Roland Emmerich. Jego najnowszy apokaliptyczny fajerwerk – film „2012”, potwierdza, że Armagedon sprzedaje się świetnie

Czy muzyka jest ezoteryczna? Za co lubisz polskie kino? Czy stół, przy którymi siedzisz, istnieje? Jakie są efekty uboczne kultury? – redaktorzy „Dwutygodnika” pytają samych siebie...

Największe smaki i niesmaki, noworoczne postanowienia, prognozy i  wróżby. Dunin, Fiałkowski, Szybowicz, Tokarska-Bakir i inni komentują mijający (nie)kulturalny rok

We Francji mawia się, że Lyon leży nad Sekwaną, Loarą i Beaujolais. Strach pomyśleć, jaki wynik, prócz automatycznie nasuwającej się Wisły, uzyskałby OBOP, pytając nas o najbardziej charakterystyczne źródła aqua vitae w Polsce

Rosyjscy towarzysze pilnują obowiązujących obyczajów spożywania alkoholu: przy każdym toaście domagają się przyjacielskiego, dotykającego najgłębszych pokładów duszy spojrzenia

Malarz nie musi koniecznie zajmować się Leninem albo Mussolinim, żeby powiedzieć coś ważnego. Sztuka nie musi być tylko deską ratunkową, w końcu życie nie zawsze jest powodzią

Myślę, że Szelburg-Zarembina, redukując swoją twórczość do książek dla dzieci, popełniła artystyczne samobójstwo. Próbowała stworzyć nowy język, sięgając do niesamowitego

Jak słyszę słowo „tradycja”, to mi się nóż otwiera w kieszeni. Tradycyjny karp? A mnie tutaj dusi furia zupełnie! Karpia się jadało, ale jako drugą potrawę. Zawsze był uważany za rybę poślednią!

Nauczanie muzyki to chyba najpiękniejsza sprawa. Jako pianista od czasu do czasu występuję. Czasami komponuję. Wolę być bardziej użyteczny tam, gdzie mnie naprawdę potrzebują

Grzegorz Niziołek opowiada historię marginalizowania przedstawień, które po wojnie zajmowały się tematem Zagłady. Od listopada 2009 prowadzi on cykl autorskich wykładów w warszawskiej kawiarni Nowy Wspaniały Świat

We wspaniałym portrecie Auberona Herberta Jeleński wspomina pewne tragikowiczne zdarzenie. W wymiarze, który Francuzi nazywają la petite histoire, warte jest ono przypomnienia w okresie świątecznym

Kobieta, by zostać dobrym władcą, musi przestać być kobietą – jak Elżbieta I, która by zostać królową, przemieniła swą kobiecość w monstrualną dziewiczość

Festiwal Boska Komedia pokazał, że polscy reżyserzy podążają własnymi ścieżkami, zamiast wchodzić w jałowe dyskusje na temat reprezentatywności własnego teatru dla tego czy innego środowiska

Projekt powstający we współpracy z Towarzystwem Inicjatyw Twórczych „ę”. W świątecznym odcinku szóstym: chór... Jaki? Dowiadujemy się w trzeciej i ostatniej minucie filmu

Kim byliśmy, kim jesteśmy, skąd i dokąd zmierzamy?

„Świąteczne opowieści” Arnauda Desplechina, które właśnie ukazały się na DVD, uświadamiają dlaczego termin „kino świąteczne” ma w sobie tyle uroku, co „sezonowa grypa”

Na koniec roku postanowiliśmy zająć się gwiazdami: na tę pierwszą czekamy na Stawisku, badając przy okazji gwiazdki animowane i gwiazdy złowrogie, koniec świata wieszczące. Z gwiazd czytają także autorzy „Dwutygodnika”

Po co dziś rekonstruować „Akropolis” Grotowskiego? Po to, by głębiej odetchnąć, zacząć myśleć innym torem. Po to, by – nieoczywistą, okrężną drogą – wrócić do rzeczywistości

Temat numeru: Queer Opera (): 14 grudnia na dużej scenie Opery Narodowej odbywała się gala z okazji 20-lecia przemian gospodarczych, a w sali orkiestry w podziemiu budynku trwała rozmowa o queerze. Zapraszamy do obejrzenia nagrania z dyskusji

Poeta – przynajmniej taki poeta jak Georg Trakl – raczej nie jada. Owszem, może się czasem czegoś napije, jak choćby wina. Cierpi, grzeszy, ale nie je, a gdy zje, to wpada w poczucie winy

Najsłynniejszy pies polskiego artworldu tylko u nas!!!

Choć spokojnie mógłbym być wnukiem Mariana Pankowskiego, to właśnie tego pisarza niektóre media w dalszym ciągu uważają za najmłodszego polskiego autora

Festiwal Plus Camerimage jest Hydrą z wieloma głowami – żadnej nie sposób uciąć, gdyż każda stanowi o wyjątkowości przedsięwzięcia

Zwycięski projekt pracowni Paczowski et Fritsch Architectes na budynek Muzeum Historii Polski może nie zachwycać w pierwszej chwili. Z pewnością nie tak wygląda ikona architektury, ale tak wygląda świetna architektura

Każdy, kto nie może spać w nocy z powodu niewydanej albo niedokończonej książki, powinien koniecznie przeczytać listy Czesława Miłosza do Oli Watowej

Festiwalowe Filmy Świata Ale kino! dzieli estetyka, wzorce gatunkowe. Powraca w nich natomiast grupa problemów: życie w rzeczywistości slumsu, problemy migracji, nędzy i nierówności społecznych, wreszcie przemoc

Najnowszej książki Łukasza Rondudy „Sztuka polska lat 70. Awangarda” nie traktujmy tylko jako atrakcyjnego albumu. Wczytajmy się w nią, a dowiemy się wiele na temat sztuki dzisiejszej

„Czarna msza” Johna Graya powstała jeszcze przed rozpętaniem się kryzysu i chętni znajdą w niej wiele okazji do zrozumienia nie tyle gospodarczych, ile duchowych jego przyczyn i wymiarów

Wysoki, szczupły, eteryczny, zmysłowy. Czy dlatego właśnie, szukając informacji czy nagrań Philippe'a Jarousskiego w sieci, raz po raz trafia się na strony gejowskie, które uczyniły z francuskiego kontratenora ikonę?

„Księga filmów” każe się zastanowić, czy Fellini faktycznie jest tak martwy, jak sugeruje Tullio Kezich? Czy świat filmów daje się zredukować do zbioru obrazów, faktów i anegdot?

Dokument „Ślepy los” to opowieść o szlachetnym szaleństwie. Inaczej chyba nie da się nazwać pomysłu, by niewidomy alpinista poprowadził kilkoro niewidomych dzieci na wyprawę w Himalaje

Na płycie „Opera proibita” mezzosopran Cecilii Bartoli brzmi, jakby odtwarzał brzmienie głosów kastratowych, jakby nie kończyła mu się skala. Na „Sacrificium” nie wytrzymuje szalonych ornamentów, jest dziwnie wyblakły i sztuczny. Co się stało?

Wykorzystując biografię Pucciniego i obraz współczesnych Chin jako jądra ciemności, Passini w „Turandot” pokazuje świat, w którym cierpienie pozbawione jest głosu

Słowacki żył w epoce patriarchatu, a jednak jego ujęcie historii Cencich zaskakuje – podobnie jak realizacja Farugi/Sztarbowskiego, konsekwentnie podnosząca poziom adrenaliny na widowni

Anarchistyczne i wątpiące realizacje Libery ujawniają luki w demokratycznej strukturze państwa i społeczeństwa. Retrospektywa w warszawskiej Zachęcie jest pierwszą taką wystawą w jego dorobku

Z rozrzewnieniem czytamy u Sontag o inflacji obrazów, czy o pojawianiu się dużej ilości książek o fotografii. Jak inaczej zdania te znaczą dzisiaj, po ponad trzydziestu latach od wydania książki!

W przedstawieniu „Niech żyje wojna” duetu Strzępka/Demirski, partyjna propaganda PRL-u  i propaganda apologetów polskiego heroizmu są równie kiczowate, absurdalne i nieznośne, bo obie fałszują historię

Samoloty ultradźwiękowe, bezzałogowe, służące do zabijania versus pancerne samoloty-limuzyny dla najważniejszych władców świata. A to wszystko na jednym i tym samym niebie

Jan Dwutygodnik postanowił przebrać się w damskie ciuszki. Przebrać? A kto powiedział, że JD jest mężczyzną? No powiedz, kto? Na pewno jest trochę queer. Trochę bardziej queer

Już 22 stycznia na antenie TVP Kultura „Szczęśliwe dni” Samuella Becketta z fenomenalną rolą Mai Komorowskiej

To swojego rodzaju eskapizm – ja tu sobie maluję kwadraty, a wy wszyscy się ode mnie odpieprzcie, bo nie macie o tym pojęcia. To śmiertelnie nudne. Dlaczego nie mielibyśmy się zajmować rzeczami, które są nam wszystkim wspólne?

Moje pisarstwo jest radosną bezczelnością. Kiedy zwracają mi uwagę: „Przecież tak się nie mówi”, odpowiadam: „Jak to się nie mówi, skoro ja mówię?”. To jest właśnie moja czelność człowieka szczęśliwego

Kobiety same siebie tłamszą, mężczyźni czasem są poszkodowani; wszyscy stajemy się ofiarami głupoty i bezmyślności. Ofelia jest słaba i wykorzystywana. Hamlet jest egoistyczny, ale i niepewny. Jakby tego było mało, między nimi jest jeszcze królowa matka Gertruda…

14 grudnia na dużej scenie Opery Narodowej odbywała się gala z okazji 20-lecia przemian gospodarczych, a w sali orkiestry w podziemiu budynku trwała rozmowa o queerze. Zapraszamy do obejrzenia nagrania z dyskusji

Michał Urbaniak zaczynał od gry na saksofonie, był też klasycznym skrzypkiem w klasie profesora Tadeusza Wrońskiego. I miał całkiem niezłe wyniki. Ale zrezygnował, bo ciągnęło go do jazzu i nocnego życia

Zapraszamy do obejrzenia „Debaty Tischnerowskiej”, która odbyła się 24 listopada w Auditorium Maximum Uniwersytetu Warszawskiego

Co to znaczy uważnie słuchać muzyki? Jakie znaczenie dla muzyki mają szczegół, kontrast, cisza? Odpowiadają: antropolog, architekt, dyrygent, kompozytorka, meloman, muzykolog, poeta...

Są sprzeczności pomiędzy historią a mitem. To dlatego tak trudno w dzisiejszej Rosji pozbyć się Stalina

Czy homoseksualizm jest ciekawy? Nie. Jest nudny jak śmierć. Naprawdę ciekawy jest heteroseksualizm. I tu queerowa krytyka miałaby wiele do powiedzenia

W USA największą sensacją literacką sezonu jest publikacja ostatniej, nieukończonej powieści Nabokova wbrew woli zmarłego w 1977 roku autora. Pisząc ją, Nabokov wiedział, że umiera

Callas jako prawda! Callas Inna, niemożliwa, napięta do granic ludzkiego poznania, szorstka, nienazywalna jak głos Syreny z opowiadania Lampedusy, czuła tylko dla wielkiej sztuki

Czy pieska Snoopy’ego znacie głównie z gadżetów dla najmłodszych? Zmieni to kanoniczne wydanie komiksu Charlesa M. Schulza. Jego bohaterem jest nie tylko Snoopy, ale przede wszystkim grupa cholernie  neurotycznych dzieci

Mówienie o kinie queer w Polsce zakrawa nieco na absurd: polskie kino queer jako takie po prostu nie istnieje

Koncert Fluid Piano i wystawa Sophie Callé w Londynie, koncerty muzyki konkretnej w Paryżu, wystawa Georges'a Seurata w Zurichu – kolejny odcinek peregrynacji nie tylko muzycznych Jana Topolskiego

Obecnie terminem queer możemy objąć gejów, lesbijki, biseksualistów, transseksualisów, transwestytów, osoby pozostające w związkach z wieloma partnerami, przyjaciółki wspólnie kupujące dom na wsi i pewne formy życia konsekrowanego

Temat numeru: Fraktale, spektra, modele (Jan Topolski): Pozornie niezwykle naukowa i skomplikowana, muzyka spektralna emanuje prostym, podstawowym rodzajem piękna. Pięknem natury? To ryzykowna hipoteza

Uważność w kuchni prowadzi do perfekcji, perfekcja do doskonałości, doskonałość do pełni – dowodzi historia Babette, kucharki i artystki z najsłynniejszego opowiadania Karen Blixen

Oglądanie obrazów wymaga cierpliwości i niespiesznych spojrzeń. Czy po kilkugodzinnym spacerze po  Luwrze widzowi (którego dotkliwie bolą nogi i plecy), zostaje coś więcej niż świadomość przejścia w ekumenicznym obrzędzie obok „Mony Lizy”?

Tym razem PUDELIT obnaża do kości!!!

Słowacki miał być zdjęty z piedestału, ale niestety został „upupiony”. Przygotowując „Kordiana”, „grupa twórczo-naukowa” Łysaka zbyt zawierzyła konwencji kabaretowo-telewizyjnej

Ryszard Krynicki częściej jest ostatnio autorem wyborów i wydań poprawionych niż całkowicie nowych tomów. Jego kolejne wiersze wybrane budzą więc nieuniknione pytanie: po co?

Niewygodna ars poetica Schwaba i Jelinek jest przez polskich reżyserów rozbrajana na różne sposoby. Wydaje się, że w przedstawieniach pokazywanych na krakowskim festiwalu Genius Loci zabrakło przede wszystkim drapieżności

Wieczór w Filharmonii Narodowej z niemieckim zespołem Lautten Compagney i operą „Kserkses” uświadomił, że nie każda opera barokowa jest w stanie ukazać wszystkie walory wyłącznie w wykonaniu koncertowym

Dziś dla Pustek zrobię wszystko – zaakceptuję nawet płyty, które zamieniają się w książki

Jeśli kryterium oceny książki jest to, z jakim uczuciem się ją zamyka, to „Dziennik na nowy wiek” Józefa Hena odkłada się z poczuciem grozy

„Serce narodu koło przystanku”, czyli wędrówka Włodzimierza Nowaka po Polsce ludzi zbędnych, mało europejskich i zaniżających współczynnik PKB

Tekst Wyspiańskiego ma moc narracji rytualnej: z przypadkowego zbiorowiska widzów tworzy wspólnotę – tylko w „Dwutygodniku” relacja z jedynego pokazu „Wesela” przygotowanego w Opolu przez Maję Kleczewską

Ten teatr „piecze w oczy, wstrząsa, prowokuje”, „to jest fascynujące, to jest piękne, to jest przerażające”, „wraz z Janem Klatą otwiera się nowa karta polskiego teatru” – tak francuska krytyka przyjęła pokazy „Transferu!”

