<![CDATA[Dwutygodnik, strona kultury - wydanie]]> http://www.dwutygodnik.com/rss/wydanie/ Sun, 15 Jul 2018 23:00:09 +0200 Zend Framework Zend_Feed pl-pl http://blogs.law.harvard.edu/tech/rss <![CDATA[Numer 2018/241]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2018/241

Film

Niewidzialni ludzie (Nikodem Karolak)

Krytycy przyrównują mnie często do nestora japońskiej kinematografii – Yasujirō Ozu. Trudno mi się z tym stwierdzeniem zgodzić, ale przyjmuję je jako największą z możliwych pochwał. Postanowiłem, że będę zwyczajnie dziękował za wszelkie pochlebne komentarze

Literatura

Jędrne ciało autoironii (Inez Okulska)

Przygoda Nosowskiej z tworzeniem alter ego zaczęła się w sieci, ale skończyła – szczęśliwie – na papierze. Po raz kolejny widzimy, że papier ma się dobrze i cierpliwie przyjmuje uchodźców z internetu

Prowincja noc (Maciej Płaza)

Grabiński traktował bardzo poważnie literaturę grozy: podobnie jak Lovecraft, był przekonany, że można w tym gatunku wyrazić filozoficzne prawdy o człowieku i jego bytowaniu, które dla literatury realistycznej są nieosiągalne

Nie pytaj o kota (Aldona Kopkiewicz)

Pisanie poezji: jak to jest, gdy okazuje się, że istnieje coś takiego jak mój głos, a teraz niesie się w tę, a nie inną stronę – rozmowa z poetami Festiwalu Miłosza

Konstelacja z piegów (Agnieszka Słodownik)

Niby robi się coraz ładniej, coraz smaczniej i coraz ciekawiej. Ale gdzieś z tyłu czai się przykre poczucie, że wpadliśmy po uszy w bolesny i smutny mieszczański scenariusz. Na takie kłopoty... Miranda July

Opowiem ci swoją historię (Anna Marchewka)

Czy antologia „znowu pragnę ciemnej miłości” to polska odpowiedź na instapoezję? Nie trzeba się nagłowić, żeby odpowiedzieć zdecydowanie: nie

Media

Informacja o RODO ()

Uprzejmie informujemy, iż od dnia 25 maja 2018 r. obowiązują nowe przepisy unijne w zakresie ochrony danych osobowych

Nawet maszynom brakuje oddechu (Ludwika Mastalerz)

„Detroit: Become Human” to ambitna próba stworzenia gry-opowieści o humanizmie, rasizmie i dialogu

Muzyka

Czuję ulgę (Agata Kwiecińska)

Zrobiłem wszystko, żeby nie śpiewać, a zostałem śpiewakiem. Więc tak chyba musiało być. Nie wierzę w przypadki – rozmowa z pierwszym Polakiem, który wystąpi na festiwalu wagnerowskim w Bayreuth

Zgniły ambasador (Rafał Księżyk)

Dwa razy zmienił historię muzyki. Był wrogiem publicznym nr 1 i twarzą reklamy masła. Symbolem buntu i tyleż głośnym, co nieudacznym celebrytą. A teraz został ambasadorem. W tej roli John Lydon przybywa do Jarocina

Zmierzch nowych brzmień (Bartosz Nowicki)

Nowa muzyka, nowe brzmienia, muzyka przyszłości. Te niefortunne terminy do dziś służą jako synonimy muzyki elektronicznej. Tymczasem gatunek coraz chętniej celebruje swoją przeszłość. Rock’n’roll umarł. Punk umarł. A elektronika?

Obyczaje

Najgłupsza wojna ostatniego stulecia (Jakub Majmurek)

Nie da się dziś rozdzielić legalnej i nielegalnej gospodarki. Strumienie pieniędzy z narkobiznesu stanowią istotną część globalnego obiegu gospodarczego

Sztuka

Sztuka w globalnym ogrodzie (Karol Sienkiewicz)

Manifesta 12 w Palermo pokazuje, w jakim kierunku mogą podążać duże imprezy poświęcone sztuce współczesnej. Ma moc uwodzenia, ale skupia się na tym, co ważne – w skali miasta i Europy

Teatr

Się obrócić (Witold Mrozek)

Kiedyś to się nazywało po prostu „być bezrobotną”. Dopiero od paru lat, jak nie pracujesz w zawodzie, albo pracujesz od czasu do czasu, to jesteś „freelancerką”

Klatka (Piotr Morawski)

„Kiedy mój tata zmienił się w krzak” Jakuba Skrzywanka działa nie tylko w wałbrzyskiej szkole. Przeniesiony na teatralną scenę oddziałuje równie mocno. Ustawiona na środku klatka jest sugestywną metaforą dziecięcego uchodźstwa

Bezradność (Piotr Morawski)

W spektaklu „Lawrence z Arabii” Weroniki Szczawińskiej seria występów – jak w cyrkowej dramaturgii – dała przegląd strategii budowania stereotypów, lecz ostatecznie ich nie rozbroiła

Wiersze

wiersze (Magdalena Gałkowska)

]]>

Film

Niewidzialni ludzie (Nikodem Karolak)

Krytycy przyrównują mnie często do nestora japońskiej kinematografii – Yasujirō Ozu. Trudno mi się z tym stwierdzeniem zgodzić, ale przyjmuję je jako największą z możliwych pochwał. Postanowiłem, że będę zwyczajnie dziękował za wszelkie pochlebne komentarze

Literatura

Jędrne ciało autoironii (Inez Okulska)

Przygoda Nosowskiej z tworzeniem alter ego zaczęła się w sieci, ale skończyła – szczęśliwie – na papierze. Po raz kolejny widzimy, że papier ma się dobrze i cierpliwie przyjmuje uchodźców z internetu

Prowincja noc (Maciej Płaza)

Grabiński traktował bardzo poważnie literaturę grozy: podobnie jak Lovecraft, był przekonany, że można w tym gatunku wyrazić filozoficzne prawdy o człowieku i jego bytowaniu, które dla literatury realistycznej są nieosiągalne

Nie pytaj o kota (Aldona Kopkiewicz)

Pisanie poezji: jak to jest, gdy okazuje się, że istnieje coś takiego jak mój głos, a teraz niesie się w tę, a nie inną stronę – rozmowa z poetami Festiwalu Miłosza

Konstelacja z piegów (Agnieszka Słodownik)

Niby robi się coraz ładniej, coraz smaczniej i coraz ciekawiej. Ale gdzieś z tyłu czai się przykre poczucie, że wpadliśmy po uszy w bolesny i smutny mieszczański scenariusz. Na takie kłopoty... Miranda July

Opowiem ci swoją historię (Anna Marchewka)

Czy antologia „znowu pragnę ciemnej miłości” to polska odpowiedź na instapoezję? Nie trzeba się nagłowić, żeby odpowiedzieć zdecydowanie: nie

Media

Informacja o RODO ()

Uprzejmie informujemy, iż od dnia 25 maja 2018 r. obowiązują nowe przepisy unijne w zakresie ochrony danych osobowych

Nawet maszynom brakuje oddechu (Ludwika Mastalerz)

„Detroit: Become Human” to ambitna próba stworzenia gry-opowieści o humanizmie, rasizmie i dialogu

Muzyka

Czuję ulgę (Agata Kwiecińska)

Zrobiłem wszystko, żeby nie śpiewać, a zostałem śpiewakiem. Więc tak chyba musiało być. Nie wierzę w przypadki – rozmowa z pierwszym Polakiem, który wystąpi na festiwalu wagnerowskim w Bayreuth

Zgniły ambasador (Rafał Księżyk)

Dwa razy zmienił historię muzyki. Był wrogiem publicznym nr 1 i twarzą reklamy masła. Symbolem buntu i tyleż głośnym, co nieudacznym celebrytą. A teraz został ambasadorem. W tej roli John Lydon przybywa do Jarocina

Zmierzch nowych brzmień (Bartosz Nowicki)

Nowa muzyka, nowe brzmienia, muzyka przyszłości. Te niefortunne terminy do dziś służą jako synonimy muzyki elektronicznej. Tymczasem gatunek coraz chętniej celebruje swoją przeszłość. Rock’n’roll umarł. Punk umarł. A elektronika?

Obyczaje

Najgłupsza wojna ostatniego stulecia (Jakub Majmurek)

Nie da się dziś rozdzielić legalnej i nielegalnej gospodarki. Strumienie pieniędzy z narkobiznesu stanowią istotną część globalnego obiegu gospodarczego

Sztuka

Sztuka w globalnym ogrodzie (Karol Sienkiewicz)

Manifesta 12 w Palermo pokazuje, w jakim kierunku mogą podążać duże imprezy poświęcone sztuce współczesnej. Ma moc uwodzenia, ale skupia się na tym, co ważne – w skali miasta i Europy

Teatr

Się obrócić (Witold Mrozek)

Kiedyś to się nazywało po prostu „być bezrobotną”. Dopiero od paru lat, jak nie pracujesz w zawodzie, albo pracujesz od czasu do czasu, to jesteś „freelancerką”

Klatka (Piotr Morawski)

„Kiedy mój tata zmienił się w krzak” Jakuba Skrzywanka działa nie tylko w wałbrzyskiej szkole. Przeniesiony na teatralną scenę oddziałuje równie mocno. Ustawiona na środku klatka jest sugestywną metaforą dziecięcego uchodźstwa

Bezradność (Piotr Morawski)

W spektaklu „Lawrence z Arabii” Weroniki Szczawińskiej seria występów – jak w cyrkowej dramaturgii – dała przegląd strategii budowania stereotypów, lecz ostatecznie ich nie rozbroiła

Wiersze

wiersze (Magdalena Gałkowska)

]]>
Fri, 06 Jul 2018 00:00:00 +0200
<![CDATA[Numer 2018/240]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2018/240

Film

OLEŚNICA, BOLESŁAWIEC, LUBAŃ ŚLĄSKI: Małe kina (Adam Kruk)

Trzeba było sprawić, by kino było modne, eleganckie, żeby wyjście do niego wiązało się z pewnym ceremoniałem, atmosferą, by publiczność dobrze się czuła – mówi dyrektorka odnoszącego duże sukcesy lokalnego kina

Literatura

DOLNY ŚLĄSK: Dobre miejsca (Karol Maliszewski)

Od jakiegoś czasu we Wrocławskim Domu Literatury organizuję zloty literackich lokalsów. Wyrzut sumienia na wstępie: nie zdążyłem przed śmiercią Julka Gabryela z „Brzegiem, Strzelinem i okolicą”

BUDA RUSKA, CIESZYN, BRZEG: Poszerzenie pola (Bartosz Sadulski)

Zdaniem Piotra Brysacza, który wspólnie z Piotrem Malczewskim od czterech lat organizuje w Budzie Ruskiej festiwal Patrząc na Wschód, „wiejskie festiwale będą niedługo górą”

Urwane tropy (Krzysztof Sztafa)

Fabularną osią pokrętnej organizacji formalnej „Tłuczek” Katarzyny Wiśniewskiej są tołstojowskie „dzieje pewnej rodziny”. Nie tyle dysfunkcyjnej, co totalitarnej, zawłaszczającej wszystkie aspekty życia

Atest na lesbijstwo (Olga Byrska)

Czy literatura lesbijska to tylko ta pisana przez jednoznacznie nieheteroseksualne kobiety? Jak miałaby się przejawiać w literaturze ta jednoznaczność: jakie wątki poruszać i jakie światy tworzyć? W kim – jeżeli w ogóle – powinna szukać swoich mistrzyń?

Napisz sobie sama (Anna Marchewka)

Staram się uchwycić niedopowiedziane źródło kobiecego wstydu. Jego świadome odrzucenie może dawać prawdziwą siłę – rozmowa ze słoweńską poetką, autorką  „Cierpień młodej Hany”

Więcej chodzić (Maciej Jakubowiak)

„Stopa od nogi”, debiut Marty Kozłowskiej, miota się między nieskrępowaną, zabawną, ożywczą literacką grą a tanią (i wtórną) satyrą na nowoczesność

Muzyka

Analog kontra algorytm (Michał Wieczorek)

Możliwość tworzenia w środowisku cyfrowym ma mnóstwo zalet. Żadna z nich jednak nie powodowała, że to, co robiłem, było lepsze. Nawet jak zrobisz zdjęcie świetnym aparatem cyfrowym, to w ciągu kilku lat ono się zestarzeje. Tak samo jest w muzyce

GORZÓW: Duch miasta (Piotr Kowalczyk)

Przyjeżdżam do Gorzowa Wielkopolskiego, by dowiedzieć się, jak powstało i jak funkcjonuje prawdopodobnie najbardziej żywotne i najciekawsze środowisko muzyczne w Polsce

W poszukiwaniu arabfuturyzmu (Rafał Księżyk)

W patriarchalnym świecie islamu to kobiety stworzyły prawdziwie nowoczesną, wielkomiejską muzykę. Czy to nie jest najlepszy dowód na nieodkryty jeszcze futurystyczny potencjał muzyki arabskiej?

Obyczaje

Zapracować w Rosji na nieśmiertelność (Łukasz Smolarow/ Jakub Socha)

Moglibyśmy być jej wdzięczni, że to piłka nożna, a już nie wódka, pozwala nam wyrzucić z siebie to, co w nas siedzi. Dobrze by było w kolejnym meczu wygrać, choćby po to, by zobaczyć jak  poradzimy sobie ze zwycięstwem

LELÓW: Gęstość prowincji (Zofia Zaleska)

Interesuje mnie nie tylko studiowanie tego, co było, ale również dokonywanie zmiany. Szkoła ciągle ma ogromną siłę, wierzę w moc nauczyciela i humanistyki. Do nas, polonistów, należy język

ZIELONA GÓRA: Nasza szajba (Maria Magdalena Kozłowska)

Przychodzi mi do głowy takie równanie: jeśli Polska jest silnym i głupim młodym mężczyzną (Masłowska), to Zielona Góra jest żyjącą w nim, jakimś cudem, napaloną starą babą. W najlepszym z możliwych sensów

ŻORY: Coś się dzieje (Maciej Jakubowiak)

W mediach wspomina się o Żorach, kiedy likwidują straż miejską albo wprowadzają bezpłatną komunikację miejską. Ale na mapie kultury to przeważnie biała plama. Jak wygląda życie kulturalne w mieście, w którym – zdawałoby się – nie ma kultury?

Stalingrad w Moskwie (Łukasz Najder)

„Oni grali dla Polski, a ci – dla pieniędzy”, orzeka facet, któremu udaje się dzierżyć w jednej dłoni zapalonego papierosa, komórkę i małpkę lubelskiej wiśniówki (otwartą) – relacja spod zgierskiego telebimu

GÓRZNO: Żywa baza (Michał Danielewicz)

Ja zawsze przeżywam, kiedy dziecko, które wcześniej milczało albo mówiło ogólnikami, wreszcie mówi, co myśli, tak prosto z trzewi. Dbanie o relacje i nauka wchodzenia w rozmowę to moja wielka zdobycz z podróży

Mordka Kucyk, Gerszon Ambaras (Marta Szarejko)

Ze spisywania cmentarzy nie bardzo da się żyć. Ale jestem też genealogiem, jeżdżę z Żydami z całego świata do małych miast i wsi, z których pochodzą ich przodkowie. Na przykład przylatuje ktoś z Florydy i wie tylko, że jego dziadek był z Krasnogrodu

Sztuka

Krakowska produkcja (Stach Szabłowski)

Zamiast zuniwersalizować polskie przeżywanie ojczyzny, na wystawie „Ojczyzna w sztuce” dochodzi do spolszczenia uniwersalnego pojęcia; ojczyzn jest wiele, ale wszystkie są takie same – i w mocakowskiej perspektywie wszystkie przypominają naszą

Teatr

Granicę przesunęła rzeczywistość (Anka Herbut)

Ktoś mi niedawno powiedział, że pewne rzeczy trzeba zaakceptować, żeby pójść dalej. No, nie. Pewnych rzeczy ja jako człowiek nie jestem w stanie zaakceptować. Nic po tamtym Teatrze Polskim nie zostało

Biedni, ale tańczą (Witold Mrozek)

Jak na minimalistyczne projekty Wojtka Ziemilskiego, „Spektakl dla turystów” z Komuny Warszawa jest wyjątkowo teatralny. Jest też bezczelnie i błyskotliwie dowcipny, świeży i przewrotny

Wiersze

wiersze (Dawid Mateusz)

]]>

Film

OLEŚNICA, BOLESŁAWIEC, LUBAŃ ŚLĄSKI: Małe kina (Adam Kruk)

Trzeba było sprawić, by kino było modne, eleganckie, żeby wyjście do niego wiązało się z pewnym ceremoniałem, atmosferą, by publiczność dobrze się czuła – mówi dyrektorka odnoszącego duże sukcesy lokalnego kina

Literatura

DOLNY ŚLĄSK: Dobre miejsca (Karol Maliszewski)

Od jakiegoś czasu we Wrocławskim Domu Literatury organizuję zloty literackich lokalsów. Wyrzut sumienia na wstępie: nie zdążyłem przed śmiercią Julka Gabryela z „Brzegiem, Strzelinem i okolicą”

BUDA RUSKA, CIESZYN, BRZEG: Poszerzenie pola (Bartosz Sadulski)

Zdaniem Piotra Brysacza, który wspólnie z Piotrem Malczewskim od czterech lat organizuje w Budzie Ruskiej festiwal Patrząc na Wschód, „wiejskie festiwale będą niedługo górą”

Urwane tropy (Krzysztof Sztafa)

Fabularną osią pokrętnej organizacji formalnej „Tłuczek” Katarzyny Wiśniewskiej są tołstojowskie „dzieje pewnej rodziny”. Nie tyle dysfunkcyjnej, co totalitarnej, zawłaszczającej wszystkie aspekty życia

Atest na lesbijstwo (Olga Byrska)

Czy literatura lesbijska to tylko ta pisana przez jednoznacznie nieheteroseksualne kobiety? Jak miałaby się przejawiać w literaturze ta jednoznaczność: jakie wątki poruszać i jakie światy tworzyć? W kim – jeżeli w ogóle – powinna szukać swoich mistrzyń?

Napisz sobie sama (Anna Marchewka)

Staram się uchwycić niedopowiedziane źródło kobiecego wstydu. Jego świadome odrzucenie może dawać prawdziwą siłę – rozmowa ze słoweńską poetką, autorką  „Cierpień młodej Hany”

Więcej chodzić (Maciej Jakubowiak)

„Stopa od nogi”, debiut Marty Kozłowskiej, miota się między nieskrępowaną, zabawną, ożywczą literacką grą a tanią (i wtórną) satyrą na nowoczesność

Muzyka

Analog kontra algorytm (Michał Wieczorek)

Możliwość tworzenia w środowisku cyfrowym ma mnóstwo zalet. Żadna z nich jednak nie powodowała, że to, co robiłem, było lepsze. Nawet jak zrobisz zdjęcie świetnym aparatem cyfrowym, to w ciągu kilku lat ono się zestarzeje. Tak samo jest w muzyce

GORZÓW: Duch miasta (Piotr Kowalczyk)

Przyjeżdżam do Gorzowa Wielkopolskiego, by dowiedzieć się, jak powstało i jak funkcjonuje prawdopodobnie najbardziej żywotne i najciekawsze środowisko muzyczne w Polsce

W poszukiwaniu arabfuturyzmu (Rafał Księżyk)

W patriarchalnym świecie islamu to kobiety stworzyły prawdziwie nowoczesną, wielkomiejską muzykę. Czy to nie jest najlepszy dowód na nieodkryty jeszcze futurystyczny potencjał muzyki arabskiej?

Obyczaje

Zapracować w Rosji na nieśmiertelność (Łukasz Smolarow/ Jakub Socha)

Moglibyśmy być jej wdzięczni, że to piłka nożna, a już nie wódka, pozwala nam wyrzucić z siebie to, co w nas siedzi. Dobrze by było w kolejnym meczu wygrać, choćby po to, by zobaczyć jak  poradzimy sobie ze zwycięstwem

LELÓW: Gęstość prowincji (Zofia Zaleska)

Interesuje mnie nie tylko studiowanie tego, co było, ale również dokonywanie zmiany. Szkoła ciągle ma ogromną siłę, wierzę w moc nauczyciela i humanistyki. Do nas, polonistów, należy język

ZIELONA GÓRA: Nasza szajba (Maria Magdalena Kozłowska)

Przychodzi mi do głowy takie równanie: jeśli Polska jest silnym i głupim młodym mężczyzną (Masłowska), to Zielona Góra jest żyjącą w nim, jakimś cudem, napaloną starą babą. W najlepszym z możliwych sensów

ŻORY: Coś się dzieje (Maciej Jakubowiak)

W mediach wspomina się o Żorach, kiedy likwidują straż miejską albo wprowadzają bezpłatną komunikację miejską. Ale na mapie kultury to przeważnie biała plama. Jak wygląda życie kulturalne w mieście, w którym – zdawałoby się – nie ma kultury?

Stalingrad w Moskwie (Łukasz Najder)

„Oni grali dla Polski, a ci – dla pieniędzy”, orzeka facet, któremu udaje się dzierżyć w jednej dłoni zapalonego papierosa, komórkę i małpkę lubelskiej wiśniówki (otwartą) – relacja spod zgierskiego telebimu

GÓRZNO: Żywa baza (Michał Danielewicz)

Ja zawsze przeżywam, kiedy dziecko, które wcześniej milczało albo mówiło ogólnikami, wreszcie mówi, co myśli, tak prosto z trzewi. Dbanie o relacje i nauka wchodzenia w rozmowę to moja wielka zdobycz z podróży

Mordka Kucyk, Gerszon Ambaras (Marta Szarejko)

Ze spisywania cmentarzy nie bardzo da się żyć. Ale jestem też genealogiem, jeżdżę z Żydami z całego świata do małych miast i wsi, z których pochodzą ich przodkowie. Na przykład przylatuje ktoś z Florydy i wie tylko, że jego dziadek był z Krasnogrodu

Sztuka

Krakowska produkcja (Stach Szabłowski)

Zamiast zuniwersalizować polskie przeżywanie ojczyzny, na wystawie „Ojczyzna w sztuce” dochodzi do spolszczenia uniwersalnego pojęcia; ojczyzn jest wiele, ale wszystkie są takie same – i w mocakowskiej perspektywie wszystkie przypominają naszą

Teatr

Granicę przesunęła rzeczywistość (Anka Herbut)

Ktoś mi niedawno powiedział, że pewne rzeczy trzeba zaakceptować, żeby pójść dalej. No, nie. Pewnych rzeczy ja jako człowiek nie jestem w stanie zaakceptować. Nic po tamtym Teatrze Polskim nie zostało

Biedni, ale tańczą (Witold Mrozek)

Jak na minimalistyczne projekty Wojtka Ziemilskiego, „Spektakl dla turystów” z Komuny Warszawa jest wyjątkowo teatralny. Jest też bezczelnie i błyskotliwie dowcipny, świeży i przewrotny

Wiersze

wiersze (Dawid Mateusz)

]]>
Thu, 21 Jun 2018 00:00:00 +0200
<![CDATA[Numer 2018/239]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2018/239

Film

Wszystko to, co wyparte (Jakub Majmurek)

Borowczyk mówił: „istnieje potrzeba najprostszych, elementarnych wzruszeń, do której często wstyd nam się przyznać”. Rozumiał, że kino nie może obyć się bez melodramatu, a może nawet i kiczu – o bohaterze dokumentu „Love Express” opowiada jego reżyser

Po szarej tęczy (Darek Arest)

Peerelowskie filmy Antoniego Krauzego tworzą kompletny obraz „gierkowskiej dekady”. Nieubłagana materia wisi nad wszystkim, ale w centrum jest kształtowany przez nią człowiek, jego słabości, pragnienia, ograniczenia

Wychłodzone obrazy (Iwona Kurz)

„Zimna wojna” składa się z obrazów pożyczonych z innych filmów. We współpracy z operatorem Pawlikowski umie nadać im niezwykłą urodę – za urodę sprzedaje niekiedy jednak ich sens

Literatura

Bardzo kiedyś, bardzo teraz (Maciej Woźniak)

U Hanny Janczak: narracje dziejące się tu i teraz, ścigające się z biegiem zdarzeń albo z gonitwą skojarzeń. U Małgorzaty Lebdy: wiersze wysyłane tak, jak wysyła się wehikuł czasu – po soczyście detaliczną opowieść

Ćwiczenie z czytania (Marceli Szpak)

Koronny książę Panterlandii to przebiegły łowca, cętkowany Humbert Humbert w eleganckiej kamizeli, skoncentrowany na oszołomieniu swej ofiary. „Pantera” Evensa tylko przez moment wydaje się komiksem dla dzieci. Ciarki po lekturze długo utrzymują się na skórze

Czy Lana Del Rey czytałaby Lenina? (Bartosz Sadulski)

Jacek Dehnel błyskotliwie, ostro i dowcipnie zabiera głos na temat spraw bieżących. Ale dlaczego mielibyśmy interesować się jego poematem o sercu Chopina?

Polska na skraju niżu (Monika Ochędowska)

O ile Masłowska, Pustkowiak i Szpila szukają tego, co wspólne, poza światem przedstawionym, w bezpiecznej pozycji sytego czytelnika, o tyle Szczerek i Kołodziejczyk próbują tę bańkę dobrego samopoczucia przebić – o ostatnich literackich opowieściach o Polsce

Schizofrenia zabiera mnie do domu (Łukasz Żurek)

Tomem „Utylizacja. Pęta miast” Tomasza Bąka rządzi poetyka zero waste: to, co nie zostało przez autora dostatecznie przerobione, powraca jako składowa lub ośrodek nowego wiersza

Tatuś (Łukasz Najder)

W „Naszym chłopaku” Daniel Magariel pokazuje męskość: toksyczną, dumną, męskość, która czuje się zagrożona, chłopięcość, braterstwo, ojcostwo, męskość nienawidzącą kobiet, męskość jako sztamę ponad każdą inną wartość. Nie ma tu gloryfikacji. Jest demistyfikacja

Media

Podyskutujmy (Maciej Jakubowiak)

Mechanizm jest prosty: najpierw stawia się tezę, a potem dopisuje się do niej argumenty ZA i PRZECIW. Kialo reklamuje się jako pierwsze narzędzie stworzone specjalnie do prowadzenia racjonalnych dyskusji

Zamrażanie żaby (Marzena Falkowska)

„Frostpunk” to gra nie tyle o zarządzaniu miastem, ile o zarządzaniu kryzysem. Chłód wkrada się wszędzie, nie oszczędzając emocji

Muzyka

Życie jak muzyka (Rafał Księżyk)

Gdy rozlała się rzeka wspomnień o Robercie Brylewskim, przypomina się go jako legendę punka, albo też słynnego rockmana. Czy nie bardziej zasadne jest dostrzec w nim ważną, niepowtarzalną postać polskiej kultury?

W próżni (Marcin Bogucki)

Mijający sezon w Teatrze Wielkim – Operze Narodowej upłynął pod znakiem utworów z początku XX wieku. Odtrutką na modernistyczne miazmaty miała być „Carmen” Georgesʼa Bizeta w reżyserii Andrzeja Chyry

Obyczaje

Wizzair, czyli pułapki kolonializmu (Agata Sikora)

Czy „Biedni, ale sexy” Agaty Pyzik naprawdę dekonstruują kolonialną ramę, czy tylko odtwarzają ją w nieco odmienny sposób? Czy nie słychać tu echa starej, dobrze znanej gry?

Hajp na gop (Kaja Puto)

Nie sposób zliczyć wystawy i książki powstałe na fali hajpu na blokowiska, który rozlał się równo po całym bloku wschodnim. Okazało się, że mieszkanie w Zakątku Rucoli czy innych Wyspach Luksusu w ostatecznym rozrachunku nie bije starych bloków na głowę

Para w pustym pokoju (Wojciech Nowicki)

Podczas pierwszej wojny światowej lekarze zaopatrzyli w nowe twarze tysiące poparzonych i przestrzelonych. Nie wszystkie były udane. Nie sądziłem, że materiały dokumentalne z tamtej epoki zachowały się w tak wielkiej obfitości

Sztuka

Młodzi wiedzą lepiej (Stach Szabłowski)

„Komunikacja ze wszystkim, co jest” zapoznaje widza z tym, co w nowym malarstwie jest pozbawione kompleksów i zobowiązań. Naiwne. Prymitywizujące. Niezaangażowane. Wizualnie atrakcyjne. Zabawowe. Jaskrawe i kolorowe. Bardzo malarskie

Moje niekonieczności (Monika Stelmach)

Afazja nie zabrała mi wszystkiego, np. samoświadomości, że jestem artystką. Codziennie robiłam jakiś krok do przodu. Nazwałam to literowaniem luk codzienności. Powoli odzyskuję swój intelektualny dorobek – rozmowa z laureatką nagrody im. Katarzyny Kobro

Raz nazywamy się skłotem, a raz showroomem (Paulina Domagalska)

Ludzie sobie myślą, że przecież byłoby nas stać na to, żeby wyglądać normalnie. Od razu pytają, czemu ubieramy się dziwnie, a nie w ciuchy z H&M-u? Jezu, nie wiem, po prostu nosimy to, co nam się podoba – rozmowa z kolektywem artystyczno-modowym  z Łodzi

Blade sny postproroków (Karol Sienkiewicz)

Kuratorzy Berlin Biennale 10 stawiają sprawę jasno: nie szukamy wielkich idei, ratujemy co się da, może uda się na tym coś zbudować. Efektem jest skromna wystawa, bez tezy i bez wigoru

Teatr

Przyszło samo (Arek Gruszczyński)

Mam teraz w życiu czas, który mnie zadziwia. Rok temu obchodziłem 50-lecie pracy twórczej, a tu nagle albo gram Małego Powstańca u Jędrzeja Piaskowskiego, albo Lecha Kaczyńskiego u Antoniego Krauzego, albo Osowiałą staruszkę u Grzegorza Jarzyny

Strzeżcie się Pameli (Karolina Plinta)

W „Pameli” dostajemy rewers zainteresowań Marty Ziółek, która nie tylko z fascynacją obserwuje nadchodzącą, napędzaną neoliberalizmem katastrofę, ale pyta, co nastąpi po niej. A może nastąpić pełny odlot, oświecenie albo szaleństwo

Czy będą tańczyć w Bytomiu (Witold Mrozek)

Wydział Teatru Tańca w Bytomiu to jedyny taki wydział w Polsce. Sesje baletu i tańca współistnieją obok zajęć z antropologii, reżyserii i choreografii. Studenci i absolwenci podkreślają, że studia przygotowują ich także do roli twórców. Nie godzą się na zamknięcie placówki po ledwie dziesięciu latach istnienia

Wiersze

wiersze (Rafał Rutkowski)

wiersze (Oliwia Betcher)

]]>

Film

Wszystko to, co wyparte (Jakub Majmurek)

Borowczyk mówił: „istnieje potrzeba najprostszych, elementarnych wzruszeń, do której często wstyd nam się przyznać”. Rozumiał, że kino nie może obyć się bez melodramatu, a może nawet i kiczu – o bohaterze dokumentu „Love Express” opowiada jego reżyser

Po szarej tęczy (Darek Arest)

Peerelowskie filmy Antoniego Krauzego tworzą kompletny obraz „gierkowskiej dekady”. Nieubłagana materia wisi nad wszystkim, ale w centrum jest kształtowany przez nią człowiek, jego słabości, pragnienia, ograniczenia

Wychłodzone obrazy (Iwona Kurz)

„Zimna wojna” składa się z obrazów pożyczonych z innych filmów. We współpracy z operatorem Pawlikowski umie nadać im niezwykłą urodę – za urodę sprzedaje niekiedy jednak ich sens

Literatura

Bardzo kiedyś, bardzo teraz (Maciej Woźniak)

U Hanny Janczak: narracje dziejące się tu i teraz, ścigające się z biegiem zdarzeń albo z gonitwą skojarzeń. U Małgorzaty Lebdy: wiersze wysyłane tak, jak wysyła się wehikuł czasu – po soczyście detaliczną opowieść

Ćwiczenie z czytania (Marceli Szpak)

Koronny książę Panterlandii to przebiegły łowca, cętkowany Humbert Humbert w eleganckiej kamizeli, skoncentrowany na oszołomieniu swej ofiary. „Pantera” Evensa tylko przez moment wydaje się komiksem dla dzieci. Ciarki po lekturze długo utrzymują się na skórze

Czy Lana Del Rey czytałaby Lenina? (Bartosz Sadulski)

Jacek Dehnel błyskotliwie, ostro i dowcipnie zabiera głos na temat spraw bieżących. Ale dlaczego mielibyśmy interesować się jego poematem o sercu Chopina?

Polska na skraju niżu (Monika Ochędowska)

O ile Masłowska, Pustkowiak i Szpila szukają tego, co wspólne, poza światem przedstawionym, w bezpiecznej pozycji sytego czytelnika, o tyle Szczerek i Kołodziejczyk próbują tę bańkę dobrego samopoczucia przebić – o ostatnich literackich opowieściach o Polsce

Schizofrenia zabiera mnie do domu (Łukasz Żurek)

Tomem „Utylizacja. Pęta miast” Tomasza Bąka rządzi poetyka zero waste: to, co nie zostało przez autora dostatecznie przerobione, powraca jako składowa lub ośrodek nowego wiersza

Tatuś (Łukasz Najder)

W „Naszym chłopaku” Daniel Magariel pokazuje męskość: toksyczną, dumną, męskość, która czuje się zagrożona, chłopięcość, braterstwo, ojcostwo, męskość nienawidzącą kobiet, męskość jako sztamę ponad każdą inną wartość. Nie ma tu gloryfikacji. Jest demistyfikacja

Media

Podyskutujmy (Maciej Jakubowiak)

Mechanizm jest prosty: najpierw stawia się tezę, a potem dopisuje się do niej argumenty ZA i PRZECIW. Kialo reklamuje się jako pierwsze narzędzie stworzone specjalnie do prowadzenia racjonalnych dyskusji

Zamrażanie żaby (Marzena Falkowska)

„Frostpunk” to gra nie tyle o zarządzaniu miastem, ile o zarządzaniu kryzysem. Chłód wkrada się wszędzie, nie oszczędzając emocji

Muzyka

Życie jak muzyka (Rafał Księżyk)

Gdy rozlała się rzeka wspomnień o Robercie Brylewskim, przypomina się go jako legendę punka, albo też słynnego rockmana. Czy nie bardziej zasadne jest dostrzec w nim ważną, niepowtarzalną postać polskiej kultury?

W próżni (Marcin Bogucki)

Mijający sezon w Teatrze Wielkim – Operze Narodowej upłynął pod znakiem utworów z początku XX wieku. Odtrutką na modernistyczne miazmaty miała być „Carmen” Georgesʼa Bizeta w reżyserii Andrzeja Chyry

Obyczaje

Wizzair, czyli pułapki kolonializmu (Agata Sikora)

Czy „Biedni, ale sexy” Agaty Pyzik naprawdę dekonstruują kolonialną ramę, czy tylko odtwarzają ją w nieco odmienny sposób? Czy nie słychać tu echa starej, dobrze znanej gry?

Hajp na gop (Kaja Puto)

Nie sposób zliczyć wystawy i książki powstałe na fali hajpu na blokowiska, który rozlał się równo po całym bloku wschodnim. Okazało się, że mieszkanie w Zakątku Rucoli czy innych Wyspach Luksusu w ostatecznym rozrachunku nie bije starych bloków na głowę

Para w pustym pokoju (Wojciech Nowicki)

Podczas pierwszej wojny światowej lekarze zaopatrzyli w nowe twarze tysiące poparzonych i przestrzelonych. Nie wszystkie były udane. Nie sądziłem, że materiały dokumentalne z tamtej epoki zachowały się w tak wielkiej obfitości

Sztuka

Młodzi wiedzą lepiej (Stach Szabłowski)

„Komunikacja ze wszystkim, co jest” zapoznaje widza z tym, co w nowym malarstwie jest pozbawione kompleksów i zobowiązań. Naiwne. Prymitywizujące. Niezaangażowane. Wizualnie atrakcyjne. Zabawowe. Jaskrawe i kolorowe. Bardzo malarskie

Moje niekonieczności (Monika Stelmach)

Afazja nie zabrała mi wszystkiego, np. samoświadomości, że jestem artystką. Codziennie robiłam jakiś krok do przodu. Nazwałam to literowaniem luk codzienności. Powoli odzyskuję swój intelektualny dorobek – rozmowa z laureatką nagrody im. Katarzyny Kobro

Raz nazywamy się skłotem, a raz showroomem (Paulina Domagalska)

Ludzie sobie myślą, że przecież byłoby nas stać na to, żeby wyglądać normalnie. Od razu pytają, czemu ubieramy się dziwnie, a nie w ciuchy z H&M-u? Jezu, nie wiem, po prostu nosimy to, co nam się podoba – rozmowa z kolektywem artystyczno-modowym  z Łodzi

Blade sny postproroków (Karol Sienkiewicz)

Kuratorzy Berlin Biennale 10 stawiają sprawę jasno: nie szukamy wielkich idei, ratujemy co się da, może uda się na tym coś zbudować. Efektem jest skromna wystawa, bez tezy i bez wigoru

Teatr

Przyszło samo (Arek Gruszczyński)

Mam teraz w życiu czas, który mnie zadziwia. Rok temu obchodziłem 50-lecie pracy twórczej, a tu nagle albo gram Małego Powstańca u Jędrzeja Piaskowskiego, albo Lecha Kaczyńskiego u Antoniego Krauzego, albo Osowiałą staruszkę u Grzegorza Jarzyny

Strzeżcie się Pameli (Karolina Plinta)

W „Pameli” dostajemy rewers zainteresowań Marty Ziółek, która nie tylko z fascynacją obserwuje nadchodzącą, napędzaną neoliberalizmem katastrofę, ale pyta, co nastąpi po niej. A może nastąpić pełny odlot, oświecenie albo szaleństwo

Czy będą tańczyć w Bytomiu (Witold Mrozek)

Wydział Teatru Tańca w Bytomiu to jedyny taki wydział w Polsce. Sesje baletu i tańca współistnieją obok zajęć z antropologii, reżyserii i choreografii. Studenci i absolwenci podkreślają, że studia przygotowują ich także do roli twórców. Nie godzą się na zamknięcie placówki po ledwie dziesięciu latach istnienia

Wiersze

wiersze (Rafał Rutkowski)

wiersze (Oliwia Betcher)

]]>
Fri, 08 Jun 2018 00:00:00 +0200
<![CDATA[Numer 2018/238]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2018/238

Film

Koniec świata w sześciu aktach (Darek Arest)

Tragedia Waco i batalia toczona przez wyznawców Osho z amerykańskim rządem, transmitowane na żywo w telewizji, zawierały w sobie wszystkie cechy atrakcyjnego miniserialu. Właśnie w tym formacie powracają teraz na telewizyjne ekrany

Synergia (Adam Kruk)

Na Docs Against Gravity zjechali wszyscy: Grace Jones, Walerian Borowczyk, amerykańscy skaterzy, radzieccy naukowcy. Pojawili się ci, którzy szukają Jezusa, i ci, którzy filmują „nic”

Znacie? To posłuchajcie (Michał Walkiewicz)

Chociaż jako mistrzowie przedwczesnej ekscytacji oczekiwaliśmy Złotej Palmy, cieszę się, że „Zimnej wojnie” przypadła nagroda właśnie za reżyserię. To fenomenalnie zainscenizowana i trwająca jedynie 84 minuty miłosna odyseja

Darth Vader jeździ na nartach (Marta Bałaga)

„Gwiezdne wojny” to mój Woodstock – nie potrafię zapomnieć o tym, co czułem, gdy po raz pierwszy obejrzałem te filmy. Miałem wtedy 10 lat i pozostawiły we mnie trwały ślad – mówi słynny fiński fotograf, który w swojej twórczości porusza się po świecie stworzonym przez George'a Lucasa

Poczciwy chłop (Grzegorz Stępniak)

Donald Glover to człowiek instytucja. Nagrywa bestsellerowe płyty, występuje w hollywoodzkich superprodukcjach i realizuje własny serial – nagradzaną i powszechnie chwaloną „Atlantę”

Literatura

Dziedziczone schematy (Katarzyna Trzeciak)

„Ulga” Natalii Fiedorczuk jest literaturą napisaną na ważny temat, ale wciąż zniewoloną koniecznością dookreślenia sensów. Autorka wchodzi tu na krytykowaną, męską pozycję – chce objaśnić świat

Wystarczy kogoś zabić (Monika Ochędowska)

Za cenę ekspresyjnego wyostrzenia obrazu, w którym mieści się tylko to, co chore, szpetne i wynaturzone, „Maszkaron” Patrycji Pustkowiak gubi wiarygodność niezbędną do tego, by czytelnikowi uczciwie przydzwonić

Z wypiekami na twarzy (Krzysztof Umiński)

O książce, która ma moc, by przeorać życiorys, mówią Jennifer Croft, Agnieszka Glińska, Soren Gauger, Olga Wróbel, Natalia Sajewicz

Gorzkie pomarańcze. Literatura kryzysu (Renata Lis)

Literatura kryzysu, przełamując samotność pojedynczych ofiar problemów finansowych, pełni funkcję terapeutyczną, ale niesie też spójną, ogólnonarodową interpretację katastrofy, jaka spotkała Grecję

Miłość od nowa (Aldona Kopkiewicz)

„Życie i przygody Jacka Engle’a” – odnaleziona przed rokiem powieść Walta Whitmana – to historia o dorastaniu sieroty w wielkim mieście. Można w niej znaleźć zapowiedź nowoczesnej filozofii miłości, którą Whitman będzie praktykować w „Źdźbłach trawy”

Media

Memiarz (Piotr Marecki)

Jestem człowiekiem, podobnie leniwym jak większość, który skorzystał z powszechnie dostępnych narzędzi, założył swój fanpage i na nim publikuje memy bardzo podobne do tych produkowanych masowo – zestawienie obrazka z tekstem. Odróżnia mnie jedynie zdecydowanie większy poziom abstrakcyjności

Lusterko, latarka: takie coś (Kamil Szuszkiewicz)

Jaką intencję niesie generowany tekst? Co małe Atari ma nam do powiedzenia na temat swojej twórczości? Dlaczego to głupie pytania?

Kratos moralizator (Marzena Falkowska)

Po uśmierceniu samego Zeusa Kratos opuścił rodzinne strony i zaszył się w lesie na Północy, gdzie założył nową rodzinę. W momencie rozpoczęcia gry ma już około dziesięcioletniego syna Atreusa – nowy „God of War”

Muzyka

Toniemy w mnogości (Piotr Strzemieczny)

Wydałem w Requiem Records około 200 albumów – kaset, winyli, CD-rów, płyt CD. Kiedyś sukcesem było skserowanie czegokolwiek czy posiadanie maszyny do pisania. Dziś problemem jest nadmiar

Zmysłowy komputer (Anna Szudek)

Janelle Monáe – androidka, która została hipiską. Na nowym albumie artystka przeniosła się do bliskiej przyszłości, by walczyć o wolność ciała i ducha z tymi, którzy próbują ją stłamsić. „Dirty Computer” pełen jest politycznych odniesień, muzycznie to zaś wielobarwny, euforyczny pop

Dzieci rewolucji. Muzyka po maju '68 (Rafał Księżyk)

Znane i słuszne jest porzekadło głoszące, że rewolucja pożera swoje dzieci. Ale na gruncie muzyki bywa odwrotnie. Muzykujące dzieciaki potrafią tak pożywić się rewoltą, że pobudza ona ich twórczość. Dowodem pokłosie burzliwego roku 1968

Słychać to, co widać (Adam Suprynowicz)

W środowisku muzyki współczesnej brak jest zainteresowania dla rzeczy tak przyziemnych jak wizualność. To siła tradycji. Tu się nie patrzy, tu się przychodzi słuchać, reszta jest nieistotna. Tymczasem wyrosło nowe pokolenie odbiorców i twórców, które zaczyna patrzeć

Świat z wycinanki (Piotr Szwed)

Feministyczne przesłanie albumu Czarneckiej dla niektórych będzie jego główną zaletą. Jednak na tle współczesnych muzycznych opowieści o kobiecej emancypacji jeszcze bardziej rzuca się w oczy przeciętność tego krążka

Opera na haju (Marta Januszkiewicz)

„Ognisty anioł” Prokofiewa to dzieło przesycone mistycznością, która u Trelińskiego nie ma żadnej racji bytu. W jego inscenizacji nie ma duchowości – są narkotyki, nie ma magii – ale są magiczne sztuczki

Obyczaje

Dostawa z Ahmadabadu (Agnieszka Wójcińska)

Ponad rok temu na ulicach Warszawy pojawili się rowerzyści z charakterystycznymi dużymi kostkami na plecach z biało-zielonym napisem „Uber Eats”. Szybko okazało się, że wielu z nich to Hindusi

RODO, RODO, kum, kum (Michał R. Wiśniewski)

Szanowny użytkowniku, oto kolejna ściana tekstu, której nie przeczytasz, a która wytresuje cię do bezmyślnego klikania we wszystkie wyskakujące okienka, w tym instalatory radzieckich trojanów i północnokoreańskich kopalni bitcoina

Sztuka

Mieszkanie jest wszechświatem (Monika Stelmach)

Środowisko architektów jest nieprawdopodobnie mizoginiczne. Ciągle toczę bezsensowne spory, dlaczego używam pojęcia architektka, skoro nie ma go w słowniku języka polskiego. Otóż istnieje, chociaż nie było używane przez 60 lat – rozmowa o narodzinach zawodu projektanta wnętrz

Lekcja zwodniczej edukacji (Stach Szabłowski)

W ostatnich dekadach świat sztuki zrobił wiele, by się rozszczelnić – otworzyć na ludzi i przekonać ich, że z tą hermetycznością to było tylko nieporozumienie. Wystawa Grupy Budapeszt w Galerii Studio idzie w przeciwnym kierunku

Słodki kac (Karol Sienkiewicz)

Wystawa „Zwierzęta domowe” w Bunkrze Sztuki to świat rozłożony na czynniki pierwsze i sklecony na nowo. Perwersje i kaprysy bezpieczne dla artystów, dla widzów mogą okazać się zakaźne

Teatr

Odzyskać przeżywanie (Karolina Plinta)

Po latach wzajemnej wrogości sztuka znów zaczyna lubić się z teatrem. Polskie muzea i galerie w ostatnich latach skrupulatnie nadrobiły lekcję współczesnej performatyki

Brak metody (Katarzyna Niedurny)

Jest teatr, który oczekuje od ciebie eksperymentowania, wkładania w to siebie, swojej prywatności i pełnego zaangażowania. Ale jest też teatr, który kompletnie tego od ciebie nie wymaga, a jest równie inspirujący

Od Sasa do lasa (Witold Mrozek)

Nie da się zrobić teatru bez zespołu. I są bardzo liczne przykłady na to. Nie chcę ich tu wymieniać. Jak rozpada się zespół, rozpada się teatr

Oświadczenie (Redakcja)

Oświadczenie w sprawie artykułu Karoliny Plinty „Odzyskać przeżywanie”

]]>

Film

Koniec świata w sześciu aktach (Darek Arest)

Tragedia Waco i batalia toczona przez wyznawców Osho z amerykańskim rządem, transmitowane na żywo w telewizji, zawierały w sobie wszystkie cechy atrakcyjnego miniserialu. Właśnie w tym formacie powracają teraz na telewizyjne ekrany

Synergia (Adam Kruk)

Na Docs Against Gravity zjechali wszyscy: Grace Jones, Walerian Borowczyk, amerykańscy skaterzy, radzieccy naukowcy. Pojawili się ci, którzy szukają Jezusa, i ci, którzy filmują „nic”

Znacie? To posłuchajcie (Michał Walkiewicz)

Chociaż jako mistrzowie przedwczesnej ekscytacji oczekiwaliśmy Złotej Palmy, cieszę się, że „Zimnej wojnie” przypadła nagroda właśnie za reżyserię. To fenomenalnie zainscenizowana i trwająca jedynie 84 minuty miłosna odyseja

Darth Vader jeździ na nartach (Marta Bałaga)

„Gwiezdne wojny” to mój Woodstock – nie potrafię zapomnieć o tym, co czułem, gdy po raz pierwszy obejrzałem te filmy. Miałem wtedy 10 lat i pozostawiły we mnie trwały ślad – mówi słynny fiński fotograf, który w swojej twórczości porusza się po świecie stworzonym przez George'a Lucasa

Poczciwy chłop (Grzegorz Stępniak)

Donald Glover to człowiek instytucja. Nagrywa bestsellerowe płyty, występuje w hollywoodzkich superprodukcjach i realizuje własny serial – nagradzaną i powszechnie chwaloną „Atlantę”

Literatura

Dziedziczone schematy (Katarzyna Trzeciak)

„Ulga” Natalii Fiedorczuk jest literaturą napisaną na ważny temat, ale wciąż zniewoloną koniecznością dookreślenia sensów. Autorka wchodzi tu na krytykowaną, męską pozycję – chce objaśnić świat

Wystarczy kogoś zabić (Monika Ochędowska)

Za cenę ekspresyjnego wyostrzenia obrazu, w którym mieści się tylko to, co chore, szpetne i wynaturzone, „Maszkaron” Patrycji Pustkowiak gubi wiarygodność niezbędną do tego, by czytelnikowi uczciwie przydzwonić

Z wypiekami na twarzy (Krzysztof Umiński)

O książce, która ma moc, by przeorać życiorys, mówią Jennifer Croft, Agnieszka Glińska, Soren Gauger, Olga Wróbel, Natalia Sajewicz

Gorzkie pomarańcze. Literatura kryzysu (Renata Lis)

Literatura kryzysu, przełamując samotność pojedynczych ofiar problemów finansowych, pełni funkcję terapeutyczną, ale niesie też spójną, ogólnonarodową interpretację katastrofy, jaka spotkała Grecję

Miłość od nowa (Aldona Kopkiewicz)

„Życie i przygody Jacka Engle’a” – odnaleziona przed rokiem powieść Walta Whitmana – to historia o dorastaniu sieroty w wielkim mieście. Można w niej znaleźć zapowiedź nowoczesnej filozofii miłości, którą Whitman będzie praktykować w „Źdźbłach trawy”

Media

Memiarz (Piotr Marecki)

Jestem człowiekiem, podobnie leniwym jak większość, który skorzystał z powszechnie dostępnych narzędzi, założył swój fanpage i na nim publikuje memy bardzo podobne do tych produkowanych masowo – zestawienie obrazka z tekstem. Odróżnia mnie jedynie zdecydowanie większy poziom abstrakcyjności

Lusterko, latarka: takie coś (Kamil Szuszkiewicz)

Jaką intencję niesie generowany tekst? Co małe Atari ma nam do powiedzenia na temat swojej twórczości? Dlaczego to głupie pytania?

Kratos moralizator (Marzena Falkowska)

Po uśmierceniu samego Zeusa Kratos opuścił rodzinne strony i zaszył się w lesie na Północy, gdzie założył nową rodzinę. W momencie rozpoczęcia gry ma już około dziesięcioletniego syna Atreusa – nowy „God of War”

Muzyka

Toniemy w mnogości (Piotr Strzemieczny)

Wydałem w Requiem Records około 200 albumów – kaset, winyli, CD-rów, płyt CD. Kiedyś sukcesem było skserowanie czegokolwiek czy posiadanie maszyny do pisania. Dziś problemem jest nadmiar

Zmysłowy komputer (Anna Szudek)

Janelle Monáe – androidka, która została hipiską. Na nowym albumie artystka przeniosła się do bliskiej przyszłości, by walczyć o wolność ciała i ducha z tymi, którzy próbują ją stłamsić. „Dirty Computer” pełen jest politycznych odniesień, muzycznie to zaś wielobarwny, euforyczny pop

Dzieci rewolucji. Muzyka po maju '68 (Rafał Księżyk)

Znane i słuszne jest porzekadło głoszące, że rewolucja pożera swoje dzieci. Ale na gruncie muzyki bywa odwrotnie. Muzykujące dzieciaki potrafią tak pożywić się rewoltą, że pobudza ona ich twórczość. Dowodem pokłosie burzliwego roku 1968

Słychać to, co widać (Adam Suprynowicz)

W środowisku muzyki współczesnej brak jest zainteresowania dla rzeczy tak przyziemnych jak wizualność. To siła tradycji. Tu się nie patrzy, tu się przychodzi słuchać, reszta jest nieistotna. Tymczasem wyrosło nowe pokolenie odbiorców i twórców, które zaczyna patrzeć

Świat z wycinanki (Piotr Szwed)

Feministyczne przesłanie albumu Czarneckiej dla niektórych będzie jego główną zaletą. Jednak na tle współczesnych muzycznych opowieści o kobiecej emancypacji jeszcze bardziej rzuca się w oczy przeciętność tego krążka

Opera na haju (Marta Januszkiewicz)

„Ognisty anioł” Prokofiewa to dzieło przesycone mistycznością, która u Trelińskiego nie ma żadnej racji bytu. W jego inscenizacji nie ma duchowości – są narkotyki, nie ma magii – ale są magiczne sztuczki

Obyczaje

Dostawa z Ahmadabadu (Agnieszka Wójcińska)

Ponad rok temu na ulicach Warszawy pojawili się rowerzyści z charakterystycznymi dużymi kostkami na plecach z biało-zielonym napisem „Uber Eats”. Szybko okazało się, że wielu z nich to Hindusi

RODO, RODO, kum, kum (Michał R. Wiśniewski)

Szanowny użytkowniku, oto kolejna ściana tekstu, której nie przeczytasz, a która wytresuje cię do bezmyślnego klikania we wszystkie wyskakujące okienka, w tym instalatory radzieckich trojanów i północnokoreańskich kopalni bitcoina

Sztuka

Mieszkanie jest wszechświatem (Monika Stelmach)

Środowisko architektów jest nieprawdopodobnie mizoginiczne. Ciągle toczę bezsensowne spory, dlaczego używam pojęcia architektka, skoro nie ma go w słowniku języka polskiego. Otóż istnieje, chociaż nie było używane przez 60 lat – rozmowa o narodzinach zawodu projektanta wnętrz

Lekcja zwodniczej edukacji (Stach Szabłowski)

W ostatnich dekadach świat sztuki zrobił wiele, by się rozszczelnić – otworzyć na ludzi i przekonać ich, że z tą hermetycznością to było tylko nieporozumienie. Wystawa Grupy Budapeszt w Galerii Studio idzie w przeciwnym kierunku

Słodki kac (Karol Sienkiewicz)

Wystawa „Zwierzęta domowe” w Bunkrze Sztuki to świat rozłożony na czynniki pierwsze i sklecony na nowo. Perwersje i kaprysy bezpieczne dla artystów, dla widzów mogą okazać się zakaźne

Teatr

Odzyskać przeżywanie (Karolina Plinta)

Po latach wzajemnej wrogości sztuka znów zaczyna lubić się z teatrem. Polskie muzea i galerie w ostatnich latach skrupulatnie nadrobiły lekcję współczesnej performatyki

Brak metody (Katarzyna Niedurny)

Jest teatr, który oczekuje od ciebie eksperymentowania, wkładania w to siebie, swojej prywatności i pełnego zaangażowania. Ale jest też teatr, który kompletnie tego od ciebie nie wymaga, a jest równie inspirujący

Od Sasa do lasa (Witold Mrozek)

Nie da się zrobić teatru bez zespołu. I są bardzo liczne przykłady na to. Nie chcę ich tu wymieniać. Jak rozpada się zespół, rozpada się teatr

Oświadczenie (Redakcja)

Oświadczenie w sprawie artykułu Karoliny Plinty „Odzyskać przeżywanie”

]]>
Thu, 24 May 2018 00:00:00 +0200
<![CDATA[Numer 2018/237]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2018/237

Film

Herosi na minuty (Darek Arest)

„Avengersi” nie zawracają sobie głowy udawaniem opowieści niezależnej od gigantycznego biznesplanu. Film zaczyna się od środka, kończy w połowie i naszpikowany jest odwołaniami do innych marvelowskich produkcji

Walka o ciało (Marta Bałaga)

Do Act Up należało wtedy tylu różnych ludzi; nie wywodziliśmy się z tych samych miejsc i rzadko się ze sobą zgadzaliśmy. Ale gdy wreszcie zebraliśmy się razem, poczuliśmy siłę – mówi reżyser nagrodzonego w Cannes filmu „120 uderzeń serca”, opowiadającego o organizacji walczącej o prawa osób chorych na AIDS

Gadanie, bzykanie (Adam Kruk)

Bohaterowie „120 uderzeń serca” gadają cały czas – ktoś powie: jak we francuskim filmie. Pośród tej nieustannej paplaniny są jednak momenty prawdziwie wielkiego kina – szczególnie wtedy, gdy na pierwszy plan wychodzą obrazy

Literatura

Nakręca się mrok (Zofia Król)

Amerykańscy naukowcy pewnie już prześledzili, jaki proces neurologiczny zachodzi w pisarzu, kiedy odbija sobą mroczne połacie rzeczywistości. Na pewno to go nie pozostawia czystym i niewinnym

Usiąść i szlifować (Krzysztof Umiński)

Przedstawiono mi „Siódmą funkcję języka” Bineta jako kryminał. No to ja na to jak na lato. Marzyłem, żeby po „Martwych duszach” przetłumaczyć jakąś normalną powieść. Trafiłem z deszczu pod rynnę

Szkoło, płoń (Tomasz Pstrągowski)

Bohaterowie „Na koniec wszystko spłonie” nie tylko nie widzą drogi ucieczki z pułapki, ale i rzeczywiście jej nie mają. Nowy komiks Edyty Bystroń

Lustro akustyczne (Łukasz Żurek)

Bezsilność Zadury wobec klisz językowych sprawia, że poezji z tomu „Po szkodzie” bliżej do publicystycznych felietonów czy memów z „Soku z buraka”. To na te fale współczesnej komunikacji nastawia się Zadura – i w nich się roztapia

Mordercze tempo (Jakub Socha)

Biografia wspaniałego czeskiego pisarza, Oty Pavla, to historia choroby, która zaatakowała jego głowę, gdy miał zaledwie 34 lata. Zabrała mu  jedno życie, ale ofiarowała drugie

Media

Dzieła powinny podróżować w czasie (Martyna Turska)

Nie potrzebujesz specjalnej folii, powierzchni, opakunku, specyfików przeciw insektom, znaczków, stempli, poziomu wilgotności. Ale cyfrowa twórczość też potrzebuje opieki

Neomateria i retroproblemy (Marek Krajewski)

Digitalny świat, choć ma miliardy użytkowników, jest zawsze zamieszkiwany tylko przez jedną osobę

ODBIORNIK (16): Wrixling, fotoszop, plankton (Anna Desponds / Agnieszka Słodownik)

W najnowszym odcinku naszego podkastu rozmawiamy o onlajnowym performansie Michaela Portnoya, twórczości Constanta Dullaarta i międzynarodowej scenie podkastowej

Bardzo kiepska orkiestra dęta (Michał R. Wiśniewski)

Przesłuchując zasoby specjalnych efektów dźwiękowych udostępnionych przez BBC, czuję się jak archeolog z obcej planety badający pozostałości ludzkiej cywilizacji

Cyfrowi cenzorzy i roboty (Piotr Szostak)

Nie oglądasz na Facebooku pornografii dziecięcej, egzekucji przeprowadzanych przez ISIS i streamowanych samobójstw, bo ktoś na Filipinach zobaczył je za ciebie i usunął. Filtrem mediów społecznościowych są póki co żywi ludzie

Muzyka

Jak nie utonąć w retromanii (Rafał Księżyk)

 Podróż Reynoldsa poprzez historię muzyki pop, fascynująca w szczególe, w szerszym planie okazuje się męcząca

Grube metafory (Marcin Bogucki)

Tegoroczną Eurowizję wygrał gość z widowni, który w czasie występu duetu Madame Monsieur machał przed kamerą czekoladkami Merci – wspaniała emanacja ducha konkursu. Różnorodna, nieprzewidywalna i marynistyczna. Taka była w tym roku Eurowizja

Obyczaje

Może myślą, że Bella istnieje naprawdę i jest kobietą (Paulina Domagalska)

Nie wiem, co mogę powiedzieć o Belli. Nie ma za tym smutnej historii, nie miałem ciężkiego dzieciństwa, nic mi się złego nie przytrafiło. Po prostu mam coś z głową i wymyślam rzeczy zupełnie bez sensu. Bo przecież Bella nie ma sensu. I to jest spoko

Czarna suknia (Beata Chomątowska)

Felicja, córka Salomei z Goscinnych i Edwarda (Efraima) Zwayera, przychodzi na świat w Dzień Dziecka. Dziś chciałoby się odczytywać to jako znak, ale ona sama z pewnością nie mogła dostrzec w dacie swoich urodzin zapowiedzi przyszłego zaangażowania

Sztuka

Macewy świecą na tęczowo (Karol Sienkiewicz)

Co powstanie z połączenia „Pokłosia” Pasikowskiego i „Tęczy” Wójcik? W Sierpcu Daniel Rycharski ustawił macewy, które za dnia otacza tęcza z kwiatów, a nocą – tęczowe światła

Wyspa nadziei (Monika Stelmach)

Nie przekonywałem mieszkańców Kurówka jakoś specjalnie. Nie zakładałem, że nie zrozumieją sztuki. Jestem stąd, robię sztukę dla nich, o nich i wspólnie z nimi

Teatr

Nie ma czego się bać (Piotr Morawski)

„Strach” Małgorzaty Wdowik to nie jest po prostu opowieść o strachu. To próba ewokowania pewnego doświadczenia. Uruchomienie obrazów i dźwięków, które mają być testem na to, czego się boimy

Trikolorowe kundle (Katarzyna Tórz)

Belgijskie szaleństwo wyrasta z tradycji surrealizmu. Nie gloryfikuje romantycznego mitu o poświęceniu, uznaje, że skuteczną strategią przetrwania może być wzięcie rzeczywistości w nawias. O tym są również „Belgian Rules” Jana Fabra

Dobro czyni (Piotr Gruszczyński)

Nie mam zamiaru udawać nawet, że pojąłem cały zamiar siedmiogodzinnego spektaklu. Oglądanie „Fausta” Castorfa błądzi pomiędzy rozbuchaną inscenizacją i rozszyfrowywaniem znaczeń

Glamour postteatru (Witold Mrozek)

Czy „Inne tańce” to manifest sformułowany dla grupy artystów przez parę kuratorów? A może raczej – starannie dopracowany i naładowany treścią galeryjny klip promocyjny?

Wiersze

wiersz (Ilona Witkowska)

]]>

Film

Herosi na minuty (Darek Arest)

„Avengersi” nie zawracają sobie głowy udawaniem opowieści niezależnej od gigantycznego biznesplanu. Film zaczyna się od środka, kończy w połowie i naszpikowany jest odwołaniami do innych marvelowskich produkcji

Walka o ciało (Marta Bałaga)

Do Act Up należało wtedy tylu różnych ludzi; nie wywodziliśmy się z tych samych miejsc i rzadko się ze sobą zgadzaliśmy. Ale gdy wreszcie zebraliśmy się razem, poczuliśmy siłę – mówi reżyser nagrodzonego w Cannes filmu „120 uderzeń serca”, opowiadającego o organizacji walczącej o prawa osób chorych na AIDS

Gadanie, bzykanie (Adam Kruk)

Bohaterowie „120 uderzeń serca” gadają cały czas – ktoś powie: jak we francuskim filmie. Pośród tej nieustannej paplaniny są jednak momenty prawdziwie wielkiego kina – szczególnie wtedy, gdy na pierwszy plan wychodzą obrazy

Literatura

Nakręca się mrok (Zofia Król)

Amerykańscy naukowcy pewnie już prześledzili, jaki proces neurologiczny zachodzi w pisarzu, kiedy odbija sobą mroczne połacie rzeczywistości. Na pewno to go nie pozostawia czystym i niewinnym

Usiąść i szlifować (Krzysztof Umiński)

Przedstawiono mi „Siódmą funkcję języka” Bineta jako kryminał. No to ja na to jak na lato. Marzyłem, żeby po „Martwych duszach” przetłumaczyć jakąś normalną powieść. Trafiłem z deszczu pod rynnę

Szkoło, płoń (Tomasz Pstrągowski)

Bohaterowie „Na koniec wszystko spłonie” nie tylko nie widzą drogi ucieczki z pułapki, ale i rzeczywiście jej nie mają. Nowy komiks Edyty Bystroń

Lustro akustyczne (Łukasz Żurek)

Bezsilność Zadury wobec klisz językowych sprawia, że poezji z tomu „Po szkodzie” bliżej do publicystycznych felietonów czy memów z „Soku z buraka”. To na te fale współczesnej komunikacji nastawia się Zadura – i w nich się roztapia

Mordercze tempo (Jakub Socha)

Biografia wspaniałego czeskiego pisarza, Oty Pavla, to historia choroby, która zaatakowała jego głowę, gdy miał zaledwie 34 lata. Zabrała mu  jedno życie, ale ofiarowała drugie

Media

Dzieła powinny podróżować w czasie (Martyna Turska)

Nie potrzebujesz specjalnej folii, powierzchni, opakunku, specyfików przeciw insektom, znaczków, stempli, poziomu wilgotności. Ale cyfrowa twórczość też potrzebuje opieki

Neomateria i retroproblemy (Marek Krajewski)

Digitalny świat, choć ma miliardy użytkowników, jest zawsze zamieszkiwany tylko przez jedną osobę

ODBIORNIK (16): Wrixling, fotoszop, plankton (Anna Desponds / Agnieszka Słodownik)

W najnowszym odcinku naszego podkastu rozmawiamy o onlajnowym performansie Michaela Portnoya, twórczości Constanta Dullaarta i międzynarodowej scenie podkastowej

Bardzo kiepska orkiestra dęta (Michał R. Wiśniewski)

Przesłuchując zasoby specjalnych efektów dźwiękowych udostępnionych przez BBC, czuję się jak archeolog z obcej planety badający pozostałości ludzkiej cywilizacji

Cyfrowi cenzorzy i roboty (Piotr Szostak)

Nie oglądasz na Facebooku pornografii dziecięcej, egzekucji przeprowadzanych przez ISIS i streamowanych samobójstw, bo ktoś na Filipinach zobaczył je za ciebie i usunął. Filtrem mediów społecznościowych są póki co żywi ludzie

Muzyka

Jak nie utonąć w retromanii (Rafał Księżyk)

 Podróż Reynoldsa poprzez historię muzyki pop, fascynująca w szczególe, w szerszym planie okazuje się męcząca

Grube metafory (Marcin Bogucki)

Tegoroczną Eurowizję wygrał gość z widowni, który w czasie występu duetu Madame Monsieur machał przed kamerą czekoladkami Merci – wspaniała emanacja ducha konkursu. Różnorodna, nieprzewidywalna i marynistyczna. Taka była w tym roku Eurowizja

Obyczaje

Może myślą, że Bella istnieje naprawdę i jest kobietą (Paulina Domagalska)

Nie wiem, co mogę powiedzieć o Belli. Nie ma za tym smutnej historii, nie miałem ciężkiego dzieciństwa, nic mi się złego nie przytrafiło. Po prostu mam coś z głową i wymyślam rzeczy zupełnie bez sensu. Bo przecież Bella nie ma sensu. I to jest spoko

Czarna suknia (Beata Chomątowska)

Felicja, córka Salomei z Goscinnych i Edwarda (Efraima) Zwayera, przychodzi na świat w Dzień Dziecka. Dziś chciałoby się odczytywać to jako znak, ale ona sama z pewnością nie mogła dostrzec w dacie swoich urodzin zapowiedzi przyszłego zaangażowania

Sztuka

Macewy świecą na tęczowo (Karol Sienkiewicz)

Co powstanie z połączenia „Pokłosia” Pasikowskiego i „Tęczy” Wójcik? W Sierpcu Daniel Rycharski ustawił macewy, które za dnia otacza tęcza z kwiatów, a nocą – tęczowe światła

Wyspa nadziei (Monika Stelmach)

Nie przekonywałem mieszkańców Kurówka jakoś specjalnie. Nie zakładałem, że nie zrozumieją sztuki. Jestem stąd, robię sztukę dla nich, o nich i wspólnie z nimi

Teatr

Nie ma czego się bać (Piotr Morawski)

„Strach” Małgorzaty Wdowik to nie jest po prostu opowieść o strachu. To próba ewokowania pewnego doświadczenia. Uruchomienie obrazów i dźwięków, które mają być testem na to, czego się boimy

Trikolorowe kundle (Katarzyna Tórz)

Belgijskie szaleństwo wyrasta z tradycji surrealizmu. Nie gloryfikuje romantycznego mitu o poświęceniu, uznaje, że skuteczną strategią przetrwania może być wzięcie rzeczywistości w nawias. O tym są również „Belgian Rules” Jana Fabra

Dobro czyni (Piotr Gruszczyński)

Nie mam zamiaru udawać nawet, że pojąłem cały zamiar siedmiogodzinnego spektaklu. Oglądanie „Fausta” Castorfa błądzi pomiędzy rozbuchaną inscenizacją i rozszyfrowywaniem znaczeń

Glamour postteatru (Witold Mrozek)

Czy „Inne tańce” to manifest sformułowany dla grupy artystów przez parę kuratorów? A może raczej – starannie dopracowany i naładowany treścią galeryjny klip promocyjny?

Wiersze

wiersz (Ilona Witkowska)

]]>
Fri, 11 May 2018 00:00:00 +0200
<![CDATA[Numer 2018/236]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2018/236

Film

Antyhaiku (Bartosz Żurawiecki)

„Wyspę psów” można uznać za starcie między  japońskimi i amerykańskimi wartościami. Zwycięzca jest oczywisty od samego początku – wiadomo wszak, skąd pochodzą twórcy, a przede wszystkim, kto dał pieniądze na produkcję

Literatura

Ten świecący punkt to ja (Marceli Szpak)

„Pan Żarówka” Wojciecha Wawszczyka to rozpisana na ponad 600 stron opowieść o dorastaniu i wczesnej dorosłości w sytuacji, gdy nad życiem dziecka dominuje choroba rodziców

Kołatka i pudełko (Aldona Kopkiewicz)

Herbert miał w sobie tę żarliwie patriotyczną, po polsku straceńczą iskrę. Lekcję pogardy, z jaką państwo komunistyczne potraktowało swoich obywateli, będzie odczuwał boleśnie do końca

Opowieści zwyczajne (Maciej Jakubowiak)

„Opowiadania bizarne” Olgi Tokarczuk wcale bizarne nie są, wprost przeciwnie, są całkiem oswojone. Niesamowity sztafaż przesłania w nich to, co najbardziej swojskie: zwykłą samotność

Ziarno minimalizmu kiełkuje (Rafał Wawrzyńczyk)

Gramy chyba na nowych zasadach. Pojawia się nasycona konkretem poezja, zainteresowana współczesnością i jej żywotnymi napięciami, możliwa do odebrania przez publiczność spoza wąskiego, środowiskowego kręgu – o tomach poetyckich Natalii Malek i Ilony Witkowskiej

Media

Świat wyszedł z formy (Michał R. Wiśniewski)

„Kanye to chwilowo nasz najlepszy marksista”, napisał na Facebooku magazyn „Jacobin”. Kanye West, artysta o ego porównywalnym z sumą ego kilkunastu wikipedystów, wrócił do mediów społecznościowych i ma nam coś do powiedzenia

Muzyka

Synowski spleen (Piotr Szwed)

Bohater nagrań Synów nie leci w kosmos, nie przeżywa ekscytujących przygód, patrzy w lewo, patrzy w prawo, zakłada kaptur, zapala papierosa. Aż się chce wyjść z kina! Statyczność Synowskich historii sprawia jednak, że przykuwają uwagę i naprawdę niepokoją

Jazz Czarnego Atlantyku (Rafał Księżyk)

Muzyka Sons of Kemet osadza jazz w  żywej, tętniącej przestrzeni pomiędzy Afryką, Wyspami Karaibskimi, obu Amerykami i Wielką Brytanią. Na „Your Queen Is a Reptile” zmurszałej chwale imperialnej monarchii przeciwstawiona jest sieć powiązań biegnących ponad czasem i przestrzenią

Obyczaje

Przypadek, nie chęć szczera (Kamil Fejfer)

Nasze osiągnięcia są w dużej mierze wynikiem zbiegów okoliczności. Na miejsce w strukturze społecznej oddziałuje to, w którym miesiącu się urodziliśmy czy jak łatwe do wymówienia mamy nazwisko – nam samym pozostaje niewiele mocy sprawczej

Sztuka

Powstanki w pełnym makijażu (Karol Sienkiewicz)

Znany wcześniej z performerskiego duetu Polen Performance Mikołaj Sobczak powraca jako malarz i piewca kultury drag. Jego najnowszą  wystawę można uznać za malarski debiut z prawdziwego zdarzenia

Teatr

Wizjoner i księgowy (Dorota Buchwald)

Event jest wystrzałem, który generuje duże echo, a stale działający teatr to raczej maszyna, która buczy cichutko, ale konsekwentnie, latami, i pracując w regionie, coś oryginalnego wytwarza. Tylko nie ma dobrego lobbingu! – ekonomista przekonuje, że teatr publiczny się opłaca

Niezwykła historia Michała Weicherta (Henryk Grynberg)

Eksperymenty Michała Weicherta, które przed wojną miały „spory rezonans w polskim środowisku teatralnym”, były kontynuowane w polskim teatrze po odrzuceniu socrealizmu, zwłaszcza przez Kantora i Grotowskiego

Nie mam czasu na te swoje lęki (Witold Mrozek)

Spotkał mnie gdzieś na korytarzu w hotelu Krzysztof Mieszkowski, zapytał, jakie mam plany, i ja mu odpowiedziałem: „Wypić piwo”. Zamiast wstać, powiedzieć: „Dzień dobry, szukam pracy”, to powiedziałem „Wypić piwo”. No i sobie poszedł

Wiersze

wiersze (Kamila Janiak)

]]>

Film

Antyhaiku (Bartosz Żurawiecki)

„Wyspę psów” można uznać za starcie między  japońskimi i amerykańskimi wartościami. Zwycięzca jest oczywisty od samego początku – wiadomo wszak, skąd pochodzą twórcy, a przede wszystkim, kto dał pieniądze na produkcję

Literatura

Ten świecący punkt to ja (Marceli Szpak)

„Pan Żarówka” Wojciecha Wawszczyka to rozpisana na ponad 600 stron opowieść o dorastaniu i wczesnej dorosłości w sytuacji, gdy nad życiem dziecka dominuje choroba rodziców

Kołatka i pudełko (Aldona Kopkiewicz)

Herbert miał w sobie tę żarliwie patriotyczną, po polsku straceńczą iskrę. Lekcję pogardy, z jaką państwo komunistyczne potraktowało swoich obywateli, będzie odczuwał boleśnie do końca

Opowieści zwyczajne (Maciej Jakubowiak)

„Opowiadania bizarne” Olgi Tokarczuk wcale bizarne nie są, wprost przeciwnie, są całkiem oswojone. Niesamowity sztafaż przesłania w nich to, co najbardziej swojskie: zwykłą samotność

Ziarno minimalizmu kiełkuje (Rafał Wawrzyńczyk)

Gramy chyba na nowych zasadach. Pojawia się nasycona konkretem poezja, zainteresowana współczesnością i jej żywotnymi napięciami, możliwa do odebrania przez publiczność spoza wąskiego, środowiskowego kręgu – o tomach poetyckich Natalii Malek i Ilony Witkowskiej

Media

Świat wyszedł z formy (Michał R. Wiśniewski)

„Kanye to chwilowo nasz najlepszy marksista”, napisał na Facebooku magazyn „Jacobin”. Kanye West, artysta o ego porównywalnym z sumą ego kilkunastu wikipedystów, wrócił do mediów społecznościowych i ma nam coś do powiedzenia

Muzyka

Synowski spleen (Piotr Szwed)

Bohater nagrań Synów nie leci w kosmos, nie przeżywa ekscytujących przygód, patrzy w lewo, patrzy w prawo, zakłada kaptur, zapala papierosa. Aż się chce wyjść z kina! Statyczność Synowskich historii sprawia jednak, że przykuwają uwagę i naprawdę niepokoją

Jazz Czarnego Atlantyku (Rafał Księżyk)

Muzyka Sons of Kemet osadza jazz w  żywej, tętniącej przestrzeni pomiędzy Afryką, Wyspami Karaibskimi, obu Amerykami i Wielką Brytanią. Na „Your Queen Is a Reptile” zmurszałej chwale imperialnej monarchii przeciwstawiona jest sieć powiązań biegnących ponad czasem i przestrzenią

Obyczaje

Przypadek, nie chęć szczera (Kamil Fejfer)

Nasze osiągnięcia są w dużej mierze wynikiem zbiegów okoliczności. Na miejsce w strukturze społecznej oddziałuje to, w którym miesiącu się urodziliśmy czy jak łatwe do wymówienia mamy nazwisko – nam samym pozostaje niewiele mocy sprawczej

Sztuka

Powstanki w pełnym makijażu (Karol Sienkiewicz)

Znany wcześniej z performerskiego duetu Polen Performance Mikołaj Sobczak powraca jako malarz i piewca kultury drag. Jego najnowszą  wystawę można uznać za malarski debiut z prawdziwego zdarzenia

Teatr

Wizjoner i księgowy (Dorota Buchwald)

Event jest wystrzałem, który generuje duże echo, a stale działający teatr to raczej maszyna, która buczy cichutko, ale konsekwentnie, latami, i pracując w regionie, coś oryginalnego wytwarza. Tylko nie ma dobrego lobbingu! – ekonomista przekonuje, że teatr publiczny się opłaca

Niezwykła historia Michała Weicherta (Henryk Grynberg)

Eksperymenty Michała Weicherta, które przed wojną miały „spory rezonans w polskim środowisku teatralnym”, były kontynuowane w polskim teatrze po odrzuceniu socrealizmu, zwłaszcza przez Kantora i Grotowskiego

Nie mam czasu na te swoje lęki (Witold Mrozek)

Spotkał mnie gdzieś na korytarzu w hotelu Krzysztof Mieszkowski, zapytał, jakie mam plany, i ja mu odpowiedziałem: „Wypić piwo”. Zamiast wstać, powiedzieć: „Dzień dobry, szukam pracy”, to powiedziałem „Wypić piwo”. No i sobie poszedł

Wiersze

wiersze (Kamila Janiak)

]]>
Fri, 27 Apr 2018 00:00:00 +0200
<![CDATA[Numer 2018/235]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2018/235

Film

Bez przesady (Marta Bałaga)

Mówi się, że aż 60 procent wszystkich niemych filmów należy uznać za bezpowrotnie stracone. To niezwykle frustrujące. Wciąż też trudno nakłonić ludzi do ich oglądania – mówi dyrektor Pordenone Silent Film Festival

Brutalne lekcje WOS-u (Agata Sikora)

Seriale „Trzynaście powodów” oraz „The End of The F***ing World” skłaniają do postawienia pytania: skoro wprowadzone przez dorosłych systemowe rozwiązania czynią z młodych ofiary przemocy, dlaczego ci drudzy mają podporządkować się tym pierwszym?

Kopciuszek z czerwonym pazurem (Katarzyna Wajda)

Pola Negri była pierwszą gwiazdą europejskiego kina importowaną do Hollywood. I pierwszą, choć nie jedyną, której potencjału Hollywood nie potrafił wykorzystać

Biedna głowa (Jakub Socha)

W „Nigdy cię tu nie było” Lynne Ramsay świat obserwujemy jakby prosto z głowy głównego bohatera, która nie może powstrzymać się przed produkcją majaków i retrospekcji

Literatura

Alienacja, destylacja (Maciej Jakubowiak)

Świetnie, zdawałoby się: modne tematy, chwytliwe tytuły, godna pozazdroszczenia pracowitość. Gdzie więc tkwi problem? Kuba Wojtaszczyk nie umie pisać. I to nie umie, by tak rzec, piętrowo

Jednorożec (Andrzej Franaszek)

Nocą 23 maja 1958 roku Herbert nie dowierza, że oto wyjeżdża z Polski, za kilkanaście godzin znajdzie się na Zachodzie, którego do niedawna całkowicie zakazany smak budził emocje, jakie dziś z trudem możemy sobie wyobrazić – fragment biografii, która ukazuje się w Wydawnictwie Znak

Rozkosz i inne czynności śledcze (Janusz Margański)

W powieści Gaddy śledztwo przeradza się w swoistą penetrację. Rozum, reagując na skandal zbrodni, szuka motywów i kojarzy w czytelny układ najmniejsze drobiny rzeczywistości

Dekameron po golonce (Monika Ochędowska)

„Sonnenberg” Vargi to obfity, budapeszteński posiłek. Pörkölt z narodowych flaków ugotowany wedle sprawdzonego w węgierskiej trylogii przepisu. Podany w nowej powieściowej formie, wciąż ciepły i nawet smaczny, ale odgrzewany

Pan Samochodzik i porno (Ewa Stusińska)

Pornograficzna trylogia Zbigniewa Nienackiego, autora cyklu powieści o Panu Samochodziku, okazuje się pulpowym wglądem w mentalność mizogina. Przy grafomanii Nienackiego nie trzeba szukać ukrytych znaczeń. Autor obnaża się sam

Media

Amerykańska strzelanka (Łukasz Muniowski)

„Far Cry 5” miała być grą przełomową, odważnie komentującą obecną sytuację społeczno-polityczną w Stanach Zjednoczonych. Nic z tego

Fejk głosy czają się za winklem (Agnieszka Słodownik)

Pamiętacie fejkowe wideo Baracka Obamy, wygenerowane przez naukowców z Laboratorium Uniwersytetu Waszyngtońskiego? Dziś powiedzmy sobie o fejkowym głosie

Muzyka

Czasy pędzą (Bartosz Nowicki)

Jakub Lemiszewski próbuje poprzez abstrakcyjne dźwięki powiedzieć coś o otaczającej rzeczywistości, o przeładowaniu informacyjnym. Na szczęście tę diagnozę udaje mu się wyrazić z polotem i bez konceptualnego zadęcia

Polska Islandia (Michał Wieczorek)

Nanook of the North to kolejny w ostatnich latach projekt polskich artystów zainspirowany północą globu, w szczególności Islandią. Skojarzenia z pochodzącymi z wyspy twórcami nurtu modern classical są nieodparte

Korporacje i startupy (Adam Suprynowicz)

„Nowe pokolenie kompozytorów nie próbuje nobilitować komputera. To starsze roczniki wciąż piszą utwory «na orkiestrę i komputer». Dla orędowników postinternetu nowe media stanowią jedność audiowizualną” – rozmowa z dyrektorem artystycznym festiwalu Musica Polonica Nova

Chrzęst owadów (Dominika Klimek)

Field recording staje się popularny między innymi pod wpływem filozofii Wschodu i „bycia tu i teraz”. Nagrania terenowe odsyłają do złotych czasów, kiedy ze zwierzętami, rzeczami, zjawiskami pogodowymi żyliśmy bardzo blisko, intymnie

Obyczaje

Zbrodnie bez powodu (Michel Foucault)

W przypadku kobiety z Sélestat – wiecie, tej, co ugotowała udko swej córki z kapustą – ważnym punktem dyskusji było pytanie: „Czy w tych czasach panował głód? Czy oskarżona była biedna czy nie, głodowała czy nie?”

Sztuka

Przesłanie od naszych sponsorów (Tom Dyckhoff)

Reklamy w internecie można zignorować, a w telewizji przewinąć. W gazecie przewrócić stronę. Nie da się jednak wymazać ich z przestrzeni wokół nas

Kolega koleżanki (Karol Sienkiewicz)

W miniony weekend do Warszawy przyjechały galerie prywatne z różnych stron świata. Goszczą je wybrane galerie z Warszawy. Wspólne pokazy składają się na projekt Friend of a Friend

Teatr

Stepowałem raka (Łukasz Saturczak)

Moja wyobraźnia aktorska jest bliżej serialu „Girls”. Więcej o aktorstwie nauczyły mnie „South Park” i „Family Guy” niż Stanisławski

Drapak dla kota (Stefan Drajewski)

W „Priv” Iza Szostak zawarła wszystko to, co dotyka bohaterów, którzy tęsknią do bliskości, chcieliby się podotykać, poocierać, poczuć siebie, pobyć ze sobą, ale się boją

Program „Hamlet” (Witold Mrozek)

W lubelskim „Hamlecie” Magdy Szpecht nie pracuje żaden z wrzuconych na wejściu tematów. Niewiele pomaga, że aktorzy Teatru Andersena grają z przekonaniem. Jednak skrypt jest bezlitośnie płaski

Wiersze

wiersze (Eugeniusz Tkaczyszyn-Dycki)

]]>

Film

Bez przesady (Marta Bałaga)

Mówi się, że aż 60 procent wszystkich niemych filmów należy uznać za bezpowrotnie stracone. To niezwykle frustrujące. Wciąż też trudno nakłonić ludzi do ich oglądania – mówi dyrektor Pordenone Silent Film Festival

Brutalne lekcje WOS-u (Agata Sikora)

Seriale „Trzynaście powodów” oraz „The End of The F***ing World” skłaniają do postawienia pytania: skoro wprowadzone przez dorosłych systemowe rozwiązania czynią z młodych ofiary przemocy, dlaczego ci drudzy mają podporządkować się tym pierwszym?

Kopciuszek z czerwonym pazurem (Katarzyna Wajda)

Pola Negri była pierwszą gwiazdą europejskiego kina importowaną do Hollywood. I pierwszą, choć nie jedyną, której potencjału Hollywood nie potrafił wykorzystać

Biedna głowa (Jakub Socha)

W „Nigdy cię tu nie było” Lynne Ramsay świat obserwujemy jakby prosto z głowy głównego bohatera, która nie może powstrzymać się przed produkcją majaków i retrospekcji

Literatura

Alienacja, destylacja (Maciej Jakubowiak)

Świetnie, zdawałoby się: modne tematy, chwytliwe tytuły, godna pozazdroszczenia pracowitość. Gdzie więc tkwi problem? Kuba Wojtaszczyk nie umie pisać. I to nie umie, by tak rzec, piętrowo

Jednorożec (Andrzej Franaszek)

Nocą 23 maja 1958 roku Herbert nie dowierza, że oto wyjeżdża z Polski, za kilkanaście godzin znajdzie się na Zachodzie, którego do niedawna całkowicie zakazany smak budził emocje, jakie dziś z trudem możemy sobie wyobrazić – fragment biografii, która ukazuje się w Wydawnictwie Znak

Rozkosz i inne czynności śledcze (Janusz Margański)

W powieści Gaddy śledztwo przeradza się w swoistą penetrację. Rozum, reagując na skandal zbrodni, szuka motywów i kojarzy w czytelny układ najmniejsze drobiny rzeczywistości

Dekameron po golonce (Monika Ochędowska)

„Sonnenberg” Vargi to obfity, budapeszteński posiłek. Pörkölt z narodowych flaków ugotowany wedle sprawdzonego w węgierskiej trylogii przepisu. Podany w nowej powieściowej formie, wciąż ciepły i nawet smaczny, ale odgrzewany

Pan Samochodzik i porno (Ewa Stusińska)

Pornograficzna trylogia Zbigniewa Nienackiego, autora cyklu powieści o Panu Samochodziku, okazuje się pulpowym wglądem w mentalność mizogina. Przy grafomanii Nienackiego nie trzeba szukać ukrytych znaczeń. Autor obnaża się sam

Media

Amerykańska strzelanka (Łukasz Muniowski)

„Far Cry 5” miała być grą przełomową, odważnie komentującą obecną sytuację społeczno-polityczną w Stanach Zjednoczonych. Nic z tego

Fejk głosy czają się za winklem (Agnieszka Słodownik)

Pamiętacie fejkowe wideo Baracka Obamy, wygenerowane przez naukowców z Laboratorium Uniwersytetu Waszyngtońskiego? Dziś powiedzmy sobie o fejkowym głosie

Muzyka

Czasy pędzą (Bartosz Nowicki)

Jakub Lemiszewski próbuje poprzez abstrakcyjne dźwięki powiedzieć coś o otaczającej rzeczywistości, o przeładowaniu informacyjnym. Na szczęście tę diagnozę udaje mu się wyrazić z polotem i bez konceptualnego zadęcia

Polska Islandia (Michał Wieczorek)

Nanook of the North to kolejny w ostatnich latach projekt polskich artystów zainspirowany północą globu, w szczególności Islandią. Skojarzenia z pochodzącymi z wyspy twórcami nurtu modern classical są nieodparte

Korporacje i startupy (Adam Suprynowicz)

„Nowe pokolenie kompozytorów nie próbuje nobilitować komputera. To starsze roczniki wciąż piszą utwory «na orkiestrę i komputer». Dla orędowników postinternetu nowe media stanowią jedność audiowizualną” – rozmowa z dyrektorem artystycznym festiwalu Musica Polonica Nova

Chrzęst owadów (Dominika Klimek)

Field recording staje się popularny między innymi pod wpływem filozofii Wschodu i „bycia tu i teraz”. Nagrania terenowe odsyłają do złotych czasów, kiedy ze zwierzętami, rzeczami, zjawiskami pogodowymi żyliśmy bardzo blisko, intymnie

Obyczaje

Zbrodnie bez powodu (Michel Foucault)

W przypadku kobiety z Sélestat – wiecie, tej, co ugotowała udko swej córki z kapustą – ważnym punktem dyskusji było pytanie: „Czy w tych czasach panował głód? Czy oskarżona była biedna czy nie, głodowała czy nie?”

Sztuka

Przesłanie od naszych sponsorów (Tom Dyckhoff)

Reklamy w internecie można zignorować, a w telewizji przewinąć. W gazecie przewrócić stronę. Nie da się jednak wymazać ich z przestrzeni wokół nas

Kolega koleżanki (Karol Sienkiewicz)

W miniony weekend do Warszawy przyjechały galerie prywatne z różnych stron świata. Goszczą je wybrane galerie z Warszawy. Wspólne pokazy składają się na projekt Friend of a Friend

Teatr

Stepowałem raka (Łukasz Saturczak)

Moja wyobraźnia aktorska jest bliżej serialu „Girls”. Więcej o aktorstwie nauczyły mnie „South Park” i „Family Guy” niż Stanisławski

Drapak dla kota (Stefan Drajewski)

W „Priv” Iza Szostak zawarła wszystko to, co dotyka bohaterów, którzy tęsknią do bliskości, chcieliby się podotykać, poocierać, poczuć siebie, pobyć ze sobą, ale się boją

Program „Hamlet” (Witold Mrozek)

W lubelskim „Hamlecie” Magdy Szpecht nie pracuje żaden z wrzuconych na wejściu tematów. Niewiele pomaga, że aktorzy Teatru Andersena grają z przekonaniem. Jednak skrypt jest bezlitośnie płaski

Wiersze

wiersze (Eugeniusz Tkaczyszyn-Dycki)

]]>
Fri, 13 Apr 2018 00:00:00 +0200
<![CDATA[Numer 2018/234]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2018/234

Film

PRZEGRYW: Nawet jeśli jesteś koniem (Agnieszka Jakimiak)

BoJack, mierny celebryta z ambicjami utopionymi w hektolitrach alkoholu i górach kokainy, gwiazda przebrzmiałego sitcomu „Rozbrykani”, nie odbije się od dna, ponieważ to on je wyznacza

Dave Bowman musi odejść (Marta Bałaga)

Jeśli ktoś zapamięta mnie tylko dlatego, że zagrałem w „2001: Odysei kosmicznej”, to umówmy się – mogłem skończyć znacznie gorzej – mówi odtwórca głównej roli w świętującym 50-lecie filmie Stanleya Kubricka

Lekcja bezgranicznej odwagi (Piotr Kletowski)

Książka „Pasolini. Niewygodny człowiek” pokazuje, że Fallaci fenomenalnie prześwietliła Pasoliniego, dostrzegając wszystko to, co było fundamentem jego postawy – i jako człowieka, i jako artysty – dotykając najbardziej intymnych miejsc w duszy swego przyjaciela

Polskie chamy (Ludwika Mastalerz)

„Twarz” zachęca, by skrócić dystans wobec obiektu niechęci. Odwracając się, nie pobrudzimy sobie rąk, ale też niczego nie zrozumiemy, ani tym bardziej nie zmienimy

Oaza na pustyni rzeczywistości (Piotr Mirski)

Spielberg pozwala widzom i bohaterom taplać się w wirtualnej oazie, aby wreszcie przypomnieć im, że czasem warto wylogować się do życia, nawet jeśli może się ono wydawać nieciekawe lub odstręczające

Literatura

Czas na inne piosenki (Agnieszka Sowińska)

Dla niektórych moje postaci są wulgarne. Ale język się nie bierze z próżni. Lepi się ze wszystkiego, co przeżyliśmy. Nie chciałam, żeby moja bohaterka to był taki miły ktoś. Z krzepienia serc literaturą nic dobrego nie wyszło

W asyście głosów (Maciej Woźniak)

Akcja tomików Julii Fiedorczuk i Joanny Roszak nie rozgrywa się na filologicznym gruncie literatury, ale na społeczno-politycznym, dojmująco aktualnym gruncie życia. Trafiamy do tu i teraz bez łaskawego pośrednictwa interpretacji

Inteligenci bez tradycji (Jakub Zgierski)

Świat Eleny Ferrante jest nasycony milczeniem o winach przeszłości. O tym, dlaczego jedni wyszli z wojny bogatsi, a inni martwi. O domach, które w tajemniczy sposób zmieniły właścicieli. O dawnych faszystach, którzy teraz prowadzą bary i wędliniarnie

Trzepot małych skrzydeł (Adam Robiński)

Schowany między fałdami świętokrzyskich pagórów, Robert Pucek dzieli się z czytelnikiem wrażliwością względem ożywionego świata „słuszniejszych rozmiarów”. W jego nowej książce rozmyślaniom na temat dziennych i nocnych motyli rytm nadaje kalendarz

Media

Państwo, platforma, pańszczyzna (Mirosław Filiciak)

Model działania mediów społecznościowych, naszych drugich, niemałych ojczyzn, zrodził się w ciągu zaledwie kilkunastu lat. Warunki tego obywatelstwa powinny być negocjowalne

Opowiedzieć Amerykę (Marzena Falkowska)

„Where The Water Tastes Like Wine” to debiutancka gra studia Dim Bulb Games. Jego założyciel Johnnemann Nordhagen postawił przed sobą ambitny cel stworzenia interaktywnej antologii opowieści oddających ducha Stanów Zjednoczonych

Trucizna stanie się lekarstwem (Anna Desponds)

Zawiesiłem puste ramki po zdjęciach na drzewach, kadrując korę czy mech. Dorośli ludzie chodzili na bosaka, w ciszy po lesie i oglądali niebo i ziemię przez te rameczki. Wyglądało to, jakbyśmy zwariowali, ale chyba nigdy nie byliśmy bardziej świadomi

Wrixling, czyli operacja na słowach (Agnieszka Słodownik)

Onlajnowy performans Michaela Portnoya nie jest dla każdego, ale jest dla ciebie. Wybierz swojego Kierownika Zachowania i włącz wideoczat

Broń masowej wolności (Piotr Szostak)

Afera związana z firmą Cambridge Analytica, która miała nielegalnie użyć danych o 50 milionach Amerykanów do manipulowania wyborcami, ma historyczne źródło w narzędziach i metodach, które zamawiał na amerykańskich uczelniach Pentagon

PRZEGRYW (Michał R. Wiśniewski)

Dekady neoliberalnej propagandy sukcesu wyprodukowały przeciwciała: oddolny internetowy ruch celebrujący porażkę, który powoli przesącza się do mainstreamu

Muzyka

Wieś śpiewa (Jakub Bożek)

Elektryfikacja wsi, PRL-owski awans społeczny i kontrkultura lat 60. oznaczały zerwanie z muzyką tradycyjną. Na początku lat 90. zaczęliśmy rekonstruować muzykę wsi właściwie od zera. Dziś to prężne środowisko z własnymi fundacjami i wydawnictwami

Wyższa szkoła zarządzania hałasem (Piotr Szwed)

Nowy album Złotej Jesieni to nie tyle rock eksperymentalny, co eksplorujący. Słuchając tej płyty, otrzymujemy niezwykle dziś cenne doświadczenie obcości

Muzyka czasów potopu (Rafał Księżyk)

Największą  inspiracją był dla mnie Bach. Bach, Wagner, Scarlatti. I Hendrix, jeśli chodzi o gitarę. Widziałem Hendrixa kilkakrotnie, w połowie lat 60., bo regularnie jeździłem do Londynu. Jeśli zapytasz mnie, jaką gram muzykę, powiem, że gram rock'n'rolla

Obyczaje

PRZEGRYW: Przegraj jak najlepiej (Łukasz Najder)

Czy przegryw nie może być stylem życia – metodą nie tyle walki z Lewiatanem, co zniknięcia z jego radarów i logów? Wnoszę o uznanie za zaletę własnej nieważkości

PRZEGRYW: Beata Pawlikowska od depresji (Bartosz Sadulski)

Na rozmowę o porażkach jesteś gotowy, kiedy opuściłeś już najgłębszą otchłań. Mam  fobie społeczne i taka sytuacja, że siedzę i z wami rozmawiam, nie miałaby się prawa wydarzyć dwa lata temu, bo bym zemdlał

PRZEGRYW: Odmieńcza sztuka porażki (Jack Halberstam)

Porażka to czasem sposób na odrzucenie dominującej logiki władzy i dyscypliny, forma ich krytyki. To porażki pomagają odkryć nieprzewidywalność ideologii i ich niedookreśloność

PRZEGRYW: Książę przegrywu (Jakub Socha)

Był najdziwniejszym amerykańskim komikiem. Potrafił wyprowadzić publiczność z sali koncertowej i zabrać ją do pobliskiego McDonalda, zamówić 600 hamburgerów i w ostatniej chwili zmienić zamówienie na paczkę frytek

Sztuka

Tercet egzotyczny (Stach Szabłowski)

Chwilowo rozdwojony między film i rzeczywistość, troszeczkę zabity „Sercem miłości” Bąkowski znalazł się w interesującej sytuacji. Zafascynowany twórczością artysty, ciekaw byłem, co się teraz stanie. I jak na zawołanie, w poznańskim Arsenale pojawiła się „Twarda Awangarda”

Nie mogąc zapomnieć (Karol Sienkiewicz)

Pokazywany w Królikarni „Skwer” Karoliny Breguły mógł być piękną metaforą lęków przed konfrontacją z przeszłością. Artystka wolała ją jednak połączyć z opowieścią o własnej niemocy

Teatr

Przyjemność teatru (Paweł Soszyński)

Dwie wspaniałe ekipy aktorskie dwóch najważniejszych w Warszawie teatrów, dezynwoltura, odklejenie od życia. Zabawa. „Neron” Rubina i „2118” Karasińskiej to wspomnienie o czymś takim, jak przyjemność teatru

Frljić wkurza Niemców, albo problemy pierwszego świata (Witold Mrozek)

W „Gorki – Alternatywa dla Niemiec?” z Berlina Oliver Frljić nie wyciąga na scenę tak ciężkich dział jak w warszawskiej „Klątwie”

Wiersze

masy (Szczepan Kopyt)

]]>

Film

PRZEGRYW: Nawet jeśli jesteś koniem (Agnieszka Jakimiak)

BoJack, mierny celebryta z ambicjami utopionymi w hektolitrach alkoholu i górach kokainy, gwiazda przebrzmiałego sitcomu „Rozbrykani”, nie odbije się od dna, ponieważ to on je wyznacza

Dave Bowman musi odejść (Marta Bałaga)

Jeśli ktoś zapamięta mnie tylko dlatego, że zagrałem w „2001: Odysei kosmicznej”, to umówmy się – mogłem skończyć znacznie gorzej – mówi odtwórca głównej roli w świętującym 50-lecie filmie Stanleya Kubricka

Lekcja bezgranicznej odwagi (Piotr Kletowski)

Książka „Pasolini. Niewygodny człowiek” pokazuje, że Fallaci fenomenalnie prześwietliła Pasoliniego, dostrzegając wszystko to, co było fundamentem jego postawy – i jako człowieka, i jako artysty – dotykając najbardziej intymnych miejsc w duszy swego przyjaciela

Polskie chamy (Ludwika Mastalerz)

„Twarz” zachęca, by skrócić dystans wobec obiektu niechęci. Odwracając się, nie pobrudzimy sobie rąk, ale też niczego nie zrozumiemy, ani tym bardziej nie zmienimy

Oaza na pustyni rzeczywistości (Piotr Mirski)

Spielberg pozwala widzom i bohaterom taplać się w wirtualnej oazie, aby wreszcie przypomnieć im, że czasem warto wylogować się do życia, nawet jeśli może się ono wydawać nieciekawe lub odstręczające

Literatura

Czas na inne piosenki (Agnieszka Sowińska)

Dla niektórych moje postaci są wulgarne. Ale język się nie bierze z próżni. Lepi się ze wszystkiego, co przeżyliśmy. Nie chciałam, żeby moja bohaterka to był taki miły ktoś. Z krzepienia serc literaturą nic dobrego nie wyszło

W asyście głosów (Maciej Woźniak)

Akcja tomików Julii Fiedorczuk i Joanny Roszak nie rozgrywa się na filologicznym gruncie literatury, ale na społeczno-politycznym, dojmująco aktualnym gruncie życia. Trafiamy do tu i teraz bez łaskawego pośrednictwa interpretacji

Inteligenci bez tradycji (Jakub Zgierski)

Świat Eleny Ferrante jest nasycony milczeniem o winach przeszłości. O tym, dlaczego jedni wyszli z wojny bogatsi, a inni martwi. O domach, które w tajemniczy sposób zmieniły właścicieli. O dawnych faszystach, którzy teraz prowadzą bary i wędliniarnie

Trzepot małych skrzydeł (Adam Robiński)

Schowany między fałdami świętokrzyskich pagórów, Robert Pucek dzieli się z czytelnikiem wrażliwością względem ożywionego świata „słuszniejszych rozmiarów”. W jego nowej książce rozmyślaniom na temat dziennych i nocnych motyli rytm nadaje kalendarz

Media

Państwo, platforma, pańszczyzna (Mirosław Filiciak)

Model działania mediów społecznościowych, naszych drugich, niemałych ojczyzn, zrodził się w ciągu zaledwie kilkunastu lat. Warunki tego obywatelstwa powinny być negocjowalne

Opowiedzieć Amerykę (Marzena Falkowska)

„Where The Water Tastes Like Wine” to debiutancka gra studia Dim Bulb Games. Jego założyciel Johnnemann Nordhagen postawił przed sobą ambitny cel stworzenia interaktywnej antologii opowieści oddających ducha Stanów Zjednoczonych

Trucizna stanie się lekarstwem (Anna Desponds)

Zawiesiłem puste ramki po zdjęciach na drzewach, kadrując korę czy mech. Dorośli ludzie chodzili na bosaka, w ciszy po lesie i oglądali niebo i ziemię przez te rameczki. Wyglądało to, jakbyśmy zwariowali, ale chyba nigdy nie byliśmy bardziej świadomi

Wrixling, czyli operacja na słowach (Agnieszka Słodownik)

Onlajnowy performans Michaela Portnoya nie jest dla każdego, ale jest dla ciebie. Wybierz swojego Kierownika Zachowania i włącz wideoczat

Broń masowej wolności (Piotr Szostak)

Afera związana z firmą Cambridge Analytica, która miała nielegalnie użyć danych o 50 milionach Amerykanów do manipulowania wyborcami, ma historyczne źródło w narzędziach i metodach, które zamawiał na amerykańskich uczelniach Pentagon

PRZEGRYW (Michał R. Wiśniewski)

Dekady neoliberalnej propagandy sukcesu wyprodukowały przeciwciała: oddolny internetowy ruch celebrujący porażkę, który powoli przesącza się do mainstreamu

Muzyka

Wieś śpiewa (Jakub Bożek)

Elektryfikacja wsi, PRL-owski awans społeczny i kontrkultura lat 60. oznaczały zerwanie z muzyką tradycyjną. Na początku lat 90. zaczęliśmy rekonstruować muzykę wsi właściwie od zera. Dziś to prężne środowisko z własnymi fundacjami i wydawnictwami

Wyższa szkoła zarządzania hałasem (Piotr Szwed)

Nowy album Złotej Jesieni to nie tyle rock eksperymentalny, co eksplorujący. Słuchając tej płyty, otrzymujemy niezwykle dziś cenne doświadczenie obcości

Muzyka czasów potopu (Rafał Księżyk)

Największą  inspiracją był dla mnie Bach. Bach, Wagner, Scarlatti. I Hendrix, jeśli chodzi o gitarę. Widziałem Hendrixa kilkakrotnie, w połowie lat 60., bo regularnie jeździłem do Londynu. Jeśli zapytasz mnie, jaką gram muzykę, powiem, że gram rock'n'rolla

Obyczaje

PRZEGRYW: Przegraj jak najlepiej (Łukasz Najder)

Czy przegryw nie może być stylem życia – metodą nie tyle walki z Lewiatanem, co zniknięcia z jego radarów i logów? Wnoszę o uznanie za zaletę własnej nieważkości

PRZEGRYW: Beata Pawlikowska od depresji (Bartosz Sadulski)

Na rozmowę o porażkach jesteś gotowy, kiedy opuściłeś już najgłębszą otchłań. Mam  fobie społeczne i taka sytuacja, że siedzę i z wami rozmawiam, nie miałaby się prawa wydarzyć dwa lata temu, bo bym zemdlał

PRZEGRYW: Odmieńcza sztuka porażki (Jack Halberstam)

Porażka to czasem sposób na odrzucenie dominującej logiki władzy i dyscypliny, forma ich krytyki. To porażki pomagają odkryć nieprzewidywalność ideologii i ich niedookreśloność

PRZEGRYW: Książę przegrywu (Jakub Socha)

Był najdziwniejszym amerykańskim komikiem. Potrafił wyprowadzić publiczność z sali koncertowej i zabrać ją do pobliskiego McDonalda, zamówić 600 hamburgerów i w ostatniej chwili zmienić zamówienie na paczkę frytek

Sztuka

Tercet egzotyczny (Stach Szabłowski)

Chwilowo rozdwojony między film i rzeczywistość, troszeczkę zabity „Sercem miłości” Bąkowski znalazł się w interesującej sytuacji. Zafascynowany twórczością artysty, ciekaw byłem, co się teraz stanie. I jak na zawołanie, w poznańskim Arsenale pojawiła się „Twarda Awangarda”

Nie mogąc zapomnieć (Karol Sienkiewicz)

Pokazywany w Królikarni „Skwer” Karoliny Breguły mógł być piękną metaforą lęków przed konfrontacją z przeszłością. Artystka wolała ją jednak połączyć z opowieścią o własnej niemocy

Teatr

Przyjemność teatru (Paweł Soszyński)

Dwie wspaniałe ekipy aktorskie dwóch najważniejszych w Warszawie teatrów, dezynwoltura, odklejenie od życia. Zabawa. „Neron” Rubina i „2118” Karasińskiej to wspomnienie o czymś takim, jak przyjemność teatru

Frljić wkurza Niemców, albo problemy pierwszego świata (Witold Mrozek)

W „Gorki – Alternatywa dla Niemiec?” z Berlina Oliver Frljić nie wyciąga na scenę tak ciężkich dział jak w warszawskiej „Klątwie”

Wiersze

masy (Szczepan Kopyt)

]]>
Wed, 28 Mar 2018 00:00:00 +0200
<![CDATA[Numer 2018/233]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2018/233

Film

Bez przypraw (Klara Cykorz)

Gdyńskie etiudy odnajdują swoją spójność w ciężkości podejmowanych tematów, korespondują ze sobą na poziomie ambicji, zacementowane w ponurym nastroju i kręgu niesympatycznych bohaterów

Wszyscy jesteśmy Lebowskimi (Marta Bałaga)

Podczas Lebowski Fest możesz nagle zawołać: „Chcesz paluch?” i wiesz, że ktoś od razu odpowie: „Załatwię ci jeden przed trzecią. Polakierowany”. Pewnie dlatego wśród fanów panuje taka zażyłość – mówi jeden z założycieli imprezy poświęconej kultowemu filmowi braci Coen, który właśnie skończył 20 lat

Haneke o końcu świata (Krzysztof Świrek)

Poczucie końca nie opuszcza filmowców, szczególnie tych, którzy mają ambicję uchwycenia w rzeczywistości czegoś symptomatycznego. Należy do nich Haneke, autor wchodzącego na ekrany „Happy Endu”

Suchar przeterminowany (Bartosz Żurawiecki)

„Ostatni pies” to jedynie kolejny odcinek franczyzy przejętej od Patryka Vegi. Kino, które ani myśli łamać gatunkowi kości. Przeciwnie, chce dać wszystko, co widz swojski wita z głośnym okrzykiem i co nie budzi w nim żadnego dysonansu poznawczego czy innego efektu obcości

Pogański świt (Piotr Mirski)

„Wieża. Jasny dzień” może służyć za wzór młodego, radykalnego kina artystycznego. To film osobny i prowokacyjny, a przy tym nieupozowany, odznaczający się naturalnością żywiołów i snów

Literatura

Odważniej (Olga Wróbel)

Jest dobrze: mamy wysyp kobiecych powieści o kobiecych losach z uwzględnieniem trudnych wątków. Jest niedobrze: brakuje w tym pisaniu odwagi tematycznej i stylistycznej, umiejętności zahaczenia o bieżące tematy, ciekawych ujęć, zimnych ocen

Szczęście narodowe brutto (Monika Ochędowska)

Wraz z poprawą materialnego statusu bohaterów miłość symbolicznie oddala się od grodzonych osiedli, i to nie tyle w przestrzeni, ile w czasie – o powieściach Marty Dzido, Bartosza Żurawieckiego i innych przejawach trzydziestackiego sentymentalizmu

Być wielkim pisarzem, mieć oswojonego jeża (Henryk Grynberg)

Obraz rzeczywistości jest w „Dziennikach” Osieckiej dwojaki. Z jednej strony presje i koszmary totalitaryzmu, z drugiej żywioły młodości. Chce być komunistką. I mogłaby „całe życie przeflirtować z piętnastoma naraz”

Media

Cyfrowe, cielesne, materialne (Agnieszka Słodownik)

W świecie turbowidzialności i permanentnego nasłonecznienia pod latarnią nigdy nie jest ciemno. Niewidzialność staje się nową formą oporu – o wystawie w Studio BWA Wrocław

Aniki. Człowiek, który został memem (Michał R. Wiśniewski)

Prasowe notki były lakoniczne: 2 marca 2018 roku w wieku 48 lat w wypadku samochodowym zginął Billy Herrington, były gwiazdor gejowskich filmów pornograficznych. Wystąpił w kilkunastu filmach. Zdobył sławę w Japonii jako internetowy mem

ODBIORNIK (15): Kartonowe pudełko czy szklana szybka? (Anna Desponds / Agnieszka Słodownik)

Czy dzieci potrzebują cyfrowych mediów? W nowym odcinku podkastu rozmowy o wyobraźni, bodźcach i alternatywnej współczesności z szefowymi muzeów w Rotterdamie, Nowym Jorku i Sofii oraz z twórcami interaktywnego placu zabaw WRO

Muzyka

Silna dziewczyna (Mateusz Mondalski)

Historie osób trans kojarzyły się od zawsze z tragediami: depresją, myślami samobójczymi, życiem na wewnętrznym i zewnętrznym wygnaniu, bezdomnością. Życie Juliany Huxtable jest budującą antytezą dla takich scenariuszy

W erze bomb i gwiazd (Marcin Pryt)

W 50. rocznicę Marca ’68 chcę opowiedzieć o swojej przygodzie z zespołem wokalno-instrumentalnym Śliwki. W związku z kontekstem muszę więc dodać:  żydowskim – lider 19 Wiosen o historii łódzkiego zespołu bigbitowego

Nieposiadanie muzyki (Tomasz Cyz)

Płyta „After the Fall” została nagrana na żywo w 1998 roku, gdy Keith Jarrett wrócił po kilkuletniej przerwie spowodowanej zespołem chronicznego zmęczenia. Muzyk bał się tego koncertu, który nazywał „eksperymentem”. Jak wspaniałym!

Symfonia wszystkich światów (Rafał Księżyk)

Jeśli z szerszej perspektywy przyjrzeć się relacji muzyki z literaturą, mogłoby się okazać, że cała nowoczesna awangarda muzyczna została najpierw wymyślona w głowach pisarzy

Od taboru do Ambasady (Michał Wieczorek)

Koniec wiejskiej muzyki był ogłaszany wielokrotnie, już przez pierwszych powojennych etnomuzykologów. A jednak nadal jest po co tam jeździć – mówi współzałożycielka Ambasady Muzyki Tradycyjnej

Obyczaje

Klasa strachu (Michał R. Wiśniewski)

W dziełach popkultury nastawionych na wpędzanie klasy średniej w stany lękowe – niegdyś „Strefie mroku”, dziś „Czarnym lustrze” – najbardziej przerażające jest to, że rzeczywistość wciąż okazuje się straszniejsza

Smutnodur, posępnica (Zofia Zaleska)

Jeśli istniałyby zaburzenia psychiczne, które można by rozpoznawać u całych narodów, Polska dostałaby diagnozę: narcystyczne zaburzenie osobowości, przedłużona reakcja żałoby i uzależnienie od alkoholu – mówi autorka „Historii polskiego szaleństwa”

Sztuka

Kolumny, rzeźby, fontanny (Jakub Majmurek)

Nie było jednego socrealizmu. Artyści starali się wykorzystywać te elementy ideologii partii, które pokrywały się z ich pomysłem na budowę nowoczesnego porządku estetycznego oraz społecznego. I usiłowali chronić się przed niepasującymi im żądaniami władz

Czy był sens wyciągać zdjęcia z tapczanu (Monika Stelmach)

Zeszyty robię dla siebie. Wprowadzają mnie w codzienny tryb pracy. Siadam rano i do godziny 13 czytam, szkicuję i notuję, co widziałam, przeczytałam, przemyślałam. Jak tego nie robię, to jestem wkurzona. To rodzaj kalendarza – strukturowanie czasu

Pod kontrolą (Karol Sienkiewicz)

„Wolne gesty” Uli Sickle w CSW to jedna z pierwszych wystaw choreograficznych w Polsce. Choreografią rządzi tu jednak tekst literacki

Pochwała malarstwa (Iwona Kurz)

Kontakt z klasą robotniczą miał mieć zbawienny wpływ na praktyki estetyczne albańskiego malarza Ediego Hili. Jeśli go miał, to raczej wbrew intencjom aparatu państwa. Odniesienie wprost do rzeczywistości było bardzo niewygodne dla rządzących

Teatr

Malina (Witold Mrozek)

Mam dosyć tego teatru za 1800 zł. Mam dosyć, że gram po 5–6 przedstawień w miesiącu. Mam dosyć, że nikt tego nie szanuje, że ściągają mi tytuły. Że teatr to fabryka

Wróg tam jest, ale go nie widać (Piotr Morawski)

We „Wrogu – instrukcji obsługi” Justyny Sobczyk teatr staje się strefą zmilitaryzowaną. Żyrandol jest elementem obrony. Wisząca nad oknem sceny maska – tarczą. Publiczność szybko zostaje przeszkolona na okoliczność ewakuacji. Teraz w grze we wroga jesteśmy już wszyscy

Rakieta (Katarzyna Niedurny)

Słabość jest dla mnie interesująca w teatrze. Może dlatego, że jest ona kobietom stale wmawiana, o czym dzisiaj dużo i głośno mówimy

Wiersze

wiersze (Anna Adamowicz)

]]>

Film

Bez przypraw (Klara Cykorz)

Gdyńskie etiudy odnajdują swoją spójność w ciężkości podejmowanych tematów, korespondują ze sobą na poziomie ambicji, zacementowane w ponurym nastroju i kręgu niesympatycznych bohaterów

Wszyscy jesteśmy Lebowskimi (Marta Bałaga)

Podczas Lebowski Fest możesz nagle zawołać: „Chcesz paluch?” i wiesz, że ktoś od razu odpowie: „Załatwię ci jeden przed trzecią. Polakierowany”. Pewnie dlatego wśród fanów panuje taka zażyłość – mówi jeden z założycieli imprezy poświęconej kultowemu filmowi braci Coen, który właśnie skończył 20 lat

Haneke o końcu świata (Krzysztof Świrek)

Poczucie końca nie opuszcza filmowców, szczególnie tych, którzy mają ambicję uchwycenia w rzeczywistości czegoś symptomatycznego. Należy do nich Haneke, autor wchodzącego na ekrany „Happy Endu”

Suchar przeterminowany (Bartosz Żurawiecki)

„Ostatni pies” to jedynie kolejny odcinek franczyzy przejętej od Patryka Vegi. Kino, które ani myśli łamać gatunkowi kości. Przeciwnie, chce dać wszystko, co widz swojski wita z głośnym okrzykiem i co nie budzi w nim żadnego dysonansu poznawczego czy innego efektu obcości

Pogański świt (Piotr Mirski)

„Wieża. Jasny dzień” może służyć za wzór młodego, radykalnego kina artystycznego. To film osobny i prowokacyjny, a przy tym nieupozowany, odznaczający się naturalnością żywiołów i snów

Literatura

Odważniej (Olga Wróbel)

Jest dobrze: mamy wysyp kobiecych powieści o kobiecych losach z uwzględnieniem trudnych wątków. Jest niedobrze: brakuje w tym pisaniu odwagi tematycznej i stylistycznej, umiejętności zahaczenia o bieżące tematy, ciekawych ujęć, zimnych ocen

Szczęście narodowe brutto (Monika Ochędowska)

Wraz z poprawą materialnego statusu bohaterów miłość symbolicznie oddala się od grodzonych osiedli, i to nie tyle w przestrzeni, ile w czasie – o powieściach Marty Dzido, Bartosza Żurawieckiego i innych przejawach trzydziestackiego sentymentalizmu

Być wielkim pisarzem, mieć oswojonego jeża (Henryk Grynberg)

Obraz rzeczywistości jest w „Dziennikach” Osieckiej dwojaki. Z jednej strony presje i koszmary totalitaryzmu, z drugiej żywioły młodości. Chce być komunistką. I mogłaby „całe życie przeflirtować z piętnastoma naraz”

Media

Cyfrowe, cielesne, materialne (Agnieszka Słodownik)

W świecie turbowidzialności i permanentnego nasłonecznienia pod latarnią nigdy nie jest ciemno. Niewidzialność staje się nową formą oporu – o wystawie w Studio BWA Wrocław

Aniki. Człowiek, który został memem (Michał R. Wiśniewski)

Prasowe notki były lakoniczne: 2 marca 2018 roku w wieku 48 lat w wypadku samochodowym zginął Billy Herrington, były gwiazdor gejowskich filmów pornograficznych. Wystąpił w kilkunastu filmach. Zdobył sławę w Japonii jako internetowy mem

ODBIORNIK (15): Kartonowe pudełko czy szklana szybka? (Anna Desponds / Agnieszka Słodownik)

Czy dzieci potrzebują cyfrowych mediów? W nowym odcinku podkastu rozmowy o wyobraźni, bodźcach i alternatywnej współczesności z szefowymi muzeów w Rotterdamie, Nowym Jorku i Sofii oraz z twórcami interaktywnego placu zabaw WRO

Muzyka

Silna dziewczyna (Mateusz Mondalski)

Historie osób trans kojarzyły się od zawsze z tragediami: depresją, myślami samobójczymi, życiem na wewnętrznym i zewnętrznym wygnaniu, bezdomnością. Życie Juliany Huxtable jest budującą antytezą dla takich scenariuszy

W erze bomb i gwiazd (Marcin Pryt)

W 50. rocznicę Marca ’68 chcę opowiedzieć o swojej przygodzie z zespołem wokalno-instrumentalnym Śliwki. W związku z kontekstem muszę więc dodać:  żydowskim – lider 19 Wiosen o historii łódzkiego zespołu bigbitowego

Nieposiadanie muzyki (Tomasz Cyz)

Płyta „After the Fall” została nagrana na żywo w 1998 roku, gdy Keith Jarrett wrócił po kilkuletniej przerwie spowodowanej zespołem chronicznego zmęczenia. Muzyk bał się tego koncertu, który nazywał „eksperymentem”. Jak wspaniałym!

Symfonia wszystkich światów (Rafał Księżyk)

Jeśli z szerszej perspektywy przyjrzeć się relacji muzyki z literaturą, mogłoby się okazać, że cała nowoczesna awangarda muzyczna została najpierw wymyślona w głowach pisarzy

Od taboru do Ambasady (Michał Wieczorek)

Koniec wiejskiej muzyki był ogłaszany wielokrotnie, już przez pierwszych powojennych etnomuzykologów. A jednak nadal jest po co tam jeździć – mówi współzałożycielka Ambasady Muzyki Tradycyjnej

Obyczaje

Klasa strachu (Michał R. Wiśniewski)

W dziełach popkultury nastawionych na wpędzanie klasy średniej w stany lękowe – niegdyś „Strefie mroku”, dziś „Czarnym lustrze” – najbardziej przerażające jest to, że rzeczywistość wciąż okazuje się straszniejsza

Smutnodur, posępnica (Zofia Zaleska)

Jeśli istniałyby zaburzenia psychiczne, które można by rozpoznawać u całych narodów, Polska dostałaby diagnozę: narcystyczne zaburzenie osobowości, przedłużona reakcja żałoby i uzależnienie od alkoholu – mówi autorka „Historii polskiego szaleństwa”

Sztuka

Kolumny, rzeźby, fontanny (Jakub Majmurek)

Nie było jednego socrealizmu. Artyści starali się wykorzystywać te elementy ideologii partii, które pokrywały się z ich pomysłem na budowę nowoczesnego porządku estetycznego oraz społecznego. I usiłowali chronić się przed niepasującymi im żądaniami władz

Czy był sens wyciągać zdjęcia z tapczanu (Monika Stelmach)

Zeszyty robię dla siebie. Wprowadzają mnie w codzienny tryb pracy. Siadam rano i do godziny 13 czytam, szkicuję i notuję, co widziałam, przeczytałam, przemyślałam. Jak tego nie robię, to jestem wkurzona. To rodzaj kalendarza – strukturowanie czasu

Pod kontrolą (Karol Sienkiewicz)

„Wolne gesty” Uli Sickle w CSW to jedna z pierwszych wystaw choreograficznych w Polsce. Choreografią rządzi tu jednak tekst literacki

Pochwała malarstwa (Iwona Kurz)

Kontakt z klasą robotniczą miał mieć zbawienny wpływ na praktyki estetyczne albańskiego malarza Ediego Hili. Jeśli go miał, to raczej wbrew intencjom aparatu państwa. Odniesienie wprost do rzeczywistości było bardzo niewygodne dla rządzących

Teatr

Malina (Witold Mrozek)

Mam dosyć tego teatru za 1800 zł. Mam dosyć, że gram po 5–6 przedstawień w miesiącu. Mam dosyć, że nikt tego nie szanuje, że ściągają mi tytuły. Że teatr to fabryka

Wróg tam jest, ale go nie widać (Piotr Morawski)

We „Wrogu – instrukcji obsługi” Justyny Sobczyk teatr staje się strefą zmilitaryzowaną. Żyrandol jest elementem obrony. Wisząca nad oknem sceny maska – tarczą. Publiczność szybko zostaje przeszkolona na okoliczność ewakuacji. Teraz w grze we wroga jesteśmy już wszyscy

Rakieta (Katarzyna Niedurny)

Słabość jest dla mnie interesująca w teatrze. Może dlatego, że jest ona kobietom stale wmawiana, o czym dzisiaj dużo i głośno mówimy

Wiersze

wiersze (Anna Adamowicz)

]]>
Fri, 16 Mar 2018 00:00:00 +0100
<![CDATA[Numer 2018/232]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2018/232

Film

Małe kino bliskości (Klara Cykorz)

Relacja z matką stanowi emocjonaly kręgosłup „Lady Bird”. Rozpięty na sto nastrojów dwugłos, w którym nierzadko obie strony mają jednocześnie rację – lub jednocześnie jej nie mają

Berlinale pod ostrzałem (Adam Kruk)

Jeśli ktoś chciał skupiać się na samych obrazach, a nie spektaklu kolektywnego tworzenia aury kinowej, lepiej było siadać w pierwszym rzędzie. W przypadku niektórych tytułów obserwowanie reakcji widowni z ostatniego bywało jednak ciekawsze

Bliżej gwiazd (Grzegorz Stępniak)

Wyprodukowane ostatnio filmy i seriale zwiastują nową erę, w której to Afroamerykanie będą rozdawać karty

Twarde lądowanie (Ludwika Mastalerz)

Historia biednej dziewczyny z Portland, która sama musiała sobie szyć zdobione tiulem trykoty, płynie wartkim strumieniem, uwodząc widza minimalną dozą martyrologii, za to uwypuklając czarny humor. Do kin wchodzi „Ja, Tonya” Craiga Gillespie

Kawaler i panna (Jakub Socha)

W filmie „Nici widmo” Paul Thomas Anderson pokazuje, że gra w swojej lidze. Nikt nie robi takich filmów jak on. Pozostawiają widza w osłupieniu i w zachwycie

Żywemu spadło libido (Monika Talarczyk)

W rynsztoku świata Vegi jest kilka marzeń do spełnienia. W imię czego można się dać obić, zgwałcić i rozpruć? Niespodzianka – w imię miłości, która możliwa jest i w hiszpańskim kurorcie, w rytmie tanga, i w pokoju hotelowym, w silent disco

Łatwiej nie widzieć (Anna Serdiukow)

Film nie musi być tożsamy, tak w stu procentach, z autorem. To ma być uczciwa robota, ale nie musi kraść mi duszy – mówi Bałagow, cudowne dziecko rosyjskiego kina, którego „Bliskość” właśnie wchodzi na nasze ekrany

Literatura

Świat jako oszustwo (Maciej Świerkocki)

Jeśli diagnoza Flanagana jest trafna, żyjemy w koszmarnej, skłamanej rzeczywistości, bardziej zatrważającej od rozmaitych komiksowych matriksów, bo większość ludzkości chce w niej wegetować dobrowolnie – pisze tłumacz nowej powieści tasmańskiego autora

Mistrz podejrzeń (Jerzy Franczak)

Philip K. Dick zalicza dziś triumfalny powrót. Jego paranoiczna wrażliwość znakomicie służy denuncjacjom niewidzialnej opresji ekonomii i społeczeństwa spektaklu

Media

Zakodowane zaufanie (Karolina Szczepaniak / Jakub Dymek)

Zarówno krytycy, jak i zwolenniczki blockchaina – tej anonimowej, wolnej od pośredników i zdecentralizowanej techniki wymiany informacji – zwiastują rewolucję zaufania

Czy androidy śnią o sprawiedliwości społecznej? (Mirek Filiciak / Alek Tarkowski)

Czy możemy zorganizować sztuczne inteligencje tak, by nie redukowały naszej ludzkiej rzeczywistości? Czy możemy relacje z maszynami ułożyć inaczej niż w kategoriach konkurowania lub kontroli?

Muzyka

Disco polo w wielkim mieście (Bartosz Chmielewski)

Disco polo przeszło do mainstreamu, jego status zmienia się też na scenie niezależnej. Projekt Polonia Disco jest próbą wyobrażenia sobie alternatywnej historii tego gatunku. Co by było, gdyby w latach 90. nie skręcił w stronę toporną i komercyjną?

Zwykłe życie (Anna Szudek)

Słuchając Barbary Wrońskiej, ma się przed oczami pełną salę oraz śpiewaczkę, która stoi na scenie sama i przy surowym akompaniamencie pianina zmaga się ze sobą. Jak Nina Simone wykonująca „Lilac Wine” czy „Strange Fruit”

Blues milionera (Rafał Księżyk)

Jest bezsprzecznie najważniejszym muzycznym wydawcą w nowym wieku. Ba, Richard Russell to ostatni z wielkich tej branży. Aż chciałoby się poznać sekret jego sukcesu. Czy udaje się to przy okazji premiery albumu „Everything Is Recorded by Richard Russell”?

O nowy, lepszy pop (Piotr Szwed)

New People i Rycerzyki to zespoły, których atuty doskonale by się uzupełniały. Gdyby jakimś cudem połączyć ich ostatnie albumy, otrzymalibyśmy bezdyskusyjną piosenkową płytę roku

Z tęsknoty za linearnym życiem (Piotr Strzemieczny)

Wystarczy czasem spojrzeć w inną stronę, by dowiedzieć się, że istnieje świat, z którego nie zdajemy sobie sprawy. Nagle życie zamienia się w swoistą grę i o tym jest też mój inspirowany „Ulissesem” album, „ULSSS”

Słabość zwycięzcy (Stefan Drajewski)

Richard Wagner wiedział, że „Śpiewacy norymberscy” to dzieło nowatorskie. Do tematyki dostroił muzykę. W tej operze nastrój zmienia się co chwilę. Dobrze, gdy potrafi nadążyć za nim orkiestra

Obyczaje

Postżenada (Łukasz Muniowski)

U samych podstaw „Mortified” – występów, podczas których dorośli czytają swoje kompromitujące pamiętniki z dzieciństwa – leży coś nie do końca prawdziwego. Nieprawdziwy wstyd

Sztuka

Dłonie, oczy, łzy (Agata Pyzik)

Wrażliwa na powiązania seksualności z kapitałem, Paulina Ołowska w przewrotny sposób zderzyła ze sobą obecne debaty na temat wzmocnienia kobiet z historycznymi momentami, w których kobiety wyzwalały się seksualnie. W Fundacji Galerii Foksal trwa wystawa artystki

Teatr

Przesiadka (Łukasz Saturczak)

Po doświadczeniu teatru fizycznego bez przerwy myślisz, żeby już wejść na scenę i próbować. Wiem, że tekst jest ważny i etap prób stolikowych musi być zrealizowany, ale dopóki nie zderzysz tego z materią sceny, to sweter na łokciach się wyciera

Zaćpanie historią (Piotr Morawski)

„Sienkiewicz Superstar” Groszyńskiej uświadamia bezradność wobec narracji, jaką narzucił nam autor „Trylogii”. Retoryka godnościowa jest skuteczniejsza od narracji krytycznej. A więc co dalej?

Wiersze

wiersze (Marcin Sendecki)

]]>

Film

Małe kino bliskości (Klara Cykorz)

Relacja z matką stanowi emocjonaly kręgosłup „Lady Bird”. Rozpięty na sto nastrojów dwugłos, w którym nierzadko obie strony mają jednocześnie rację – lub jednocześnie jej nie mają

Berlinale pod ostrzałem (Adam Kruk)

Jeśli ktoś chciał skupiać się na samych obrazach, a nie spektaklu kolektywnego tworzenia aury kinowej, lepiej było siadać w pierwszym rzędzie. W przypadku niektórych tytułów obserwowanie reakcji widowni z ostatniego bywało jednak ciekawsze

Bliżej gwiazd (Grzegorz Stępniak)

Wyprodukowane ostatnio filmy i seriale zwiastują nową erę, w której to Afroamerykanie będą rozdawać karty

Twarde lądowanie (Ludwika Mastalerz)

Historia biednej dziewczyny z Portland, która sama musiała sobie szyć zdobione tiulem trykoty, płynie wartkim strumieniem, uwodząc widza minimalną dozą martyrologii, za to uwypuklając czarny humor. Do kin wchodzi „Ja, Tonya” Craiga Gillespie

Kawaler i panna (Jakub Socha)

W filmie „Nici widmo” Paul Thomas Anderson pokazuje, że gra w swojej lidze. Nikt nie robi takich filmów jak on. Pozostawiają widza w osłupieniu i w zachwycie

Żywemu spadło libido (Monika Talarczyk)

W rynsztoku świata Vegi jest kilka marzeń do spełnienia. W imię czego można się dać obić, zgwałcić i rozpruć? Niespodzianka – w imię miłości, która możliwa jest i w hiszpańskim kurorcie, w rytmie tanga, i w pokoju hotelowym, w silent disco

Łatwiej nie widzieć (Anna Serdiukow)

Film nie musi być tożsamy, tak w stu procentach, z autorem. To ma być uczciwa robota, ale nie musi kraść mi duszy – mówi Bałagow, cudowne dziecko rosyjskiego kina, którego „Bliskość” właśnie wchodzi na nasze ekrany

Literatura

Świat jako oszustwo (Maciej Świerkocki)

Jeśli diagnoza Flanagana jest trafna, żyjemy w koszmarnej, skłamanej rzeczywistości, bardziej zatrważającej od rozmaitych komiksowych matriksów, bo większość ludzkości chce w niej wegetować dobrowolnie – pisze tłumacz nowej powieści tasmańskiego autora

Mistrz podejrzeń (Jerzy Franczak)

Philip K. Dick zalicza dziś triumfalny powrót. Jego paranoiczna wrażliwość znakomicie służy denuncjacjom niewidzialnej opresji ekonomii i społeczeństwa spektaklu

Media

Zakodowane zaufanie (Karolina Szczepaniak / Jakub Dymek)

Zarówno krytycy, jak i zwolenniczki blockchaina – tej anonimowej, wolnej od pośredników i zdecentralizowanej techniki wymiany informacji – zwiastują rewolucję zaufania

Czy androidy śnią o sprawiedliwości społecznej? (Mirek Filiciak / Alek Tarkowski)

Czy możemy zorganizować sztuczne inteligencje tak, by nie redukowały naszej ludzkiej rzeczywistości? Czy możemy relacje z maszynami ułożyć inaczej niż w kategoriach konkurowania lub kontroli?

Muzyka

Disco polo w wielkim mieście (Bartosz Chmielewski)

Disco polo przeszło do mainstreamu, jego status zmienia się też na scenie niezależnej. Projekt Polonia Disco jest próbą wyobrażenia sobie alternatywnej historii tego gatunku. Co by było, gdyby w latach 90. nie skręcił w stronę toporną i komercyjną?

Zwykłe życie (Anna Szudek)

Słuchając Barbary Wrońskiej, ma się przed oczami pełną salę oraz śpiewaczkę, która stoi na scenie sama i przy surowym akompaniamencie pianina zmaga się ze sobą. Jak Nina Simone wykonująca „Lilac Wine” czy „Strange Fruit”

Blues milionera (Rafał Księżyk)

Jest bezsprzecznie najważniejszym muzycznym wydawcą w nowym wieku. Ba, Richard Russell to ostatni z wielkich tej branży. Aż chciałoby się poznać sekret jego sukcesu. Czy udaje się to przy okazji premiery albumu „Everything Is Recorded by Richard Russell”?

O nowy, lepszy pop (Piotr Szwed)

New People i Rycerzyki to zespoły, których atuty doskonale by się uzupełniały. Gdyby jakimś cudem połączyć ich ostatnie albumy, otrzymalibyśmy bezdyskusyjną piosenkową płytę roku

Z tęsknoty za linearnym życiem (Piotr Strzemieczny)

Wystarczy czasem spojrzeć w inną stronę, by dowiedzieć się, że istnieje świat, z którego nie zdajemy sobie sprawy. Nagle życie zamienia się w swoistą grę i o tym jest też mój inspirowany „Ulissesem” album, „ULSSS”

Słabość zwycięzcy (Stefan Drajewski)

Richard Wagner wiedział, że „Śpiewacy norymberscy” to dzieło nowatorskie. Do tematyki dostroił muzykę. W tej operze nastrój zmienia się co chwilę. Dobrze, gdy potrafi nadążyć za nim orkiestra

Obyczaje

Postżenada (Łukasz Muniowski)

U samych podstaw „Mortified” – występów, podczas których dorośli czytają swoje kompromitujące pamiętniki z dzieciństwa – leży coś nie do końca prawdziwego. Nieprawdziwy wstyd

Sztuka

Dłonie, oczy, łzy (Agata Pyzik)

Wrażliwa na powiązania seksualności z kapitałem, Paulina Ołowska w przewrotny sposób zderzyła ze sobą obecne debaty na temat wzmocnienia kobiet z historycznymi momentami, w których kobiety wyzwalały się seksualnie. W Fundacji Galerii Foksal trwa wystawa artystki

Teatr

Przesiadka (Łukasz Saturczak)

Po doświadczeniu teatru fizycznego bez przerwy myślisz, żeby już wejść na scenę i próbować. Wiem, że tekst jest ważny i etap prób stolikowych musi być zrealizowany, ale dopóki nie zderzysz tego z materią sceny, to sweter na łokciach się wyciera

Zaćpanie historią (Piotr Morawski)

„Sienkiewicz Superstar” Groszyńskiej uświadamia bezradność wobec narracji, jaką narzucił nam autor „Trylogii”. Retoryka godnościowa jest skuteczniejsza od narracji krytycznej. A więc co dalej?

Wiersze

wiersze (Marcin Sendecki)

]]>
Fri, 02 Mar 2018 00:00:00 +0100
<![CDATA[Numer 2018/231]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2018/231

Film

Wynalazki z Rotterdamu (Jakub Socha)

Festiwal w Rotterdamie nie stara się przyciągać magią dużych nazwisk. Atmosfera jest piknikowa, chociaż to luty: wiekowi didżeje puszczają rockabilly i disco, wszyscy piją piwo, jedzą curry, nikt się nie spieszy. Na widzów czeka kilkaset filmów z całego świata

Ręce precz (Jakub Socha)

W „Czwartej władzy” Spielberg, opowiadając o redakcji „The Washington Post”, dopomina się o poszanowanie pierwszej poprawki do amerykańskiej konstytucji, która gwarantuje wolność religii, zgromadzeń, ale i prasy. Słuszna pobudka, ale film nie najlepszy

Fasada (Iwona Kurz)

Michał, bohater najnowszego filmu Urszuli Antoniak, wierzy, że sam siebie zrobił, ale wielka dwuznaczność kryje się w stwierdzeniu, że zrobił siebie z niczego – zero jest słabym mnożnikiem

Model do składania (Marcin Adamczak)

Filmowcy pracują pod presją. Zapewne i im przydaje się czasem zatrzymać. Jedni potrzebują do tego psychologa, inni astrologa, a jeszcze inni księdza – Yoda objawia się pod wieloma postaciami

Nie chcę być jak Bono (Marta Bałaga)

„W ułamku sekundy” wykracza poza schematy kina gatunkowego. Umówmy się, nie jest to żaden Haneke. Ale poruszam w nim tematy, które zasługują na podjęcie poważnej dyskusji – mówi jeden z najpopularniejszych niemieckich filmowców o swoim najnowszym filmie

Literatura

Dwa, a może trzy trupy, komisarzu (Rafał Wawrzyńczyk)

Poeta pozwala mowie poocierać się o wypowiedzenia wątpliwej konduity, posmakować banału, zaznać przyjemności, może życia?  Seksualizm wierszy Jarniewicza jest bardzo wyraźny

Ta krypa trzeszczy (Monika Ochędowska)

Orbitowski zaciąga nas do taniego berlińskiego hostelu, Bajon zaczyna od wizyty w Grand Hotel Et Des Palmes, gdzie Wagner kończył „Parsifala” – o dwóch powieściach i zużytych symbolach Europy

Media

Neonowe szkielety nie dostały pensji (Marzena Falkowska)

Zamiast tradycyjnego bohatera – everyman, w którym dostrzec możemy naszych krewnych, sąsiadów, samych siebie. O zmaganiach ze społecznymi i psychologicznymi skutkami kryzysu ekonomicznego w grach „Night in the Woods” i „Little Red Lie”

Przeciwko monokulturom (Arkadiusz Półtorak)

W dobie cyfrowych „baniek” coraz trudniej bronić pluralizmu jako wartości samej w sobie. Wieloletnia inwestycja w hakerski etos oraz pochwałę różnorodności może wydawać się dzisiaj dla berlińskiego festiwalu transmediale kłopotliwym dziedzictwem

Lama, burger i superbohaterki (Maciej Jakubowiak)

Znaczenie języka obrazkowego rośnie – nie tylko ekonomiczne, ale też kulturowe. W 2010 roku Unikod obejmował 722 emoji, dziś jest ich 2823. Konsorcjum Unicode ogłosiło właśnie nową listę

Muzyka

Ale najpierw kawa (Olga Drenda)

Streaming wszystko zmienił. Poleganie na algorytmie polecającym muzykę miało na początku coś z przygody, trochę jak w najlepszych czasach radia. Potem jednak przestałam zwracać uwagę na to, czego słucham. Oczekiwany nastrój stał się ważniejszy niż gatunek czy wykonawca

Coś nas omija (Piotr Tkacz)

W tym roku hasłem przewodnim berlińskiego CTM było „Turmoil” – zgiełk, wrzawa. Prawdziwa klęska nadmiaru, odbiorcom proponowano zestawy trzech lub czterech wydarzeń jednocześnie, z których przynajmniej jedno było światową premierą

Najczarniejsza z panter (Rafał Księżyk)

Afrofuturyzm to całe spektrum zjawisk, od popowych kreacji Beyoncé po wyrafinowaną eseistykę czarnych pisarzy. Najnowszym przejawem nurtu jest film „Czarna Pantera”. Pokazuje on triumf afrofuturyzmu, ale też niebezpieczeństwo jego zastygnięcia na designersko wystylizowanym tronie

Opera użytkowa (Adam Suprynowicz)

Jednoaktowa opera Michaela Nymana „The Man Who Mistook His Wife for a Hat” jest elegancką, rozrywkową miniaturką dla miłośników gatunku, przyjemnym produktem użytkowym. Można wątpić, czy jest tu potencjał na coś więcej

Mielizny symbolizmu (Adam Wiedemann)

Muzyka Debussy'ego potrzebuje męskiego mężczyzny, który ją weźmie w karby i wyzuje ze słodkości. Czy tym mężczyzną okazał się Daniel Barenboim?

Lot nad Atlantydą (Rafał Wawrzyńczyk)

„Folk Music” Zygmunta Krauzego jest jak oglądanie lądu bezpowrotnie utraconego. Muzyka ludowa to tutaj świat, do którego nie mamy już dostępu i który zapada się w przeszłość, emitując wszystkie swoje sygnały jednocześnie, po raz ostatni, w kolosalnej kakofonii

Obyczaje

Chciałbym umrzeć na Marsie (Kamil Fejfer)

Elon Musk dorastał w RPA, gdzie jego ojciec był szanowanym biznesmanem. Podobno mieli nawet jeden z największych domów w całej Pretorii, co z pewnością nie było bez znaczenia. Niewiele jest historii o wielkich miliarderach, którzy wydźwignęli się z somalijskiej biedy

Nie ma czym oddychać (Bartosz Sadulski)

„Sezon grzewczy” to książka oparta na mądrości tłumu, o tym, jak miasto i ludzie zmienili swój prywatny język pod wpływem smogu. W Krakowie ten język trzeba było stworzyć

Biały Dom wariatów (Adrian Stachowski)

„Ogień i furia” Wolffa i „Co się stało” Clinton tworzą ciekawy komplet. Pierwszą książkę czyta się jak raport z wariatkowa, z którego rządzi się światem, drugą – jak rachunek sumienia kogoś, kto miał do tych rządów nie dopuścić

Ukryte pragnienia (Agnieszka Jakimiak)

Jeśli spojrzymy na prowokację jako na zabobon, pojęcie zaklęte w czasie i przestrzeni, wyciągane okolicznościowo z szafy niczym płachta na byka, być może uda się nam zrozumieć charakter naszych oczekiwań i lęków wobec debaty publicznej

Sztuka

Na co dzień i dla wszystkich (Monika Stelmach)

Złote lata polskiego dizajnu to druga połowa lat 50. i lata 60., kiedy powstało dużo oszałamiających projektów. Niestety najlepsze z nich nie zostały zrealizowane masowo, ale zachowały się jako prototypy, które pokazujemy w nowootwartej  Galerii Wzornictwa w warszawskim Muzeum Narodowym

Jest mi strasznie smutno (Monika Stelmach)

Nasza białoruska społeczność nawet w skali Podlasia nie jest duża. Łatwo nam wszystkim być w kontakcie. Z Leonem Tarasewiczem znamy się od ponad 30 lat. Taki staż sprzyja powstaniu wzajemnego zaufania, bez którego przygotowanie wspólnej wystawy o zbrodni w Zaleszanach nie byłoby możliwe

Teatr

Paszporty białe, paszporty czerwone (Witold Mrozek)

Realną stawką „Końca przemocy” jest pytanie, na ile wciąż należymy do cywilizacji Zachodu. Jeśli kiedykolwiek do niej należeliśmy. Na ile uważamy, że prawa wywalczone przez tę bardziej „europejską” część Europy należą się wszystkim, zwłaszcza w Europie?

Monologi Platona (Paweł Soszyński)

W „Uczcie” Garbaczewskiego obserwujemy Erosa myśli, a nie myśl o Erosie. To bardzo ciekawy pomysł, ale jego realizacja jest zwyczajnie nijaka

Lupa i Castorf (Natalia Prüfer)

Tytułowy „wegański teatr” według Castorfa to jedynie wyśmiewanie się z trendów wśród niemieckiego społeczeństwa. Dla Lupy współczesność jest zwykłym śmietnikiem kultury – o zbiorach wywiadów z legendami teatru

Wiersze

wiersze (Genowefa Jakubowska-Fijałkowska)

]]>

Film

Wynalazki z Rotterdamu (Jakub Socha)

Festiwal w Rotterdamie nie stara się przyciągać magią dużych nazwisk. Atmosfera jest piknikowa, chociaż to luty: wiekowi didżeje puszczają rockabilly i disco, wszyscy piją piwo, jedzą curry, nikt się nie spieszy. Na widzów czeka kilkaset filmów z całego świata

Ręce precz (Jakub Socha)

W „Czwartej władzy” Spielberg, opowiadając o redakcji „The Washington Post”, dopomina się o poszanowanie pierwszej poprawki do amerykańskiej konstytucji, która gwarantuje wolność religii, zgromadzeń, ale i prasy. Słuszna pobudka, ale film nie najlepszy

Fasada (Iwona Kurz)

Michał, bohater najnowszego filmu Urszuli Antoniak, wierzy, że sam siebie zrobił, ale wielka dwuznaczność kryje się w stwierdzeniu, że zrobił siebie z niczego – zero jest słabym mnożnikiem

Model do składania (Marcin Adamczak)

Filmowcy pracują pod presją. Zapewne i im przydaje się czasem zatrzymać. Jedni potrzebują do tego psychologa, inni astrologa, a jeszcze inni księdza – Yoda objawia się pod wieloma postaciami

Nie chcę być jak Bono (Marta Bałaga)

„W ułamku sekundy” wykracza poza schematy kina gatunkowego. Umówmy się, nie jest to żaden Haneke. Ale poruszam w nim tematy, które zasługują na podjęcie poważnej dyskusji – mówi jeden z najpopularniejszych niemieckich filmowców o swoim najnowszym filmie

Literatura

Dwa, a może trzy trupy, komisarzu (Rafał Wawrzyńczyk)

Poeta pozwala mowie poocierać się o wypowiedzenia wątpliwej konduity, posmakować banału, zaznać przyjemności, może życia?  Seksualizm wierszy Jarniewicza jest bardzo wyraźny

Ta krypa trzeszczy (Monika Ochędowska)

Orbitowski zaciąga nas do taniego berlińskiego hostelu, Bajon zaczyna od wizyty w Grand Hotel Et Des Palmes, gdzie Wagner kończył „Parsifala” – o dwóch powieściach i zużytych symbolach Europy

Media

Neonowe szkielety nie dostały pensji (Marzena Falkowska)

Zamiast tradycyjnego bohatera – everyman, w którym dostrzec możemy naszych krewnych, sąsiadów, samych siebie. O zmaganiach ze społecznymi i psychologicznymi skutkami kryzysu ekonomicznego w grach „Night in the Woods” i „Little Red Lie”

Przeciwko monokulturom (Arkadiusz Półtorak)

W dobie cyfrowych „baniek” coraz trudniej bronić pluralizmu jako wartości samej w sobie. Wieloletnia inwestycja w hakerski etos oraz pochwałę różnorodności może wydawać się dzisiaj dla berlińskiego festiwalu transmediale kłopotliwym dziedzictwem

Lama, burger i superbohaterki (Maciej Jakubowiak)

Znaczenie języka obrazkowego rośnie – nie tylko ekonomiczne, ale też kulturowe. W 2010 roku Unikod obejmował 722 emoji, dziś jest ich 2823. Konsorcjum Unicode ogłosiło właśnie nową listę

Muzyka

Ale najpierw kawa (Olga Drenda)

Streaming wszystko zmienił. Poleganie na algorytmie polecającym muzykę miało na początku coś z przygody, trochę jak w najlepszych czasach radia. Potem jednak przestałam zwracać uwagę na to, czego słucham. Oczekiwany nastrój stał się ważniejszy niż gatunek czy wykonawca

Coś nas omija (Piotr Tkacz)

W tym roku hasłem przewodnim berlińskiego CTM było „Turmoil” – zgiełk, wrzawa. Prawdziwa klęska nadmiaru, odbiorcom proponowano zestawy trzech lub czterech wydarzeń jednocześnie, z których przynajmniej jedno było światową premierą

Najczarniejsza z panter (Rafał Księżyk)

Afrofuturyzm to całe spektrum zjawisk, od popowych kreacji Beyoncé po wyrafinowaną eseistykę czarnych pisarzy. Najnowszym przejawem nurtu jest film „Czarna Pantera”. Pokazuje on triumf afrofuturyzmu, ale też niebezpieczeństwo jego zastygnięcia na designersko wystylizowanym tronie

Opera użytkowa (Adam Suprynowicz)

Jednoaktowa opera Michaela Nymana „The Man Who Mistook His Wife for a Hat” jest elegancką, rozrywkową miniaturką dla miłośników gatunku, przyjemnym produktem użytkowym. Można wątpić, czy jest tu potencjał na coś więcej

Mielizny symbolizmu (Adam Wiedemann)

Muzyka Debussy'ego potrzebuje męskiego mężczyzny, który ją weźmie w karby i wyzuje ze słodkości. Czy tym mężczyzną okazał się Daniel Barenboim?

Lot nad Atlantydą (Rafał Wawrzyńczyk)

„Folk Music” Zygmunta Krauzego jest jak oglądanie lądu bezpowrotnie utraconego. Muzyka ludowa to tutaj świat, do którego nie mamy już dostępu i który zapada się w przeszłość, emitując wszystkie swoje sygnały jednocześnie, po raz ostatni, w kolosalnej kakofonii

Obyczaje

Chciałbym umrzeć na Marsie (Kamil Fejfer)

Elon Musk dorastał w RPA, gdzie jego ojciec był szanowanym biznesmanem. Podobno mieli nawet jeden z największych domów w całej Pretorii, co z pewnością nie było bez znaczenia. Niewiele jest historii o wielkich miliarderach, którzy wydźwignęli się z somalijskiej biedy

Nie ma czym oddychać (Bartosz Sadulski)

„Sezon grzewczy” to książka oparta na mądrości tłumu, o tym, jak miasto i ludzie zmienili swój prywatny język pod wpływem smogu. W Krakowie ten język trzeba było stworzyć

Biały Dom wariatów (Adrian Stachowski)

„Ogień i furia” Wolffa i „Co się stało” Clinton tworzą ciekawy komplet. Pierwszą książkę czyta się jak raport z wariatkowa, z którego rządzi się światem, drugą – jak rachunek sumienia kogoś, kto miał do tych rządów nie dopuścić

Ukryte pragnienia (Agnieszka Jakimiak)

Jeśli spojrzymy na prowokację jako na zabobon, pojęcie zaklęte w czasie i przestrzeni, wyciągane okolicznościowo z szafy niczym płachta na byka, być może uda się nam zrozumieć charakter naszych oczekiwań i lęków wobec debaty publicznej

Sztuka

Na co dzień i dla wszystkich (Monika Stelmach)

Złote lata polskiego dizajnu to druga połowa lat 50. i lata 60., kiedy powstało dużo oszałamiających projektów. Niestety najlepsze z nich nie zostały zrealizowane masowo, ale zachowały się jako prototypy, które pokazujemy w nowootwartej  Galerii Wzornictwa w warszawskim Muzeum Narodowym

Jest mi strasznie smutno (Monika Stelmach)

Nasza białoruska społeczność nawet w skali Podlasia nie jest duża. Łatwo nam wszystkim być w kontakcie. Z Leonem Tarasewiczem znamy się od ponad 30 lat. Taki staż sprzyja powstaniu wzajemnego zaufania, bez którego przygotowanie wspólnej wystawy o zbrodni w Zaleszanach nie byłoby możliwe

Teatr

Paszporty białe, paszporty czerwone (Witold Mrozek)

Realną stawką „Końca przemocy” jest pytanie, na ile wciąż należymy do cywilizacji Zachodu. Jeśli kiedykolwiek do niej należeliśmy. Na ile uważamy, że prawa wywalczone przez tę bardziej „europejską” część Europy należą się wszystkim, zwłaszcza w Europie?