Dokument „Królik po berlińsku” oraz animacja „Esterhazy” – rzecz wcale nie tak oczywista w przypadku obrazów pokazywanych w ramach jednego seansu – to filmy zgrabnie się uzupełniające

„Ricky” François Ozona to żart bez adresata. Zbyt hermetyczny dla niedoświadczonego widza, nie dość wyrafinowany dla entuzjastów intertekstualnych gier

Sceniczna adaptacja Tumidajskiego stara się wiernie podążać za opisywaną przez Dygata historią. Widz szybko jednak traci przyjemność płynącą z możliwości indywidualnego rozwiązywania zagadki wpisanej w przedstawienie

„Sztuka to wszystko, z czym uda ci się ujść płazem“ – tako rzecze Warhol. A sztuka ulicy? Łamie konwenanse użytkowania miasta. Ściany, mosty, chodniki stają się nośnikiem treści, zatrzymując na sobie odrobinę przechodniej uwagi

Większość ludzi, którzy mają gęby pełne wzniosłych komunałów, nieźle żyje z tego, że je głosi. My od 20 lat zapieprzamy jak niezły dom kultury – rozmowa na Jubileusz Komuny Otwock

U Grotowskiego poczucie wygnania, „bycia na zewnątrz” świata jest impulsem do działania Performera. Słynny „człowiek wewnętrzny” jest więc – paradoksalnie – człowiekiem zewnętrznym

Dla Zachodu, mimo upływu lat, mimo tego, że pył po zburzonym Imperium już dawno opadł, Rosja jest ciągle zagadką – fascynującą i niepokojącą

W kontrze do hałaśliwie rozpędzonej cywilizacji Salvatore Sciarrino proponuje uważne bycie w dźwiękach. Dlatego jego muzyka rozgrywa się w wolnych tempach, tuż przy uchu, szeptem

„Dzisiaj trochę mi wstyd, że tak starałem się ciągnąć Witolda za ręce i nogi we współczesność” – Konstanty A. Jeleński

Kim byliśmy, kim jesteśmy, skąd i dokąd zmierzamy?

W poezji Seamusa Heaneya chodzi nie tylko o uważny, oparty na doznaniu opis, ale również i o to, żeby nie dać się za bardzo ponieść

Nagłe olśnienie, zdumienie niezwyczajnością tego, co zwyczajne, zobaczenie jak gdyby po raz pierwszy tego, co widziało się dziesiątki razy – taki  był punkt wyjścia fotografii Andrzeja Kramarza

Roman Polański wpłacił 3 miliony euro kaucji i w piątek 4 grudnia 2009 roku opuścił szwajcarski areszt. Wyszedł na wolność... Na jak długo?

Haiku jest wskazaniem rzeczy, zwróceniem uwagi, „wytarciem lustra do czysta”. Słowa znikają, bo nie o słowa chodzi. Pozostaje to, na co wskazywały, co uratowały z toczącego się biegu zdarzeń

Na wystawie w International Center of Photography artyści pokazują, jak za pomocą ubrania i kostiumu można poprowadzić narrację. Zamiast sprytnego gromadzenia stylistycznych efektów – opowiadać historie o świecie

Z kilku miniatur zapisanych na drugim planie wyłania się obraz świata, który odszedł w przeszłość

Któż ma pilniej patrzeć, niż historyk sztuki? Patrzenie to jego zawód. Jego spojrzenie profesjonalisty powinno być zarazem uczone i nieuprzedzone. Powinno rejestrować i kontemplować. Uważać

Pozornie niezwykle naukowa i skomplikowana, muzyka spektralna emanuje prostym, podstawowym rodzajem piękna. Pięknem natury? To ryzykowna hipoteza

3 września 2009 roku zmarła w Łodzi wybitna polska dukumentalistka Krystyna Gryczełowska

Powiadają, że środek Europy leży gdzieś w Polsce, koło Poznania. No cóż, z perspektywy życia artystycznego nie jest to takie oczywiste. Stopniowo zaczynam wierzyć, że tym miejscem może być Szwajcaria

Po dwóch dekadach panowania na Zamku Ujazdowskim odchodzi dyrektor Wojciech Krukowski. Przyszłość CSW na razie budzi niepokój

Po raz osiemnasty w „Dwutygodniku” wyraziste myśli i zdania osobnych ludzi – którzy nie spodziewali się spotkania – zlewają się, zderzają w dziwaczną całość

Temat numeru: Coetzee evergreen (Joanna Tokarska-Bakir): W otwartości, z jaką we własnym przekonaniu podchodzimy do inności, kryje się „wirus podstępnej zdrady” – twierdzi J.M. Coetzee w debiutanckiej powieści i w esejach „Białe pisarstwo”

Giuseppe Tomasi di Lampedusa był nie tylko wybitnym pisarzem, ale także smakoszem, by nie powiedzieć: obżartuchem

Taka łydka piechotą nie chodzi!!!!!!

Krzysztof Garbaczewski w „Odysei” radykalnie podważa warunki umowy zawartej dawno temu między sceną a widownią. Ryzykuje wszystko. I wygrywa

Jacek Dukaj, za pomocą baśniowej konwencji i nieustannego zderzania stereotypów, wprowadza historyczny dyskurs o stanie wojennym w przestrzeń zabawy i artystycznego ekscesu

Powaga i błazeństwo, szczerość i udawanie, tragizm i śmieszność. Pomiędzy tymi sprzecznościami próbuje utrzymać chwiejną równowagę współczesny Werter w wersji Michała Borczucha. A my razem z nim

W programie piątej edycji krakowskiego Festiwalu Muzyki Polskiej znalazły się tzw. highlights. Wolę, jak jest wyraziście, z mocniejszym akcentem, niż tak – trochę jazzu, trochę drive’u, trochę smooth

Bohaterka nowej powieści Andrzeja Barta tkwi w podwójnej opresji – patriarchalno-domowej i komunistyczno-państwowej. Pierwsza z nich jest niestety jedynie źródłem niegroźnego komizmu

Żydówka już dawno odjechała w bydlęcym wagonie, a jednocześnie wciąż jest tutaj: między sympatycznymi kolejarzami, którzy właśnie planują kolejne pogromy – spektakl Studia Teatralnego Farma v jeskyni

Czy malarskie plenery odeszły do lamusa, czy też mają przed sobą jakąś przyszłość? Ciekawa wystawa w Galerii aTak pomaga odpowiedzieć na to pytanie

„Biała wstążka” (Złota Palma w Cannes) nosi cechy arcydzieła, co nie oznacza, że nie ma w tym filmie drażniącego schorzenia, określającego cały światopogląd Hanekego – pychy

W otwartości, z jaką we własnym przekonaniu podchodzimy do inności,  kryje się „wirus podstępnej zdrady” – twierdzi J.M. Coetzee w debiutanckiej powieści i w esejach „Białe pisarstwo”

„100 słońc” Michaela Lighta to groźna wystawa. Jej bohaterką jest bomba atomowa – piękna jak malowanie

Film „Yes-Meni naprawiają świat” wpisuje się w tradycję lewicowego, amerykańskiego populizmu, tę samą, z której wypływają filmy Michaela Moore’a

W inscenizacji „Zagłady domu Usherów” Glassa Barbara Wysocka nieustannie balansuje na granicy między rozumem i nie-rozumem, jawą i snem, między faktem i zmyśleniem, przekraczając co rusz te opozycje

Agata Zubel to jeden z najciekawszych głosów muzyki współczesnej. Śpiewa, komponuje, śpiewa to, co komponuje. I wszystko jest od siebie inne, różne, ale wciąż po prostu wspaniałe

W „Borysie Godunowie” duetu Treliński/Kudlička czynnikiem, który jak Jurodiwyj, działa na granicy między tym co dzisiejsze, a tym co ewokuje „obszerność”, jest monumentalna architektura

Opery Richarda Straussa ostatnio często pojawiają się na naszych scenach – wbrew opinii o zbyt wysokich wymaganiach wykonawczych, przekraczających możliwości polskich teatrów

Z okazji publikacji nowego tłumaczenia „Geparda” Lampedusy autorstwa Stanisława Kasprzysiaka, przypominamy francuską recenzję powieści Konstantego A. Jeleńskiego z 1959 roku

Dokument „Polański: Ścigany i pożądany” nie jest suchą relacją z dawnych wypadków, ale oskarżeniem amerykańskiego wymiaru sprawiedliwości i tamtejszych mediów

Niestety, większa część wykonanych przez Jordi Savalla dzieł pozostawiała duży niedosyt i okazywała się ledwie wspomnieniem dawnego kunsztu. Cóż, nawet najdoskonalsi kucharze czasami miewają słabsze dni

„Ostatni żyjący geniusz” – mówią kolekcjonerzy jego sztuki. „Głęboka empatia, niespotykana inwencja” – pisze o nim J. M. Coetzee

„Jestem komunistyczną babą!” Dana Lungu opowiada o tęsknocie za komunistycznym rajem

Najnowszy tom wierszy Adama Zagajewskiego może rozczarować. Oto Zagajewski, jakiego znamy od lat: obrońca stylu wysokiego, poeta kultury i pamięci

Nie wiem, w jakim innym kraju farmer proponuje zamążpójście młodej krytyczce teatralnej z Polski, próbując przekabacić ją mięsem, które dzierży w misce

Zombie nie chcą zabijać, ale zjadać – przejąć siły i zdolności Innego. Chcą stać się na powrót prawdziwym człowiekiem, świadomym swego istnienia, niezależnym, spełnionym i kompletnym

Użytkownik: ursus141. Hobby: rolnictwo komputery.

Moje osobiste rozumienie teatru jest nierozłączne z myśleniem muzycznym. Nasze spektakle to tekst pisany ciałem i wpisany w ciało. Ciało, które mówi rytmem

Istnieje pewien ciąg zjawisk, który można nazwać liryką kobiecą, pod warunkiem że nie będziemy rygorystycznie dopominać się o definicję

„Rewers” przyszedł do mnie w idealnym momencie. Byłem gotowy na takie zadanie. Przypuszczam, że pięć lat temu nie potrafiłbym tego filmu zrobić w taki sposób

To, że kolonia berlińskich królików mieszkała sobie pomiędzy Murem Zachodnim i Wschodnim, w tzw. Strefie Śmierci, było dla nas fenomenem, doskonałą metaforą

Nasz stosunek do bomby atomowej, jej kształtu, formy i mocy, którą ze sobą niesie jest dogłębnie estetyczny

Aktor może robić na scenie najdziwniejsze rzeczy, ale musi wierzyć w ich sens i wiedzieć, dlaczego to robi. Wtedy widz – nawet jeśli to, co ogląda, wydaje mu się głupie czy niestosowne – jest po jego stronie

Hermann Nitsch jest ostatnim aktywnym twórczo Wiedeńskim Akcjonistą.  Czy 70-letni dziś, siwobrody artysta wciąż jest pociskiem, który może rozpalić ogień w statecznych wiedeńczykach?

Pisanie o muzyce jest jak tańczenie o architekturze, powiedział ktoś. Dobrze, w takim razie spróbujmy podwójnego salta: podróży po muzyce i architekturze jednocześnie

Przestrzeń numeru wypełniona myślami się przekształca. Ale pozostają prostokąciki tekstów, krągłość loga, regularność linii prostych. Układ strony ogranicza, ale czasem zaskakuje

Kim był Gérard Grisey? Jakie były jego pasje, fascynacje, tematy, inspiracje, konteksty? Oto próba odpowiedzi w postaci zwięzłego alfabetu-leksykonu o ważniejszych wątkach jego życia i twórczości

Pascal Quignard nie szuka powszechnego języka do nazwania ludzkiej intymności. Przeciwnie – obrazuje własną drogę do języka, który mógłby służyć tylko temu, co prywatne

Temat numeru: Nieśmiertelny jest tylko kurz (Jan Maria Kłoczowski): Francis Bacon mieszkał i malował przy 7, Reece Mews w Londynie od 1961 roku aż do śmierci w roku 1992. W październiku tego roku minęło sto lat od jego urodzin

Tylko w Pudelicie!!!! Jak to naprawdę w Krakowie było…

Sięgania do przepisów kuchni absurdalnej lepiej unikać, no bo jak tu podać: niewiniątko w tarapatach, misjonarza na dziko czy Syrenę Południa w białym winie?

„Ernani” Verdiego to dzieło intrygujące, a pomysł jego realizacji dowodzi, że nowy dyrektor Michał Znaniecki chce rozbijać sztampowy dotąd repertuar Teatru Wielkiego w Poznaniu

Jego występy były zakazane przez policję. Był cenzurowany jako pornograf, bluźnierca, fanatyk ludożerstwa, bolszewik, dekadent, nihilista. Bruno Jasieński doczekał się biografii

„Tango” Mrożka przez lata traktowano jako wiecznie aktualną diagnozę polskich przywar. Jarocki od tego stereotypowego odczytania ucieka jak najdalej może

Im dalej brnąłem w książkę Deglera o Witkacym, tym bardziej czułem, że coś mi w niej przeszkadza. Po chwili zrozumiałem co. No tak, Witkacy żyje w kulturze niezdekonstruowanej

Sztuka lat dziewięćdziesiątych to na pewno ostatnia zamknięta epoka w najnowszych dziejach sztuki polskiej. „Schizma” w warszawskim CSW spogląda na nią badawczo

Narracja wystawy „Portret XXI wieku” rozpięta jest pomiędzy dwiema kluczowymi – dla problemu kultu gwiazd, kreowania osobowości – pracami: filmami Gordona i Parreno o Zidanie oraz Warhola

„Zniewolony umysł” był na Festiwalu Miłosza kluczem doboru gości. I to akurat się udało. Zabrakło natomiast wspólnego hasła, które byłoby dyskutowane i interpretowane na różne sposoby

Tomasz Stańko wydał właśnie nową płytę z młodymi skandynawskimi muzykami. „Wciąż jest królem mrocznego i natchnionego jazzu” – pisze Tomasz Handzlik; „«Dark Eyes» ma w sobie nieobliczalność «Matki Joanny od Aniołów»” – notuje Tomasz Cyz

W trzeciej odsłonie krakowskiego cyklu Opera Rara „Agrippina” Haendla została wykonana przez Fabio Biondiego i Europa Galante po prostu koncertowo

Opisując związek Fridy Kahlo i Diego Rivery, Le Clézio nie potrafi zejść z utartych ścieżek, podpowiadających mu tradycyjne wytłumaczenia ich irracjonalnych zachowań

Najnowsza praca Mirosława Bałki w londyńskim Tate Modern łączy sprzeczności. Przyciąga tysiące widzów, nie dogadzając popularnym gustom

Jest w śpiewie Iana Bostridge’a anielska dobroć, która każe nawet najciemniejszym chwilom przysłuchiwać się ze spokojem. Która nawet w rozpaczy odnajduje światło

Zadara nie uwierzył w naiwny optymizm libretta Fredry. „Nocleg w Apeninach” zmienił w operetkę interwencyjną, gdzie piosenki są jak brechtowskie songi

Maciej Nowak uznał spektakl-wykład Cieplaka za przewodnik dla reżyserów po „Księciu Niezłomnym” i myślę, że miał rację. Aż chciałoby się zobaczyć kolejny krok – pracę reżysera z aktorem

W szyderczym wobec polskiej polityki geście, Treliński charakteryzuje gospodarza talk show na Andrzeja Urbańskiego, który wita w studiu Jarosława Godunowa tuż przed śmiertelnym starciem o władzę z Donaldem Szujskim

Ludzie vs. balony 3:5

Przemoc, choroby i śmierć na „Darkside II” pokazują ułomność ludzkiego ciała. Jednak tym, co najbardziej szokujące, jest przedefiniowanie samej funkcji ciała

Mamy ostatnio do czynienia z inwazją filmów biograficznych o muzykach, które trzymając się blisko życia, stanowią przeciwwagę dla jawnej kreacyjności musicalu

Kiedy w 1960 roku w Berlinie Niemcy nazywają ją „zuchwałą dziwką”, dzwoni do niej de Gaulle i mówi: „Proszę wrócić do Paryża”. Marlena przypina do sukienki wstążkę Legii Honorowej i schodzi na konferencję prasową

Pamięć, uczucia, świadomość, dusza – ktoś chce skasować wszystkie te strony. Ktoś chce, żeby ludzie nie odczuwali. By konsumowali i dali sobą ławo manipulować. To jest kierunek, jaki obserwuję w świecie

Nie piszę podręcznika literatury polskiej. Miałem to szczęście, że mogłem poznać zarówno dzieła, jak i dokumenty. Zobaczyć Mickiewicza jako kogoś żywego, odbrązowionego

Kim byliśmy, kim jesteśmy, skąd i dokąd zmierzamy?

Zapraszamy do obejrzenia debaty, która odbyła się 19 października w Auditorium Maximum Uniwersytetu Warszawskiego

Francis Bacon mieszkał i malował przy 7, Reece Mews w Londynie od 1961 roku aż do śmierci w roku 1992. W październiku tego roku minęło sto lat od jego urodzin

Być może najlepiej istotę geniuszu Nadii Boulanger oddaje dedykacja Strawińskiego na jednej z partytur: „Nadii, która słyszy wszystko”

Antybiografizm polskiej humanistyki jest niemożliwy do utrzymania. Proszę Państwa, od tej pory rygorystyczny antybiografizm to postawa staroświecka i zachowawcza

Na DVD ukazała się kolekcja filmów z Gérardem Depardieu. Na czym polega tajemnica aktorstwa, a przede wszystkim popularności ulubionego „świętego potwora” Francuzów?

Zwolennicy podziału na kulturę wysoką i masową będą w istnieniu popowych ikon upatrywać znamion upadku cywilizacji. Ale czy gest lekceważenia rozwiązuje problem?

Dobiega siedemdziesiątki, a wciąż jest jednym z najbardziej kreatywnych jazzmanów, który zajmuje czołowe miejsca w światowych rankingach najlepszych trębaczy. Tomasz Stańko właśnie wydał nową płytę

Najnowszy film Pawła Łozińskiego „Chemia” 24 października został uhonorowany Prix Europa 2009 w kategorii filmu dokumentalnego. To z pewnością najbardziej prestiżowa nagroda w kolekcji tego utalentowanego filmowca

W „Rewersie” Borysa Lankosza i „Domu złym” Wojtka Smarzowskiego nie ma zdarzeń historycznych, jest za to praca pamięci, wykonywana przez bohaterów niesztandarowych, nieoficjalnych, prywatnych

W oczekiwaniu na własną biografię Jan Dwutygodnik postanowił przyjrzeć się, jak konstruowane są opowieści o życiu wielkich tego świata. Niestety, by zasłużyć na fascynującą biografię, zazwyczaj trzeba najpierw umrzeć

Wiele najciekawszych biografii ostatnich lat nie zostało jeszcze wydanych w Polsce: George Byron, Pablo Picasso, Wittgensteinowie, Evelyn Waugh, V. S. Naipaul, Flannery O'Connor, John Cheever

Ożywianie zmarłych gwiazd na potrzeby dużego ekranu wydaje się wizją SF. Jest jednak gatunek filmowy, w którym proceder ten kwitnie od lat – film reklamowy

„Od kilku dni «pracuję» nad projektem książki. Miałem takie nagłe «olśnienie» – ale nie wiem, do jakiego stopnia te rzeczy są mylne”

W Paryżu zakończyły się obchody Roku Grotowskiego. Niestety zabrakło na nich młodych badaczy, a Francuzi wysłuchali znanych już anegdot i klasycznych tez zasłużonych „grotowskologów”

Temat numeru: Piękny dzień (Rozmowa z Ewą Kuryluk): W spalonej Warszawie dało się żyć. Mama wieszała na ścianach Frascati reprodukcje ulubionych malarzy. Może sztuka jest nam największą pociechą, gdy jesteśmy na dnie?

Co jadał największy wsród florenckich malarzy dziwak, egotyk, hipochondryk i „gastropondryk”?

Tylko w Pudelicie!!!!  Zdjęcie z tajnego zebrania!!!!

Być może miłośnikom „Dextera” trudno w to uwierzyć, ale morderca wcale nie musi wyróżniać się z tłumu szarych zjadaczy chleba

Świetne „Tragedie rzymskie” Iva van Hove to nie tylko prosta historia o multimedialnej atrakcyjności współczesnej władzy. To próba opowiedzenia o niej poprzez naszą bierność

W koncertach Chopina nagranych przez Rafała Blechacza jest pewność, której dotychczas nie znałem. Pewność kogoś, kto wie, ale mimo wszystko nie odkrywa wszystkiego od początku

„Krytyka Polityczna” dość niespodziewanie stała się jednym z ciekawszych miejsc rozmowy o polskim kinie. Największa w tym zasługa Piotra Mareckiego próbującego odświeżyć zmurszały słownik krytyki filmowej

Mimo nachalności politycznego przekazu „Dystrykt 9” unika czarno-białego podziału. Ludzie zachowują się wobec Obcych paskudnie, ale i Obcy nie są zbyt sympatyczni, daleko im do dobrotliwych pacyfistów w rodzaju E.T.

Komu są bliscy Jerofiejew, Erenburg czy Limonow, ten powinien zobaczyć „Lipiec” Wyrypajewa, a kto do tego żywi ciepłe uczucia do Patricka Süskinda, ten „Lipiec” zobaczyć musi!

Dwa filmy: „Serafina” kontra „Solista”. Opowiadając o innej sztuce, kino ma dwa wyjścia – może traktować ją jak przyjaciela od serca albo nadwrażliwe dziecko, zanurzone we własnym świecie

W nowej powieści Jerzego Sosnowskiego postacie są stereotypowe, a potencjalny święty – nie dość skandaliczny

Wywiady Jakuba Banasiaka z polskimi surrealistami przypominają rozmowy cierpliwego detektywa Colombo, wydobywającego pikantne szczegóły i poszlaki od oczarowanego własną przebiegłością artysty

Trzeba sięgnąć po wiersze Bartosza Konstrata, żeby przekonać się, że między mówieniem serio a mówieniem z przymrużeniem oka jest cała gama uwodzących słów

Prezentując warszawskiej publiczności operę Henry'ego Purcella „Dydona i Eneasz”, New London Consort udowodnił, że bardzo skromnymi środkami można stworzyć przekonujące widowisko teatralne

Ostatni zbiór opowiadań Johna Updike’a (1932–2009). Pisarza interesują rzeczy, które dla dziecka były naturalne, potem zostały zapomniane, a starego człowieka dręczą, choć nie ma już kogo o nie zapytać

Fotografia pozaeuropejska to wielki, mało rozpoznany świat. Paryski festiwal „Photoquai 2009” przybliża nam jej różnorodność. Mimo wielu możliwych zarzutów to ważne wydarzenie

Dlaczego na wystawie słynnego malarza abstrakcjonisty ze ściany wystaje naturalnej wielkości czołg?

Tym razem eksperyment Nekrosiusa zakończył się porażką – trwający niemal sześć godzin „Idiota” to spektakl solidny i przemyślany, ale wtórny wobec powieści, a w rezultacie nużący

Warszawski Festiwal Filmowy obchodził w tym roku okrągły jubileusz. Problem z imprezą Stefana Laudyna wciąż tkwi w kulejącej atmosferze oraz bezideowości

Jak często zdarza się, że rzeczy do nas mówią? Winda informuje, na którym jesteśmy piętrze, automatyczna sekretarka donosi, kto dzwonił, a kasa w sklepie nakazuje położyć produkt na wadze i ostrożnie wsunąć kartę płatniczą

Zapraszamy do letury tekstu Marii Spiss – ta literacka impresja z północnych podróży wpisuje się w uboczną potrzebę ekploracji terenów nieznanych i zakrytych

W spalonej Warszawie dało się żyć. Mama wieszała na ścianach Frascati reprodukcje ulubionych malarzy, stworzyła „muzeum wyobraźni”. Może sztuka jest nam największą pociechą, gdy jesteśmy na dnie?

Na Suwalszczyźnie nadal mówią o jaćwieskich duchach z mojego komiksu. Niby nikt zabobonów nie zna, ale jak mój brat spytał, czy sąsiad coś pamięta, to usłyszał, żeby do sąsiada nie iść, bo tam mieszka szeptucha

Kim byliśmy, kim jesteśmy, skąd i dokąd zmierzamy?

Stworzył postać kapitana Klossa, nakręcił „Kolumbów”, „Do widzenia, do jutra…”, „Trzeba zabić tę miłość”. Jeden z najwybitniejszych polskich reżyserów, Janusz Morgenstern, powraca z nowym filmem

12 października odbyła się pierwsza z cyklu debat „Dwutygodnika”, Dwójki i Opery Narodowej: OPERA–KONTROWERSJE. O operze przyszłości rozmawiali goście Tomasza Cyza

Kto nudził na Kongresie Kultury? Jakie były pozytywne i negatywne zaskoczenia? Co o Kongresie powiedzieliby przybysze  z kosmosu? „Dwutygodnik” pyta siebie i swoich Autorów

Czy Hitler był ostatnim mężczyzną, który patrzył pożądliwie na „Wenus z Amorem” Parisa Bordone?

Gdy myślisz Jarrett solowy, myślisz: Kolonia, Osaka, Bregencja, Lozanna, Wiedeń, Paryż… Kiedy wracasz do któregoś z koncertów, nuty nieuchronnie odsyłają cię do tej jednej przestrzeni, miejsca i czasu

Jan Dwutygodnik jest meteoropatą i od kilku dni co chwila zerka nerwowo przez okno. Przestało padać? Nie przestało. Dla wszystkich uzależnionych od pogody przygotowaliśmy pokaźny koszyczek z domowymi robótkami

Również w tym roku nie obyło się bez rytualnych narzekań na literacką Nagrodę Nobla. Wszystkim, którzy uważają, że nagroda zeszła na psy, polecam prosty eksperyment

Temat numeru: Żeby mi było jeszcze gorzej (Rozmowa z BILJANĄ SRBLJANOVIĆ): Mój pies, kiedy kogoś widzi, od razu macha ogonem. Ludzie myślą: „pies pewnie coś we mnie dostrzegł dobrego”. Nie – ten pies jest kurwą, chce się podobać. Dlatego rzadko piszę sztuki

„Rzeczy” Pereca to przede wszystkim opisy. W piramidach piętrzących się przedmiotów nie mogło oczywiście zabraknąć jedzenia – świat bez niego jest dalece niekompletny

VANESSA REDGRAVE, która się waha!!!!!

Nowa powieść Zbigniewa Kruszyńskiego o PRL-u uchyla stereotypy znane z literatury poprzedniej dekady. Pokazuje dobrego opozycjonistę, który mógł być równocześnie doskonałym agentem

Juli Zeh, okrzyknięta kilka lat temu rewelacją młodej literatury europejskiej,  w swej najnowszej powieści próbuje rozjaśnić „ciemną materię”

Czym jest najnowsza powieść Stasiuka, której bohater rozpamiętuje swoje eskapady w „podkarpackim Beneluxie”, gdzieś między Gorlicami, Budapesztem i Bukaresztem?

Korczakowska, podążając za Lemem, nie daje w swoim przedstawieniu jasnych i jednoznacznych odpowiedzi. Stawia pytanie o tożsamość zarażoną innością, inność rozpoznaną w tożsamości

Gest Augustynowicz przywodzi na myśl zabieg von Triera z „Dogville” – rezygnacja ze scenografii pozwoliła wybrzmieć temu, co najważniejsze w „Lilli Wenedzie”: fascynacji Szekspirem

W spektaklu „Wilk” piekło jest bliżej nas: jest nim sala balowa, gdzie ludzie opowiadają o wojnie, oglądają wojnę na ekranach, bawią się w wojnę, a w końcu w tej zabawie zabijają

Film Maddina to raj psychoanalityka: znaczy, odsyła, ewokuje. Za parawanem symboli i metafor kryje się jednak nostalgia – jak pisał Tyrmand – „podejrzanej wartości”

Garcia nie tworzy w „Versus” spójnej narracji, nie opowiada żadnej fabuły, której w jego spektaklu po prostu nie ma. Zamiast niej stwarza strukturę, która wchłania wszystko, nic nie dając w zamian

„Telewizja atakowała nas całe życie – teraz weźmy odwet!” – to motto sztuki wideo Paika, koreańskiego anty-artysty. Jego twórczość prezentuje „Widok. WRO Media Art Reader 2”

Hubert Klimko-Dobrzaniecki zamierzał napisać kryminał. Niestety, jako chłopiec nabawił się lęków, bo mieszkał w pobliżu kostnicy, a jego sąsiadem był milicjant

Radziszewski chciał pokazać mało znane obiekty ze zbiorów Zachęty i dodać swoje trzy grosze. Ale nie są to klocki, którymi potrafi się bawić

Szymona Kobylarza zawsze fascynowało wprowadzanie w błąd widza. Tym razem myli tropy w warszawskiej Kordegardzie

Walerian Borowczyk najpierw pokazał Polsce (rozebranej i ubranej), że animacja jest sztuką, a następnie pokazał światu (rozebranemu), że filmowy Eros jest seksualny

Od XVI-wiecznej, mrocznej historii kompozytora Gesualda do cybernetycznego Golema. Między artystyczną awangardą a komiksowym reportażem. Numer 14. zaskoczył nas, ucieszył i wprawił w zadumę

Projekt „Dwutygodnika” powstający we współpracy z Towarzystwem Inicjatyw Twórczych „ę”. W odcinku trzecim: biżuteria przestrzeni publicznych...