Monologi Platona (Paweł Soszyński)

W „Uczcie” Garbaczewskiego obserwujemy Erosa myśli, a nie myśl o Erosie. To bardzo ciekawy pomysł, ale jego realizacja jest zwyczajnie nijaka

Lupa i Castorf (Natalia Prüfer)

Tytułowy „wegański teatr” według Castorfa to jedynie wyśmiewanie się z trendów wśród niemieckiego społeczeństwa. Dla Lupy współczesność jest zwykłym śmietnikiem kultury – o zbiorach wywiadów z legendami teatru

Wiersze

wiersze (Genowefa Jakubowska-Fijałkowska)

]]>
Fri, 16 Feb 2018 00:00:00 +0100
<![CDATA[Numer 2018/230]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2018/230

Film

Czas się skończył (Marta Bałaga)

„Zmarła tuż przed swoimi 98. urodzinami. Żyła tak, jak my wszystkie – w kulturze zniszczonej przez potężnych mężczyzn” – mówiła Oprah Winfrey w  przemówieniu podczas rozdania Złotych Globów. Rozmawiamy z autorką dokumentu o Recy Taylor

Dzika wschodnio-europejska bestia (Adam Kruk)

Żyjemy w brutalnych czasach i mój film stara się oddać ich nerw. Pokazuję Budapeszt jako miasto chaotyczne, nieprzewidywalne, niebezpieczne – mówi reżyser „Księżyca Jowisza”

Mildred zadaje pytania (Darek Arest)

„Trzy billboardy”, które nie brzydzą się slapstickiem, ostatniej nadziei na ocalenie upatrują w humorze i z pewnością nie zgłaszają pretensji do „poważnego realizmu”

Do zobaczenia nocą (Jakub Socha)

Nagrodzoną Złotym Niedźwiedziem „Ciało i duszę” można nazwać romansem, film przypomina slalom przez różne przeszkody, którego metą jest miłość. Jest to jednak romans inny niż wszystkie, zaczyna się w rzeźni

Potrzeba bliskości (Denis Viren)

W rosyjskim kinie jednym z czołowych tematów jest rozpad rodziny i próby naprawienia rozerwanych więzi

Straszny film (Agnieszka Jakimiak)

„The Disaster Artist” jest subtelną apologią porażki: w świecie, w którym błyskawicznie zapada decyzja o artystycznej i komercyjnej wartości każdego projektu, Franco przygląda się tym, którzy zostali skazani na klęskę, zanim wykonali pierwszy krok

Poskromienie złośnic (Bartosz Żurawiecki)

Przyjrzyjmy się pięciu tytułom, które weszły na ekrany kin między Bożym Narodzeniem a walentynkami. Choć radzić twórcom polskich komedii, co powinni zmienić w swoich produktach jest, oczywiście, zajęciem bezpłodnym, bezcelowym, a nawet bezczelnym

Literatura

Co widzi ostatni z naturalistów (Adam Robiński)

Jeśli pisanie o przyrodzie ma spowolnić proces naszego obojętnienia na otoczenie, to autor „Umysłu kruka”, Bernd Heinrich zaciąga hamulec ręczny

Porozmawiajmy o traumach (Marceli Szpak)

Dwa debiutanckie albumy komiksowe Marianny Sztymy i Agnieszki Świętek mierzą się z pustką i stratą. Polskie komiksy, zwłaszcza te tworzone przez kobiety, coraz częściej sięgają po tematykę dotychczas w tym medium marginalizowaną

Ostre krawędzie (Maciej Jakubowiak)

Literatura jest ćwiczeniem wyobraźni. Ale czy żeby osiągać ten skutek, nie musi być jednocześnie jakąś formą przemocy? „Lata szkolne Jezusa” Coetzee’ego to powieść, która nie chce nikogo uwodzić

Eksperyment na ludziach (Agata Sikora)

„Fragmenty dziennika SI” to coś więcej niż świetnie pomyślana ciekawostka. Ktokolwiek za tym stoi, wie, jak przełożyć transhumanistyczne teorie na literacką zabawę

Pani z Ziemiomorza (Grzegorz Uzdański)

Jedną z ważniejszych cech pisarstwa i osobowości Le Guin była niesamowita odwaga intelektualna, którą zresztą przejawiała nie tylko w książkach – o zmarłej autorce fantasy, twórczyni sagi Ziemiomorza

Zawsze zdradzam (Krzysztof Umiński)

Przed le Carrém w powieści szpiegowskiej przeważały gadżety spod znaku Bonda. To on zamienił ten sztafaż na pasjonującą nudę gabinetów, a klarowne kategorie moralne  na paletę burości. Bez niego nie byłoby dziś takich seriali jak „Homeland” czy „Stacja Berlin”

Drugi modernizm (Łukasz Żurek)

Maciej Płaza sprawdza, na ile pewien sposób myślenia o literaturze nadaje się do pisania o naszym tu i teraz. „Robinson w Bolechowie” waha się między nową jakością a upadkiem w epigonizm

Media

Zanim padnie bateria (Agnieszka Słodownik)

Krótkie wiadomości i wideo od Amandy dostaję na WhatsAppie. Niektóre przypadają na drugą w nocy. Budzę się, zastanawiając, kto może pisać o tej porze. A to moja bohaterka. Też nie śpi

Internet jest swój własny (Jarosław Kopeć)

Choć amerykańskie przepisy dotyczące regulacji internetu mają dla nas znaczenie drugorzędne, dyskusja o neutralności sieci pozwala zobaczyć, jak bardzo internet wrósł w nasze ciała i co właściwie oznacza dzisiaj jego „neutralność”

Technologie dla spokoju (Magda Bocheńska)

Koncepcja „spokojnej technologii” nie jest nowa − pojawiła się w branży IT na długo przed lawiną konsumenckich rozwiązań ze świata internetu rzeczy. Dziś przywraca je antropolożka Amber Case

Muzyka

Efekt „aha!” (Piotr Kowalczyk)

Powrót Drekotów po ponad pięciu latach jest równie nielogiczny jak tytuł nowej płyty, „lub maszyna dzika trawa”. Ale w muzyce tria prowadzonego przez Olę Rzepkę pełno jest ekscentryzmów, działania na bazie intuicji i ryzyka

Krnąbni staruszkowie (Rafał Księżyk)

Ewolucja starych (The Rolling Stones) i nowszych (U2) gigantów rocka to bez wyjątku smutna historia zachowawczego odcinania kuponów. Czy jest miejsce w muzyce popularnej na starość, która drażni? Wiek późny krnąbrny, nieprzejednany?

Obyczaje

Być modną (Magdalena Idem)

Pączki kupować tylko w cukierni Ziemiańskiej, potem nosić pas Madame X na schudnięcie. Interesować się polityką i palić papierosy. Machnąć ręką na zbliżającą się wojnę – czyli co znaczyło być modną w przedwojennej Warszawie

Lesbijka w cudzysłowie (Renata Lis)

Nie jestem tym słowem, a ono mnie nie wyraża: co najwyżej przecina się ze mną w jednym punkcie. Mogę go czasem użyć w celach, które sama wybiorę, i w określonych sytuacjach (zwłaszcza politycznych), ale nie chcę, żeby ono automatycznie używało mnie

Miłość w czasach kryptowalut (Piotr Szostak)

Zakochanie się: instynktowne, nagłe, irracjonalne, odbywa się dzisiaj na ekranie. Pod jego powierzchnią hipnotyzują nas programiści, specjaliści od UX i technokapitaliści. Kryptowaluty przenoszą ich na wyższy poziom kontroli

Byłam w żałobie (Mikołaj Grynberg)

„W '68 nie chciałam wyjeżdżać. Polska była moim domem. I od razu ci mogę powiedzieć, że od tego czasu już nie mam domu. Straciłam komfort posiadania swojego miejsca na ziemi” – rozmowa Mikołaja Grynberga

Sztuka

Na oko (Jakub Momro)

Artyści na wystawie „Inny Trans-Atlantyk” fetyszyzują stosunek do technologii jako wielkiego generatora możliwości. Przypominają tym samym bardziej dzieci niż inżynierów czy profesorów

Teatr

Postdramatyczny teatr środka (Witold Mrozek)

W „Lokis” Twarkowski podaje litewskim widzom koktajl z atrakcji ze skandalizującą historią w tle. Strategie kojarzone z „laboratorium”, „eksperymentem” czy „poszukiwaniem” stają się narzędziami nowego teatru popularnego

Przekleństwo symetryzmu (Piotr Morawski)

„Biesy” Natalii Korczakowskiej to magma. I dramaturgiczna, i interpretacyjna. Trudno więc orzec, w jakiej sprawie powstał ten spektakl

Mnóstwo Versacego na scenie (Witold Mrozek)

„Pomysł na bycie autorką widmem wydaje mi się  przewspaniały. To jedna z moich fantazji – jak moja praca w teatrze byłaby oceniania, gdyby ludzie nie wiedzieli, kim jestem?” – mówi reżyserka przed premierą „Genialnej przyjaciółki” Ferrante

Wiersze

wiersze (Krzysztof Siwczyk)

]]>

Film

Czas się skończył (Marta Bałaga)

„Zmarła tuż przed swoimi 98. urodzinami. Żyła tak, jak my wszystkie – w kulturze zniszczonej przez potężnych mężczyzn” – mówiła Oprah Winfrey w  przemówieniu podczas rozdania Złotych Globów. Rozmawiamy z autorką dokumentu o Recy Taylor

Dzika wschodnio-europejska bestia (Adam Kruk)

Żyjemy w brutalnych czasach i mój film stara się oddać ich nerw. Pokazuję Budapeszt jako miasto chaotyczne, nieprzewidywalne, niebezpieczne – mówi reżyser „Księżyca Jowisza”

Mildred zadaje pytania (Darek Arest)

„Trzy billboardy”, które nie brzydzą się slapstickiem, ostatniej nadziei na ocalenie upatrują w humorze i z pewnością nie zgłaszają pretensji do „poważnego realizmu”

Do zobaczenia nocą (Jakub Socha)

Nagrodzoną Złotym Niedźwiedziem „Ciało i duszę” można nazwać romansem, film przypomina slalom przez różne przeszkody, którego metą jest miłość. Jest to jednak romans inny niż wszystkie, zaczyna się w rzeźni

Potrzeba bliskości (Denis Viren)

W rosyjskim kinie jednym z czołowych tematów jest rozpad rodziny i próby naprawienia rozerwanych więzi

Straszny film (Agnieszka Jakimiak)

„The Disaster Artist” jest subtelną apologią porażki: w świecie, w którym błyskawicznie zapada decyzja o artystycznej i komercyjnej wartości każdego projektu, Franco przygląda się tym, którzy zostali skazani na klęskę, zanim wykonali pierwszy krok

Poskromienie złośnic (Bartosz Żurawiecki)

Przyjrzyjmy się pięciu tytułom, które weszły na ekrany kin między Bożym Narodzeniem a walentynkami. Choć radzić twórcom polskich komedii, co powinni zmienić w swoich produktach jest, oczywiście, zajęciem bezpłodnym, bezcelowym, a nawet bezczelnym

Literatura

Co widzi ostatni z naturalistów (Adam Robiński)

Jeśli pisanie o przyrodzie ma spowolnić proces naszego obojętnienia na otoczenie, to autor „Umysłu kruka”, Bernd Heinrich zaciąga hamulec ręczny

Porozmawiajmy o traumach (Marceli Szpak)

Dwa debiutanckie albumy komiksowe Marianny Sztymy i Agnieszki Świętek mierzą się z pustką i stratą. Polskie komiksy, zwłaszcza te tworzone przez kobiety, coraz częściej sięgają po tematykę dotychczas w tym medium marginalizowaną

Ostre krawędzie (Maciej Jakubowiak)

Literatura jest ćwiczeniem wyobraźni. Ale czy żeby osiągać ten skutek, nie musi być jednocześnie jakąś formą przemocy? „Lata szkolne Jezusa” Coetzee’ego to powieść, która nie chce nikogo uwodzić

Eksperyment na ludziach (Agata Sikora)

„Fragmenty dziennika SI” to coś więcej niż świetnie pomyślana ciekawostka. Ktokolwiek za tym stoi, wie, jak przełożyć transhumanistyczne teorie na literacką zabawę

Pani z Ziemiomorza (Grzegorz Uzdański)

Jedną z ważniejszych cech pisarstwa i osobowości Le Guin była niesamowita odwaga intelektualna, którą zresztą przejawiała nie tylko w książkach – o zmarłej autorce fantasy, twórczyni sagi Ziemiomorza

Zawsze zdradzam (Krzysztof Umiński)

Przed le Carrém w powieści szpiegowskiej przeważały gadżety spod znaku Bonda. To on zamienił ten sztafaż na pasjonującą nudę gabinetów, a klarowne kategorie moralne  na paletę burości. Bez niego nie byłoby dziś takich seriali jak „Homeland” czy „Stacja Berlin”

Drugi modernizm (Łukasz Żurek)

Maciej Płaza sprawdza, na ile pewien sposób myślenia o literaturze nadaje się do pisania o naszym tu i teraz. „Robinson w Bolechowie” waha się między nową jakością a upadkiem w epigonizm

Media

Zanim padnie bateria (Agnieszka Słodownik)

Krótkie wiadomości i wideo od Amandy dostaję na WhatsAppie. Niektóre przypadają na drugą w nocy. Budzę się, zastanawiając, kto może pisać o tej porze. A to moja bohaterka. Też nie śpi

Internet jest swój własny (Jarosław Kopeć)

Choć amerykańskie przepisy dotyczące regulacji internetu mają dla nas znaczenie drugorzędne, dyskusja o neutralności sieci pozwala zobaczyć, jak bardzo internet wrósł w nasze ciała i co właściwie oznacza dzisiaj jego „neutralność”

Technologie dla spokoju (Magda Bocheńska)

Koncepcja „spokojnej technologii” nie jest nowa − pojawiła się w branży IT na długo przed lawiną konsumenckich rozwiązań ze świata internetu rzeczy. Dziś przywraca je antropolożka Amber Case

Muzyka

Efekt „aha!” (Piotr Kowalczyk)

Powrót Drekotów po ponad pięciu latach jest równie nielogiczny jak tytuł nowej płyty, „lub maszyna dzika trawa”. Ale w muzyce tria prowadzonego przez Olę Rzepkę pełno jest ekscentryzmów, działania na bazie intuicji i ryzyka

Krnąbni staruszkowie (Rafał Księżyk)

Ewolucja starych (The Rolling Stones) i nowszych (U2) gigantów rocka to bez wyjątku smutna historia zachowawczego odcinania kuponów. Czy jest miejsce w muzyce popularnej na starość, która drażni? Wiek późny krnąbrny, nieprzejednany?

Obyczaje

Być modną (Magdalena Idem)

Pączki kupować tylko w cukierni Ziemiańskiej, potem nosić pas Madame X na schudnięcie. Interesować się polityką i palić papierosy. Machnąć ręką na zbliżającą się wojnę – czyli co znaczyło być modną w przedwojennej Warszawie

Lesbijka w cudzysłowie (Renata Lis)

Nie jestem tym słowem, a ono mnie nie wyraża: co najwyżej przecina się ze mną w jednym punkcie. Mogę go czasem użyć w celach, które sama wybiorę, i w określonych sytuacjach (zwłaszcza politycznych), ale nie chcę, żeby ono automatycznie używało mnie

Miłość w czasach kryptowalut (Piotr Szostak)

Zakochanie się: instynktowne, nagłe, irracjonalne, odbywa się dzisiaj na ekranie. Pod jego powierzchnią hipnotyzują nas programiści, specjaliści od UX i technokapitaliści. Kryptowaluty przenoszą ich na wyższy poziom kontroli

Byłam w żałobie (Mikołaj Grynberg)

„W '68 nie chciałam wyjeżdżać. Polska była moim domem. I od razu ci mogę powiedzieć, że od tego czasu już nie mam domu. Straciłam komfort posiadania swojego miejsca na ziemi” – rozmowa Mikołaja Grynberga

Sztuka

Na oko (Jakub Momro)

Artyści na wystawie „Inny Trans-Atlantyk” fetyszyzują stosunek do technologii jako wielkiego generatora możliwości. Przypominają tym samym bardziej dzieci niż inżynierów czy profesorów

Teatr

Postdramatyczny teatr środka (Witold Mrozek)

W „Lokis” Twarkowski podaje litewskim widzom koktajl z atrakcji ze skandalizującą historią w tle. Strategie kojarzone z „laboratorium”, „eksperymentem” czy „poszukiwaniem” stają się narzędziami nowego teatru popularnego

Przekleństwo symetryzmu (Piotr Morawski)

„Biesy” Natalii Korczakowskiej to magma. I dramaturgiczna, i interpretacyjna. Trudno więc orzec, w jakiej sprawie powstał ten spektakl

Mnóstwo Versacego na scenie (Witold Mrozek)

„Pomysł na bycie autorką widmem wydaje mi się  przewspaniały. To jedna z moich fantazji – jak moja praca w teatrze byłaby oceniania, gdyby ludzie nie wiedzieli, kim jestem?” – mówi reżyserka przed premierą „Genialnej przyjaciółki” Ferrante

Wiersze

wiersze (Krzysztof Siwczyk)

]]>
Fri, 02 Feb 2018 00:00:00 +0100
<![CDATA[Numer 2018/229]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2018/229

Film

Martwe pola w „Czarnym lustrze” (Agata Sikora)

Oglądając „Czarne lustro”, odczuwałam niepokój, który przypadł w udziale wielu postaciom z antologii: a mianowicie, że coś w tej rzeczywistości nie gra

Projekt film:Na wolnym rynku (Anna Bielak)

Pewnie sporo osób myśli, że kaskader to mięśniak, który lubi się popisywać. A jest dokładnie odwrotnie. Głupi kaskaderzy giną, a mądrzy awansują

Swędzenie (Klara Cykorz)

„Atak paniki” jest pełen slapsticku. Jest to slapstick emocjonalny

Doskonale ubity grunt (Agnieszka Jakimiak)

Niemiecki serial „4 Blocks” stał się niespodziewanie jedną z najważniejszych telewizyjnych produkcji minionego roku

Luca Guadagnino: pocztówki z utopii (Adam Kruk)

Włosi mają Luce Gaudagnino za złe, że na Italię patrzy oczami obcokrajowca i  tworzy widokówki dla Amerykanów

Churchill, bohater naszych czasów (Jakub Majmurek)

Wysyp filmów o Churchillu w pobrexitowej Brytanii, wydaje się czymś zrozumiałym. Uosabia on ostatni moment prawdziwej wielkości Zjednoczonego Królestwa  – wspomnienie tej historycznej chwili pozwala oswoić traumy i lęki

Obraz w kawałkach (Jakub Socha)

Trzy etiudy – „Amerykański sen”, „60 kilo niczego” i „Najpiękniejsze fajerwerki ever” – ułożone w jeden blok, który można od piątku ogądać w kinach, mówią o Polsce i polskim kinie więcej niż niejeden długi metraż

Literatura

Narody (Marek Bieńczyk)

„Prawdziwy Polak walczy do końca”/„Rumun z dziada pradziada, walczyć będę, aż padnę” – w odpowiedzi na numer tematyczny o dziwnej polskości Marek Bieńczyk wciela się na naszych łamach w Georges'a Pereca

Co media robią literaturze? (Tomasz Swoboda)

Zdaniem Vincenta Kaufmanna literatura w ogóle zanika jako pole czy instytucja. Media społecznościowe nie uwolniły nas od władzy spektaklu, tylko ją umocniły. Wkrótce bycie autorem poza nimi będzie nie do pomyślenia

Przerabiać świat na książki (Adam Pluszka)

Małe wydawnictwo przypomina laboratorium albo centrum kosmiczne – można sobie pozwolić na poszukiwanie rzadkich pierwiastków, eksperymenty, loty na orbitę – mówi redaktorka naczelna wydawnictwa Karakter

Media

Szatan mieszka w VR (Michał R. Wiśniewski)

Wirtualna rzeczywistość wyśniona w latach 90. miała wyglądać zupełnie inaczej. Jak? Tego nie widział właściwie nikt. To były dziwne dni, pełne nadziei i zamętu

Oszuści wszystkich krajów (Maciej Jakubowiak)

„Impostor Roster” pomaga poradzić sobie z syndromem oszusta. Zanim ktoś nas przyłapie na niekompetencji, zadenuncjujmy się sami

Ludzie, którzy piszą w internecie (Michał R. Wiśniewski)

Z dniem 31 stycznia 2018 roku zostaje zamknięty serwis blog.pl. Symboliczne wydarzenie, które stawia nas wobec pytania – czy blogowanie umarło?

Odzyskać technologię, odzyskać przyszłość (Mirek Filiciak / Alek Tarkowski)

Skromne utopie na miarę czasu wyczerpania znajdujemy w dość niespodziewanych miejscach, na przykład w historii tak modnej dzisiaj sharing economy

Sygnały (Agnieszka Słodownik)

We Wrocławiu alternatywa dla zmarzniętych dłoni. Wystawa cyfrowa, ale bezekranowa, ruchowa i umożliwiająca wspólną zabawę. Interaktywna, ale wyciszająca. Dla dzieci, ale w czerni i bieli. W małej ludzkiej skali

Muzyka

Rytmy i duchy (Rafał Księżyk)

Każdego roku na zachodnie rynki trafia kilkadziesiąt płytowych reedycji archiwaliów z Czarnego Lądu. W tej muzyce krążą duchy, a poprzez gorące rytmy przebija groza historii

Performatyka i sample już się wyczerpały (Monika Pasiecznik)

Chciałem robić utwory, które mogą być rozrywką dla ludzi. W muzyce współczesnej tego rodzaju podejście jest nie na miejscu

Pomiędzy (Adam Suprynowicz)

„Erwartung” Schönberga i „Pieśń o nocy” Szymanowskiego łączy podobna estetyka, czas powstania oraz „nocny” kontekst. Muzycznie te utwory są jednak dość dalekie od siebie. Zaprezentowanie ich razem w wersji półscenicznej było ryzykownym pomysłem

Lustro lęków (Marcin Bogucki)

Inscenizacja „Peleasa i Melizandy” Debussy'ego w reżyserii Katie Mitchell próbuje pokazać tkwiące we współczesnej kulturze ciche przyzwolenie na przemoc wobec kobiet oraz próby tuszowania wszelkich incydentów, byleby tylko zachować status quo

Obyczaje

DZIWNA POLSKOŚĆ: Oni (Łukasz Najder)

W każdych wyborach prezydenckich są KANDYDACI i oni, megalomani, goście z Syriusza, być może zwykli szaleńcy, osoby tajemnicze, którym patriotyzm wszedł za mocno, marzący o pożodze i nowym porządku ultrasi

Jesteśmy totalnie niedogadani (Adrian Stachowski)

Ostatnio napisałam tekst o wyzyskiwanych pracownikach warszawskich barów. W pewnym momencie zorientowałam się, że zarabiam niewiele więcej niż niektórzy moi bohaterowie – mówi nagradzana reporterka

Sztuka

Na przykład złoty skafander (Monika Stelmach)

Zakładam go sobie i mogę doświadczyć, jak to jest chodzić w czymś takim po świecie. Ludzie mają cię za kosmitę, ale zyskujesz nową tożsamość. To jak szamańskie wchodzenie w ciało kruka. Czy to jest gorsze od technologii 3D, czy 4D, które przenoszą w inną rzeczywistość?

Naturalne predyspozycje do smażenia kotletów (Maciej Piasecki)

Chociaż obrona Eufemii zakończyła się fiaskiem, a projekt powołania specjalistki ds. równego traktowania nie rokuje, to studentki i studenci nie poddają się. Pracują właśnie nad nową edycją przewodnika, który przedstawi dzieje warszawskiej ASP w formie herstory

Teatr

Bunt na zamówienie (Witold Mrozek)

W poznańskim „Kordianie” Jakuba Skrzywanka wszystko wydaje się szkolne, wymuszone i nieszczere

Mrok (Piotr Morawski)

Kieleckie „Ciemności” Strzępki to świat bez żadnej językowej poprawności, gdzie panuje zgoda na artykułowanie pogardy i nienawiści, gdzie bez ryzyka poniesienia konsekwencji można powiedzieć i zrobić wszystko

Artystka scen prowincjonalnych (Katarzyna Niedurny)

Przyszedł taki dzień, że już w ogóle nie miałam pieniędzy i znalazłam torebkę kaszy, stare masło i cebulę i usmażyłam tę cebulę na maśle. Myślałam: Roza, robisz sztukę, śpiewasz arię, jesz kaszę z cebulą, wszystko się zgadza – jesteś prawdziwą artystką!

Wiersze

wiersze (Sara Szamot)

]]>

Film

Martwe pola w „Czarnym lustrze” (Agata Sikora)

Oglądając „Czarne lustro”, odczuwałam niepokój, który przypadł w udziale wielu postaciom z antologii: a mianowicie, że coś w tej rzeczywistości nie gra

Projekt film:Na wolnym rynku (Anna Bielak)

Pewnie sporo osób myśli, że kaskader to mięśniak, który lubi się popisywać. A jest dokładnie odwrotnie. Głupi kaskaderzy giną, a mądrzy awansują

Swędzenie (Klara Cykorz)

„Atak paniki” jest pełen slapsticku. Jest to slapstick emocjonalny

Doskonale ubity grunt (Agnieszka Jakimiak)

Niemiecki serial „4 Blocks” stał się niespodziewanie jedną z najważniejszych telewizyjnych produkcji minionego roku

Luca Guadagnino: pocztówki z utopii (Adam Kruk)

Włosi mają Luce Gaudagnino za złe, że na Italię patrzy oczami obcokrajowca i  tworzy widokówki dla Amerykanów

Churchill, bohater naszych czasów (Jakub Majmurek)

Wysyp filmów o Churchillu w pobrexitowej Brytanii, wydaje się czymś zrozumiałym. Uosabia on ostatni moment prawdziwej wielkości Zjednoczonego Królestwa  – wspomnienie tej historycznej chwili pozwala oswoić traumy i lęki

Obraz w kawałkach (Jakub Socha)

Trzy etiudy – „Amerykański sen”, „60 kilo niczego” i „Najpiękniejsze fajerwerki ever” – ułożone w jeden blok, który można od piątku ogądać w kinach, mówią o Polsce i polskim kinie więcej niż niejeden długi metraż

Literatura

Narody (Marek Bieńczyk)

„Prawdziwy Polak walczy do końca”/„Rumun z dziada pradziada, walczyć będę, aż padnę” – w odpowiedzi na numer tematyczny o dziwnej polskości Marek Bieńczyk wciela się na naszych łamach w Georges'a Pereca

Co media robią literaturze? (Tomasz Swoboda)

Zdaniem Vincenta Kaufmanna literatura w ogóle zanika jako pole czy instytucja. Media społecznościowe nie uwolniły nas od władzy spektaklu, tylko ją umocniły. Wkrótce bycie autorem poza nimi będzie nie do pomyślenia

Przerabiać świat na książki (Adam Pluszka)

Małe wydawnictwo przypomina laboratorium albo centrum kosmiczne – można sobie pozwolić na poszukiwanie rzadkich pierwiastków, eksperymenty, loty na orbitę – mówi redaktorka naczelna wydawnictwa Karakter

Media

Szatan mieszka w VR (Michał R. Wiśniewski)

Wirtualna rzeczywistość wyśniona w latach 90. miała wyglądać zupełnie inaczej. Jak? Tego nie widział właściwie nikt. To były dziwne dni, pełne nadziei i zamętu

Oszuści wszystkich krajów (Maciej Jakubowiak)

„Impostor Roster” pomaga poradzić sobie z syndromem oszusta. Zanim ktoś nas przyłapie na niekompetencji, zadenuncjujmy się sami

Ludzie, którzy piszą w internecie (Michał R. Wiśniewski)

Z dniem 31 stycznia 2018 roku zostaje zamknięty serwis blog.pl. Symboliczne wydarzenie, które stawia nas wobec pytania – czy blogowanie umarło?

Odzyskać technologię, odzyskać przyszłość (Mirek Filiciak / Alek Tarkowski)

Skromne utopie na miarę czasu wyczerpania znajdujemy w dość niespodziewanych miejscach, na przykład w historii tak modnej dzisiaj sharing economy

Sygnały (Agnieszka Słodownik)

We Wrocławiu alternatywa dla zmarzniętych dłoni. Wystawa cyfrowa, ale bezekranowa, ruchowa i umożliwiająca wspólną zabawę. Interaktywna, ale wyciszająca. Dla dzieci, ale w czerni i bieli. W małej ludzkiej skali

Muzyka

Rytmy i duchy (Rafał Księżyk)

Każdego roku na zachodnie rynki trafia kilkadziesiąt płytowych reedycji archiwaliów z Czarnego Lądu. W tej muzyce krążą duchy, a poprzez gorące rytmy przebija groza historii

Performatyka i sample już się wyczerpały (Monika Pasiecznik)

Chciałem robić utwory, które mogą być rozrywką dla ludzi. W muzyce współczesnej tego rodzaju podejście jest nie na miejscu

Pomiędzy (Adam Suprynowicz)

„Erwartung” Schönberga i „Pieśń o nocy” Szymanowskiego łączy podobna estetyka, czas powstania oraz „nocny” kontekst. Muzycznie te utwory są jednak dość dalekie od siebie. Zaprezentowanie ich razem w wersji półscenicznej było ryzykownym pomysłem

Lustro lęków (Marcin Bogucki)

Inscenizacja „Peleasa i Melizandy” Debussy'ego w reżyserii Katie Mitchell próbuje pokazać tkwiące we współczesnej kulturze ciche przyzwolenie na przemoc wobec kobiet oraz próby tuszowania wszelkich incydentów, byleby tylko zachować status quo

Obyczaje

DZIWNA POLSKOŚĆ: Oni (Łukasz Najder)

W każdych wyborach prezydenckich są KANDYDACI i oni, megalomani, goście z Syriusza, być może zwykli szaleńcy, osoby tajemnicze, którym patriotyzm wszedł za mocno, marzący o pożodze i nowym porządku ultrasi

Jesteśmy totalnie niedogadani (Adrian Stachowski)

Ostatnio napisałam tekst o wyzyskiwanych pracownikach warszawskich barów. W pewnym momencie zorientowałam się, że zarabiam niewiele więcej niż niektórzy moi bohaterowie – mówi nagradzana reporterka

Sztuka

Na przykład złoty skafander (Monika Stelmach)

Zakładam go sobie i mogę doświadczyć, jak to jest chodzić w czymś takim po świecie. Ludzie mają cię za kosmitę, ale zyskujesz nową tożsamość. To jak szamańskie wchodzenie w ciało kruka. Czy to jest gorsze od technologii 3D, czy 4D, które przenoszą w inną rzeczywistość?

Naturalne predyspozycje do smażenia kotletów (Maciej Piasecki)

Chociaż obrona Eufemii zakończyła się fiaskiem, a projekt powołania specjalistki ds. równego traktowania nie rokuje, to studentki i studenci nie poddają się. Pracują właśnie nad nową edycją przewodnika, który przedstawi dzieje warszawskiej ASP w formie herstory

Teatr

Bunt na zamówienie (Witold Mrozek)

W poznańskim „Kordianie” Jakuba Skrzywanka wszystko wydaje się szkolne, wymuszone i nieszczere

Mrok (Piotr Morawski)

Kieleckie „Ciemności” Strzępki to świat bez żadnej językowej poprawności, gdzie panuje zgoda na artykułowanie pogardy i nienawiści, gdzie bez ryzyka poniesienia konsekwencji można powiedzieć i zrobić wszystko

Artystka scen prowincjonalnych (Katarzyna Niedurny)

Przyszedł taki dzień, że już w ogóle nie miałam pieniędzy i znalazłam torebkę kaszy, stare masło i cebulę i usmażyłam tę cebulę na maśle. Myślałam: Roza, robisz sztukę, śpiewasz arię, jesz kaszę z cebulą, wszystko się zgadza – jesteś prawdziwą artystką!

Wiersze

wiersze (Sara Szamot)

]]>
Fri, 19 Jan 2018 00:00:00 +0100
<![CDATA[Numer 2018/228]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2018/228

Film

(Nie) jest różowo (Anka Herbut)

„Florida Project” pokazuje Amerykę marginesu, dla której polityczny slogan reklamowy „Make America Great Again” wydaje się cynicznym żartem.

Śliska sprawa (Marta Bałaga)

To strasznie głupie, ale zawsze robię coś, na co większość ludzi nigdy by nie wpadła: słucham – mówi legendarny amerykański dokumentalista Errol Morris. Jego serial dokumentalny „Wormwood” można od niedawna oglądać na Netflixie

Gabinet cieni (Darek Arest)

Ludzie zrzucają maski, sekrety wychodzą na jaw, obiad się przypala, przyjęcie zmienia się w katastrofę. Wszystko wiadomo. „Party” w reżyserii Sally Potter w zasadzie nie potrzebuje recenzji ani opisu. Wystarczy zapoznać się z obsadą

Podróże Paula Safranka (Jakub Socha)

W „Pomniejszeniu” Payne z premedytacją spłaszcza emocje i obiera swój film z atrakcji. Tam, gdzie większość dzisiejszych reżyserów podniosłaby głos, docisnęła dowcip, podkreśliła puentę, on bierze głęboki oddech i pozwala sprawom toczyć się własnym torem

Literatura

DZIWNA POLSKOŚĆ: Bardziej, dalej, tak samo (Maciej Jakubowiak)

Literacka wyobraźnia futurystyczna, którą jeszcze przed kilku laty uznawano za właściwie wymarłą, powróciła z przytupem. Ale oczekiwanie na świetlaną przyszłość, która w Polsce jakoś nie chce nastąpić, straciło najwyraźniej swoją moc przekonywania

Ironia i absolut (Przemysław Czapliński)

„Miłość”, ze wszystkimi swoimi niedoróbkami, to powieściowy gest odnowy. Jeśli autor poniósł klęskę, to przynajmniej jest to klęska na miarę problemu, który podchodzi nam do gardeł

Media

Rytm sieci (Anna Desponds / Agnieszka Słodownik)

„The New York Times” chce być medium cyfrowym. Niedawno rytm pracy nad gazetą zaczęła wyznaczać publikacja w sieci. W pierwszej kolejności wybiera się materiały do internetu, a dopiero potem na papierowe łamy

Z danych dobry użytek (Aleksandra Janus)

Instytucje mają dostęp do coraz większej ilości danych. Tylko jak je czytać i co z nimi począć? Medialab Katowice przygląda się kulturze (w) danych

Muzyka

Dom z piosenek (Piotr Szwed)

W tegorocznych tekstsach polskich piosenek jeden temat zdaje się powracać szczególnie często – dom. Jest on tłem, a często nawet głównym bohaterem utworów

Dziewczyny ogarniają (Zofia Krawiec)

„Kiedy zrobiłam swój pierwszy własny miks, napisałam do jednej załogi didżejskiej. Zapytałam, czy zechcieliby tego posłuchać i się ze mną spotkać. Odpowiedzieli seksistowskimi żarcikami” – rozmowa z producentkami muzyki elektronicznej

Profesor Hartman słucha Dwójki (Michał Wieczorek)

Czy muzyka ludowa jest gorsza od muzyki komponowanej, poważnej? Polscy muzycy coraz częściej odwołują się do tradycji, pracują z muzykami ludowymi, doskonale wiedząc, że to, co najciekawsze, dzieje się na przecięciu kodów, kultur i gatunków. Profesor Hartman zdaje się tego nie rozumieć

Kącik marzeń i koszmarów (Michał Wieczorek)

Polska muzyka okresu międzywojennego jest dziś nieoczekiwanym źródłem inspiracji. Na jej podstawie współcześni wykonawcy budują różne narracje – od nostalgii przez wyszukiwanie analogii ze współczesnością aż do tworzenia własnej, alternatywnej historii

Śmierć kogniwojażera (Agata Tomaszewska)

Zmarły rok temu Mark Fisher był jednym z najważniejszych teoretyków kultury doby internetu. Odgrywał rolę drogowskazu – wyznaczał nowe kierunki myślenia i inspirował młode pokolenie badaczy i fascynatów kultury

Obyczaje

Więcej wojny niż gwiazd (Aleksandra Przegalińska)

Z „Gwiezdnych wojen” uczymy się wiele, ale fragmentarycznie. Podpatrując kolejne technologie, nie zastanawiamy się nad przesłaniem całości. A ma ono kierunek odwrotny do tego, w którym zmierza nasza cywilizacja

DZIWNA POLSKOŚĆ: Palmy, sagowce i benetyty (Adam Pluszka)

Orzeł jako ptak jest fajny, ale w polskim godle jakiś taki agresywny. Wolałabym się utożsamiać z jabłkami albo ziemniakami – dyskusja przyrodników i artystów o wczesnej,  dziwnej i przyszłej polskości

DZIWNA POLSKOŚĆ: Kto ty jesteś? (Michał Paweł Markowski)

Polskość jest jak Glenn Close dręcząca Michaela Douglasa: nie sposób się od niej odczepić. Już myślisz, żeś wolny jak skowronek polny, a tu ci przynoszą trupa ukochanego psa

DZIWNA POLSKOŚĆ: Trawa, strawa (Jaś Kapela)

Wydaje się, że nasi przodkowie dość szybko skumali, że zbieractwo i rolnictwo jest bardziej efektywną metodą pozyskiwania pożywienia niż ganianie za nim z kijami. Zarówno starożytni Słowianie, jak ich chrześcijańscy następcy jedli głównie warzywa

DZIWNA POLSKOŚĆ: Kiedy topnieją śniegi (Kaja Puto)

Mamadou przyjechał z Senegalu, kojarzył Polskę z wygranego meczu z Francją. Safia – z Afganistanu, namówił ją ojciec, który tu wcześniej studiował. Ali – z Syrii, nie potrafił sobie wyobrazić -30ºC. Van – z Wietnamu, znała wiersz o polskiej zimie – reportaż o imigrantach w epoce PRL

DZIWNA POLSKOŚĆ: Nie do Poznania (Błażej Warkocki)

Co spowodowało, że w konserwatywnej z natury powieści dla młodzieży mógł znaleźć się transpłciowy bohater? Jak to się stało, że w Marszu Równości wziął udział nowo wybrany prezydent miasta? – o trzech książkach o Poznaniu

Sztuka

Chodził po swoim Paryżu (Arek Gruszczyński)

Witold Cęckiewicz wyjechał do Francji w 1956 roku i tam zachłysnął się nowoczesnością, ale dopiero dekadę później mógł przekuć ten zachwyt w jedną z ikon powojennego modernizmu – krakowski kompleks hotelu Cracovia i kina Kijów. W zeszłym roku gmach został uratowany przed zburzeniem przez Muzeum Narodowe, które planuje otworzyć tam galerię wzornictwa i architektury

Najlepsza Polska na świecie (Karol Sienkiewicz)

Otwarta w 2017 roku wystawa „#dziedzictwo” w Muzeum Narodowym w Krakowie zapowiada, co nas czeka w rocznicowym roku 2018 – konserwatywne laurki w niby-nowoczesnym przebraniu

Teatr

Praktyki wstydliwe (Piotr Morawski)

„Kram z piosenkami” Cezarego Tomaszewskiego  to teatr, który pozwala sobie na bardzo wiele i w ogóle nie ma z tym problemu. Nie boi się obciachu i tym wygrywa

Honor chłopców z Costa Guano (Witold Mrozek)

Pomysł na adaptację Majewski ma prosty, skuteczny. Nie musi wiele dopisywać – w końcu pozostawienie na pastwę losu statku pełnego muzułmanów brzmi zupełnie dramatycznie, przerażająco na czasie

Wiersze

wiersze (Łukasz Podgórni)

]]>

Film

(Nie) jest różowo (Anka Herbut)

„Florida Project” pokazuje Amerykę marginesu, dla której polityczny slogan reklamowy „Make America Great Again” wydaje się cynicznym żartem.

Śliska sprawa (Marta Bałaga)

To strasznie głupie, ale zawsze robię coś, na co większość ludzi nigdy by nie wpadła: słucham – mówi legendarny amerykański dokumentalista Errol Morris. Jego serial dokumentalny „Wormwood” można od niedawna oglądać na Netflixie

Gabinet cieni (Darek Arest)

Ludzie zrzucają maski, sekrety wychodzą na jaw, obiad się przypala, przyjęcie zmienia się w katastrofę. Wszystko wiadomo. „Party” w reżyserii Sally Potter w zasadzie nie potrzebuje recenzji ani opisu. Wystarczy zapoznać się z obsadą

Podróże Paula Safranka (Jakub Socha)

W „Pomniejszeniu” Payne z premedytacją spłaszcza emocje i obiera swój film z atrakcji. Tam, gdzie większość dzisiejszych reżyserów podniosłaby głos, docisnęła dowcip, podkreśliła puentę, on bierze głęboki oddech i pozwala sprawom toczyć się własnym torem

Literatura

DZIWNA POLSKOŚĆ: Bardziej, dalej, tak samo (Maciej Jakubowiak)

Literacka wyobraźnia futurystyczna, którą jeszcze przed kilku laty uznawano za właściwie wymarłą, powróciła z przytupem. Ale oczekiwanie na świetlaną przyszłość, która w Polsce jakoś nie chce nastąpić, straciło najwyraźniej swoją moc przekonywania

Ironia i absolut (Przemysław Czapliński)

„Miłość”, ze wszystkimi swoimi niedoróbkami, to powieściowy gest odnowy. Jeśli autor poniósł klęskę, to przynajmniej jest to klęska na miarę problemu, który podchodzi nam do gardeł

Media

Rytm sieci (Anna Desponds / Agnieszka Słodownik)

„The New York Times” chce być medium cyfrowym. Niedawno rytm pracy nad gazetą zaczęła wyznaczać publikacja w sieci. W pierwszej kolejności wybiera się materiały do internetu, a dopiero potem na papierowe łamy

Z danych dobry użytek (Aleksandra Janus)

Instytucje mają dostęp do coraz większej ilości danych. Tylko jak je czytać i co z nimi począć? Medialab Katowice przygląda się kulturze (w) danych

Muzyka

Dom z piosenek (Piotr Szwed)

W tegorocznych tekstsach polskich piosenek jeden temat zdaje się powracać szczególnie często – dom. Jest on tłem, a często nawet głównym bohaterem utworów

Dziewczyny ogarniają (Zofia Krawiec)

„Kiedy zrobiłam swój pierwszy własny miks, napisałam do jednej załogi didżejskiej. Zapytałam, czy zechcieliby tego posłuchać i się ze mną spotkać. Odpowiedzieli seksistowskimi żarcikami” – rozmowa z producentkami muzyki elektronicznej

Profesor Hartman słucha Dwójki (Michał Wieczorek)

Czy muzyka ludowa jest gorsza od muzyki komponowanej, poważnej? Polscy muzycy coraz częściej odwołują się do tradycji, pracują z muzykami ludowymi, doskonale wiedząc, że to, co najciekawsze, dzieje się na przecięciu kodów, kultur i gatunków. Profesor Hartman zdaje się tego nie rozumieć

Kącik marzeń i koszmarów (Michał Wieczorek)

Polska muzyka okresu międzywojennego jest dziś nieoczekiwanym źródłem inspiracji. Na jej podstawie współcześni wykonawcy budują różne narracje – od nostalgii przez wyszukiwanie analogii ze współczesnością aż do tworzenia własnej, alternatywnej historii

Śmierć kogniwojażera (Agata Tomaszewska)

Zmarły rok temu Mark Fisher był jednym z najważniejszych teoretyków kultury doby internetu. Odgrywał rolę drogowskazu – wyznaczał nowe kierunki myślenia i inspirował młode pokolenie badaczy i fascynatów kultury

Obyczaje

Więcej wojny niż gwiazd (Aleksandra Przegalińska)

Z „Gwiezdnych wojen” uczymy się wiele, ale fragmentarycznie. Podpatrując kolejne technologie, nie zastanawiamy się nad przesłaniem całości. A ma ono kierunek odwrotny do tego, w którym zmierza nasza cywilizacja

DZIWNA POLSKOŚĆ: Palmy, sagowce i benetyty (Adam Pluszka)

Orzeł jako ptak jest fajny, ale w polskim godle jakiś taki agresywny. Wolałabym się utożsamiać z jabłkami albo ziemniakami – dyskusja przyrodników i artystów o wczesnej,  dziwnej i przyszłej polskości

DZIWNA POLSKOŚĆ: Kto ty jesteś? (Michał Paweł Markowski)

Polskość jest jak Glenn Close dręcząca Michaela Douglasa: nie sposób się od niej odczepić. Już myślisz, żeś wolny jak skowronek polny, a tu ci przynoszą trupa ukochanego psa

DZIWNA POLSKOŚĆ: Trawa, strawa (Jaś Kapela)

Wydaje się, że nasi przodkowie dość szybko skumali, że zbieractwo i rolnictwo jest bardziej efektywną metodą pozyskiwania pożywienia niż ganianie za nim z kijami. Zarówno starożytni Słowianie, jak ich chrześcijańscy następcy jedli głównie warzywa

DZIWNA POLSKOŚĆ: Kiedy topnieją śniegi (Kaja Puto)

Mamadou przyjechał z Senegalu, kojarzył Polskę z wygranego meczu z Francją. Safia – z Afganistanu, namówił ją ojciec, który tu wcześniej studiował. Ali – z Syrii, nie potrafił sobie wyobrazić -30ºC. Van – z Wietnamu, znała wiersz o polskiej zimie – reportaż o imigrantach w epoce PRL

DZIWNA POLSKOŚĆ: Nie do Poznania (Błażej Warkocki)

Co spowodowało, że w konserwatywnej z natury powieści dla młodzieży mógł znaleźć się transpłciowy bohater? Jak to się stało, że w Marszu Równości wziął udział nowo wybrany prezydent miasta? – o trzech książkach o Poznaniu

Sztuka

Chodził po swoim Paryżu (Arek Gruszczyński)

Witold Cęckiewicz wyjechał do Francji w 1956 roku i tam zachłysnął się nowoczesnością, ale dopiero dekadę później mógł przekuć ten zachwyt w jedną z ikon powojennego modernizmu – krakowski kompleks hotelu Cracovia i kina Kijów. W zeszłym roku gmach został uratowany przed zburzeniem przez Muzeum Narodowe, które planuje otworzyć tam galerię wzornictwa i architektury

Najlepsza Polska na świecie (Karol Sienkiewicz)

Otwarta w 2017 roku wystawa „#dziedzictwo” w Muzeum Narodowym w Krakowie zapowiada, co nas czeka w rocznicowym roku 2018 – konserwatywne laurki w niby-nowoczesnym przebraniu

Teatr

Praktyki wstydliwe (Piotr Morawski)

„Kram z piosenkami” Cezarego Tomaszewskiego  to teatr, który pozwala sobie na bardzo wiele i w ogóle nie ma z tym problemu. Nie boi się obciachu i tym wygrywa

Honor chłopców z Costa Guano (Witold Mrozek)

Pomysł na adaptację Majewski ma prosty, skuteczny. Nie musi wiele dopisywać – w końcu pozostawienie na pastwę losu statku pełnego muzułmanów brzmi zupełnie dramatycznie, przerażająco na czasie

Wiersze

wiersze (Łukasz Podgórni)

]]>
Fri, 05 Jan 2018 00:00:00 +0100
<![CDATA[Numer 2017/227]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2017/227

Film

Miłość na mózgu (Grzegorz Stępniak)

„Crazy Ex-Girlfriend” to z jednej strony pogłębiony i przemyślany portret zaburzeń emocjonalnych. Z drugiej – frywolna, musicalowa narracja miłosna igrającą z oczekiwaniami widzów. Z trzeciej wreszcie – feministyczna i subwersywna fabuła

Życie (Monika Talarczyk)

Bohaterki Jadowskiej są jak puste naczynia, które wypełniają się stopniowo doświadczeniem, aż się przeleją. Wymykają się jakiejkolwiek publicystyce, bo podejmują decyzję w przerażającej samotności, bezrefleksyjnie, intuicyjnie

Literatura

Słowa mimo wszystko (Jakub Zgierski)

W 1945 roku wojna się skończyła, Christine Lavant znów zaczęła pisać. Spod jej odblokowanej ręki wyszło kilkadziesiąt stron prozy gęstej i czarnej jak smoła. „Zapiski z domu wariatów” – książka niepozorna i genialna

Prolegomena do Choromańskiego (Rafał Księżyk)

Chwilami brzmi jak Gombrowicz w stylu pop. Innym razem ujawnia umysł pokrewny Burroughsowi. Albo też wypada niczym prekursor powieści Eco. To wszystko Michał Choromański – pisarz, który czeka na nowe odkrycie

Dwadzieścia i jeszcze trochę (Maciej Woźniak)

Nie chcąc tworzyć bezwzględnego rankingu poetyckiej najlepszości, spróbujmy wyłonić dwudziestoksiążkową czołówkę, listę ułożoną w porządku pokoleniowym, uwzględniającą wszakże utwory, na które w powszechnym głosowaniu nie wskazałby prawie nikt – podsumowanie roku w poezji

Media

Dziwne filmiki i normalni ludzie (Wiktor Stribog)

Choć „dziwne filmiki” często wyglądają jak twórczość kosmitów z innej planety czy wymiaru, są chaotyczne, nielogiczne, obce i odczłowieczone – to ich istnienie i sukces mają podłoże tak bardzo ludzkie jak to tylko możliwe

Internet, dzieło szatana (Edwin Bendyk)

Fetysz postępu przekształcił się w zabobonny lęk przed nowymi rozwiązaniami technicznymi. Żadne argumenty racjonalne odwołujące się do analizy ryzyka i wyjaśnień naukowych nie mogą odnieść skutku, gdy zderzą się z argumentami ufundowanymi na emocjach

Muzyka

Tyle bodźców (Piotr Strzemieczny)

W XX wieku kierunki w sztuce czy kulturze trwały przez dekady. W latach sześćdziesiątych około dwóch lat. A teraz nie ma kierunków, tylko mamy memy. Życie memów trwa dzień, dwa i one znikają. Nasze życie również opiera się na mutacjach, chaosie i nadmiarze. O tym opowiada nowa płyta BNNT

Obyczaje

Podsumowanie roku 2017 (redakcja)

Moda na opowiadania, VR w teatrze, a może rewolucja na warszawskiej ASP? Redaktorzy „Dwutygodnika” wskazują najważniejsze trendy i wydarzenia mijającego roku

Lalka z pończochy, ciepło z ziemniaczanych obierek (Magdalena Idem)

No dobrze, powiedziałabym do czytelniczki „Mody i Życia”, stała pani na placyku z choinkami. W kolejce, której nie było. Ludzie czekali, chociaż nie mieli za co kupić drzewka. O powojennej Wigilii w Polsce

Teatr

System, fuksówki, instytucje (Katarzyna Niedurny)

Aktorów jest o wiele więcej, ale mają mniej głosu. W teatrze najgorsze jest to, że mówisz ze sceny o równości, a masz nierówność

Żeby cokolwiek (Piotr Morawski)

W „Vernonie Subuteksie” Wiktora Rubina puenta jest inna niż w „Żonach stanu…”. Choć diagnoza o sile kobiet pozostaje w mocy, twórcy w powszechną rewolucję chyba już nie wierzą. Wychodzenie na ulicę nie przynosi oczekiwanych efektów. No więc co dalej?

Wiersze

Do dzikiej gęsi (Michał Książek)

]]>

Film

Miłość na mózgu (Grzegorz Stępniak)

„Crazy Ex-Girlfriend” to z jednej strony pogłębiony i przemyślany portret zaburzeń emocjonalnych. Z drugiej – frywolna, musicalowa narracja miłosna igrającą z oczekiwaniami widzów. Z trzeciej wreszcie – feministyczna i subwersywna fabuła

Życie (Monika Talarczyk)

Bohaterki Jadowskiej są jak puste naczynia, które wypełniają się stopniowo doświadczeniem, aż się przeleją. Wymykają się jakiejkolwiek publicystyce, bo podejmują decyzję w przerażającej samotności, bezrefleksyjnie, intuicyjnie

Literatura

Słowa mimo wszystko (Jakub Zgierski)

W 1945 roku wojna się skończyła, Christine Lavant znów zaczęła pisać. Spod jej odblokowanej ręki wyszło kilkadziesiąt stron prozy gęstej i czarnej jak smoła. „Zapiski z domu wariatów” – książka niepozorna i genialna

Prolegomena do Choromańskiego (Rafał Księżyk)

Chwilami brzmi jak Gombrowicz w stylu pop. Innym razem ujawnia umysł pokrewny Burroughsowi. Albo też wypada niczym prekursor powieści Eco. To wszystko Michał Choromański – pisarz, który czeka na nowe odkrycie

Dwadzieścia i jeszcze trochę (Maciej Woźniak)

Nie chcąc tworzyć bezwzględnego rankingu poetyckiej najlepszości, spróbujmy wyłonić dwudziestoksiążkową czołówkę, listę ułożoną w porządku pokoleniowym, uwzględniającą wszakże utwory, na które w powszechnym głosowaniu nie wskazałby prawie nikt – podsumowanie roku w poezji

Media

Dziwne filmiki i normalni ludzie (Wiktor Stribog)

Choć „dziwne filmiki” często wyglądają jak twórczość kosmitów z innej planety czy wymiaru, są chaotyczne, nielogiczne, obce i odczłowieczone – to ich istnienie i sukces mają podłoże tak bardzo ludzkie jak to tylko możliwe

Internet, dzieło szatana (Edwin Bendyk)

Fetysz postępu przekształcił się w zabobonny lęk przed nowymi rozwiązaniami technicznymi. Żadne argumenty racjonalne odwołujące się do analizy ryzyka i wyjaśnień naukowych nie mogą odnieść skutku, gdy zderzą się z argumentami ufundowanymi na emocjach

Muzyka

Tyle bodźców (Piotr Strzemieczny)

W XX wieku kierunki w sztuce czy kulturze trwały przez dekady. W latach sześćdziesiątych około dwóch lat. A teraz nie ma kierunków, tylko mamy memy. Życie memów trwa dzień, dwa i one znikają. Nasze życie również opiera się na mutacjach, chaosie i nadmiarze. O tym opowiada nowa płyta BNNT

Obyczaje

Podsumowanie roku 2017 (redakcja)

Moda na opowiadania, VR w teatrze, a może rewolucja na warszawskiej ASP? Redaktorzy „Dwutygodnika” wskazują najważniejsze trendy i wydarzenia mijającego roku

Lalka z pończochy, ciepło z ziemniaczanych obierek (Magdalena Idem)

No dobrze, powiedziałabym do czytelniczki „Mody i Życia”, stała pani na placyku z choinkami. W kolejce, której nie było. Ludzie czekali, chociaż nie mieli za co kupić drzewka. O powojennej Wigilii w Polsce

Teatr

System, fuksówki, instytucje (Katarzyna Niedurny)

Aktorów jest o wiele więcej, ale mają mniej głosu. W teatrze najgorsze jest to, że mówisz ze sceny o równości, a masz nierówność

Żeby cokolwiek (Piotr Morawski)

W „Vernonie Subuteksie” Wiktora Rubina puenta jest inna niż w „Żonach stanu…”. Choć diagnoza o sile kobiet pozostaje w mocy, twórcy w powszechną rewolucję chyba już nie wierzą. Wychodzenie na ulicę nie przynosi oczekiwanych efektów. No więc co dalej?

Wiersze

Do dzikiej gęsi (Michał Książek)

]]>
Fri, 22 Dec 2017 00:00:00 +0100
<![CDATA[Numer 2017/226]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2017/226

Film

Wskrzeszanie zmarłych (Krzysztof Świrek)

Wielką wartością filmu Pecka jest decyzja, by użyć postaci Jamesa Baldwina jako medium, które pozwala na nowo ująć sytuację w pewne ramy. Tego bowiem dzisiaj brakuje – nie danych, faktów, liczb, ale perspektywy, która pozwala je zrozumieć

Inżynierowie obrazu (Marcin Adamczak)

Polska jest krajem półperyferyjnym, który próbuje dołączyć do światowego centrum – to jednak niezmiernie trudne. Doskonale to obrazują kłopoty sektora postprodukcji filmowej

Sprawiedliwość i inne bajki (Darek Arest)

Wszystkie filmy Lanthimosa opierają się na podobnym chwycie, jakimś lekkim przesunięciu. Coś tu jest inaczej, jakby w czasie naszej nieobecności ktoś wszedł do pokoju i przestawił kilka przedmiotów

Bieszczadzki niedźwiedź (Jakub Socha)

Drugi sezon „Watahy” przerasta o głowę sezon pierwszy. Tam była tylko przyroda, tu jest porządna intryga i prawdzwe postaci

Przeładowanie mocy (Ludwika Mastalerz)

Jedno się Johnsonowi udało: zamienienie spodziewanej historii o powrocie starego rycerza Jedi i podniesieniu morale Rebeliantów w opowieść o trudnej relacji mistrzów z uczniami

Literatura

Duszek względności (Małgorzata Łukasiewicz)

Piętrząc, mnożąc i wikłając swoje historie, „Budowniczy ruin” Rosendorfera chce wyrwać się poza granice zakreślone literaturze i otworzyć na przeciągi Stworzenia. Dorównać życiu zawiłością i brakiem logiki

Himalaje nieprawdy (Agnieszka Sowińska)

W 1933 roku stu dwudziestu pisarzy ZSRR popłynęło zobaczyć wybudowany rękami 250 tysięcy więźniów cud techniki. Trzydziestu sześciu z nich napisało „Księgę Kanału Białomorsko-Bałtyckiego”. Jej lektura jest rzeczą równie ponurą jak ustrój, który przedstawia

Światła miast (Adrian Stachowski)

Wyrzut sumienia, powód irytacji, miejsce badań terenowych, socjologicznych, ale i badań nad duszą, matryca przyszłości – reporterzy muszą balansować między skrajnościami. Grozi im albo nuda, albo tabloid

Miejsce mniej odporne (Monika Ochędowska)

„Nieczułość” Martyny Bundy to kaszubskie herstory rozpięte od przedwojnia po późny PRL, rozpisane na cztery niełatwe biografie. Staromodna lekkość dobrze skrojonych fraz ofiarowuje znajomym historiom nowe, niezwykle ponętne wersje

Superbohater pachnie benzyną (Adam Pluszka)

Jeszcze kilka lat temu mógłbym powiedzieć, że czytam prawie wszystko, co w Polsce się ukazywało. Dzisiaj nie nadążam. W ciągu tych paru lat rynek niesamowicie się rozrósł, trzeba wybierać. To oznaka normalności – mówi wydawca komiksów

Media

Konwulsje konwolucji (Agnieszka Słodownik)

Od automatycznych tagów zdjęć na Facebooku do syntetycznego Obamy, czyli próba zrozumienia głębokiej konwolucyjnej sieci neuronowej

ODBIORNIK (14): Delfin w malinach, czyli ostatnia dekada (Anna Desponds / Agnieszka Słodownik)

To mógłby być równie dobrze tygrys w kapuście albo świnka morska w agreście. Rozmawiamy o ostatniej dekadzie na marginesie „Delfina w malinach”, książki wydanej w serii „Dwutygodnika” w wydawnictwie Czarne

Podróże przeglądarki (Agnieszka Słodownik)

„Przeglądarka” Anny Janko przypomniała mi, że na forach internetowych wciąż można mówić rzeczy intymne i niepoprawne, pod pseudonimem. Na brzydko zaprojektowanych drzewkach dyskusji jest bezpiecznie

Muzyka

Jego Dziwność (Krzysztof Krześnicki)

Lil B wprowadził rap w erę internetu, przecierając szlaki dla nowej generacji twórców, którzy mogą teraz wyrażać siebie przez hip-hop, bez obawy, że są zbyt wrażliwi czy dziwni

Punk: niedokończony projekt (Tomasz Swoboda)

Punk był być może ostatnią poważną próbą stawienia oporu spektaklowi jako naczelnej zasadzie rządzącej relacjami międzyludzkimi. Potem, czyli przez ostatnie czterdzieści lat, nikt już nie uwierzył, że to w ogóle możliwe

Żaden luksus (Piotr Kowalczyk)

Rynek muzyczny w Polsce i rynek pracy dla muzyków jest wątły i nieprzyjazny. Trzeba zacząć od podstaw – od wychowania odbiorców. Przywrócić granie muzyki w szkole

Obyczaje

Uciekaj albo płyń (Przemysław Czapliński)

„Nasza lokalna wersja popu decyduje o charakterze polskiej komunikacji społecznej; względem niej orientują się partie polityczne i przywódcy, ona wyznacza granice porozumienia i kłótni. Nawet gdy odpycha, nie daje się zlekceważyć” – esej wokół książek Masłowskiej i Witkowskiego

Czas Dyzmy (Witold Mrozek)

Czy figura Dyzmy wraca w momentach przesilenia, kryzysu, zerwania, zmiany dobrej bądź złej? Łatwo byłoby snuć efektowne paralele, budować dyzmiczne numerologie polskiego losu

Masa książek (Łukasz Najder)

Te cuda działy się w niezwykłej, kosmicznej dekadzie, Polsce lat 90. Mafiosi trwonili ogromne pieniądze, robiąc sobie z życia „Dynastię” wymieszaną z „Wielkim żarciem” – siedem książek gangstera Masy rozeszło się w nakładzie miliona dwustu tysięcy egzemplarzy

(Kontr)rewolucja seksualna (Grzegorz Niziołek)

Zwolenniczki i zwolennicy akcji #metoo starają się udowodnić, że istnieje możliwość działania słusznego i skutecznego, które podważa zasadność prowadzenia jakiejkolwiek debaty

Para z obrazka (Marceli Szpak)

Jesteśmy u siebie, w domu, w Polsce, #toonas, więc bohaterka „Kwaśnego jabłka”, pobita przez męża katoliczka nie dzwoni na Niebieską Linię, nie szuka wsparcia wśród organizacji społecznych zajmujących się przemocą domową, nie kontaktuje się z policją. Ona wybacza

W Polsce zostałem do dziś (Teofil Kosiński)

Przy okazji wydanej niedawno „Cholernie mocnej miłości” o Polaku zakochanym w żołnierzu Wermachtu publikujemy pierwszy raz po polsku wybór listów bohatera wraz z komentarzem Joanny Ostrowskiej

#Metoo bez żadnego „ale” (Inga Iwasiów)

Przekierowanie debat wokół #metoo na wyszukiwanie słabych punktów – ograniczeń naszego życia towarzyskiego, ewentualnych fałszywych oskarżeń, powrotu cenzury czy wreszcie zagrożenia purytanizmem – jest złą strategią i zasila glebę seksizmu

Sztuka

Czerwone nieba (Karol Sienkiewicz)

Ludzi malowała płasko, zwierzęta na jej obrazach nabierają ludzkich cech. Zachęta przypomina twórczość malarki Marii Anto

Krzemień czekoladowy, czyli powrót młodości (Stach Szabłowski)

Jedno z haseł przewodnich 8. Triennale Młodych brzmi „Nadchodzi czas”. Na co? Na zmianę warty? Na inną poetykę, na inne instytucje, wreszcie na inne umiejscowienie artysty w społecznym pejzażu?

Z całą powagą (Monika Stelmach)

Esencją ilustracji jest znalezienie języka – powinien być tak wyrazisty, że widząc plakat na ulicy albo okładkę książki w witrynie księgarni, na pierwszy rzut oka można rozpoznać, kto to zrobił

Teatr

Radość (Paweł Soszyński)

„Pure” Ramony Nagabczyńskiej to rozpracowywanie pojedynczego ciała – nie po to, by konceptualnie przywalić widzowi w nos, ale by widz się wraz z tym ciałem cieszył. Z czego? Pojęcia nie mam, ale to działa

Philip K. Dick spotyka Monty Pythona (Witold Mrozek)

No i na co narzekać w tym kurorcie? W upiornie uśmiechniętej monotonii „Ośrodka wypoczynkowego” Anny Smolar brakuje jakiegoś punktu przełamania, zmiany rytmu, tonacji

Wiersze

wiersze (Katarzyna Zdanowicz)

]]>

Film

Wskrzeszanie zmarłych (Krzysztof Świrek)

Wielką wartością filmu Pecka jest decyzja, by użyć postaci Jamesa Baldwina jako medium, które pozwala na nowo ująć sytuację w pewne ramy. Tego bowiem dzisiaj brakuje – nie danych, faktów, liczb, ale perspektywy, która pozwala je zrozumieć

Inżynierowie obrazu (Marcin Adamczak)

Polska jest krajem półperyferyjnym, który próbuje dołączyć do światowego centrum – to jednak niezmiernie trudne. Doskonale to obrazują kłopoty sektora postprodukcji filmowej

Sprawiedliwość i inne bajki (Darek Arest)

Wszystkie filmy Lanthimosa opierają się na podobnym chwycie, jakimś lekkim przesunięciu. Coś tu jest inaczej, jakby w czasie naszej nieobecności ktoś wszedł do pokoju i przestawił kilka przedmiotów

Bieszczadzki niedźwiedź (Jakub Socha)

Drugi sezon „Watahy” przerasta o głowę sezon pierwszy. Tam była tylko przyroda, tu jest porządna intryga i prawdzwe postaci

Przeładowanie mocy (Ludwika Mastalerz)

Jedno się Johnsonowi udało: zamienienie spodziewanej historii o powrocie starego rycerza Jedi i podniesieniu morale Rebeliantów w opowieść o trudnej relacji mistrzów z uczniami

Literatura

Duszek względności (Małgorzata Łukasiewicz)

Piętrząc, mnożąc i wikłając swoje historie, „Budowniczy ruin” Rosendorfera chce wyrwać się poza granice zakreślone literaturze i otworzyć na przeciągi Stworzenia. Dorównać życiu zawiłością i brakiem logiki

Himalaje nieprawdy (Agnieszka Sowińska)

W 1933 roku stu dwudziestu pisarzy ZSRR popłynęło zobaczyć wybudowany rękami 250 tysięcy więźniów cud techniki. Trzydziestu sześciu z nich napisało „Księgę Kanału Białomorsko-Bałtyckiego”. Jej lektura jest rzeczą równie ponurą jak ustrój, który przedstawia

Światła miast (Adrian Stachowski)

Wyrzut sumienia, powód irytacji, miejsce badań terenowych, socjologicznych, ale i badań nad duszą, matryca przyszłości – reporterzy muszą balansować między skrajnościami. Grozi im albo nuda, albo tabloid

Miejsce mniej odporne (Monika Ochędowska)

„Nieczułość” Martyny Bundy to kaszubskie herstory rozpięte od przedwojnia po późny PRL, rozpisane na cztery niełatwe biografie. Staromodna lekkość dobrze skrojonych fraz ofiarowuje znajomym historiom nowe, niezwykle ponętne wersje

Superbohater pachnie benzyną (Adam Pluszka)

Jeszcze kilka lat temu mógłbym powiedzieć, że czytam prawie wszystko, co w Polsce się ukazywało. Dzisiaj nie nadążam. W ciągu tych paru lat rynek niesamowicie się rozrósł, trzeba wybierać. To oznaka normalności – mówi wydawca komiksów

Media

Konwulsje konwolucji (Agnieszka Słodownik)

Od automatycznych tagów zdjęć na Facebooku do syntetycznego Obamy, czyli próba zrozumienia głębokiej konwolucyjnej sieci neuronowej

ODBIORNIK (14): Delfin w malinach, czyli ostatnia dekada (Anna Desponds / Agnieszka Słodownik)

To mógłby być równie dobrze tygrys w kapuście albo świnka morska w agreście. Rozmawiamy o ostatniej dekadzie na marginesie „Delfina w malinach”, książki wydanej w serii „Dwutygodnika” w wydawnictwie Czarne

Podróże przeglądarki (Agnieszka Słodownik)

„Przeglądarka” Anny Janko przypomniała mi, że na forach internetowych wciąż można mówić rzeczy intymne i niepoprawne, pod pseudonimem. Na brzydko zaprojektowanych drzewkach dyskusji jest bezpiecznie

Muzyka

Jego Dziwność (Krzysztof Krześnicki)

Lil B wprowadził rap w erę internetu, przecierając szlaki dla nowej generacji twórców, którzy mogą teraz wyrażać siebie przez hip-hop, bez obawy, że są zbyt wrażliwi czy dziwni

Punk: niedokończony projekt (Tomasz Swoboda)

Punk był być może ostatnią poważną próbą stawienia oporu spektaklowi jako naczelnej zasadzie rządzącej relacjami międzyludzkimi. Potem, czyli przez ostatnie czterdzieści lat, nikt już nie uwierzył, że to w ogóle możliwe

Żaden luksus (Piotr Kowalczyk)

Rynek muzyczny w Polsce i rynek pracy dla muzyków jest wątły i nieprzyjazny. Trzeba zacząć od podstaw – od wychowania odbiorców. Przywrócić granie muzyki w szkole

Obyczaje

Uciekaj albo płyń (Przemysław Czapliński)

„Nasza lokalna wersja popu decyduje o charakterze polskiej komunikacji społecznej; względem niej orientują się partie polityczne i przywódcy, ona wyznacza granice porozumienia i kłótni. Nawet gdy odpycha, nie daje się zlekceważyć” – esej wokół książek Masłowskiej i Witkowskiego

Czas Dyzmy (Witold Mrozek)

Czy figura Dyzmy wraca w momentach przesilenia, kryzysu, zerwania, zmiany dobrej bądź złej? Łatwo byłoby snuć efektowne paralele, budować dyzmiczne numerologie polskiego losu

Masa książek (Łukasz Najder)

Te cuda działy się w niezwykłej, kosmicznej dekadzie, Polsce lat 90. Mafiosi trwonili ogromne pieniądze, robiąc sobie z życia „Dynastię” wymieszaną z „Wielkim żarciem” – siedem książek gangstera Masy rozeszło się w nakładzie miliona dwustu tysięcy egzemplarzy

(Kontr)rewolucja seksualna (Grzegorz Niziołek)

Zwolenniczki i zwolennicy akcji #metoo starają się udowodnić, że istnieje możliwość działania słusznego i skutecznego, które podważa zasadność prowadzenia jakiejkolwiek debaty

Para z obrazka (Marceli Szpak)

Jesteśmy u siebie, w domu, w Polsce, #toonas, więc bohaterka „Kwaśnego jabłka”, pobita przez męża katoliczka nie dzwoni na Niebieską Linię, nie szuka wsparcia wśród organizacji społecznych zajmujących się przemocą domową, nie kontaktuje się z policją. Ona wybacza

W Polsce zostałem do dziś (Teofil Kosiński)

Przy okazji wydanej niedawno „Cholernie mocnej miłości” o Polaku zakochanym w żołnierzu Wermachtu publikujemy pierwszy raz po polsku wybór listów bohatera wraz z komentarzem Joanny Ostrowskiej

#Metoo bez żadnego „ale” (Inga Iwasiów)

Przekierowanie debat wokół #metoo na wyszukiwanie słabych punktów – ograniczeń naszego życia towarzyskiego, ewentualnych fałszywych oskarżeń, powrotu cenzury czy wreszcie zagrożenia purytanizmem – jest złą strategią i zasila glebę seksizmu

Sztuka

Czerwone nieba (Karol Sienkiewicz)

Ludzi malowała płasko, zwierzęta na jej obrazach nabierają ludzkich cech. Zachęta przypomina twórczość malarki Marii Anto

Krzemień czekoladowy, czyli powrót młodości (Stach Szabłowski)

Jedno z haseł przewodnich 8. Triennale Młodych brzmi „Nadchodzi czas”. Na co? Na zmianę warty? Na inną poetykę, na inne instytucje, wreszcie na inne umiejscowienie artysty w społecznym pejzażu?