Fantastyka jest specyficznym wynalazkiem nowoczesności. Jednak od zawsze istniały przypowieści o przyszłości, które spełniały nasze marzenia i ucieleśniały lęki

Nie chcę mówić o wartościach duchowych, bo to niekoniecznie o nie musi chodzić. Wystarczy, że sztuka wnosi pozytywną alternatywę w nasze parszywe otoczenie

Mój pies, kiedy kogoś widzi, od razu macha ogonem. Ludzie myślą: „pies pewnie coś we mnie dostrzegł dobrego”. Nie – ten pies jest kurwą, chce się podobać. Dlatego rzadko piszę sztuki

Reportaż komiksowy w Polsce dopiero raczkuje. W Europie i USA od dawna cieszy się popularnością, traktuje o konflikcie  izraelsko-palestyńskim, albo o zniszczeniu Nowego Orleanu

Nie wzbudza kontrowersji. Nie wywołuje skandali. Wciąż podziwiana, nagradzana, obsadzana, komplementowana. Meryl Streep jest zbyt idealna, żeby była prawdziwa

Wielogłosy „Dwutygodnika” we współpracy z radiową „Dwójką” i Operą Narodową. Pierwsze spotkanie odbyło się 12 października 2009. Hasło: OPERA FUTURA

Historia Fabrizia, Marii i Carla kusiła, by uczynić z niej legendę: o parze kochanków bezlitośnie zamordowanej przez ponurego męża, dla którego nie liczyło się nic prócz muzyki

W dniach 18-26 września odbył się festiwal Warszawska Jesień. „Dwutygodnik” znów słuchał muzyki. Oto podsumowania Moniki Pasiecznik, Ewy Szczecińskiej i Jana Topolskiego

Temat numeru: Mikrotony śmierci (Rozmowa z Pawłem Mykietynem): 20 września podczas festiwalu Warszawska Jesień wykonanie „Pasji” Pawła Mykietyna. Tylko w „Dwutygodniku” kompozytor odsłania tajemnicę dzieła

Tylko w Pudelicie: TILDA SWINTON!!!! Gwiazda 66. Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w Wenecji pozdrawia z lotniskowej toalety!!!!

Niejasny jest cel wyjazdu markiza Astolphe’a de Custine’a do Rosji w 1839 roku. Jasne jest natomiast, że stworzył on przejmujący opis carskiej tyranii czasów Mikołaja I, i nie tylko

Nietypowa wystawa w CSW, dla której inspiracją był przypadkowo znaleziony francuski album z 1967 roku

Zakończył się festiwal Wratislavia Cantans. Dariusz Czaja opisuje dwa koncerty festiwalu. Piękne koncerty!

W Krakowie zakończył się festiwal Sacrum Profanum. W „Dwutygodniku” gorące podsumowania Moniki Pasiecznik, Ewy Szczecińskiej i Adama Suprynowicza

W swoich kompozycjach malarskich, graficznych i rysunkowych Jan Kudlička dokonuje subtelnej przemiany: świat zmienia w znak

„Boski” Paolo Sorrentino jest wyrazem wielkiej fascynacji reżysera Giulio Andreottim i równie wielkiej bezradności wobec idola

Almodóvar postanowił w swoim najnowszym filmie spojrzeć w lustro. Takie spojrzenie zazwyczaj oślepia. „Przerwane objęcia” opowiadają historię tego spojrzenia

W spektaklu „The Truth about the Kennedys” pole powierzchni i akcji wyznacza scena obrotowa. Jej mechanizm napędza dramaturgię opowieści o losach rodziny, która stała się mitem.

Zwodniczo lekki ton opowiadań Patricii Highsmith ze zbioru „Siedemnaście miłych pań” skrywa mechanizm niepowstrzymany jak ręka mordercy

W sobotę 26 września zakończył się festiwal Warszawska Jesień. „Dwutygodnik” znów słuchał muzyki. Oto podsumowania Moniki Pasiecznik, Ewy Szczecińskiej i Jana Topolskiego

Świat z fotografii Grospierre'a nie zaleca się urodą. Spojrzenie fotografa jest intrygujące – przemienia brzydotę, trywialność i nudę fotografowanej rzeczywistości

Choć łatwo sprowadzić „Ziemię obiecaną” Klaty do modnej krytyki kapitalizmu, to przy odrobinie refleksji nie sposób nie dostrzec nieoczywistości i złożoności tego spektaklu

Poprawny, szablonowy film telewizyjny Harrisona oddaje hołd Irenie Sendlerowej i stanowi alternatywę dla polsko-żydowskich narracji spod znaku Grossa

Wystawa w Willi Grohmana ma wielu literackich i filozoficznych patronów. Jej intelektualny i artystyczny rozmach nie ma sobie równych

Drodzy czytelnicy! Po raz pierwszy – korzystając z zasłużonej formy edytorialu – kierujemy do was kilka słów o(d) rzeczy, którą co dwa tygodnie uzupełniamy tę stronę

Czwartek to piątek, niedziela – poniedziałek, mgła składa się z piasku zamiast wody, a las z wieżowców i żurawi. Dubaj ma wszystko poprzestawiane. Jest jak nastolatek, z przerośniętymi rękami i za dużym nosem. Dysproporcja under construction

Nowy projekt „Dwutygodnika”, powstający we współpracy z Towarzystwem Inicjatyw Twórczych „ę”. W drugim odcinku pokazujemy fascynację swetrami...

„Dwutygodnik” nr 13. Redaktorzy prowadzący: Katarzyna Tórz, Zofia Król, Tomasz Cyz. „Okładka”: Twożywo. Fotoedycja: Agnieszka Rataj i Redakcja. Data publikacji: 19.09.2009, godz. 14.11.

Kiedy jestem na scenie, to tak naprawdę jestem na kolanach publiczności. Ludzie to czują, nawet jeśli nie zdają sobie sprawy, o co właściwie chodzi

20 września podczas festiwalu Warszawska Jesień wykonanie „Pasji” Pawła Mykietyna. Tylko w „Dwutygodniku” kompozytor odsłania tajemnicę dzieła

W telewizorze, w radiu zawsze pojawiają się eksperci, którzy wszystko wiedzą. Nie ma litości, kiedy ktoś odpowie – nie wiem, proszę pani. Przymus posiadania opinii nikomu nie służy. Nie zgadzam się na ten terror

Duchowość jest bardzo subiektywna. Bardzo trudno jest określić, jaka muzyka jest duchowa, a jaka nie. To zależy od sposobu, w jaki postrzega się muzykę, w jaki sposób się jej słucha

Okładka jest dla mnie symbolicznie tym, co oddziela książkę od świata. Kiedy okładki są zdarte, to chcąc nie chcąc, wiersze łatwiej przenikają w świat czytelnika i piszącego

Wraz z Instytutem Teatralnym rozpoczynamy debatę o Słowackim. W tym numerze wywiad z R. Brzykiem i T. Śpiewakiem. Ich „Samuel Zborowski” rozpocznie 24. IX cykl „Słowacki. Dramaty wszystkie”

Zakończył się 34. Festiwal Polskich Filmów Fabularnych. W „Dwutygodniku” podsumowania na pełnym emocji festiwalowym blogu

W „Tercecie metafizycznym” cytowała zdanie Levinasa, że po śmierci nie możemy spodziewać się przyrostu wiedzy. Jak błędne jest to mniemanie, widać już na drugi dzień po śmierci Barbary Skargi

Kim byliśmy, kim jesteśmy, skąd i dokąd zmierzamy?

W kufrach wielu osiemnastowiecznych podróżników opuszczających Wenecję znajdowała się niewielka weduta – widok miasta albo kaprys – malowniczy pejzaż z ruinami, kanałami i laguną, pierwowzór dzisiejszej pocztówki

„Dwutygodnik” rozpoczyna debatę na temat sytuacji domów kultury w Polsce. Czy są reliktem komunizmu? Czy spełniają swoją funkcję? Jak sprawić, by ich działalność odzwierciedlała potrzeby społeczeństwa XXI wieku?

Długo oczekiwane „Dzienniki” Jana Józefa Szczepańskiego są okazją do przypomnienia jednej z najbardziej osobnych postaci powojennej literatury polskiej

Tylko u nas na Kongres Kultury Polskiej w Krakowie patrzą najlepsi przyjaciele człowieka. Pieski Kongresu w ataku!

Temat numeru: Wakacyjne zobowiązania: opowieść 1 (Redakcja Dwutygodnika): Wakacje minęły, a wraz z nimi czas, który daliśmy sobie na heroiczne wyczyny czytelnicze, kulinarne i muzyczne. Kajamy się więc i chwalimy, rozliczając się z wakacyjnych zobowiązań

Wakacje minęły, a wraz z nimi czas, który daliśmy sobie na heroiczne wyczyny czytelnicze, kulinarne i muzyczne. Kajamy się więc i chwalimy, rozliczając się z wakacyjnych zobowiązań

Mężczyzna na skraju załamania nerwowego!!!!!!!

Trudno chyba znaleźć pisarza, który z większą radością i prostotą przyjmowałby świat takim, jakim go zastał. Jesienna, grzybowa kartoflanka jest tego świata esencją

Wspomnieniowa książka Tomasza Lema o ojcu jest jak pudełko belgijskich czekoladek

Mam wrażenie, że rysunki (ale przecież i wiersze) Marcina Świetlickiego poszukują egzystencji na granicy konania i płodzenia, zimy i wiosny, pełni i kalectwa, nasycenia i głodu, przemocy i zaniechania

Najnowsza powieść Michała Witkowskiego jest zgrabniutka jak top Dody i różowiutka jak jej tipsy

Dwa najbardziej brzemienne w skutki zjawiska dwudziestowiecznej architektury na dwóch wystawach w berlińskim Martin-Gropius-Bau

Wystawa „Niezwykle Rzadkie Zdarzenia” w CSW-Warszawa to nowa propozycja opisu relacji sztuki, nauki i rzeczywistości, niejako w kontrze do sztuki zaangażowanej

Płyta Margaret Fingerhut to ledwie fragment olbrzymiej spuścizny Aleksandra Tansmana, ale fragment wyraźny. Tansman jawi się tu jako twórca szukający w muzyce przede wszystkim wolności. Jako mistrz tonalnych nieoczywistości

Świetny zbiór opowiadań zmarłego w ubiegłym roku autora „Czarownic z Eastwick” to festiwal seksizmu à la Updike – przenikliwy, bolesny i śmieszny

Widz „Janosika” obcuje z odmiennymi porządkami, które trudno uspójnić i w które trudno uwierzyć. Stąd wrażenie, że w filmie za dużo obrazów, a każdy odsyła do nieco innej historii i innej nieco prawdy

Zapomniany rosyjski pisarz emigracyjny Gajto Gazdanow ma dziś w Rosji tysiące fanów. Po polsku ukazały się właśnie jego dwie najsłynniejsze powieści

W gdańskim „Zmierzchu bogów” to nie brutalizm przykuwa uwagę, lecz toczący się na uboczu proces manipulacji, który pokazuje sposób, w jaki sprytni politycy wykorzystują słabości elit

Wkrótce minie rok, odkąd ukazało się polskie tłumaczenie „Łaskawych”. To doskonały moment, by spojrzeć na najgłośniejszą powieść ostatnich lat z dystansu

Recenzji ukazało się mnóstwo. Krytycy prześcigają się w formułowaniu pochwał dla Szymanowskiego-kompozytora, doceniają także stronę wizualną inscenizacji Davida Pountney'a

„Dwutygodnik” nr 12. Redaktor prowadzący: Tomasz Cyz. „Okładka”: Max Skorwider. Fotoedycja: Agnieszka Rataj i Redakcja. Data publikacji: 5.09.2009, godz. 11.45

Nowy projekt „Dwutygodnika”, powstający we współpracy z Towarzystwem Inicjatyw Twórczych „ę”. W pierwszym odcinku opowiadamy o Instytucie Weterynarii...

Ta niezwykła książka Pereca niemal zupełnie pozbawiona jest dialogów. Nawet ludzie znajdują się tu w wyizolowanej przestrzeni; przypominają dziwne obiekty poddane obserwacji

10 września Jan Klata pokaże w Łodzi swój najnowszy spektakl: „Ziemię obiecaną” według powieści Władysława St. Reymonta. W „Dwutygodniku” przypominamy jego inne przedstawienie: „H.” według Szekspira

Przez ostatnich dwadzieścia lat stałego zaniżania poziomu publicznej debaty zrobiono naprawdę wiele, żeby Polacy zgłupieli. I tutaj możemy mówić o sukcesie. Jako naród zgłupieliśmy

„American Theatre Magazine” umieścił Festiwal Sztuki Mimu na szczycie listy imprez, które trzeba zobaczyć w Europie w kategorii pantomima/taniec. To gigantyczne wyróżnienie

Artyści występujący na Festiwalu Sztuki Mimu pielęgnują tradycję pantomimy ze szkoły Marceau i wciąż rozwijają ten gatunek, czerpiąc ze współczesności i popkultury

Kolekcje online nie odciągną widzów od zbiorów fizycznych. Rejestracja, archiwizacja i udostępnianie materiałów czy zapisów wydarzeń powinno stać się podstawowym zadaniem każdej instytucji kultury

Na ekrany wchodzi najnowszy film Quentina Tarantino – papieża popeliny, genialnego samouka i bufona, który wciąż jest jedną z najważniejszych postaci współczesnego kina

Polska kultura operowa zmaga się z problemem, który ma głęboko antyintelektualne podłoże. Nie potrafimy traktować opery jako pola do rozmowy o dotykających nas problemach

Pod koniec września ukaże się książka „Awantury na tle powszechnego ciążenia” Tomasza Lema – zapis wspomnień o ojcu, wybitnym pisarzu, Stanisławie. Tylko w „Dwutygodniku” posłowie do książki autorstwa Tomasza Fiałkowskiego

Temat numeru: Nie wycinajcie brzóz, kiedy płoną lasy (Tomasz Cyz): Możemy godzinami, dniami i nocami dyskutować na wrześniowym Kongresie Kultury Polskiej, ale kultura jest tu, blisko, choćby w takiej Łodzi, czasem zaś jej brak

Od zjadania samogłoski „a” zaczyna się tom opowiadań „Lekcja geografii: lipogramy” Tomasza Mirkowicza; jednak zjadanie różności częściej powraca na jego stronach

W cwał, mój koniu, koniu, w cwał!

Christina Pluhar, idąc za niesłabnącym powodzeniem tarantulicznej płyty, próbuje wciąż powielać ten sam pomysł sprzed lat. A odgrzewane kotlety, jak wiemy, smakują średnio

Krakowska galeria F.A.I.T. rewaloryzuje sztukę abstrakcyjną. Czy można mówić o powrocie abstrakcji z wygnania?

Jedenaście rysunków to na ogół nie jest zbyt wiele, ale jeśli są to prace Jacka Sempolińskiego, rzecz ma się zupełnie inaczej

W „Spotkaniu w Palermo” obiektem krytyki – moralizatorskiej i wtórnej wobec wcześniejszych dokonań Wendersa – stały się amorficzność i arbitralność cyfrowej fotografii

Czy, jak chcą polscy konserwatyści, Rorty jest ucieleśnieniem relatywizmu i nihilizmu?