Z całą powagą (Monika Stelmach)

Esencją ilustracji jest znalezienie języka – powinien być tak wyrazisty, że widząc plakat na ulicy albo okładkę książki w witrynie księgarni, na pierwszy rzut oka można rozpoznać, kto to zrobił

Teatr

Radość (Paweł Soszyński)

„Pure” Ramony Nagabczyńskiej to rozpracowywanie pojedynczego ciała – nie po to, by konceptualnie przywalić widzowi w nos, ale by widz się wraz z tym ciałem cieszył. Z czego? Pojęcia nie mam, ale to działa

Philip K. Dick spotyka Monty Pythona (Witold Mrozek)

No i na co narzekać w tym kurorcie? W upiornie uśmiechniętej monotonii „Ośrodka wypoczynkowego” Anny Smolar brakuje jakiegoś punktu przełamania, zmiany rytmu, tonacji

Wiersze

wiersze (Katarzyna Zdanowicz)

]]>
Fri, 08 Dec 2017 00:00:00 +0100
<![CDATA[Numer 2017/225]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2017/225

Film

Żywoty świętych (Bartosz Żurawiecki)

Filmy Palkowskiego są celebracją tradycyjnych męskich ról i póz, choć de facto demonstrują kolejne oblicza męskiego egoizmu. „Najlepszy”, opowieść o narkomanie, który pokonał nałóg i wygrał mistrzostwa w triathlonie, szwankuje już na poziomie scenariusza

Polska, kilkadziesiąt kilometrów od Warszawy (Jakub Socha)

W swoim debiucie, nagrodzonym Złotymi Lwami na festiwalu w Gdyni, Piotr Domalewski opowiada o Polsce, z której chce się wyjechać i w której chce się zostać. Można powiedzieć, że opowiada o nas

Sitges (Stanisław Liguziński)

Prawie 400 pełnych metraży, krótkich form i doświadczeń VR, ponad 200 tysięcy widzów, 600 redakcji z całego świata, 2000 branżowych akredytacji i 50 edycji, a jednak, i tu strzelam na ślepo – zapewne większa część z was nigdy nie słyszała o festiwalu w Sitges

Muzeum Figur Woskowych (Ludwika Mastalerz)

Kenneth Branagh w „Morderstwie w Orient Expressie” tak hojnie trwoni energię na aktorstwo, że brakuje mu jej już na reżyserię

Operacja na sercu (Monika Talarczyk)

Jeśli w melodramacie pacyfikuje się miłość w jej aspołecznych wymiarach, to w wypadku „Serca miłości” melodramat spacyfikował charyzmatycznych kochanków

bum! (Maria Poprzęcka)

Centralnym problemem „Manifesto” nie jest awangarda czy modernizm, lecz ocalenie wolności zagłuszanej medialnym zgiełkiem. Wolności sztuki, wolności twórcy, wolności myśli

Literatura

Niedowład języka (Marek Zaleski)

Każde pokolenie stanowi rodzaj tajnego sprzysiężenia. Dziś jednak ta dystynkcja zawodzi. Ekonomię emocji reguluje nieustanny rollercoster wydarzeń – o książkach Gogoli, Grzegorzewskiej i Cieplak

Tak samo, ale inaczej (Zofia Zaleska)

Lubię czuć opór materiału, lubię, jak praca nie idzie mi zbyt gładko. Dlatego niezmiernie cieszę się z Wallace’a, to najtrudniejszy pisarz, jakiego w życiu tłumaczyłam

Nie piszę dla czytelników (Adam Pluszka)

Liczy się robota nad tekstem, czytelnicy są okolicznością przygodną. Fajnie, jeśli moje rzeczy do nich trafiają, ale nieodmiennie mnie zdumiewa, że ktoś ma wystarczająco podobny aparat mózgowy do mojego, żeby się nimi przejąć

Dzikość zmajstrowana (Łukasz Zaremba)

Moim celem nie było pisanie o Polsce. Ważniejsza była odległość. Chodziło o to, by dziwić się przyrodą w miarę blisko domu. Dostępną niemal od ręki, ale niezauważaną w kraju, który jest tak szczelnie wypełniony przez swoje 38 milionów mieszkańców

Media

Zablokowani (Maciej Jakubowiak)

Zbanować kogoś w socialach to jak zamieszkać w nawiedzonym domu: przedmioty się przesuwają, ze strychu dobiegają jakieś dźwięki, ktoś tam więc musi być, ale nikogo nie widać

Zwierzęta potrzebujące tlenu (Agnieszka Słodownik)

Nasze społeczeństwo funkcjonuje tak, aby pozwolić sobie zapomnieć o śmierci. Ja musiałem się z nią mierzyć dość wcześnie w życiu. Dlatego wiele z moich gier dotyczy świadomości śmierci, prób oszukania jej lub tego, co ludzie zrobią dla nieśmiertelności, no i jest w nich też czarny humor

Muzyka

Apokalipsa się wydarzyła (Monika Pasiecznik)

Zawsze interesował mnie świat usterki, dźwięków 8-bitowych, sygnałów informacyjnych urządzeń, takich jak resetowany komputer, dźwięki starego faksu, drukarki. Jako dziecko  grałem z dziadkiem na konsoli Pegasus. Dzisiaj szukam takich dźwięków

Golonka w konserwie (Paweł Dunin-Wąsowicz)

Książka o „200 najważniejszych utworach polskiego rocka” powinna koncentrować się na tym, co dla polskiego rocka było naprawdę ważne, czyli na tekstach. W dziele Skaradzińskiego i Wojciechowskiego za dużo jest terminów muzycznych, wyliczanek i podawania informacji bez znaczenia

Ciemne centrum (Rafał Wawrzyńczyk)

Simon Rattle nazwał „in vain” Georga Friedricha Haasa pierwszym arcydziełem XXI wieku. Nie mogę rozstać się z myślą, że pozycja Haasa dowodzi istnienia podziemnego, regresywnego nurtu tęsknoty za scentralizowanym, wysokim modernizmem i potężnymi „ojcami”

Obyczaje

Szostakowicz na meczu Garbarni (Bartosz Sadulski)

Mit Wembley nie może się powtórzyć, tak jak nie powtórzy się gra, którą pokochali Osiatyński i Szostakowicz. Oddolne ruchy przeciwko komercjalizacji futbolu zawsze będą miały sentymentalny charakter

Twierdza Europa (Paweł Mościcki)

„26 listopada 2006 roku w okolicach Laayoune w Maroku, w drodze do Hiszpanii utonął młody mężczyzna z Afryki. Był aktywistą na rzecz praw człowieka. Może faktycznie udałoby mu się coś zmienić?”  – opublikowano listę imigrantów, którzy w latach 1993–2017 zmarli na granicach Europy

Wysepka dobroci (Henryk Grynberg)

„Każde uratowane przy moim udziale żydowskie dziecko jest usprawiedliwieniem mojego istnienia na tej ziemi...” – mówiła Irena Sendlerowa. A pomogła uratować więcej niż jakakolwiek inna pojedyncza osoba i żaden mit nie jest jej potrzebny. Wystarczy prawda

Sztuka

Vangoghi (Maria Poprzęcka)

Film „Twój Vincent” zdaje się wyrastać z pragnienia wejścia w obraz. Odsuwając w tym miejscu ocenę na ile, dzięki trudowi zastępu wyrobników sztuki malujących vangogi, ten zamysł udało się ziścić, warto zatrzymać się na samym pragnieniu przekroczenia progu dzielącego dwa światy

Wyraz plastyczny (Monika Stelmach)

– Ile rzeczy pani zaprojektowała?  – Trudno powiedzieć, może kilkadziesiąt, a może nawet kilkaset. Nie katalogowałam ich w żaden sposób. Kończyłam jedną i zabierałam się za następną – mówi autorka słynnych pikasiaków

Kino-oko (Karol Sienkiewicz)

Galeria Arsenał w Białymstoku przypomina postać urodzonego w tym mieście filmowca Dzigi Wiertowa. Czyni to jednak poprzez prace współczesnych polskich artystów

Tam się po prostu nie chodzi (Paulina Wrocławska)

Łódzka Galeria Miejska jest w tej chwili takim pojemnikiem na obiekty, bez programu i pomysłu. Ten pojemnik funkcjonuje w trakcie wernisażu, a potem zieje pustką. Dlatego takie nadzieje pokładamy w trwającym właśnie konkursie na nowego dyrektora

Teatr

Nowe ciała, nowe wspólnoty (Teresa Fazan)

„W paradygmacie naukowym tematem nowej cielesności zajmuje się transhumanizm, z kolei w paradygmacie sztuki zajmują się tym głównie sztuki performatywne i cielesne” – mówi choreografka, autorka „More”

Polski VR (Katarzyna Niedurny)

Grotowski miał realny program, który można kontynuować. Wiem, że to nadinterpretacja, ale dla mnie on jest bardzo blisko VR-u. Stworzył metodę pracy w wirtualnej rzeczywistości, kiedy ona sama nie była jeszcze wymyślona

Nawet mi nas nie żal (Piotr Morawski)

W „Wojnie światów” Weroniki Szczawińskiej nikomu do głowy nie przychodzi, że może istnieć cywilizacja bardziej rozwinięta, która będzie traktować ludzi tak, jak ludzie traktują inne istoty

Wojownicy optymizmu (Witold Mrozek)

„Superspektakl” Justyny Sobczyk i Jakuba Skrzywanka to społeczna bajka dla dorosłych, która wzrusza, cieszy i trochę poucza – ale nie żenuje

Co tu się dzieje? (Paweł Soszyński)

„Wiera Gran” Jędrzeja Piaskowskiego to dzieło radykalne. Nic więc dziwnego, że wywołało burzę. Sądzę, że języka reżysera musimy się dopiero nauczyć

Wiersze

wiersze (Tomasz Gromadka)

]]>

Film

Żywoty świętych (Bartosz Żurawiecki)

Filmy Palkowskiego są celebracją tradycyjnych męskich ról i póz, choć de facto demonstrują kolejne oblicza męskiego egoizmu. „Najlepszy”, opowieść o narkomanie, który pokonał nałóg i wygrał mistrzostwa w triathlonie, szwankuje już na poziomie scenariusza

Polska, kilkadziesiąt kilometrów od Warszawy (Jakub Socha)

W swoim debiucie, nagrodzonym Złotymi Lwami na festiwalu w Gdyni, Piotr Domalewski opowiada o Polsce, z której chce się wyjechać i w której chce się zostać. Można powiedzieć, że opowiada o nas

Sitges (Stanisław Liguziński)

Prawie 400 pełnych metraży, krótkich form i doświadczeń VR, ponad 200 tysięcy widzów, 600 redakcji z całego świata, 2000 branżowych akredytacji i 50 edycji, a jednak, i tu strzelam na ślepo – zapewne większa część z was nigdy nie słyszała o festiwalu w Sitges

Muzeum Figur Woskowych (Ludwika Mastalerz)

Kenneth Branagh w „Morderstwie w Orient Expressie” tak hojnie trwoni energię na aktorstwo, że brakuje mu jej już na reżyserię

Operacja na sercu (Monika Talarczyk)

Jeśli w melodramacie pacyfikuje się miłość w jej aspołecznych wymiarach, to w wypadku „Serca miłości” melodramat spacyfikował charyzmatycznych kochanków

bum! (Maria Poprzęcka)

Centralnym problemem „Manifesto” nie jest awangarda czy modernizm, lecz ocalenie wolności zagłuszanej medialnym zgiełkiem. Wolności sztuki, wolności twórcy, wolności myśli

Literatura

Niedowład języka (Marek Zaleski)

Każde pokolenie stanowi rodzaj tajnego sprzysiężenia. Dziś jednak ta dystynkcja zawodzi. Ekonomię emocji reguluje nieustanny rollercoster wydarzeń – o książkach Gogoli, Grzegorzewskiej i Cieplak

Tak samo, ale inaczej (Zofia Zaleska)

Lubię czuć opór materiału, lubię, jak praca nie idzie mi zbyt gładko. Dlatego niezmiernie cieszę się z Wallace’a, to najtrudniejszy pisarz, jakiego w życiu tłumaczyłam

Nie piszę dla czytelników (Adam Pluszka)

Liczy się robota nad tekstem, czytelnicy są okolicznością przygodną. Fajnie, jeśli moje rzeczy do nich trafiają, ale nieodmiennie mnie zdumiewa, że ktoś ma wystarczająco podobny aparat mózgowy do mojego, żeby się nimi przejąć

Dzikość zmajstrowana (Łukasz Zaremba)

Moim celem nie było pisanie o Polsce. Ważniejsza była odległość. Chodziło o to, by dziwić się przyrodą w miarę blisko domu. Dostępną niemal od ręki, ale niezauważaną w kraju, który jest tak szczelnie wypełniony przez swoje 38 milionów mieszkańców

Media

Zablokowani (Maciej Jakubowiak)

Zbanować kogoś w socialach to jak zamieszkać w nawiedzonym domu: przedmioty się przesuwają, ze strychu dobiegają jakieś dźwięki, ktoś tam więc musi być, ale nikogo nie widać

Zwierzęta potrzebujące tlenu (Agnieszka Słodownik)

Nasze społeczeństwo funkcjonuje tak, aby pozwolić sobie zapomnieć o śmierci. Ja musiałem się z nią mierzyć dość wcześnie w życiu. Dlatego wiele z moich gier dotyczy świadomości śmierci, prób oszukania jej lub tego, co ludzie zrobią dla nieśmiertelności, no i jest w nich też czarny humor

Muzyka

Apokalipsa się wydarzyła (Monika Pasiecznik)

Zawsze interesował mnie świat usterki, dźwięków 8-bitowych, sygnałów informacyjnych urządzeń, takich jak resetowany komputer, dźwięki starego faksu, drukarki. Jako dziecko  grałem z dziadkiem na konsoli Pegasus. Dzisiaj szukam takich dźwięków

Golonka w konserwie (Paweł Dunin-Wąsowicz)

Książka o „200 najważniejszych utworach polskiego rocka” powinna koncentrować się na tym, co dla polskiego rocka było naprawdę ważne, czyli na tekstach. W dziele Skaradzińskiego i Wojciechowskiego za dużo jest terminów muzycznych, wyliczanek i podawania informacji bez znaczenia

Ciemne centrum (Rafał Wawrzyńczyk)

Simon Rattle nazwał „in vain” Georga Friedricha Haasa pierwszym arcydziełem XXI wieku. Nie mogę rozstać się z myślą, że pozycja Haasa dowodzi istnienia podziemnego, regresywnego nurtu tęsknoty za scentralizowanym, wysokim modernizmem i potężnymi „ojcami”

Obyczaje

Szostakowicz na meczu Garbarni (Bartosz Sadulski)

Mit Wembley nie może się powtórzyć, tak jak nie powtórzy się gra, którą pokochali Osiatyński i Szostakowicz. Oddolne ruchy przeciwko komercjalizacji futbolu zawsze będą miały sentymentalny charakter

Twierdza Europa (Paweł Mościcki)

„26 listopada 2006 roku w okolicach Laayoune w Maroku, w drodze do Hiszpanii utonął młody mężczyzna z Afryki. Był aktywistą na rzecz praw człowieka. Może faktycznie udałoby mu się coś zmienić?”  – opublikowano listę imigrantów, którzy w latach 1993–2017 zmarli na granicach Europy

Wysepka dobroci (Henryk Grynberg)

„Każde uratowane przy moim udziale żydowskie dziecko jest usprawiedliwieniem mojego istnienia na tej ziemi...” – mówiła Irena Sendlerowa. A pomogła uratować więcej niż jakakolwiek inna pojedyncza osoba i żaden mit nie jest jej potrzebny. Wystarczy prawda

Sztuka

Vangoghi (Maria Poprzęcka)

Film „Twój Vincent” zdaje się wyrastać z pragnienia wejścia w obraz. Odsuwając w tym miejscu ocenę na ile, dzięki trudowi zastępu wyrobników sztuki malujących vangogi, ten zamysł udało się ziścić, warto zatrzymać się na samym pragnieniu przekroczenia progu dzielącego dwa światy

Wyraz plastyczny (Monika Stelmach)

– Ile rzeczy pani zaprojektowała?  – Trudno powiedzieć, może kilkadziesiąt, a może nawet kilkaset. Nie katalogowałam ich w żaden sposób. Kończyłam jedną i zabierałam się za następną – mówi autorka słynnych pikasiaków

Kino-oko (Karol Sienkiewicz)

Galeria Arsenał w Białymstoku przypomina postać urodzonego w tym mieście filmowca Dzigi Wiertowa. Czyni to jednak poprzez prace współczesnych polskich artystów

Tam się po prostu nie chodzi (Paulina Wrocławska)

Łódzka Galeria Miejska jest w tej chwili takim pojemnikiem na obiekty, bez programu i pomysłu. Ten pojemnik funkcjonuje w trakcie wernisażu, a potem zieje pustką. Dlatego takie nadzieje pokładamy w trwającym właśnie konkursie na nowego dyrektora

Teatr

Nowe ciała, nowe wspólnoty (Teresa Fazan)

„W paradygmacie naukowym tematem nowej cielesności zajmuje się transhumanizm, z kolei w paradygmacie sztuki zajmują się tym głównie sztuki performatywne i cielesne” – mówi choreografka, autorka „More”

Polski VR (Katarzyna Niedurny)

Grotowski miał realny program, który można kontynuować. Wiem, że to nadinterpretacja, ale dla mnie on jest bardzo blisko VR-u. Stworzył metodę pracy w wirtualnej rzeczywistości, kiedy ona sama nie była jeszcze wymyślona

Nawet mi nas nie żal (Piotr Morawski)

W „Wojnie światów” Weroniki Szczawińskiej nikomu do głowy nie przychodzi, że może istnieć cywilizacja bardziej rozwinięta, która będzie traktować ludzi tak, jak ludzie traktują inne istoty

Wojownicy optymizmu (Witold Mrozek)

„Superspektakl” Justyny Sobczyk i Jakuba Skrzywanka to społeczna bajka dla dorosłych, która wzrusza, cieszy i trochę poucza – ale nie żenuje

Co tu się dzieje? (Paweł Soszyński)

„Wiera Gran” Jędrzeja Piaskowskiego to dzieło radykalne. Nic więc dziwnego, że wywołało burzę. Sądzę, że języka reżysera musimy się dopiero nauczyć

Wiersze

wiersze (Tomasz Gromadka)

]]>
Wed, 22 Nov 2017 00:00:00 +0100
<![CDATA[Numer 2017/224]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2017/224

Film

Niewinność (Jakub Socha)

„Pewnego razu w listopadzie” Andrzeja Jakimowskiego powinno się oglądać właśnie w Dzień Niepodległości. To z pewnością najważniejszy polski film tego roku

Słonecznik, powtórz, tęcza, pamiętaj (Maciej Jakubowiak)

Ten tekst zawiera obszerne spoilery drugiego sezonu „Stranger Things”. Ale to nic – pamiętamy go przecież, nawet jeśli jeszcze go nie widzieliśmy. Kultura nostalgii nie pozwala nam zapomnieć

Ordery na poplamionych sukniach (Anna Bielak)

W filmach dokumentalnych, które znalazłam w archiwach, zobaczyłam takie same kobiety, jakie pamiętałam z dzieciństwa – zmęczone, a tym samym pełne energii, pracujące zawodowo przez osiem godzin dziennie, ale też oddane swoim domom – mówi autorka strony „Women & Film under Communism”

Hollywodzka wycinanka (Monika Talarczyk)

Czy będzie to wielkim zaskoczeniem, że Czarnoksiężnik z Krainy U.S. po prostu „zajmuje się gównem i wie, jak je sprzedać”? Że jest starym białym zamożnym mężczyzną pociągającym za sznurki filmowych efektów specjalnych?

Publicysta i prorok (Michał Walkiewicz)

Clooney czyta scenariusz braci Coen i próbuje wcisnąć do niego przypisy świadczące o jego niepodrabialnym stylu oraz lewicowej wrażliwości. Aronofsky tymczasem przekonuje, że prawdziwy twórca, taki modernista z dziada pradziada, gardzi nie tylko kompromisami, ale też innymi ludźmi

Rekin i sztuka (Jakub Socha)

Może normalne rodziny tak naprawdę nie istnieją. „Opowieści o rodzinie Meyerowitz” Noah Baumbacha przekonują, że jest w tym coś normalnego

Uśmiech bez kota (Jakub Majmurek)

Dopiero współczesne reżimy produkcji, dystrybucji i konsumpcji obrazów pozwalają docenić archiwistyczne, refleksyjne, prywatne kino Chrisa Markera. Jego filmowe listy z podróży są adresowane przede wszystkim do nas – użytkowników kina XXI wieku

Po drugiej stronie (Klara Cykorz)

Najodważniejsze i najbardziej intymne sceny „Beksińskich. Albumu wideofonicznego” wzbudzają jednocześnie poczucie niedosytu. To, co nie da się wpisać w obsesję umierania, jest tu boleśnie wyrzucone poza kadr

Literatura

Biografia biografa (Jakub Zgierski)

Biograf musi uniezwyklać. Może nawet rozważyć radę Gombrowicza, udzieloną pewnej kandydatce na magistra, piszącej o powstaniu listopadowym: „Jeśli czegoś nie wiesz, to zmyślaj. To bardziej twórcze”

Życie na później (Jakub Momro)

Czy poszukiwanie autentyczności w świecie rządzonym przez machinę produkującą puste wartości staje się naiwnym gestem? Czy dziś w ogóle autentyczność może być kartą przetargową w publicznej debacie, czy jest tylko mitem podtrzymującym społeczne i polityczne status quo?

Czy świat jest naprawdę taki okropny? (Michał R. Wiśniewski)

Problem z optymistami polega na tym, że są leniwi. Jeśli myślisz, że ze światem jest wszystko w porządku, zostajesz w domu i oglądasz telewizję albo czytasz książkę. Ludzie przestraszeni są bardziej aktywni – mówi amerykański autor science fiction

Skromny człowiek renesansu (Adam Pluszka)

„Budowniczy ruin” Herberta Rosendorfera okazał się pionowym startem w niemieckiej literaturze końca lat 60. – oto nieznany nikomu trzydziestopięciolatek zaszokował wszystkich rozbudowaną szkatułkową powieścią, w której roi się od przezabawnych erudycyjnych ekskursów

Skromna pani z wydawnictwa (Maciej Byliniak)

„Bywa tak, że coś jest enigmatyczne i niejasne dla samego autora, ale mimo to nie należy próbować tego rozjaśniać, bo to nie wyjdzie na dobre. Ciemna materia języka też może być jakąś wartością” – mówi legendarna redaktorka literatury polskiej

Esej i kwanty (Renata Lis)

Eseistyczny podmiot już dawno przestał być wyłącznie europejski, patriarchalny i biały. Gatunek ten uprawiają dzisiaj również kobiety, odmieńcy i skolonizowani, dla których Ateny, Rzym i Jerozolima niekoniecznie stanowią najważniejszy punkt odniesienia

Powiedzieć świat inaczej (Maciej Woźniak)

W medialnym zgiełku głosów pytających, co stało się ze światem, czytam wydane tej jesieni tomy poetyckie Foksa, Honeta i Jarosza. Odzywają się ciszej, na zupełnie innej, poufniejszej częstotliwości

Media

ODBIORNIK (13): Gdy już zużyjemy planetę (Anna Desponds / Agnieszka Słodownik)

W Polsce trwa wycinka drzew, globalna Północ wykorzystuje Południe, a śmieci stają się stałym elementem krajobrazu. Gdzie się udać po Ziemi? W kosmos czy do równoległej rzeczywistości? 13. odcinek podkastu „Dwutygodnika”

Niepokój na poddaszu (Marzena Falkowska)

W „Indygo” wcielamy się w postać Tomasza, wziętego artysty malarza, który od trzech miesięcy nie opuszcza swojego atelier na poddaszu. Jedyną łączniczką ze światem zewnętrznym jest jego dziewczyna Anna, która mieszka na dole i dba o zapewnienie podstawowych potrzeb chorego

Obyczaje

Zbytek i marnotrawstwo (Olga Drenda)

Luksus – ten wulgarny, celebrycki – panoszy się po świecie i wzbudza niestety tęsknoty. Przy okazji szuka nowych rynków zbytu. Każdy szanujący się dyskont ma półkę z luksusową żywnością, gdzie można tanio kupić ośmiorniczki. Jak pisała Dana Thomas, luksus stracił blask

Samospalenie pod Statuą Niewolności (Natalia Kaliś)

Autoagresja, której skrajnością jest samobójstwo, to decyzja przeciwko instynktowi samozachowawczemu. To, co zwykle odczytujemy jako gest desperacji, paradoksalnie może być wyrazem wolności – o samospaleniu Piotra Szczęsnego

Sztuka

Wybrał oportunizm (Arek Gruszczyński)

Mieczysław Berman lubił projektować, chciał pracować, więc przyjmował większość zleceń, nie zważając na ich pochodzenie. Bez obrzydzenia tworzył broszury oczerniające generała Andersa albo wychwalające dokonania Dzierżyńskiego i Lenina

Dziekanka na salonach Akademii (Karol Sienkiewicz)

Salon Akademii, galeria Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, przypomina historię związanej z uczelnią legendarnej Dziekanki. Powraca pytanie o takie miejsca dzisiaj

Jak napisać „Dzieci z Bullerbyn 2”? (Arek Gruszczyński)

Sztuka pozwala zmieniać perspektywę. Chcemy oswajać dzieci z myśleniem o tym, że są wolne w postrzeganiu świata. Mogą patrzeć na różne rzeczy lub sprawy do góry nogami – mówią twórcy „Bałwana w lodówce”, nowej książki dla dzieci o sztuce współczesnej

Się pije, pali i pląsa do muzyczki (Monika Stelmach)

Dziekanka była dla nas, młodych artystów, kloszem ochronnym. Bywała domem w sensie metaforycznym, a czasami dosłownym. Zdarzyło się nam w tych zakamarkach pomieszkiwać

Teatr

Tabletka K. (Paweł Soszyński)

W pierwszym odruchu pomyślałem sobie, że „K.” Strzępki i Demirskiego ani nie jest śmieszne, ani tak porywające teatralnie, jak ich poprzednie przedstawienia. Teraz czuję, że stawka tego spektaklu jest większa, niż się wydaje

Nic (Paweł Soszyński)

W „Procesie” Lupa utwierdza nas w przekonaniu, że już po wszystkim i nic się nie da zrobić. Jeśli początkowo w naturalnym odruchu buntujemy się przeciwko tej diagnozie, to reżyser dokłada wszelkich starań, żeby wypuścić ze swojej widowni żywe trupy

Wiersze

wiersze (Wioletta Grzegorzewska)

]]>

Film

Niewinność (Jakub Socha)

„Pewnego razu w listopadzie” Andrzeja Jakimowskiego powinno się oglądać właśnie w Dzień Niepodległości. To z pewnością najważniejszy polski film tego roku

Słonecznik, powtórz, tęcza, pamiętaj (Maciej Jakubowiak)

Ten tekst zawiera obszerne spoilery drugiego sezonu „Stranger Things”. Ale to nic – pamiętamy go przecież, nawet jeśli jeszcze go nie widzieliśmy. Kultura nostalgii nie pozwala nam zapomnieć

Ordery na poplamionych sukniach (Anna Bielak)

W filmach dokumentalnych, które znalazłam w archiwach, zobaczyłam takie same kobiety, jakie pamiętałam z dzieciństwa – zmęczone, a tym samym pełne energii, pracujące zawodowo przez osiem godzin dziennie, ale też oddane swoim domom – mówi autorka strony „Women & Film under Communism”

Hollywodzka wycinanka (Monika Talarczyk)

Czy będzie to wielkim zaskoczeniem, że Czarnoksiężnik z Krainy U.S. po prostu „zajmuje się gównem i wie, jak je sprzedać”? Że jest starym białym zamożnym mężczyzną pociągającym za sznurki filmowych efektów specjalnych?

Publicysta i prorok (Michał Walkiewicz)

Clooney czyta scenariusz braci Coen i próbuje wcisnąć do niego przypisy świadczące o jego niepodrabialnym stylu oraz lewicowej wrażliwości. Aronofsky tymczasem przekonuje, że prawdziwy twórca, taki modernista z dziada pradziada, gardzi nie tylko kompromisami, ale też innymi ludźmi

Rekin i sztuka (Jakub Socha)

Może normalne rodziny tak naprawdę nie istnieją. „Opowieści o rodzinie Meyerowitz” Noah Baumbacha przekonują, że jest w tym coś normalnego

Uśmiech bez kota (Jakub Majmurek)

Dopiero współczesne reżimy produkcji, dystrybucji i konsumpcji obrazów pozwalają docenić archiwistyczne, refleksyjne, prywatne kino Chrisa Markera. Jego filmowe listy z podróży są adresowane przede wszystkim do nas – użytkowników kina XXI wieku

Po drugiej stronie (Klara Cykorz)

Najodważniejsze i najbardziej intymne sceny „Beksińskich. Albumu wideofonicznego” wzbudzają jednocześnie poczucie niedosytu. To, co nie da się wpisać w obsesję umierania, jest tu boleśnie wyrzucone poza kadr

Literatura

Biografia biografa (Jakub Zgierski)

Biograf musi uniezwyklać. Może nawet rozważyć radę Gombrowicza, udzieloną pewnej kandydatce na magistra, piszącej o powstaniu listopadowym: „Jeśli czegoś nie wiesz, to zmyślaj. To bardziej twórcze”

Życie na później (Jakub Momro)

Czy poszukiwanie autentyczności w świecie rządzonym przez machinę produkującą puste wartości staje się naiwnym gestem? Czy dziś w ogóle autentyczność może być kartą przetargową w publicznej debacie, czy jest tylko mitem podtrzymującym społeczne i polityczne status quo?

Czy świat jest naprawdę taki okropny? (Michał R. Wiśniewski)

Problem z optymistami polega na tym, że są leniwi. Jeśli myślisz, że ze światem jest wszystko w porządku, zostajesz w domu i oglądasz telewizję albo czytasz książkę. Ludzie przestraszeni są bardziej aktywni – mówi amerykański autor science fiction

Skromny człowiek renesansu (Adam Pluszka)

„Budowniczy ruin” Herberta Rosendorfera okazał się pionowym startem w niemieckiej literaturze końca lat 60. – oto nieznany nikomu trzydziestopięciolatek zaszokował wszystkich rozbudowaną szkatułkową powieścią, w której roi się od przezabawnych erudycyjnych ekskursów

Skromna pani z wydawnictwa (Maciej Byliniak)

„Bywa tak, że coś jest enigmatyczne i niejasne dla samego autora, ale mimo to nie należy próbować tego rozjaśniać, bo to nie wyjdzie na dobre. Ciemna materia języka też może być jakąś wartością” – mówi legendarna redaktorka literatury polskiej

Esej i kwanty (Renata Lis)

Eseistyczny podmiot już dawno przestał być wyłącznie europejski, patriarchalny i biały. Gatunek ten uprawiają dzisiaj również kobiety, odmieńcy i skolonizowani, dla których Ateny, Rzym i Jerozolima niekoniecznie stanowią najważniejszy punkt odniesienia

Powiedzieć świat inaczej (Maciej Woźniak)

W medialnym zgiełku głosów pytających, co stało się ze światem, czytam wydane tej jesieni tomy poetyckie Foksa, Honeta i Jarosza. Odzywają się ciszej, na zupełnie innej, poufniejszej częstotliwości

Media

ODBIORNIK (13): Gdy już zużyjemy planetę (Anna Desponds / Agnieszka Słodownik)

W Polsce trwa wycinka drzew, globalna Północ wykorzystuje Południe, a śmieci stają się stałym elementem krajobrazu. Gdzie się udać po Ziemi? W kosmos czy do równoległej rzeczywistości? 13. odcinek podkastu „Dwutygodnika”

Niepokój na poddaszu (Marzena Falkowska)

W „Indygo” wcielamy się w postać Tomasza, wziętego artysty malarza, który od trzech miesięcy nie opuszcza swojego atelier na poddaszu. Jedyną łączniczką ze światem zewnętrznym jest jego dziewczyna Anna, która mieszka na dole i dba o zapewnienie podstawowych potrzeb chorego

Obyczaje

Zbytek i marnotrawstwo (Olga Drenda)

Luksus – ten wulgarny, celebrycki – panoszy się po świecie i wzbudza niestety tęsknoty. Przy okazji szuka nowych rynków zbytu. Każdy szanujący się dyskont ma półkę z luksusową żywnością, gdzie można tanio kupić ośmiorniczki. Jak pisała Dana Thomas, luksus stracił blask

Samospalenie pod Statuą Niewolności (Natalia Kaliś)

Autoagresja, której skrajnością jest samobójstwo, to decyzja przeciwko instynktowi samozachowawczemu. To, co zwykle odczytujemy jako gest desperacji, paradoksalnie może być wyrazem wolności – o samospaleniu Piotra Szczęsnego

Sztuka

Wybrał oportunizm (Arek Gruszczyński)

Mieczysław Berman lubił projektować, chciał pracować, więc przyjmował większość zleceń, nie zważając na ich pochodzenie. Bez obrzydzenia tworzył broszury oczerniające generała Andersa albo wychwalające dokonania Dzierżyńskiego i Lenina

Dziekanka na salonach Akademii (Karol Sienkiewicz)

Salon Akademii, galeria Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, przypomina historię związanej z uczelnią legendarnej Dziekanki. Powraca pytanie o takie miejsca dzisiaj

Jak napisać „Dzieci z Bullerbyn 2”? (Arek Gruszczyński)

Sztuka pozwala zmieniać perspektywę. Chcemy oswajać dzieci z myśleniem o tym, że są wolne w postrzeganiu świata. Mogą patrzeć na różne rzeczy lub sprawy do góry nogami – mówią twórcy „Bałwana w lodówce”, nowej książki dla dzieci o sztuce współczesnej

Się pije, pali i pląsa do muzyczki (Monika Stelmach)

Dziekanka była dla nas, młodych artystów, kloszem ochronnym. Bywała domem w sensie metaforycznym, a czasami dosłownym. Zdarzyło się nam w tych zakamarkach pomieszkiwać

Teatr

Tabletka K. (Paweł Soszyński)

W pierwszym odruchu pomyślałem sobie, że „K.” Strzępki i Demirskiego ani nie jest śmieszne, ani tak porywające teatralnie, jak ich poprzednie przedstawienia. Teraz czuję, że stawka tego spektaklu jest większa, niż się wydaje

Nic (Paweł Soszyński)

W „Procesie” Lupa utwierdza nas w przekonaniu, że już po wszystkim i nic się nie da zrobić. Jeśli początkowo w naturalnym odruchu buntujemy się przeciwko tej diagnozie, to reżyser dokłada wszelkich starań, żeby wypuścić ze swojej widowni żywe trupy

Wiersze

wiersze (Wioletta Grzegorzewska)

]]>
Fri, 10 Nov 2017 00:00:00 +0100
<![CDATA[Numer 2017/223]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2017/223

Film

Rytuały mimikry (Bartosz Żurawiecki)

Reżysera „Inxeby” interesuje mimikra. Męskość jako synonim hipokryzji i konformizmu

Koniec (Piotr Mirski)

W brawurowo ekscentrycznym filmie „A Ghost Story” David Lowery używa wyświechtanej kliszy, aby na serio opowiedzieć o końcu i pamięci

Zimni Skandynawowie (Jakub Socha)

„Wszyscy myślą, że jestem jak z lodu, nic mnie nie rusza. A we mnie się gotuje”, mówił w jednym z wywiadów słynny  Björn Borg, bohater filmu „Borg/McEnroe”. To samo można powiedzieć o kinie Akiego Kaurismäkiego

Powrót do przyszłości (Adam Kruk)

„Lepsze jutro było wczoraj” – czytamy na muralu w „Człowieku z magicznym pudełkiem”. Koniec historii się nie zdarzył, scenariusze mogą być różne, a w science fiction najlepiej sprawdzają się te najczarniejsze. Materializują je na ekranie filmy Koxa, Terpińskiej i Szelc

Nugat dla potwora (Jakub Socha)

Netflix wypuścił drugi sezon „Stranger Things” i pierwszy „Mindhuntera”. Bohaterowie obu seriali zmagają się z potworami – jedne z nich są nie z tego świata, żywią się nostalgią, drugie mieszkają w ludziach. Te drugie są dużo groźniejsze

Literatura

Wyklęty lud Delhi (Krzysztof Umiński)

Arundhati Roy szuka żywej formy dla mówienia o krzywdzie. Jest dziś najwybitniejszą autorką o wyrazistych poglądach wolnościowych

Polaki pokraki (Darek Arest)

„Powstanie – film narodowy” to komiks o filmie, który co prawda nie ma reżysera, ani scenariusza, ale jest za to z ducha arcypolski. Może dlatego, że powstaje dzięki finansowemu cudowi „umowy o dzieło” i instytucji „bezpłatnego stażysty”

Przepis na siebie (Dominik Antonik)

„Wymazane” nie ma wiele wspólnego z powieścią o show-biznesie. Okazało się, że Witkowski, wbrew zapowiedziom, nie był w stanie napisać sensownej książki o celebrytach. To chyba dobrze

Zwierciadło mknące światłowodem (Łukasz Najder)

Zadie Smith przypomina rozhisteryzowaną gospodynię, która swoich gości chce za wszelką cenę uraczyć najbardziej wymyślnym koktajlem. Molestowanie? Tak, Afryka – jeszcze więcej Afryki. Choroba nowotworowa bliskiej osoby?Voilà, gotowe!

Wejść do swojego życia (Agnieszka Drotkiewicz)

Piszę, prowadząc dialog pomiędzy mną dzisiaj a mną z młodości, pomiędzy mną a nią. Ważne, żeby nie umniejszać swoich doświadczeń, ale ich bronić – wiele dziewcząt może przechodzić przez podobne etapy, więc już samo ich opisanie jest wkładem w historię kobiet

Media

Kultura cyfrowa istnieje (Agnieszka Słodownik)

Jesteśmy niewątpliwie utopieni w interfejsach, kodach, ekranach. Cyfrowość doczepiona do kultury nie jest tylko powierzchownym seksapilem. O tym, gdzie nas zastała konferencja Digital Cultures

Przeklęte medja (Mirosław Filiciak)

Media coraz trudniej traktować jako podstawę racjonalnej sfery publicznej. Nasze ekrany wypełniają półprawdy, zabobony, duchy przeszłości. Patrząc na to z perspektywy historycznej, nie sposób się dziwić, bo już sama idea przekazu na odległość czerpie ze zjawisk nadprzyrodzonych

Muzyka

Wenecka Jesień (Krzysztof Kwiatkowski)

Biennale Muzyki w Wenecji odbyło się po raz 61. Porównania z Warszawską Jesienią  nasuwają się same

Zepsuta szklana kula (Bartosz Sadulski)

Na czym polega fenomen zespołu Trupa Trupa? W jego piosenkach słuchacz usłyszy wycinek rockowej przeszłości,  ciężkie riffy i popowe melodie, psychodelię i hałas, zespół Swans i Beatlesów, a jeśli dobrze się wsłuchać, to również muzykę klasyczną. Niekończący się palimpsest

Wirus czasów (Krzysztof Krześnicki)

O projekcie Hype Williams wiemy tyle, ile do wiadomości publicznej zechciał podać stojący za nimi dział PR – to skrawki chaotycznie dobranych informacji. Dean Blunt – podobno bokser. Inga Copeland – podobno była piłkarka żeńskiej drużyny Arsenalu Londyn. Poznać się mieli na koncercie Oasis

Obyczaje

Te oporne resztki (Marta Sapała)

„Jak to możliwe, że na bankiecie u duńskiej królowej podaje się przeterminowane jedzenie?” – relacja z World Food Summit w Kopenhadze

Kultura w liczbie pojedynczej i sztuka przeżycia (Grzegorz Niziołek)

Kultura rozumiana w sposób idealistyczny to dość późny wynalazek i w dodatku uwikłany w kolonialne misje cywilizacyjne Zachodu. Założenie, że kultura to coś z definicji pozytywnego, jest fałszywe

I jak wam się podoba? (Łukasz Orbitowski)

Centralną wartością kultury przyszłości będzie autentyzm. Youtuberzy po prostu są sobą. To uśmiechnięte, serdeczne chłopaki z klatki obok, które dzielą się swoją pasją. W rozmowach z synem staram się zmilczeć moje zdanie o jego idolach, choć język aż pali

Teatr

Otwarty dialog Platela (Teresa Fazan)

Platel pozostaje realistą: nie uważa, że sztuka ma szansę zmieniać świat, pragnie docierać do jednostek. Sądząc po entuzjastycznych reakcjach widowni na tegorocznym Dialogu, jest chyba zbyt skromny

Teatr za pięć hrywien (Paweł Soszyński)

„Zazwyczaj to my jeździmy do Ukrainy z kulturowym desantem. Odwracamy ten trend już w samym tytule: Desant UA! Teraz to Ukraińcy dokonują desantu u nas” – mówi współkuratorka pierwszego w Polsce przeglądu teatru z Ukrainy

Wiersze

wiersz (Andrzej Szpindler)

]]>

Film

Rytuały mimikry (Bartosz Żurawiecki)

Reżysera „Inxeby” interesuje mimikra. Męskość jako synonim hipokryzji i konformizmu

Koniec (Piotr Mirski)

W brawurowo ekscentrycznym filmie „A Ghost Story” David Lowery używa wyświechtanej kliszy, aby na serio opowiedzieć o końcu i pamięci

Zimni Skandynawowie (Jakub Socha)

„Wszyscy myślą, że jestem jak z lodu, nic mnie nie rusza. A we mnie się gotuje”, mówił w jednym z wywiadów słynny  Björn Borg, bohater filmu „Borg/McEnroe”. To samo można powiedzieć o kinie Akiego Kaurismäkiego

Powrót do przyszłości (Adam Kruk)

„Lepsze jutro było wczoraj” – czytamy na muralu w „Człowieku z magicznym pudełkiem”. Koniec historii się nie zdarzył, scenariusze mogą być różne, a w science fiction najlepiej sprawdzają się te najczarniejsze. Materializują je na ekranie filmy Koxa, Terpińskiej i Szelc

Nugat dla potwora (Jakub Socha)

Netflix wypuścił drugi sezon „Stranger Things” i pierwszy „Mindhuntera”. Bohaterowie obu seriali zmagają się z potworami – jedne z nich są nie z tego świata, żywią się nostalgią, drugie mieszkają w ludziach. Te drugie są dużo groźniejsze

Literatura

Wyklęty lud Delhi (Krzysztof Umiński)

Arundhati Roy szuka żywej formy dla mówienia o krzywdzie. Jest dziś najwybitniejszą autorką o wyrazistych poglądach wolnościowych

Polaki pokraki (Darek Arest)

„Powstanie – film narodowy” to komiks o filmie, który co prawda nie ma reżysera, ani scenariusza, ale jest za to z ducha arcypolski. Może dlatego, że powstaje dzięki finansowemu cudowi „umowy o dzieło” i instytucji „bezpłatnego stażysty”

Przepis na siebie (Dominik Antonik)

„Wymazane” nie ma wiele wspólnego z powieścią o show-biznesie. Okazało się, że Witkowski, wbrew zapowiedziom, nie był w stanie napisać sensownej książki o celebrytach. To chyba dobrze

Zwierciadło mknące światłowodem (Łukasz Najder)

Zadie Smith przypomina rozhisteryzowaną gospodynię, która swoich gości chce za wszelką cenę uraczyć najbardziej wymyślnym koktajlem. Molestowanie? Tak, Afryka – jeszcze więcej Afryki. Choroba nowotworowa bliskiej osoby?Voilà, gotowe!

Wejść do swojego życia (Agnieszka Drotkiewicz)

Piszę, prowadząc dialog pomiędzy mną dzisiaj a mną z młodości, pomiędzy mną a nią. Ważne, żeby nie umniejszać swoich doświadczeń, ale ich bronić – wiele dziewcząt może przechodzić przez podobne etapy, więc już samo ich opisanie jest wkładem w historię kobiet

Media

Kultura cyfrowa istnieje (Agnieszka Słodownik)

Jesteśmy niewątpliwie utopieni w interfejsach, kodach, ekranach. Cyfrowość doczepiona do kultury nie jest tylko powierzchownym seksapilem. O tym, gdzie nas zastała konferencja Digital Cultures

Przeklęte medja (Mirosław Filiciak)

Media coraz trudniej traktować jako podstawę racjonalnej sfery publicznej. Nasze ekrany wypełniają półprawdy, zabobony, duchy przeszłości. Patrząc na to z perspektywy historycznej, nie sposób się dziwić, bo już sama idea przekazu na odległość czerpie ze zjawisk nadprzyrodzonych

Muzyka

Wenecka Jesień (Krzysztof Kwiatkowski)

Biennale Muzyki w Wenecji odbyło się po raz 61. Porównania z Warszawską Jesienią  nasuwają się same

Zepsuta szklana kula (Bartosz Sadulski)

Na czym polega fenomen zespołu Trupa Trupa? W jego piosenkach słuchacz usłyszy wycinek rockowej przeszłości,  ciężkie riffy i popowe melodie, psychodelię i hałas, zespół Swans i Beatlesów, a jeśli dobrze się wsłuchać, to również muzykę klasyczną. Niekończący się palimpsest

Wirus czasów (Krzysztof Krześnicki)

O projekcie Hype Williams wiemy tyle, ile do wiadomości publicznej zechciał podać stojący za nimi dział PR – to skrawki chaotycznie dobranych informacji. Dean Blunt – podobno bokser. Inga Copeland – podobno była piłkarka żeńskiej drużyny Arsenalu Londyn. Poznać się mieli na koncercie Oasis

Obyczaje

Te oporne resztki (Marta Sapała)

„Jak to możliwe, że na bankiecie u duńskiej królowej podaje się przeterminowane jedzenie?” – relacja z World Food Summit w Kopenhadze

Kultura w liczbie pojedynczej i sztuka przeżycia (Grzegorz Niziołek)

Kultura rozumiana w sposób idealistyczny to dość późny wynalazek i w dodatku uwikłany w kolonialne misje cywilizacyjne Zachodu. Założenie, że kultura to coś z definicji pozytywnego, jest fałszywe

I jak wam się podoba? (Łukasz Orbitowski)

Centralną wartością kultury przyszłości będzie autentyzm. Youtuberzy po prostu są sobą. To uśmiechnięte, serdeczne chłopaki z klatki obok, które dzielą się swoją pasją. W rozmowach z synem staram się zmilczeć moje zdanie o jego idolach, choć język aż pali

Teatr

Otwarty dialog Platela (Teresa Fazan)

Platel pozostaje realistą: nie uważa, że sztuka ma szansę zmieniać świat, pragnie docierać do jednostek. Sądząc po entuzjastycznych reakcjach widowni na tegorocznym Dialogu, jest chyba zbyt skromny

Teatr za pięć hrywien (Paweł Soszyński)

„Zazwyczaj to my jeździmy do Ukrainy z kulturowym desantem. Odwracamy ten trend już w samym tytule: Desant UA! Teraz to Ukraińcy dokonują desantu u nas” – mówi współkuratorka pierwszego w Polsce przeglądu teatru z Ukrainy

Wiersze

wiersz (Andrzej Szpindler)

]]>
Fri, 27 Oct 2017 00:00:00 +0200
<![CDATA[Numer 2017/222]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2017/222

Film

PROJEKT FILM: Rozmowy niekontrolowane (Anna Bielak)

Czasami się zastanawiam, czy trudniejszy język wizualny w ogóle ma swoich odbiorców. Czy społeczeństwo, które nie jest kształcone plastycznie, będzie umiało odczytywać te sygnały – rozmowa ze scenografką filmową

Jesienne matki (Klara Cykorz)

„Top of the Lake” to serial fantastycznie dwuznaczny, który przykleja się do mózgu i nie daje o sobie zapomnieć

Śmierć frajerom (Darek Arest)

Bohaterowie „Botoksu” parzą się z psami, gwałcą pacjentki na stole operacyjnym i układają na półce rzędami dogorywające płody. Dla mocnego efektu Patryk Vega gotowy jest na wszystko – może z wyjątkiem rzetelnie wykonanej filmowej roboty

Jazda trójką (Jakub Socha)

„Zgoda” Macieja Sobieszczańskiego to film duszny i niewygodny – wciąga w okrutny świat i zakłóca obraz rzeczywistości obozowej

Producentki (Marcin Adamczak)

Jest dużo dziewczyn, które produkują i robią to świetnie, ale zanim zmieni się cały ten układ kulturowych relacji, który zaczyna się już na poziomie językowym, to jeszcze dużo wody w Wiśle upłynie

Policjant i milicjant (Jakub Socha)

W kinach możemy obejrzeć dwa kryminały: „Ach śpij kochanie” i „Pierwszy śnieg”.  Trudno się na nich nie zawieść

Literatura

Najmłodsza naczelna na świecie (Adam Pluszka)

Nie trzeba było mieć żadnego rozeznania rynku. Trzeba było wydawać, co podleci, wszystko się sprzedawało w ogromnych nakładach – o rynku książki na początku lat 90. opowiada redaktor naczelna legendarnego wydawnictwa Phantom Press

Na hiszpańskim bruku (Olga Wróbel)

Czytając „Barszalonę” Agi Sarzyńskiej, brnęłam przez 350 stron ekspozycji w oczekiwaniu, że coś wreszcie zacznie się dziać. Liczyłam na małe cokolwiek, kąsek dla myśli. Tymczasem po zakończeniu lektury wiedziałam tyle, ile przed jej rozpoczęciem

Kapsuły czasu (Monika Ochędowska)

Literackie opowieści z lat 80., 90. oraz tych „powyżej zera” nie chcą być osobne. Są raczej nieustannym YouTube party, na którym deliryczne teledyski do piosenek z „Akademii Pana Kleksa” lecą na zmianę z odcinkami „Dynastii” i reklamami soczków Baltony

Człowiek w człowieku (Maciej Jakubowiak)

Pomimo skromności zamiarów, Sołtysowi w „Mikrotykach” udaje się wykonać ruch chyba najbardziej radykalny: wykroczyć we współczuciu poza granice instynktu samozachowawczego. Jeśli literatura może nam się jeszcze do czegoś przydać, to do ćwiczenia wrażliwości

Nowe spojrzenie na historię Żydów (Henryk Grynberg)

Och, jak ja nie lubiłem żydowskiej historii. W mojej szkole lekcje odbywały się w jidysz, więc z początku mało rozumiałem, a później udawałem, że nie rozumiem. Po lekturze książki Simona Schamy wiem, dlaczego. Hitlerowcy nie wymyślili nic oprócz komór gazowych

Fabryka poetów (Rafał Księżyk)

W latach 90. utrzymywał się lans brulionowy, a po debiucie Masłowskiej pojawił się inny, XXI-wieczny rodzaj lansu. Młodzież nastawiona na robienie sobie zdjęć i wygadywanie bzdurek. Wszystko się rozlazło

Wiersz należy do rzeczywistości (Tomasz Pindel)

Wiersz ma jeden obowiązek: powinien być dobry, czyli pobudzać, siać niepokój. Bez względu na to, czy mowa jest o grzybach, knajpie, nienawiści, czy zarozumialstwie prezydenta – mówi czeski poeta i krytyk

Wspólne interesy (Adam Pluszka)

Dla tłumacza nie ma klasyków i współczesnych, są tylko dobrze albo niedobrze napisane zdania – mówi autor ponad pięćdziesięciu przekładów literatury polskiej na język węgierski

Media

A gdyby tak bilet w jedną stronę? (Agnieszka Słodownik)

Wszyscy znają zdjęcie wschodu słońca nad Ziemią zrobione podczas jednej z misji Apollo w latach 60. Mimo to nie widzę, żeby ruch na rzecz ochrony środowiska przejmował władzę. Wręcz przeciwnie

Być jak Thoreau (Paweł Schreiber)

Pogoń za sukcesem, poszukiwanie kolejnych celów i gromadzenie dóbr są w „Walden” Thoreau formą niewolnictwa. Wcielenie tych pomysłów w grę komputerową to zadanie karkołomne

Muzyka

Wariat w archiwum (Borys Dejnarowicz)

Na swojej nowej płycie Ariel Pink prowadzi ze słuchaczem wirtuozerską grę. Nikt tak jak on nie potrafi łączyć ze sobą pozornie odległych gatunków – progresywnego rocka i yacht-popu, indie rocka i sophisti-popu

Mroczna ekologia (Piotr Tkacz)

Festiwal Unsound przyzwyczaił do podnoszenia poprzeczki, nie tylko jeśli chodzi o treść, ale i o samą ramę tematyczną. Tegoroczne hasło przewodnie, „Flower Power”, dawało naprawdę duże pole do popisu, ale z jakiegoś powodu w ogóle na nie nie wkroczono

Muzyka dla masy (Piotr Szwed)

Troska o rytm, praca nad formą, dążenie do piękna – poezję i kulturystykę bardzo wiele łączy, ale kultura dotychczas głównie je od siebie oddzielała. Projekt muzyków skupionych wokół wytwórni Nasiono Records jest próbą zasypania tego podziału

Obyczaje

WIEŚ: Wypisani z ziemi (Agnieszka Sowińska)

W trakcie pisania książki, poczętej jako wspomnienie o zmarłym przyjacielu, uświadomiłem sobie, że w mojej przytomności umarła klasa. Cała klasa społeczna, która liczyła sobie w Polsce ponad tysiąc lat

Sztuka

Uzbrojona w pędzel (Karol Sienkiewicz)

Malowała głównie siebie. Wystawa Marii Lassnig w warszawskiej Zachęcie to podróż przez życie artystki

Budził respekt (Monika Stelmach)

Zajmował się ogrodnictwem i sadownictwem. Hodował gołębie. Ostatnich lokatorów gołębnika z Szumina przejął inny miłośnik ptactwa, Leon Tarasewicz. Hansen marzył, żeby na dachach projektowanych przez niego domów było miejsce na gołębniki, aby każdy, kto lubi, mógł hodować ptaki

Album (Katarzyna Bojarska)

Lamentacyjny ton albumu Konrada Pustoły mnie dotyka. Jeśli potraktować go – a tak właśnie chcę go traktować – jako wizualny esej o nieobecności i nieukojonym bólu, to uważam go za jedną z najpiękniejszych i najsmutniejszych rzeczy, jakie oglądałam w ostatnim czasie

Teatr

Efekt Borczucha (Paweł Soszyński)

W „Zewie Cthulhu” Michała Borczucha wyczułem obietnicę jakiejś dezynwoltury, gry z własnym językiem teatralnym, to było odważne, inne przedstawienie. W „Mojej walce” powracamy do ulubionego, bezpiecznego świata reżysera

Karasie (Witold Mrozek)

Jaremko chce zrobić z Gombrowicza polityczny manifest. Jednocześnie przegapia wszystko to, co można by w tekście „Iwony” rzeczywiście uruchomić dla politycznych stawek – tematy władzy, spojrzenia, ciała czy obezwładnienia społecznymi relacjami

Wiersze

wiersze (Krystyna Dąbrowska)

]]>

Film

PROJEKT FILM: Rozmowy niekontrolowane (Anna Bielak)

Czasami się zastanawiam, czy trudniejszy język wizualny w ogóle ma swoich odbiorców. Czy społeczeństwo, które nie jest kształcone plastycznie, będzie umiało odczytywać te sygnały – rozmowa ze scenografką filmową

Jesienne matki (Klara Cykorz)

„Top of the Lake” to serial fantastycznie dwuznaczny, który przykleja się do mózgu i nie daje o sobie zapomnieć

Śmierć frajerom (Darek Arest)

Bohaterowie „Botoksu” parzą się z psami, gwałcą pacjentki na stole operacyjnym i układają na półce rzędami dogorywające płody. Dla mocnego efektu Patryk Vega gotowy jest na wszystko – może z wyjątkiem rzetelnie wykonanej filmowej roboty

Jazda trójką (Jakub Socha)

„Zgoda” Macieja Sobieszczańskiego to film duszny i niewygodny – wciąga w okrutny świat i zakłóca obraz rzeczywistości obozowej

Producentki (Marcin Adamczak)

Jest dużo dziewczyn, które produkują i robią to świetnie, ale zanim zmieni się cały ten układ kulturowych relacji, który zaczyna się już na poziomie językowym, to jeszcze dużo wody w Wiśle upłynie

Policjant i milicjant (Jakub Socha)

W kinach możemy obejrzeć dwa kryminały: „Ach śpij kochanie” i „Pierwszy śnieg”.  Trudno się na nich nie zawieść

Literatura

Najmłodsza naczelna na świecie (Adam Pluszka)

Nie trzeba było mieć żadnego rozeznania rynku. Trzeba było wydawać, co podleci, wszystko się sprzedawało w ogromnych nakładach – o rynku książki na początku lat 90. opowiada redaktor naczelna legendarnego wydawnictwa Phantom Press

Na hiszpańskim bruku (Olga Wróbel)

Czytając „Barszalonę” Agi Sarzyńskiej, brnęłam przez 350 stron ekspozycji w oczekiwaniu, że coś wreszcie zacznie się dziać. Liczyłam na małe cokolwiek, kąsek dla myśli. Tymczasem po zakończeniu lektury wiedziałam tyle, ile przed jej rozpoczęciem

Kapsuły czasu (Monika Ochędowska)

Literackie opowieści z lat 80., 90. oraz tych „powyżej zera” nie chcą być osobne. Są raczej nieustannym YouTube party, na którym deliryczne teledyski do piosenek z „Akademii Pana Kleksa” lecą na zmianę z odcinkami „Dynastii” i reklamami soczków Baltony

Człowiek w człowieku (Maciej Jakubowiak)

Pomimo skromności zamiarów, Sołtysowi w „Mikrotykach” udaje się wykonać ruch chyba najbardziej radykalny: wykroczyć we współczuciu poza granice instynktu samozachowawczego. Jeśli literatura może nam się jeszcze do czegoś przydać, to do ćwiczenia wrażliwości

Nowe spojrzenie na historię Żydów (Henryk Grynberg)

Och, jak ja nie lubiłem żydowskiej historii. W mojej szkole lekcje odbywały się w jidysz, więc z początku mało rozumiałem, a później udawałem, że nie rozumiem. Po lekturze książki Simona Schamy wiem, dlaczego. Hitlerowcy nie wymyślili nic oprócz komór gazowych

Fabryka poetów (Rafał Księżyk)

W latach 90. utrzymywał się lans brulionowy, a po debiucie Masłowskiej pojawił się inny, XXI-wieczny rodzaj lansu. Młodzież nastawiona na robienie sobie zdjęć i wygadywanie bzdurek. Wszystko się rozlazło

Wiersz należy do rzeczywistości (Tomasz Pindel)

Wiersz ma jeden obowiązek: powinien być dobry, czyli pobudzać, siać niepokój. Bez względu na to, czy mowa jest o grzybach, knajpie, nienawiści, czy zarozumialstwie prezydenta – mówi czeski poeta i krytyk

Wspólne interesy (Adam Pluszka)

Dla tłumacza nie ma klasyków i współczesnych, są tylko dobrze albo niedobrze napisane zdania – mówi autor ponad pięćdziesięciu przekładów literatury polskiej na język węgierski

Media

A gdyby tak bilet w jedną stronę? (Agnieszka Słodownik)

Wszyscy znają zdjęcie wschodu słońca nad Ziemią zrobione podczas jednej z misji Apollo w latach 60. Mimo to nie widzę, żeby ruch na rzecz ochrony środowiska przejmował władzę. Wręcz przeciwnie

Być jak Thoreau (Paweł Schreiber)

Pogoń za sukcesem, poszukiwanie kolejnych celów i gromadzenie dóbr są w „Walden” Thoreau formą niewolnictwa. Wcielenie tych pomysłów w grę komputerową to zadanie karkołomne

Muzyka

Wariat w archiwum (Borys Dejnarowicz)

Na swojej nowej płycie Ariel Pink prowadzi ze słuchaczem wirtuozerską grę. Nikt tak jak on nie potrafi łączyć ze sobą pozornie odległych gatunków – progresywnego rocka i yacht-popu, indie rocka i sophisti-popu

Mroczna ekologia (Piotr Tkacz)

Festiwal Unsound przyzwyczaił do podnoszenia poprzeczki, nie tylko jeśli chodzi o treść, ale i o samą ramę tematyczną. Tegoroczne hasło przewodnie, „Flower Power”, dawało naprawdę duże pole do popisu, ale z jakiegoś powodu w ogóle na nie nie wkroczono

Muzyka dla masy (Piotr Szwed)

Troska o rytm, praca nad formą, dążenie do piękna – poezję i kulturystykę bardzo wiele łączy, ale kultura dotychczas głównie je od siebie oddzielała. Projekt muzyków skupionych wokół wytwórni Nasiono Records jest próbą zasypania tego podziału

Obyczaje

WIEŚ: Wypisani z ziemi (Agnieszka Sowińska)

W trakcie pisania książki, poczętej jako wspomnienie o zmarłym przyjacielu, uświadomiłem sobie, że w mojej przytomności umarła klasa. Cała klasa społeczna, która liczyła sobie w Polsce ponad tysiąc lat

Sztuka

Uzbrojona w pędzel (Karol Sienkiewicz)

Malowała głównie siebie. Wystawa Marii Lassnig w warszawskiej Zachęcie to podróż przez życie artystki

Budził respekt (Monika Stelmach)

Zajmował się ogrodnictwem i sadownictwem. Hodował gołębie. Ostatnich lokatorów gołębnika z Szumina przejął inny miłośnik ptactwa, Leon Tarasewicz. Hansen marzył, żeby na dachach projektowanych przez niego domów było miejsce na gołębniki, aby każdy, kto lubi, mógł hodować ptaki

Album (Katarzyna Bojarska)

Lamentacyjny ton albumu Konrada Pustoły mnie dotyka. Jeśli potraktować go – a tak właśnie chcę go traktować – jako wizualny esej o nieobecności i nieukojonym bólu, to uważam go za jedną z najpiękniejszych i najsmutniejszych rzeczy, jakie oglądałam w ostatnim czasie

Teatr

Efekt Borczucha (Paweł Soszyński)

W „Zewie Cthulhu” Michała Borczucha wyczułem obietnicę jakiejś dezynwoltury, gry z własnym językiem teatralnym, to było odważne, inne przedstawienie. W „Mojej walce” powracamy do ulubionego, bezpiecznego świata reżysera

Karasie (Witold Mrozek)

Jaremko chce zrobić z Gombrowicza polityczny manifest. Jednocześnie przegapia wszystko to, co można by w tekście „Iwony” rzeczywiście uruchomić dla politycznych stawek – tematy władzy, spojrzenia, ciała czy obezwładnienia społecznymi relacjami

Wiersze

wiersze (Krystyna Dąbrowska)

]]>
Fri, 13 Oct 2017 00:00:00 +0200
<![CDATA[Numer 2017/221]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2017/221

Film

Skąd się bierze mięso (Agnieszka Jakimiak)

„Mięso” to film o inicjacji – seksualnej i społecznej, kobiecej i męskiej – i o stawianiu zdecydowanego oporu wobec przyjętych norm zachowania

Mosze Waks, polski książę (Aldona Kopkiewicz)

Michał Waszyński – gwiazda przedwojennego kina, gej, Żyd, który zrobił swój najważniejszy film w jidysz – łączy bardzo wiele wątków, które są częścią naszej kultury, choć pozornie zdają się od niej odległe

Chodź, pomaluję twój świat! (Bartosz Żurawiecki)

W swojej „Księdze kolorów” Derek Jarman nie zapomina o tym, że kolor nie jest niewinny. Kolor jest niebezpieczny. Kolor dzieli i wyklucza. Kolor znaczy, ale także naznacza

Promieniowanie „Photonu” (Monika Talarczyk)

Być może najważniejszym efektem „Photonu” jest fakt, że możemy na ponad sto minut odejść wreszcie od rodzinnego stołu polskiego filmu fabularnego, przy którym w kółko odbywa się ta sama nużąca „wymiana napięć kierunkowych” przy rosole lub opłatku

Androidy toną we łzach (Darek Arest)

Robota polega ciągle na tym samym: chodzi się w długim płaszczu ulicami pokolorowanymi przez neony i zabija zbuntowanych replikantów. W „Blade Runnerze 2049” ostało się trochę Philipa K. Dicka i Ridleya Scotta, ale najwięcej jest (niestety?) Denisa Villeneuve’a

Literatura

OTUCHA: Fantazja o świecie bez Głównego Bohatera (Jolanta Janiczak)

Spróbujmy nieśmiało wejść w świat Bohaterki, wcale nie głównej, jednej z wielu. Bohaterki nigdy nie gotowej. Opowieść otwiera się powoli, każdy może dołączyć, jeśli czuje, że chce coś dodać od siebie

OTUCHA: Niewiele (Maciej Jakubowiak)

Aby otucha oferowana przez literaturę była przekonująca, musi konfrontować z rzeczywistością.Tylko czy przeprowadzona z pełnym przekonaniem diagnoza może pozwolić sobie na błąd, który nazwalibyśmy nadzieją?

OTUCHA: Piękna barykada (Paweł Soszyński)

Złapać trochę słońca! To jedno z pragnień literatury oskarżanej o eskapizm. Przyznać trzeba, że to nieliche zadanie. Bo słońca ma tu złapać zarówno czytelnik, jak i język, który do czytelnika mówi

POWOLNOŚĆ: Knausgård w Stalingradzie (Łukasz Najder)

Urlop daje szansę, by na powrót zostać anakondą, która z godnością i powoli trawi na uboczu swoją książkową ofiarę. W pierwszą noc urlopu wzniosłem obok kanapy stosik Knausgarda i rozpocząłem lekturę

Media

W sercu ciemności (Marzena Falkowska)

Na uznanie zasługuje Melina Juergens jako Senua. Dziewczyna bez aktorskiego doświadczenia, która pracuje w studio Ninja Theory jako montażystka, miała być dublerką podczas sesji motion capture. Okazała się tak dobra, że powierzono jej główną rolę w grze

Muzyka

Kompozytorzy kompozytorom (Krzysztof Marciniak)

Co jeśli to nie sama muzyka współczesna, a jedynie mierność towarzyszącego jej dyskursu czyni jej odbiór niestrawnym dla szerokiej publiczności? Czy swoista brzydota samego systemu nie odrzuca dziś tak samo jak swego czasu odrzucały brzydkie dźwięki? – relacja z 60. Warszawskiej Jesieni

Schubert spod lodu (Adam Wiedemann)

Muzyka wykonywana przez Krystiana Zimermana dociera do mnie spoza jakiejś przezroczystej tafli. Jest przepojona chłodem i niechęcią do słuchacza, stąd przy całej swojej maestrii wrażenie robi nieprzyjemne, a i to szybko się rozwiewa

Granice dyskomfortu (Adam Suprynowicz)

Pietraszewski, od ubiegłego roku szef Sacrum Profanum, postanowił ponownie połączyć ogień z wodą, zestawiając ze sobą żywioły muzyki alternatywnej i współczesnej. Zapowiadał zadziornie „dyskomfort”, obcowanie z „innym”

Obyczaje

Śmierć w grze też boli (Paweł Franczak)

Larpy są nieprzewidywalne. Nawet pod prostą fabułą kryją się ważne tematy: gracze idą uwalniać księżniczkę z zamku, a dopada ich problem egzystencjalny

OTUCHA: Szczęście wielocukrów (Urszula Zajączkowska)

Wystarczy wreszcie zgodzić się na rozpad, a  cała pozostałość naszego czasu złagodnieje.  Każdy jest garścią atomów świata. Zwierzęta lasu nie muszą myśleć, co będzie potem. Żuk grabarz inicjuje przeistoczenie

OTUCHA: Serdeczności z Radomia (Natalia Fiedorczuk)

Radom należy do mieszkańców. Zaludniają skwery i place, przestrzeń publiczna zdaje się prawdziwie publiczna, żywa i zmienna. Czy za niegrzecznym śmieszkowaniem nie kryje się tęsknota za wspólnotą, sąsiedzkością i lokalnością?

OTUCHA: Promyczki, czyli skąd biorę nadzieję w świecie zmierzającym do zagłady (Jaś Kapela)

Przyjemnie myśleć, że jeśli nawet wytniemy wszystkie lasy, zatrujemy wszystkie morza i wpuścimy tyle dwutlenku węgla do atmosfery, że planeta Ziemia przestanie być zdatna do życia dla ludzi, niebo wciąż będzie piękne

OTUCHA: ABC dobrego wychowania (Olga Drenda)

Dlaczego pszczelarze nie mogą żyć w zgodzie? – pyta pewien popularny mem. Zastanówmy się zatem nad zyskami ze staroświeckich wartości: uprzejmości i życzliwości

OTUCHA: Solidarność kobiet (Jakub Dymek)

Jeśli gdzieś szukać lepszej przyszłości, to u strajkujących kobiet. Wspólną treścią ich zmagań jest solidarność. Projekt opierający się na etyce troski i współdziałania, odpowiedzialności. Przywracający miłość do centrum polityki. A przy tym najbardziej konkretny z możliwych

Sztuka, babki, mrok (Inga Iwasiów)

Po lekturze Rebecki Solnit sporo mówimy o sobie, zwierzę się i ja: mogę walczyć wręcz, mogę argumentować, ale nie potrafię krzyczeć. Eseje „Mężczyźni objaśniają mi świat” znakomicie pokazują tę zablokowaną przeponę, ale i potrzebę nieustępliwości

Nazywał się Teofil Kosiński (Joanna Ostrowska)

„W swoim testamencie Teofil zastrzegł, że powinienem zrobić wszystko, aby jego prawdziwa historia ujrzała światło dzienne w Polsce. Jesteśmy świadkami spełnienia jego woli” – mówi autor „Cholernie mocnej miłości”

Sztuka

Rysownicy (Arek Gruszczyński)

Leżymy na podłodze, wyginamy się na kanapie, wykonujemy serie grymasów, palimy papierosy, głaszczemy koty, słuchamy muzyki, szukamy pomysłów, uprawiamy jogę. Ilustrowanie to czynność dosyć intymna

Nie tylko kociaki (Monika Stelmach)

Fotografia to twór wielokomórkowy, rozległy, nie można zawężać jej pola do dzieł sztuki czy fotografii rodzinnej. To także dokumentacja kosmosu albo komórki, reportaż, fotografia medyczna, w tym rentgen. Długo by wymieniać – rozmowa z kuratorem wystawy Wojciecha Plewińskiego

Od ściany do ściany (Stach Szabłowski)

Festiwal Pomada jest zepchnięty do niszy, ale radzi sobie z polskością lepiej niż wystawiane w poznańskim Arsenale „Polki, patriotki, rebeliantki”. Na gruncie kultury queer monolity narodowej tożsamości okazują się plastyczne, podatne na transformację, również za pomocą sztuki

Palmy i draceny (Marcin Wicha)

Błażej Pindor pokazał tylko zdjęcia. Swoją dokumentację zostawił bez komentarza. I dobrze. Tak żyjemy z architekturą. W kolejce do lekarza nikt się nie zastanawia, kto zaprojektował szpital i jakim sposobem zdobył zlecenie

Co jest krzywe, tego nie da się wyprostować (Mateusz Marczewski)

Na Warsaw Gallery Weekend wyczuwalne jest, że to, co dobre, się skończyło. I nie chodzi tylko o kondycję rynku sztuki

Laska Dehnela i dwieście guzików (Karol Sienkiewicz)

Pomada zawstydza polskie instytucje. Queerowe archiwum założył w pojedynkę artysta, festiwal zaistniał dzięki akcji crowdfundingowej. Materiał aż się przelewa. A polskie muzea milczą

Teatr

Penis Rasputina (Piotr Morawski)

W „Rasputinie” Wiktora Rubina i Jolanty Janiczak sprawa jest jasna – teatr ma nad widzem władzę absolutną, pomimo stwarzanych pozorów współuczestniczenia w przedstawieniu

Wiersze

Ziemniaki (Filip Zawada)

]]>

Film

Skąd się bierze mięso (Agnieszka Jakimiak)

„Mięso” to film o inicjacji – seksualnej i społecznej, kobiecej i męskiej – i o stawianiu zdecydowanego oporu wobec przyjętych norm zachowania

Mosze Waks, polski książę (Aldona Kopkiewicz)

Michał Waszyński – gwiazda przedwojennego kina, gej, Żyd, który zrobił swój najważniejszy film w jidysz – łączy bardzo wiele wątków, które są częścią naszej kultury, choć pozornie zdają się od niej odległe

Chodź, pomaluję twój świat! (Bartosz Żurawiecki)

W swojej „Księdze kolorów” Derek Jarman nie zapomina o tym, że kolor nie jest niewinny. Kolor jest niebezpieczny. Kolor dzieli i wyklucza. Kolor znaczy, ale także naznacza

Promieniowanie „Photonu” (Monika Talarczyk)

Być może najważniejszym efektem „Photonu” jest fakt, że możemy na ponad sto minut odejść wreszcie od rodzinnego stołu polskiego filmu fabularnego, przy którym w kółko odbywa się ta sama nużąca „wymiana napięć kierunkowych” przy rosole lub opłatku

Androidy toną we łzach (Darek Arest)

Robota polega ciągle na tym samym: chodzi się w długim płaszczu ulicami pokolorowanymi przez neony i zabija zbuntowanych replikantów. W „Blade Runnerze 2049” ostało się trochę Philipa K. Dicka i Ridleya Scotta, ale najwięcej jest (niestety?) Denisa Villeneuve’a

Literatura

OTUCHA: Fantazja o świecie bez Głównego Bohatera (Jolanta Janiczak)

Spróbujmy nieśmiało wejść w świat Bohaterki, wcale nie głównej, jednej z wielu. Bohaterki nigdy nie gotowej. Opowieść otwiera się powoli, każdy może dołączyć, jeśli czuje, że chce coś dodać od siebie

OTUCHA: Niewiele (Maciej Jakubowiak)

Aby otucha oferowana przez literaturę była przekonująca, musi konfrontować z rzeczywistością.Tylko czy przeprowadzona z pełnym przekonaniem diagnoza może pozwolić sobie na błąd, który nazwalibyśmy nadzieją?

OTUCHA: Piękna barykada (Paweł Soszyński)

Złapać trochę słońca! To jedno z pragnień literatury oskarżanej o eskapizm. Przyznać trzeba, że to nieliche zadanie. Bo słońca ma tu złapać zarówno czytelnik, jak i język, który do czytelnika mówi

POWOLNOŚĆ: Knausgård w Stalingradzie (Łukasz Najder)

Urlop daje szansę, by na powrót zostać anakondą, która z godnością i powoli trawi na uboczu swoją książkową ofiarę. W pierwszą noc urlopu wzniosłem obok kanapy stosik Knausgarda i rozpocząłem lekturę

Media

W sercu ciemności (Marzena Falkowska)

Na uznanie zasługuje Melina Juergens jako Senua. Dziewczyna bez aktorskiego doświadczenia, która pracuje w studio Ninja Theory jako montażystka, miała być dublerką podczas sesji motion capture. Okazała się tak dobra, że powierzono jej główną rolę w grze

Muzyka

Kompozytorzy kompozytorom (Krzysztof Marciniak)

Co jeśli to nie sama muzyka współczesna, a jedynie mierność towarzyszącego jej dyskursu czyni jej odbiór niestrawnym dla szerokiej publiczności? Czy swoista brzydota samego systemu nie odrzuca dziś tak samo jak swego czasu odrzucały brzydkie dźwięki? – relacja z 60. Warszawskiej Jesieni

Schubert spod lodu (Adam Wiedemann)

Muzyka wykonywana przez Krystiana Zimermana dociera do mnie spoza jakiejś przezroczystej tafli. Jest przepojona chłodem i niechęcią do słuchacza, stąd przy całej swojej maestrii wrażenie robi nieprzyjemne, a i to szybko się rozwiewa

Granice dyskomfortu (Adam Suprynowicz)

Pietraszewski, od ubiegłego roku szef Sacrum Profanum, postanowił ponownie połączyć ogień z wodą, zestawiając ze sobą żywioły muzyki alternatywnej i współczesnej. Zapowiadał zadziornie „dyskomfort”, obcowanie z „innym”

Obyczaje

Śmierć w grze też boli (Paweł Franczak)

Larpy są nieprzewidywalne. Nawet pod prostą fabułą kryją się ważne tematy: gracze idą uwalniać księżniczkę z zamku, a dopada ich problem egzystencjalny

OTUCHA: Szczęście wielocukrów (Urszula Zajączkowska)

Wystarczy wreszcie zgodzić się na rozpad, a  cała pozostałość naszego czasu złagodnieje.  Każdy jest garścią atomów świata. Zwierzęta lasu nie muszą myśleć, co będzie potem. Żuk grabarz inicjuje przeistoczenie

OTUCHA: Serdeczności z Radomia (Natalia Fiedorczuk)

Radom należy do mieszkańców. Zaludniają skwery i place, przestrzeń publiczna zdaje się prawdziwie publiczna, żywa i zmienna. Czy za niegrzecznym śmieszkowaniem nie kryje się tęsknota za wspólnotą, sąsiedzkością i lokalnością?

OTUCHA: Promyczki, czyli skąd biorę nadzieję w świecie zmierzającym do zagłady (Jaś Kapela)

Przyjemnie myśleć, że jeśli nawet wytniemy wszystkie lasy, zatrujemy wszystkie morza i wpuścimy tyle dwutlenku węgla do atmosfery, że planeta Ziemia przestanie być zdatna do życia dla ludzi, niebo wciąż będzie piękne

OTUCHA: ABC dobrego wychowania (Olga Drenda)

Dlaczego pszczelarze nie mogą żyć w zgodzie? – pyta pewien popularny mem. Zastanówmy się zatem nad zyskami ze staroświeckich wartości: uprzejmości i życzliwości

OTUCHA: Solidarność kobiet (Jakub Dymek)

Jeśli gdzieś szukać lepszej przyszłości, to u strajkujących kobiet. Wspólną treścią ich zmagań jest solidarność. Projekt opierający się na etyce troski i współdziałania, odpowiedzialności. Przywracający miłość do centrum polityki. A przy tym najbardziej konkretny z możliwych

Sztuka, babki, mrok (Inga Iwasiów)

Po lekturze Rebecki Solnit sporo mówimy o sobie, zwierzę się i ja: mogę walczyć wręcz, mogę argumentować, ale nie potrafię krzyczeć. Eseje „Mężczyźni objaśniają mi świat” znakomicie pokazują tę zablokowaną przeponę, ale i potrzebę nieustępliwości

Nazywał się Teofil Kosiński (Joanna Ostrowska)

„W swoim testamencie Teofil zastrzegł, że powinienem zrobić wszystko, aby jego prawdziwa historia ujrzała światło dzienne w Polsce. Jesteśmy świadkami spełnienia jego woli” – mówi autor „Cholernie mocnej miłości”

Sztuka

Rysownicy (Arek Gruszczyński)

Leżymy na podłodze, wyginamy się na kanapie, wykonujemy serie grymasów, palimy papierosy, głaszczemy koty, słuchamy muzyki, szukamy pomysłów, uprawiamy jogę. Ilustrowanie to czynność dosyć intymna

Nie tylko kociaki (Monika Stelmach)

Fotografia to twór wielokomórkowy, rozległy, nie można zawężać jej pola do dzieł sztuki czy fotografii rodzinnej. To także dokumentacja kosmosu albo komórki, reportaż, fotografia medyczna, w tym rentgen. Długo by wymieniać – rozmowa z kuratorem wystawy Wojciecha Plewińskiego

Od ściany do ściany (Stach Szabłowski)

Festiwal Pomada jest zepchnięty do niszy, ale radzi sobie z polskością lepiej niż wystawiane w poznańskim Arsenale „Polki, patriotki, rebeliantki”. Na gruncie kultury queer monolity narodowej tożsamości okazują się plastyczne, podatne na transformację, również za pomocą sztuki

Palmy i draceny (Marcin Wicha)

Błażej Pindor pokazał tylko zdjęcia. Swoją dokumentację zostawił bez komentarza. I dobrze. Tak żyjemy z architekturą. W kolejce do lekarza nikt się nie zastanawia, kto zaprojektował szpital i jakim sposobem zdobył zlecenie

Co jest krzywe, tego nie da się wyprostować (Mateusz Marczewski)

Na Warsaw Gallery Weekend wyczuwalne jest, że to, co dobre, się skończyło. I nie chodzi tylko o kondycję rynku sztuki

Laska Dehnela i dwieście guzików (Karol Sienkiewicz)

Pomada zawstydza polskie instytucje. Queerowe archiwum założył w pojedynkę artysta, festiwal zaistniał dzięki akcji crowdfundingowej. Materiał aż się przelewa. A polskie muzea milczą

Teatr

Penis Rasputina (Piotr Morawski)

W „Rasputinie” Wiktora Rubina i Jolanty Janiczak sprawa jest jasna – teatr ma nad widzem władzę absolutną, pomimo stwarzanych pozorów współuczestniczenia w przedstawieniu

Wiersze

Ziemniaki (Filip Zawada)

]]>
Fri, 29 Sep 2017 00:00:00 +0200
<![CDATA[Numer 2017/220]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2017/220

Film

Kiedy zaczyna boleć,robi się ciekawie (Marta Bałaga)

W „The Square” nie ukrywam, jak wiele rzeczy mi się dziś nie podoba. Ale gdybym był ze wszystkiego zadowolony, nie robiłbym filmów

Ford. Lekcja historii (Klara Cykorz)

Ford był kolejno młodą nadzieją perferyjnej kinematografii polskiej i cenzurowanym lewicowcem; budowniczym powojennego przemysłu filmowego i jedną z jego najbardziej prominentnych postaci; ostatnie dziesięć lat przeżył jako wygnaniec

Kino moralnego niepokoju na Lido (Aldona Kopkiewicz)

Wśród filmów jednoznacznie politycznych, wybrano w tym roku w Wenecji uniwersalną pochwałę inności. Złotego Lwa zdobył „The Shape of Water” Guillerma del Toro

Wielki sen o złych czasach (Krzysztof Świrek)

Po trzeciej serii „Twin Peaks” widać wyraźnie, że Lynch miał tym razem wolną rękę, ta swoboda przełożyła się na piorunujący efekt. Jeszcze długo będzie się te kilkanaście odcinków oglądać, komentować, szukać w nich – oczywiście czegoś innego niż odpowiedzi na pytanie „Kto zabił?”

Nie bój się tego (Krzysztof Świrek)

Realizatorzy współczesnej ekranizacji „Tego” nie mają ambicji do tworzenia historycznych fresków. Z opowiadanej przez siebie historii wydobywają jednak z pełną precyzją jej niezwykle aktualny sens: zło żeruje na naszych lękach

Przygoda (Anna Bielak)

W „Tarapatach” jest dużo językowego humoru, ale podczas pokazów testowych filmu okazało się, że dzieci preferują komizm sytuacyjny. Dowiedziałam się, że lepiej, żeby bohater spadł z roweru, niż rzucił ciętą ripostę

Wstyd (Agnieszka Jakimiak)

„The Square” kicha na egzystencjalne konflikty wewnętrzne i przecina skalpelem gliniane nogi społecznej poprawności i deklarowanej empatii

Festiwal w Gdyni: zagubienie (Jakub Socha)

W Gdyni pokazano debiutanckie filmy Denijana Hasanovića i Jagody Szelc. W obu nie bardzo wiadomo, o co chodzi

Zarządzanie traumą (Marta Bałaga)

Żeby opowiadać o Holocauście, trzeba znaleźć własny język. Uparliśmy się, że przynajmniej podejmiemy taką próbę, która będzie może głupia albo ułomna, ale nasza

Festiwal w Gdyni: Polska (Jakub Socha)

Czy nasze kino trzeba zawsze traktować ze specjalną troską? Być jego niestrudzonym akuszerem? Może nie ma innego wyjścia, gdy jest się w Gdyni

Festiwal w Gdyni: najlepszy (Jakub Socha)

Złote Lwy zasłużenie powędrowały do autorów „Cichej Nocy”, filmu precyzyjnie poprowadzonego i zagranego bez pudła

Współczesność ludobójstwa (Jakub Majmurek)

W filmie „Ptaki śpiewają w Kigali” widać, że Afryka z jej ciągłymi konfliktami zbrojnymi i kryzysami humanitarnymi jest takim samym produktem nowoczesności, co zamożny „kryształowy pałac” Unii Europejskiej

Literatura

Fińskie osobliwości (Adam Pluszka)

Finowie są raczej dumni ze swojej inności językowej i fenomenalnie skuteczni w promowaniu swojego języka i kultury za granicą, choć akurat z Polską mają trochę pod górkę – mówi tłumacz i wydawca literatury fińskiej

Pisać na głos (Anna Marchewka)

Czemu nie miłość? Czy słowo miłość objęła jakaś rezerwacja? Mój język miał być językiem włączającym, integrującym miłość kobiet z resztą ludzkiego doświadczenia, tak żeby przemówiła ona nie tylko do kobiet, które kochają kobiety. Sztuka ma nas poszerzać, a nie zawężać

Wrócić do bezczelności (Tomasz Pstrągowski)

„Morfołaki” to zawsze było dla mnie ćwiczenie mięśnia, dzięki któremu powstają nowe światy. Na początku to były krótkie historyjki, żarty. Z czasem „Morfołaki” zaczęły obrastać w interpretacje

Za dużo (Maciej Jakubowiak)

Histeryczny realizm rządzący „Republiką świecidełek” Pawła Sajewicza zaczyna ją w końcu przygniatać. Powieść odpuszcza zadanie porządkowania świata i poddaje się rzeczywistości, która przecież sama z siebie nie układa się w żadną opowieść

Media

Pionierka mimochodem (Mirosław Filiciak)

Brałam dokumentację techniczną i eksperymentowałam. Zawsze pociągało mnie to bardziej niż tworzenie muzyki – mówi twórczyni dźwięku do pierwszych polskich gier i pionierskich projektów wirtualnej rzeczywistości

Ku uciesze ministrów (Marcin Wilkowski)

Kino, film i gry nienawidzą bezruchu, nieustannie wymagają dziania się i redukują skomplikowaną rzeczywistość wojny do dynamicznych ujęć. W efekcie sztucznie ją przyspieszają i obdzierają z nieatrakcyjnych dłużyzn

Zostań na dłużej (Ewa Drygalska)

Floris zbudował dramaturgię historii, metodycznie odsłaniając kolejne elementy układanki. Założył również fikcyjne konto na Linkedinie, dzięki czemu zyskał wiarygodność wśród społeczności inżynierów i naukowców

ODBIORNIK (12): Kobiety i komputery (Anna Desponds / Agnieszka Słodownik)

W połowie lata inżynier James Damore wysłał do swoich współpracowników w Google dziesięciostronicową notatkę. Tuż potem został zwolniony z pracy. W 12. odcinku ODBIORNIKA, podkastu dwutygodnik.com, rozmawiamy z kobietami i o kobietach w sektorze IT, reklamie i w ogóle w pracy

Muzyka

Przede wszystkim ucho (Monika Żyła)

W programach koncertowych brakuje twórczości muzycznej drugiej połowy XX wieku. I mało jest utworów, które są wyzwaniem przede wszystkim dla wykonawców. Naszym celem jest własny rozwój przy jednoczesnym łataniu tej dziury

WIEŚ: Dźwięki z rozbitego lustra (Dominik Gac)

Naród w latach 90. muzyki tradycyjnej nie rozumiał. Albo może po prostu nie chciał mieć z nią nic wspólnego. Uciekł do miasta, uznając, że wieś to bieda, zacofanie, zabobon i robota od świtu do nocy

Śmierć rozumu? (Jan Topolski)

Już od tygodnia trwa nadzwyczaj udana 52. edycja Wratislavia Cantans, a w weekend koncerty zamykające festiwal

Wojna to nie wszystko (Piotr Szwed)

Album „Jestem przestrzeń” Moniki Borzym, na którym jazzowa wokalistka interpretuje wiersze Anny Świrszczyńskiej, to jedna z najlepszych płyt wydanych przez Muzeum Powstania Warszawskiego

Szukać wszędzie (Adam Suprynowicz)

Podoba mi się idea zacierania granic, ale żeby to osiągnąć, trzeba rzeczywiście doprowadzić do spotkania. Nie daje tego efektu samo zestawienie kultury didżejskiej i muzyki współczesnej – mówi kurator festiwalu Sacrum Profanum

Sztuka

Lucim wciąż żyje (Monika Stelmach)

Idee działającej we wsi Lucim Grupy 111 zostały zrozumiane opacznie i odrzucone przez środowisko. Posądzano ją o kolaborowanie z władzami, zwłaszcza gdy w 1980 ogłosiła Manifest Sztuki Społecznej. Wyprzedziła swoje czasy, a przez to wypadła z historii

Korzystanie z zasobów (Anka Herbut)

Tegoroczny TIFF Festival to bardzo dobra edycja o spójnie i konsekwentnie zakomponowanym programie. Ograniczone środki zostały potraktowane jako sytuacja generująca alternatywne możliwości. Chodzi o umiejętne korzystanie z tego, co się ma

Teatr

Czekając na Pamelę (Paweł Soszyński)

W „Is it Pamela” Marty Ziółek bogini jeszcze nie nadchodzi, gubi się w letnich etiudach i wprawkach, a nad bezmiarem wód wciąż unosi się ciemność. Ale czuć, że Pamela jest już blisko, tuż za rogiem

Flaki z olejem (Paweł Soszyński)

„Landszaft. Lekcja anatomii” Katarzyny Kalwat to na pierwszy rzut oka propozycja ekscentryczna i intrygująca. Ale niestety w tym szaleństwie nie ma metody

Dobry kibic (Piotr Morawski)

W „Kibicach” Michała Buszewicza spotykają się dwie grupy, które istnieją mocno w sferze wyobrażeń, stereotypów i uprzedzeń. Kibice Legii i Żydzi

Walka o Scenę Prezentacje (Witold Mrozek)

Dlaczego czołówka polskiego nowego teatru rzuca się na Scenę Prezentacje – podupadłą instytucję, która przez dekady kojarzyła się z repertuarem rozrywkowym?

Wiersze

wiersze (Zuzanna Bartoszek)

]]>

Film

Kiedy zaczyna boleć,robi się ciekawie (Marta Bałaga)

W „The Square” nie ukrywam, jak wiele rzeczy mi się dziś nie podoba. Ale gdybym był ze wszystkiego zadowolony, nie robiłbym filmów

Ford. Lekcja historii (Klara Cykorz)

Ford był kolejno młodą nadzieją perferyjnej kinematografii polskiej i cenzurowanym lewicowcem; budowniczym powojennego przemysłu filmowego i jedną z jego najbardziej prominentnych postaci; ostatnie dziesięć lat przeżył jako wygnaniec

Kino moralnego niepokoju na Lido (Aldona Kopkiewicz)

Wśród filmów jednoznacznie politycznych, wybrano w tym roku w Wenecji uniwersalną pochwałę inności. Złotego Lwa zdobył „The Shape of Water” Guillerma del Toro

Wielki sen o złych czasach (Krzysztof Świrek)

Po trzeciej serii „Twin Peaks” widać wyraźnie, że Lynch miał tym razem wolną rękę, ta swoboda przełożyła się na piorunujący efekt. Jeszcze długo będzie się te kilkanaście odcinków oglądać, komentować, szukać w nich – oczywiście czegoś innego niż odpowiedzi na pytanie „Kto zabił?”

Nie bój się tego (Krzysztof Świrek)

Realizatorzy współczesnej ekranizacji „Tego” nie mają ambicji do tworzenia historycznych fresków. Z opowiadanej przez siebie historii wydobywają jednak z pełną precyzją jej niezwykle aktualny sens: zło żeruje na naszych lękach

Przygoda (Anna Bielak)

W „Tarapatach” jest dużo językowego humoru, ale podczas pokazów testowych filmu okazało się, że dzieci preferują komizm sytuacyjny. Dowiedziałam się, że lepiej, żeby bohater spadł z roweru, niż rzucił ciętą ripostę

Wstyd (Agnieszka Jakimiak)

„The Square” kicha na egzystencjalne konflikty wewnętrzne i przecina skalpelem gliniane nogi społecznej poprawności i deklarowanej empatii

Festiwal w Gdyni: zagubienie (Jakub Socha)

W Gdyni pokazano debiutanckie filmy Denijana Hasanovića i Jagody Szelc. W obu nie bardzo wiadomo, o co chodzi

Zarządzanie traumą (Marta Bałaga)

Żeby opowiadać o Holocauście, trzeba znaleźć własny język. Uparliśmy się, że przynajmniej podejmiemy taką próbę, która będzie może głupia albo ułomna, ale nasza

Festiwal w Gdyni: Polska (Jakub Socha)

Czy nasze kino trzeba zawsze traktować ze specjalną troską? Być jego niestrudzonym akuszerem? Może nie ma innego wyjścia, gdy jest się w Gdyni

Festiwal w Gdyni: najlepszy (Jakub Socha)

Złote Lwy zasłużenie powędrowały do autorów „Cichej Nocy”, filmu precyzyjnie poprowadzonego i zagranego bez pudła

Współczesność ludobójstwa (Jakub Majmurek)

W filmie „Ptaki śpiewają w Kigali” widać, że Afryka z jej ciągłymi konfliktami zbrojnymi i kryzysami humanitarnymi jest takim samym produktem nowoczesności, co zamożny „kryształowy pałac” Unii Europejskiej

Literatura

Fińskie osobliwości (Adam Pluszka)

Finowie są raczej dumni ze swojej inności językowej i fenomenalnie skuteczni w promowaniu swojego języka i kultury za granicą, choć akurat z Polską mają trochę pod górkę – mówi tłumacz i wydawca literatury fińskiej

Pisać na głos (Anna Marchewka)

Czemu nie miłość? Czy słowo miłość objęła jakaś rezerwacja? Mój język miał być językiem włączającym, integrującym miłość kobiet z resztą ludzkiego doświadczenia, tak żeby przemówiła ona nie tylko do kobiet, które kochają kobiety. Sztuka ma nas poszerzać, a nie zawężać

Wrócić do bezczelności (Tomasz Pstrągowski)

„Morfołaki” to zawsze było dla mnie ćwiczenie mięśnia, dzięki któremu powstają nowe światy. Na początku to były krótkie historyjki, żarty. Z czasem „Morfołaki” zaczęły obrastać w interpretacje

Za dużo (Maciej Jakubowiak)

Histeryczny realizm rządzący „Republiką świecidełek” Pawła Sajewicza zaczyna ją w końcu przygniatać. Powieść odpuszcza zadanie porządkowania świata i poddaje się rzeczywistości, która przecież sama z siebie nie układa się w żadną opowieść

Media

Pionierka mimochodem (Mirosław Filiciak)

Brałam dokumentację techniczną i eksperymentowałam. Zawsze pociągało mnie to bardziej niż tworzenie muzyki – mówi twórczyni dźwięku do pierwszych polskich gier i pionierskich projektów wirtualnej rzeczywistości

Ku uciesze ministrów (Marcin Wilkowski)

Kino, film i gry nienawidzą bezruchu, nieustannie wymagają dziania się i redukują skomplikowaną rzeczywistość wojny do dynamicznych ujęć. W efekcie sztucznie ją przyspieszają i obdzierają z nieatrakcyjnych dłużyzn

Zostań na dłużej (Ewa Drygalska)

Floris zbudował dramaturgię historii, metodycznie odsłaniając kolejne elementy układanki. Założył również fikcyjne konto na Linkedinie, dzięki czemu zyskał wiarygodność wśród społeczności inżynierów i naukowców

ODBIORNIK (12): Kobiety i komputery (Anna Desponds / Agnieszka Słodownik)

W połowie lata inżynier James Damore wysłał do swoich współpracowników w Google dziesięciostronicową notatkę. Tuż potem został zwolniony z pracy. W 12. odcinku ODBIORNIKA, podkastu dwutygodnik.com, rozmawiamy z kobietami i o kobietach w sektorze IT, reklamie i w ogóle w pracy

Muzyka

Przede wszystkim ucho (Monika Żyła)

W programach koncertowych brakuje twórczości muzycznej drugiej połowy XX wieku. I mało jest utworów, które są wyzwaniem przede wszystkim dla wykonawców. Naszym celem jest własny rozwój przy jednoczesnym łataniu tej dziury

WIEŚ: Dźwięki z rozbitego lustra (Dominik Gac)

Naród w latach 90. muzyki tradycyjnej nie rozumiał. Albo może po prostu nie chciał mieć z nią nic wspólnego. Uciekł do miasta, uznając, że wieś to bieda, zacofanie, zabobon i robota od świtu do nocy

Śmierć rozumu? (Jan Topolski)

Już od tygodnia trwa nadzwyczaj udana 52. edycja Wratislavia Cantans, a w weekend koncerty zamykające festiwal

Wojna to nie wszystko (Piotr Szwed)

Album „Jestem przestrzeń” Moniki Borzym, na którym jazzowa wokalistka interpretuje wiersze Anny Świrszczyńskiej, to jedna z najlepszych płyt wydanych przez Muzeum Powstania Warszawskiego

Szukać wszędzie (Adam Suprynowicz)

Podoba mi się idea zacierania granic, ale żeby to osiągnąć, trzeba rzeczywiście doprowadzić do spotkania. Nie daje tego efektu samo zestawienie kultury didżejskiej i muzyki współczesnej – mówi kurator festiwalu Sacrum Profanum

Sztuka

Lucim wciąż żyje (Monika Stelmach)

Idee działającej we wsi Lucim Grupy 111 zostały zrozumiane opacznie i odrzucone przez środowisko. Posądzano ją o kolaborowanie z władzami, zwłaszcza gdy w 1980 ogłosiła Manifest Sztuki Społecznej. Wyprzedziła swoje czasy, a przez to wypadła z historii

Korzystanie z zasobów (Anka Herbut)

Tegoroczny TIFF Festival to bardzo dobra edycja o spójnie i konsekwentnie zakomponowanym programie. Ograniczone środki zostały potraktowane jako sytuacja generująca alternatywne możliwości. Chodzi o umiejętne korzystanie z tego, co się ma

Teatr

Czekając na Pamelę (Paweł Soszyński)

W „Is it Pamela” Marty Ziółek bogini jeszcze nie nadchodzi, gubi się w letnich etiudach i wprawkach, a nad bezmiarem wód wciąż unosi się ciemność. Ale czuć, że Pamela jest już blisko, tuż za rogiem

Flaki z olejem (Paweł Soszyński)

„Landszaft. Lekcja anatomii” Katarzyny Kalwat to na pierwszy rzut oka propozycja ekscentryczna i intrygująca. Ale niestety w tym szaleństwie nie ma metody

Dobry kibic (Piotr Morawski)

W „Kibicach” Michała Buszewicza spotykają się dwie grupy, które istnieją mocno w sferze wyobrażeń, stereotypów i uprzedzeń. Kibice Legii i Żydzi

Walka o Scenę Prezentacje (Witold Mrozek)

Dlaczego czołówka polskiego nowego teatru rzuca się na Scenę Prezentacje – podupadłą instytucję, która przez dekady kojarzyła się z repertuarem rozrywkowym?

Wiersze

wiersze (Zuzanna Bartoszek)

]]>
Fri, 15 Sep 2017 00:00:00 +0200
<![CDATA[Numer 2017/219]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2017/219

Film

Sceny z życia Polaków (Jakub Socha)

Społeczeństwo mamy niezadowolone i podzielone, kino od lat te podziały utwierdza. Widać to chyba najlepiej poprzez sposób przydzielania ról konkretnym aktorom. Utrwalony raz obraz jest powielany przez kolejnych reżyserów i trudno z nim zerwać

Podwójny kochanek to ja (Katarzyna Przyłuska-Urbanowicz)

„Podwójny kochanek” Ozona zaczyna się w pochwie, a kulminuje w gardle. Reżyser zabiera nas w podróż do wnętrza ciała

W cieniu bomby. O dystrybucji filmowej (Marcin Adamczak)

Rola dystrybucji rośnie, bo produkuje się więcej filmów niż kiedykolwiek wcześniej, co prowadzi do niespotykanego wcześniej stopnia konkurencji o dostęp do rozpowszechniania. Dotyczy to także rynku polskiego, po 1989 roku wplecionego w zależności globalnego rynku filmowego

Przyszłość jest kobietą (Grzegorz Stępniak)

Szefowie telewizyjnych stacji , którzy kierują do realizacji takie seriale jak „GLOW” czy „Niepewne”, wreszcie dostrzegli coś, o czym od dawna wiedzą nastolatki ubrane w bluzy z  napisem „The Future Is Female”

Literatura

Bez echa (Zofia Król)

Okrucieństwo i rozpacz gromadzą się u Bawołka w przepastnej szczelinie między staraniami i oczekiwaniami a rozczarowaniem. Zepsuta cytryna staje się w jego najnowszej książce symbolem życia

Nawalony jeż, rozerwany koń (Bartosz Sadulski)

W zbiorowej wyobraźni I wojna światowa była wojną okopów, gazu i mechanizacji. Nie była jednak wojną zwierząt. Tymczasem w żadnym innym konflikcie zbrojnym nie były one tak masowo i powszechnie wykorzystywane

Prowokacje i poglądy (Maciej Jakubowiak)

Gombrowicz doskonale sprawdza się w krajach, w których następuje tąpnięcie, pojawia się kryzys polityczny albo tożsamościowy – mówi autorka pierwszej kompletnej biografii pisarza

Media

Noworodek (Agnieszka Słodownik)

Robiliśmy z ekipą Teatru Polskiego w podziemiu streaming 360 stopni z kontenera, w którym aktorzy grali „Lady Makbet”. Widzowie mogli obejrzeć sztukę na żywo przez okno, ale część i tak stała z telefonami

Odkleić się od ekranu (Mirosław Filiciak)

W badaniu gier trzeba uciec od kronikarstwa i antykwaryzmu, bo choć fanowskie i branżowe teoretyzowanie też jest potrzebne, to musi mieć przeciwwagę w postaci innych narracji

Muzyka

Mała stabilizacja (Piotr Szwed)

Opisać dorosłość. Tego zadania autorzy rockowi unikają jak ognia. W końcu małżeństwo jest tematem o wiele mniej efektownym niż na przykład pierwsza miłość. Na swojej czwartej płycie to wyzwanie podejmuje Muzyka Końca Lata

Jesień nieco mniej radykalna (Monika Pasiecznik)

Będę szczęśliwy, jeśli Warszawska Jesień będzie kiedyś całkowicie kobieca. Mnie ostentacja i supremacja męskości męczy. Jak w życiu – jako upiorny syndrom szatni męskiej. Muzyka na szczęście nie zawsze ma płeć

Bachusy i Bachantki (Adam Wiedemann)

Chopin i Bach? Ta koneksja wydaje się nieco nadymana. Chopin był uzależniony od muzyki uznawanej dziś za niedobrą. Chciał pisać jak Moscheles, Hummel i Field, a że mu się „nie udawało” to już inna sprawa

Obyczaje

Gesty piłkarzy (Stanisław Barańczak)

Sport nie da się pomyśleć bez widowni: sportowiec jest reprezentantem zbiorowości widzów, który na boisku ma magicznie realizować jej tęsknotę do potęgi i wyższości

POWOLNOŚĆ: Długi lot czapli (Stanisław Łubieński)

„Cilip-cilip”. Wydaje mi się, że pogania mnie pliszka. To pewnie kolejna ze słabo zbadanych chorób psychicznych naszych czasów. Krótka sinusoida lotu i czarno-biały wachlarz zamiata piasek na drodze

Teatr

Cześć (Witold Mrozek)

Nie, tu nie chodzi o to, że przyjdą ci kibice, ci najgorsi, do Teatru Żydowskiego i się poprawią. To również jest okazja do przypatrzenia się jakiemuś potworowi, który nagle zyskuje ludzką twarz, wchodzi do teatru – mówi reżyser „Kibiców”

Wiersze

wiersze (Joanna Dziwak)

]]>

Film

Sceny z życia Polaków (Jakub Socha)

Społeczeństwo mamy niezadowolone i podzielone, kino od lat te podziały utwierdza. Widać to chyba najlepiej poprzez sposób przydzielania ról konkretnym aktorom. Utrwalony raz obraz jest powielany przez kolejnych reżyserów i trudno z nim zerwać

Podwójny kochanek to ja (Katarzyna Przyłuska-Urbanowicz)

„Podwójny kochanek” Ozona zaczyna się w pochwie, a kulminuje w gardle. Reżyser zabiera nas w podróż do wnętrza ciała

W cieniu bomby. O dystrybucji filmowej (Marcin Adamczak)

Rola dystrybucji rośnie, bo produkuje się więcej filmów niż kiedykolwiek wcześniej, co prowadzi do niespotykanego wcześniej stopnia konkurencji o dostęp do rozpowszechniania. Dotyczy to także rynku polskiego, po 1989 roku wplecionego w zależności globalnego rynku filmowego

Przyszłość jest kobietą (Grzegorz Stępniak)

Szefowie telewizyjnych stacji , którzy kierują do realizacji takie seriale jak „GLOW” czy „Niepewne”, wreszcie dostrzegli coś, o czym od dawna wiedzą nastolatki ubrane w bluzy z  napisem „The Future Is Female”

Literatura

Bez echa (Zofia Król)

Okrucieństwo i rozpacz gromadzą się u Bawołka w przepastnej szczelinie między staraniami i oczekiwaniami a rozczarowaniem. Zepsuta cytryna staje się w jego najnowszej książce symbolem życia

Nawalony jeż, rozerwany koń (Bartosz Sadulski)

W zbiorowej wyobraźni I wojna światowa była wojną okopów, gazu i mechanizacji. Nie była jednak wojną zwierząt. Tymczasem w żadnym innym konflikcie zbrojnym nie były one tak masowo i powszechnie wykorzystywane

Prowokacje i poglądy (Maciej Jakubowiak)

Gombrowicz doskonale sprawdza się w krajach, w których następuje tąpnięcie, pojawia się kryzys polityczny albo tożsamościowy – mówi autorka pierwszej kompletnej biografii pisarza

Media

Noworodek (Agnieszka Słodownik)

Robiliśmy z ekipą Teatru Polskiego w podziemiu streaming 360 stopni z kontenera, w którym aktorzy grali „Lady Makbet”. Widzowie mogli obejrzeć sztukę na żywo przez okno, ale część i tak stała z telefonami

Odkleić się od ekranu (Mirosław Filiciak)

W badaniu gier trzeba uciec od kronikarstwa i antykwaryzmu, bo choć fanowskie i branżowe teoretyzowanie też jest potrzebne, to musi mieć przeciwwagę w postaci innych narracji

Muzyka

Mała stabilizacja (Piotr Szwed)

Opisać dorosłość. Tego zadania autorzy rockowi unikają jak ognia. W końcu małżeństwo jest tematem o wiele mniej efektownym niż na przykład pierwsza miłość. Na swojej czwartej płycie to wyzwanie podejmuje Muzyka Końca Lata

Jesień nieco mniej radykalna (Monika Pasiecznik)

Będę szczęśliwy, jeśli Warszawska Jesień będzie kiedyś całkowicie kobieca. Mnie ostentacja i supremacja męskości męczy. Jak w życiu – jako upiorny syndrom szatni męskiej. Muzyka na szczęście nie zawsze ma płeć

Bachusy i Bachantki (Adam Wiedemann)

Chopin i Bach? Ta koneksja wydaje się nieco nadymana. Chopin był uzależniony od muzyki uznawanej dziś za niedobrą. Chciał pisać jak Moscheles, Hummel i Field, a że mu się „nie udawało” to już inna sprawa

Obyczaje

Gesty piłkarzy (Stanisław Barańczak)

Sport nie da się pomyśleć bez widowni: sportowiec jest reprezentantem zbiorowości widzów, który na boisku ma magicznie realizować jej tęsknotę do potęgi i wyższości

POWOLNOŚĆ: Długi lot czapli (Stanisław Łubieński)

„Cilip-cilip”. Wydaje mi się, że pogania mnie pliszka. To pewnie kolejna ze słabo zbadanych chorób psychicznych naszych czasów. Krótka sinusoida lotu i czarno-biały wachlarz zamiata piasek na drodze

Teatr

Cześć (Witold Mrozek)

Nie, tu nie chodzi o to, że przyjdą ci kibice, ci najgorsi, do Teatru Żydowskiego i się poprawią. To również jest okazja do przypatrzenia się jakiemuś potworowi, który nagle zyskuje ludzką twarz, wchodzi do teatru – mówi reżyser „Kibiców”

Wiersze

wiersze (Joanna Dziwak)

]]>
Fri, 01 Sep 2017 00:00:00 +0200
<![CDATA[Numer 2017/218]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2017/218

Film

Epickie reakcje (Jagna Lewandowska)

Dziecko potrafi zapędzić dorosłego w kozi róg przy pomocy trzech pytań-ciosów. Później nie rozmyślamy już nad naturą rzeczy. Ale jako artysta mam więcej czasu na takie filozofowanie, na jego podstawie zrobiłem film – mówi autor długo wyczekiwanego filmu „Photon”

Echo wśrod olch (Klara Cykorz)

Gdyby los nie spłatał „Królewiczowi Olch” psikusa w postaci przedwczesnych, a zarazem nader udanych narodzin „Baby Bump” – to on byłby debiutem fetowanym

Nowe Horyzonty: Podsumowanie (Jakub Socha)

Z każdym festiwalem filmowym jest podobnie – początkowo człowiek rzuca się na wszystko, napycha się i później staje się bardziej oporny i wybredny, jakby podświadomie czuł, że jego zbiornik wszystkich historii i obrazów nie pomieści

Doświadczyć innej rzeczywistości (Jakub Majmurek)

„Mimo wszystkiego, co ich spotkało, Grecy nie poddali się rezygnacji. W sytuacji abdykacji państwa ze swoich funkcji społeczeństwo było w stanie samo się zorganizować” – mówi autor pięciogodzinnego dokumentu o dzisiejszej Grecji

Literatura

Zwroty (Jakub Bożek)

Ostatnio fascynują mnie biografie osób, które zmieniły poglądy. Potraktowałem życiorysy Reagana, Horowitza i Gorkiego jak pożywkę, na której zamierzałem wyhodować drobnoustroje wywołujące przemianę wewnętrzną. Oto wyniki pracy laboratoryjnej

W Bańkowicach (Maciej Woźniak)

Od kogo miałby zacząć potencjalny czytelnik nowej poezji polskiej? Poetyckich skandalistów wciąga się dziś na listę szkolnych lektur, zaś tych, którzy prowokowali dykcją antypoetycką, czyta się jak gnuśnych klasyków – przegląd nowych tomów Wirpszy, Pułki, Podsiadły i Malek

Media

Buszowanie po szufladach, tym razem w kosmosie (Marzena Falkowska)

„Tacoma” przenosi nas do roku 2088, na stację orbitalną, która funkcjonuje jako węzeł transportowy między Ziemią a  księżycem. Stacja jest opuszczona, my szukamy fizycznego modułu stacyjnej sztucznej inteligencji, a przy okazji odkrywamy losy załogi, która jeszcze przed trzema dniami zamieszkiwała Tacomę

Muzyka

Schematy się wywróciły (Borys Dejnarowicz)

Coltrane eksperymentator, filozof, samouk, perfekcjonista. Taki obraz wyłania się z antologii wywiadów z muzykiem

Sami dla siebie jesteśmy egzotyczni (Zofia Krawiec)

Polscy hipsterzy i koneserzy muzyki najczęściej wstydzą się polskości. My uważamy, że nie ma czego się wstydzić. Skończmy z pedagogiką wstydu. Wixapolska wstaje z kolan!

POWOLNOŚĆ: Grać najwolniej (Jan Topolski)

John Cage stał się mimowolnym patronem slow music. Niewątpliwie zaważyła na tym prowadzona przez niego w utworach, wywiadach czy tekstach kampania na rzecz ciszy. Twierdził, że buduje ona narrację na takich samych prawach jak dźwięki

Obyczaje

Komuniści i złodzieje (Michał Herer)

Czy nie można by odzyskać słowa „komunizm” jako nazwy dla pewnego sposobu myślenia i odczuwania? Takiego, który występuje przeciw dominacji religii, przeciw obowiązującemu modelowi rodziny, przeciw nacjonalizmowi, wreszcie przeciw wyzyskowi i nierówności?

POWOLNOŚĆ: Wiosło, łyżka (Marek Bieńczyk)

Najlepsza w gatunku – tak jak mówimy o dobrym czy gorszym gatunku materiału – jest może powolność anarchiczna, bez pulsu, poza harmonią, nieuchwytna przez metronom; niespieszne, ale nieprzywidywalne uderzenia wioseł w wodę, dwa razy tak, a raz nie

Sztuka

Ceramika wszędzie (Paulina Wrocławska)

W latach 60. dostrzeżono w wytwarzanych w Łysej Górze płytach ceramicznych materiał okładzinowy na elewacje. I wtedy się zaczęło. Różni utalentowani artyści rysowali całe kompozycje plastyczne, a Kamionka je realizowała – rozmowa z twórczynią Szlaku ceramicznego

Fitness w sztuce (Stach Szabłowski)

Czy w sztuce da się uprawiać populizm? Jako twór w nieustającej budowie, Muzeum Sztuki Nowoczesnej od początku znajdowało się w awangardzie instytucjonalnej samoświadomości. Teraz też nie zawodzi – i najśmielej eksperymentuje z nowym zwrotem – populistycznym

Teatr

Warszawska czwórca (Witold Mrozek)

Po czarnej serii  ostatniego roku, polski teatr poszukujący jest scentralizowany i warszawski jak nigdy od lat. Zaś twórcy, którzy przez lata krążyli od Gdańska po Kraków, najczęściej spotykani będą między Pałacem Kultury, Mokotowem a okolicami Stadionu Narodowego

Wiersze

wiersze (Wojciech Albiński)

]]>

Film

Epickie reakcje (Jagna Lewandowska)

Dziecko potrafi zapędzić dorosłego w kozi róg przy pomocy trzech pytań-ciosów. Później nie rozmyślamy już nad naturą rzeczy. Ale jako artysta mam więcej czasu na takie filozofowanie, na jego podstawie zrobiłem film – mówi autor długo wyczekiwanego filmu „Photon”

Echo wśrod olch (Klara Cykorz)

Gdyby los nie spłatał „Królewiczowi Olch” psikusa w postaci przedwczesnych, a zarazem nader udanych narodzin „Baby Bump” – to on byłby debiutem fetowanym

Nowe Horyzonty: Podsumowanie (Jakub Socha)

Z każdym festiwalem filmowym jest podobnie – początkowo człowiek rzuca się na wszystko, napycha się i później staje się bardziej oporny i wybredny, jakby podświadomie czuł, że jego zbiornik wszystkich historii i obrazów nie pomieści

Doświadczyć innej rzeczywistości (Jakub Majmurek)

„Mimo wszystkiego, co ich spotkało, Grecy nie poddali się rezygnacji. W sytuacji abdykacji państwa ze swoich funkcji społeczeństwo było w stanie samo się zorganizować” – mówi autor pięciogodzinnego dokumentu o dzisiejszej Grecji

Literatura

Zwroty (Jakub Bożek)

Ostatnio fascynują mnie biografie osób, które zmieniły poglądy. Potraktowałem życiorysy Reagana, Horowitza i Gorkiego jak pożywkę, na której zamierzałem wyhodować drobnoustroje wywołujące przemianę wewnętrzną. Oto wyniki pracy laboratoryjnej

W Bańkowicach (Maciej Woźniak)

Od kogo miałby zacząć potencjalny czytelnik nowej poezji polskiej? Poetyckich skandalistów wciąga się dziś na listę szkolnych lektur, zaś tych, którzy prowokowali dykcją antypoetycką, czyta się jak gnuśnych klasyków – przegląd nowych tomów Wirpszy, Pułki, Podsiadły i Malek

Media

Buszowanie po szufladach, tym razem w kosmosie (Marzena Falkowska)

„Tacoma” przenosi nas do roku 2088, na stację orbitalną, która funkcjonuje jako węzeł transportowy między Ziemią a  księżycem. Stacja jest opuszczona, my szukamy fizycznego modułu stacyjnej sztucznej inteligencji, a przy okazji odkrywamy losy załogi, która jeszcze przed trzema dniami zamieszkiwała Tacomę

Muzyka

Schematy się wywróciły (Borys Dejnarowicz)

Coltrane eksperymentator, filozof, samouk, perfekcjonista. Taki obraz wyłania się z antologii wywiadów z muzykiem

Sami dla siebie jesteśmy egzotyczni (Zofia Krawiec)

Polscy hipsterzy i koneserzy muzyki najczęściej wstydzą się polskości. My uważamy, że nie ma czego się wstydzić. Skończmy z pedagogiką wstydu. Wixapolska wstaje z kolan!

POWOLNOŚĆ: Grać najwolniej (Jan Topolski)

John Cage stał się mimowolnym patronem slow music. Niewątpliwie zaważyła na tym prowadzona przez niego w utworach, wywiadach czy tekstach kampania na rzecz ciszy. Twierdził, że buduje ona narrację na takich samych prawach jak dźwięki

Obyczaje

Komuniści i złodzieje (Michał Herer)

Czy nie można by odzyskać słowa „komunizm” jako nazwy dla pewnego sposobu myślenia i odczuwania? Takiego, który występuje przeciw dominacji religii, przeciw obowiązującemu modelowi rodziny, przeciw nacjonalizmowi, wreszcie przeciw wyzyskowi i nierówności?

POWOLNOŚĆ: Wiosło, łyżka (Marek Bieńczyk)

Najlepsza w gatunku – tak jak mówimy o dobrym czy gorszym gatunku materiału – jest może powolność anarchiczna, bez pulsu, poza harmonią, nieuchwytna przez metronom; niespieszne, ale nieprzywidywalne uderzenia wioseł w wodę, dwa razy tak, a raz nie

Sztuka

Ceramika wszędzie (Paulina Wrocławska)

W latach 60. dostrzeżono w wytwarzanych w Łysej Górze płytach ceramicznych materiał okładzinowy na elewacje. I wtedy się zaczęło. Różni utalentowani artyści rysowali całe kompozycje plastyczne, a Kamionka je realizowała – rozmowa z twórczynią Szlaku ceramicznego

Fitness w sztuce (Stach Szabłowski)

Czy w sztuce da się uprawiać populizm? Jako twór w nieustającej budowie, Muzeum Sztuki Nowoczesnej od początku znajdowało się w awangardzie instytucjonalnej samoświadomości. Teraz też nie zawodzi – i najśmielej eksperymentuje z nowym zwrotem – populistycznym

Teatr

Warszawska czwórca (Witold Mrozek)

Po czarnej serii  ostatniego roku, polski teatr poszukujący jest scentralizowany i warszawski jak nigdy od lat. Zaś twórcy, którzy przez lata krążyli od Gdańska po Kraków, najczęściej spotykani będą między Pałacem Kultury, Mokotowem a okolicami Stadionu Narodowego

Wiersze

wiersze (Wojciech Albiński)

]]>
Fri, 18 Aug 2017 00:00:00 +0200
<![CDATA[Numer 2017/217]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2017/217

Film

Czips z marakui (Łukasz Najder)

Podczas projekcji oddawano się również rozrywkom duchowym. Wykonywano selfiaki na tle ekranu, aktualizowano Fejsbuka: tu lajk, tam serduszko. Na „Zwierzętach” Zglińskiego widziałem faceta, który zdjął buty i refleksyjnie pocierał stopą o stopę – relacja z festiwalu Transatlantyk

Radom podbija świat (Bartosz Żurawiecki)

Dokument Mateusza Romaszkana i Marty Wójtowicz-Wcisło, „Turyści” ujawnia, jak doszło do radomizacji naszej planety. Radom w tym filmie podbija glob

Nowe Horyzonty: Opory (Jakub Socha)

Świetnie przygotowana sekcja Kino Protestu pokazuje świat w gorączce: miejsca oporu i ludzi, którzy już dłużej nie potrafią milczeć – rozpoczynamy relację z festiwalu

Nowe Horyzonty: Jedynka (Jakub Socha)

Nowe Horyzonty to nie tylko wynalazki, to także przegląd nowych filmów najważniejszych reżyserów współczesnego kina

Literatura

Co słychać? (Zofia Król)

Tworzona w fejsbukowych postach literatura nie jest już ciekawostką – rozwija się niezależnie od papierowego nurtu, z własną, liczoną lajkami hierarchią autorów, kilkuletnią historią i możliwymi do opisania etapami formowania się gatunku

Bezbronność (Zofia Zaleska)

Język może być groźną bronią, może zwodzić i omamiać. Pisarze nie mają względem niego żadnych specjalnych praw, ale niewątpliwie mają wobec niego zobowiązania – mówi walijska poetka

Media

Mieszkam w Velen (Mirosław Filiciak)

Od krytyki trzeba przechodzić do prezentowania alternatyw, lewica ma z tym problem. Czasem elementy takiego nowego świata udaje się stworzyć przy pomocy gier. Ale nie przeceniałbym ich subwersywnego potencjału

ODBIORNIK (11): Możesz mieć podwójne życie (Anna Desponds / Agnieszka Słodownik)

Powolna sieć — oksymoron czy konkret? W podkaście dwutygodnik.com Michał Cichy, Mirek Filiciak, Słodownik i Desponds oraz sonda uliczna o tempie życia

Obyczaje

Bieda i człowieczeństwo (Darek Arest)

Spider-Man reprezentuje biedę niemniej skutecznie niż Peja. Chociaż trudno być ikoną proletariatu w wartej miliony dolarów zbroi, w którą ubrali go twórcy najnowszego filmu

Higiena percepcji (Agnieszka Sowińska)

W obozie dla uchodźców najwięcej zobaczyłem siebie: Europejczyka, który właśnie wstał zza biurka i dopiero widzi, jak wiele zostało mu wpojone podprogowo w postaci ograniczeń, lęków, uprzedzeń – mówi autor „Migawek z tradycji uciśnionych”

Teatr

Taniec i taniec, i taniec (Paweł Soszyński)

W ostatniej „Polityce” ukazał się tekst Joanny Brych „Solo i w balecie” podsumowujący współczesny polski taniec. Niestety horyzonty poznawcze rozjechały się autorce jak bohaterowi filmu „Interstellar” Christophera Nolana

Wiersze

wiersze (Grzegorz Uzdański)

]]>

Film

Czips z marakui (Łukasz Najder)

Podczas projekcji oddawano się również rozrywkom duchowym. Wykonywano selfiaki na tle ekranu, aktualizowano Fejsbuka: tu lajk, tam serduszko. Na „Zwierzętach” Zglińskiego widziałem faceta, który zdjął buty i refleksyjnie pocierał stopą o stopę – relacja z festiwalu Transatlantyk

Radom podbija świat (Bartosz Żurawiecki)

Dokument Mateusza Romaszkana i Marty Wójtowicz-Wcisło, „Turyści” ujawnia, jak doszło do radomizacji naszej planety. Radom w tym filmie podbija glob

Nowe Horyzonty: Opory (Jakub Socha)

Świetnie przygotowana sekcja Kino Protestu pokazuje świat w gorączce: miejsca oporu i ludzi, którzy już dłużej nie potrafią milczeć – rozpoczynamy relację z festiwalu

Nowe Horyzonty: Jedynka (Jakub Socha)

Nowe Horyzonty to nie tylko wynalazki, to także przegląd nowych filmów najważniejszych reżyserów współczesnego kina

Literatura

Co słychać? (Zofia Król)

Tworzona w fejsbukowych postach literatura nie jest już ciekawostką – rozwija się niezależnie od papierowego nurtu, z własną, liczoną lajkami hierarchią autorów, kilkuletnią historią i możliwymi do opisania etapami formowania się gatunku

Bezbronność (Zofia Zaleska)

Język może być groźną bronią, może zwodzić i omamiać. Pisarze nie mają względem niego żadnych specjalnych praw, ale niewątpliwie mają wobec niego zobowiązania – mówi walijska poetka

Media

Mieszkam w Velen (Mirosław Filiciak)

Od krytyki trzeba przechodzić do prezentowania alternatyw, lewica ma z tym problem. Czasem elementy takiego nowego świata udaje się stworzyć przy pomocy gier. Ale nie przeceniałbym ich subwersywnego potencjału

ODBIORNIK (11): Możesz mieć podwójne życie (Anna Desponds / Agnieszka Słodownik)

Powolna sieć — oksymoron czy konkret? W podkaście dwutygodnik.com Michał Cichy, Mirek Filiciak, Słodownik i Desponds oraz sonda uliczna o tempie życia

Obyczaje

Bieda i człowieczeństwo (Darek Arest)

Spider-Man reprezentuje biedę niemniej skutecznie niż Peja. Chociaż trudno być ikoną proletariatu w wartej miliony dolarów zbroi, w którą ubrali go twórcy najnowszego filmu

Higiena percepcji (Agnieszka Sowińska)

W obozie dla uchodźców najwięcej zobaczyłem siebie: Europejczyka, który właśnie wstał zza biurka i dopiero widzi, jak wiele zostało mu wpojone podprogowo w postaci ograniczeń, lęków, uprzedzeń – mówi autor „Migawek z tradycji uciśnionych”

Teatr

Taniec i taniec, i taniec (Paweł Soszyński)

W ostatniej „Polityce” ukazał się tekst Joanny Brych „Solo i w balecie” podsumowujący współczesny polski taniec. Niestety horyzonty poznawcze rozjechały się autorce jak bohaterowi filmu „Interstellar” Christophera Nolana

Wiersze

wiersze (Grzegorz Uzdański)

]]>
Fri, 04 Aug 2017 00:00:00 +0200
<![CDATA[Numer 2017/216]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2017/216

Film

Popularne poczucie humoru (Bartosz Żurawiecki)

„Voltę” Juliusza Machulskiego przenika znowu duch nostalgii. Już nie za II RP, lecz generalnie za świetlaną przeszłością Polski – uosabianą tutaj zarówno przez przywoływanego wielokrotnie króla Kazimierza Wielkiego, jak i odnowioną lubelską starówkę

Ten świat nie ma końca (Jakub Socha)

Niektórzy ze złapanych przez kamerę Piotra Stasika nowojorczyków opowiadają mu swoje historie, większość z nich to historie o samotności i potrzebie bliskości. Bezpretensjonalne, intymne i nienachalne, jak zresztą cały film. „21 × Nowy Jork” już w kinach

Intuicja i kalkulacja (Marta Bałaga)

Nie chodzi o to, żeby wybory selekcjonerskie były bezpieczne. Nasza publiczność lubi być zaskakiwana – mówią osoby odpowiedzialne za program festiwalu Nowe Horyzonty

Wygrana przegrana (Jakub Socha)

Nolanowi udało się pożenić w „Dunkierce” sprzeczności. Nakręcił film intymny i spektakularny, bohaterski i sceptyczny, antywojenny i patriotyczny

Patrzeć bez końca (Urszula Zajączkowska)

Wchodzimy w ten wcześniej niedostępny dla nas – szybkich mrugaczy – świat roślin i już z niego nie wyjdziemy. Kępy traw w płytach chodnika, łany żyta, gerbery w kwiaciarni, glony w rynnie i cały las. Wszystko to się rusza

Sparingpartnerzy (Adam Kruk)

Konsultacja jest alternatywą do relacji z opiekunem artystycznym, który często zbyt autorytarnie wyrokuje, jak być powinno. My stawiamy na relację partnerską, wchodzimy w rolę sparingpartnera – mówią założyciele Atelier

Literatura

Wolna jak cholera (Anna Arno)

Mówi się nieraz, że oficjalnym językiem RPA jest wypaczony angielski. Wszyscy mówimy złą angielszczyzną. Mamy odrębne słownictwo, różnice w wymowie. I wszystko, co mówimy po angielsku, jest spłaszczone, jałowe

Jedz, módl się, Costello (Maciej Jakubowiak)

Costello Coetzee'ego zdawała sobie sprawę z płonności swoich słów, a mimo to nie porzucała prób zmiany świata na lepsze. Costello Hermetz zdaje sobie sprawę z płonności swoich słów, więc cynicznie wzrusza ramionami, doświadcza swojej cipki i zajada wątróbkę

Opowieść o dwóch żydowskich miastach (Henryk Grynberg)

Antysemityzm literacki u Żeromskiego i Uniłowskiego był przypuszczalnie nieświadomy. Był w modzie i udzielał się. Nawet rycerzom postępu i sprawiedliwości. Trudno było się oprzeć

Bomby atomowe (Agnieszka Sowińska)

„Przejdź do historii” Linn Hansén to tom, który wypruwa flaki z ładnie poukładanego podręcznika do historii i układa je zupełnie inaczej. A raczej zgniata historię w kulkę i rzuca nam ją między oczy – mówi autorka polskiego przekładu

Media

Teatr Telewizji na dwoje Rumunów i 360 stopni (Kacper Majewski)

Czy wirtualna rzeczywistość stanie się poważnym narzędziem dramaturgicznym? – odpowiada reżyser pierwszego spektaklu teatralnego VR na podstawie Masłowskiej

Skrzyżowanie partytur (Piotr Kowalczyk)

Serocki był „nieśmiałym bokserem”. Andriessen żartował z Beatlesów. Björk modliła się do Pärta, zaś Boulez wystąpił gościnnie u amerykańskiego freaka. Serwis Music in Movement pokazuje nieoczywiste powiązania europejskich kompozytorów

Obyczaje

POWOLNOŚĆ: Praktyczny przewodnik po sabotowaniu własnej efektywności (Agnieszka Słodownik)

Świat oszalał, czas zwolnić – słychać z ust rozpędzonych i pracowicie skrolujących, którzy nie robią nic, żeby to zmienić. Ja to rozumiem. Trudno sączyć melisę, kiedy wszystkich telepie od kawy

Sztuka

Polskość i jej sobowtóry (Stach Szabłowski)

Dobra konserwatywna sztuka bardzo by się w Polsce przydała. „Historiofilia” taką sztukę obiecuje, ale obietnicy nie spełnia. Od konserwatyzmu bliżej jej do socrealizmu; ciasno skrępowana wąską polityczną agendą, jest szkicem do wyobrażenia o tym, czym mogłaby być sztuka oficjalna dnia dzisiejszego

Obrazy i zabobony (Maria Poprzęcka)

Dzisiejsza polska kultura każe się zastanowić nad uznanym za truizm „wypieraniem słów przez obrazy”. Tam, gdzie w grę wchodzą emocje – sprawa się komplikuje. Działa słowo, nie obraz. Gniew budzi to, co zasłyszane

Teatr

Męskie fantazje i wojna (Krystyna Duniec)

Rewelacyjny „Cezary idzie na wojnę” Tomaszewskiego demaskuje totalitarny charakter patriarchalnej, przemocowej wizji świata, który wyklucza miłość do człowieka, zastępując ją miłością do narodu

]]>

Film

Popularne poczucie humoru (Bartosz Żurawiecki)

„Voltę” Juliusza Machulskiego przenika znowu duch nostalgii. Już nie za II RP, lecz generalnie za świetlaną przeszłością Polski – uosabianą tutaj zarówno przez przywoływanego wielokrotnie króla Kazimierza Wielkiego, jak i odnowioną lubelską starówkę

Ten świat nie ma końca (Jakub Socha)

Niektórzy ze złapanych przez kamerę Piotra Stasika nowojorczyków opowiadają mu swoje historie, większość z nich to historie o samotności i potrzebie bliskości. Bezpretensjonalne, intymne i nienachalne, jak zresztą cały film. „21 × Nowy Jork” już w kinach

Intuicja i kalkulacja (Marta Bałaga)

Nie chodzi o to, żeby wybory selekcjonerskie były bezpieczne. Nasza publiczność lubi być zaskakiwana – mówią osoby odpowiedzialne za program festiwalu Nowe Horyzonty

Wygrana przegrana (Jakub Socha)

Nolanowi udało się pożenić w „Dunkierce” sprzeczności. Nakręcił film intymny i spektakularny, bohaterski i sceptyczny, antywojenny i patriotyczny

Patrzeć bez końca (Urszula Zajączkowska)

Wchodzimy w ten wcześniej niedostępny dla nas – szybkich mrugaczy – świat roślin i już z niego nie wyjdziemy. Kępy traw w płytach chodnika, łany żyta, gerbery w kwiaciarni, glony w rynnie i cały las. Wszystko to się rusza

Sparingpartnerzy (Adam Kruk)

Konsultacja jest alternatywą do relacji z opiekunem artystycznym, który często zbyt autorytarnie wyrokuje, jak być powinno. My stawiamy na relację partnerską, wchodzimy w rolę sparingpartnera – mówią założyciele Atelier

Literatura

Wolna jak cholera (Anna Arno)

Mówi się nieraz, że oficjalnym językiem RPA jest wypaczony angielski. Wszyscy mówimy złą angielszczyzną. Mamy odrębne słownictwo, różnice w wymowie. I wszystko, co mówimy po angielsku, jest spłaszczone, jałowe

Jedz, módl się, Costello (Maciej Jakubowiak)

Costello Coetzee'ego zdawała sobie sprawę z płonności swoich słów, a mimo to nie porzucała prób zmiany świata na lepsze. Costello Hermetz zdaje sobie sprawę z płonności swoich słów, więc cynicznie wzrusza ramionami, doświadcza swojej cipki i zajada wątróbkę

Opowieść o dwóch żydowskich miastach (Henryk Grynberg)

Antysemityzm literacki u Żeromskiego i Uniłowskiego był przypuszczalnie nieświadomy. Był w modzie i udzielał się. Nawet rycerzom postępu i sprawiedliwości. Trudno było się oprzeć

Bomby atomowe (Agnieszka Sowińska)

„Przejdź do historii” Linn Hansén to tom, który wypruwa flaki z ładnie poukładanego podręcznika do historii i układa je zupełnie inaczej. A raczej zgniata historię w kulkę i rzuca nam ją między oczy – mówi autorka polskiego przekładu

Media

Teatr Telewizji na dwoje Rumunów i 360 stopni (Kacper Majewski)

Czy wirtualna rzeczywistość stanie się poważnym narzędziem dramaturgicznym? – odpowiada reżyser pierwszego spektaklu teatralnego VR na podstawie Masłowskiej

Skrzyżowanie partytur (Piotr Kowalczyk)

Serocki był „nieśmiałym bokserem”. Andriessen żartował z Beatlesów. Björk modliła się do Pärta, zaś Boulez wystąpił gościnnie u amerykańskiego freaka. Serwis Music in Movement pokazuje nieoczywiste powiązania europejskich kompozytorów

Obyczaje

POWOLNOŚĆ: Praktyczny przewodnik po sabotowaniu własnej efektywności (Agnieszka Słodownik)

Świat oszalał, czas zwolnić – słychać z ust rozpędzonych i pracowicie skrolujących, którzy nie robią nic, żeby to zmienić. Ja to rozumiem. Trudno sączyć melisę, kiedy wszystkich telepie od kawy

Sztuka

Polskość i jej sobowtóry (Stach Szabłowski)

Dobra konserwatywna sztuka bardzo by się w Polsce przydała. „Historiofilia” taką sztukę obiecuje, ale obietnicy nie spełnia. Od konserwatyzmu bliżej jej do socrealizmu; ciasno skrępowana wąską polityczną agendą, jest szkicem do wyobrażenia o tym, czym mogłaby być sztuka oficjalna dnia dzisiejszego

Obrazy i zabobony (Maria Poprzęcka)

Dzisiejsza polska kultura każe się zastanowić nad uznanym za truizm „wypieraniem słów przez obrazy”. Tam, gdzie w grę wchodzą emocje – sprawa się komplikuje. Działa słowo, nie obraz. Gniew budzi to, co zasłyszane

Teatr

Męskie fantazje i wojna (Krystyna Duniec)

Rewelacyjny „Cezary idzie na wojnę” Tomaszewskiego demaskuje totalitarny charakter patriarchalnej, przemocowej wizji świata, który wyklucza miłość do człowieka, zastępując ją miłością do narodu

]]>
Fri, 21 Jul 2017 00:00:00 +0200
<![CDATA[Numer 2017/215]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2017/215

Film

Detektywi i pozerzy (Piotr Mirski)

Paweł i Piotr są bohaterami dwóch seriali kryminalnych: tego pierwszego można zobaczyć w „Belfrze”, a tego drugiego w „Pakcie”. Obaj wyróżniają się grubą skórą, ciężkimi pięściami i detektywistycznym zmysłem, przyprawiającym policjantów o podziw lub konsternację

Kobieta-tornado (Adam Kruk)

Brazylijski film „Aquarius” to pean na cześć kobiecości, która nie sprowadza się wyłącznie do piękna fizycznego ani laurek za wywiązywanie się z roli żony czy matki

POWOLNOŚĆ: Telewizja ogląda widzów (Darek Arest)

Mamy w dziedzinie telewizyjnej powolności własne osiągnięcia – kiedy „Klan” przestał udawać brazylijską telenowelę, przeszedł zadziwiającą przemianę w serial o stygnącej herbacie i świecie, w którym wszystko jest zawsze po staremu

Obrót sceny świata (Andrzej Leder)

Zło przychodzi z Północy. Z Północy?! To przecież my jesteśmy Północą! Scena świata obróciła się więc. Przenieśliśmy się w krajobraz „Gry o Tron”. Chcieliście średniowiecza? No to je macie!

Literatura

Zachwyt i wstręt (Agnieszka Wolny-Hamkało)

14 lipca 2017 zmarła Julia Hartwig. Przypominamy rozmowę z poetką

Przepisywanie (Joanna Roszak)

Język jest żywiołem generującym różne znaczenia i przeważnie wysławiającym coś, o czym autor sam do pewnego stopnia nie wie. Wiersze wiedzą więcej od autorów, są mądrzejsze od własnych twórców – mówi tłumaczka literatury polskiej na niemiecki

Media

Sposób, by coś oddać (Grażyna Latos)

Korzystamy z ilustracji udostępnianych na licencji Creative Commons. To także one tworzą nasze pismo. Przyjemna jest myśl, że opowieść o ich autorach może być formą spłaty długu

POWOLNOŚĆ: Niezauważalne ślady (Mirosław Filiciak)

Jest lipiec, więc wszyscy jeszcze częściej niż zwykle prowadzimy te rozmowy – że pora zwolnić, odpocząć, może nawet trochę się ponudzić. Zrobić remanent i zastanowić się, gdzie ucieka czas, którego potem brakuje na To, Co Naprawdę Ważne. Na początku listy toksycznych praktyk często ląduje internet

Złote myśli InspiroBota (Agnieszka Słodownik)

Zainspiruj się wywrotowymi lub bezsensownymi truizmami, które wygeneruje dla ciebie InspiroBot

Muzyka

Sinatra w Biedronce (Piotr Szwed)

W 2017 roku ukazały się płyty trzech alternatywnych pieśniarzy, chętnie korzystających z arsenału komediowych środków. Z czego śmieją się poeci sceny indie?

Muzyka wyodnaleziona (Piotr Strzemieczny)

Suavas Lewy lubi działać z rozmachem. Zainicjowany przez niego „Śpiewnik władczyń i władców Polski”, 29 piosenkowych scen z życia polskich monarchów, to jedna z najoryginalniejszych polskich płyt 2017 roku. W nagraniu wzięło udział kilkudziesięciu muzyków i aktywistów sceny łódzkiej

Magazyn młodych bandytów (Jakub Bożek)

Pismo „Brum” zaczynało w czasach, w których mało kto potrafił korzystać z komputera, a autoryzację przeprowadzało się telefonicznie lub faksem. Zamknęło się w 1999 roku, w dobrym, kapitalistycznym stylu. Bez wyjaśnień i bez pieniędzy

Sztuka

Miasto jako wystawa (Karol Sienkiewicz)

Do obejrzenia Skulptur Projekte przyda się rower, aplikacja na smartfonie i dobra orientacja w terenie. Od czterdziestu lat niemieckie Münster obrasta nowymi dziełami sztuki

Teatr

Gardzący i pogardzani (Piotr Morawski)

Pomysł, by Schilling deklarujący niechęć do teatru i preferujący działania bezpośrednie brał się w „Upadaniu” za teatr mieszczański jest intrygujący. Jednak jego subtelną grę z bulwarem da się tutaj przeczytać jako bulwar. A wtedy można się już tylko śmiać z dowcipów o gejach

Kto zmywa naczynia? (Piotr Morawski)

W spektaklu „Solidarność. Rekonstrukcja” Pawła Wodzińskiego bydgoscy aktorzy rekonstruują przebieg I Zjazdu „Solidarności”, na którym miały zapaść wiążące decyzje – okazuje się, że poszło o drobiazgi i małe interesy

Trudne słowo: feminizm (Katarzyna Niedurny)

Cieszę się, że reżyserki, zamiast o cudownym otwarciu polskiego teatru na kobiety, wolą rozmawiać o zmianach w instytucji. Nie chodzi im o to, żeby kobiety miały większy kawałek tortu i reżyserowały więcej – rozmowa z współautorką projektu HyPaTia

Wiersze

wiersze (Urszula Zajączkowska)

]]>

Film

Detektywi i pozerzy (Piotr Mirski)

Paweł i Piotr są bohaterami dwóch seriali kryminalnych: tego pierwszego można zobaczyć w „Belfrze”, a tego drugiego w „Pakcie”. Obaj wyróżniają się grubą skórą, ciężkimi pięściami i detektywistycznym zmysłem, przyprawiającym policjantów o podziw lub konsternację

Kobieta-tornado (Adam Kruk)

Brazylijski film „Aquarius” to pean na cześć kobiecości, która nie sprowadza się wyłącznie do piękna fizycznego ani laurek za wywiązywanie się z roli żony czy matki

POWOLNOŚĆ: Telewizja ogląda widzów (Darek Arest)

Mamy w dziedzinie telewizyjnej powolności własne osiągnięcia – kiedy „Klan” przestał udawać brazylijską telenowelę, przeszedł zadziwiającą przemianę w serial o stygnącej herbacie i świecie, w którym wszystko jest zawsze po staremu

Obrót sceny świata (Andrzej Leder)

Zło przychodzi z Północy. Z Północy?! To przecież my jesteśmy Północą! Scena świata obróciła się więc. Przenieśliśmy się w krajobraz „Gry o Tron”. Chcieliście średniowiecza? No to je macie!

Literatura

Zachwyt i wstręt (Agnieszka Wolny-Hamkało)

14 lipca 2017 zmarła Julia Hartwig. Przypominamy rozmowę z poetką

Przepisywanie (Joanna Roszak)

Język jest żywiołem generującym różne znaczenia i przeważnie wysławiającym coś, o czym autor sam do pewnego stopnia nie wie. Wiersze wiedzą więcej od autorów, są mądrzejsze od własnych twórców – mówi tłumaczka literatury polskiej na niemiecki

Media

Sposób, by coś oddać (Grażyna Latos)

Korzystamy z ilustracji udostępnianych na licencji Creative Commons. To także one tworzą nasze pismo. Przyjemna jest myśl, że opowieść o ich autorach może być formą spłaty długu

POWOLNOŚĆ: Niezauważalne ślady (Mirosław Filiciak)

Jest lipiec, więc wszyscy jeszcze częściej niż zwykle prowadzimy te rozmowy – że pora zwolnić, odpocząć, może nawet trochę się ponudzić. Zrobić remanent i zastanowić się, gdzie ucieka czas, którego potem brakuje na To, Co Naprawdę Ważne. Na początku listy toksycznych praktyk często ląduje internet

Złote myśli InspiroBota (Agnieszka Słodownik)

Zainspiruj się wywrotowymi lub bezsensownymi truizmami, które wygeneruje dla ciebie InspiroBot

Muzyka

Sinatra w Biedronce (Piotr Szwed)

W 2017 roku ukazały się płyty trzech alternatywnych pieśniarzy, chętnie korzystających z arsenału komediowych środków. Z czego śmieją się poeci sceny indie?

Muzyka wyodnaleziona (Piotr Strzemieczny)

Suavas Lewy lubi działać z rozmachem. Zainicjowany przez niego „Śpiewnik władczyń i władców Polski”, 29 piosenkowych scen z życia polskich monarchów, to jedna z najoryginalniejszych polskich płyt 2017 roku. W nagraniu wzięło udział kilkudziesięciu muzyków i aktywistów sceny łódzkiej

Magazyn młodych bandytów (Jakub Bożek)

Pismo „Brum” zaczynało w czasach, w których mało kto potrafił korzystać z komputera, a autoryzację przeprowadzało się telefonicznie lub faksem. Zamknęło się w 1999 roku, w dobrym, kapitalistycznym stylu. Bez wyjaśnień i bez pieniędzy

Sztuka

Miasto jako wystawa (Karol Sienkiewicz)

Do obejrzenia Skulptur Projekte przyda się rower, aplikacja na smartfonie i dobra orientacja w terenie. Od czterdziestu lat niemieckie Münster obrasta nowymi dziełami sztuki

Teatr

Gardzący i pogardzani (Piotr Morawski)

Pomysł, by Schilling deklarujący niechęć do teatru i preferujący działania bezpośrednie brał się w „Upadaniu” za teatr mieszczański jest intrygujący. Jednak jego subtelną grę z bulwarem da się tutaj przeczytać jako bulwar. A wtedy można się już tylko śmiać z dowcipów o gejach

Kto zmywa naczynia? (Piotr Morawski)

W spektaklu „Solidarność. Rekonstrukcja” Pawła Wodzińskiego bydgoscy aktorzy rekonstruują przebieg I Zjazdu „Solidarności”, na którym miały zapaść wiążące decyzje – okazuje się, że poszło o drobiazgi i małe interesy

Trudne słowo: feminizm (Katarzyna Niedurny)

Cieszę się, że reżyserki, zamiast o cudownym otwarciu polskiego teatru na kobiety, wolą rozmawiać o zmianach w instytucji. Nie chodzi im o to, żeby kobiety miały większy kawałek tortu i reżyserowały więcej – rozmowa z współautorką projektu HyPaTia

Wiersze

wiersze (Urszula Zajączkowska)

]]>
Fri, 07 Jul 2017 00:00:00 +0200
<![CDATA[Numer 2017/214]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2017/214

Film

Problemy pierwszego świata (Adam Kruk)

Reżyserka „Najpiękniejszych fajerwerków ever”, najlepszego krótkiego metrażu festiwalu, osiąga piorunujący efekt, podkręcając tylko o kilka decybeli odgłosy, które dochodzą do nas z ulicy i z mediów każdego dnia – relacja z festiwalu Młodzi i Film

Film jako narzędzie myślenia (Marcin Adamczak)

W polskim kinie najbardziej brakuje odwagi. W rezultacie w narracji czy formie filmowej jesteśmy po prostu anachroniczni. Nasi filmowcy wybierają bezpieczne rozwiązania – mówi autor książki „Kino stylu zerowego”

PROJEKT FILM: Działam w niszy (Anna Bielak)

Moja praca polega na tym, że muszę znać wszystkich. Nie wyobrażam sobie, że ktoś z ulicy puka do moich drzwi i pokazuje projekt, który okazuje się absolutną perłą – mówi szef New Europe Film Sales, jedynej w Polsce firmy zajmującej się sprzedażą filmów

Resztki (Klara Cykorz)

W telewizji pełnej zmartwychwstańców przepowiednia apokalipsy jest zapowiedzią rewolucji. Finał „Amerykańskich bogów” zwiastuje rewolucję nader smakowitą. Ale będę tęsknić do ironii „Pozostawionych”: serialu, w którym nawet zmartwychwstanie nie równało się zbawieniu

Granice pewnej przestrzeni (Marta Bałaga)

„W szowinistycznym społeczeństwie kobieta ma do pokonania o wiele więcej przeszkód, dlatego jako bohaterka dramatyczna jest znacznie bardziej interesująca” – mówi reżyser brazylijskiego filmu „Aquarius”, w którym główną rolę gra Sonia Braga

Literatura

Przekraczanie wywiadu rzeki (Adam Wiedemann)

Juszczak stawia się „poza wszelką współczesnością”, niby to żyje z nami i wśród nas, ale tak naprawdę przebywa poza czasem. Dla niego wszystko współwystępuje, może nie całkiem wszystko, ale wszystko to, czym skłonny jest się zająć

Czomolungma i skoropędek (Zofia Zaleska)

„Kiedyś się zgadaliśmy, że fajnie byłoby napisać książkę erotyczną – dwoma językami, kobiety i mężczyzny. Pobawić się tym. To także książka o języku i jego sprawkach” – rozmowa z dwojgiem wybitnych tłumaczy, którzy napisali romans

W nanowymiarze (Urszula Pieczek)

Gdy przebywam w Europie, pisanie sytuuje się gdzieś w drugiej połowie pierwszej dziesiątki spraw istotnych. W Nepalu spada o wiele niżej, traci na ważności. Liczą się sprawy codzienne, ludzie, ptaki, ogród. Życie

Poezja ośmielonej fizjologii (Maciej Woźniak)

Kacper Bartczak, wychowany w polszczyźnie wszelakiej: wziętej z lekcji historii, z katechizmu, z medialnych haseł i reklam, sprawia, że padamy ofiarą intrygi wiersza, nim zorientujemy się, o co chodzi

Maszyna relacyjna (Maciej Jakubowiak)

Pomimo całego transhumanizmu i ekofeminizmu powieści Michała R. Wiśniewskiego okazują się całkiem staroświeckie. Autora ciągnie w stronę pozytywistycznej tendencyjności, która opiera się na wierze w możliwość naprawy świata i w moc literatury

Historia wesoła, a smutna (Monika Ochędowska)

Opowiadania Weroniki Gogoli przywołują beztroski klimat „Przystanku Alaska”, z tą różnicą, że w Olszynach w każdym z dwunastu odcinków ktoś umiera

Media

ODBIORNIK (10): Nie róbmy dziecięcego getta (Anna Desponds / Agnieszka Słodownik)

John Cage dla dzieci, granie tańcem, zachód nad równikiem, oddychający robot – w 10. odcinku podkastu dwutygodnik.com rozmawiamy o sztuce dla dzieci z Poznania, Wrocławia i Warszawy i narzekamy na sztukę w wirtualnej rzeczywistości

Muzyka

Harmonia krótkotrwała (Piotr Strzemieczny)

Dominik Strycharski zmierzył się z utworami wielkich postaci świata jazzu i muzyki współczesnej – Erica Dolphy’ego i Louisa Andriessena

Obyczaje

POWOLNOŚĆ: Kropki na łyżeczce (Jakub Socha)

Mówi się, że zielone wełniane sukno, którym zazwyczaj pokryty jest stół snookerowy, przyciąga i hipnotyzuje. Siedzisz i przez wiele godzin patrzysz na dwóch facetów ubranych w spodnie od garnituru, kamizelkę, koszulę i muchę. Wszystko zwalnia, jest spokojnie

Sztuka

Nieświęta rodzina (Monika Stelmach)

Już nie muszę się bać, że ktoś się dowie o strasznej tajemnicy rodzinnej, że będę się musiała wstydzić i tłumaczyć. Zrobiłam o tym film

Documenta wraca do Kassel (Karol Sienkiewicz)

Dwa miesiące po inauguracji ateńskiej odsłony, Documenta 14 otworzyło się w Kassel. Chociaż zestaw artystów jest ten sam co w Atenach, nie jest to powtórka z rozrywki

Teatr

Śpij pięknie (Paweł Soszyński)

„Gdyby Pina nie paliła, to by żyła” Cezarego Tomaszewskiego to spektakl poruszający, skromny, często piekielnie śmieszny, a przy okazji – przekonujące, bo niewymuszone, pożegnanie zmarłej reformatorki tańca

Rekonstrukcja (Witold Mrozek)

„Myśmy budowali ten teatr na idei. I większość z nas chce, żeby ta idea dalej trwała. Myślimy o tym, jak zrealizować ją w przyszłości poza Bydgoszczą. W tym samym albo w podobnym gronie” – rozmowa z ustępującym dyrektorem Teatru Polskiego w Bydgoszczy

]]>

Film

Problemy pierwszego świata (Adam Kruk)

Reżyserka „Najpiękniejszych fajerwerków ever”, najlepszego krótkiego metrażu festiwalu, osiąga piorunujący efekt, podkręcając tylko o kilka decybeli odgłosy, które dochodzą do nas z ulicy i z mediów każdego dnia – relacja z festiwalu Młodzi i Film

Film jako narzędzie myślenia (Marcin Adamczak)

W polskim kinie najbardziej brakuje odwagi. W rezultacie w narracji czy formie filmowej jesteśmy po prostu anachroniczni. Nasi filmowcy wybierają bezpieczne rozwiązania – mówi autor książki „Kino stylu zerowego”

PROJEKT FILM: Działam w niszy (Anna Bielak)

Moja praca polega na tym, że muszę znać wszystkich. Nie wyobrażam sobie, że ktoś z ulicy puka do moich drzwi i pokazuje projekt, który okazuje się absolutną perłą – mówi szef New Europe Film Sales, jedynej w Polsce firmy zajmującej się sprzedażą filmów

Resztki (Klara Cykorz)

W telewizji pełnej zmartwychwstańców przepowiednia apokalipsy jest zapowiedzią rewolucji. Finał „Amerykańskich bogów” zwiastuje rewolucję nader smakowitą. Ale będę tęsknić do ironii „Pozostawionych”: serialu, w którym nawet zmartwychwstanie nie równało się zbawieniu

Granice pewnej przestrzeni (Marta Bałaga)

„W szowinistycznym społeczeństwie kobieta ma do pokonania o wiele więcej przeszkód, dlatego jako bohaterka dramatyczna jest znacznie bardziej interesująca” – mówi reżyser brazylijskiego filmu „Aquarius”, w którym główną rolę gra Sonia Braga

Literatura

Przekraczanie wywiadu rzeki (Adam Wiedemann)

Juszczak stawia się „poza wszelką współczesnością”, niby to żyje z nami i wśród nas, ale tak naprawdę przebywa poza czasem. Dla niego wszystko współwystępuje, może nie całkiem wszystko, ale wszystko to, czym skłonny jest się zająć

Czomolungma i skoropędek (Zofia Zaleska)

„Kiedyś się zgadaliśmy, że fajnie byłoby napisać książkę erotyczną – dwoma językami, kobiety i mężczyzny. Pobawić się tym. To także książka o języku i jego sprawkach” – rozmowa z dwojgiem wybitnych tłumaczy, którzy napisali romans

W nanowymiarze (Urszula Pieczek)

Gdy przebywam w Europie, pisanie sytuuje się gdzieś w drugiej połowie pierwszej dziesiątki spraw istotnych. W Nepalu spada o wiele niżej, traci na ważności. Liczą się sprawy codzienne, ludzie, ptaki, ogród. Życie

Poezja ośmielonej fizjologii (Maciej Woźniak)

Kacper Bartczak, wychowany w polszczyźnie wszelakiej: wziętej z lekcji historii, z katechizmu, z medialnych haseł i reklam, sprawia, że padamy ofiarą intrygi wiersza, nim zorientujemy się, o co chodzi

Maszyna relacyjna (Maciej Jakubowiak)

Pomimo całego transhumanizmu i ekofeminizmu powieści Michała R. Wiśniewskiego okazują się całkiem staroświeckie. Autora ciągnie w stronę pozytywistycznej tendencyjności, która opiera się na wierze w możliwość naprawy świata i w moc literatury

Historia wesoła, a smutna (Monika Ochędowska)

Opowiadania Weroniki Gogoli przywołują beztroski klimat „Przystanku Alaska”, z tą różnicą, że w Olszynach w każdym z dwunastu odcinków ktoś umiera

Media

ODBIORNIK (10): Nie róbmy dziecięcego getta (Anna Desponds / Agnieszka Słodownik)

John Cage dla dzieci, granie tańcem, zachód nad równikiem, oddychający robot – w 10. odcinku podkastu dwutygodnik.com rozmawiamy o sztuce dla dzieci z Poznania, Wrocławia i Warszawy i narzekamy na sztukę w wirtualnej rzeczywistości

Muzyka

Harmonia krótkotrwała (Piotr Strzemieczny)

Dominik Strycharski zmierzył się z utworami wielkich postaci świata jazzu i muzyki współczesnej – Erica Dolphy’ego i Louisa Andriessena

Obyczaje

POWOLNOŚĆ: Kropki na łyżeczce (Jakub Socha)

Mówi się, że zielone wełniane sukno, którym zazwyczaj pokryty jest stół snookerowy, przyciąga i hipnotyzuje. Siedzisz i przez wiele godzin patrzysz na dwóch facetów ubranych w spodnie od garnituru, kamizelkę, koszulę i muchę. Wszystko zwalnia, jest spokojnie

Sztuka

Nieświęta rodzina (Monika Stelmach)

Już nie muszę się bać, że ktoś się dowie o strasznej tajemnicy rodzinnej, że będę się musiała wstydzić i tłumaczyć. Zrobiłam o tym film

Documenta wraca do Kassel (Karol Sienkiewicz)

Dwa miesiące po inauguracji ateńskiej odsłony, Documenta 14 otworzyło się w Kassel. Chociaż zestaw artystów jest ten sam co w Atenach, nie jest to powtórka z rozrywki

Teatr

Śpij pięknie (Paweł Soszyński)

„Gdyby Pina nie paliła, to by żyła” Cezarego Tomaszewskiego to spektakl poruszający, skromny, często piekielnie śmieszny, a przy okazji – przekonujące, bo niewymuszone, pożegnanie zmarłej reformatorki tańca

Rekonstrukcja (Witold Mrozek)

„Myśmy budowali ten teatr na idei. I większość z nas chce, żeby ta idea dalej trwała. Myślimy o tym, jak zrealizować ją w przyszłości poza Bydgoszczą. W tym samym albo w podobnym gronie” – rozmowa z ustępującym dyrektorem Teatru Polskiego w Bydgoszczy

]]>
Fri, 23 Jun 2017 00:00:00 +0200
<![CDATA[Numer 2017/213]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2017/213

Film

Kosmos i kuchnia (Darek Arest)

W filmach Cristiego Puiu człowiek umiera, zanim jeszcze na dobre wyzionie ducha. Puiu cierpliwie obserwuje ten proces

Literatura

Spełniam się dramatycznie (Michał Sowiński)

Moją misją jest odklinanie świętości nacjonalizmu, pokazywanie, że wszystko jest względne. Ale też nie ma co przesadzać. Człowiek pisze, bo chce. Bo lubi, bo musi. Chce trochę ze sobą pogadać

Królowa śniegu (Paweł Kozioł)

„Zimną książkę” Marty Podgórnik łatwiej zwizualizować sobie jako ciąg filmowych, czarno-białych ujęć, niż jako zestaw wierszy afiliowanych przy tej czy innej tradycji literackiej. Jednak pojawiają się tu liczne dowody nadświadomości warsztatowej

Jeszcze inny cień (Maciej Woźniak)

Piotr Matywiecki w swoim poemacie stawia tezę, że cień Palamedesa, niestrudzonego innowatora, pada na wszystkie nasze sprawy, społeczne relacje, telewizory oraz iPhone'y, na masową pamięć i niepamięć

Media

Pociągnąć za spust? (Marzena Falkowska)

Nazistów z pięści traktowali Kapitan Ameryka i Indiana Jones, bezlitośnie rozprawiali się z nimi bohaterowie „Bękartów wojny” Tarantino. Gry nie są na tym tle wyjątkiem

Muzyka

Żadnej utopii być nie może (Jakub Wencel)

Na debiutanckiej płycie Sorji Morji można wyczuć obecność doświadczenia pokoleniowego: niepewności, permanentnego rozproszenia i kumulujących się napięć

Kompozytorka wszystkożerna (Michał Wieczorek)

Perkusja, wiolonczela, tuba, gitara, klarnet, syntezatory, głos – na taki skład napisała swój debiutancki album Anna Meredith. I z takim zespołem wystąpi na OFF Festivalu. Ani to skład rockowy, ani klasyczny, do muzyki elektronicznej też średnio pasuje – dokładnie tak, jak twórczość Brytyjki

Uroki psychoanalizy (Adam Suprynowicz)

„Umarłe miasto” Ericha Wolfganga Korngolda to efektowne i dające dużo satysfakcji przedstawienie. Od lat jednak tęsknię za Trelińskim poszukującym. Czy reżyser pokaże jeszcze coś nowego, nawet kosztem wieczorów tak przyjemnych?

Obyczaje

Dwa żale (Zofia Zaleska)

Do XIX wieku były cztery „humory” – krew, żółć, czarna żółć i flegma. Wraz z postępem medycyny i psychologii okazało się, że potrzebny jest nowy język do mówienia o tych stanach – rozmowa z tłumaczem „Księgi ludzkich uczuć”

Sztuka

Archeologia nowych technologii (Jakub Bąk)

Pokazywane na otwarciu galerii Wschód prace nie powielają modnych motywów zaobserwowanych w internecie, są autentyczną i aktualną wypowiedzią na temat otaczającej rzeczywistości podaną w solidnej i atrakcyjnej formie. Chyba właśnie o taką sztukę chodzi w galeriach komercyjnych

Biennale w Wenecji 2: Ze śmiertelną powagą (Stach Szabłowski)

Na tegorocznym weneckim Biennale najciekawsze rzeczy zdarzyły się nie na międzynarodowym pokazie głównym, lecz właśnie w pawilonach narodowych. Polska propozycja lokuje się w okolicach środka skali, która na jednym końcu ma porażkę, a na drugim udaną wystawę – taką, która byłaby się w stanie przebić przez wenecki zgiełk

Tandem (Karol Sienkiewicz)

Wystawa w prestiżowym madryckim muzeum, film Andrzeja Wajdy, nowe fakty w biografii – czy o Kobro i Strzemińskim powiedziano już niemal wszystko?

Teatr

Ile lat tak można? (Witold Mrozek)

„Może to dobry moment, by rozpocząć szerszą dyskusję. O tym, że pojawiło się bardzo ciekawe środowisko teatralne i taneczne, które nie mieści w zastanej strukturze instytucjonalnej. To środowisko próbuje budować własne miejsca” – podsumowujemy dwuletni projekt Mikroteatru w Komunie // Warszawa

Wiersze

wiersze (Miłosz Waligórski)

]]>

Film

Kosmos i kuchnia (Darek Arest)

W filmach Cristiego Puiu człowiek umiera, zanim jeszcze na dobre wyzionie ducha. Puiu cierpliwie obserwuje ten proces

Literatura

Spełniam się dramatycznie (Michał Sowiński)

Moją misją jest odklinanie świętości nacjonalizmu, pokazywanie, że wszystko jest względne. Ale też nie ma co przesadzać. Człowiek pisze, bo chce. Bo lubi, bo musi. Chce trochę ze sobą pogadać

Królowa śniegu (Paweł Kozioł)

„Zimną książkę” Marty Podgórnik łatwiej zwizualizować sobie jako ciąg filmowych, czarno-białych ujęć, niż jako zestaw wierszy afiliowanych przy tej czy innej tradycji literackiej. Jednak pojawiają się tu liczne dowody nadświadomości warsztatowej

Jeszcze inny cień (Maciej Woźniak)

Piotr Matywiecki w swoim poemacie stawia tezę, że cień Palamedesa, niestrudzonego innowatora, pada na wszystkie nasze sprawy, społeczne relacje, telewizory oraz iPhone'y, na masową pamięć i niepamięć

Media

Pociągnąć za spust? (Marzena Falkowska)

Nazistów z pięści traktowali Kapitan Ameryka i Indiana Jones, bezlitośnie rozprawiali się z nimi bohaterowie „Bękartów wojny” Tarantino. Gry nie są na tym tle wyjątkiem

Muzyka

Żadnej utopii być nie może (Jakub Wencel)

Na debiutanckiej płycie Sorji Morji można wyczuć obecność doświadczenia pokoleniowego: niepewności, permanentnego rozproszenia i kumulujących się napięć

Kompozytorka wszystkożerna (Michał Wieczorek)

Perkusja, wiolonczela, tuba, gitara, klarnet, syntezatory, głos – na taki skład napisała swój debiutancki album Anna Meredith. I z takim zespołem wystąpi na OFF Festivalu. Ani to skład rockowy, ani klasyczny, do muzyki elektronicznej też średnio pasuje – dokładnie tak, jak twórczość Brytyjki

Uroki psychoanalizy (Adam Suprynowicz)

„Umarłe miasto” Ericha Wolfganga Korngolda to efektowne i dające dużo satysfakcji przedstawienie. Od lat jednak tęsknię za Trelińskim poszukującym. Czy reżyser pokaże jeszcze coś nowego, nawet kosztem wieczorów tak przyjemnych?

Obyczaje

Dwa żale (Zofia Zaleska)

Do XIX wieku były cztery „humory” – krew, żółć, czarna żółć i flegma. Wraz z postępem medycyny i psychologii okazało się, że potrzebny jest nowy język do mówienia o tych stanach – rozmowa z tłumaczem „Księgi ludzkich uczuć”

Sztuka

Archeologia nowych technologii (Jakub Bąk)

Pokazywane na otwarciu galerii Wschód prace nie powielają modnych motywów zaobserwowanych w internecie, są autentyczną i aktualną wypowiedzią na temat otaczającej rzeczywistości podaną w solidnej i atrakcyjnej formie. Chyba właśnie o taką sztukę chodzi w galeriach komercyjnych

Biennale w Wenecji 2: Ze śmiertelną powagą (Stach Szabłowski)

Na tegorocznym weneckim Biennale najciekawsze rzeczy zdarzyły się nie na międzynarodowym pokazie głównym, lecz właśnie w pawilonach narodowych. Polska propozycja lokuje się w okolicach środka skali, która na jednym końcu ma porażkę, a na drugim udaną wystawę – taką, która byłaby się w stanie przebić przez wenecki zgiełk

Tandem (Karol Sienkiewicz)

Wystawa w prestiżowym madryckim muzeum, film Andrzeja Wajdy, nowe fakty w biografii – czy o Kobro i Strzemińskim powiedziano już niemal wszystko?