Festiwal krytyków z okazji „Chopina i jego Europy”. Oto impresje z pierwszej części festiwalu. Piszą m.in. Ewa Szczecińska, Piotr Matwiejczuk i Marcin Majchrowski

Koniec festiwalu krytyków z okazji festiwalu „Chopin i jego Europa”. Oto gorące podsumowania Doroty Szwarcman, Piotra Matwiejczuka i Tomasza Cyza

Drugi album z komiksami Sieńczyka pozwala nam mówić o dość precyzyjnej mitologii warszawskiego rysownika. Pod pozornie prostą kreską i lekkim humorem kryje się narracja wyrafinowana i bogata w niuanse

Nowa powieść Michała Witkowskiego opowiada o nas – mutantach żyjących w wielu rzeczywistościach i nie potrafiących z żadnej zrezygnować

Rodzima wersja „Diabeł ubiera się u Prady” nie jest ani zabawna, ani romantyczna, ani nawet rozważna. To półtoragodzinny, nudny odcinek kiepskiego serialu

Car rosyjskiego kina nie zamierza abdykować. „12” Nikity Michałkowa jest potwierdzeniem talentu reżysera oraz jego imponującej przebiegłości ideologicznej

Trudno ocenić, czy Kaegi świadomie pozbawił „Radio Muezin” politycznego kontekstu. Skrzętne ukrywanie własnych poglądów zdaje się jedynym manifestem reżysera

Wieczorem czyścimy kible z wszelkich dowodów człowieczeństwa naszych pasażerów. Także z bulimicznych wymiocin. Każdy może mieć tu swoje doświadczenie graniczne

W niedzielę w Paradyżu zakończył się festiwal „Muzyka w raju”. Tylko w „Dwutygodniku” fragmenty „Czterech pór roku” Vivaldiego zarejestrowane podczas festiwalu w 2006 roku

Siostra męża mojej babci, ostatnia księżniczka Santacore Publicola, kiedyś powiedziała mi, że jej babcia znała Stendhala

Mówi się, że Rossini nic nie robił, tylko jadł i pił. Z całą pewnością kochał życie, ale jeśli spojrzeć na jego biografię, to okaże się, że potrafił napisać operę w ciągu dwunastu dni. Nie mógł być leniem

Tegoroczne Biennale to przede wszystkim prace rozumiane jako sytuacje, w których widz się zatapia. Czasem jest strasznie, czasem pięknie, a czasem tylko nudno

Filmy Zanussiego z ostatnich lat są sztywne i akademickie, nie ma w nich eksperymentów z formą i językiem filmowym, nie ma ducha twórczych poszukiwań

Jej artystyczna potęga od lat się nie zmienia i wiąże się tylko z jednym: na Argerich się czeka. 22 i 23 sierpnia ta genialna argentyńska pianistka zagrała w Warszawie

Kim byliśmy, kim jesteśmy, skąd i dokąd zmierzamy?

Rewelacyjna, przeoczona przez krytykę książka Thérèse Delpech to rzecz o kondycji Europy. W naszym domu nie tylko straszy, w nim zwyczajnie nie ma życia

Możemy godzinami, dniami i nocami dyskutować na wrześniowym Kongresie Kultury Polskiej, ale kultura jest tu, blisko, choćby w takiej Łodzi, czasem zaś jej brak

Wkrótce minie rok, odkąd ukazało się polskie tłumaczenie „Łaskawych”. To doskonały moment, by spojrzeć na najgłośniejszą powieść ostatnich lat z dystansu

Temat numeru: Słowo zapomniane? (Marek Zaleski): Czy piękno do niczego nam dziś nie jest potrzebne? Stało się anachroniczne? Dożywa swych dni w muzeach i wystawia się na pokaz w parkach krajobrazowych?

Lost in translation w Krakowie…

Ćwierkanie, jak chciał w 1970 roku Wojciech Żukrowski, czy arcydzieło, jak pisała Maria Janion pięć lat później?

W ramach cyklu „Klasyka kina światowego” na ekranach kin studyjnych możemy oglądać „Hair” Miloša Formana – kultowy, nostalgiczny obraz hipisowskiej kontrkultury

Wiele jest w społecznie zaangażowanym teatrze upominania się o „skrzywdzonych i poniżonych”. Ale rzadko zamiast wypowiadać się w ich imieniu – oddaje im się głos

Słuchając Graindelavoix i „La Magdalene” – tego przenikniętego autentyczną pobożnością dzieła – uczestniczymy nie tylko w doświadczeniu muzycznej natury

W leniwej wakacyjnej atmosferze Bunkier Sztuki proponuje spotkanie z pracami Jarosława Kozłowskiego, uważanego za jednego z czołowych twórców polskiej sztuki konceptualnej

Tylko zapisane słowo wygra z pamięcią – daje się słyszeć w „Uśmiechu Demokryta” Ryszarda Przybylskiego. Jeśli nawet nie będzie to zwycięstwo ostateczne, pozwoli oswoić „czas dzikiej agresji wspomnień”

W Piazzollowym projekcie Artemis Quartet rządzi przede wszystkim klasyczna proporcja i jazzowa swada Ammona. To starcie dwóch estetyk, które łączy puls tanga

Rozmowy z Krzysztofem Kozłowskim to nieoczywisty zapis dziejów powojennej Polski i Kościoła. Ich największą zaletą jest uchwycenie osobowości głównego bohatera

 „Hamlet” niejednokrotnie służył diagnozie współczesnej kultury. W przedstawieniu The Wooster Group zostaje zderzony sam ze sobą, z własną pozycją kulturowego mitu

Arii Vivaldiego w wykonaniu Magdaleny Koženy słucha się jak wielkiej opery, w której są łzy szczęścia i nieszczęścia, miłość i zazdrość, nienawiść i pożądanie

Twórcy „G.I. Joe” nie zdają sobie sprawy z anachroniczności przyjętej konwencji i z faktu, że największe sukcesy odnoszą współcześnie filmy świadome własnego idiotyzmu

Opisana w wydobytym z papierów pośmiertnych „Chamowie” przeprowadzka stała się dla Białoszewskiego okazją do podjęcia próby opisu świata od nowa

Trwająca w Warszawie wystawa „Baku, Erywań, Tbilisi: Odbiór!”, w ramach Festiwalu „Transkaukazja 2009”, zbliża nas do sztuki Armenii, Azerbejdżanu i Gruzji

Wystawa „Wolność od-zysku” w Zachęcie zamiast zapowiadanych kryzysowych przewartościowań przynosi rozczarowujące recepty na przeczekanie

U2 wkroczyli na ścieżkę rocka stadionowego – ich ostatnie krążki są bardziej pretekstami do kolejnej trasy koncertowej niż kawałkami dobrej muzyki

We Włoszech, gdzie jednoczesne jedzenie panino i picie kawy uznawane jest za objaw barbarzyństwa, wizyta w trattorii nie może być zwyczajnym doświadczeniem

W mojej pracy podoba mi się to, że wiem, kiedy jest dobrze. Jak byłem malarzem, to nigdy nie wiedziałem, kiedy należy skończyć

W życiorysach Żydówek, o których pisałam, zafascynowało mnie to, że choć żyły w różnych epokach i miały różne światopoglądy, kierowały się podobnymi wartościami

Lubię słuchać muzyki podróżąjąc, w samochodzie, wydaje mi się, że wtedy bardziej ją rozumiem. To pewnie wynika z ruchu – mojego przemieszczania się, jej pulsu i zmienności

Trzeba mówić o naszej historii inaczej niż na kolanach. „Operacja Dunaj” jest kontrpropozycją dla czcigodnej filmowej martyrologii, dla patriotycznych oleodruków

Jak zdefiniować współczesny teatr? Jak analizować współczesne spektakle z użyciem nowych technologii? W Gdańsku zebrali się wybitni teatrolodzy z całego świata

Interesują mnie wykluczenia z kultury dokonywane na sobie przez rozmaite elity, które albo mają pewien typ wiedzy-władzy, albo tak im się tylko wydaje

Z okazji 10 numeru „Dwutygodnika” pragniemy sprawdzić naszą odporność na krytykę!

„Malarstwo jest drogą do czegoś, a nie celem” – powiedział w jednym z wywiadów Jan Tarasin. To zdanie może być mottem całej twórczości zmarłego właśnie malarza

Czy piękno do niczego nam dziś nie jest potrzebne? Stało się anachroniczne? Dożywa swych dni w muzeach i wystawia się na pokaz w parkach krajobrazowych?

Obecnie prawie każdy krytyk filmowy chce być felietonistą i pływać swobodnie pośród słów, swoją osobą przysłaniając wszystko. Felietonizacja krytyki sprzyja grafomanii

Temat numeru: Nowe Horyzonty (Jakub Socha / Piotr Tarczyński): Subiektywne, pełne potu, łez i kinomaniackich emocji relacje naszych dwóch autorów, którzy zdecydowali się podjąć wyzwanie rzucone przez Romana Gutka. Relacja szósta i ostatnia!

Wakacyjny konkurs z nagrodami!

W „Namiętności” Jeanette Winterson Napoleon jest totalnym kurczakożercą. Serwowano mu je z nadzieniem, posypane natką pietruszki hodowanej w hełmie po zabitym żołnierzu

Muzycy Arki – ze Stanów, Izraela, Ukrainy – i wokalistka Marjana Sadowska spotykają się w Lublinie. Podróż trwa piętnaście godzin, z czego cztery to postój na ukraińskiej granicy

Autorka „Konceptualizmu w PRL” nie stawia przed sobą zadania tworzenia „obiektywnej” historii nurtu, pokazuje natomiast, jak działania konceptualne funkcjonowały w ramach różnorodnych dyskursów

Michael Mann we „Wrogach publicznych” rzuca się w gangsterski wir lat trzydziestych, by po raz kolejny odnaleźć zalążek męskiego etosu, któremu jest wierny od lat

Wiersze Magdaleny Bielskiej są próbą obrony wrażliwości przed zimnym frontem oczywistości, z którym mamy do czynienia codziennie

Jan Fabre w „Orgy of Tolerance” analizuje nędzę pożądanego stanu peace of mind. Używa wyrafinowanych form teatralnych po to, by zobrazować procedury samostracenia, ciemną pustkę

„Jedynym moim wzorcem były filmy, na które chodziłem. W scenariuszu starałem się po prostu zapisać, co ma się dziać na ekranie i co kto mówi” – deklaruje Stawiński

Debiutancka powieść Jelinek to doskonała książka na urlop, nie obciąża tragediami, wesoło i lekko płyniemy przez tekst. Dopóki nie stanie nam ością w gardle

„Literatura Europy”. Przejście z liczby mnogiej na pojedynczą jest gestem stricte ideologicznym, wypadkową tego, kim – jako wspólnota – jesteśmy albo chcielibyśmy być. To produkt sytuacji politycznej

Czas festiwalu w Awinionie jest zarazem czasem wystaw. Oglądałem dwie, zupełnie różne, niemające ze sobą nic wspólnego, poza miejscem i czasem

Polskie aktorstwo jest we Francji lubiane i cenione zarówno przez publiczność, jak i krytykę, ale po „(A)pollonii” nastąpiła prawdziwa kulminacja zachwytów

„Flesz” Hanny Samson to kocioł pełen ingrediencji, w którym może ugotować się wszystko i nic. Menu będzie znane, gdy bohaterki Samson odłożą kolorowe magazyny i zastąpią księży i polityków

Pomimo dynamicznej narracji, wystawa „Amerykański sen” przypomina archaiczne Muzeum Historii Naturalnej z przewidywalnymi scenkami z życia dzikich ludów i zwierząt

W filmie Monsaingeona Anderszewski gra wyciąg fortepianowy z „Czarodziejskiego fletu”. Oto mozartowski paradoks: powaga gry, mocna świadomość formy, ale i cudowna lekkość swawolącego dziecka

Te trzy koncerty Grażyny Bacewicz spaja upodobanie do rytmu – jego zmienności, ostrości, kontrastowości. I liryzm. Gdybym nie był feministą, napisałbym: taki kobiecy

Czym jest ów osławiony legendą underground? Czy obecny underground jest rzeczywiście subkulturą, czy tylko parodią drugiego obiegu z lat osiemdziesiątych?

Festiwal „Animator” dawno za nami, ale tylko w „Dwutygodniku” fragmenty nagrodzonych filmów. Patrzcie!

Żyć to się rujnować i wszystko czego dotykam, zużywa mnie. Towarzyszą mi demony, które powinny zaprowadzić mnie do więzienia. Sam jestem rodzajem potwora, pięknego potwora

Jeżeli teatr ma tylko dać złudzenie widzowi, że niby zajrzał pod spódnicę, ale bezpiecznie i w pięknym designie, to dla mnie przestaje to być polityczne. To „faszyzm przyjemności"

Cały czas kręcę filmy z tym samym aktorem. Stało się to wręcz rodzajem mojej broni przeciwko temu przerażającemu molochowi, jakim jest społeczeństwo

Sięgając po Bacha czy Mahlera, wykorzystujemy zawarte w ich muzyce struktury, współbrzmienia, harmonie czy tematy i tworzymy zupełnie nowe, własne kompozycje. To jest nasz cel

Akt opętania tancerza przez bóstwo nie ma nic wspólnego z chaotycznym atakiem konwulsji. To tylko wyobrażenie, które turysta przynosi ze sobą na ceremonię candomblé

Kim byliśmy, kim jesteśmy, skąd i dokąd zdążamy?

W monologu Orfeusza z „Rozmów z diabłem” Kołakowski daje fenomenalny popis wyobraźni, wpisując w jeden ironiczno-kabaretowo-erudycyjny ciąg całą głębię orfizmu

Sto lat temu urodził się Malcolm Lowry – udręczony dręczyciel, alkoholik, autor jednego arcydzieła

W „Napoli” performerzy z Muta Imago ukazują mroczny Neapol z czasów wojny. Dziwnie ogląda się ten spektakl w dzisiejszym, kontrolowanym przez mafię mieście

Mistrz nie jest nauczycielem. Jest twórcą własnych norm i wzorów, których nikt nie jest w stanie powtórzyć, ale które dają poczucie kierunku, w jakim powinno się dążyć

Guy Maddin będzie odkryciem festiwalu. Smakosze nieregularności obrazu, erotycznego poczucia humoru, aktorskiej nadekspresji odnajdą w nim przewodnika

Subiektywne, pełne potu, łez i kinomaniackich emocji relacje naszych dwóch autorów, którzy zdecydowali się podjąć wyzwanie rzucone przez Romana Gutka. Relacja szósta i ostatnia!

Pamiętamy Zbigniewa Zapasiewicza z wielu ról teatralnych i filmowych. „Dwutygodnik” przywołuje jedną z ostatnich – Leona z „Kosmosu” w reż. Jerzego Jarockiego

Temat numeru: Płaczcie, to pomaga (Piotr Gruszczyński): Pina Bausch wiedziała, że to, co najbardziej istotne, jest między ludźmi. Potrafiła pokazać kosmiczny wymiar egzystencji, uczynić z codzienności chwilę, o której marzył Faust

I jak tu teraz do przepisu przystąpić – zbrodnicza ryba, zbrodniczy, dworski proceder. Lepiej byłoby z karasków zrezygnować, wszak śmiertelnie ościste mogą bywać…

Trzech panów przy stole daleko od szosy...

Chopinowska płyta Janusza Olejniczaka ma świetną dramaturgię. Składając różne utwory w jedną całość, można się łatwo zgubić, przedobrzyć. Tu jest naprawdę dobrze

W ciągu dwóch lat, trochę niespodziewanie, poznański festiwal Animator wyrósł na najważniejszą w Polsce imprezę poświęconą animacji

Marcin Masecki niczym didżej miesza i sampluje wszystko, co do tej pory nagrał i usłyszał. Solowa płyta „Bob” pokazuje go jako mistrza skrajnych rozwiązań

Wideoesej „Wilson’s Island” Andrzeja Wirtha i Thomasa Martiusa to podróż po świecie Roberta Wilsona i próba reinterpretacji jego teatru

Januszowi L. Wiśniewskiemu udał się tylko tytuł. Żenująca powieść „Bikini” miesza historyczne traumy z mainstreamową pornografią

Wydaną przez Krytykę Polityczą „Politykę literatury” czyta się jednym tchem, nawet jeśli poszczególne interpretacje i argumenty powodują, że co rusz nam tchu brakuje

Niewielkie pomieszczenia co jakiś czas rozsadza głośny, przeszywający dźwięk. Artysta Konrad Smoleński strzela z karabinu na własnej wystawie

Muzycy z Il Giardino Armonico atakują dźwięk, jakby to miał być ich ostatni gest w życiu. Można odnieść wrażenie, że w rękach mają pilniki, a nie smyczki

Warszawska wystawa Brâncuşiego-fotografa. Brâncuşi z wielką piłą w rękach, z papierosem na stercie belek, w kapeluszu, trochę jakby damskim…

Czy możliwe jest życie w permanentnej ekstazie? Czy żarliwość graniczy z okrucieństwem? Takie pytania zadaje Eva Hoffman w nowej powieści

Spektakl „María de Buenos Aires” opowiada o Marii, która pojawia się na ulicach Buenos Aires – i na poznańskiej Śródce – by ponownie przeżyć swoją śmierć

Giedroyc z biografii Magdaleny Grochowskiej jest człowiekiem prawdziwszym niż Giedroyc „zaklęty w brąz”, bohater polityków i niektórych publicystów

Po co kilkaset razy klikaliśmy na przycisk „favorite”? Aby w jakiś sposób te fascynujące klipy z efemeryczności internetu odłączyć

Największą artystyczną prowokacją był dla mnie występ Marleny Dietrich w Pałacu Stalina w Warszawie. Jej radykalizm na scenie polegał na pięknym głosie oraz nieruchomej sylwetce

Rozmowa z G. Lewandowskim: „Pewnie narażę się na nieprzychylność ze strony środowisk twórczych, ale wierzę, że Hausner wcale nie planuje zamachu na kulturę wysoką”

Rozmowa z B. Świątkowską i K. Szrederem: „Chcemy pokazać, jak można tworzyć sztukę nie korzystając ze źródeł finansowania, które uważa się za podstawowe i jeżeli ich nie ma to wszyscy mówią, że nic się nie da zrobić. Da się”

Komiks jest sztuką wizualną o wiele bardziej niż film. Ale przy jego adaptacji nie można wychodzić od ładnego obrazka. Film musi zaczynać się od emocji

Doświadczenie pełni, jakie daje muzyka, niesie niebezpieczeństwo. Starałam się opowiedzieć o tym w mojej powieści

Czy to nie luksusowa sytuacja – móc tworzyć w kraju, gdzie są tysiące niezałatwionych problemów, którymi teatr może, a moim zdaniem wręcz powinien się zająć?

W „Nefés”, jak w życiu, trwa karuzela ludzkich zabiegów, uwiedzeń, demonstracji i odejść. Tyle tu powtórzeń i tyle energii, by pokazać, jak – mimo ich oczywistości – są one nasze i prawdziwe

Czterdzieści lat po śmierci Bogumiła Kobieli Piszczyk wciąż jest dla nas kimś niepokojąco bliskim i dziwnie znajomym. Oto obywatel, którego przerasta ojczyzna

Po śmierci Zapasiewicza próbujemy uwznioślić jego twórczą obecność. Szpalty gazet uginają się pod ciężarem najbardziej radykalnych epitetów. A Zapasiewicz powiedziałby: ciszej nad tą trumną. Nad moją trumną!

Wprawdzie mawia się czasem, że dobry aktor zagra wszystko, nawet maszynę do obierania kartofli, ale przecież nie wszystko z równym pożytkiem dla siebie i dla widza

Pina Bausch wiedziała, że to, co najbardziej istotne, jest między ludźmi. Potrafiła pokazać kosmiczny wymiar egzystencji, uczynić z codzienności chwilę, o której marzył Faust

Pina Bausch umierając wiedziała, że gdzieś we Wrocławiu tętni jej zmysłowy, uwodzicielski i radosny świat. Tak miało być: Tanztheater opłakiwał Pinę Bausch śmiechem

Oto historia siedemnastowiecznej afery handlowej, sprytnej manipulacji rynkiem sztuki, dokonanej przez dwóch pisarzy i dwóch malarzy

W filmie dokumentalnym zapytano Pinę, jak widzi swoją przyszłość. Nieco zakłopotana odpowiedziała: „Chyba chciałabym mieć siłę i miłość…”

W powietrzu czuć napięcie. Exu, herold bogów, błądzi niewidoczny po pomieszczeniu. Rytuał candomblé – brazylijski kuzyn haitańskiego wudu – zaraz się zacznie

Zbliżenie na Pinę Bausch. Smukłe, chude ciało jak posąg. Ciało, które było w stanie wyrazić więcej niż słowo. Bo nigdy nie mówiło wprost. Dosadnie. Odsyłało dalej. Odsłaniało

Fraza Marcina Świetlickiego „Będziemy obserwować postępy ciemności” staje się na naszych oczach jednym z kluczy do poezji ostatniego dwudziestolecia

Komuna Otwock, Węgajty i Teatr Cinema wspominają Pinę Bausch i opowiadają o wrażeniach z ostatniego przedstawienia „Nefés”

Temat numeru: Wolni od stresu i bezpieczni od wszelkiego zamętu (Marek Zaleski): „Polska do wymiany” opowiada o impasie. Kuszą nas idee ponowoczesności, ale w dyskursie publicznym powracają dziewiętnastowieczne wzory definiowania wspólnoty

Pudelit dotarł do tajnych zdjęć operacyjnych organów ścigania

Podróżowanie to poznawanie nowych smaków. Nowych nie zawsze znaczy przyjemnych… 

Bauhaus to: funkcjonalność, innowacyjność, optymalizacja, ekonomizacja i jeszcze wiele innych nowych cech architektury – ale to także kłopoty

„Polska do wymiany” Czaplińskiego opowiada o impasie. Kuszą nas idee ponowoczesności, ale w dyskursie publicznym powracają dziewiętnastowieczne wzory definiowania wspólnoty

Polskie kino niezależne powstało z walki z nudą i nadmiaru energii. Przypomina „Fight Club” – podziemną organizację, która rozwija się przez nikogo niekontrolowana

Prawdziwym bohaterem tej płyty jest głos Lorraine Hunt, ten rozpoznawalny już po paru taktach, głęboki, pełen niestygnących emocji, wibrujący mezzosopran

Sarajewo z powieści Igora Štiksa, młodego pisarza z Bośni i Hercegowiny, to kolejne – po Aleksandrii, Trieście, Warszawie czy Lwowie – miasto ze skradzioną duszą

„W co grał De Niro” Rawiego Hage to znakomita powieść o dojrzewaniu w Bejrucie, mieście, w którym nie cichną odgłosy eksplozji

Czy potrafią sobie Państwo wyobrazić, jak wygląda piknik fryzjerów?

Patrząc na fotografie Stefanii Gurdowej, spoglądamy na odpryski minionego świata, fragmenty zatopionej przedwojennej Atlantydy

Piotr Anderszewski czyta najgłębsze muzyczne napięcia, jakby były jego własnymi. Jest przecież pianistą wielkich konfliktów. Wielkiej fugi

Z mistrzami chciałoby się jeśli nie kłócić, to przynajmniej rozmawiać. W pokazanych we Wrocławiu spektaklach Brook, Schechner i Suzuki rozmawiać z nami nie chcą

Michał Gayer nie oszczędza wrażliwości odbiorcy. Wystawa „Dishonest Trick”, której bohaterką jest m.in. domniemana konfidentka gestapo, budzi niepewność i dyskomfort

Klucza do interpretacji filmu Larsa von Triera dostarczyć może psychoanaliza, która uczy, by nie wierzyć temu, czemu podmiot nie zaprzecza

W „Transformersach” widać entuzjazm, w „Terminatorze” – znudzenie. Wszyscy biorą udział w orgii zniszczenia, ale muszą symulować podniecenie, bo nikogo już ona nie kręci

„Orfeusz i Eurydyka” Trelińskiego to feministyczny akt oskarżenia wobec współczesnego mężczyzny. To wołanie: chłopie, złap kontakt z rzeczywistością, obudź się!

U Warlikowskiego Pasterz to tylko zręczny manipulator idei, pewnie jeden z wielu. Na haju widzi się i mówi różne rzeczy. Zawsze lepiej, piękniej, jaśniej

Francuscy krytycy są w jednym zgodni: gwizdy i oklaski, irytacja i fascynacja to reakcje, których można się było po spektaklu Krzysztofa Warlikowskiego spodziewać

Wystawa w warszawskim CSW wprawia w pomieszanie: to wszystko są dzieła jednej osoby?

R.I.P Michael Jackson (1958-2009)

Jakie jest emocjonalne zabarwienie bycia na YouTube.com? Jakie sentymenty i uczucia napędzają obieg linków, które ludzie przesyłają sobie mailem albo na facebooku?

Czy internet może się skończyć i podzielić los, jaki przepowiada się ropie naftowej i lodom na biegunach?

Robiąc coś, sama muszę się wystawić. Niektóre rzeczy można powiedzieć tylko własnym kosztem. Przekraczam granice, których innym nie mogłabym kazać przekroczyć

Marzenie dzieci, żeby nazajutrz – jak tylko będzie pogoda – popłynąć do latarni morskiej, pozostaje wciąż niespełnione

Precz z wakacyjną gnuśnością i letniskowym lenistwem! Redaktorzy „Dwutygodnika” wyruszają na poligon kulturalny…

Kim byliśmy, kim jesteśmy, skąd i dokąd zdążamy?

Temat numeru: Powołanie: fotograf (Bogusław Deptuła): 50 tysięcy zdjęć może wystarczyć na kilka wystaw, wiele albumów, może nawet kilka osobowości. Tadeusz Rolke jest fotografem o wielu obliczach

W mieście, którego nie ma, a takim na zawsze już pozostanie Lizbona, jada się nad wyraz konkretnie, może wręcz przyziemnie, ale sny są tam nieziemskie

Wystawa Aliny Szapocznikow w warszawskim Muzeum Sztuki Nowoczesnej to próba odczarowania, uwolnienia od balastu powierzchownych, biograficznych odczytań

50 tysięcy zdjęć może wystarczyć na kilka wystaw, wiele albumów, może nawet kilka osobowości. Tadeusz Rolke jest fotografem o wielu obliczach

Kleczewska opowiada o rewolucji, o jej niemożliwości, która nie wyklucza potrzeby wyzwolenia. To teatr energetyczny, teatr nagłych zrywów i długiego trwania

Sztandera w filmie „Luksus” dostrzega zjawiska, które inni chowają głęboko w szuwarach, szarawarach i „Tataraku”

„Czekając na Turka” Stasiuka to sztuka bardzo zabawna, choć niezbyt skomplikowana w przekazie. Najciekawszy jest w niej język, który autor opanował do perfekcji

Winterbottom w filmie „Genua. Włoskie lato” dokonał tego, o czym współczesne kino zdaje się zapominać – pozwolił przemówić rzeczywistości

Rzadko powstają dziś książki podszyte takim żarem, tak trzymające w napięciu od pierwszej do ostatniej strony, jak „Lekcje ciemności” Dariusza Czai

Przyszłość kina to kino interaktywne, redukujące autora do roli jednego z kontekstów interpretacyjnych – do takiego wniosku skłania pierwszy „WRO Media Art Reader”

Debiutancka powieść Ewy Lipskiej spodoba się tym, których bawi lekkość języka. Dowodzi też, że niektórzy poeci twardo stąpają po ziemi, czy raczej – po krakowskim bruku

Portugalka gra Chopina niespiesznie, lekko, delikatnie, zmysłowo. Gra tak, że zatrzymuje się czas

Nowe publikacje na temat Józefa Szajny rozczarowują. Brak analizy w zderzeniu z nabożną fascynacją czyni z nich przysłowiowy kamień u szyi

Colette buduje wspaniałe metafory kobiecej zmysłowości, czyniące z „Czystego, nieczystego” tekst założycielski dla symbolicznej genealogii lesbijek

Porażka i rozczarowanie są bliskie Dawickiemu i często były przez niego zgłębiane. Tym razem artysta zrezygnował z gagów i stawia poważne pytania

„Głos człowieczy” w reżyserii Ivo Van Hove'a obnaża słabość słowa, które może znaczyć wszystko i nic, którym można do woli manipulować i tworzyć fałszywą rzeczywistość

Szuszkiewicz to malarz z krwi i kości. Malarski żywioł jest dla niego światem, w którym porusza się jak ryba w wodzie. Jego nazwisko trzeba zapamiętać

4 czerwca 2009 roku, przebrany w złoty kombinezon, wsiadłem na pokład samolotu Polskich Linii Lotniczych, aby zrealizować fantazję Pawła Althamera

„Antychryst” von Triera z początku niepokoi, uwiera, by ostatecznie wzbudzić politowanie i niesmak. A kiedy strach ulatuje, zakrada się zabójca horroru: śmiech

Najnowszy tom Julii Hartwig to zapis chwil, które wypełnione są tajemnicą i paradoksem, zgodą na tajemniczość nadziei

W „Śmierci czeskiego psa” Janusza Rudnickiego Polska to szaleństwo, permanentne zagrożenie, katastrofa albo trasa cierpiętniczych, nadętych pochodów

Powiem od razu: od dawna nie czytałem polonistycznej książki, która byłaby tak pasjonująca i poruszająca, jak ta napisana przez Elizę Szybowicz

Świetnie wyreżyserowane przez Annę Augustynowicz „Pieszo” doskonale wpisuje się w trwający właśnie dyskurs o 4 czerwca 1989 roku

Nasza fascynacja YouTube jest bezgraniczna. Dlatego nie będzie tu zdystansowanych analiz ani suchych opisów, tylko powódź hiperlinków i długie minuty dziwnego wideo

Konceptualizacja i typowy autotematyzm futurystycznego dzieła sprawiają, że spadkobierców Marinettiego możemy doszukiwać się w sztuce postmodernistycznej

Fascynuje mnie negatywna obecność, sceniczny potwór wymykający się konwencjom. W „Dziadach” Mickiewicza Upiór w żaden sposób nie daje się ucukrować

Zdumiewające, ile w ostatnich dwudziestu latach napisano powieści tradycyjnych, językiem sprzed wieku. Nowości szukać trzeba gdzie indziej. Chyba nie mamy innego wyjścia

Siedząc w sali koncertowej i słuchając muzyki Bogusława Schaeffera, mam zawsze przed oczami jego postać w geście drwiny grającego nam wszystkim na nosach

Schaefferowska eskalacja nowości budzi mój najwyższy szacunek i zachwyt, ale jednak prowadzi do efektu „wciąż co innego, a zatem bez przerwy to samo”

„Król Roger” kumuluje lęki i obsesje Szymanowskiego. Pragnienie Boga, Innego, pragnienie siebie. Co odnalazł w tej historii Krzysztof Warlikowski?