Teatr

Ile lat tak można? (Witold Mrozek)

„Może to dobry moment, by rozpocząć szerszą dyskusję. O tym, że pojawiło się bardzo ciekawe środowisko teatralne i taneczne, które nie mieści w zastanej strukturze instytucjonalnej. To środowisko próbuje budować własne miejsca” – podsumowujemy dwuletni projekt Mikroteatru w Komunie // Warszawa

Wiersze

wiersze (Miłosz Waligórski)

]]>
Fri, 09 Jun 2017 00:00:00 +0200
<![CDATA[Numer 2017/212]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2017/212

Film

Filmy na receptę (Adam Kruk)

Każda rozsądna filmoterapia zaczynać się powinna nie od filmu, a od widza – jego doświadczeń, inteligencji i wrażliwości, a także osobistych preferencji filmowych. Nie można przepisywać filmów niczym leków na receptę

Hucpa (Jakub Socha)

Jeden z najbardziej enigmatycznych i najciekawszych amerykańskich reżyserów od kilku lat zawzięcie pracuje nad pogrzebaniem swojej legendy. Ma na tym polu już całkiem duże sukcesy

Życie rodzinne (Jakub Socha)

Niewielu jest we współczesnym kinie reżyserów, którzy potrafiliby osiągnąć ten stopień autentyzmu, co Puiu. Rumun ma niebywały dar obserwacji i słuch do języka

Europa da się lubić? (Michał Walkiewicz)

Opozycją dla całego targowiska próżności, jakim jest festiwal w Cannes, okazał się tzw. prawdziwy świat, czytaj: świat po kolejnym zamachu, tym razem w Manchesterze

Literatura

Tysiące Broadwayów (Anna Arno)

Na pytanie o korzenie swojej twórczości Pinsky odpowiada rozmaicie. W dzieciństwie gorliwie wertował słowniki. Jako nastolatek grał na saksofonie. Wedle jego definicji poezja to oddech, wypychany z przepony, który w ustach układa się w wypełnione znaczeniem dźwięki

Nie wstydzę się Gutenberga (Łukasz Najder)

Czytający siebie biorą za społeczeństwo. Stąd potem takie zaskoczenie i złość, że, na Wielkiego Umberto Eco!, stanowią topniejącą mniejszość

Co tam u chłopaków? (Olga Wróbel)

Nazwanie „Przemytników” thrillerem to jak ogłoszenie Majki Jeżowskiej charyzmatyczną diwą. U Janczury nie ma niebezpiecznej przygody – jest nuda, monotonia, wąsaty szef i kiełbasa z grilla polewana przemyconym keczupem

Media

Religia, narkotyki i komputery (Mirosław Filiciak)

Czytając „Zamieć” Neala Stephensona po 25 latach od premiery, można dojść do wniosku, że świat popsuł się niekoniecznie w tak nieoczekiwany sposób, jak zdarza nam się czasem myśleć

Samotny squash (Agnieszka Słodownik)

Czy robienie dziś w sieci czegokolwiek, co miałoby rozładowywać wzajemną obcość, ma jakikolwiek sens?

Kompromaty, a nie cyberwojna (Paulina Siegień)

Kremlowskie służby i organy państwa nie nauczyły się korzystać z technologii. Działają metodami mającymi więcej wspólnego z psychologią niż z technologią  – rozmowa o Runecie i cenzurze

Internet wbrew BHP (Jarosław Kopeć)

Są jeszcze w sieci miejsca, których nie monitorują baczne spojrzenia cyfrowych strażników porządku i moralności. Poza ich wścibskim wzrokiem rodzą się i obumierają nowe formy współżycia i twórczości: o Dark Web Social Network, aplikacji Hooked i subreddicie NoSleep

Muzyka

Dzieci Eufemii (Jakub Bożek)

W maju kończy działalność jeden z najważniejszych warszawskich klubów muzycznych. Oto historia środowiska, które tam powstało. Co po nim zostanie?

Eurowizja poturbowana (Marcin Bogucki)

Trendy na Eurowizji 2017: czerń i biel, ballady, wizualizacje na podłodze, leżenie na scenie, mężczyźni bez skarpetek

Wydarzenie, jak się wydaje (Piotr Kowalczyk)

„Ladinola” to płyta, o której się dyskutuje, zbiór piosenek zanurzonych w lokalności, sklejonych ze scen i rozmów usłyszanych w tramwajach, na domówkach i w knajpach. Nic dziwnego, że została już właściwie uznana za najlepszy album w dyskografii Pablopavo

Obyczaje

POWOLNOŚĆ: Droga na przystanek (Michał Cichy)

Powolność ma jeszcze jedną siostrę bliźniaczkę, którą z braku lepszego słowa mogę nazwać nielicznością. Niewiele rzeczy, niewielu ludzi i wystarczająco dużo czasu dla nich. Jednym z naczelnych problemów życiowych jest problem dosytu

Prawda i krew (Mateusz Marczewski)

Jeśli MMA opiera się na przemocowym stosunku zawodnika do zawodnika, opiera się również na przemocowym stosunku widowiska do widza. Ten, który kupuje za dwadzieścia pięć złotych bilet i wchodzi do koloseum, po przekroczeniu jego progu staje się częścią przekazu medialnego

Sztuka

Biennale w Wenecji 1: Postinternet nigdy się nie wydarzył (Stach Szabłowski)

Christine Macel wymyśliła tytuł, który jest tak uncool, jak tylko można sobie wyobrazić. VIVA ARTE VIVA – litości! Po czym ogłosiła, że na jej Biennale Sztuki będziemy… celebrować sztukę. Przyznam, że jednym i drugim kupiła mnie, zanim jeszcze dotarłem do Wenecji

Próba bezinteresownego działania (Monika Stelmach)

Opozycyjność awangardy artystycznej miała szersze znaczenie niż opozycyjność awangardy politycznej. Awangarda artystyczna XX wieku walczyła z kłamstwem. Zawsze była w opozycji do władzy, która niezależnie od opcji posługuje się manipulacją – mówi współzałożycielka Galerii Foksal

Teatr

Menstruacja, owulacja (Katarzyna Niedurny)

W poznańskich „Pieśniach czarownic” na scenie stoją kobiety i krzyczą: „stoję, krzyczę, stoję, krzyczę”. W tym krzyku złości wyczerpuje się potencjał spektaklu

Nie bój się lenić (Witold Mrozek)

Niby wszystko w „Po linii najmniejszego oporu” jest słuszne, niby przekonująco uargumentowane, niby wszystko się w spektaklu Krężela zgadza, a jednak czegoś w tej pracy o pracy brakuje

Techno-Lipce (Anka Herbut)

Chłopi to żywioł. „Chłopi” Garbaczewskiego to turbomaszyna, teatralna rakieta, która raz wprawiona w ruch nie może wyhamować. Realizuje się to w fascynujący sposób na poziomie wizualnym i dźwiękowym

Skutecznościowcy i pretensjonaliści (Piotr Gruszczyński)

Nie można na podstawie programu Theater Treffen wyciągać żadnych daleko idących wniosków dotyczących przyszłości teatru. Jedna rzecz jednak wydaje mi się wyrazista. Bardzo brakuje teatrowi politycznej radykalności, co w sumie jest dosyć zastanawiające w tak radykalnie politycznych czasach

]]>

Film

Filmy na receptę (Adam Kruk)

Każda rozsądna filmoterapia zaczynać się powinna nie od filmu, a od widza – jego doświadczeń, inteligencji i wrażliwości, a także osobistych preferencji filmowych. Nie można przepisywać filmów niczym leków na receptę

Hucpa (Jakub Socha)

Jeden z najbardziej enigmatycznych i najciekawszych amerykańskich reżyserów od kilku lat zawzięcie pracuje nad pogrzebaniem swojej legendy. Ma na tym polu już całkiem duże sukcesy

Życie rodzinne (Jakub Socha)

Niewielu jest we współczesnym kinie reżyserów, którzy potrafiliby osiągnąć ten stopień autentyzmu, co Puiu. Rumun ma niebywały dar obserwacji i słuch do języka

Europa da się lubić? (Michał Walkiewicz)

Opozycją dla całego targowiska próżności, jakim jest festiwal w Cannes, okazał się tzw. prawdziwy świat, czytaj: świat po kolejnym zamachu, tym razem w Manchesterze

Literatura

Tysiące Broadwayów (Anna Arno)

Na pytanie o korzenie swojej twórczości Pinsky odpowiada rozmaicie. W dzieciństwie gorliwie wertował słowniki. Jako nastolatek grał na saksofonie. Wedle jego definicji poezja to oddech, wypychany z przepony, który w ustach układa się w wypełnione znaczeniem dźwięki

Nie wstydzę się Gutenberga (Łukasz Najder)

Czytający siebie biorą za społeczeństwo. Stąd potem takie zaskoczenie i złość, że, na Wielkiego Umberto Eco!, stanowią topniejącą mniejszość

Co tam u chłopaków? (Olga Wróbel)

Nazwanie „Przemytników” thrillerem to jak ogłoszenie Majki Jeżowskiej charyzmatyczną diwą. U Janczury nie ma niebezpiecznej przygody – jest nuda, monotonia, wąsaty szef i kiełbasa z grilla polewana przemyconym keczupem

Media

Religia, narkotyki i komputery (Mirosław Filiciak)

Czytając „Zamieć” Neala Stephensona po 25 latach od premiery, można dojść do wniosku, że świat popsuł się niekoniecznie w tak nieoczekiwany sposób, jak zdarza nam się czasem myśleć

Samotny squash (Agnieszka Słodownik)

Czy robienie dziś w sieci czegokolwiek, co miałoby rozładowywać wzajemną obcość, ma jakikolwiek sens?

Kompromaty, a nie cyberwojna (Paulina Siegień)

Kremlowskie służby i organy państwa nie nauczyły się korzystać z technologii. Działają metodami mającymi więcej wspólnego z psychologią niż z technologią  – rozmowa o Runecie i cenzurze

Internet wbrew BHP (Jarosław Kopeć)

Są jeszcze w sieci miejsca, których nie monitorują baczne spojrzenia cyfrowych strażników porządku i moralności. Poza ich wścibskim wzrokiem rodzą się i obumierają nowe formy współżycia i twórczości: o Dark Web Social Network, aplikacji Hooked i subreddicie NoSleep

Muzyka

Dzieci Eufemii (Jakub Bożek)

W maju kończy działalność jeden z najważniejszych warszawskich klubów muzycznych. Oto historia środowiska, które tam powstało. Co po nim zostanie?

Eurowizja poturbowana (Marcin Bogucki)

Trendy na Eurowizji 2017: czerń i biel, ballady, wizualizacje na podłodze, leżenie na scenie, mężczyźni bez skarpetek

Wydarzenie, jak się wydaje (Piotr Kowalczyk)

„Ladinola” to płyta, o której się dyskutuje, zbiór piosenek zanurzonych w lokalności, sklejonych ze scen i rozmów usłyszanych w tramwajach, na domówkach i w knajpach. Nic dziwnego, że została już właściwie uznana za najlepszy album w dyskografii Pablopavo

Obyczaje

POWOLNOŚĆ: Droga na przystanek (Michał Cichy)

Powolność ma jeszcze jedną siostrę bliźniaczkę, którą z braku lepszego słowa mogę nazwać nielicznością. Niewiele rzeczy, niewielu ludzi i wystarczająco dużo czasu dla nich. Jednym z naczelnych problemów życiowych jest problem dosytu

Prawda i krew (Mateusz Marczewski)

Jeśli MMA opiera się na przemocowym stosunku zawodnika do zawodnika, opiera się również na przemocowym stosunku widowiska do widza. Ten, który kupuje za dwadzieścia pięć złotych bilet i wchodzi do koloseum, po przekroczeniu jego progu staje się częścią przekazu medialnego

Sztuka

Biennale w Wenecji 1: Postinternet nigdy się nie wydarzył (Stach Szabłowski)

Christine Macel wymyśliła tytuł, który jest tak uncool, jak tylko można sobie wyobrazić. VIVA ARTE VIVA – litości! Po czym ogłosiła, że na jej Biennale Sztuki będziemy… celebrować sztukę. Przyznam, że jednym i drugim kupiła mnie, zanim jeszcze dotarłem do Wenecji

Próba bezinteresownego działania (Monika Stelmach)

Opozycyjność awangardy artystycznej miała szersze znaczenie niż opozycyjność awangardy politycznej. Awangarda artystyczna XX wieku walczyła z kłamstwem. Zawsze była w opozycji do władzy, która niezależnie od opcji posługuje się manipulacją – mówi współzałożycielka Galerii Foksal

Teatr

Menstruacja, owulacja (Katarzyna Niedurny)

W poznańskich „Pieśniach czarownic” na scenie stoją kobiety i krzyczą: „stoję, krzyczę, stoję, krzyczę”. W tym krzyku złości wyczerpuje się potencjał spektaklu

Nie bój się lenić (Witold Mrozek)

Niby wszystko w „Po linii najmniejszego oporu” jest słuszne, niby przekonująco uargumentowane, niby wszystko się w spektaklu Krężela zgadza, a jednak czegoś w tej pracy o pracy brakuje

Techno-Lipce (Anka Herbut)

Chłopi to żywioł. „Chłopi” Garbaczewskiego to turbomaszyna, teatralna rakieta, która raz wprawiona w ruch nie może wyhamować. Realizuje się to w fascynujący sposób na poziomie wizualnym i dźwiękowym

Skutecznościowcy i pretensjonaliści (Piotr Gruszczyński)

Nie można na podstawie programu Theater Treffen wyciągać żadnych daleko idących wniosków dotyczących przyszłości teatru. Jedna rzecz jednak wydaje mi się wyrazista. Bardzo brakuje teatrowi politycznej radykalności, co w sumie jest dosyć zastanawiające w tak radykalnie politycznych czasach

]]>
Fri, 26 May 2017 00:00:00 +0200
<![CDATA[Numer 2017/211]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2017/211

Film

Niebezpieczna kraina (Bartosz Żurawiecki)

Dwuznaczny urok „Butterfly Kisses” Kaplińskiego kryje się w krajobrazie młodości – tej niebezpiecznej i zniewalającej krainy

Chłopcy z osiedla (Anna Bielak)

Kiedy człowiek dorasta, frustracja przychodzi wraz z poczuciem, że jednak nie wszystko jest już możliwe i na niektóre rzeczy jest za późno — mówi polski reżyser, który pracuje w Wielkiej Brytanii. Jego najnowszy film, „Butterfly Kisses”, nagrodzony na Berlinale, właśnie wchodzi do kin

Wciąż bardziej obcy (Darek Arest)

Główną ambicją załogi Nostromo, która zmagała się z obcym w 1979 roku, było dotrzeć do domu i otworzyć butelkę zimnego piwa. Dziś Ridleya Scotta interesują raczej ludzie (i roboty), którzy próbują zdetronizować bogów

Piłka i trójkąt (Łukasz Smolarow)

„Gwiazdy” są filmem o piłce i o miłości. O ograniczającym możliwości ustroju i o płynnym przejściu od wolności do samotności. Ciągle obawiam się, że o czymś zapomniałem. Życia „Gwiazd” nie da się opowiedzieć jedną historią. Pojawia się poczucie nadmiaru

Ludzie z kamerami (Jakub Socha)

W najciekawszych dokumentach z tegorocznego Doc Against Gravity Film Festival można było przyjrzeć się światu, ale także naturze samego medium

Literatura

Smuga cienia (Monika Ochędowska)

Zybork ze „Wzgórza psów” Żulczyka, choć niezwykle misternie utkany, przypomina makietę wieczornego serialu. Wszystko jest tak brzydkie, chore, śmierdzące i spsiałe, że zamiast grozy wywołuje litość. Miało straszyć jak w Twin Peaks, a wyszły Wilkowyje

Bajeczka opowiada się (Olga Wróbel)

„Elizje” Elizy Kąckiej to opowieść o spętaniu językiem i konwencją. Królewna i bajka stoją na tym samym schodku w hierarchii ważności i przyglądają się sobie niepewnie – która ma nadać ton?

Czy warto się dręczyć (Adam Pluszka)

Nie ma znaczenia, jakie kursy ukończymy, po prostu trzeba robić swoje. Tłumaczenia można się oczywiście uczyć, ale nauczyć się można tylko poprzez praktykę. Zgłębiając teorie, w najlepszym razie zostaniemy teoretykami przekładu – mówi tłumacz Cervantesa i Pessoi

Muzyka

Przeczesaliśmy tę twoją płytę (Mariusz Herma)

22 maja 2017 roku zmarł Zbigniew Wodecki. Przypominamy rozmowę z artystą i muzykami Mitch & Mitch, która odbyła się w 2013 roku. „Miałem fart, bo mnie wyrzucili z liceum muzycznego” – mówił wtedy muzyk

Wesele na smutno (Krzysztof Stefański)

Środowisko polskiej muzyki współczesnej coraz mocniej dzieli się na dwa przeciwstawne obozy: tradycjonalistów i modernistów. W Lublinie już po raz dziewiąty odbył się festiwal, który stara się pogodzić te dwie frakcje

Odgrzebując Zagrzeb (Jan Topolski)

To jest festiwal z brodą: występy Igora Strawińskiego i Oliviera Messiaena, performanse Vinko Globokara i Milko Kelemena, skandale Davida Tudora i Johna Cage’a… Jak dziś wygląda Muzyczne Biennale w Zagrzebiu, legenda niemal spod Żelaznej Kurtyny?

Z Donaueschingen do dżungli (Monika Pasiecznik)

Od dawna zastanawiamy się, jak pisać utwory w myślą o proteście. Czy to w ogóle możliwe? Rock czy rap niosą często przesłanie polityczne. Ale jak napisać muzykę, która zarazem byłaby wymagająca i przyciągnęłaby jak największą liczbę ludzi? – mówi izraelsko-szwedzki kompozytor

Nowe formy frajerstwa (Piotr Szwed)

Muzyka Poradni G bawi się swoją ordynarnością. „Niestety nie da się olać systemu” to – podobnie jak „Granit” Nagrobków – płyta, na której punk jest świadomie użytym językiem, doskonale zgranym z tekstami, okładką i niejednoznacznie kpiarskim wizerunkiem zespołu

Obyczaje

Nie nasz problem (Adrian Stachowski)

Migranci i nasze reakcje na nich zmieniają Europę, nawet jeśli politycy zdecydowali, że uchodźcy nie są naszym problemem. Dlatego potrzebujemy książek pisanych przez autorów z krajów, dla których migracja z Bliskiego Wschodu i Afryki Północnej to rzeczywistość

Nie wszystko o mojej matce (Łukasz Najder)

„Rzeczy, których nie wyrzuciłem” Marcina Wichy to przejmująca książka o tym, że po wszystkim nie zostaje nazbyt wiele, choć może się wydawać, że wspólne doświadczenia, ta sama krew i mieszkanie wypełnione przedmiotami gwarantują jakaś solidną formę trwania po śmierci

POWOLNOŚĆ: Cztery słonie (Robert Pucek)

O tej porze roku moja serdeczna przyjaciółka, mucha Gienia, jest ospała i powolna, choć całkowicie nie leży to w jej frenetycznej naturze, i niczym kotka tuli się do mej dłoni. Co jest nawet przyjemne

Sztuka

Dziwak, świr, a może perwers (Robert Jarosz)

W Polsce lat 80. byliśmy społeczeństwem ze starożytnym modelem kultury. Trzeba było 30 lat, byśmy dowiedzieli się, że kobieta jest człowiekiem, a nie stworzonym dla wygody mężczyzny półniewolnikiem – mówi współautor wystawy „Nie jestem już psem”

Przeszłość w ruchu (Jakub Majmurek)

Fotografie Gordona Parksa na pierwszy rzut oka mogą wydawać się obrazami z przeszłości Stanów Zjednoczonych. Jednak pokazywane na nich problemy ciągle nie zostały przepracowane

Teatr

Co z tym rogiem? (Michał Centkowski)

Krakowskie „Wesele” Jana Klaty jest opowieścią o małostkowości, wiecznym rozmijaniu się, o kłótniach zastępujących rozmowę, o lenistwie i lęku tych, którzy mieli stać się przewodnikami

Film, przemoc i kalambury (Witold Mrozek)

„Hitchcock” z Ljubljany leży na przecięciu dwóch linii artystycznych zainteresowań Weroniki Szczawińskiej i dramatopisarki Agnieszki Jakimiak: kina jako przestrzeni pamiętania i głównego kodu współczesnej kultury oraz figury Geniusza, Patrona, Ojca-Założyciela

Seksualność wyklęta (Krzysztof Tomasik)

Ta historia jest wciąż nieopisana. Nie chodzi tylko o romanse homoseksualne w czasie wojny, związki Polek z oficerami Wehrmachtu czy przemoc seksualną w obozach koncentracyjnych. Nawet temat działalności jawnych teatrów w czasie okupacji wciąż jest nieopracowany

Anty-Rzewuski (Paweł Soszyński)

Jeśli w „Listopadzie” Rzewuski widzi historię w sposób jasny, schematyczny, niedwuznaczny, to Tomasz Węgorzewski wprowadza w nią radykalny nieporządek, wieloznaczność, absurd i fantastyczność. Przenosi sarmatów i historię Rzeczypospolitej na drugą stronę lustra

BACKSTAGE: Wierność piękniejsza od oryginału (Radosław Mirski)

Starania, aby odnaleźć związek między tytułem z plakatu a słowem padającym ze sceny, są objawem postępującego zaniku wyobraźni – pisze asystent reżysera przed premierą „Chłopów” w reżyserii Krzysztofa Garbaczewskiego

120 × 21 (Piotr Gruszczyński)

Milo Rau dokonał niemożliwego. Wziął „120 dni Sodomy” Pasoliniego i w roli niewolników obsadził aktorów z niepełnosprawnościami mentalnymi, przede wszystkim osoby z zespołem Downa. Nietrudno zgadnąć, jaki to wywołuje efekt

Wiersze

wiersze (Barbara Klicka)

]]>

Film

Niebezpieczna kraina (Bartosz Żurawiecki)

Dwuznaczny urok „Butterfly Kisses” Kaplińskiego kryje się w krajobrazie młodości – tej niebezpiecznej i zniewalającej krainy

Chłopcy z osiedla (Anna Bielak)

Kiedy człowiek dorasta, frustracja przychodzi wraz z poczuciem, że jednak nie wszystko jest już możliwe i na niektóre rzeczy jest za późno — mówi polski reżyser, który pracuje w Wielkiej Brytanii. Jego najnowszy film, „Butterfly Kisses”, nagrodzony na Berlinale, właśnie wchodzi do kin

Wciąż bardziej obcy (Darek Arest)

Główną ambicją załogi Nostromo, która zmagała się z obcym w 1979 roku, było dotrzeć do domu i otworzyć butelkę zimnego piwa. Dziś Ridleya Scotta interesują raczej ludzie (i roboty), którzy próbują zdetronizować bogów

Piłka i trójkąt (Łukasz Smolarow)

„Gwiazdy” są filmem o piłce i o miłości. O ograniczającym możliwości ustroju i o płynnym przejściu od wolności do samotności. Ciągle obawiam się, że o czymś zapomniałem. Życia „Gwiazd” nie da się opowiedzieć jedną historią. Pojawia się poczucie nadmiaru

Ludzie z kamerami (Jakub Socha)

W najciekawszych dokumentach z tegorocznego Doc Against Gravity Film Festival można było przyjrzeć się światu, ale także naturze samego medium

Literatura

Smuga cienia (Monika Ochędowska)

Zybork ze „Wzgórza psów” Żulczyka, choć niezwykle misternie utkany, przypomina makietę wieczornego serialu. Wszystko jest tak brzydkie, chore, śmierdzące i spsiałe, że zamiast grozy wywołuje litość. Miało straszyć jak w Twin Peaks, a wyszły Wilkowyje

Bajeczka opowiada się (Olga Wróbel)

„Elizje” Elizy Kąckiej to opowieść o spętaniu językiem i konwencją. Królewna i bajka stoją na tym samym schodku w hierarchii ważności i przyglądają się sobie niepewnie – która ma nadać ton?

Czy warto się dręczyć (Adam Pluszka)

Nie ma znaczenia, jakie kursy ukończymy, po prostu trzeba robić swoje. Tłumaczenia można się oczywiście uczyć, ale nauczyć się można tylko poprzez praktykę. Zgłębiając teorie, w najlepszym razie zostaniemy teoretykami przekładu – mówi tłumacz Cervantesa i Pessoi

Muzyka

Przeczesaliśmy tę twoją płytę (Mariusz Herma)

22 maja 2017 roku zmarł Zbigniew Wodecki. Przypominamy rozmowę z artystą i muzykami Mitch & Mitch, która odbyła się w 2013 roku. „Miałem fart, bo mnie wyrzucili z liceum muzycznego” – mówił wtedy muzyk

Wesele na smutno (Krzysztof Stefański)

Środowisko polskiej muzyki współczesnej coraz mocniej dzieli się na dwa przeciwstawne obozy: tradycjonalistów i modernistów. W Lublinie już po raz dziewiąty odbył się festiwal, który stara się pogodzić te dwie frakcje

Odgrzebując Zagrzeb (Jan Topolski)

To jest festiwal z brodą: występy Igora Strawińskiego i Oliviera Messiaena, performanse Vinko Globokara i Milko Kelemena, skandale Davida Tudora i Johna Cage’a… Jak dziś wygląda Muzyczne Biennale w Zagrzebiu, legenda niemal spod Żelaznej Kurtyny?

Z Donaueschingen do dżungli (Monika Pasiecznik)

Od dawna zastanawiamy się, jak pisać utwory w myślą o proteście. Czy to w ogóle możliwe? Rock czy rap niosą często przesłanie polityczne. Ale jak napisać muzykę, która zarazem byłaby wymagająca i przyciągnęłaby jak największą liczbę ludzi? – mówi izraelsko-szwedzki kompozytor

Nowe formy frajerstwa (Piotr Szwed)

Muzyka Poradni G bawi się swoją ordynarnością. „Niestety nie da się olać systemu” to – podobnie jak „Granit” Nagrobków – płyta, na której punk jest świadomie użytym językiem, doskonale zgranym z tekstami, okładką i niejednoznacznie kpiarskim wizerunkiem zespołu

Obyczaje

Nie nasz problem (Adrian Stachowski)

Migranci i nasze reakcje na nich zmieniają Europę, nawet jeśli politycy zdecydowali, że uchodźcy nie są naszym problemem. Dlatego potrzebujemy książek pisanych przez autorów z krajów, dla których migracja z Bliskiego Wschodu i Afryki Północnej to rzeczywistość

Nie wszystko o mojej matce (Łukasz Najder)

„Rzeczy, których nie wyrzuciłem” Marcina Wichy to przejmująca książka o tym, że po wszystkim nie zostaje nazbyt wiele, choć może się wydawać, że wspólne doświadczenia, ta sama krew i mieszkanie wypełnione przedmiotami gwarantują jakaś solidną formę trwania po śmierci

POWOLNOŚĆ: Cztery słonie (Robert Pucek)

O tej porze roku moja serdeczna przyjaciółka, mucha Gienia, jest ospała i powolna, choć całkowicie nie leży to w jej frenetycznej naturze, i niczym kotka tuli się do mej dłoni. Co jest nawet przyjemne

Sztuka

Dziwak, świr, a może perwers (Robert Jarosz)

W Polsce lat 80. byliśmy społeczeństwem ze starożytnym modelem kultury. Trzeba było 30 lat, byśmy dowiedzieli się, że kobieta jest człowiekiem, a nie stworzonym dla wygody mężczyzny półniewolnikiem – mówi współautor wystawy „Nie jestem już psem”

Przeszłość w ruchu (Jakub Majmurek)

Fotografie Gordona Parksa na pierwszy rzut oka mogą wydawać się obrazami z przeszłości Stanów Zjednoczonych. Jednak pokazywane na nich problemy ciągle nie zostały przepracowane

Teatr

Co z tym rogiem? (Michał Centkowski)

Krakowskie „Wesele” Jana Klaty jest opowieścią o małostkowości, wiecznym rozmijaniu się, o kłótniach zastępujących rozmowę, o lenistwie i lęku tych, którzy mieli stać się przewodnikami

Film, przemoc i kalambury (Witold Mrozek)

„Hitchcock” z Ljubljany leży na przecięciu dwóch linii artystycznych zainteresowań Weroniki Szczawińskiej i dramatopisarki Agnieszki Jakimiak: kina jako przestrzeni pamiętania i głównego kodu współczesnej kultury oraz figury Geniusza, Patrona, Ojca-Założyciela

Seksualność wyklęta (Krzysztof Tomasik)

Ta historia jest wciąż nieopisana. Nie chodzi tylko o romanse homoseksualne w czasie wojny, związki Polek z oficerami Wehrmachtu czy przemoc seksualną w obozach koncentracyjnych. Nawet temat działalności jawnych teatrów w czasie okupacji wciąż jest nieopracowany

Anty-Rzewuski (Paweł Soszyński)

Jeśli w „Listopadzie” Rzewuski widzi historię w sposób jasny, schematyczny, niedwuznaczny, to Tomasz Węgorzewski wprowadza w nią radykalny nieporządek, wieloznaczność, absurd i fantastyczność. Przenosi sarmatów i historię Rzeczypospolitej na drugą stronę lustra

BACKSTAGE: Wierność piękniejsza od oryginału (Radosław Mirski)

Starania, aby odnaleźć związek między tytułem z plakatu a słowem padającym ze sceny, są objawem postępującego zaniku wyobraźni – pisze asystent reżysera przed premierą „Chłopów” w reżyserii Krzysztofa Garbaczewskiego

120 × 21 (Piotr Gruszczyński)

Milo Rau dokonał niemożliwego. Wziął „120 dni Sodomy” Pasoliniego i w roli niewolników obsadził aktorów z niepełnosprawnościami mentalnymi, przede wszystkim osoby z zespołem Downa. Nietrudno zgadnąć, jaki to wywołuje efekt

Wiersze

wiersze (Barbara Klicka)

]]>
Thu, 11 May 2017 00:00:00 +0200
<![CDATA[Numer 2017/210]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2017/210

Film

PROJEKT FILM:Intymna rozmowa (Anna Bielak)

„Pierwsze pokazy organizowane przez braci Lumière wywoływały w ludziach panikę, ponieważ na postaci poruszające się na płóciennym ekranie patrzono jak na duchy. Żeby zagłuszyć ten strach, zaczęto zapraszać muzyków, żeby grali w trakcie pokazów” – opowiada kompozytor muzyki filmowej

Delikatne sprawy (Jakub Socha)

Filmy Farhadiego, choć mocno zakorzenione w lokalnym kontekście, mogłyby rozgrywać się tak naprawdę wszędzie – nie są one komentarzem do bieżącej sytuacji politycznej, Irańczyka interesują zachowania ludzi wystawionych na próbę

Najbardziej frustrujący serial wszech czasów (Agata Pyzik)

Kim są „Dziewczyny”, jeśli nie są ani bohemą, ani flaneurkami, ani nie reprezentują biedy? Są schyłkowe i niedoskonałe, jak schyłkowy jest selfie-feminizm i trwający dekadę kryzys kapitalizmu

Ludzkie mięso i wielkie kapelusze (Klara Cykorz)

„Belle Epoque” w całości jest nieco wystylizowanym przydrożnym motelem z dwiema gwiazdkami. Ani „Kobra”, ani Has czy Żuławski – tylko TVN. Jeśli kapelusze Cieleckiej mogą tu sobie funkcjonować w świecie bez rynku, kostiumowe widowiska Anglosasów opętane są handlową wymianą

Kilka żyć naraz (Jakub Socha)

W swoim najnowszym filmie, zatytułowanym „Szatan kazał tańczyć”, Katarzyna Rosłaniec zachowuje się tak, jakby posiadała w domu bardzo wolny internet

Literatura

Alchemia,Zwis, Pies (Bartosz Sadulski)

Wymarła klasa pisarzy, którzy zajmowali się tylko pisaniem i chodzeniem do kawiarń. Nie ma już takich, które jednoznacznie kojarzą się z pisarstwem. Nie ma obyczaju spotykania się w dzień. Poza tym oczywiście w Krakowie łatwiej się spotkać niż w Warszawie

Samokrytyka z importu ()

Może dobrze nam z tym, że przyglądamy się cudzej samokrytyce, sami zaś nie bylibyśmy wcale skłonni do gniewnych gestów w odniesieniu do własnej kultury czy własnego społeczeństwa – dyskusja o roli literatury austriackiej w Polsce

Bicz na cyników (Michał Tabaczyński)

Nauczyliśmy się lubić cyników prozy, ale że się nadmiernie rozmnożyli, należało się spodziewać jakiegoś zwrotu. Do nurtu nowej szczerości zwykle zalicza się Chabona, Franzena, Foera i Smith – piękny klub, którego członków nic niemal nie łączy

Rozklekotajcie mnie (Maciej Woźniak)

W czasach triumfu światopoglądu nad żywą myślą poezja Roberta Rybickiego wydaje się wskazaniem drogi w przeciwną stronę. Nie skrystalizowane poglądy, ale wolnomyślicielski duch, zwykle skazany na (i za) włóczęgostwo

Zredagować chaos (Jakub Zgierski)

Archiwalne spisy treści „The New York Review of Books” to nieustająca defilada intelektualnych elit i wielka demonstracja krytycznej siły, która uczyniła z tego pisma koło zamachowe liberalnych przemian w XX-wiecznej Ameryce – portret zmarłego redaktora Boba Silversa

Dzicy przy stole (Maciej Jakubowiak)

„Wszystko się stało” Joanny Muchy nie jest tylko nieudanym literackim debiutem, w którym pozorny feminizm służy maskowaniu szowinistycznej wyobraźni. Jest również smutnym świadectwem współczesnych stosunków społecznych

Media

ODBIORNIK (9): Permanentna nerwica (Anna Desponds / Agnieszka Słodownik)

W 9. odcinku ODBIORNIKA emocje w sieci, MSW w MSN, Agata Nowicka o seksie oraz detoks od świergoczących zabawek na spektaklu MaMoMi

VR w alkowie (Ewa Drygalska)

Czy VR może dramatycznie odmienić nasze doświadczenie seksualne? Niektórzy boją się, że wirtualna rzeczywistość doprowadzi do jeszcze większej atomizacji doświadczenia – aż do momentu, gdy perfekcyjnie spreparowana automiłość stopniowo zastąpi jakikolwiek stosunek

Muzyka

Smutny jak Drake (Borys Dejnarowicz)

Na czym polega oryginalność Drake'a? Wystawia on na widok swoje najgorsze cechy – narcyzm oraz skłonność do użalania się nad własnym losem. Pogrążone w egocentrycznych halucynacjach piosenki mówią nam więcej o kulturowym „tu i teraz” niż ambitna i zaangażowana twórczość raperów w rodzaju Kendricka Lamara

Człowiek intuicja (Piotr Szwed)

Dziesięć lat temu Błażej Król był nadzieją, dziś jest niemal człowiekiem instytucją. Kimś, kogo trzeba zrecenzować i zaprosić na festiwal

Performuj albo... (Jan Topolski)

Polska muzyka komponowana z pewnym opóźnieniem i zawstydzeniem na nowo odkrywa swą cielesność oraz rytualność, czyli dwa kluczowe wymiary performatyki

Obyczaje

Dwie legendy (Jakub Socha)

Ukazały się autobiografie dwóch sportowców: piłkarza Johana Cruyffa i snookerzysty Steve'a Davisa. Drugą, w odróżnieniu od pierwszej, da się czytać

Sztuka

Zapodziana awangarda (Karol Sienkiewicz)

Wystawa „Potęga awangardy” w Muzeum Narodowym w Krakowie miała być jednym z najważniejszych wydarzeń Roku Awangardy, a ukazuje jedynie muzealną impotencję

Lekkość (Monika Stelmach)

Otwarcia wystaw były rodzajem święta. Pamiętam momenty głębokich wzruszeń. Po wernisażu szliśmy do piwnicy. Alkohol, tańce. To były ceremonie na kolorowej wyspie otoczonej ceglanym murem. Dla wielu ludzi Wielka 19 stanowiła przestrzeń wolności

Co kto sobie na swój temat wymyśli (Arek Gruszczyński)

Jestem ostrożny wobec postulatu sprawczości sztuki, ponieważ wiąże się z szukaniem nadzwyczajnego rezultatu. Pamiętajmy, że nawet pomoc społeczna nie potrafi osiągnąć nadzwyczajnego efektu. A my żądamy cudów. To pewnie przez konotacje sztuki z magią – mówi nowy dyrektor TRAFO w Szczecinie

Teatr

Bunt dziewczynek (Katarzyna Niedurny)

Niektórzy aktorzy myślą, że nie wypada im wyrazić swojego zdania, nie wypada im być na mnie złymi. Tak jak w przypadku dziewczynek, pojawia się to straszne słowo „nie wypada”. Kłócimy się dopiero wtedy, gdy wszyscy dochodzą do ostateczności  – mówi reżyserka „Dziewczynek”

Wiersze

wiersze (Kinga Kościak)

]]>

Film

PROJEKT FILM:Intymna rozmowa (Anna Bielak)

„Pierwsze pokazy organizowane przez braci Lumière wywoływały w ludziach panikę, ponieważ na postaci poruszające się na płóciennym ekranie patrzono jak na duchy. Żeby zagłuszyć ten strach, zaczęto zapraszać muzyków, żeby grali w trakcie pokazów” – opowiada kompozytor muzyki filmowej

Delikatne sprawy (Jakub Socha)

Filmy Farhadiego, choć mocno zakorzenione w lokalnym kontekście, mogłyby rozgrywać się tak naprawdę wszędzie – nie są one komentarzem do bieżącej sytuacji politycznej, Irańczyka interesują zachowania ludzi wystawionych na próbę

Najbardziej frustrujący serial wszech czasów (Agata Pyzik)

Kim są „Dziewczyny”, jeśli nie są ani bohemą, ani flaneurkami, ani nie reprezentują biedy? Są schyłkowe i niedoskonałe, jak schyłkowy jest selfie-feminizm i trwający dekadę kryzys kapitalizmu

Ludzkie mięso i wielkie kapelusze (Klara Cykorz)

„Belle Epoque” w całości jest nieco wystylizowanym przydrożnym motelem z dwiema gwiazdkami. Ani „Kobra”, ani Has czy Żuławski – tylko TVN. Jeśli kapelusze Cieleckiej mogą tu sobie funkcjonować w świecie bez rynku, kostiumowe widowiska Anglosasów opętane są handlową wymianą

Kilka żyć naraz (Jakub Socha)

W swoim najnowszym filmie, zatytułowanym „Szatan kazał tańczyć”, Katarzyna Rosłaniec zachowuje się tak, jakby posiadała w domu bardzo wolny internet

Literatura

Alchemia,Zwis, Pies (Bartosz Sadulski)

Wymarła klasa pisarzy, którzy zajmowali się tylko pisaniem i chodzeniem do kawiarń. Nie ma już takich, które jednoznacznie kojarzą się z pisarstwem. Nie ma obyczaju spotykania się w dzień. Poza tym oczywiście w Krakowie łatwiej się spotkać niż w Warszawie

Samokrytyka z importu ()

Może dobrze nam z tym, że przyglądamy się cudzej samokrytyce, sami zaś nie bylibyśmy wcale skłonni do gniewnych gestów w odniesieniu do własnej kultury czy własnego społeczeństwa – dyskusja o roli literatury austriackiej w Polsce

Bicz na cyników (Michał Tabaczyński)

Nauczyliśmy się lubić cyników prozy, ale że się nadmiernie rozmnożyli, należało się spodziewać jakiegoś zwrotu. Do nurtu nowej szczerości zwykle zalicza się Chabona, Franzena, Foera i Smith – piękny klub, którego członków nic niemal nie łączy

Rozklekotajcie mnie (Maciej Woźniak)

W czasach triumfu światopoglądu nad żywą myślą poezja Roberta Rybickiego wydaje się wskazaniem drogi w przeciwną stronę. Nie skrystalizowane poglądy, ale wolnomyślicielski duch, zwykle skazany na (i za) włóczęgostwo

Zredagować chaos (Jakub Zgierski)

Archiwalne spisy treści „The New York Review of Books” to nieustająca defilada intelektualnych elit i wielka demonstracja krytycznej siły, która uczyniła z tego pisma koło zamachowe liberalnych przemian w XX-wiecznej Ameryce – portret zmarłego redaktora Boba Silversa

Dzicy przy stole (Maciej Jakubowiak)

„Wszystko się stało” Joanny Muchy nie jest tylko nieudanym literackim debiutem, w którym pozorny feminizm służy maskowaniu szowinistycznej wyobraźni. Jest również smutnym świadectwem współczesnych stosunków społecznych

Media

ODBIORNIK (9): Permanentna nerwica (Anna Desponds / Agnieszka Słodownik)

W 9. odcinku ODBIORNIKA emocje w sieci, MSW w MSN, Agata Nowicka o seksie oraz detoks od świergoczących zabawek na spektaklu MaMoMi

VR w alkowie (Ewa Drygalska)

Czy VR może dramatycznie odmienić nasze doświadczenie seksualne? Niektórzy boją się, że wirtualna rzeczywistość doprowadzi do jeszcze większej atomizacji doświadczenia – aż do momentu, gdy perfekcyjnie spreparowana automiłość stopniowo zastąpi jakikolwiek stosunek

Muzyka

Smutny jak Drake (Borys Dejnarowicz)

Na czym polega oryginalność Drake'a? Wystawia on na widok swoje najgorsze cechy – narcyzm oraz skłonność do użalania się nad własnym losem. Pogrążone w egocentrycznych halucynacjach piosenki mówią nam więcej o kulturowym „tu i teraz” niż ambitna i zaangażowana twórczość raperów w rodzaju Kendricka Lamara

Człowiek intuicja (Piotr Szwed)

Dziesięć lat temu Błażej Król był nadzieją, dziś jest niemal człowiekiem instytucją. Kimś, kogo trzeba zrecenzować i zaprosić na festiwal

Performuj albo... (Jan Topolski)

Polska muzyka komponowana z pewnym opóźnieniem i zawstydzeniem na nowo odkrywa swą cielesność oraz rytualność, czyli dwa kluczowe wymiary performatyki

Obyczaje

Dwie legendy (Jakub Socha)

Ukazały się autobiografie dwóch sportowców: piłkarza Johana Cruyffa i snookerzysty Steve'a Davisa. Drugą, w odróżnieniu od pierwszej, da się czytać

Sztuka

Zapodziana awangarda (Karol Sienkiewicz)

Wystawa „Potęga awangardy” w Muzeum Narodowym w Krakowie miała być jednym z najważniejszych wydarzeń Roku Awangardy, a ukazuje jedynie muzealną impotencję

Lekkość (Monika Stelmach)

Otwarcia wystaw były rodzajem święta. Pamiętam momenty głębokich wzruszeń. Po wernisażu szliśmy do piwnicy. Alkohol, tańce. To były ceremonie na kolorowej wyspie otoczonej ceglanym murem. Dla wielu ludzi Wielka 19 stanowiła przestrzeń wolności

Co kto sobie na swój temat wymyśli (Arek Gruszczyński)

Jestem ostrożny wobec postulatu sprawczości sztuki, ponieważ wiąże się z szukaniem nadzwyczajnego rezultatu. Pamiętajmy, że nawet pomoc społeczna nie potrafi osiągnąć nadzwyczajnego efektu. A my żądamy cudów. To pewnie przez konotacje sztuki z magią – mówi nowy dyrektor TRAFO w Szczecinie

Teatr

Bunt dziewczynek (Katarzyna Niedurny)

Niektórzy aktorzy myślą, że nie wypada im wyrazić swojego zdania, nie wypada im być na mnie złymi. Tak jak w przypadku dziewczynek, pojawia się to straszne słowo „nie wypada”. Kłócimy się dopiero wtedy, gdy wszyscy dochodzą do ostateczności  – mówi reżyserka „Dziewczynek”

Wiersze

wiersze (Kinga Kościak)

]]>
Fri, 28 Apr 2017 00:00:00 +0200
<![CDATA[Numer 2017/209]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2017/209

Film

Koreański most (Jakub Socha)

Skromny film Kim Ki-duka o północnokoreańskim rybaku wydaje się bardzo na czasie – amerykański lotniskowiec zbliża się właśnie ku wybrzeżu Korei Północnej, gdzie Kim Dzong Un buduje nowe rakiety

Jak Hollywood poszło na wojnę (Marcin Adamczak)

Jakie znaczenie ma dziś historia wojennego zaangażowania Hollywood, jeśli nie miałaby stanowić jedynie muzealnej ciekawostki? Propaganda zawsze zatruwa sferę publiczną i złudne jest przekonanie, że to tylko gra warunkowana potrzebami chwili

Kino i fantazmaty (Iwona Kurz)

W swojej działalności popularyzatorskiej Maria Janion łączyła różne kręgi, które stały się odległe. Kultura dziś jest głęboko podzielona, skategoryzowana, rozczłonkowana – rozmowa wokół przeglądu „Kino według Marii Janion”

Natura rozdaje karty (Adam Kruk)

„Zud” to hołd dla mongolskiej przyrody, ona tam naprawdę jest bogiem, a lokalny szamanizm jest tego pochodną – opowiada reżyserka

Literatura

Lustro, które pęka (Olga Byrska)

Narzędzia nurtu nouveau roman są przez literaturę zaprzęgnięte do przyglądania się współczesnej tożsamości Francji. Pierwszą turę wyborów prezydenckich z niepokojem obserwować będzie cała Europa

W poniedziałek idę do szklarza (Agnieszka Sowińska)

Po ’89 roku książkę reklamowano jako rozrywkę dla intelektualistów, którzy w czarnych golfach opowiadają sobie, jaki wpływ Goethe miał na ich życie. To nie zachęci takiego zwykłego Kowalskiego jak ja, by po nią sięgnął – rozmowa z okazji Weekendu Księgarni Kameralnych

Spotkanie, do którego nie doszło (Agata Bielik-Robson)

Lektura „Piłata i Jezusa” potwierdza, że Agamben pozostaje myślicielem absolutnie konsekwentnym. Jego syrenia pieśń to ogromna pokusa dla zmęczonych, a tych jest wśród nas coraz więcej. Warto rozpoznać jej fantazmatyczną siłę – choćby po to, by się jej nie poddać

Media

Raj złośliwych demonów (Jacek Dobrowolski)

Świat nie jest tylko zbiorem stanów rzeczy, ale i włóczęgowskim worem z wyobrażeniami, fantazjami, opowieściami fikcyjnymi lub mniej fikcyjnymi. Nigdy różnica między prawdą a fałszem, faktem a fantazją nie była klarowna

Anioł ze stocku (Łukasz Łoziński)

Drukarnie w całej Polsce zapełniały jej obliczem miliony arkuszy. Być może to właśnie Emma Wang Hansen była najczęściej widywaną modelką w Polsce. Mimo to prawie nikt nie znał jej nazwiska

Po nic (Paweł Schreiber)

Czasem trochę głupio przyznawać, że spędza się długie godziny na zadaniach, które nikomu i niczemu nie służą. Ale kiedy przyjrzeć się celom, jakie sobie w życiu stawiamy – można trafić dużo gorzej

List Rady Programowej Narodowego Instytutu Audiowizualnego ()

Publikujemy list otwarty w sprawie zamiaru łączenia Narodowego Instytutu Audiowizualnego z Filmoteką Narodową

Muzyka

Święty brutalizm (Piotr Tkacz)

Kolejna udana Wiosna Muzyczna w Poznaniu. Nawet jeśli nie obyło się bez miniskandalu i kilku chaotycznych występów

Ogień z ciał (Jakub Mihilewicz)

Jakub Lemiszewski tworzy muzykę taneczną dla pokolenia spędzającego czas przed ekranami, wychowanego na wielopiętrowej ironii i informacyjnym przeładowaniu. Jego najnowszy album „2017 [nielegal]” jest pełen wariackich rytmów, za którymi trudno nadążyć i których trudno przestać słuchać

Sztuka

Znój (Jakub Banasiak)

Książka Andrzeja Ledera uwolniła mnie od poczucia wstydu, kompleksu pochodzenia. Jestem wieśniakiem i teraz mi z tym dobrze. Lubię przebywać na polu, poza domem. Lubię pracę, ziemię. Czuję się wolny

Pudełko z zapałkami (Monika Stelmach)

„Odnajduję coś pokrewnego w opisie sztuki kucharskiej Franciszki u Prousta, w inwentaryzacji pokarmów Pereca i filmach na YouTubie, na których możemy oglądać bez końca, jak maszyna obiera jabłka” – mówi kuratorka wystawy „Życie. Instrukcja”

Rytuały gościnności (Karol Sienkiewicz)

Documenta 14, zanim otworzą się w Kassel, nietypowo zagościły w Atenach. Niemcy robią wystawę w stolicy pogrążonej w kryzysie Grecji za sprawą polskiego kuratora Adama Szymczyka

Kącik biało-czerwony (Karol Sienkiewicz)

„Późna polskość” w Centrum Sztuki Współczesnej nie proponuje niczego, co mogłoby nam pomóc odnaleźć się w Polsce ery „dobrej zmiany”. W kuratorskim zestawieniu sztuka staje się rodzajem krzywego zwierciadła

Teatr

Z czego zrobione są dziewczynki (Anka Herbut)

Dziewczynki w spektaklu Wdowik są super. Też wtedy, kiedy szepczą sobie nawzajem do ucha jakieś tajemnice i przy uśmieszkach badawczo skanują widownię. No wiadomo, że gadają o nas

Fikcja (Piotr Morawski)

„Fantazja” Anny Karasińskiej obala wszystkie tezy Samuela Webera – teatralność jako medium, które samo się odsłania, ma u niego przede wszystkim wymiar polityczny

Miłość czyni wolnym (Anka Herbut)

„Puppenhaus” Jędrzeja Piaskowskiego to spektakl o miłości. I seans leczenia zbiorowej pamięci z traumy i terroru plakatowego bohaterstwa

Nie bój się ciemności (Anka Herbut)

„Zew Cthulhu” to chyba najbardziej polityczny – obok „Apokalipsy” – spektakl Michała Borczucha. Dziś potrzebujemy strachu, w którym będziemy mogli się ukryć przed strachem znacznie bardziej realnym i znacznie straszniejszym

Skąd przychodzi ulga (Paweł Soszyński)

Pociecha w „Kopciuszku” Anny Smolar polega na tym, że nie wszystko da się zrozumieć, wyjaśnić, że w czymś prostym zawsze jest coś bardzo dziwnego, a w każdym wybryku natury spełnia się powszechna zasada życia

Wiersze

wiersze (Marcin Czerkasow)

]]>

Film

Koreański most (Jakub Socha)

Skromny film Kim Ki-duka o północnokoreańskim rybaku wydaje się bardzo na czasie – amerykański lotniskowiec zbliża się właśnie ku wybrzeżu Korei Północnej, gdzie Kim Dzong Un buduje nowe rakiety

Jak Hollywood poszło na wojnę (Marcin Adamczak)

Jakie znaczenie ma dziś historia wojennego zaangażowania Hollywood, jeśli nie miałaby stanowić jedynie muzealnej ciekawostki? Propaganda zawsze zatruwa sferę publiczną i złudne jest przekonanie, że to tylko gra warunkowana potrzebami chwili

Kino i fantazmaty (Iwona Kurz)

W swojej działalności popularyzatorskiej Maria Janion łączyła różne kręgi, które stały się odległe. Kultura dziś jest głęboko podzielona, skategoryzowana, rozczłonkowana – rozmowa wokół przeglądu „Kino według Marii Janion”

Natura rozdaje karty (Adam Kruk)

„Zud” to hołd dla mongolskiej przyrody, ona tam naprawdę jest bogiem, a lokalny szamanizm jest tego pochodną – opowiada reżyserka

Literatura

Lustro, które pęka (Olga Byrska)

Narzędzia nurtu nouveau roman są przez literaturę zaprzęgnięte do przyglądania się współczesnej tożsamości Francji. Pierwszą turę wyborów prezydenckich z niepokojem obserwować będzie cała Europa

W poniedziałek idę do szklarza (Agnieszka Sowińska)

Po ’89 roku książkę reklamowano jako rozrywkę dla intelektualistów, którzy w czarnych golfach opowiadają sobie, jaki wpływ Goethe miał na ich życie. To nie zachęci takiego zwykłego Kowalskiego jak ja, by po nią sięgnął – rozmowa z okazji Weekendu Księgarni Kameralnych

Spotkanie, do którego nie doszło (Agata Bielik-Robson)

Lektura „Piłata i Jezusa” potwierdza, że Agamben pozostaje myślicielem absolutnie konsekwentnym. Jego syrenia pieśń to ogromna pokusa dla zmęczonych, a tych jest wśród nas coraz więcej. Warto rozpoznać jej fantazmatyczną siłę – choćby po to, by się jej nie poddać

Media

Raj złośliwych demonów (Jacek Dobrowolski)

Świat nie jest tylko zbiorem stanów rzeczy, ale i włóczęgowskim worem z wyobrażeniami, fantazjami, opowieściami fikcyjnymi lub mniej fikcyjnymi. Nigdy różnica między prawdą a fałszem, faktem a fantazją nie była klarowna

Anioł ze stocku (Łukasz Łoziński)

Drukarnie w całej Polsce zapełniały jej obliczem miliony arkuszy. Być może to właśnie Emma Wang Hansen była najczęściej widywaną modelką w Polsce. Mimo to prawie nikt nie znał jej nazwiska

Po nic (Paweł Schreiber)

Czasem trochę głupio przyznawać, że spędza się długie godziny na zadaniach, które nikomu i niczemu nie służą. Ale kiedy przyjrzeć się celom, jakie sobie w życiu stawiamy – można trafić dużo gorzej

List Rady Programowej Narodowego Instytutu Audiowizualnego ()

Publikujemy list otwarty w sprawie zamiaru łączenia Narodowego Instytutu Audiowizualnego z Filmoteką Narodową

Muzyka

Święty brutalizm (Piotr Tkacz)

Kolejna udana Wiosna Muzyczna w Poznaniu. Nawet jeśli nie obyło się bez miniskandalu i kilku chaotycznych występów

Ogień z ciał (Jakub Mihilewicz)

Jakub Lemiszewski tworzy muzykę taneczną dla pokolenia spędzającego czas przed ekranami, wychowanego na wielopiętrowej ironii i informacyjnym przeładowaniu. Jego najnowszy album „2017 [nielegal]” jest pełen wariackich rytmów, za którymi trudno nadążyć i których trudno przestać słuchać

Sztuka

Znój (Jakub Banasiak)

Książka Andrzeja Ledera uwolniła mnie od poczucia wstydu, kompleksu pochodzenia. Jestem wieśniakiem i teraz mi z tym dobrze. Lubię przebywać na polu, poza domem. Lubię pracę, ziemię. Czuję się wolny

Pudełko z zapałkami (Monika Stelmach)

„Odnajduję coś pokrewnego w opisie sztuki kucharskiej Franciszki u Prousta, w inwentaryzacji pokarmów Pereca i filmach na YouTubie, na których możemy oglądać bez końca, jak maszyna obiera jabłka” – mówi kuratorka wystawy „Życie. Instrukcja”

Rytuały gościnności (Karol Sienkiewicz)

Documenta 14, zanim otworzą się w Kassel, nietypowo zagościły w Atenach. Niemcy robią wystawę w stolicy pogrążonej w kryzysie Grecji za sprawą polskiego kuratora Adama Szymczyka

Kącik biało-czerwony (Karol Sienkiewicz)

„Późna polskość” w Centrum Sztuki Współczesnej nie proponuje niczego, co mogłoby nam pomóc odnaleźć się w Polsce ery „dobrej zmiany”. W kuratorskim zestawieniu sztuka staje się rodzajem krzywego zwierciadła

Teatr

Z czego zrobione są dziewczynki (Anka Herbut)

Dziewczynki w spektaklu Wdowik są super. Też wtedy, kiedy szepczą sobie nawzajem do ucha jakieś tajemnice i przy uśmieszkach badawczo skanują widownię. No wiadomo, że gadają o nas

Fikcja (Piotr Morawski)

„Fantazja” Anny Karasińskiej obala wszystkie tezy Samuela Webera – teatralność jako medium, które samo się odsłania, ma u niego przede wszystkim wymiar polityczny

Miłość czyni wolnym (Anka Herbut)

„Puppenhaus” Jędrzeja Piaskowskiego to spektakl o miłości. I seans leczenia zbiorowej pamięci z traumy i terroru plakatowego bohaterstwa

Nie bój się ciemności (Anka Herbut)

„Zew Cthulhu” to chyba najbardziej polityczny – obok „Apokalipsy” – spektakl Michała Borczucha. Dziś potrzebujemy strachu, w którym będziemy mogli się ukryć przed strachem znacznie bardziej realnym i znacznie straszniejszym

Skąd przychodzi ulga (Paweł Soszyński)

Pociecha w „Kopciuszku” Anny Smolar polega na tym, że nie wszystko da się zrozumieć, wyjaśnić, że w czymś prostym zawsze jest coś bardzo dziwnego, a w każdym wybryku natury spełnia się powszechna zasada życia

Wiersze

wiersze (Marcin Czerkasow)

]]>
Fri, 14 Apr 2017 00:00:00 +0200
<![CDATA[Numer 2017/208]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2017/208

Film

Sól ziemi (Grzegorz Stępniak)

Choć na bohaterów „American Honey” nikt nie czeka, Andrea Arnold przypomina, że te nastolatki również są solą amerykańskiej ziemi

Nieprzepróbowany świat (Agnieszka Jakimiak)

„American Honey” to portret Ameryki, która głosuje na Donalda Trumpa, bo nikt inny nie zbudował równie wiarygodnej i wielowymiarowej iluzji

Cyborg, człowiek czynu (Jakub Socha)

„Ghost in the Shell” to marna podróbka kultowej japońskiej anime z 1995 roku. Sanders zagmatwaną fabułę sprasowuje tak, żeby zrozumiał ją nawet przedszkolak

Literatura

Dwuportret rodzinny (Henryk Grynberg)

„Czy możliwe jest prawdziwe ocalenie z Holokaustu?”. Nie jest możliwe, lecz nie zgadzam się z przesadną retoryką Wiesela: „Żyję, a więc jestem winien” – recenzja książki Moniki Sznajdermann

Tata Małego Wila Syna Policjanta (Adam Pluszka)

„Jedna księżycowa noc” Pricharda kryje w sobie tyle sensów i tajemnic, że nad przekładem można by pracować całe życie. Obawiam się, że za kilka lat będę z niego bardzo niezadowolona – mówi autorka pierwszego tłumaczenia walijskiej powieści na polski

Media

Efekt ekranu (Redakcja)

O elektronicznej literaturze i zjawisku slow web; o algorytmach, które piszą książki; o postinternecie, prywatności i sucharach – e-book o kulturze cyfrowej ostatniej dekady już do ściągnięcia

Cudna wydmuszka (Marzena Falkowska)

„Inside” co rusz raczy nas obrazami wiotkiego ciałka rozrywanego przez psie kły albo rażonego prądem, a kamera przygląda się temu z beznamiętnym dystansem, więc dlaczego ja mam się przejmować?

Poprzeglądaj się w Data Selfie (Agnieszka Słodownik)

Data Selfie to wtyczka do przeglądarki Chrome, która pozwala zbierać dane i przejrzeć się w cyfrowym autoportrecie z perspektywy Facebooka

Piwniczaki, czyli beka jest spoko (Jakub Dymek)

Na 4chanie od zawsze panowała obsesja na temat dziewczyn – chłopcy nie mogli przestać gadać o tym, jak to ich nie mają. Znali je głównie z fantazji: gier wideo i porno

Muzyka

Ile szumu w „Szumie”? (Piotr Strzemieczny)

Płyta „Szum” to autorska impresja na temat czasów, w których żyjemy, oraz wizji tych czasów z przeszłości

Barykady rosną (Krzysztof Stefański)

Na Festiwal Prawykonań wciąż powracają te same powiązane z NOSPR zespoły oraz te same kompozytorskie nazwiska. Co dwa lata modernistycznie zorientowani krytycy podnoszą te same zarzuty. Ale ani tradycjonaliści nie nawrócą się na modernę, ani moderniści na tradycję

Jest sprawa (Łukasz Saturczak)

Mój najnowszy album powstał z niepokoju. Demon wojny powraca i znów wisi nad Europą. Postanowiłem dołożyć swoje trzy grosze, napisać protest song, wprowadzić do debaty publicznej coś w rodzaju antywojennej mantry

Raczej westchnienie niż dźwięk (Bartosz Nowicki)

Po kilkunastu latach Jacaszek wraca do piosenek i współpracy z wokalistką. Płycie „Kwiaty” bliżej jest jednak do smutku i ciężaru „Trenów” niż do zwiewności popowych płyt muzyka

Obyczaje

Precz z innością! (Michał Paweł Markowski)

Sytuacja, w której się znaleźliśmy – nikt nikogo nie słucha, każdy zamyka się we własnym bąblu, człowiek człowiekowi wilkiem, a przynajmniej demokratą – nie wzięła się znikąd. Jest to efekt panowania ideologii, którą nazywam Innyzmem

Zawsze lubiłam rysować gołe baby (Agnieszka Słodownik)

Wkurza nas to, że kobiety, jeśli przyznają się do tego, że uprawiają seks i że lubią to robić, natychmiast dostają łatkę dziwek. W polskiej kulturze masz do wyboru to lub bycie świętą, która rozkłada się na ołtarzu rodziny i zapomina o sobie

Pracuję w domu. Relacja z pewnej wojny (Łukasz Najder)

Pracuję od 8 do 16 – ni mniej, ni więcej. Weekend to świętość – nie tykam elektroniki i zadrukowanego papieru. Wysypiam się, stres zniknął. Przychodzą mi do głowy wyłącznie pogodne myśli.  No dobra, żartowałem. Praca w domu to otchłań

Sztuka

Bez Jarnuszkiewicza nie byłoby Kozyry (Arek Gruszczyński)

Proszę wczuć się w sytuację młodego człowieka, który nie był koniunkturalistą ani graczem politycznym, tylko artystą. Chciał szczerze się wypowiedzieć, a został w jakiś sposób nabrany przez socrealizm

Pięciu Jarnuszkiewiczów (Jakub Majmurek)

Na wystawie w Zachęcie widzimy artystę ciągle gotowego do zmian, szukającego dla siebie nowej formuły, przestrzeni kontaktów z publicznością i środków wyrazu

Miłość to teoria, praktyka to wstyd (Katarzyna Czeczot)

– Pierwszą reakcją, jaką budzi „Ministerstwo Spraw Wewnętrznych”, jest zażenowanie, dyskomfort i irytacja. – Ja jej nie czułem. – Nie czułeś zażenowania, że obcujesz z czymś, co jest banalnie intymne? Może ty jako psychoterapeuta nie możesz tak myśleć

Teatr

Efekt wow (Radosław Korzycki)

Jak to się stało, że teatr zniknął z Nowego Jorku? Przecież tam kiedyś był. W tej historii złą królową jest Walt Disney

Paniczne ciała (Paweł Soszyński)

„Malowany ptak” Kleczewskiej nie jest spektaklem o polskim antysemityzmie, który od zawsze zaciemniał autentyczną traumę Kosińskiego. „Malowany ptak” jest spektaklem o tym jednym człowieku

O fuck. Bunt jest dla elit (Katarzyna Niedurny)

W „Fuck...” Marcina Libera bunt przedstawiony jest w kluczu konserwatywnym, jako elitarny i przeznaczony dla mężczyzn

Wiersze

wiersze (Katarzyna Michalczak)

]]>

Film

Sól ziemi (Grzegorz Stępniak)

Choć na bohaterów „American Honey” nikt nie czeka, Andrea Arnold przypomina, że te nastolatki również są solą amerykańskiej ziemi

Nieprzepróbowany świat (Agnieszka Jakimiak)

„American Honey” to portret Ameryki, która głosuje na Donalda Trumpa, bo nikt inny nie zbudował równie wiarygodnej i wielowymiarowej iluzji

Cyborg, człowiek czynu (Jakub Socha)

„Ghost in the Shell” to marna podróbka kultowej japońskiej anime z 1995 roku. Sanders zagmatwaną fabułę sprasowuje tak, żeby zrozumiał ją nawet przedszkolak

Literatura

Dwuportret rodzinny (Henryk Grynberg)

„Czy możliwe jest prawdziwe ocalenie z Holokaustu?”. Nie jest możliwe, lecz nie zgadzam się z przesadną retoryką Wiesela: „Żyję, a więc jestem winien” – recenzja książki Moniki Sznajdermann

Tata Małego Wila Syna Policjanta (Adam Pluszka)

„Jedna księżycowa noc” Pricharda kryje w sobie tyle sensów i tajemnic, że nad przekładem można by pracować całe życie. Obawiam się, że za kilka lat będę z niego bardzo niezadowolona – mówi autorka pierwszego tłumaczenia walijskiej powieści na polski

Media

Efekt ekranu (Redakcja)

O elektronicznej literaturze i zjawisku slow web; o algorytmach, które piszą książki; o postinternecie, prywatności i sucharach – e-book o kulturze cyfrowej ostatniej dekady już do ściągnięcia

Cudna wydmuszka (Marzena Falkowska)

„Inside” co rusz raczy nas obrazami wiotkiego ciałka rozrywanego przez psie kły albo rażonego prądem, a kamera przygląda się temu z beznamiętnym dystansem, więc dlaczego ja mam się przejmować?

Poprzeglądaj się w Data Selfie (Agnieszka Słodownik)

Data Selfie to wtyczka do przeglądarki Chrome, która pozwala zbierać dane i przejrzeć się w cyfrowym autoportrecie z perspektywy Facebooka

Piwniczaki, czyli beka jest spoko (Jakub Dymek)

Na 4chanie od zawsze panowała obsesja na temat dziewczyn – chłopcy nie mogli przestać gadać o tym, jak to ich nie mają. Znali je głównie z fantazji: gier wideo i porno

Muzyka

Ile szumu w „Szumie”? (Piotr Strzemieczny)

Płyta „Szum” to autorska impresja na temat czasów, w których żyjemy, oraz wizji tych czasów z przeszłości

Barykady rosną (Krzysztof Stefański)

Na Festiwal Prawykonań wciąż powracają te same powiązane z NOSPR zespoły oraz te same kompozytorskie nazwiska. Co dwa lata modernistycznie zorientowani krytycy podnoszą te same zarzuty. Ale ani tradycjonaliści nie nawrócą się na modernę, ani moderniści na tradycję

Jest sprawa (Łukasz Saturczak)

Mój najnowszy album powstał z niepokoju. Demon wojny powraca i znów wisi nad Europą. Postanowiłem dołożyć swoje trzy grosze, napisać protest song, wprowadzić do debaty publicznej coś w rodzaju antywojennej mantry

Raczej westchnienie niż dźwięk (Bartosz Nowicki)

Po kilkunastu latach Jacaszek wraca do piosenek i współpracy z wokalistką. Płycie „Kwiaty” bliżej jest jednak do smutku i ciężaru „Trenów” niż do zwiewności popowych płyt muzyka

Obyczaje

Precz z innością! (Michał Paweł Markowski)

Sytuacja, w której się znaleźliśmy – nikt nikogo nie słucha, każdy zamyka się we własnym bąblu, człowiek człowiekowi wilkiem, a przynajmniej demokratą – nie wzięła się znikąd. Jest to efekt panowania ideologii, którą nazywam Innyzmem

Zawsze lubiłam rysować gołe baby (Agnieszka Słodownik)

Wkurza nas to, że kobiety, jeśli przyznają się do tego, że uprawiają seks i że lubią to robić, natychmiast dostają łatkę dziwek. W polskiej kulturze masz do wyboru to lub bycie świętą, która rozkłada się na ołtarzu rodziny i zapomina o sobie

Pracuję w domu. Relacja z pewnej wojny (Łukasz Najder)

Pracuję od 8 do 16 – ni mniej, ni więcej. Weekend to świętość – nie tykam elektroniki i zadrukowanego papieru. Wysypiam się, stres zniknął. Przychodzą mi do głowy wyłącznie pogodne myśli.  No dobra, żartowałem. Praca w domu to otchłań

Sztuka

Bez Jarnuszkiewicza nie byłoby Kozyry (Arek Gruszczyński)

Proszę wczuć się w sytuację młodego człowieka, który nie był koniunkturalistą ani graczem politycznym, tylko artystą. Chciał szczerze się wypowiedzieć, a został w jakiś sposób nabrany przez socrealizm

Pięciu Jarnuszkiewiczów (Jakub Majmurek)

Na wystawie w Zachęcie widzimy artystę ciągle gotowego do zmian, szukającego dla siebie nowej formuły, przestrzeni kontaktów z publicznością i środków wyrazu

Miłość to teoria, praktyka to wstyd (Katarzyna Czeczot)

– Pierwszą reakcją, jaką budzi „Ministerstwo Spraw Wewnętrznych”, jest zażenowanie, dyskomfort i irytacja. – Ja jej nie czułem. – Nie czułeś zażenowania, że obcujesz z czymś, co jest banalnie intymne? Może ty jako psychoterapeuta nie możesz tak myśleć

Teatr

Efekt wow (Radosław Korzycki)

Jak to się stało, że teatr zniknął z Nowego Jorku? Przecież tam kiedyś był. W tej historii złą królową jest Walt Disney

Paniczne ciała (Paweł Soszyński)

„Malowany ptak” Kleczewskiej nie jest spektaklem o polskim antysemityzmie, który od zawsze zaciemniał autentyczną traumę Kosińskiego. „Malowany ptak” jest spektaklem o tym jednym człowieku

O fuck. Bunt jest dla elit (Katarzyna Niedurny)

W „Fuck...” Marcina Libera bunt przedstawiony jest w kluczu konserwatywnym, jako elitarny i przeznaczony dla mężczyzn

Wiersze

wiersze (Katarzyna Michalczak)

]]>
Fri, 31 Mar 2017 00:00:00 +0200
<![CDATA[Numer 2017/207]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2017/207

Film

Marvel na psychotropach (Darek Arest)

Oglądając „Legion”, łatwo przeoczyć fakt, że jest to serial związany z superbohaterskim uniwersum Marvela, i pomyśleć, że nowy sezon „Twin Peaks” pojawił się po prostu wcześniej, niż zapowiadano

Kair musiał zapłonąć (Adam Kruk)

Ciekawsze było dla mnie napięcie między tym, jak przed rewolucją wyglądał Kair, a tym, co z tego Kairu pozostało  – mówi egipski reżyser, autor filmu „Ostatnie dni miasta”, który wchodzi właśnie do kin

Baudrillard by się nie zgodził (Jakub Majmurek)

„Amok” nie wyzwala żadnych emocji. Cały filozoficzny aparat służy tu za mało subtelny ornament, jak nazwy fantazyjnych technologii przyszłości czy odległych systemów galaktycznych w złej powieści science fiction

Literatura

Tęsknota za dziwnym sąsiadem (Olga Drenda)

Grzegorz Bogdał we „Florydzie” jest słuchaczem czujnym i empatycznym: przygląda się nietypowym przypadkom dlatego, że czuje wobec nich sympatię. Zamiast naśmiewać się ze swoich bohaterów, wyraźnie ich lubi

Dyskrecja i euforia (Zofia Król)

Geniusz, wiadomo, łatwo się obraża. Redaktor nigdy. Czytelnik z kolei wybrzydza, kaprysi, nie czyta – i ma do tego prawo. Redaktor musi uwierzyć jednocześnie w nich obu, tak mocno, żeby powołać do istnienia akt literatury, a co najmniej akt porozumienia

Soczewka Sosnowskiego (Maciej Woźniak)

W nowym tomie Sosnowskiego duże, rozgadane poematy przeplatane są małymi prozami z Rimbauda, którym śpieszno do nazywania rzeczy po imieniu. I taka forma jest jedną z najistotniejszych treści książki

Kto się boi obcości (Małgorzata Łukasiewicz)

Warto zdać sobie sprawę z tego, czego o świecie nie wiemy, literatura obca świetnie temu służy. Pod znakiem różnicy: jeśli czytamy klasyczne haiku inaczej niż Japończycy, to niekoniecznie znaczy, że nasza lektura jest do niczego

Gdzieś tam jesteśmy (Adam Pluszka)

Mieszczuchy też mają kontakt z naturą, wystarczy się uszczypnąć. Tak zwana natura to też prawa fizyki i chemii, nie tylko łąka, motyle i ptaki. To każdy wdech i wydech, tarcie stóp, ciężar, kolor światła oraz ciepło

Wściekłość (Krzysztof Cieślik)

Pragnęłam dwóch rzeczy: emocji na miarę antycznej tragedii przy jednoczesnym zanurzeniu w zwykłej rzeczywistości świata sztuki Nowego Jorku. To, że kobieta jest wściekła na ten świat, nie jest niczym niezwykłym – mówi amerykańska pisarka, autorka „Świata w płomieniach”

Media

Połączenie z NInA nie uratuje zbiorów Filmoteki ()

Opinia Narodowego Instytutu Audiowizualnego w sprawie połączenia z Filmoteką Narodową, które zostało przesunięte na 10 maja 2017

ODBIORNIK (8): Zmęczenie smyraniem (Anna Desponds / Agnieszka Słodownik)

Wszyscy zachłystują się interaktywnością, ale czy jest ona jeszcze komukolwiek do czegoś potrzebna? Podkast dwutygodnik.com o tym, co najciekawsze w cyfrowej kulturze pełnej mediów

Nie obiecuję, że stworzę bezpieczną technologię (Aleksandra Przegalińska)

Teraz jest moda na produkty inteligentne, wszystko staje się „smart”, a sama koncepcja inteligencji się dewaluuje. Moim celem nie jest robienie fury pieniędzy na gadżecie, którym ktoś się pobawi, pochwali w mediach społecznościowych i po tygodniu odłoży

Muzyka

Dalej jest sam mrok (Jakub Bożek)

Ponure dzieje Konga uwiodły już wielu artystów. Kolonializm, przemoc, szaleństwo, pycha i nieudolność Zachodu – trudno się oprzeć takiej historii. Tylko czy autorzy słuchowiska „Chocolats Belges” mieli pomysł na ponowne jej opowiedzenie?

Wątróbki i grzyby (Piotr Strzemieczny)

Mam słabość do „estetyki błędu”. Dlatego chętnie współpracuję z innymi ludźmi. Wtedy w mojej muzyce pojawiają się nowe warstwy znaczeń, których początkowo nie planowałem

Gra polega na kukaniu (Bartosz Nowicki)

„Syriusz”, pierwszy solowy album Rafała Gorzyckiego, jednej z ważniejszych postaci bydgoskiej sceny yassowej, jest próbą zmierzenia się z poezją swojego krajana, Krzysztofa Grusego

Gram muzykę, nie tekst (Izabela Smelczyńska)

Nokturny Chopina znam od dziecka i słyszałem je miliony razy. Dlatego postanowiłem zagrać je ze słuchu, z pamięci, z pominięciem nut. Słuchałem i powtarzałem, słuchałem i powtarzałem. To było niezwykle uwalniające

Pod pozorem libertynizmu (Marcin Bogucki)

Największym zarzutem, jaki można postawić inscenizacji „Turka we Włoszech” w reżyserii Aldena, a przy okazji największym grzechem przy wystawianiu opery komicznej jest to, że przedstawienie nuży. Trudno o szczery śmiech, gdy sytuacja sceniczna jest ledwie zarysowana

Kronika szorstkiej przyjaźni (Dariusz Dudziński)

Republika, nowofalowy kwartet z Torunia, nieoczekiwanie stał się największą gwiazdą polskiego rocka pierwszej połowy lat 80. Jego historię przypomina, ale i w dużym stopniu odkrywa, wydana niedawno biografia „Republika – nieustanne tango” pióra Leszka Gnoińskiego

Sztuka

Życiem pisane (Karol Sienkiewicz)

Co się stanie, gdy do sztuki dorzucimy literaturę? Koszmar widza? Dwie wystawy w Warszawie za punkt wyjścia obierają tekst literacki, z różnymi efektami. „Życie. Instrukcja” w Zachęcie i „Ministerstwo Spraw Wewnętrznych” w Muzeum Sztuki Nowoczesnej

Teatr

Notatki o Hübnerze (Janusz Majcherek)

Przy okazji premiery filmu „Zygmunt Hübner gra z rzeczywistością” w reżyserii Edyty Wróblewskiej przypominamy tekst o wybitnym reżyserze

Miejsce święte (Anna Bielak)

„Naharin stwierdził, że pozwoli mi filmować siebie w toalecie, w łóżku, kiedy kocha się z żoną, lub kiedy masturbuje się pod prysznicem, ale do sali prób mnie nie wpuści. To strefa zakazana” – mówią twórcy dokumentu „Mr. Gaga”

Reżyserki PRL (Witold Mrozek)

Tam, gdzie trzeba było wprowadzić jakąś nową jakość i ponieść realne ryzyko, tam były kobiety. Tak się to ułożyło. Kobiety odnajdywały się w nowatorskiej, groteskowej dramaturgii. Nie tylko dlatego, że pewnie nie chciano ich dopuścić do zajmowania się arcydziełami literatury

Ośle uszy (Anka Herbut)

W „Chorym z urojenia” Janusza Wiśniewskiego w Teatrze Polskim we Wrocławiu brakuje tylko pierdzenia na scenie i czarnej plastikowej róży. Zaraz, zaraz – jest i pierdzenie. Jest i czarna róża

Czas aktorów (Piotr Morawski)

W „Szewcach” Sobczyk mówi o emancypacji zespołów aktorskich, chcących i będących w stanie walczyć o teatr. Najpierw był Wrocław, teraz w obronie wartości i jakości swojej pracy staje zespół bydgoskiego Teatru Polskiego

Wiersze

wiersze (Bartosz Suwiński)

]]>

Film

Marvel na psychotropach (Darek Arest)

Oglądając „Legion”, łatwo przeoczyć fakt, że jest to serial związany z superbohaterskim uniwersum Marvela, i pomyśleć, że nowy sezon „Twin Peaks” pojawił się po prostu wcześniej, niż zapowiadano

Kair musiał zapłonąć (Adam Kruk)

Ciekawsze było dla mnie napięcie między tym, jak przed rewolucją wyglądał Kair, a tym, co z tego Kairu pozostało  – mówi egipski reżyser, autor filmu „Ostatnie dni miasta”, który wchodzi właśnie do kin

Baudrillard by się nie zgodził (Jakub Majmurek)

„Amok” nie wyzwala żadnych emocji. Cały filozoficzny aparat służy tu za mało subtelny ornament, jak nazwy fantazyjnych technologii przyszłości czy odległych systemów galaktycznych w złej powieści science fiction

Literatura

Tęsknota za dziwnym sąsiadem (Olga Drenda)

Grzegorz Bogdał we „Florydzie” jest słuchaczem czujnym i empatycznym: przygląda się nietypowym przypadkom dlatego, że czuje wobec nich sympatię. Zamiast naśmiewać się ze swoich bohaterów, wyraźnie ich lubi

Dyskrecja i euforia (Zofia Król)

Geniusz, wiadomo, łatwo się obraża. Redaktor nigdy. Czytelnik z kolei wybrzydza, kaprysi, nie czyta – i ma do tego prawo. Redaktor musi uwierzyć jednocześnie w nich obu, tak mocno, żeby powołać do istnienia akt literatury, a co najmniej akt porozumienia

Soczewka Sosnowskiego (Maciej Woźniak)

W nowym tomie Sosnowskiego duże, rozgadane poematy przeplatane są małymi prozami z Rimbauda, którym śpieszno do nazywania rzeczy po imieniu. I taka forma jest jedną z najistotniejszych treści książki

Kto się boi obcości (Małgorzata Łukasiewicz)

Warto zdać sobie sprawę z tego, czego o świecie nie wiemy, literatura obca świetnie temu służy. Pod znakiem różnicy: jeśli czytamy klasyczne haiku inaczej niż Japończycy, to niekoniecznie znaczy, że nasza lektura jest do niczego

Gdzieś tam jesteśmy (Adam Pluszka)

Mieszczuchy też mają kontakt z naturą, wystarczy się uszczypnąć. Tak zwana natura to też prawa fizyki i chemii, nie tylko łąka, motyle i ptaki. To każdy wdech i wydech, tarcie stóp, ciężar, kolor światła oraz ciepło

Wściekłość (Krzysztof Cieślik)

Pragnęłam dwóch rzeczy: emocji na miarę antycznej tragedii przy jednoczesnym zanurzeniu w zwykłej rzeczywistości świata sztuki Nowego Jorku. To, że kobieta jest wściekła na ten świat, nie jest niczym niezwykłym – mówi amerykańska pisarka, autorka „Świata w płomieniach”

Media

Połączenie z NInA nie uratuje zbiorów Filmoteki ()

Opinia Narodowego Instytutu Audiowizualnego w sprawie połączenia z Filmoteką Narodową, które zostało przesunięte na 10 maja 2017

ODBIORNIK (8): Zmęczenie smyraniem (Anna Desponds / Agnieszka Słodownik)

Wszyscy zachłystują się interaktywnością, ale czy jest ona jeszcze komukolwiek do czegoś potrzebna? Podkast dwutygodnik.com o tym, co najciekawsze w cyfrowej kulturze pełnej mediów

Nie obiecuję, że stworzę bezpieczną technologię (Aleksandra Przegalińska)

Teraz jest moda na produkty inteligentne, wszystko staje się „smart”, a sama koncepcja inteligencji się dewaluuje. Moim celem nie jest robienie fury pieniędzy na gadżecie, którym ktoś się pobawi, pochwali w mediach społecznościowych i po tygodniu odłoży

Muzyka

Dalej jest sam mrok (Jakub Bożek)

Ponure dzieje Konga uwiodły już wielu artystów. Kolonializm, przemoc, szaleństwo, pycha i nieudolność Zachodu – trudno się oprzeć takiej historii. Tylko czy autorzy słuchowiska „Chocolats Belges” mieli pomysł na ponowne jej opowiedzenie?

Wątróbki i grzyby (Piotr Strzemieczny)

Mam słabość do „estetyki błędu”. Dlatego chętnie współpracuję z innymi ludźmi. Wtedy w mojej muzyce pojawiają się nowe warstwy znaczeń, których początkowo nie planowałem

Gra polega na kukaniu (Bartosz Nowicki)

„Syriusz”, pierwszy solowy album Rafała Gorzyckiego, jednej z ważniejszych postaci bydgoskiej sceny yassowej, jest próbą zmierzenia się z poezją swojego krajana, Krzysztofa Grusego

Gram muzykę, nie tekst (Izabela Smelczyńska)

Nokturny Chopina znam od dziecka i słyszałem je miliony razy. Dlatego postanowiłem zagrać je ze słuchu, z pamięci, z pominięciem nut. Słuchałem i powtarzałem, słuchałem i powtarzałem. To było niezwykle uwalniające

Pod pozorem libertynizmu (Marcin Bogucki)

Największym zarzutem, jaki można postawić inscenizacji „Turka we Włoszech” w reżyserii Aldena, a przy okazji największym grzechem przy wystawianiu opery komicznej jest to, że przedstawienie nuży. Trudno o szczery śmiech, gdy sytuacja sceniczna jest ledwie zarysowana

Kronika szorstkiej przyjaźni (Dariusz Dudziński)

Republika, nowofalowy kwartet z Torunia, nieoczekiwanie stał się największą gwiazdą polskiego rocka pierwszej połowy lat 80. Jego historię przypomina, ale i w dużym stopniu odkrywa, wydana niedawno biografia „Republika – nieustanne tango” pióra Leszka Gnoińskiego

Sztuka

Życiem pisane (Karol Sienkiewicz)

Co się stanie, gdy do sztuki dorzucimy literaturę? Koszmar widza? Dwie wystawy w Warszawie za punkt wyjścia obierają tekst literacki, z różnymi efektami. „Życie. Instrukcja” w Zachęcie i „Ministerstwo Spraw Wewnętrznych” w Muzeum Sztuki Nowoczesnej

Teatr

Notatki o Hübnerze (Janusz Majcherek)

Przy okazji premiery filmu „Zygmunt Hübner gra z rzeczywistością” w reżyserii Edyty Wróblewskiej przypominamy tekst o wybitnym reżyserze

Miejsce święte (Anna Bielak)

„Naharin stwierdził, że pozwoli mi filmować siebie w toalecie, w łóżku, kiedy kocha się z żoną, lub kiedy masturbuje się pod prysznicem, ale do sali prób mnie nie wpuści. To strefa zakazana” – mówią twórcy dokumentu „Mr. Gaga”

Reżyserki PRL (Witold Mrozek)

Tam, gdzie trzeba było wprowadzić jakąś nową jakość i ponieść realne ryzyko, tam były kobiety. Tak się to ułożyło. Kobiety odnajdywały się w nowatorskiej, groteskowej dramaturgii. Nie tylko dlatego, że pewnie nie chciano ich dopuścić do zajmowania się arcydziełami literatury

Ośle uszy (Anka Herbut)

W „Chorym z urojenia” Janusza Wiśniewskiego w Teatrze Polskim we Wrocławiu brakuje tylko pierdzenia na scenie i czarnej plastikowej róży. Zaraz, zaraz – jest i pierdzenie. Jest i czarna róża

Czas aktorów (Piotr Morawski)

W „Szewcach” Sobczyk mówi o emancypacji zespołów aktorskich, chcących i będących w stanie walczyć o teatr. Najpierw był Wrocław, teraz w obronie wartości i jakości swojej pracy staje zespół bydgoskiego Teatru Polskiego

Wiersze

wiersze (Bartosz Suwiński)

]]>
Fri, 17 Mar 2017 00:00:00 +0100
<![CDATA[Numer 2017/206]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2017/206

Film

Powinieneś wiedzieć (Marta Bałaga)

Uważam się za osobę zaangażowaną politycznie i opowiadam o tym, co widzę. A teraz widzę kupę gówna – mówi reżyser nominowanego do Oscara dokumentu „I Am Not Your Negro”

Nie chcę być złodziejem obrazów (Magda Podsiadły)

„Płynność przechodzenia z mitu do realności to fundament afrykańskiej wyobraźni” – mówi Gaston Kaboré, reżyser z Burkina Faso. Największy na świecie przegląd afrykańskiego kina potrwa od 25 lutego do 4 marca w stołecznym Wagadugu

Powidoki (Michał Walkiewicz)

„Trainspotting” wygląda i brzmi nieco inaczej niż dwie dekady temu, ale wciąż, przepraszam za wyrażenie, trzyma rękę na pulsie pokolenia

Niech żyje król! (Ludwika Mastalerz)

Autor „Śmierci Ludwika XIV” tęsknie spogląda w stronę pierwszego kina – nieświadomego jeszcze konwencji, będącego raczej rodzajem fabularyzowanego dokumentu niż nośnikiem fikcyjnych opowieści

Literatura

Czułość (Darek Arest)

Gruba kreska Larceneta amortyzuje egzystencjalną wymowę „Codziennej walki”. W każdej chwili przypomina, że ostatecznie, bez względu na przydarzające się mu dramaty, człowiek to tylko taki śmieszny ludek z wielką głową

Nie mów tak zwyczajnie (Adam Wiedemann)

Nagle łapię się na tym, że to pewnie ostatnie słowa, jakie o Czyczu piszę, więc w sumie mógłbym powiedzieć coś mniej zwyczajnie, coś więcej. I co? Co mam powiedzieć? Co tu jeszcze powiedzieć? Nie wiem

Szczepionka na idealizm (Anna Kałuża)

Na czym polega wartość konceptualnego myślenia? Wystarczy, by malarz zastanowił się, na czym polega kolor, a kolejarz – czym jest rozkład jazdy, a realność ich obiektów przestanie być oczywista

Krwawa prowizorka (Marceli Szpak)

Sacco nie szczędzi nam makabrycznych obrazów, przejmujących kadrów z martwymi dziećmi i kobietami, masowych rozstrzelań i opisów bezmyślnej brutalności, ale udaje mu się też znaleźć życie, które tryumfuje i rozwija się w każdych warunkach

Krowy też są prostokątne (Zofia Zaleska)

Do produkcji papieru używano lnu. Jego włókna pozyskiwano ze starych łachów. Ponieważ bielizna zużywała się najprędzej, szybko stała się ulubionym surowcem papierników – rozmowa z autorem „Książki”

Protetyka (Adam Pluszka)

Zawsze widzę w czytelniku przekładu osobę o niepełnej sprawności, bo niezdolną do zapoznania się z oryginałem. Indywidualne dopasowanie protezy jest niemożliwe, ale staram się, żeby chociaż nie sprawiała bólu – mówi tłumacz „Długiego marszu w połowie meczu” Bena Fountaina

Media

Sztuczna inteligencja, czyli projekt o człowieku (Ewa Drygalska)

Czym są awatary? Czy to wirtualne reprezentacje człowieka, czy jego przedłużenie? O „Istotach wirtualnych” Aleksandry Przegalińskiej

Plagiatorzy (Maciej Jakubowiak)

To nie Biblioteka Babel jest fikcją – to oryginalność jest zmyśleniem, które powtarzamy od dawna, żeby poradzić sobie ze świadomością, że wszystko już zostało napisane

Muzyka

Duma, zabawa i milczenie (Ida Świerkocka)

Przez wieki muzyka była dla Żydów nośnikiem duchowości. Była też medium, dzięki któremu gra się swoją kulturową tożsamością. Obecnie nowa muzyka żydowska jest tworzona głównie przez nie-Żydów, także dla nie-Żydów. Stała się czymś uniwersalnym. Pokazuje to wystawa w POLIN

Eksperyment jest naszym obowiązkiem (Monika Pasiecznik)

Słuchowiskami zamawianymi przez Instytut Teatralny zainteresowanych jest w radiowej Trójce nawet 200 tys. osób. To wręcz onieśmiela, czuję wielką odpowiedzialność. Dlatego staramy się znaleźć balans między eksperymentem i komunikatywnością – to w słuchowisku największe wyzwanie

Indie w Polaku (Bartosz Nowicki)

Na drugiej płycie projektu Saagara klarnecista Wacław Zimpel, kojarzony z free-jazzem i minimalizmem,  wplata elementy tradycyjnej muzyki indyjskiej w zachodni, klubowy kontekst. To chyba najbardziej przystępna płyta w jego dorobku. Paszport Polityki w kategorii „Muzyka  popularna” w końcu zobowiązuje

Obyczaje

List do młodego kontestatora (Christopher Hitchens)

Głupota, uprzedzenia i niekontrolowana władza zawsze mają przewagę, ale prawdą jest także to, że posiadamy wrodzony instynkt, by sięgać wzrokiem poza nie lub je demaskować

Trzeba zabić ten dedlajn (Łukasz Najder)

8 lutego 2017 roku otrzymałem od redaktorki jednego z magazynów kulturalno-społecznych propozycję napisania tekstu o prokrastynacji. Zgodziłem się od razu

Podróż do tutaj (Michał Książek)

Polak rozumie pole, nie drzewa i chabazie. Aseptyczne społeczeństwo pestycydowe w fazie zaawansowanej tujozy nie zaczyta się w opisach robaków i chwastów

Informacyjne supermutanty (Jakub Dymek)

Prawem dżungli przebija się to, co najmocniejsze i najbardziej wyraziste. Jeśli nawet pół procent polskiego internetu wierzy w Wielką Lechię albo wszechświatowy spisek koncernów farmaceutycznych, to jego głos jest bardzo widoczny – mówi badacz teorii spiskowych

Sztuka

Kozłowski (Stach Szabłowski)

W Polsce rola Jarosława Kozłowskiego jako twórcy, ale również kuratora, animatora i teoretyka, w zakażaniu świadomości artystycznej konceptualnym wirusem jest nie do zakwestionowania. Jadąc na wystawę do Krakowa, ciekaw byłem, jak ta pionierska robota broni się dzisiaj

Niewidoczna dłoń spływała po ich ciałach (Karol Sienkiewicz)

Mimo że jego malarstwo przeżywało wzloty i spadki formy, trudno Davida Hockneya nie kochać. Choćby dla jego gołopupich chłopców

Łatwa, lekka i przyjemna (Stach Szabłowski)

Malarstwo Potencji nie jest sensacją, a i entuzjazm Rastra wobec ich propozycji wydaje mi się rytualny, nie umiem w niego uwierzyć – jakby galeria coś wmawiała i to nawet bardziej sobie niż publiczności

Więcej porno proszę! (Karolina Plinta)

Krytyka selfie-feminizmu spotkała się z niezwykłą aprobatą, która wprawiła mnie w dyskomfort. „Nareszcie ktoś rozprawił się z tą hucpą” – usłyszałam ostatnio od swojego kolegi i wtedy w głowie zapaliła mi się czerwona lampka. A więc to tak, znów rozprawiliśmy się z kolejną kobiecą hucpą? Który to już raz w historii polskiej sztuki?

Teatr

Ostrzeżenie z przeszłości (Krystyna Duniec)

Dziś, kiedy najważniejsze dla większości świata stało się znowu poczucie bezpieczeństwa, kiedy ma miejsce obrona granic i sumień przed solidarnością z ofiarami reżimów, trzeba przypomnieć sobie przedwojenną przeszłość i niechlubne dziedzictwo

Kanibale (Piotr Morawski)

„Come together” Ziemilskiego to przedstawienie o klęsce utopii bycia razem; o fiasku przezwyciężenia konwencji teatralnych przez konwencje spektaklu

Wiersze

wiersze (Michał Kaczyński)

]]>

Film

Powinieneś wiedzieć (Marta Bałaga)

Uważam się za osobę zaangażowaną politycznie i opowiadam o tym, co widzę. A teraz widzę kupę gówna – mówi reżyser nominowanego do Oscara dokumentu „I Am Not Your Negro”

Nie chcę być złodziejem obrazów (Magda Podsiadły)

„Płynność przechodzenia z mitu do realności to fundament afrykańskiej wyobraźni” – mówi Gaston Kaboré, reżyser z Burkina Faso. Największy na świecie przegląd afrykańskiego kina potrwa od 25 lutego do 4 marca w stołecznym Wagadugu

Powidoki (Michał Walkiewicz)

„Trainspotting” wygląda i brzmi nieco inaczej niż dwie dekady temu, ale wciąż, przepraszam za wyrażenie, trzyma rękę na pulsie pokolenia

Niech żyje król! (Ludwika Mastalerz)

Autor „Śmierci Ludwika XIV” tęsknie spogląda w stronę pierwszego kina – nieświadomego jeszcze konwencji, będącego raczej rodzajem fabularyzowanego dokumentu niż nośnikiem fikcyjnych opowieści

Literatura

Czułość (Darek Arest)

Gruba kreska Larceneta amortyzuje egzystencjalną wymowę „Codziennej walki”. W każdej chwili przypomina, że ostatecznie, bez względu na przydarzające się mu dramaty, człowiek to tylko taki śmieszny ludek z wielką głową

Nie mów tak zwyczajnie (Adam Wiedemann)

Nagle łapię się na tym, że to pewnie ostatnie słowa, jakie o Czyczu piszę, więc w sumie mógłbym powiedzieć coś mniej zwyczajnie, coś więcej. I co? Co mam powiedzieć? Co tu jeszcze powiedzieć? Nie wiem

Szczepionka na idealizm (Anna Kałuża)

Na czym polega wartość konceptualnego myślenia? Wystarczy, by malarz zastanowił się, na czym polega kolor, a kolejarz – czym jest rozkład jazdy, a realność ich obiektów przestanie być oczywista

Krwawa prowizorka (Marceli Szpak)

Sacco nie szczędzi nam makabrycznych obrazów, przejmujących kadrów z martwymi dziećmi i kobietami, masowych rozstrzelań i opisów bezmyślnej brutalności, ale udaje mu się też znaleźć życie, które tryumfuje i rozwija się w każdych warunkach

Krowy też są prostokątne (Zofia Zaleska)

Do produkcji papieru używano lnu. Jego włókna pozyskiwano ze starych łachów. Ponieważ bielizna zużywała się najprędzej, szybko stała się ulubionym surowcem papierników – rozmowa z autorem „Książki”

Protetyka (Adam Pluszka)

Zawsze widzę w czytelniku przekładu osobę o niepełnej sprawności, bo niezdolną do zapoznania się z oryginałem. Indywidualne dopasowanie protezy jest niemożliwe, ale staram się, żeby chociaż nie sprawiała bólu – mówi tłumacz „Długiego marszu w połowie meczu” Bena Fountaina

Media

Sztuczna inteligencja, czyli projekt o człowieku (Ewa Drygalska)

Czym są awatary? Czy to wirtualne reprezentacje człowieka, czy jego przedłużenie? O „Istotach wirtualnych” Aleksandry Przegalińskiej

Plagiatorzy (Maciej Jakubowiak)

To nie Biblioteka Babel jest fikcją – to oryginalność jest zmyśleniem, które powtarzamy od dawna, żeby poradzić sobie ze świadomością, że wszystko już zostało napisane

Muzyka

Duma, zabawa i milczenie (Ida Świerkocka)

Przez wieki muzyka była dla Żydów nośnikiem duchowości. Była też medium, dzięki któremu gra się swoją kulturową tożsamością. Obecnie nowa muzyka żydowska jest tworzona głównie przez nie-Żydów, także dla nie-Żydów. Stała się czymś uniwersalnym. Pokazuje to wystawa w POLIN

Eksperyment jest naszym obowiązkiem (Monika Pasiecznik)

Słuchowiskami zamawianymi przez Instytut Teatralny zainteresowanych jest w radiowej Trójce nawet 200 tys. osób. To wręcz onieśmiela, czuję wielką odpowiedzialność. Dlatego staramy się znaleźć balans między eksperymentem i komunikatywnością – to w słuchowisku największe wyzwanie

Indie w Polaku (Bartosz Nowicki)

Na drugiej płycie projektu Saagara klarnecista Wacław Zimpel, kojarzony z free-jazzem i minimalizmem,  wplata elementy tradycyjnej muzyki indyjskiej w zachodni, klubowy kontekst. To chyba najbardziej przystępna płyta w jego dorobku. Paszport Polityki w kategorii „Muzyka  popularna” w końcu zobowiązuje

Obyczaje

List do młodego kontestatora (Christopher Hitchens)

Głupota, uprzedzenia i niekontrolowana władza zawsze mają przewagę, ale prawdą jest także to, że posiadamy wrodzony instynkt, by sięgać wzrokiem poza nie lub je demaskować

Trzeba zabić ten dedlajn (Łukasz Najder)

8 lutego 2017 roku otrzymałem od redaktorki jednego z magazynów kulturalno-społecznych propozycję napisania tekstu o prokrastynacji. Zgodziłem się od razu

Podróż do tutaj (Michał Książek)

Polak rozumie pole, nie drzewa i chabazie. Aseptyczne społeczeństwo pestycydowe w fazie zaawansowanej tujozy nie zaczyta się w opisach robaków i chwastów

Informacyjne supermutanty (Jakub Dymek)

Prawem dżungli przebija się to, co najmocniejsze i najbardziej wyraziste. Jeśli nawet pół procent polskiego internetu wierzy w Wielką Lechię albo wszechświatowy spisek koncernów farmaceutycznych, to jego głos jest bardzo widoczny – mówi badacz teorii spiskowych

Sztuka

Kozłowski (Stach Szabłowski)

W Polsce rola Jarosława Kozłowskiego jako twórcy, ale również kuratora, animatora i teoretyka, w zakażaniu świadomości artystycznej konceptualnym wirusem jest nie do zakwestionowania. Jadąc na wystawę do Krakowa, ciekaw byłem, jak ta pionierska robota broni się dzisiaj

Niewidoczna dłoń spływała po ich ciałach (Karol Sienkiewicz)

Mimo że jego malarstwo przeżywało wzloty i spadki formy, trudno Davida Hockneya nie kochać. Choćby dla jego gołopupich chłopców

Łatwa, lekka i przyjemna (Stach Szabłowski)

Malarstwo Potencji nie jest sensacją, a i entuzjazm Rastra wobec ich propozycji wydaje mi się rytualny, nie umiem w niego uwierzyć – jakby galeria coś wmawiała i to nawet bardziej sobie niż publiczności

Więcej porno proszę! (Karolina Plinta)

Krytyka selfie-feminizmu spotkała się z niezwykłą aprobatą, która wprawiła mnie w dyskomfort. „Nareszcie ktoś rozprawił się z tą hucpą” – usłyszałam ostatnio od swojego kolegi i wtedy w głowie zapaliła mi się czerwona lampka. A więc to tak, znów rozprawiliśmy się z kolejną kobiecą hucpą? Który to już raz w historii polskiej sztuki?

Teatr

Ostrzeżenie z przeszłości (Krystyna Duniec)

Dziś, kiedy najważniejsze dla większości świata stało się znowu poczucie bezpieczeństwa, kiedy ma miejsce obrona granic i sumień przed solidarnością z ofiarami reżimów, trzeba przypomnieć sobie przedwojenną przeszłość i niechlubne dziedzictwo

Kanibale (Piotr Morawski)

„Come together” Ziemilskiego to przedstawienie o klęsce utopii bycia razem; o fiasku przezwyciężenia konwencji teatralnych przez konwencje spektaklu

Wiersze

wiersze (Michał Kaczyński)

]]>
Tue, 28 Feb 2017 00:00:00 +0100
<![CDATA[Numer 2017/205]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2017/205

Film

PROJEKT FILM: Związki długodystansowe (Anna Bielak)

Dziś do popularnych produkcji – łatwych i przyjemnych – angażowani są ludzie, po których nie widać wewnętrznych rozterek, wątpliwości – mówi Marta Kownacka, reżyserka castingu

Utopie i klisze (Adam Kruk)

Nawet te filmy Berlinale, które nie szczędziły okrutnych obrazów, szukały przebłysku światła. Mogło nim być spotkanie z drugim człowiekiem, albo – jak u Holland czy Kaurismäkiego – wiara w sprawczość osób zmarginalizowanych, słabszych

Paris Is Not Burning (Bartosz Żurawiecki)

Reżyser filmu „Moonlight”, Barry Jenkins, w opowieści o czarnoskórym chłopcu dojrzewającym w złej dzielnicy Miami ochoczo korzysta ze stereotypowych konotacji siły i słabości

Kino pełnego zanurzenia (Darek Arest)

„Kino woli w nowych mediach postrzegać raczej zagrożenie niż szansę. Innowacje techniczne przedstawia jako początek zagłady X muzy” – z okazji FINAŁU NInA podsumowujemy ostatnią dekadę kultury cyfrowej

Kłem i pazurem (Adam Kruk)

„Pokot” to rękawica rzucona wyznawcom prawa silniejszego, słuszny sprzeciw wobec przemocowej mentalności, która dąży do podporządkowania sobie tego, co i tak już słabsze. Siłą filmu jest jednak przede wszystkim jego niejednoznaczność

Portugalczyk w Japonii (Jakub Socha)

Scorsese zachował archaiczną strukturę książki Endō, która łączy epistolografię z narracją obiektywną, ale postanowił wypełnić zostawione przez pisarza puste miejsca

Literatura

Air maxy są niemodne (Michał Sowiński)

Nawet gdy język naszej opowieści o nowych mediach już całkiem zwietrzeje, temat obu książek, czyli gorączka, która pochłania nas bez reszty, pozostanie aktualny jako znak czasów – rozmowa z autorami „Ma być czysto” oraz „#Upału”

Rozmontowywanie ideałów (Zofia Zaleska)

Larkin bezlitośnie obiera nas z fałszywych mitów i przekonań – dlatego był niekiedy atakowany przez tych, którzy wolą dostarczać czytelnikom leków przeciwbólowych – mówi tłumacz „Zimowego królestwa”

Demotywatura (Maciej Jakubowiak)

Niezależnie od tego, czy satyra Olszewskiego jest wymierzona w internet, w tabloidyzację prasy, czy po prostu w późną nowoczesność – okazuje się jałowa, bo autor temu, co krytykuje, potrafi w „#Upale” przeciwstawić wyłącznie kliszę pierwotnej niewinności

Orać przeszłość (Bartosz Sadulski)

W młodopolskim zachwycie i z werwą godną najbardziej opętanych chłopomanią autorów Kamiński zapuszcza żurawia w przeszłość, a w mieszkańcach wsi nie widzi nic poza ich magicznością

Uporczywość (Marcin Sendecki)

„Portret młodej wenecjanki” jest niepowodzeniem, bo nie sposób złączyć go w przekonującą jedność. I nieoczywistym sukcesem – bo nerw tej książki bierze się z decyzji rozbicia spójnej opowieści i próby składania rozmaitych elementów w całość

Piszę na chodzący (Agnieszka Sowińska)

Język sam mi się wymyśla. Proceder, nad którym nie sposób zapanować, a który tyleż pomaga, co utrudnia pisanie. Piszę zdanie i z miejsca tracę nad nim panowanie. Marny ze mnie literat

Media

radio.garden, rozgłośnie świata (Agnieszka Słodownik)

„Kiedy Jonathan Puckey przedstawił koncept strony, był on tak prosty, że wszystkim nam się wydawało, że to już musi istnieć”. Dla wszystkich, którzy utracili swoje Radiostacje, Jazz Radia i Trójki

Nisze na stosie (Mirosław Filiciak)

„Kultura cyfrowa ma nieczyste sumienie. Jeśli tylko odkleimy się od kwitnących kulturowych nisz, zobaczymy, że nie jest dobrze” – z okazji FINAŁU NInA podsumowujemy ostatnią dekadę kultury cyfrowej

Udręka interaktywności (Karolina Plinta)

„Żyjemy w czasach terroru interaktywności. Interaktywność dzisiaj jest nie tyle wyzwalającym paradygmatem, co kapitalistyczną regułą, której podlega nasze codzienne życie” – z okazji FINAŁU NInA podsumowujemy ostatnią dekadę kultury cyfrowej

Prezydent świata (Maciej Jakubowiak)

W manifeście „Building Global Community” Mark Zuckerberg projektuje swoją wersję utopii. Tyle tylko, że w odróżnieniu od Platona czy Chrystusa dysponuje poważnymi środkami, by zacząć wcielać swoją wizję w życie

Muzyka

Wody szum, ptaków śpiew (Piotr Strzemieczny)

Podróżować jest bosko? Field recording, czyli muzyka z naturalnych dźwięków zarejestrowanych w terenie, to szczególny rodzaj wycieczki. Pokazuje to najnowsza płyta Mirta, nagrana na tropikalnej azjatyckiej wyspie

Chłopecki na Rok Awangardy (Małgorzata Dziewulska)

„Zabobony” Chłopeckiego to był tylko początek. Zabobon, wierzenie fałszywe, powtarzane jako prawdziwe, jest dalej intrygujące, bo wiara w zaklęcia ma się lepiej niż za czasów Bocheńskiego. Co dziś osłania pozornie racjonalny język?

W strefie komfortu (Jakub Wencel)

The Flaming Lips to od ponad dwóch dekad czołowi ekscentrycy amerykańskiego rocka niezależnego. Na najnowszej płycie ambicja i doświadczenie ustępują miejsca dawno niesłyszanej u nich muzycznej naiwności. Dzięki temu udaje im się uniknąć wypalenia

Obyczaje

Paskudne baby – przewodnik po Nowej Reakcji (Natalia Fiedorczuk)

Autorka tego tekstu była wielokrotnie połajana: można być jednocześnie brzydko ubraną, niezrównoważoną i nieinteligentną grubaską, która karierę zrobiła przez łóżko. Najbliższa przyszłość maluje się jako czas paskudnych bab

Sztuka

Nie przypisuję sobie szczególnej roli (Monika Stelmach)

Studenci, którzy przyszli do mojej pracowni w latach 90., byli wyjątkowo utalentowani: Kozyra, Althamer czy Żmijewski. Trafili na przełomowy moment – jeszcze nie było rynku sztuki, a już przestała działać cenzura. Mieli potrzebę krytycznego analizowania rzeczywistości

Rygor fotografa (Karol Sienkiewicz)

Świetne wystawy Pawła Bownika i Witka Orskiego w Arsenale w Białymstoku pokazują, jak wiele narzędzi mają do dyspozycji fotografowie w galerii

Teatr

Klątwa Polaków (Paweł Soszyński)

„Polskie społeczeństwo jest po epoce Solidarności zakładnikiem biskupów. Klątwą Polaków jest Kościół katolicki i jego wpływy. Weźmy choćby Jana Pawła II – on jest tu ważniejszy niż sam Bóg” – mówi reżyser przed sobotnią premierą w Teatrze Powszechnym

Choćby jedno krótkie spojrzenie (Paweł Soszyński)

Choć świat, który buduję, składa się z niewielu elementów, wszystko musi być w nim wyjątkowe, ważne i tak mocne, żeby cały świat na zewnątrz przestał istnieć

Szkodliwość teatru (Małgorzata Ćwikła)

Penalizacja teatru to zjawisko zaskakująco częste i wielowymiarowe. Jak jednak pokazuje większość przykładów, zmuszanie twórców do skruchy jest bezcelowe i ma efekt odwrotny od zamierzonego

Kto ściął krzyż? (Paweł Soszyński)

Frljić lubi i potrafi wzruszać, a na każdą emocję w „Klątwie” pracuje już wiele scen wcześniej, dlatego emocja nagle zjawia się jakby znikąd, zaskakuje widza. W tym sensie jest to najmniej demagogiczny, efekciarski teatr, jaki można sobie wyobrazić

Wiersze

wiersze (Aldona Kopkiewicz)

]]>

Film

PROJEKT FILM: Związki długodystansowe (Anna Bielak)

Dziś do popularnych produkcji – łatwych i przyjemnych – angażowani są ludzie, po których nie widać wewnętrznych rozterek, wątpliwości – mówi Marta Kownacka, reżyserka castingu

Utopie i klisze (Adam Kruk)

Nawet te filmy Berlinale, które nie szczędziły okrutnych obrazów, szukały przebłysku światła. Mogło nim być spotkanie z drugim człowiekiem, albo – jak u Holland czy Kaurismäkiego – wiara w sprawczość osób zmarginalizowanych, słabszych

Paris Is Not Burning (Bartosz Żurawiecki)

Reżyser filmu „Moonlight”, Barry Jenkins, w opowieści o czarnoskórym chłopcu dojrzewającym w złej dzielnicy Miami ochoczo korzysta ze stereotypowych konotacji siły i słabości

Kino pełnego zanurzenia (Darek Arest)

„Kino woli w nowych mediach postrzegać raczej zagrożenie niż szansę. Innowacje techniczne przedstawia jako początek zagłady X muzy” – z okazji FINAŁU NInA podsumowujemy ostatnią dekadę kultury cyfrowej

Kłem i pazurem (Adam Kruk)

„Pokot” to rękawica rzucona wyznawcom prawa silniejszego, słuszny sprzeciw wobec przemocowej mentalności, która dąży do podporządkowania sobie tego, co i tak już słabsze. Siłą filmu jest jednak przede wszystkim jego niejednoznaczność

Portugalczyk w Japonii (Jakub Socha)

Scorsese zachował archaiczną strukturę książki Endō, która łączy epistolografię z narracją obiektywną, ale postanowił wypełnić zostawione przez pisarza puste miejsca

Literatura

Air maxy są niemodne (Michał Sowiński)

Nawet gdy język naszej opowieści o nowych mediach już całkiem zwietrzeje, temat obu książek, czyli gorączka, która pochłania nas bez reszty, pozostanie aktualny jako znak czasów – rozmowa z autorami „Ma być czysto” oraz „#Upału”

Rozmontowywanie ideałów (Zofia Zaleska)

Larkin bezlitośnie obiera nas z fałszywych mitów i przekonań – dlatego był niekiedy atakowany przez tych, którzy wolą dostarczać czytelnikom leków przeciwbólowych – mówi tłumacz „Zimowego królestwa”

Demotywatura (Maciej Jakubowiak)

Niezależnie od tego, czy satyra Olszewskiego jest wymierzona w internet, w tabloidyzację prasy, czy po prostu w późną nowoczesność – okazuje się jałowa, bo autor temu, co krytykuje, potrafi w „#Upale” przeciwstawić wyłącznie kliszę pierwotnej niewinności

Orać przeszłość (Bartosz Sadulski)

W młodopolskim zachwycie i z werwą godną najbardziej opętanych chłopomanią autorów Kamiński zapuszcza żurawia w przeszłość, a w mieszkańcach wsi nie widzi nic poza ich magicznością

Uporczywość (Marcin Sendecki)

„Portret młodej wenecjanki” jest niepowodzeniem, bo nie sposób złączyć go w przekonującą jedność. I nieoczywistym sukcesem – bo nerw tej książki bierze się z decyzji rozbicia spójnej opowieści i próby składania rozmaitych elementów w całość

Piszę na chodzący (Agnieszka Sowińska)

Język sam mi się wymyśla. Proceder, nad którym nie sposób zapanować, a który tyleż pomaga, co utrudnia pisanie. Piszę zdanie i z miejsca tracę nad nim panowanie. Marny ze mnie literat

Media

radio.garden, rozgłośnie świata (Agnieszka Słodownik)

„Kiedy Jonathan Puckey przedstawił koncept strony, był on tak prosty, że wszystkim nam się wydawało, że to już musi istnieć”. Dla wszystkich, którzy utracili swoje Radiostacje, Jazz Radia i Trójki

Nisze na stosie (Mirosław Filiciak)

„Kultura cyfrowa ma nieczyste sumienie. Jeśli tylko odkleimy się od kwitnących kulturowych nisz, zobaczymy, że nie jest dobrze” – z okazji FINAŁU NInA podsumowujemy ostatnią dekadę kultury cyfrowej

Udręka interaktywności (Karolina Plinta)

„Żyjemy w czasach terroru interaktywności. Interaktywność dzisiaj jest nie tyle wyzwalającym paradygmatem, co kapitalistyczną regułą, której podlega nasze codzienne życie” – z okazji FINAŁU NInA podsumowujemy ostatnią dekadę kultury cyfrowej

Prezydent świata (Maciej Jakubowiak)

W manifeście „Building Global Community” Mark Zuckerberg projektuje swoją wersję utopii. Tyle tylko, że w odróżnieniu od Platona czy Chrystusa dysponuje poważnymi środkami, by zacząć wcielać swoją wizję w życie

Muzyka

Wody szum, ptaków śpiew (Piotr Strzemieczny)

Podróżować jest bosko? Field recording, czyli muzyka z naturalnych dźwięków zarejestrowanych w terenie, to szczególny rodzaj wycieczki. Pokazuje to najnowsza płyta Mirta, nagrana na tropikalnej azjatyckiej wyspie

Chłopecki na Rok Awangardy (Małgorzata Dziewulska)

„Zabobony” Chłopeckiego to był tylko początek. Zabobon, wierzenie fałszywe, powtarzane jako prawdziwe, jest dalej intrygujące, bo wiara w zaklęcia ma się lepiej niż za czasów Bocheńskiego. Co dziś osłania pozornie racjonalny język?

W strefie komfortu (Jakub Wencel)

The Flaming Lips to od ponad dwóch dekad czołowi ekscentrycy amerykańskiego rocka niezależnego. Na najnowszej płycie ambicja i doświadczenie ustępują miejsca dawno niesłyszanej u nich muzycznej naiwności. Dzięki temu udaje im się uniknąć wypalenia

Obyczaje

Paskudne baby – przewodnik po Nowej Reakcji (Natalia Fiedorczuk)

Autorka tego tekstu była wielokrotnie połajana: można być jednocześnie brzydko ubraną, niezrównoważoną i nieinteligentną grubaską, która karierę zrobiła przez łóżko. Najbliższa przyszłość maluje się jako czas paskudnych bab

Sztuka

Nie przypisuję sobie szczególnej roli (Monika Stelmach)

Studenci, którzy przyszli do mojej pracowni w latach 90., byli wyjątkowo utalentowani: Kozyra, Althamer czy Żmijewski. Trafili na przełomowy moment – jeszcze nie było rynku sztuki, a już przestała działać cenzura. Mieli potrzebę krytycznego analizowania rzeczywistości

Rygor fotografa (Karol Sienkiewicz)

Świetne wystawy Pawła Bownika i Witka Orskiego w Arsenale w Białymstoku pokazują, jak wiele narzędzi mają do dyspozycji fotografowie w galerii

Teatr

Klątwa Polaków (Paweł Soszyński)

„Polskie społeczeństwo jest po epoce Solidarności zakładnikiem biskupów. Klątwą Polaków jest Kościół katolicki i jego wpływy. Weźmy choćby Jana Pawła II – on jest tu ważniejszy niż sam Bóg” – mówi reżyser przed sobotnią premierą w Teatrze Powszechnym

Choćby jedno krótkie spojrzenie (Paweł Soszyński)

Choć świat, który buduję, składa się z niewielu elementów, wszystko musi być w nim wyjątkowe, ważne i tak mocne, żeby cały świat na zewnątrz przestał istnieć

Szkodliwość teatru (Małgorzata Ćwikła)

Penalizacja teatru to zjawisko zaskakująco częste i wielowymiarowe. Jak jednak pokazuje większość przykładów, zmuszanie twórców do skruchy jest bezcelowe i ma efekt odwrotny od zamierzonego

Kto ściął krzyż? (Paweł Soszyński)

Frljić lubi i potrafi wzruszać, a na każdą emocję w „Klątwie” pracuje już wiele scen wcześniej, dlatego emocja nagle zjawia się jakby znikąd, zaskakuje widza. W tym sensie jest to najmniej demagogiczny, efekciarski teatr, jaki można sobie wyobrazić

Wiersze

wiersze (Aldona Kopkiewicz)

]]>
Fri, 17 Feb 2017 00:00:00 +0100
<![CDATA[Numer 2017/204]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2017/204

Film

Zemsta koronczarki (Bartosz Żurawiecki)

Przejść obok Isabelle Huppert i jej nie zauważyć?! Kto widział najnowszy film z udziałem aktorki, „Elle”, ten wie, że to niemożliwe

Ginewra pośród ruin (Piotr Mirski)

„Jackie” nakręcił Pablo Larraín, Chilijczyk, który zyskał sławę dzięki prowokacyjnemu kinu o swojej ojczyźnie.  Larraín obszedł się z amerykańskim mitem nad wyraz delikatnie, ale zachował przy tym właściwą sobie tendencję do przyjmowania nieoczywistej i przekornej perspektywy

Rewolucja, której nie było (Iwona Kurz)

Być może nadchodzi wreszcie rewolucja samych kobiet, ale nie nazywa się Michalina Wisłocka

Literatura

Cudze wspomnienia (Tomasz Pstrągowski)

Komiks jest próbą zmierzenia się z przeszłością. Z wciąż żywą raną – mówi Jacek Frąś,  rysownik, współautor wydanego właśnie memuaru graficznego Wandy Hagedorn „Totalnie nie nostalgia”, opowiadającego o dzieciństwie w cieniu narcystycznego ojca i walce o własny głos

Zaklęty przeklęty (Aldona Kopkiewicz)

Nawet jeśli wiersze Wojaczka z tomu „Nie te czasy” nie są żadną nowością na tle znanej twórczości, to w nieudanym tekście temat razi bardziej. A może bez stylistycznego sztafażu karty zostają odkryte? Może właśnie tu autor odsłania się do końca?

FANTAZJA: Bez przyjemności (Wioletta Grzegorzewska)

Fantazje w prozie kobiet ostatniego dwudziestolecia czytam jako „upozowane na alegorie spełnienia” albo „orgazmowo-nostalgiczne ciągi”. Większość z tych wizji jest podszyta melancholią, niespełnieniem, a nawet trwogą

FANTAZJA: Mesjada (Jan Gondowicz)

Wskutek wybuchu w kotłowni dawnego archiwum NKWD w Charkowie manuskrypt wyfrunął przez dach i zatoczywszy w jesiennym przestworzu parabolę, spadł akurat na trawnik polskiego konsulatu – fantazja o odnalezieniu legendarnego Schulzowskiego „Mesjasza”

Własny środek świata (Maciej Jakubowiak)

Twórczość literacka nie powinna być publicystyczna. Warto doświadczyć świata bez nazywania, bez oceny, bez osądu – to zjawisko tak magiczne, że komu się chociaż raz udało, będzie się starał do tego wracać przez całą resztę życia

Naiwny cwaniak. Cwany naiwniak (Maciej Woźniak)

O tym, jak dalece niekompletne i mylące mogą być wizerunki poetyckiego cwaniaka (Szymon Słomczyński) i poetyckiego naiwniaka (Marcin Ostrychacz), przekonują nowe książki obu poetów

Wdowa po pokoleniu (Henryk Grynberg)

Poruszaliśmy się z Agnieszką Osiecką w tej samej pokoleniowej przestrzeni. Też zapamiętałem na zawsze  Cybulskiego w „Dwojgu na huśtawce” w Ateneum. Partnerowała mu Elżbieta Kępińska, za którą ganiałem na szkolnych potańcówkach

FANTAZJA: Bigos galaktyczny (Paweł Dunin-Wąsowicz)

Fantazje jedzeniowe dzielą się na kosmiczne, syntetyczne, katastroficzne, antypolskie oraz antyjedzeniowe. Czytelniku, które potrawy najchętniej zobaczyłbyś oczami wyobraźni na własnych talerzach?

FANTAZJA: Na drugą stronę polskości (Katarzyna Czeczot)

Co jest po drugiej stronie polskości? Pewnie jakaś polskość nieoczywista, paradoksalna, trudna do przewidzenia. Tym, co interesuje Janion w krytyce fantazmatu, są „wyobrażenia, urojenia, przywidzenia” o charakterze zbiorowym

Media

Nieuchwytność punktów (Ewa Drygalska)

Za każdym razem, gdy wydaje nam się, że już uchwyciliśmy jakąś esencję mediów, ujawnia się ich całkiem nowy wymiar – mówi dyrektor artystyczny festiwalu transmediale

FANTAZJA: Luksusowy komunizm (Jakub Dymek)

Projekty utopijnej przyszłości są atrakcyjne wtedy, kiedy mogą obiecać radykalną zmianę. Tylko czy fantazje o w pełni zautomatyzowanym luksusowym komunizmie zdolne są choćby określić jej parametry?

Muzyka

Za ćmą, w mgłę (Wawrzyn Kowalski)

Podmiejskie nieużytki, zdeformowana przyroda, Leśmian i śląscy okultyści. Furia wydała jedną z najlepszych polskich płyt metalowych ostatnich lat

Moc spotkań (Piotr Strzemieczny)

Andrzej Stasiuk powiedział mi niedawno piękną rzecz: „Żeby się spotykać, trzeba ze sobą pracować”. Na tym polega sens muzyki improwizowanej. Nie ma kompozytora, który ustawia dźwięki, ale jest kilku muzyków grających razem

Norma Gruberovej (Grzegorz Piotrowski)

5 lutego w Teatrze Wielkim – Operze Narodowej w Warszawie zaśpiewa Edita Gruberová – jedna z największych artystek współczesnej opery

Bunt się ustatecznia (Adam Wiedemann)

Koncert Il Giardino Armonico w NOSPR był piękny, ale czegoś w nim brakowało, jakiejś „burzy na morzu”. Gra Giardina zrobiła się miękka, bez tej dawnej zadziorności, przesady

Obyczaje

FANTAZJA: Kalejdoskopowe oczy (Jerzy Jarniewicz)

Największą fantazją XX wieku była mitologia LSD. Jak wielka musiała być potrzeba zmiany, żeby moc sprawczą przypisywać bibułce, która miała zrobić to, co nie udało się mesjaszom i rewolucjonistom

FANTAZJA: Niech to się wreszcie skończy (Marek Krajewski)

Fantazji o końcu świata towarzyszy ekscytacja, pomieszanie strachu z nadzieją, że nadchodzący kres zmieni wszystko

FANTAZJA: Cud na następnym! (Marcin Kula)

Wszelkie fundamentalizmy  zawierają potężną dozę fantazji. Sama idea, że można zatrzeć ślady wszystkiego, co było, a co jest dziś oceniane negatywnie, jest nierealistyczna

FANTAZJA: Osobowość fantastyczna (Rafał Księżyk)

Nadzwyczajne ja to fantazja kultywowana dziś przez miliony użytkowników internetu. Nadmiar jej uwodzicielskich obrazów przyczynia się do bankructwa fantazji w ogóle. Czyżby dandys miał okazać się w tych okolicznościach przewodnikiem dusz?

FANTAZJA: O wyobraźni zwierząt (Robert Pucek)

Czy zwierzę fantazjuje, marzy, jak czynią to ludzie, o rzeczach niezwiązanych z codziennymi potrzebami? Na to pytanie nie mam dobrej odpowiedzi, a tylko nadzieję, że tak właśnie jest

FANTAZJA (Redakcja)

Numer tematyczny FANTAZJA

Sztuka

Malarstwo z perspektywy centymentra kwadratowego (Marta Czyż)

Nie miałam żadnej przerwy. Moje tempo zawsze było takie samo, tylko odzew był inny. Obrazy figuratywne miały większe wzięcie, bo były prostsze w odbiorze

Być ciałem (Agata Pyzik)

„Ministerstwo spraw wewnętrznych” próbuje uchwycić fenomen „konfesyjnej sztuki” na gorąco i przeszczepić zjawisko zwrotu emocjonalnego na grunt polski. Największą zasługą wystawy jest połączenie internetowej sztuki politycznej ze współczesną poezją

FANTAZJA: Lepiej sobie wyobraź (Weronika Murek)

Właściwie każda mapa jest wytworem fantazji, wariacją na temat rzeczywistości. Nigdy nie jest wierna ani dokładna; jest selekcją, syntezą, składanką – redukuje i kompiluje. Skutecznie z niej korzystać znaczy przyjąć jej zasady, zgodzić się na symbole

Teatr

Są nieme (Katarzyna Niedurny)

Cezary Tomaszewski w swojej wersji „Halki” przygląda się kondycji kobiet na scenie operowej. Pyta, czy są poddawane agresji

Przestrzeń pełna smutku (Katarzyna Niedurny)

Nie ma tam spaceru, nie ma wspólnego obiadu, nie ma wizyty u wróżki. Jest piękny, intymny spektakl, w którym widz bardziej niż interpretuje odczuwa; nie tylko patrzy, lecz także całym ciałem chłonie wyjątkową atmosferę „In Dreams Begin Responsibilities”

Wiersze

Niepublikowane wiersze (Miron Białoszewski)

]]>

Film

Zemsta koronczarki (Bartosz Żurawiecki)

Przejść obok Isabelle Huppert i jej nie zauważyć?! Kto widział najnowszy film z udziałem aktorki, „Elle”, ten wie, że to niemożliwe

Ginewra pośród ruin (Piotr Mirski)

„Jackie” nakręcił Pablo Larraín, Chilijczyk, który zyskał sławę dzięki prowokacyjnemu kinu o swojej ojczyźnie.  Larraín obszedł się z amerykańskim mitem nad wyraz delikatnie, ale zachował przy tym właściwą sobie tendencję do przyjmowania nieoczywistej i przekornej perspektywy

Rewolucja, której nie było (Iwona Kurz)

Być może nadchodzi wreszcie rewolucja samych kobiet, ale nie nazywa się Michalina Wisłocka

Literatura

Cudze wspomnienia (Tomasz Pstrągowski)

Komiks jest próbą zmierzenia się z przeszłością. Z wciąż żywą raną – mówi Jacek Frąś,  rysownik, współautor wydanego właśnie memuaru graficznego Wandy Hagedorn „Totalnie nie nostalgia”, opowiadającego o dzieciństwie w cieniu narcystycznego ojca i walce o własny głos

Zaklęty przeklęty (Aldona Kopkiewicz)

Nawet jeśli wiersze Wojaczka z tomu „Nie te czasy” nie są żadną nowością na tle znanej twórczości, to w nieudanym tekście temat razi bardziej. A może bez stylistycznego sztafażu karty zostają odkryte? Może właśnie tu autor odsłania się do końca?

FANTAZJA: Bez przyjemności (Wioletta Grzegorzewska)

Fantazje w prozie kobiet ostatniego dwudziestolecia czytam jako „upozowane na alegorie spełnienia” albo „orgazmowo-nostalgiczne ciągi”. Większość z tych wizji jest podszyta melancholią, niespełnieniem, a nawet trwogą

FANTAZJA: Mesjada (Jan Gondowicz)

Wskutek wybuchu w kotłowni dawnego archiwum NKWD w Charkowie manuskrypt wyfrunął przez dach i zatoczywszy w jesiennym przestworzu parabolę, spadł akurat na trawnik polskiego konsulatu – fantazja o odnalezieniu legendarnego Schulzowskiego „Mesjasza”

Własny środek świata (Maciej Jakubowiak)

Twórczość literacka nie powinna być publicystyczna. Warto doświadczyć świata bez nazywania, bez oceny, bez osądu – to zjawisko tak magiczne, że komu się chociaż raz udało, będzie się starał do tego wracać przez całą resztę życia

Naiwny cwaniak. Cwany naiwniak (Maciej Woźniak)

O tym, jak dalece niekompletne i mylące mogą być wizerunki poetyckiego cwaniaka (Szymon Słomczyński) i poetyckiego naiwniaka (Marcin Ostrychacz), przekonują nowe książki obu poetów

Wdowa po pokoleniu (Henryk Grynberg)

Poruszaliśmy się z Agnieszką Osiecką w tej samej pokoleniowej przestrzeni. Też zapamiętałem na zawsze  Cybulskiego w „Dwojgu na huśtawce” w Ateneum. Partnerowała mu Elżbieta Kępińska, za którą ganiałem na szkolnych potańcówkach

FANTAZJA: Bigos galaktyczny (Paweł Dunin-Wąsowicz)

Fantazje jedzeniowe dzielą się na kosmiczne, syntetyczne, katastroficzne, antypolskie oraz antyjedzeniowe. Czytelniku, które potrawy najchętniej zobaczyłbyś oczami wyobraźni na własnych talerzach?

FANTAZJA: Na drugą stronę polskości (Katarzyna Czeczot)

Co jest po drugiej stronie polskości? Pewnie jakaś polskość nieoczywista, paradoksalna, trudna do przewidzenia. Tym, co interesuje Janion w krytyce fantazmatu, są „wyobrażenia, urojenia, przywidzenia” o charakterze zbiorowym

Media

Nieuchwytność punktów (Ewa Drygalska)

Za każdym razem, gdy wydaje nam się, że już uchwyciliśmy jakąś esencję mediów, ujawnia się ich całkiem nowy wymiar – mówi dyrektor artystyczny festiwalu transmediale

FANTAZJA: Luksusowy komunizm (Jakub Dymek)

Projekty utopijnej przyszłości są atrakcyjne wtedy, kiedy mogą obiecać radykalną zmianę. Tylko czy fantazje o w pełni zautomatyzowanym luksusowym komunizmie zdolne są choćby określić jej parametry?

Muzyka

Za ćmą, w mgłę (Wawrzyn Kowalski)

Podmiejskie nieużytki, zdeformowana przyroda, Leśmian i śląscy okultyści. Furia wydała jedną z najlepszych polskich płyt metalowych ostatnich lat

Moc spotkań (Piotr Strzemieczny)

Andrzej Stasiuk powiedział mi niedawno piękną rzecz: „Żeby się spotykać, trzeba ze sobą pracować”. Na tym polega sens muzyki improwizowanej. Nie ma kompozytora, który ustawia dźwięki, ale jest kilku muzyków grających razem

Norma Gruberovej (Grzegorz Piotrowski)

5 lutego w Teatrze Wielkim – Operze Narodowej w Warszawie zaśpiewa Edita Gruberová – jedna z największych artystek współczesnej opery

Bunt się ustatecznia (Adam Wiedemann)

Koncert Il Giardino Armonico w NOSPR był piękny, ale czegoś w nim brakowało, jakiejś „burzy na morzu”. Gra Giardina zrobiła się miękka, bez tej dawnej zadziorności, przesady

Obyczaje

FANTAZJA: Kalejdoskopowe oczy (Jerzy Jarniewicz)

Największą fantazją XX wieku była mitologia LSD. Jak wielka musiała być potrzeba zmiany, żeby moc sprawczą przypisywać bibułce, która miała zrobić to, co nie udało się mesjaszom i rewolucjonistom

FANTAZJA: Niech to się wreszcie skończy (Marek Krajewski)

Fantazji o końcu świata towarzyszy ekscytacja, pomieszanie strachu z nadzieją, że nadchodzący kres zmieni wszystko

FANTAZJA: Cud na następnym! (Marcin Kula)

Wszelkie fundamentalizmy  zawierają potężną dozę fantazji. Sama idea, że można zatrzeć ślady wszystkiego, co było, a co jest dziś oceniane negatywnie, jest nierealistyczna

FANTAZJA: Osobowość fantastyczna (Rafał Księżyk)

Nadzwyczajne ja to fantazja kultywowana dziś przez miliony użytkowników internetu. Nadmiar jej uwodzicielskich obrazów przyczynia się do bankructwa fantazji w ogóle. Czyżby dandys miał okazać się w tych okolicznościach przewodnikiem dusz?

FANTAZJA: O wyobraźni zwierząt (Robert Pucek)

Czy zwierzę fantazjuje, marzy, jak czynią to ludzie, o rzeczach niezwiązanych z codziennymi potrzebami? Na to pytanie nie mam dobrej odpowiedzi, a tylko nadzieję, że tak właśnie jest

FANTAZJA (Redakcja)

Numer tematyczny FANTAZJA

Sztuka

Malarstwo z perspektywy centymentra kwadratowego (Marta Czyż)

Nie miałam żadnej przerwy. Moje tempo zawsze było takie samo, tylko odzew był inny. Obrazy figuratywne miały większe wzięcie, bo były prostsze w odbiorze

Być ciałem (Agata Pyzik)

„Ministerstwo spraw wewnętrznych” próbuje uchwycić fenomen „konfesyjnej sztuki” na gorąco i przeszczepić zjawisko zwrotu emocjonalnego na grunt polski. Największą zasługą wystawy jest połączenie internetowej sztuki politycznej ze współczesną poezją

FANTAZJA: Lepiej sobie wyobraź (Weronika Murek)

Właściwie każda mapa jest wytworem fantazji, wariacją na temat rzeczywistości. Nigdy nie jest wierna ani dokładna; jest selekcją, syntezą, składanką – redukuje i kompiluje. Skutecznie z niej korzystać znaczy przyjąć jej zasady, zgodzić się na symbole

Teatr

Są nieme (Katarzyna Niedurny)

Cezary Tomaszewski w swojej wersji „Halki” przygląda się kondycji kobiet na scenie operowej. Pyta, czy są poddawane agresji

Przestrzeń pełna smutku (Katarzyna Niedurny)

Nie ma tam spaceru, nie ma wspólnego obiadu, nie ma wizyty u wróżki. Jest piękny, intymny spektakl, w którym widz bardziej niż interpretuje odczuwa; nie tylko patrzy, lecz także całym ciałem chłonie wyjątkową atmosferę „In Dreams Begin Responsibilities”

Wiersze

Niepublikowane wiersze (Miron Białoszewski)

]]>
Fri, 03 Feb 2017 00:00:00 +0100
<![CDATA[Numer 2017/203]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2017/203

Film

Historia nawracającej samotności (Marta Bałaga)

„Współczesne związki dają nam sporo wolności, ale jednocześnie sprawiają, że ciągle znajdujemy się gdzieś na skraju. Wystarczy jeden krok do przodu, a stoczymy się w przepaść” – mówi autor rewelacyjnego „W pionie”

Po „Powidokach” (Maria Poprzęcka)

Andrzej Wajda zawsze mówił nam coś ważnego. Przesłanie, które tym razem niesie kaleki, umierający artysta, jest to samo, co przed wieloma laty: „Bądź wierny Idź”

Anna Karina z łukiem (Anna Bielak)

Kiedy filmy wuxia były u szczytu popularności, uczennice szkół teatralnych rysowały na powiekach kreski à la Bardot, a równocześnie zdobywały najwyższe stopnie kung-fu

Roth nieprzedstawiony (Jakub Majmurek)

Z przeciętnych książek powstają często wybitne filmy, a z książek wybitnych – filmy zaskakująco przeciętne. Drugą część tej prawdy doskonale ilustruje adaptacja „Amerykańskiej sielanki” Philipa Rotha

Wzloty i upadki (Ludwika Mastalerz)

Chazelle pożycza sporo z klasycznych musicali, jednak próżno szukać w „La La Landzie” prostej podróży sentymentalnej po ulubionych tytułach

Europejskie kino gatunkowe (Piotr Kletowski)

Kino gatunkowe powstające na Starym Kontynencie było zawsze odważniejsze, nieskrępowane obostrzeniami cenzury w takim stopniu, jak kręcone do lat 60. w cieniu kodeksu Haysa produkcje hollywoodzkie

Życie trzyma się mocno (Jakub Socha)

Problemy z traumą sąsiadują w „Manchester by the Sea” z problemami z posłużeniem się po raz pierwszy prezerwatywą – i jakkolwiek to zestawienie byłoby trywialne, wsiąka przez nie życie

Sztuczna szczęka i prawdziwe łzy (Iwona Kurz)

W „Tonim Erdmannie” powraca fraza: „To tylko żart”, za pomocą której bohater uspokaja swoich rozmówców. Można się oczywiście śmiać z ich konsternacji, ale – jak wszystko w tym filmie – im bardziej jest to śmieszne, tym bardziej jest smutne i śmiercią podszyte

Literatura

Użytkownicy życia (Monika Pilch)

„Nie uważam, że uprawniony do pisania o socjologii jest jedynie dyplomowany socjolog. Wiele więcej o tajemnicach życia ludzkiego nauczyłem się od poetów i powieściopisarzy niż od kolegów socjologów”  – zapis rozmowy radiowej ze zmarłym niedawno myślicielem

Obrazy w naszych łóżkach (Anna Kałuża)

Świat po rewolucji, tak jak go opisuje w „Powierzchniologii” Roman Dziadkiewicz, wiele ma wspólnego z naszym światem, jednak nie wszystko się zgadza. Czy dlatego, że uwierzyliśmy w bezsilność praktyk artystycznych, że zaniechaliśmy eksperymentów, że naprawdę staliśmy się niewolnikami?

Niezbyt dobry żart (Maciej Jakubowiak)

W „Roku królika”, podobnie jak w „Ciemno, prawie noc”, Bator wysyła bohaterkę na głęboką prowincję. Jednak pisarka za nic nie interesuje się rzeczywistym miasteczkiem. Ząbkowice Śląskie stają się pustym ekranem, na który można projektować najdziksze fantazje

Na wietrzną pamiątkę (Zofia Król)

Tęsknota za miastem, za Warszawą jest w „W” szczególna, to tęsknota w zupełnie innej, sendeckiej odmianie. Lakoniczna jak tytuł tomu, pozbawiona złudzeń, beznadziejna

Pochwała przyjaźni (Michał Herer)

Powiernictwo w sprawach sercowych, przyjaźń naśladująca relację miłosną, wspólnota walki – łączy je to, że pojawiają się w przestrzeni zdominowanej przez ideę miłości romantycznej i stanowią, każda na swój sposób, jej dopełnienie bądź kompensację związanych z nią niepokojów

Polska Rzeczpospolita Wujków Obmacywaczy (Darek Arest)

„Totalnie nie nostalgia” demontuje przytulną fasadę PRL-u. Na każdą słodką watę cukrową i każde radio „Tatry” z urokliwym zielonym oczkiem przypada tu jakiś oblech wpychający łapę pod spódniczkę małej dziewczynki

Media

Porozumienie ponad gatunkami (Marzena Falkowska)

W „The Last Guardian” Fumito Uedy bestia Trico jest kimś więcej niż tylko instrumentem w rękach człowieczego bohatera. Nie poddaje się kontroli, nierzadko ignoruje nasze polecenia, by chwilę potem z własnej inicjatywy ponieść nas w miejsce docelowe

Muzyka

Przechwyćmy dźwięk (Krzysztof Marciniak)

Kompozytorzy, badacze i artyści dźwiękowi głównego nurtu zbyt często zamykają się w  bańkach galerii, uniwersytetów i sal koncertowych. Ich sztuka nie wychodzi na ulicę. Organizując i biorąc udział w demonstracjach, trzeba przechwycić ich koncepcje, narzędzia oraz praktyki i przenieść je na grunt protestu

Apokalipsa i polityka (Jakub Bożek)

Czy „Run the Jewels 3” to dobry album zaangażowany? Nawiązuje do korzeni, trafia w swój czas, ma wyrazisty komunikat w zrozumiałej sprawie. Pozwala też zrozumieć, czego właściwie możemy oczekiwać od piosenek zaangażowanych

Marzenie dyrygentki (Monika Pasiecznik)

Kobieta dyrygent nie ma łatwego życia. Przez długi czas otrzymywałam propozycje występów z nieciekawym programem podczas koncertów familijnych czy dla dzieci – tylko dlatego, że jestem kobietą

Coś się rodzi (Adam Suprynowicz)

„Madrigal Opera” Philipa Glassa pozbawiona jest libretta. Jest muzyka, śpiew na samogłoskach, madrygałowy chórek, treści teatralnej jednak brak. Trzeba ją dopiero wygenerować. Czyja wyobraźnia teatralna mogłaby współgrać z takim zadaniem lepiej niż Krzysztofa Garbaczewskiego?

Sztuka

Smutne dziewczyny (Zofia Krawiec)

Audrey Wollen, twórczyni Teorii Smutnej Dziewczyny i instagramowa artystka, zapłakana pozuje do lustra w publicznej toalecie. W dłoni ściska mokrą chusteczkę. Na Instagramie są szczeliny, przestrzenie, którymi rządzą dziewczyny i inne zmarginalizowane ciała

Przekrój poprzeczny wnętrza (Anka Herbut)

Na pokazywanej w BWA Wrocław wystawie Karina Marusińska tworzy nieużytkową, niepotrzebną ceramikę, sytuującą się na marginesie estetycznej przyjemności

Teatr

Na oślep (Witold Mrozek)

Gdyby reżyserka i dramaturg stworzyli w „Obozie Katarakta” przekonujący, wciągający własny świat, zaprzepaszczenie opowiadania Bowles można byłoby im wybaczyć. Tak się jednak nie dzieje

Pluskwa, czyli konformizm (Joanna Krakowska)

„Pluskwa” Konrada Swinarskiego w jakimś sensie była strzałem w dziesiątkę. Dobrze pamiętać, że to właśnie Swinarski jako jeden z pierwszych zdefiniował w niej epokę konformistów i kompromisów

Strachy na wróble (Paweł Soszyński)

Markus Öhrn wypreparował z dziwacznego dramatu swojego rodaka samą atmosferę, sam mechanizm świata przedstawionego. Fabuła nie ma tu znaczenia, reżyser specjalnie sprowadza ją do gagów, rwie na strzępy, by odsłonić to, co w „Sonacie widm” najbardziej go ciekawi

Wiersze

wiersze (Sławomir Kuźnicki)

]]>

Film

Historia nawracającej samotności (Marta Bałaga)

„Współczesne związki dają nam sporo wolności, ale jednocześnie sprawiają, że ciągle znajdujemy się gdzieś na skraju. Wystarczy jeden krok do przodu, a stoczymy się w przepaść” – mówi autor rewelacyjnego „W pionie”

Po „Powidokach” (Maria Poprzęcka)

Andrzej Wajda zawsze mówił nam coś ważnego. Przesłanie, które tym razem niesie kaleki, umierający artysta, jest to samo, co przed wieloma laty: „Bądź wierny Idź”

Anna Karina z łukiem (Anna Bielak)

Kiedy filmy wuxia były u szczytu popularności, uczennice szkół teatralnych rysowały na powiekach kreski à la Bardot, a równocześnie zdobywały najwyższe stopnie kung-fu

Roth nieprzedstawiony (Jakub Majmurek)

Z przeciętnych książek powstają często wybitne filmy, a z książek wybitnych – filmy zaskakująco przeciętne. Drugą część tej prawdy doskonale ilustruje adaptacja „Amerykańskiej sielanki” Philipa Rotha

Wzloty i upadki (Ludwika Mastalerz)

Chazelle pożycza sporo z klasycznych musicali, jednak próżno szukać w „La La Landzie” prostej podróży sentymentalnej po ulubionych tytułach

Europejskie kino gatunkowe (Piotr Kletowski)

Kino gatunkowe powstające na Starym Kontynencie było zawsze odważniejsze, nieskrępowane obostrzeniami cenzury w takim stopniu, jak kręcone do lat 60. w cieniu kodeksu Haysa produkcje hollywoodzkie

Życie trzyma się mocno (Jakub Socha)

Problemy z traumą sąsiadują w „Manchester by the Sea” z problemami z posłużeniem się po raz pierwszy prezerwatywą – i jakkolwiek to zestawienie byłoby trywialne, wsiąka przez nie życie

Sztuczna szczęka i prawdziwe łzy (Iwona Kurz)

W „Tonim Erdmannie” powraca fraza: „To tylko żart”, za pomocą której bohater uspokaja swoich rozmówców. Można się oczywiście śmiać z ich konsternacji, ale – jak wszystko w tym filmie – im bardziej jest to śmieszne, tym bardziej jest smutne i śmiercią podszyte

Literatura

Użytkownicy życia (Monika Pilch)

„Nie uważam, że uprawniony do pisania o socjologii jest jedynie dyplomowany socjolog. Wiele więcej o tajemnicach życia ludzkiego nauczyłem się od poetów i powieściopisarzy niż od kolegów socjologów”  – zapis rozmowy radiowej ze zmarłym niedawno myślicielem

Obrazy w naszych łóżkach (Anna Kałuża)

Świat po rewolucji, tak jak go opisuje w „Powierzchniologii” Roman Dziadkiewicz, wiele ma wspólnego z naszym światem, jednak nie wszystko się zgadza. Czy dlatego, że uwierzyliśmy w bezsilność praktyk artystycznych, że zaniechaliśmy eksperymentów, że naprawdę staliśmy się niewolnikami?

Niezbyt dobry żart (Maciej Jakubowiak)

W „Roku królika”, podobnie jak w „Ciemno, prawie noc”, Bator wysyła bohaterkę na głęboką prowincję. Jednak pisarka za nic nie interesuje się rzeczywistym miasteczkiem. Ząbkowice Śląskie stają się pustym ekranem, na który można projektować najdziksze fantazje

Na wietrzną pamiątkę (Zofia Król)

Tęsknota za miastem, za Warszawą jest w „W” szczególna, to tęsknota w zupełnie innej, sendeckiej odmianie. Lakoniczna jak tytuł tomu, pozbawiona złudzeń, beznadziejna

Pochwała przyjaźni (Michał Herer)

Powiernictwo w sprawach sercowych, przyjaźń naśladująca relację miłosną, wspólnota walki – łączy je to, że pojawiają się w przestrzeni zdominowanej przez ideę miłości romantycznej i stanowią, każda na swój sposób, jej dopełnienie bądź kompensację związanych z nią niepokojów

Polska Rzeczpospolita Wujków Obmacywaczy (Darek Arest)

„Totalnie nie nostalgia” demontuje przytulną fasadę PRL-u. Na każdą słodką watę cukrową i każde radio „Tatry” z urokliwym zielonym oczkiem przypada tu jakiś oblech wpychający łapę pod spódniczkę małej dziewczynki

Media

Porozumienie ponad gatunkami (Marzena Falkowska)

W „The Last Guardian” Fumito Uedy bestia Trico jest kimś więcej niż tylko instrumentem w rękach człowieczego bohatera. Nie poddaje się kontroli, nierzadko ignoruje nasze polecenia, by chwilę potem z własnej inicjatywy ponieść nas w miejsce docelowe

Muzyka

Przechwyćmy dźwięk (Krzysztof Marciniak)

Kompozytorzy, badacze i artyści dźwiękowi głównego nurtu zbyt często zamykają się w  bańkach galerii, uniwersytetów i sal koncertowych. Ich sztuka nie wychodzi na ulicę. Organizując i biorąc udział w demonstracjach, trzeba przechwycić ich koncepcje, narzędzia oraz praktyki i przenieść je na grunt protestu

Apokalipsa i polityka (Jakub Bożek)

Czy „Run the Jewels 3” to dobry album zaangażowany? Nawiązuje do korzeni, trafia w swój czas, ma wyrazisty komunikat w zrozumiałej sprawie. Pozwala też zrozumieć, czego właściwie możemy oczekiwać od piosenek zaangażowanych

Marzenie dyrygentki (Monika Pasiecznik)

Kobieta dyrygent nie ma łatwego życia. Przez długi czas otrzymywałam propozycje występów z nieciekawym programem podczas koncertów familijnych czy dla dzieci – tylko dlatego, że jestem kobietą

Coś się rodzi (Adam Suprynowicz)

„Madrigal Opera” Philipa Glassa pozbawiona jest libretta. Jest muzyka, śpiew na samogłoskach, madrygałowy chórek, treści teatralnej jednak brak. Trzeba ją dopiero wygenerować. Czyja wyobraźnia teatralna mogłaby współgrać z takim zadaniem lepiej niż Krzysztofa Garbaczewskiego?

Sztuka

Smutne dziewczyny (Zofia Krawiec)

Audrey Wollen, twórczyni Teorii Smutnej Dziewczyny i instagramowa artystka, zapłakana pozuje do lustra w publicznej toalecie. W dłoni ściska mokrą chusteczkę. Na Instagramie są szczeliny, przestrzenie, którymi rządzą dziewczyny i inne zmarginalizowane ciała

Przekrój poprzeczny wnętrza (Anka Herbut)

Na pokazywanej w BWA Wrocław wystawie Karina Marusińska tworzy nieużytkową, niepotrzebną ceramikę, sytuującą się na marginesie estetycznej przyjemności

Teatr

Na oślep (Witold Mrozek)

Gdyby reżyserka i dramaturg stworzyli w „Obozie Katarakta” przekonujący, wciągający własny świat, zaprzepaszczenie opowiadania Bowles można byłoby im wybaczyć. Tak się jednak nie dzieje

Pluskwa, czyli konformizm (Joanna Krakowska)

„Pluskwa” Konrada Swinarskiego w jakimś sensie była strzałem w dziesiątkę. Dobrze pamiętać, że to właśnie Swinarski jako jeden z pierwszych zdefiniował w niej epokę konformistów i kompromisów

Strachy na wróble (Paweł Soszyński)

Markus Öhrn wypreparował z dziwacznego dramatu swojego rodaka samą atmosferę, sam mechanizm świata przedstawionego. Fabuła nie ma tu znaczenia, reżyser specjalnie sprowadza ją do gagów, rwie na strzępy, by odsłonić to, co w „Sonacie widm” najbardziej go ciekawi

Wiersze

wiersze (Sławomir Kuźnicki)

]]>
Fri, 20 Jan 2017 00:00:00 +0100
<![CDATA[Numer 2017/202]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2017/202

Film

Ostatni film (Jakub Socha)

„Powidoki” były najbardziej politycznym filmem w trakcie tegorocznej Gdyni. Andrzej Wajda mówi w nim: „Zostawcie sztukę w spokoju, nie może ona iść na smyczy władzy, bo zdechnie”

Młody bóg (Jakub Socha)

W „Młodym papieżu” Sorrentino wykorzystuje napięcie między mistyką a tradycją, indywidualizmem a sekularyzmem, iluzją a wiarą. Włoch jest jednak zbyt niecierpliwy, by utrzymać uwagę dłużej na jednym wątku, a co dopiero na jednym temacie

Powrót do domu (Jakub Socha)

Noblista Mantovani, bohater „Honorowego obywatela” przyjmuje zaproszenie z Salas, rodzinnego miasteczka. Kieruje nim nuda czy sentymenty? Zapewne jedno i drugie. Tego, co go spotka po wylądowaniu, nie mógł przewidzieć nawet w najdziwniejszych snach

Prawo i melancholia (Klara Cykorz)

„Upadek” od początku był serialem cichym, teraz staje się wręcz serialem szeptu

Literatura

Najlepsza rzecz, jaka nam się przydarzyła (Bartosz Sadulski)

Więźniowie wzruszają się na Bergmanie, seniorzy rozmawiają o poezji Urszuli Kozioł, a w Strzelinie czytelnicy rozmawiają o wojnie na Ukrainie. Wszędzie unosi się zapach kawy, wszędzie kruszą się ciasteczka – reportaż z Dyskusyjnych Klubów Książki

Rozpadnę się na tyćki (Natalia Malek)

W „13 sztukach” Piotr Janicki jest poetą epifanii i owładnięcia, lubi w spokojne, utrwalone życie wpuścić trochę nienazwanego, ożywić list, żelka albo pyzę, posłać kogoś na seans do niemiłego wróżbity

Zygmunt Bauman (1925–2017) ()

W wieku 92 lat zmarł profesor Zygmunt Bauman. Przypominamy film „Miłość, Europa, świat Zygmunta Baumana” w reżyserii Krzysztofa Rzączyńskiego

Pożary nie gasną (Zofia Zaleska)

Czy książka Alexandra Klugego sprzed niemal czterdziestu lat, opisująca okrucieństwa sprzed lat siedemdziesięciu, może nam dziś coś uświadomić? Czy pomoże nam na przykład inaczej spojrzeć na współczesnych uciekinierów ze zbombardowanych miast?