Śmierć stanowi najważniejszy temat przedstawień Pippo Delbono, artysty, który żyjąc od wielu lat z wirusem HIV, ma na jej temat szczególnie wiele do powiedzenia

Temat numeru: Wielogłos orficki (): O „Orfeuszu i Eurydyce” – specjalnie dla „Dwutygodnika” – piszą Kłoczowski, Strzembosz i Poprzęcka, mówią Treliński, Kudlička i Borowicz

PUDELIT już wie!

U Czechowa je się smacznie i z fantazją. Prawdziwą perłą jest pod tym względem opowiadanie „Syrena”. Choć to wcale nie z morza pochodzi dzisiejsze danie

Korespondencja Iwaszkiewicz-Jeleński to świadectwo niezwykłej przyjaźni, budującej pomost między powojenną literaturą krajową i emigracyjną

O „Orfeuszu i Eurydyce” – specjalnie dla „Dwutygodnika” – piszą Kłoczowski, Strzembosz i Poprzęcka, mówią Treliński, Kudlička i Borowicz

W świecie, w którym nie można sprowokować nieba, Warlikowski prowokuje swoich widzów. Nie chcieliście przepraszać za Jedwabne? Dobra, teraz żyjcie bez przebaczenia

Berliński „Prometeusz” Gotscheffa rozczarowuje. Szkoda, że w centrum wielkiego miasta nie zaryzykowano mniej grzecznej rozmowy o znaczeniu mitu

Jak na stolicę mody przystało, Nowy Jork w sezonie wiosenno-letnim proponuje dwie retrospektywne wystawy z modą jako tematem przewodnim

Rysunki Starskiej to opowieści w zapomnianym języku. Zapełnione przez zwierzęco-roślinne motywy wylęgają formy całkowicie różne od tego, co znamy

W teatrze i kinie Marek Walczewski oswajał nerwobóle i szaleństwa. Jego wizytówką była fizyczność, ale pod cielesnością kryło się psychologiczne rozwibrowanie

Po czterech latach Wojciech Gilewicz wraca do legendarnej przestrzeni Galerii Foksal, by zaprezentować swoje poszukiwania z ostatnich lat

U Trelińskiego finał opery zostaje zmieniony. Słyszymy pogrzebowy chór, rozpoczyna się proces zapominania. Mit zmienia się w historię – jedną z wielu

Podobieństwo losów duńskiego księcia i jego świty nieszczęśliwców ze spektaklu „H.” Klaty do marnych egzystencji Kantorowskich postaci zadziwia

Inscenizacja odnalezionej opery Józefa Kofflera w Warszawskiej Operze Kameralnej była spójna. Jeśli czegoś w niej zabrakło, to symboli nowoczesności pierwszych dekad XX wieku

Spektakl „U.F.O. Spotykacz” to kameralny projekt, spójna i dająca do myślenia wypowiedź na drażliwy temat, którym jesteśmy my, Ziemianie

Michał Stefan Radziejowski, jedna z bardziej zagadkowych postaci przełomu XVII i XVIII wieku, doczekał się wystawy poświęconej jego mecenatowi

Bohaterowie Junota Diaza skazani są na prozę życia. Ich bezimienne żywoty stają się dla nas czymś istotnym, mimo że od początku mamy wrażenie, że już nie żyją

Błoto w „Suchym i wilgotnym” Littella to nie tylko ziemia nasiąknięta wodą, ale figura bezkształtnego zła, zagrażającego śmiertelnie uporządkowanemu światu nazisty

Czym się różni sens od bezsensu, „milczenie puste od znaczącego”, piękno i podziw dla tego świata od jego odrzucenia? Tobą

Estetyzm na miarę Prousta czy katolicki camp o zabarwieniu homoerotycznym? Jedno jest pewne – nie należy infantylizować Firbanka-kwiatuszka

„Nieodkryte / niewypowiedziane” to wystawa oparta na ciekawym, może nawet zbyt atrakcyjnym, pomyśle. Jednak przede wszystkim jest to porażka jej kuratorów

Malarz napisał, a może namalował napis? Związki słowa i obrazu są różnorakie i rozległe, o czym świadczy choćby wystawa „Malarz napisał”

„Akcja Animacja. Filmy najnowsze” to przegląd najciekawszych zjawisk we współczesnej animacji i obraz przemian, jakim podlega polska kultura

„Dzieci bohaterów” to literatura zaangażowana z najwyższej półki. Krytyczna wobec opisywanej rzeczywistości i wysmakowana artystycznie

Film Siergieja Dworcewoja nie jest kolejną sentymentalną pocztówką z egzotycznej krainy i raczej nie zachęci do masowych podróży do Kazachstanu

Książka Gerharda Gnaucka o polskich latach papieża niemieckiej krytyki literackiej, Marcela Reicha-Ranickiego to, strona po stronie, żenada

Podporządkowując czas telewizyjnej ramówce, można zrobić następujący interes: zrzekając się osobistej wolności, otrzymać znieczulenie w bezpiecznej izolacji

Nie wiem, co to jest Europa Środkowa. To termin typu „chewing gum”, pod który można podstawić to, co się komu żywnie podoba. Ja podróżowałem tylko wzdłuż Dunaju

Człowiek na scenie jest czymś więcej niż samym sobą, jest przedstawicielem ludzi w szerszym sensie, czegoś, co ich określa, czyli czegoś, co jest ponad nimi

Stockhausen potraktował mikrofon jako nowy instrument, używał niedostępnych dziś filtrów. Chcąc zachować oryginalne brzmienie, musimy je odtworzyć

Zagrożeniem dla Unii nie są dziś jej przeciwnicy, tylko ci, którzy deklarują, że chcą wspólnoty, a następnie torpedują każdą próbę jej zreformowania

Kiedy kończą się życiowe zasady, pojawia się niepokój – bo skoro jesteśmy stylistycznym bohomazem, być może funkcjonujemy w jakimś permanentnym śnie

Sztuka wideo jest medium eksperymentującym z różnymi sposobami kreowania (re)prezentacji. Kolejny atak video● niebawem w warszawskiej Galerii Studio

Malarskie techniki iluzjonistyczne, czyli od „Portretu żydowskiej narzeczonej” do wizerunku „Dziewczyny w iluzjonistycznej ramie obrazu” Rembrandta

Temat numeru: Orfeusz i Eurydyka (Rozmowa z Mariuszem Trelińskim): Orfeusz interesuje mnie tylko w piekle nierozwiązanej tajemnicy. Jeśli ją rozwiążę, odsłonię, to nie będzie Orfeusza i Eurydyki. Tylko normalne życie

„Zupa z granatów” Marshy Mehran jest powieścią aromatyczną. Tytułowa zupa może być prawdziwą bombą smakową

Ten mężczyzna widziany był w Skoczowie!

Wczesna powieść Bernharda „Zaburzenie” natychmiast przywołuje na myśl Kafkę. Ale co myśleć o właścicielu Zamku, którego zarządca nosi nazwisko Gombrowicz?

Warszawski koncert Jana Garbarka i The Hilliard Ensemble nie był idealny. Może dlatego tak dotkliwe były fragmenty, gdy saksofon wyraźnie dominował nad śpiewem

Tegoroczny krakowski Miesiąc Fotografii znakomicie wpisuje się we współczesną tendencję do rehabilitowania archiwizującej funkcji zdjęć

W mentalnej szklarni, w której perfidnie zamknął nas Klata, wszystko choruje na elephantiasis: wyobraźnia, uczucia, pamięć o historii i sny o przyszłości

Inscenizacja „Rusałki” w Pradze pozostaje w pół drogi między nowym i nowoczesnym odczytaniem historii a tradycyjnym jej wystawieniem w operze

Muzeum Sztuki w Łodzi zyskało kolejny obiekt odnoszący się do idei jego najsławniejszej przestrzeni, czyli sali neoplastycznej, zaprojektowanej przez Władysława Strzemińskiego

„Wino truskawkowe” Jabłońskiego zanurza Stasiuka w sosie realizmu magicznego, mitologizuje Europę Środkową i z powodzeniem opowiada o obecności śmierci

Spektakl Frąckowiaka był w zamierzeniach projektem ambitnym, ale jego efekt to banalna historia porażki młodej idealistki w konfrontacji z rzeczywistością

Prezentujemy cykl relacji z 62. MFF w Cannes, który trwa od 13 do 24 maja

Pasewicz pokazuje, że możliwy jest triumf wiersza nad rzeczywistością, zwycięstwo twórczego pisania nad dokumentowaniem

Nie kupujcie ściemy dystrybutora z plakatu – „Wojna polsko-ruska” to nie żadne „Trainspotting”, ale wojna jajników i penisa, Gombrowicza i Monty Pythona

W krótkiej powieści „Domysły na temat pewnej szabli” Magris pokazuje zapomniany epizod II wojny. Kozacy, marząc o własnym państwie w północnych Włoszech, sprzymierzyli się z Niemcami

Hans Hollmann skupił się na najciekawszym, jego zdaniem, homoerotycznym wątku opery Szymanowskiego i Iwaszkiewicza, bagatelizując pozostałe

W „Kobiecie bez cienia” Straussowi i Hofmannstahlowi nie chodziło o banalną politykę prorodzinną, ale o rozdarcie pomiędzy pragnieniem metafizyki i realnością życia

W wideoinstalacji prezentowanej w warszawskim CSW Isaac Julien w intrygujący sposób estetyzuje dramat afrykańskich boat people przybijających do wybrzeży włoskiej wyspy

Krakowska prezentacja twórczości Jerzego Stajudy pokazuje malarza w bardzo swoisty sposób zafascynowanego Dalekim Wschodem

Warlikowski zderza w „(A)pollonii” różne gatunki i media: baśń z programem telewizyjnym, mit z wirtualną rzeczywistością internetu, wykład z cyrkowym show

Wystawa w krakowskim Bunkrze Sztuki pokazuje Witkacego jako prekursora body artu. Artysta eksplorował możliwości wyrazu własnej twarzy, traktowanej jako plastyczne tworzywo

Wstrząsający reportaż Jacka Hugo-Badera ze współczesnej Rosji pokazuje rozpacz swojską i codzienną

Porażka Jacka Bławuta, który nie poradził sobie ani od strony warsztatowej, ani intelektualnej, jest przegraną szlachetną. To porażka twórcy, który nie boi się ryzyka

Nigdy nie pozbędę się podziwu dla Virginii Woolf. Takiego na granicy nastolatkowej egzaltacji,  z wycinaniem zdjęć i wklejaniem do zeszytu. W „Pokoju Jakuba” pisarka znów nas uwodzi

Mistrz Haftowanego Listowia, Mistrz Półfigur Kobiecych, Mistrz z Flémalle – kim byli artyści obdarzeni przez historyków sztuki tymi tajemniczymi nazwami? Poszukiwanie odpowiedzi to błądzenie po labiryncie sprzecznych tez

Kanterberyjska katedra to idealne miejsce dla „Pasji wg św. Łukasza”. Potwierdziła to reakcja brytyjskiej publiczności – dziesięć minut owacji na stojąco

W USA ogromne zainteresowanie wzbudził wydany niedawno zbiór korespondencji Elizabeth Bishop i Roberta Lowella, dokumentujący niezwykłą przyjaźń dwojga wybitnych amerykańskich poetów

Kolejne premiery festiwalu „re_wizje/sarmatyzm” to „Pijacy” Bohomolca i „Kupiec” Reja – spektakle dowodzące świetnego panowania nad teatralną materią

Magdalena Środa napisała bardzo ciekawą książkę. Sprawę kobiet potraktowała całościowo i sformułowała realny projekt zmian

„I need company” – pomyślał przed ponad dwudziestu laty flamandzki artysta Jan Lauwers i wypełnił ten brak ludźmi, z którymi tworzy do dziś

Być może lepiej byłoby zrobić kilka osobnych ekspozycji, bo przy tej skali widz wychodzi nie tyle nasycony, co zmęczony i ze świadomością, że będzie musiał tu jeszcze wrócić…

Genialny komiks Alison Bechdel demaskuje problem naszej kultury, w której łatwiej przeczytać całego Prousta niż powiedzieć słowo „homoseksualista”

Co dzień rano, w nowo otwartym cyklu, tempo życia, narzucanego przez puls Londynu, popycha, popędza, strzela batem i wyżyma do sucha esencję z tych, którzy zdołają cokolwiek uzbierać. Młyn i karuzela

Opowiadanie o starości jest naturalną konsekwencją mojej drogi jako dokumentalisty. Niektórzy od tych tematów uciekają. Ja nie odczuwam lęku, ale ciekawość

Feministki amerykańskie słusznie zwracają uwagę, że jak ktoś przepuszcza w drzwiach, to znaczy, że ma władzę. A skoro ma władzę, to w odpowiednim momencie może te drzwi zatrzasnąć przed nosem

Orfeusz interesuje mnie tylko w piekle nierozwiązanej tajemnicy. Jeśli ją rozwiążę, odsłonię, to nie będzie Orfeusza i Eurydyki. Tylko normalne życie

Francuska INA produkowała wiele eksperymentalnych filmów. Była również ważnym ośrodkiem badań socjologicznych wyprzedzających swój czas, dotyczących obecności wymiaru medialnego dzisiejszej cywilizacji

Temat numeru: Atlas kina polskiego (PAULINA KWIATKOWSKA): Andrzej Wajda znakomicie radzi sobie z opanowaniem lęku przed śmiercią – zdecydowanie gorzej z opanowaniem lęku przed błędem

Pochodzą z Nowego Światu, gdzieś między Berlinem a Poznaniem. Teraz mieszkają na krakowskim Podgórzu. Jedzą szynkę i w ogóle nie wychodzą z domu.

Co śni się poetom? Waldemar Dąbrowski i dalekie kraje? Laminowane blaty, stołówki, urząd pocztowy, rzepak. A czegoście się spodziewali?

Cudowne materii pomieszanie! Rzeczy zwykłe i niezwykłe, proste i najbardziej wyszukane na rzymskim stole znajdowały się obok siebie

Młody krakowski festiwal dialektykę zależności/niezależności ogrywa jak mało która impreza o podobnym charakterze

„Starosta kaniowski” Marii Spiss został wypreparowany z oczyszczającego rechotu. Co innego „Trylogia” Jana Klaty – spektakl udany i bardzo ważny

W Polsce ukazuje się przekład „Życia i losu” Wasilija Grossmana, jednej z najważniejszych rosyjskich powieści XX wieku

Autor biografii Houellebecqa wie, że szperanie po śmietniku w poszukiwaniu tuńczyka marki Saupiquet, którą jadł jeden z bohaterów, mija się z celem

„szare światło” nie stanowi sumy rozmów z Miłobędzką i Falkiewiczem. To raczej ciągłe mnożenie i dzielenie ich przez siebie. Rachunek co najmniej nieoczywisty

„Cesarz Atlantydy” Ullmanna to spacer po linie z zaskakującą wprost zręcznością. Oratorium „Kolot min HaShoah” Eddlemana to sytuacja całkiem odwrotna

Łukasz Kos porwał się na „Króla-Ducha” i niechcący ukazał jego drugie dno. Nieromantyczne, upiorne. W przedstawieniu scena staje się miejscem kaźni materii

We Włoszech największą sensacją literacką jest dziś dwudziestosześcioletni Paolo Giordano, fizyk z wykształenia. Jego powieść to więcej niż medialny sukces

Andrzej Wajda znakomicie radzi sobie z opanowaniem lęku przed śmiercią – zdecydowanie gorzej z opanowaniem lęku przed błędem

Na martwą wystawę Tchórzewskiego miejsce mogło znaleźć tylko Narodowe M(a)uz(ol)eum, sanktuarium hołdów składanych Grupie Krakowskiej

Obraz służy Färberböckowi do uprawiania higienicznego kina w dobie wszechobecnego gwałtu ze strony nowoczesnych środków przekazu

Stan wydomowienia stanowi rdzeń twórczości Shibli. Na jej warszawską wystawę złożyły się trzy cykle fotograficzne

Ścieżki istnienia zapisane w pieśniach ludowych są drogowskazami do zrozumienia świata – nawet w jego dzisiejszym pozbawionym ciężkości znaczeń kształcie

Choć tematem tryptyku „Persona” Krystiana Lupy ma być poszukiwanie niewyrażalnej tajemnicy osobowości, w „Marilyn” dominuje temat śmierci

Nowy spektakl Lupy pokazuje perwersję nieustannego wtłaczania w obraz, która jest udziałem hollywoodzkiej gwiazdy, ale też grającej ją polskiej aktorki

Problem tkwi nie tylko w rażącym dosłownością faszystowskim entourage’u. Reżyser odnalazł w operze Donizettiego treści, których w niej po prostu nie ma

Public Movement zdemaskowało konwencje społeczne towarzyszące zaangażowaniu. To, co dzieje się w naszych głowach, jest równie ważne jak wielka polityka

Dotychczas Williamsa było po polsku jak na lekarstwo. Teraz mamy zarówno wybór wierszy, jak i cały numer „Literatury na Świecie”

Wrocławska wystawa pokazuje europejską historię poprzez doświadczenia zwykłych ludzi

„Nie nadawała się do życia”, napisano o Simone Weil. To samo można by powiedzieć o ks. Stanisławie Musiale po lekturze jego „Notatnika”

Mimo popularności fotografii, rzadkie są wystawy prezentujące jej najwcześniejsze dzieła jako wyraz przemiany estetycznej, którą sprowokowała. Ta w Musée d’Orsay to wyjątek

Slavoj Žižek polubiłby kryminały Jana Seghersa. Albo już je lubi

Rosyjscy krytycy zgadzają się w jednym: Treliński opowiedział opery Czajkowskiego i Rachmaninowa po swojemu

Antony śpiewa o niezaspokojonym pragnieniu, miłosnym niespełnieniu, utraconym szczęściu. Niewinnie, bezpiecznie, śmiało, wzruszająco

W nowej instalacji Jakub Wesołowski bez patosu dotyka sedna religijnego obrzędu

Podczas Planete Doc Review zostanie zaprezentowana sekcja, która jeszcze parę lat temu byłaby nie do pomyślenia – Anima Doc, przegląd dokumentów animowanych

Dawniej niektórzy krzyczeli „nie daj się systemowi”. Teraz zgadzam się z następującym hasłem: „zabierz systemowi to, co najcenniejsze – siebie”

„Tatarak” jest opowiadaniem o śmierci, ale jest też opowiadaniem o miłości homoseksualnej. To jeden z najbardziej osobistych tekstów Ojca

Zaakceptowanie zmian, które w dawnych malowidłach spowodował czas, jest punktem wyjścia współcześnie podejmowanych konserwacji

Dlaczego telewizji nie przypisuje się w sposób naturalny roli producenta – dajmy na to – 90 procent kultury masowej i 10 procent kultury wysokiej?

Temat numeru: JESZCZE NIE W POLSCE: Oburzający Philip Roth (Magda Heydel): Choć książki Rotha są tłumaczone na polski od lat, nie do końca uświadamiamy sobie jego pozycję jako najwybitniejszego żyjącego pisarza amerykańskiego

Biblia wymienia zaledwie kilka jadalnych dzieł Bożych: mięsa, owoce, warzywa, zioła. Łatwo popaść w zakłopotanie: i to już wszystko?

Choć obecnie romansuje z tradycją bollywódzką, tu w estetyce reklam Calvina Kleina

Rocznicowe obchody mają, jak wiadomo, same wady, ale też i jedną zaletę. Są dobrą okazją, by zrekonstruować własną listę najlepszych wykonań haendlowskich dzieł.

Nowe publikacje teatralne pojawiły się na rodzimym audiowizualnym rynku wydawniczym

Jarzyna przekracza Pasoliniego, oczyszczając „Teoremat” z marksistowskiej dialektyki. Postaci stają się w spektaklu bardziej dwuznaczne, skomplikowane

„Persona” to labiryntowy dyskurs filozoficzno-psychologiczny, a jednocześnie spektakl bardzo zmysłowy, poruszający w widzu najbardziej osobiste wspomnienia

We Wrocławiu odczuć można było stosunek do tego, co pokazywane, właśnie jako do produktu – produktu ocenianego poprzez parametr atrakcyjności

Publikacja poświęcona historii polskiego filmu animowanego to długo oczekiwane uzupełnienie serii antologii polskiej animacji na płytach DVD

Głos Antony’ego Hegarty’ego jest jakby z innego świata, niewinny, nieskalany, jak arioso. Jest w nim nostalgia za rajem, rozkosze miłosnego cierpienia

Francuska publiczność znała dotąd Jarzynę jako reżysera teatralnego. Teraz dał się poznać jako reżyser operowy. I to od razu z jak najlepszej strony

Nowa wystawa w Zachęcie sugeruje, że skończyła się epoka milczących i nieporuszonych obrazów

Wystawa jest totalna. Jak gigantyczna symfonia, jak poemat (symfoniczny), niosący gęstą siatkę znaczeń

Dramat Masłowskiej w inscenizacji Jarzyny ogląda się bardzo przyjemnie, choć przyjemność odbioru budzi rosnące zażenowanie

Kippenberger brutalnie i z poczuciem humoru konfrontuje się sam ze sobą jako artystą i ze współczesnym statusem artysty w ogóle

Podczas koncertu Jordiego Savalla pojawiły się oba przewodnie tematy festiwalu Misteria Paschalia. Nie tylko pokój, ale także opłakiwanie i ból po stracie

„Sto piętnaście opowiadań o tym samym” Malickiego to sama radość zapisywania. A książka powstaje przy okazji

W Stambule Elif Şafak nie ma melancholii, którą przypisuje miastu Pamuk. Jest chaos, gwar i energia nieustannie przeobrażającego się miasta

Mitotwórcze kino historyczne Ryszarda Bugajskiego – jednoznaczne, konwencjonalne, ale przeważnie solidne i z umiarem

Książka Beevora o hiszpańskiej wojnie domowej pokazuje, jak słabe poparcie dla demokracji wyrazili europejscy intelektualiści

Poezja Sommera to wędrowanie po stykach i rejestrach języków, którymi posługujemy się w naszej codzienności

Starowieyski nie maluje „z natury” w tradycyjnym znaczeniu tego słowa. To malarstwo artysty, który abstrakcyjnym okiem patrzy na świat

Nowe prace Leona Tarasewicza, goniące za utopią świecących własnym światłem obrazów, robią znakomite wrażenie. Żadnego brudu, tylko czystość i świetlistość

Zastanów się, co nie jest reklamowane. Czy znasz jakąkolwiek taką rzecz? Reklama tak samo jak bóg wpływa na twoje decyzje

Czułem, że muszę wrócić do Iwaszkiewicza, który stawia przede mną całkowicie inne wymagania niż historia Polski opowiedziana w „Katyniu”

Są takie ziarna tradycji, których nie da się usunąć. Temat wyniszczenia i niezniszczalności kultury jest odwieczny. Zmieniają się tylko motywy

Na scenie chcę przede wszystkim przekazać piękno, które jest nieskończone. Żeby ludzie, wychodząc z koncertu, mówili: jaka cudowna muzyka

Wszystkie te zapomniane fragmenty historii, o których ludzie nic nie wiedzą – to wielka strata. Za pomocą sztuki możemy prowadzić nasze małe wykopaliska

Nonszalancja Grzegorzewskiego wywoływała u niektórych stres, a nawet irytację. Czesław Miłosz krakowskie „Dziady” określił słowem „hańba”

Krytycy pomijają fakt, że przerwana tragiczną śmiercią przygoda Krzysztofa Komedy trwała zbyt krótko, by artysta zdążył rozwinąć skrzydła

Joanna Targoń polemizuje z tekstem Pawła Soszyńskiego „Grotowski i czego robić nie trzeba”

Właśnie w „Theodorze” – tym późnym i wciąż mało znanym arcydziele – jest najwięcej Haendla w Haendlu. Tu właśnie zdeponowane są Haendlowskie esencje

Choć książki Rotha są tłumaczone na polski od lat, nie do końca uświadamiamy sobie jego pozycję jako najwybitniejszego żyjącego pisarza amerykańskiego

Temat numeru: Po co to wszystko? (): Przeczytaliśmy kiedyś w „Dzienniku” Gombrowicza: „Literaturze grozi to niebezpieczeństwo, iż stanie się jajkiem na miękko, zamiast być - co jest jej powołaniem - jajkiem na twardo”

Ugotowane w specjalnym garnku szparagi polewamy przyrumienioną na maśle tartą bułką i posypujemy pokruszonym żółtkiem jajka ugotowanego na twardo

Wisława Szymborska podróżuje incognito po Włoszech

Choć od premiery filmu „Annie Hall” Woody’ego Allena upłynęło ponad 30 lat, niezmiennie uważa się go za arcydzieło. Warto jednak zweryfikować tę opinię

Teksty zebrane w nowej książce Pollacka nie układają się w przekonujący obraz hybrydycznej epoki, o której opowiadają

Nowe wydawnictwa próbują w zaskakujący sposób pokazać teatr Krystiana Lupy

Dziś Rogalski maluje ze swobodą czy nawet dezynwolturą. To z całą pewnością jeden z najbardziej samoświadomych malarzy

Rudnik ma cechy artysty „naiwnego”, który dostał do rąk najnowocześniejsze instrumentarium - Studio Eksperymentalne Polskiego Radia

Premiery „Tristana” nie mogę uznać za nieudaną, ale od samego początku uwierała mnie nieprzystawalność ekspresji ruchowej do muzyki Wagnera

Powieść „Teraz” i tom rozmów „Teoria trutnia” z powodzeniem można przeczytać w osobistym celu

W filmie „Walc z Baszirem” Folmana tym, co ściga człowieka, jest jego własna (nie)świadomość; w niej bowiem grasują psy. I nie jest to tylko metafora

Najnowsza książka Czaplińskiego opowiada o tym, jak w ciągu ostatnich 20 lat próbowaliśmy poszerzyć zbiorową tożsamość i dlaczego nam się to nie udało

W „Portrecie Doriana Graya” Borczuch nie przekroczył granicy, za którą płaski obraz stałby się pretekstem do poważnego pytania o kondycję ponowoczesną

Fascynująca książka Marii Poprzęckiej opowiada o sztuce i artystach, którzy zajęli się fenomenem niezbornego, zamglonego widzenia

W znakomitej, prowokacyjnej książce „Proszę bardzo” Anda Rottenberg odrzuca reguły gry, obowiązujące dotąd w polskim establishmencie symbolicznym

Zaledwie półtora roku po „Czarnym ogrodzie” Małgorzata Szejnert napisała kolejną książkę – reporterski poemat o pewnej wyspie

Czy można zakończyć scenę pocałunku atakiem wrzodów żołądka i zrobić przy tym inteligentną komedię romantyczną? Tak, nowy Woody Allen pokazuje, jak to zrobić

Z taśmociągu produkcji idei ważnych spadają byty hybrydyczne, towarzyszą im zjawiska o nieustalonej prowieniencji

Rzeczywistość konstruowaną przez informacje można porównać do zaludnionej poczekalni, gdzie z każdego rogu wydobywa się głos przekrzykujący inne głośniki

Uwielbiam rozmawiać z kompozytorami. Mam nieodparte wrażenie, że to jakieś tajemnicze byty. Ciągle ich pytam: Jak ty to robisz? Jak konkretnie? Jak ci to tam brzmi?

To paradoks, ale lata osiemdziesiąte były dla mnie czasem kompletnej wolności. Pisząc wtedy o sztuce, mogłam sobie wreszcie pohulać

Ellis Island jest wielką sceną ograniczoną wodami. Ciągle słychać fale, mewy, wiatr. Literacka pokusa jest tu większa niż przy innych tematach

Dziś potrzebna jest nam rozmowa o samym Grotowskim, potrzebna jego biografia, nie kolejna biografia jego twórczej ścieżki

„Pasja” Pawła Mykietyna, choć opowiada historię ostatnich godzin życia Chrystusa opisaną przez ewangelistę Marka, właściwie nie jest dziełem religijnym

Poezja i konkret mieszały się w realizacjach Stanisława Dróżdża, zapewniając mu osobne miejsce między sztuką a poezją

„Upowszechnianie kultury” należałoby zacząć od przekonania wszystkich, że kultura nie jest żadnym obowiązkiem, że można się bez niej doskonale obyć