Śledziona zamiast wyrostka (Adam Pluszka)

O co chodzi w całej tej edytorsko-przekładowej zabawie? O trudną miłość do trudnych tekstów, o umiejętność zarażenia tą miłością innych – mówi sekretarz redakcji „Literatury na Świecie”, tłumacz „Alfreda i Ginewry” Jamesa Schuylera

Media

ODBIORNIK (7): Głupie rzeczy, których nikt nie potrzebuje i inne koszmarne pomysły (Anna Desponds / Agnieszka Słodownik)

W noworocznym odcinku podkastu dwutygodnik.com Ania Desponds i Agnieszka Słodownik rozmawiają o internetowych projektach artystycznych, które krytycznie przyglądają się komunikacji internetowej i cyfrowej

Muzyka

Muzyka 2.1: Jacek Sotomski (Jan Topolski)

Doczekaliśmy się w kraju pokolenia „pozaakademickich” kompozytorów. Łączą oni porządny warsztat z refleksją, konceptem i dowcipem. Jacek Sotomski oprócz pisania błyskotliwych postinternetowych utworów współtworzy magnetofonowy duet sultan hagavik, który zawojował pogranicza retromanii i performansu

Tekstem i gestem (Adam Wiedemann)

Dla Wojtka Blecharza muzyka ma walor przede wszystkim wizualny, marzeniem kompozytora byłoby niemal całkowite wyzucie jej z niepotrzebnej brzmieniowości na rzecz quasi-rytualnych gestów

Obyczaje

Maseczka w misia pandę (Olga Drenda)

Śledząc pilnie temat smogu, zauważyłam potrzebę szukania winnego, a także dwojakie strategie w folklorze dnia codziennego: strategię podejrzliwości i dla odmiany – upartego zaprzeczania

Mur empatii (Jakub Dymek)

Obudziliśmy się w podzielonej Ameryce, gdzie od stania w kolejce po dobre życie ludzie zdążyli się już tak zmęczyć, że wybrali na prezydenta kogoś, kto otwarcie się od nich odwrócił – mówi amerykańska socjolożka

Sztuka

Co ma Pollock do Fałata (Karol Sienkiewicz)

Zawsze i wszędzie ta nić czarna się przędzie. Nawet oglądając w Londynie amerykańskie malarstwo z połowy poprzedniego wieku, nie mogę przestać myśleć o Polsce, a w mojej głowie jak drzazga siedzi Monika Małkowska

Kawałek sklejki (Monika Stelmach)

W PRL-u tonęliśmy w błocie, bo nie mieliśmy porządnych chodników, ale piliśmy kawę z porcelanowych, ręcznie robionych filiżanek, zaprojektowanych przez świetnych artystów. Na południu Europy projektanci pracowali z myślą o zamożnych, a Polska – dla przeciętnego odbiorcy. Po wojnie trzeba było wyposażyć miliony mieszkań

Kto zamordował underground? (Jakub Bożek)

David Crowley i Daniel Muzyczuk przygotowali w Łodzi wystawę o artystycznym undergroundzie Bloku Wschodniego na podobieństwo wielopłytowego albumu rockowego. Niewielu wysłucha go w całości, ale i tak trzeba go mieć na półce

Velorex (Wojciech Grabowski)

František i Mojmir Stranscy. Marzyli o aucie dla każdego – urzędnika, robotnika, gospodyni domowej. Tanim, najtańszym na świecie. Do tego tak małym i lekkim, by można było trzymać je niemalże w mieszkaniu. Wymyślili połączenie motocykla i samochodu

Teatr

Ciało, które nie chce znaczyć (Anka Herbut)

To, co w XIX wieku proponował w teatrze Bogusławski, nie różni się od obrazów ze współczesnych teledysków, na przykład od wijącej się w kabinie prysznicowej Toni Braxton w klipie do „Un-Break My Heart” – mówią twórcy „So Emotional”

Zbliżyć się do granicy (Katarzyna Niedurny)

„Interesuje nas podchodzenie do granicy między tym, co dzikie, i tym, co ułożone, tym, co na scenie, a tym, co na widowni” – mówią reżyserka i dramaturg „Popołudnia Fauna” i „Obozu Katarakta”

Życzliwość jest polityczna (Piotr Morawski)

„Triumf woli” Pawła Demirskiego i Moniki Strzępki to wolta – od krytycznego przenicowywania mechanizmów społecznych i stawiania wcale niewesołych diagnoz po teatralną zabawę, niestroniącą od farsowości

Wiersze

Okluzja (Tadeusz Pióro)

]]>

Film

Ostatni film (Jakub Socha)

„Powidoki” były najbardziej politycznym filmem w trakcie tegorocznej Gdyni. Andrzej Wajda mówi w nim: „Zostawcie sztukę w spokoju, nie może ona iść na smyczy władzy, bo zdechnie”

Młody bóg (Jakub Socha)

W „Młodym papieżu” Sorrentino wykorzystuje napięcie między mistyką a tradycją, indywidualizmem a sekularyzmem, iluzją a wiarą. Włoch jest jednak zbyt niecierpliwy, by utrzymać uwagę dłużej na jednym wątku, a co dopiero na jednym temacie

Powrót do domu (Jakub Socha)

Noblista Mantovani, bohater „Honorowego obywatela” przyjmuje zaproszenie z Salas, rodzinnego miasteczka. Kieruje nim nuda czy sentymenty? Zapewne jedno i drugie. Tego, co go spotka po wylądowaniu, nie mógł przewidzieć nawet w najdziwniejszych snach

Prawo i melancholia (Klara Cykorz)

„Upadek” od początku był serialem cichym, teraz staje się wręcz serialem szeptu

Literatura

Najlepsza rzecz, jaka nam się przydarzyła (Bartosz Sadulski)

Więźniowie wzruszają się na Bergmanie, seniorzy rozmawiają o poezji Urszuli Kozioł, a w Strzelinie czytelnicy rozmawiają o wojnie na Ukrainie. Wszędzie unosi się zapach kawy, wszędzie kruszą się ciasteczka – reportaż z Dyskusyjnych Klubów Książki

Rozpadnę się na tyćki (Natalia Malek)

W „13 sztukach” Piotr Janicki jest poetą epifanii i owładnięcia, lubi w spokojne, utrwalone życie wpuścić trochę nienazwanego, ożywić list, żelka albo pyzę, posłać kogoś na seans do niemiłego wróżbity

Zygmunt Bauman (1925–2017) ()

W wieku 92 lat zmarł profesor Zygmunt Bauman. Przypominamy film „Miłość, Europa, świat Zygmunta Baumana” w reżyserii Krzysztofa Rzączyńskiego

Pożary nie gasną (Zofia Zaleska)

Czy książka Alexandra Klugego sprzed niemal czterdziestu lat, opisująca okrucieństwa sprzed lat siedemdziesięciu, może nam dziś coś uświadomić? Czy pomoże nam na przykład inaczej spojrzeć na współczesnych uciekinierów ze zbombardowanych miast?

Śledziona zamiast wyrostka (Adam Pluszka)

O co chodzi w całej tej edytorsko-przekładowej zabawie? O trudną miłość do trudnych tekstów, o umiejętność zarażenia tą miłością innych – mówi sekretarz redakcji „Literatury na Świecie”, tłumacz „Alfreda i Ginewry” Jamesa Schuylera

Media

ODBIORNIK (7): Głupie rzeczy, których nikt nie potrzebuje i inne koszmarne pomysły (Anna Desponds / Agnieszka Słodownik)

W noworocznym odcinku podkastu dwutygodnik.com Ania Desponds i Agnieszka Słodownik rozmawiają o internetowych projektach artystycznych, które krytycznie przyglądają się komunikacji internetowej i cyfrowej

Muzyka

Muzyka 2.1: Jacek Sotomski (Jan Topolski)

Doczekaliśmy się w kraju pokolenia „pozaakademickich” kompozytorów. Łączą oni porządny warsztat z refleksją, konceptem i dowcipem. Jacek Sotomski oprócz pisania błyskotliwych postinternetowych utworów współtworzy magnetofonowy duet sultan hagavik, który zawojował pogranicza retromanii i performansu

Tekstem i gestem (Adam Wiedemann)

Dla Wojtka Blecharza muzyka ma walor przede wszystkim wizualny, marzeniem kompozytora byłoby niemal całkowite wyzucie jej z niepotrzebnej brzmieniowości na rzecz quasi-rytualnych gestów

Obyczaje

Maseczka w misia pandę (Olga Drenda)

Śledząc pilnie temat smogu, zauważyłam potrzebę szukania winnego, a także dwojakie strategie w folklorze dnia codziennego: strategię podejrzliwości i dla odmiany – upartego zaprzeczania

Mur empatii (Jakub Dymek)

Obudziliśmy się w podzielonej Ameryce, gdzie od stania w kolejce po dobre życie ludzie zdążyli się już tak zmęczyć, że wybrali na prezydenta kogoś, kto otwarcie się od nich odwrócił – mówi amerykańska socjolożka

Sztuka

Co ma Pollock do Fałata (Karol Sienkiewicz)

Zawsze i wszędzie ta nić czarna się przędzie. Nawet oglądając w Londynie amerykańskie malarstwo z połowy poprzedniego wieku, nie mogę przestać myśleć o Polsce, a w mojej głowie jak drzazga siedzi Monika Małkowska

Kawałek sklejki (Monika Stelmach)

W PRL-u tonęliśmy w błocie, bo nie mieliśmy porządnych chodników, ale piliśmy kawę z porcelanowych, ręcznie robionych filiżanek, zaprojektowanych przez świetnych artystów. Na południu Europy projektanci pracowali z myślą o zamożnych, a Polska – dla przeciętnego odbiorcy. Po wojnie trzeba było wyposażyć miliony mieszkań

Kto zamordował underground? (Jakub Bożek)

David Crowley i Daniel Muzyczuk przygotowali w Łodzi wystawę o artystycznym undergroundzie Bloku Wschodniego na podobieństwo wielopłytowego albumu rockowego. Niewielu wysłucha go w całości, ale i tak trzeba go mieć na półce

Velorex (Wojciech Grabowski)

František i Mojmir Stranscy. Marzyli o aucie dla każdego – urzędnika, robotnika, gospodyni domowej. Tanim, najtańszym na świecie. Do tego tak małym i lekkim, by można było trzymać je niemalże w mieszkaniu. Wymyślili połączenie motocykla i samochodu

Teatr

Ciało, które nie chce znaczyć (Anka Herbut)

To, co w XIX wieku proponował w teatrze Bogusławski, nie różni się od obrazów ze współczesnych teledysków, na przykład od wijącej się w kabinie prysznicowej Toni Braxton w klipie do „Un-Break My Heart” – mówią twórcy „So Emotional”

Zbliżyć się do granicy (Katarzyna Niedurny)

„Interesuje nas podchodzenie do granicy między tym, co dzikie, i tym, co ułożone, tym, co na scenie, a tym, co na widowni” – mówią reżyserka i dramaturg „Popołudnia Fauna” i „Obozu Katarakta”

Życzliwość jest polityczna (Piotr Morawski)

„Triumf woli” Pawła Demirskiego i Moniki Strzępki to wolta – od krytycznego przenicowywania mechanizmów społecznych i stawiania wcale niewesołych diagnoz po teatralną zabawę, niestroniącą od farsowości

Wiersze

Okluzja (Tadeusz Pióro)

]]>
Fri, 06 Jan 2017 00:00:00 +0100
<![CDATA[Numer 2017/201]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2017/201

Film

PROJEKT FILM: Patrz! (Anna Bielak)

Z biegiem czasu wiele rzeczy przestaje poruszać. Drżenie ustaje. Nie wiem, jak pielęgnować wrażliwość, która twardnieje. I chyba właściwie wtedy trzeba się o tę własną wrażliwość po prostu bić z rzeczywistością  – mówi jeden z najbardziej utalentowanych polskich operatorów filmowych

Opowieść wigilijna (Aldona Kopkiewicz)

Herzog nic nie wie i nie chce wiedzieć o świecie i człowieku jako takich, właśnie po to korzysta z form dokumentalnych, by pokazywać jednostki i przypadki. I nawet jeśli jest pesymistą, walczy też ze sobą, chce się z nędzy mrocznej gleby podnieść i poszukiwać dalej

Ciała obce (Michał Walkiewicz)

Odkrywanie kolejnych tajemnic Cronenberga na wystawie w CSW w Toruniu jest arytmiczne, dyktowane zmianami nastroju i konwencji

Jak być doskonałym (Jakub Socha)

Jarmuschowi znowu udaje się przeprowadzić coś, co dla innych jest nieosiągalne. Ilu reżyserom wybaczylibyśmy sceny, w których fragmenty wiersza tworzonego przez bohatera pisane są bezpośrednio na ekranie?

Literatura

Wisielczy humor (Adam Pluszka)

Ciekawe, że słowo „Polska” pojawia się tak często we współczesnej literaturze polskiej. We francuskiej „Francja” pojawia się znacznie rzadziej i to na przykład w postaci zjedzonego rano croissanta albo wypitej na szybko kawy

Gry w fikcje (Tomasz Wiśniewski)

Książki Schwoba, Landolfiego i OuLiPo przypominają, że proza niekoniecznie musi być komentarzem do rzekomej teraźniejszości, a współczesny młody Polak bywa nie tylko „prekariuszem”, lecz również na przykład kosmiczną zagadką

Po swoje (Marek Olszewski)

Wspólnym mianownikiem poetyckich debiutów Banaszaka, Żabnickiej i Ketzera staje się wyrywanie doświadczenia z kontekstu oswojonego języka

Media

Koniec Aleppo, koniec wiary w internet (Jarosław Kopeć)

Razem z serią bliskowschodnich zrywów rewolucyjnych umiera też wiara, że internet nas wyzwoli

Muzyka

Świat jest wuefem (Piotr Kowalczyk)

„Marmur” Taco Hemingwaya to obrazek z artystycznego czyśćca. Świata chorej ambicji i jej rewersu, czyli strachu, blokad twórczych, nerwic i urojonych dolegliwości. W polskim rapie, pielęgnującym raczej success story, taka wizja jest rzadkością

Praca medium (Izabela Smelczyńska)

Mam w sobie pewnego rodzaju butę, chamstwo. U nas lubi się myśleć o zamkniętych etapach – o międzywojniu, Piłsudskim, polskim rocku lat 80... Trochę to żałosne, to wieczne wspominanie

Software dla mas (Karolina Gogol)

Pauline Oliveros była pionierką i heroiną muzyki elektronicznej. Należała do pierwszego pokolenia muzyków, które na taką skalę wykorzystało możliwości technologiczne XX wieku. Zmarła w listopadzie 2016

Mozartowski blockbuster (Marcin Bogucki)

Jak oddać cudowność na scenie? Oto największe wyzwanie, jakie stoi przed kolejnymi wystawieniami „Czarodziejskiego fletu”. Reżyserzy inscenizacji w TW–ON Kosky i Andrade postawili na magię filmową, i to w podwójnym znaczeniu

Obyczaje

Podsumowanie 2016 (redakcja)

Nobel dla Boba Dylana i powrót Teatru Dramatycznego w Wałbrzychu. Nuda w sztuce i najlepsze filmy. Muzyczne festiwale i sztuka mediów. Redaktorzy „Dwutygodnika” podsumowują mijający rok w kulturze

WIEŚ: Karczma stała na końcu wsi, za plebanią (Iwona Kurz)

Wódki się nie sączy, tu nie ma po troszeczku. Tu się przepija, wykonuje gesty, wznosi toasty – w polskiej kulturze równie krótkie, jak haust gorzałki

Zupa z groszku (Włodzimierz Pessel)

Homofonia smog–smok przemawia do wyobraźni. Smok to bardzo konkretne przedstawienie  czyhającego na mieszczan niebezpieczeństwa, smog zaś kryje w sobie coś z abstrakcji – cząsteczki toksycznych pyłów są niewidzialne

Sztuka

Na uroczystość włożyłem rolki (Monika Stelmach)

Doszło do wielkiego skandalu, kiedy odbyły się pierwsze obchody i uczestnicy nie potrafili się ustawić, a wojsko nie umiało po pochyłym placu maszerować. Dziś już nie ma tego problemu. To miejsce żyje i tworzy się nowa historia – czarny protest w Szczecinie miał finał właśnie na placu Solidarności

Powidoki (Stach Szabłowski)

Z perspektywy drogi wiodącej przez miasto łódzkie Muzeum Sztuki jawi się jak twór z równoległego, kosmicznego wymiaru. To trochę jak ze Strzemińskim w filmie Wajdy, który spekuluje na temat „Teorii widzenia” i równolegle nie widzi, że nie ma co włożyć do garnka

Teatr

Okolice końca świata (Teresa Fazan)

„Tekton” to przykład sztuki, która nie będąc jawnie polityczną, wpasowuje się w aktualny czas w sposób niezwykle wyraźny i adekwatny. Nie sposób nie ulec wrażeniu, że budowana w spektaklu dystopijna wizja dotyczy dzisiejszego świata

Jak pokonać węża (Piotr Morawski)

„Indianie” to dobra zabawa, ale też szkoła wychowania obywatelskiego, wspólnego działania dla dobra ogółu. By pokonać węża, trzeba działać razem. Na scenie i na ulicy

Serotoninowa nadwyżka (Agata Dąbek)

Chcemy w najnowszym spektaklu na rany pochuchać, żeby się zagoiło, i dać ludziom psychiczne kocyki czy coś takiego. Chcemy pokazać, że jest dobrze i może być dobrze

Goethe karaoke (Witold Mrozek)

„Czemu do Ciebie nie piszę” pasuje do osobliwego, emo-romantycznego i zarazem po hipstersku ironicznego teatru Szpecht. Ryzyko naiwności jest tu wliczone w koszta, neurozy nikt się tutaj nie boi. A mimo to, a może dzięki temu, wszystko się udaje

Wiersze

wiersze (Hanna Janczak)

]]>

Film

PROJEKT FILM: Patrz! (Anna Bielak)

Z biegiem czasu wiele rzeczy przestaje poruszać. Drżenie ustaje. Nie wiem, jak pielęgnować wrażliwość, która twardnieje. I chyba właściwie wtedy trzeba się o tę własną wrażliwość po prostu bić z rzeczywistością  – mówi jeden z najbardziej utalentowanych polskich operatorów filmowych

Opowieść wigilijna (Aldona Kopkiewicz)

Herzog nic nie wie i nie chce wiedzieć o świecie i człowieku jako takich, właśnie po to korzysta z form dokumentalnych, by pokazywać jednostki i przypadki. I nawet jeśli jest pesymistą, walczy też ze sobą, chce się z nędzy mrocznej gleby podnieść i poszukiwać dalej

Ciała obce (Michał Walkiewicz)

Odkrywanie kolejnych tajemnic Cronenberga na wystawie w CSW w Toruniu jest arytmiczne, dyktowane zmianami nastroju i konwencji

Jak być doskonałym (Jakub Socha)

Jarmuschowi znowu udaje się przeprowadzić coś, co dla innych jest nieosiągalne. Ilu reżyserom wybaczylibyśmy sceny, w których fragmenty wiersza tworzonego przez bohatera pisane są bezpośrednio na ekranie?

Literatura

Wisielczy humor (Adam Pluszka)

Ciekawe, że słowo „Polska” pojawia się tak często we współczesnej literaturze polskiej. We francuskiej „Francja” pojawia się znacznie rzadziej i to na przykład w postaci zjedzonego rano croissanta albo wypitej na szybko kawy

Gry w fikcje (Tomasz Wiśniewski)

Książki Schwoba, Landolfiego i OuLiPo przypominają, że proza niekoniecznie musi być komentarzem do rzekomej teraźniejszości, a współczesny młody Polak bywa nie tylko „prekariuszem”, lecz również na przykład kosmiczną zagadką

Po swoje (Marek Olszewski)

Wspólnym mianownikiem poetyckich debiutów Banaszaka, Żabnickiej i Ketzera staje się wyrywanie doświadczenia z kontekstu oswojonego języka

Media

Koniec Aleppo, koniec wiary w internet (Jarosław Kopeć)

Razem z serią bliskowschodnich zrywów rewolucyjnych umiera też wiara, że internet nas wyzwoli

Muzyka

Świat jest wuefem (Piotr Kowalczyk)

„Marmur” Taco Hemingwaya to obrazek z artystycznego czyśćca. Świata chorej ambicji i jej rewersu, czyli strachu, blokad twórczych, nerwic i urojonych dolegliwości. W polskim rapie, pielęgnującym raczej success story, taka wizja jest rzadkością

Praca medium (Izabela Smelczyńska)

Mam w sobie pewnego rodzaju butę, chamstwo. U nas lubi się myśleć o zamkniętych etapach – o międzywojniu, Piłsudskim, polskim rocku lat 80... Trochę to żałosne, to wieczne wspominanie

Software dla mas (Karolina Gogol)

Pauline Oliveros była pionierką i heroiną muzyki elektronicznej. Należała do pierwszego pokolenia muzyków, które na taką skalę wykorzystało możliwości technologiczne XX wieku. Zmarła w listopadzie 2016

Mozartowski blockbuster (Marcin Bogucki)

Jak oddać cudowność na scenie? Oto największe wyzwanie, jakie stoi przed kolejnymi wystawieniami „Czarodziejskiego fletu”. Reżyserzy inscenizacji w TW–ON Kosky i Andrade postawili na magię filmową, i to w podwójnym znaczeniu

Obyczaje

Podsumowanie 2016 (redakcja)

Nobel dla Boba Dylana i powrót Teatru Dramatycznego w Wałbrzychu. Nuda w sztuce i najlepsze filmy. Muzyczne festiwale i sztuka mediów. Redaktorzy „Dwutygodnika” podsumowują mijający rok w kulturze

WIEŚ: Karczma stała na końcu wsi, za plebanią (Iwona Kurz)

Wódki się nie sączy, tu nie ma po troszeczku. Tu się przepija, wykonuje gesty, wznosi toasty – w polskiej kulturze równie krótkie, jak haust gorzałki

Zupa z groszku (Włodzimierz Pessel)

Homofonia smog–smok przemawia do wyobraźni. Smok to bardzo konkretne przedstawienie  czyhającego na mieszczan niebezpieczeństwa, smog zaś kryje w sobie coś z abstrakcji – cząsteczki toksycznych pyłów są niewidzialne

Sztuka

Na uroczystość włożyłem rolki (Monika Stelmach)

Doszło do wielkiego skandalu, kiedy odbyły się pierwsze obchody i uczestnicy nie potrafili się ustawić, a wojsko nie umiało po pochyłym placu maszerować. Dziś już nie ma tego problemu. To miejsce żyje i tworzy się nowa historia – czarny protest w Szczecinie miał finał właśnie na placu Solidarności

Powidoki (Stach Szabłowski)

Z perspektywy drogi wiodącej przez miasto łódzkie Muzeum Sztuki jawi się jak twór z równoległego, kosmicznego wymiaru. To trochę jak ze Strzemińskim w filmie Wajdy, który spekuluje na temat „Teorii widzenia” i równolegle nie widzi, że nie ma co włożyć do garnka

Teatr

Okolice końca świata (Teresa Fazan)

„Tekton” to przykład sztuki, która nie będąc jawnie polityczną, wpasowuje się w aktualny czas w sposób niezwykle wyraźny i adekwatny. Nie sposób nie ulec wrażeniu, że budowana w spektaklu dystopijna wizja dotyczy dzisiejszego świata

Jak pokonać węża (Piotr Morawski)

„Indianie” to dobra zabawa, ale też szkoła wychowania obywatelskiego, wspólnego działania dla dobra ogółu. By pokonać węża, trzeba działać razem. Na scenie i na ulicy

Serotoninowa nadwyżka (Agata Dąbek)

Chcemy w najnowszym spektaklu na rany pochuchać, żeby się zagoiło, i dać ludziom psychiczne kocyki czy coś takiego. Chcemy pokazać, że jest dobrze i może być dobrze

Goethe karaoke (Witold Mrozek)

„Czemu do Ciebie nie piszę” pasuje do osobliwego, emo-romantycznego i zarazem po hipstersku ironicznego teatru Szpecht. Ryzyko naiwności jest tu wliczone w koszta, neurozy nikt się tutaj nie boi. A mimo to, a może dzięki temu, wszystko się udaje

Wiersze

wiersze (Hanna Janczak)

]]>
Mon, 02 Jan 2017 00:00:00 +0100
<![CDATA[Numer 2016/200]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2016/200

Film

Nie wierz w anegdotę (Jakub Bożek)

„HyperNormalisation” Adama Curtisa to najlepszy film katastroficzny od lat, ale jako dokument ma duże dziury. Na szczęście, bo przez te dziury wlatuje powietrze

Progi przemocy (Jakub Wencel)

„Nieznajoma dziewczyna” braci Dardenne zaczyna się jak rasowy thriller, dodajmy: ze społecznym zacięciem. Potem jednak napięcie siada, a koniec jest już ckliwy

Straceńcy (Ludwika Mastalerz)

„Łotr 1” jest w swej istocie bardziej filmem wojennym osadzonym w kosmosie niż kinem przygodowym

Ginące plemię (Marcin Bogucki)

Wbrew intencjom książkowego pierwowzoru serial „Mozart in the Jungle” przyczynia się do utrwalenia stereotypu muzyka klasycznego jako odklejonego od społeczeństwa lekkoducha

Media

Postprawda w żyznej bańce wyrasta (Jarosław Kopeć)

Po co sprawdzać, czy coś jest prawdziwe, skoro według opisu na Facebooku jest i oglądają to miliony ludzi?

NUMER 200! (Redakcja)

To już 200 numerów Dwutygodnika. Przez ostatnie 7 lat opublikowaliśmy 6890 artykułów, napisanych przez 1120 autorek i autorów i przeczytanych przez ponad 3,4 mln czytelniczek i czytelników. Dziękujemy!

Nie chcemy pracować z algorytmami (Anna Desponds)

22 listopada 2016 wystartowała online polska wersja kanału kulturalnego ARTE – do wyboru dokumenty, reportaże, publicystyka, koncerty i seriale dokumentalne. W komentarzach na polskim fanpage’u kanału widzowie piszą „ARTE po polsku – to cud!”

Muzyka

Najchętniej siedziałbym w domu (Monika Stelmach)

Album Nagrobków wydaliśmy w 17 egzemplarzach.  To komentarz do sytuacji na rynku fonograficznym. 17 egzemplarzy to pewnie tyle, ile udaje się sprzedać tzw. niezależnemu artyście

Lady bez makijażu (Karol Sienkiewicz)

Zazwyczaj nie nadążam za muzyką, ale od jakiegoś czasu doganiam Lady Gagę. Właśnie wydała nową płytę

Sztuka

Karl Ove obchodzi Barbórkę (Bartosz Sadulski)

Barbórka z węglowych bachanaliów zmienia się w inhumację, a starzy górnicy w uniwersalne symbole przemijania i narodowej dumy, która każe Polakom udawać, że zgliszcza pod ich stopami to zielona trawa raju, jakim jest ich kraj

Pod naporem rzeczy (Maciej Jakubowiak)

W dziełach Daniela Spoerriego dominuje efekt niezborności. Nic tu do niczego nie pasuje, nic ze sobą nie współgra, nic nie jest uzasadnione. System języka się rozpada

Głowa, rotunda, kot (Natalia Malek)

Anachronizm Wandy Czełkowskiej jest zamierzoną kreacją. To raczej bezczas i abstrakcyjna próżnia niż gramatyczny żart. Bycie ponad czasem, wbrew zastanemu porządkowi, pod prąd

Teatr

Systematyczne kaleczenie (Anka Herbut)

Bardzo lubię kaleczyć język. Kaleczenie języka – niezależnie od tego, czy jest to język obcy, czy język wizualny – otwiera nas na nowe interpretacje. Systematyczne kaleczenie przyjętych sposobów czytania obrazów albo kaleczenie chronologii jest nas w stanie pobudzić, pootwierać

Sen o wojnie (Jakub Socha)

Michał Zadara, wystawiając „Matkę Courage” w Teatrze Narodowym, przeniósł akcję do przyszłości, którą zbudował z dzisiejszych lęków

Zakazane piosenki z Breslau (Adam Kruk)

Używając kostiumu historycznego, wrocławskie „Liżę twoje serce” stawia pytanie o to, jakich spotkań i w jakim mieście będziemy doświadczać

Konserwa mięsna (Darek Arest)

Gdy zabraknie zakłócającego harmonię świata geja, pod ręką znajdzie się puszczalska panienka, wiejski głupek, wyrodna matka albo cyklista-wegetarianin. Całe życie to weselna zabawa w krzesełka. Nie jest źle, dopóki ktoś inny ma gorzej

Wiersze

wiersze (Jakub Kornhauser)

]]>

Film

Nie wierz w anegdotę (Jakub Bożek)

„HyperNormalisation” Adama Curtisa to najlepszy film katastroficzny od lat, ale jako dokument ma duże dziury. Na szczęście, bo przez te dziury wlatuje powietrze

Progi przemocy (Jakub Wencel)

„Nieznajoma dziewczyna” braci Dardenne zaczyna się jak rasowy thriller, dodajmy: ze społecznym zacięciem. Potem jednak napięcie siada, a koniec jest już ckliwy

Straceńcy (Ludwika Mastalerz)

„Łotr 1” jest w swej istocie bardziej filmem wojennym osadzonym w kosmosie niż kinem przygodowym

Ginące plemię (Marcin Bogucki)

Wbrew intencjom książkowego pierwowzoru serial „Mozart in the Jungle” przyczynia się do utrwalenia stereotypu muzyka klasycznego jako odklejonego od społeczeństwa lekkoducha

Media

Postprawda w żyznej bańce wyrasta (Jarosław Kopeć)

Po co sprawdzać, czy coś jest prawdziwe, skoro według opisu na Facebooku jest i oglądają to miliony ludzi?

NUMER 200! (Redakcja)

To już 200 numerów Dwutygodnika. Przez ostatnie 7 lat opublikowaliśmy 6890 artykułów, napisanych przez 1120 autorek i autorów i przeczytanych przez ponad 3,4 mln czytelniczek i czytelników. Dziękujemy!

Nie chcemy pracować z algorytmami (Anna Desponds)

22 listopada 2016 wystartowała online polska wersja kanału kulturalnego ARTE – do wyboru dokumenty, reportaże, publicystyka, koncerty i seriale dokumentalne. W komentarzach na polskim fanpage’u kanału widzowie piszą „ARTE po polsku – to cud!”

Muzyka

Najchętniej siedziałbym w domu (Monika Stelmach)

Album Nagrobków wydaliśmy w 17 egzemplarzach.  To komentarz do sytuacji na rynku fonograficznym. 17 egzemplarzy to pewnie tyle, ile udaje się sprzedać tzw. niezależnemu artyście

Lady bez makijażu (Karol Sienkiewicz)

Zazwyczaj nie nadążam za muzyką, ale od jakiegoś czasu doganiam Lady Gagę. Właśnie wydała nową płytę

Sztuka

Karl Ove obchodzi Barbórkę (Bartosz Sadulski)

Barbórka z węglowych bachanaliów zmienia się w inhumację, a starzy górnicy w uniwersalne symbole przemijania i narodowej dumy, która każe Polakom udawać, że zgliszcza pod ich stopami to zielona trawa raju, jakim jest ich kraj

Pod naporem rzeczy (Maciej Jakubowiak)

W dziełach Daniela Spoerriego dominuje efekt niezborności. Nic tu do niczego nie pasuje, nic ze sobą nie współgra, nic nie jest uzasadnione. System języka się rozpada

Głowa, rotunda, kot (Natalia Malek)

Anachronizm Wandy Czełkowskiej jest zamierzoną kreacją. To raczej bezczas i abstrakcyjna próżnia niż gramatyczny żart. Bycie ponad czasem, wbrew zastanemu porządkowi, pod prąd

Teatr

Systematyczne kaleczenie (Anka Herbut)

Bardzo lubię kaleczyć język. Kaleczenie języka – niezależnie od tego, czy jest to język obcy, czy język wizualny – otwiera nas na nowe interpretacje. Systematyczne kaleczenie przyjętych sposobów czytania obrazów albo kaleczenie chronologii jest nas w stanie pobudzić, pootwierać

Sen o wojnie (Jakub Socha)

Michał Zadara, wystawiając „Matkę Courage” w Teatrze Narodowym, przeniósł akcję do przyszłości, którą zbudował z dzisiejszych lęków

Zakazane piosenki z Breslau (Adam Kruk)

Używając kostiumu historycznego, wrocławskie „Liżę twoje serce” stawia pytanie o to, jakich spotkań i w jakim mieście będziemy doświadczać

Konserwa mięsna (Darek Arest)

Gdy zabraknie zakłócającego harmonię świata geja, pod ręką znajdzie się puszczalska panienka, wiejski głupek, wyrodna matka albo cyklista-wegetarianin. Całe życie to weselna zabawa w krzesełka. Nie jest źle, dopóki ktoś inny ma gorzej

Wiersze

wiersze (Jakub Kornhauser)

]]>
Fri, 09 Dec 2016 00:00:00 +0100
<![CDATA[Numer 2016/199]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2016/199

Film

Głosy spod pokładu (Kuba Mikurda)

Ekran jest jak luneta, peryskop, który pozwala zajrzeć w równoległe światy, ale sprawia też, że one MNIE widzą. I są to światy nie zawsze przyjemne – mówi filmowiec, którego „Ederly” właśnie wszedł do kin

Leczenie homeopatyczne (Ludwika Mastalerz)

„Egzamin” to przede wszystkim opowieść o codziennych zaniechaniach i egzystencjalnej bylejakości, która niezwalczana rozrasta się jak złośliwy nowotwór.

Sala tortur (Darek Arest)

„Plac zabaw” przypomina „Słonia” Van Santa, zainspirowanego masakrą w Columbine. Oba filmy rozsiewają domysły i sugestie, ale robią to głównie po to, żeby skompromitować stojącą za nimi myślową łatwiznę

Mężczyźni po przejściach, kobiety z przeszłością (Jakub Socha)

W kinach nowe filmy Ryszarda Bugajskiego i Jana Jakuba Kolskiego. Intrygujące i nieudane

Rachunek sumienia (Adam Kruk)

Rzeczywistość czasami okazuje się tak twarda, że jej nie ruszysz, nie wyrzeźbisz – mówi Anna Zamecka o filmie „Komunia”

Literatura

Samotność ślimaka (Robert Pucek)

Do kopulacji winniczków dochodzi zwykle pod koniec wiosny. Potencjalni kochankowie wykazują oznaki pobudzenia płciowego podobne do tych, jakie można zaobserwować u psów i kotów. Wiem, że trudno to sobie wyobrazić

Domy złe (Konrad Zych)

„Każda szczęśliwa rodzina musi okazać się na swój sposób nieszczęśliwa, w nieszczęściu swym zaś – papierowa. Postaci, bardziej niż ludzi z krwi i kości, przypominają tu persony moralitetu” – esej o konfrontacjach z rodziną w młodej literaturze polskiej

Nierealizm alkomagiczny (Darek Arest)

Marcin Podolec potrafi znaleźć literacką inspirację w instrukcji obsługi żelazka. W „Morzu po kolana” odsłania komiksową naturę reportaży Marcina Kołodziejczyka, w których liczy się anegdotyczny punch, językowy efekt i wyrazisty obrazek

Świat wymaga gruntownej przemiany (Agnieszka Sowińska i Paweł Goźliński)

Zarzucano mi, że w złym świetle pokazuję autora „Wojny i pokoju”. Ale to nie tak. Lew Tołstoj był jak wielki dąb. W jego cieniu nic już nie mogło wyrosnąć, tłamsił wszystko, jego korzenie wypijały całą wodę – mówi biograf rosyjskiego pisarza

Nalot na Halberstadt (Alexander Kluge)

Dla pani Schrader, doświadczonej specjalistki, nie istniał  żaden wyobrażalny wstrząs zdolny naruszyć podział popołudnia na cztery stałe projekcje – przedpremierowe fragmenty książki o bombardowaniu niemieckiego miasta

Na lewo od poezji, na prawo od prozy (Maciej Woźniak)

„Prozę poetycką można uznać za przystanięcie w pół drogi; uchylenie się od czystej gatunkowo, skodyfikowanej formy wypowiedzi” – o kontrowersjach wokół tegorocznej nagrody Nike i nieoczekiwanym powrocie zapomnianej formy

Media

Niejedno medium (Anna Marjankowska)

Przyszłość kultury wysokiej – nie tylko z powodu poszerzonej rzeczywistości, ale też innych technologii cyfrowych – pozostaje taka sama jak wcześniej. Upadek hierarchii kultury nastąpił, zanim komputer stał się medium

ODBIORNIK (6): Robić ten out (Anna Desponds / Agnieszka Słodownik)

Czy dzieło Joyce’a to żart? Dlaczego ktoś jedzie do Bangkoku, żeby nagrać dźwięki do audiobooka? W naszym podkaście również o niekończącej się impresji z Beskidu Niskiego z głosem Andrzeja Stasiuka

Muzyka

Perkusyjne wędrówki (Bartosz Nowicki)

Od Strawińskiego i Bartóka do techno. Trzecia płyta Huberta Zemlera jest koncept albumem  o roli perkusji, perkusjonaliów i ich wzrastającym znaczeniu w muzyce XX i XXI wieku

Metalówy (Anna Szudek)

Tworzyć muzykę na własnych warunkach, a nie być tylko wersją „w spódnicy” któregoś z ikonicznych męskich artystów. To zadanie, z którym od niemal zawsze mierzyły się kobiety grające rocka. Dotyczy to szczególnie ekstremalnych odmian muzyki, takich jak black metal czy industrial

Jestem mutantem. Neonizuję (Jakub Bożek)

Wiem, że kosmopolityzm to idea skazana na niepowodzenie. To tak, jakbym miał się bić z Pudzianem. Mimo słusznej postury przegrałbym z nim w trzy sekundy. Ale nawet gdybym został zmasakrowany, a miał jeszcze jakąś świadomość, chciałbym wstać i rzucić się na niego ponownie

Synteza w synkopie (Antoni Beksiak)

Festiwale nierzadko utrwalają krąg artystów-satelitów, co może być przejawem lenistwa lub konserwatyzmu kuratorskiego, jednak bielskiej Jazzowej Jesieni można to poczytywać za zaletę. Stwarza ona pretekst do coraz to nowych spojrzeń na współczesny jazz

Obyczaje

Najnowsi barbarzyńcy (Jakub Dymek)

Alt-prawica to związani z kampanią prezydencką Donalda Trumpa skandaliści i zwolennicy teorii spiskowych, domorośli ideologowie i zwyczajne trolle. Zwycięstwo forum internetowego i mema. Witajcie w jaskini!

Podwójne okulary (Zofia Zaleska)

Mogłam nakreślić dzieje obu moich rodzin w niezależny sposób: opisać rodzinę ojca i Zagładę oraz patriotyczne zaangażowanie przodków mamy. Ale moje dwie rodziny żyły obok siebie, na tej samej ziemi. Z jakiejś jednak przyczyny jedną dotknęła Zagłada, druga zaś w całości przeżyła – mówi autorka „Fałszerzy pieprzu”

Lata 60. Dwie dekady (Jakub Bożek)

Trudno uwierzyć, by dziś otwierały się przed światem nowe perspektywy. Tymczasem pokolenie lat 60. mogło się czuć jak pierwsi pielgrzymi z Mayflower dobijający do ziemi obiecanej. Byli młodzi, mieli całe życie przed sobą i przekonanie, że to życie jest ich dziełem sztuki

Sztuka

WIEŚ: Folklor wchodzi do śródmieścia (Monika Stelmach)

Miasto próbowało wypreparować z kultury wiejskiej atrakcyjne wzory – temu służyła Cepelia i zespoły folklorystyczne. A władza potrzebowała ornamentu ludowego dla swej legitymizacji

Tysiąc myśli na sekundę (Karol Sienkiewicz)

Sharon Lockhart pokazuje właśnie nową odsłonę „Rudzienka” na wystawie w Fundacji Galerii Foksal. Czy to jednak dobry pomysł, by słynna amerykańska artystka reprezentowała Polskę na Biennale w Wenecji?

Zapętlenie (Karol Sienkiewicz)

Pierwsza retrospektywna wystawa Anny Zaradny, „Rondo znaczy koło”, zamienia się w przestrzenny, wizualno-dźwiękowy koncert rozpisany na piętro Bunkra Sztuki

Teatr

Nauka, sztuka i nowe utopie (Paweł Soszyński)

Gdyby edukacja artystyczna stała w Polsce wysoko, nie dochodziłoby do takich absurdów, jak śledztwo w sprawie spektaklu Olivera Frljicia i nie musiałabym tłumaczyć bydgoskiej prokuraturze jako biegły świadek, dlaczego ten spektakl nie obraża uczuć patriotycznych

Nekropolityka teatru (Katarzyna Niedurny)

„Teatr to puste medium, które czeka, aż ukonstytuują się inne języki, aż staną się martwe, i wtedy je przejmuje. W tym sensie bliski jest idei nekroperformansu. Teatr zawłaszcza to, co martwe, by w ogóle stać się żywym” – mówi autorka „Nekroperformansu”

Piłkarze z wyspy W. (Paweł Soszyński)

„Piłkarze” Wdowik to mistrzowska kompozycja elementów wypreparowanych z boiska, ustawionych na czarnym tle sceny. Nagle trafiamy na utopijną wyspę W. wymyśloną przez Georges'a Pereca, gdzie całe społeczeństwo kłębi się wokół Zwycięzców

Wiersze

wiersze (Gabriel Ojrzanowski)

]]>

Film

Głosy spod pokładu (Kuba Mikurda)

Ekran jest jak luneta, peryskop, który pozwala zajrzeć w równoległe światy, ale sprawia też, że one MNIE widzą. I są to światy nie zawsze przyjemne – mówi filmowiec, którego „Ederly” właśnie wszedł do kin

Leczenie homeopatyczne (Ludwika Mastalerz)

„Egzamin” to przede wszystkim opowieść o codziennych zaniechaniach i egzystencjalnej bylejakości, która niezwalczana rozrasta się jak złośliwy nowotwór.

Sala tortur (Darek Arest)

„Plac zabaw” przypomina „Słonia” Van Santa, zainspirowanego masakrą w Columbine. Oba filmy rozsiewają domysły i sugestie, ale robią to głównie po to, żeby skompromitować stojącą za nimi myślową łatwiznę

Mężczyźni po przejściach, kobiety z przeszłością (Jakub Socha)

W kinach nowe filmy Ryszarda Bugajskiego i Jana Jakuba Kolskiego. Intrygujące i nieudane

Rachunek sumienia (Adam Kruk)

Rzeczywistość czasami okazuje się tak twarda, że jej nie ruszysz, nie wyrzeźbisz – mówi Anna Zamecka o filmie „Komunia”

Literatura

Samotność ślimaka (Robert Pucek)

Do kopulacji winniczków dochodzi zwykle pod koniec wiosny. Potencjalni kochankowie wykazują oznaki pobudzenia płciowego podobne do tych, jakie można zaobserwować u psów i kotów. Wiem, że trudno to sobie wyobrazić

Domy złe (Konrad Zych)

„Każda szczęśliwa rodzina musi okazać się na swój sposób nieszczęśliwa, w nieszczęściu swym zaś – papierowa. Postaci, bardziej niż ludzi z krwi i kości, przypominają tu persony moralitetu” – esej o konfrontacjach z rodziną w młodej literaturze polskiej

Nierealizm alkomagiczny (Darek Arest)

Marcin Podolec potrafi znaleźć literacką inspirację w instrukcji obsługi żelazka. W „Morzu po kolana” odsłania komiksową naturę reportaży Marcina Kołodziejczyka, w których liczy się anegdotyczny punch, językowy efekt i wyrazisty obrazek

Świat wymaga gruntownej przemiany (Agnieszka Sowińska i Paweł Goźliński)

Zarzucano mi, że w złym świetle pokazuję autora „Wojny i pokoju”. Ale to nie tak. Lew Tołstoj był jak wielki dąb. W jego cieniu nic już nie mogło wyrosnąć, tłamsił wszystko, jego korzenie wypijały całą wodę – mówi biograf rosyjskiego pisarza

Nalot na Halberstadt (Alexander Kluge)

Dla pani Schrader, doświadczonej specjalistki, nie istniał  żaden wyobrażalny wstrząs zdolny naruszyć podział popołudnia na cztery stałe projekcje – przedpremierowe fragmenty książki o bombardowaniu niemieckiego miasta

Na lewo od poezji, na prawo od prozy (Maciej Woźniak)

„Prozę poetycką można uznać za przystanięcie w pół drogi; uchylenie się od czystej gatunkowo, skodyfikowanej formy wypowiedzi” – o kontrowersjach wokół tegorocznej nagrody Nike i nieoczekiwanym powrocie zapomnianej formy

Media

Niejedno medium (Anna Marjankowska)

Przyszłość kultury wysokiej – nie tylko z powodu poszerzonej rzeczywistości, ale też innych technologii cyfrowych – pozostaje taka sama jak wcześniej. Upadek hierarchii kultury nastąpił, zanim komputer stał się medium

ODBIORNIK (6): Robić ten out (Anna Desponds / Agnieszka Słodownik)

Czy dzieło Joyce’a to żart? Dlaczego ktoś jedzie do Bangkoku, żeby nagrać dźwięki do audiobooka? W naszym podkaście również o niekończącej się impresji z Beskidu Niskiego z głosem Andrzeja Stasiuka

Muzyka

Perkusyjne wędrówki (Bartosz Nowicki)

Od Strawińskiego i Bartóka do techno. Trzecia płyta Huberta Zemlera jest koncept albumem  o roli perkusji, perkusjonaliów i ich wzrastającym znaczeniu w muzyce XX i XXI wieku

Metalówy (Anna Szudek)

Tworzyć muzykę na własnych warunkach, a nie być tylko wersją „w spódnicy” któregoś z ikonicznych męskich artystów. To zadanie, z którym od niemal zawsze mierzyły się kobiety grające rocka. Dotyczy to szczególnie ekstremalnych odmian muzyki, takich jak black metal czy industrial

Jestem mutantem. Neonizuję (Jakub Bożek)

Wiem, że kosmopolityzm to idea skazana na niepowodzenie. To tak, jakbym miał się bić z Pudzianem. Mimo słusznej postury przegrałbym z nim w trzy sekundy. Ale nawet gdybym został zmasakrowany, a miał jeszcze jakąś świadomość, chciałbym wstać i rzucić się na niego ponownie

Synteza w synkopie (Antoni Beksiak)

Festiwale nierzadko utrwalają krąg artystów-satelitów, co może być przejawem lenistwa lub konserwatyzmu kuratorskiego, jednak bielskiej Jazzowej Jesieni można to poczytywać za zaletę. Stwarza ona pretekst do coraz to nowych spojrzeń na współczesny jazz

Obyczaje

Najnowsi barbarzyńcy (Jakub Dymek)

Alt-prawica to związani z kampanią prezydencką Donalda Trumpa skandaliści i zwolennicy teorii spiskowych, domorośli ideologowie i zwyczajne trolle. Zwycięstwo forum internetowego i mema. Witajcie w jaskini!

Podwójne okulary (Zofia Zaleska)

Mogłam nakreślić dzieje obu moich rodzin w niezależny sposób: opisać rodzinę ojca i Zagładę oraz patriotyczne zaangażowanie przodków mamy. Ale moje dwie rodziny żyły obok siebie, na tej samej ziemi. Z jakiejś jednak przyczyny jedną dotknęła Zagłada, druga zaś w całości przeżyła – mówi autorka „Fałszerzy pieprzu”

Lata 60. Dwie dekady (Jakub Bożek)

Trudno uwierzyć, by dziś otwierały się przed światem nowe perspektywy. Tymczasem pokolenie lat 60. mogło się czuć jak pierwsi pielgrzymi z Mayflower dobijający do ziemi obiecanej. Byli młodzi, mieli całe życie przed sobą i przekonanie, że to życie jest ich dziełem sztuki

Sztuka

WIEŚ: Folklor wchodzi do śródmieścia (Monika Stelmach)

Miasto próbowało wypreparować z kultury wiejskiej atrakcyjne wzory – temu służyła Cepelia i zespoły folklorystyczne. A władza potrzebowała ornamentu ludowego dla swej legitymizacji

Tysiąc myśli na sekundę (Karol Sienkiewicz)

Sharon Lockhart pokazuje właśnie nową odsłonę „Rudzienka” na wystawie w Fundacji Galerii Foksal. Czy to jednak dobry pomysł, by słynna amerykańska artystka reprezentowała Polskę na Biennale w Wenecji?

Zapętlenie (Karol Sienkiewicz)

Pierwsza retrospektywna wystawa Anny Zaradny, „Rondo znaczy koło”, zamienia się w przestrzenny, wizualno-dźwiękowy koncert rozpisany na piętro Bunkra Sztuki

Teatr

Nauka, sztuka i nowe utopie (Paweł Soszyński)

Gdyby edukacja artystyczna stała w Polsce wysoko, nie dochodziłoby do takich absurdów, jak śledztwo w sprawie spektaklu Olivera Frljicia i nie musiałabym tłumaczyć bydgoskiej prokuraturze jako biegły świadek, dlaczego ten spektakl nie obraża uczuć patriotycznych

Nekropolityka teatru (Katarzyna Niedurny)

„Teatr to puste medium, które czeka, aż ukonstytuują się inne języki, aż staną się martwe, i wtedy je przejmuje. W tym sensie bliski jest idei nekroperformansu. Teatr zawłaszcza to, co martwe, by w ogóle stać się żywym” – mówi autorka „Nekroperformansu”

Piłkarze z wyspy W. (Paweł Soszyński)

„Piłkarze” Wdowik to mistrzowska kompozycja elementów wypreparowanych z boiska, ustawionych na czarnym tle sceny. Nagle trafiamy na utopijną wyspę W. wymyśloną przez Georges'a Pereca, gdzie całe społeczeństwo kłębi się wokół Zwycięzców

Wiersze

wiersze (Gabriel Ojrzanowski)

]]>
Fri, 25 Nov 2016 00:00:00 +0100
<![CDATA[Numer 2016/198]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2016/198

Film

Szmata, broń i kaseta wideo (Iwona Kurz)

Największa siła „Dobrej żony” kryje się w mikroobserwacjach, wiele mówiących o codziennych praktykach społecznych oraz nieujawnionych afektach, które się w nich wyrażają

Pyton i Schopenhauer (Jakub Socha)

Ogląda człowiek „Pitbulla. Niebezpieczne kobiety” i oczom nie wierzy

Wszyscy jesteśmy nieudacznikami (Bartosz Żurawiecki)

W pierwszym rzędzie „Zwierzęta nocy” traktują o relacjach międzyludzkich, które przyprawiają nas o śmiertelny lęk, straszniejszy nawet niż ten, jaki budzą w nas gwałty i morderstwa

Literatura

Trzy klocki w puzzlach (Adam Pluszka)

Tłumaczenie Agnona daje radość i przedziwnie uspokaja. Człowiek jest sam na sam z hebrajskim tekstem. To bardzo kojące. No bo reszta, wiadomo: bolą oczy, boli kręgosłup, boli tyłek, bolą zęby od landrynek, w żołądku chlupie kawa – mówi tłumacz „Przypowieści o skrybie”

Nierzeczywisty (Paweł Kozioł)

W „Ściszonym nagle życiu” Dariusz Suska nie tylko mówi o zmarłych, ale także sprytnie inscenizuje swoje spotkania z nimi. Nie tylko stwierdza bliskość nieżyjących, ale także przedstawia ją w sposób, którego można się bać

Mikrostadka (Maja Staśko)

Jesteśmy ludźmi – leniwymi, zazdrosnymi, zamkniętymi, przestraszonymi, ciężkimi, zaborczymi, nietolerancyjnymi ludźmi – którzy mimo że żyją w stadzie liczącym sobie 7 miliardów osobników, zachowują się tak, jakby tego stada nie było

Innego należy uciszyć (Krzysztof Cieślik)

Zadziwia mnie, że wstydzimy się seksu, a nie wstydzimy zabijania – mówi tegoroczny laureat Pulitzera, autor powieści „Sympatyk”

Media

Teraźniejszość znika (Arkadiusz Półtorak)

Teraźniejszość to rzadkość. Wyposażeni w całą dostępną nam machinerię wcale nie żyjemy tu i teraz, lecz w miejscu przepływu między przeszłością a tym, co nadchodzi. Teraźniejszość przydarza się nam całkiem wyjątkowo

Horror statystyk (Maciej Jakubowiak)

W Pensylwanii wygra Trump, bo prowadzi Clinton, na Florydzie prowadzi Trump, więc wygra Trump. Można oszaleć – relacja z wieczoru wyborczego w internecie

Muzyka

Pokazałam całą siebie (Marta Januszkiewicz)

Od zawsze byłam otoczona muzyką. I od zawsze byłam na scenie, jeszcze przed urodzeniem. Kiedy miałam dwa lata, wzięłam skrzypce do rąk. To wszystko przebiegło bardzo naturalnie – mówi zwyciężczyni XV Międzynarodowego Konkursu Skrzypcowego im. Henryka Wieniawskiego

Szok i niedowierzanie (Borys Dejnarowicz)

Reynolds to wciąż jeden z niewielu krytyków, na których artykuły i wydawnictwa czeka się jak na nowe płyty ulubionych zespołów. Właśnie ukazała się jego książka o glam rocku

Paradoks muzyki prywatnej (Jan Topolski)

W epoce festiwalomanii, grantozy, miejskich marketingów i komercyjnego targetowania festiwal Musica Privata to przedsięwzięcie szczególnie cenne. Stylistyka koncertów łódzkiej imprezy przełamuje najróżniejsze ograniczenia gatunkowe

Obyczaje

WIEŚ: Ideały demokratyczne (Ewa Tatar)

Robiliśmy dobrą gazetę, mogę to uczciwie powiedzieć. Czytaną też w mieście. W szybkim czasie osiągnęliśmy pół miliona nakładu, a mogliśmy sprzedawać dużo więcej, tylko nie starczało papieru. Na wsiach jeden egzemplarz czytało nawet parę osób. I tak do 1968 roku – mówi redaktorka naczelna „Nowej Wsi”

Projekcja przedwyborcza (Jakub Socha)

W tygodniu przedwyborczym nie czuć było w Nowym Jorku wielkiego podniecenia polityką. Gazet już chyba nikt tu nie czyta, a ulica żyła swoim życiem

Biegiem przez Mazowsze (Natalia Fiedorczuk)

„Baudrillard nienawidził biegaczy. Gardził nimi i drwił z ich nadęcia. Figura joggera – truchtacza, i sam akt truchtu to w jego soczystych cytatach solipsystyczna, nieprowadząca do niczego aktywność” – pisze autorka „Jak pokochać centra handlowe”

Teatr

Siła kobiet, siła teatralności (Piotr Morawski)

Najnowszy spektakl Janiczak i Rubina o rewolucji, która ma przynieść wolność i równość, a dba tylko o interes mężczyzn, nie może – zwłaszcza po czarnym proteście z 3 października – nie rezonować

Uniewinnienie (Katarzyna Niedurny)

„Leni Riefenstahl. Epizody niepamięci” Marciniak to spektakl nieprzemyślany i chaotyczny. Jednak to nie jego struktura czy kwestie związane z estetyką są jego największą wadą. Najbardziej uderzająca jest jego wymowa

Zabójcza farsa (Paweł Soszyński)

„Myśli nowoczesnego Polaka. Roman Dmowski” Grzegorza Laszuka to punkrockowe variétés, w którym odbija się dalece niepoważny, groźny, odstręczający kabaret „dobrej zmiany”

Morawski. Demolka (Paweł Soszyński)

Energia wrocławskiego Teatru Polskiego ulega rozproszeniu. Cezary Morawski zlikwidował właśnie punkty węzłowe, które na przestrzeni lat stwarzały ten zespół i mogłyby, mimo wszystko, utrzymać jego energię

Wiersze

wiersze (Katarzyna Zwolska-Płusa)

]]>

Film

Szmata, broń i kaseta wideo (Iwona Kurz)

Największa siła „Dobrej żony” kryje się w mikroobserwacjach, wiele mówiących o codziennych praktykach społecznych oraz nieujawnionych afektach, które się w nich wyrażają

Pyton i Schopenhauer (Jakub Socha)

Ogląda człowiek „Pitbulla. Niebezpieczne kobiety” i oczom nie wierzy

Wszyscy jesteśmy nieudacznikami (Bartosz Żurawiecki)

W pierwszym rzędzie „Zwierzęta nocy” traktują o relacjach międzyludzkich, które przyprawiają nas o śmiertelny lęk, straszniejszy nawet niż ten, jaki budzą w nas gwałty i morderstwa

Literatura

Trzy klocki w puzzlach (Adam Pluszka)

Tłumaczenie Agnona daje radość i przedziwnie uspokaja. Człowiek jest sam na sam z hebrajskim tekstem. To bardzo kojące. No bo reszta, wiadomo: bolą oczy, boli kręgosłup, boli tyłek, bolą zęby od landrynek, w żołądku chlupie kawa – mówi tłumacz „Przypowieści o skrybie”

Nierzeczywisty (Paweł Kozioł)

W „Ściszonym nagle życiu” Dariusz Suska nie tylko mówi o zmarłych, ale także sprytnie inscenizuje swoje spotkania z nimi. Nie tylko stwierdza bliskość nieżyjących, ale także przedstawia ją w sposób, którego można się bać

Mikrostadka (Maja Staśko)

Jesteśmy ludźmi – leniwymi, zazdrosnymi, zamkniętymi, przestraszonymi, ciężkimi, zaborczymi, nietolerancyjnymi ludźmi – którzy mimo że żyją w stadzie liczącym sobie 7 miliardów osobników, zachowują się tak, jakby tego stada nie było

Innego należy uciszyć (Krzysztof Cieślik)

Zadziwia mnie, że wstydzimy się seksu, a nie wstydzimy zabijania – mówi tegoroczny laureat Pulitzera, autor powieści „Sympatyk”

Media

Teraźniejszość znika (Arkadiusz Półtorak)

Teraźniejszość to rzadkość. Wyposażeni w całą dostępną nam machinerię wcale nie żyjemy tu i teraz, lecz w miejscu przepływu między przeszłością a tym, co nadchodzi. Teraźniejszość przydarza się nam całkiem wyjątkowo

Horror statystyk (Maciej Jakubowiak)

W Pensylwanii wygra Trump, bo prowadzi Clinton, na Florydzie prowadzi Trump, więc wygra Trump. Można oszaleć – relacja z wieczoru wyborczego w internecie

Muzyka

Pokazałam całą siebie (Marta Januszkiewicz)

Od zawsze byłam otoczona muzyką. I od zawsze byłam na scenie, jeszcze przed urodzeniem. Kiedy miałam dwa lata, wzięłam skrzypce do rąk. To wszystko przebiegło bardzo naturalnie – mówi zwyciężczyni XV Międzynarodowego Konkursu Skrzypcowego im. Henryka Wieniawskiego

Szok i niedowierzanie (Borys Dejnarowicz)

Reynolds to wciąż jeden z niewielu krytyków, na których artykuły i wydawnictwa czeka się jak na nowe płyty ulubionych zespołów. Właśnie ukazała się jego książka o glam rocku

Paradoks muzyki prywatnej (Jan Topolski)

W epoce festiwalomanii, grantozy, miejskich marketingów i komercyjnego targetowania festiwal Musica Privata to przedsięwzięcie szczególnie cenne. Stylistyka koncertów łódzkiej imprezy przełamuje najróżniejsze ograniczenia gatunkowe

Obyczaje

WIEŚ: Ideały demokratyczne (Ewa Tatar)

Robiliśmy dobrą gazetę, mogę to uczciwie powiedzieć. Czytaną też w mieście. W szybkim czasie osiągnęliśmy pół miliona nakładu, a mogliśmy sprzedawać dużo więcej, tylko nie starczało papieru. Na wsiach jeden egzemplarz czytało nawet parę osób. I tak do 1968 roku – mówi redaktorka naczelna „Nowej Wsi”

Projekcja przedwyborcza (Jakub Socha)

W tygodniu przedwyborczym nie czuć było w Nowym Jorku wielkiego podniecenia polityką. Gazet już chyba nikt tu nie czyta, a ulica żyła swoim życiem

Biegiem przez Mazowsze (Natalia Fiedorczuk)

„Baudrillard nienawidził biegaczy. Gardził nimi i drwił z ich nadęcia. Figura joggera – truchtacza, i sam akt truchtu to w jego soczystych cytatach solipsystyczna, nieprowadząca do niczego aktywność” – pisze autorka „Jak pokochać centra handlowe”

Teatr

Siła kobiet, siła teatralności (Piotr Morawski)

Najnowszy spektakl Janiczak i Rubina o rewolucji, która ma przynieść wolność i równość, a dba tylko o interes mężczyzn, nie może – zwłaszcza po czarnym proteście z 3 października – nie rezonować

Uniewinnienie (Katarzyna Niedurny)

„Leni Riefenstahl. Epizody niepamięci” Marciniak to spektakl nieprzemyślany i chaotyczny. Jednak to nie jego struktura czy kwestie związane z estetyką są jego największą wadą. Najbardziej uderzająca jest jego wymowa

Zabójcza farsa (Paweł Soszyński)

„Myśli nowoczesnego Polaka. Roman Dmowski” Grzegorza Laszuka to punkrockowe variétés, w którym odbija się dalece niepoważny, groźny, odstręczający kabaret „dobrej zmiany”

Morawski. Demolka (Paweł Soszyński)

Energia wrocławskiego Teatru Polskiego ulega rozproszeniu. Cezary Morawski zlikwidował właśnie punkty węzłowe, które na przestrzeni lat stwarzały ten zespół i mogłyby, mimo wszystko, utrzymać jego energię

Wiersze

wiersze (Katarzyna Zwolska-Płusa)

]]>
Fri, 11 Nov 2016 00:00:00 +0100
<![CDATA[Numer 2016/197]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2016/197

Film

Nie chce zniknąć (Anka Herbut)

W filmie „Słońce, to słońce mnie oślepiło” jest i polski Kościół katolicki, i niewiedza pomieszana z lękiem. Jest ksenofobia, kwestia uchodźców i eskapizm

Pierwsza rodzina (Bartosz Żurawiecki)

Niedawno oglądaliśmy „Ostatnią rodzinę” Beksińskich, teraz zaś możemy się przyjrzeć „pierwszej rodzinie”, ufundowanej na przemocy i patriarchalnych regułach

Z deszczu pod rynnę (Jakub Socha)

„Ja, Daniel Blake” to film jak najbardziej słuszny, ale niestety niestrawny

Małpowanie (Grzegorz Stępniak)

Jeszcze do niedawna przewrót kulturowy, jakiego dokonały stacje pokroju HBO i Showtime z ich flagowymi produkcjami, oddziaływał mocno na kino. Jednak inspiracje zdają się płynąć również w odwrotnym kierunku: z dużego – na mały ekran

Akwarium (Jakub Socha)

Łagodni i rozmarzeni bohaterowie Marczaka zdają się żyć w wielkim akwarium, poza społeczeństwem i polityką, zainteresowani tylko sobą i swoim prywatnym Sturm und Drang

Gorset i ośmiornica (Darek Arest)

Nie ma co kluczyć z klasyfikacją – „Służąca” to w zasadzie kino erotyczne. Ale Park Chan-wooka interesuje właśnie materia erotyki, a nie seksu

Literatura

Wibrator w krwi skąpany (Tomasz Pstrągowski)

Komiks Tamburiniego i Liberatorego to brawurowa, undergroundowa jazda bez trzymanki. Brutalny, seksistowski żart, który nie zrewolucjonizował komiksu, ale na pewno przesunął granice tego, co można w nim pokazywać

Po katastrofie (Paweł Kozioł)

W poemacie „Nie” Konrad Góra przekonuje, że jeśli świat uznamy za globalną wioskę, to każda śmierć jest śmiercią w sąsiedztwie. I dedykuje go ofiarom katastrofy budowlanej w Bangladeszu

Kompromitująca normalność (Zofia Zaleska)

Wierzę w opiekuńcze, interwencyjne siły sztuki i najwyraźniej różne instytucje pomagające uchodźcom także w nie wierzą 

Najgorsze są martwe zdania (Krzysztof Cieślik)

To, o czym się nie mówi, zawsze jest bardziej drastyczne od tego, o czym się opowiada. Za mową skrywa się milczenie, a za tragedią zawsze czai się inna tragedia, której nikt nie chce przedstawić

Frajda i zgroza (Łukasz Najder i Marcin Wróbel)

George Saunders, jeden z najbardziej oryginalnych współczesnych pisarzy amerykańskich, nareszcie jest w Polsce. Choć pierwszy kontakt z wyborem jego opowiadań w tłumaczeniu Michała Kłobukowskiego bywa czasem dziwnym doświadczeniem

Muzyka

Wszystkie strony świata (Michał Pudło)

Edycja „The Dream” była śnieniem, „The End” dojmującym poczuciem kresu, „Interference” zaburzeniem społecznej tkanki. Dopiero jednak „Dislocation” czyni różnicę i oddziela grubą kreską  tegoroczną odsłonę krakowskiego Unsoundu od poprzednich

Hydraulika wnętrza gór (Jakub Wencel)

Jeśli płyta Resiny ma być muzycznym ćwiczeniem z myślenia o naturze, to stara się ona przede wszystkim podkreślić jej niedostępność. To muzyka, która nie „zachwyca” ani nie „porusza”, ale wywołuje satysfakcjonujący dyskomfort

Musical science fiction (Piotr Tkacz)

Debiutancki album amerykańskiej producentki Katie Gately można porównać do panoramicznego obrazu wyświetlanego na wielkim ekranie. Powinny być w nim pościgi i dużo jazd kamery po wyszukanych trajektoriach

Chaos z chaosu (Łukasz Łoziński)

„Skeleton Tree” to chyba najbardziej niezrozumiały album Cave'a i The Bad Seeds. Z jednej strony  zespół szuka rozmaitych dróg transgresji. Z drugiej oddziela się od rzeczywistości cudzymi konwencjami, wielosłowiem i łatwymi wzruszeniami

Poeci umierają (Jacek Skolimowski)

Minął pierwszy rok rządów nowej władzy. Co na temat sytuacji w Polsce mają do powiedzenia Muniek i Kazik? Tylko to, co przeczytali w internecie i zobaczyli w telewizji

Zwrot minimalistyczny (Artur Szarecki)

Czy polska alternatywa przeżywa właśnie pełnokrwisty romans z minimalizmem?  Mogą o tym świadczyć trzy tegoroczne płyty wydane przez prężnie działającą krakowską wytwórnię Instant Classic

Lou kontra ludzie (Howard Sounes)

Bardzo niewielu ludzi potrafiło na dłuższą metę znosić jego humory. Lou Reed popadał w konflikt praktycznie ze wszystkimi. Zawsze kogoś szczególnie nie lubił. Za każdym razem był to ktoś inny

Obyczaje

Konflikt domowy (Anna J. Dudek)

Mówisz o braku poczucia humoru? Bardzo wielu komików we Francji ma podwójne korzenie – muzułmańskie i europejskie. Kiedy jesteś w tak ambiwalentnej sytuacji, zaczynasz sam z siebie żartować – mówi autorka „Muzułmanów w Europie”

Wołyń nie potrzebuje metafory (Stanisław Łubieński)

Jeżeli Ukraińcy przyjmą do wiadomości wołyńską zbrodnię, a my zrozumiemy, że istnieje też inna, chlubna karta w historii UPA, jeżeli każdy spuści odrobinę z tonu, to będziemy w stanie się dogadać – mówi autor „Sprawiedliwych zdrajców”

Sztuka

Artysta, faun, gej (Karol Sienkiewicz)

Salon Akademii przypomina postać Krzysztofa Junga i wydobywa najciekawsze momenty w jego twórczości – intymność i męsko-męską erotykę. Przy okazji powraca pytanie o milczenie

Bez Emilii (Monika Stelmach)

Prawa rynku będą zwyciężały nad estetyką, dopóki nie powstaną mechanizmy prawne, które pozwolą na lepszą ochronę architektury modernistycznej. Zostanie to, co jest najcięższe w modernizmie, czyli wielkie osiedla. Estetyka przegra z ekonomią

Teatr

Ekologia sztuki (Paweł Soszyński)

„W rozmowie z Centrum Kultury w Lublinie zapytałem, czy zdają sobie sprawę, że zabierają kolejny z ostatnich milimetrów sceny dla polskiego tańca” – mówi tancerz, kurator odwołanego właśnie MAAT Festival

Gdzie podziać oczy? (Paweł Soszyński)

Szkoda, że Wojtek Blecharz nie mógł się zdecydować – czy chce w TR Warszawa stworzyć immersyjne doświadczenie muzyczne, czy spektakl edukacyjny

Widmowa polifonia (Katarzyna Niedurny)

W „Czekając na Godota” w reżyserii Michała Borczucha teatr jako medium wygrywa, na przekór wszystkim zmurszałym konwencjom, pustym gestom i ograniczeniom. A może właśnie dzięki nim?

Powrót bogów (Nikodem Karolak)

„Trojanki” Tadashiego Suzukiego to w gruncie rzeczy spektakl o metempsychozie, pod koniec której docieramy aż do czasów współczesnych, a także opowieść o uciemiężonych przez mężczyzn kobietach, hymn na ich cześć

Wiersze

wiersze (Rafał Hille)

]]>

Film

Nie chce zniknąć (Anka Herbut)

W filmie „Słońce, to słońce mnie oślepiło” jest i polski Kościół katolicki, i niewiedza pomieszana z lękiem. Jest ksenofobia, kwestia uchodźców i eskapizm

Pierwsza rodzina (Bartosz Żurawiecki)

Niedawno oglądaliśmy „Ostatnią rodzinę” Beksińskich, teraz zaś możemy się przyjrzeć „pierwszej rodzinie”, ufundowanej na przemocy i patriarchalnych regułach

Z deszczu pod rynnę (Jakub Socha)

„Ja, Daniel Blake” to film jak najbardziej słuszny, ale niestety niestrawny

Małpowanie (Grzegorz Stępniak)

Jeszcze do niedawna przewrót kulturowy, jakiego dokonały stacje pokroju HBO i Showtime z ich flagowymi produkcjami, oddziaływał mocno na kino. Jednak inspiracje zdają się płynąć również w odwrotnym kierunku: z dużego – na mały ekran

Akwarium (Jakub Socha)

Łagodni i rozmarzeni bohaterowie Marczaka zdają się żyć w wielkim akwarium, poza społeczeństwem i polityką, zainteresowani tylko sobą i swoim prywatnym Sturm und Drang

Gorset i ośmiornica (Darek Arest)

Nie ma co kluczyć z klasyfikacją – „Służąca” to w zasadzie kino erotyczne. Ale Park Chan-wooka interesuje właśnie materia erotyki, a nie seksu

Literatura

Wibrator w krwi skąpany (Tomasz Pstrągowski)

Komiks Tamburiniego i Liberatorego to brawurowa, undergroundowa jazda bez trzymanki. Brutalny, seksistowski żart, który nie zrewolucjonizował komiksu, ale na pewno przesunął granice tego, co można w nim pokazywać

Po katastrofie (Paweł Kozioł)

W poemacie „Nie” Konrad Góra przekonuje, że jeśli świat uznamy za globalną wioskę, to każda śmierć jest śmiercią w sąsiedztwie. I dedykuje go ofiarom katastrofy budowlanej w Bangladeszu

Kompromitująca normalność (Zofia Zaleska)

Wierzę w opiekuńcze, interwencyjne siły sztuki i najwyraźniej różne instytucje pomagające uchodźcom także w nie wierzą 

Najgorsze są martwe zdania (Krzysztof Cieślik)

To, o czym się nie mówi, zawsze jest bardziej drastyczne od tego, o czym się opowiada. Za mową skrywa się milczenie, a za tragedią zawsze czai się inna tragedia, której nikt nie chce przedstawić

Frajda i zgroza (Łukasz Najder i Marcin Wróbel)

George Saunders, jeden z najbardziej oryginalnych współczesnych pisarzy amerykańskich, nareszcie jest w Polsce. Choć pierwszy kontakt z wyborem jego opowiadań w tłumaczeniu Michała Kłobukowskiego bywa czasem dziwnym doświadczeniem

Muzyka

Wszystkie strony świata (Michał Pudło)

Edycja „The Dream” była śnieniem, „The End” dojmującym poczuciem kresu, „Interference” zaburzeniem społecznej tkanki. Dopiero jednak „Dislocation” czyni różnicę i oddziela grubą kreską  tegoroczną odsłonę krakowskiego Unsoundu od poprzednich

Hydraulika wnętrza gór (Jakub Wencel)

Jeśli płyta Resiny ma być muzycznym ćwiczeniem z myślenia o naturze, to stara się ona przede wszystkim podkreślić jej niedostępność. To muzyka, która nie „zachwyca” ani nie „porusza”, ale wywołuje satysfakcjonujący dyskomfort

Musical science fiction (Piotr Tkacz)

Debiutancki album amerykańskiej producentki Katie Gately można porównać do panoramicznego obrazu wyświetlanego na wielkim ekranie. Powinny być w nim pościgi i dużo jazd kamery po wyszukanych trajektoriach

Chaos z chaosu (Łukasz Łoziński)

„Skeleton Tree” to chyba najbardziej niezrozumiały album Cave'a i The Bad Seeds. Z jednej strony  zespół szuka rozmaitych dróg transgresji. Z drugiej oddziela się od rzeczywistości cudzymi konwencjami, wielosłowiem i łatwymi wzruszeniami

Poeci umierają (Jacek Skolimowski)

Minął pierwszy rok rządów nowej władzy. Co na temat sytuacji w Polsce mają do powiedzenia Muniek i Kazik? Tylko to, co przeczytali w internecie i zobaczyli w telewizji

Zwrot minimalistyczny (Artur Szarecki)

Czy polska alternatywa przeżywa właśnie pełnokrwisty romans z minimalizmem?  Mogą o tym świadczyć trzy tegoroczne płyty wydane przez prężnie działającą krakowską wytwórnię Instant Classic

Lou kontra ludzie (Howard Sounes)

Bardzo niewielu ludzi potrafiło na dłuższą metę znosić jego humory. Lou Reed popadał w konflikt praktycznie ze wszystkimi. Zawsze kogoś szczególnie nie lubił. Za każdym razem był to ktoś inny

Obyczaje

Konflikt domowy (Anna J. Dudek)

Mówisz o braku poczucia humoru? Bardzo wielu komików we Francji ma podwójne korzenie – muzułmańskie i europejskie. Kiedy jesteś w tak ambiwalentnej sytuacji, zaczynasz sam z siebie żartować – mówi autorka „Muzułmanów w Europie”

Wołyń nie potrzebuje metafory (Stanisław Łubieński)

Jeżeli Ukraińcy przyjmą do wiadomości wołyńską zbrodnię, a my zrozumiemy, że istnieje też inna, chlubna karta w historii UPA, jeżeli każdy spuści odrobinę z tonu, to będziemy w stanie się dogadać – mówi autor „Sprawiedliwych zdrajców”

Sztuka

Artysta, faun, gej (Karol Sienkiewicz)

Salon Akademii przypomina postać Krzysztofa Junga i wydobywa najciekawsze momenty w jego twórczości – intymność i męsko-męską erotykę. Przy okazji powraca pytanie o milczenie

Bez Emilii (Monika Stelmach)

Prawa rynku będą zwyciężały nad estetyką, dopóki nie powstaną mechanizmy prawne, które pozwolą na lepszą ochronę architektury modernistycznej. Zostanie to, co jest najcięższe w modernizmie, czyli wielkie osiedla. Estetyka przegra z ekonomią

Teatr

Ekologia sztuki (Paweł Soszyński)

„W rozmowie z Centrum Kultury w Lublinie zapytałem, czy zdają sobie sprawę, że zabierają kolejny z ostatnich milimetrów sceny dla polskiego tańca” – mówi tancerz, kurator odwołanego właśnie MAAT Festival

Gdzie podziać oczy? (Paweł Soszyński)

Szkoda, że Wojtek Blecharz nie mógł się zdecydować – czy chce w TR Warszawa stworzyć immersyjne doświadczenie muzyczne, czy spektakl edukacyjny

Widmowa polifonia (Katarzyna Niedurny)

W „Czekając na Godota” w reżyserii Michała Borczucha teatr jako medium wygrywa, na przekór wszystkim zmurszałym konwencjom, pustym gestom i ograniczeniom. A może właśnie dzięki nim?

Powrót bogów (Nikodem Karolak)

„Trojanki” Tadashiego Suzukiego to w gruncie rzeczy spektakl o metempsychozie, pod koniec której docieramy aż do czasów współczesnych, a także opowieść o uciemiężonych przez mężczyzn kobietach, hymn na ich cześć

Wiersze

wiersze (Rafał Hille)

]]>
Wed, 26 Oct 2016 00:00:00 +0200
<![CDATA[Numer 2016/196]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2016/196

Film

OSTATNIA DEKADA: Zwrot antyrealistyczny (Jakub Majmurek)

Czy zwrot antyrealistyczny, charakterystyczny dla reżyserów urodzonych w latach 80., utrzyma się, czy padnie pod naporem publiczności domagającej się innego portretu niż ten wzięty z sundance'owych schematów?

Zbłąkane obrazy (Iwona Kurz)

Andrzej Wajda stworzył opowieść mitologiczną dla wojny i powojnia, zanim jeszcze mieliśmy historię tego okresu. Nie ma dziś polskiego romantyzmu, historii PRL i historii jego debat bez tego twórcy

Literatura

OSTATNIA DEKADA: Rozkwit i zmierzch demokracji poetyckiej (Maciej Woźniak)

Portale poetyckie stanowiły zapowiedź tego, co niedługo po ich zapaści stało się z całą polską demokracją. Poezja internetowa okazała się awangardą, tyle że nie literatury, a rzeczywistości

Jak sobie wyobrażać wiersze (Maciej Woźniak)

Świetlicki odzywający się w „Drobnej zmianie” skondensowaną, nader zwięzłą i skupioną prozą nie jest mniej liryczny niż dawniej. To emocjonalna powściągliwość wydaje się przyczyną sięgnięcia po skromną formę notatki poetyckiej

Rwandyjska historia jest kobietą (Krzysztof Cieślik)

Jeśli ktoś z Hutu chciał się stać Tutsi, wystarczyło, że nabył dwanaście krów. Dopiero kolonizatorzy, z potrzeby systematyzacji i mitologizacji, zantagonizowali jedno i drugie plemię – mówi rwandyjska pisarka, autorka „Marii Panny Nilu”

OSTATNIA DEKADA: Popsuta, lekko nieporadna (Agata Pyzik)

Stajnię Dunin-Wąsowicza należy uznać za symptomatyczną i symboliczną. Masłowska, Drotkiewicz, Żulczyk chwytali Zeitgeist. Rynek był głodny młodych pisarzy, którzy w fajny sposób opisywaliby często głęboko niefajną rzeczywistość

Media

Coraz mniej trytytek (Agnieszka Słodownik)

Sztuka nowych mediów wychodzi z niszy. O twórczej partyzantce, byciu zawodowcami i zmysłowości form rozmawiamy z grupą panGenerator

Muzyka

Wymazywanie Bacha – pamięci Benjamina Pattersona (Antoni Michnik)

25 czerwca 2016 roku zmarł w Wiesbaden Benjamin Patterson, przedstawiciel Fluxusu, jednego z najciekawszych zjawisk w kulturze po roku 1945. Przez długi czas nieco zapomniany, w ostatnich latach doczekał się wreszcie szeregu wystaw, zaczęły też ukazywać się większe opracowania jego twórczości

OSTATNIA DEKADA: Bez winylu (Jakub Dymek)

Didżejowanie z laptopa zadomowiło się w kulturowym pejzażu, ale jeśli przyniosło jakąś rewolucję, to jej skutki są przynajmniej niejednoznaczne

Festiwal optymistów (Jakub Bożek)

Przez pierwsze sześć czy siedem lat robiliśmy Unsound czysto wolontariacko. Festiwal organizowaliśmy z pieniędzy zarobionych na korepetycjach z angielskiego. Gdy okazało się, że wszystko utopiliśmy, mój przyjaciel Polak powiedział mi: „Tylko dwóch obcokrajowców mogłoby się zdecydować na coś takiego!”

Podręczniki do słuchania (Artur Szarecki)

Jak zostać koneserem jazzu i muzyki improwizowanej w weekend?

Obyczaje

OSTATNIA DEKADA: Populizm i populofobia (Jan Sowa)

Skoro świat od dawna nie był tak stabilny i technologicznie zdolny do rozwiązywania podstawowych egzystencjalnych problemów, to dlaczego lęk stał się nieodłącznym elementem naszego społeczno-kulturowego pejzażu?

OSTATNIA DEKADA: Duchologia dzisiaj (Olga Drenda)

Do niedawna obowiązywała u nas cywilizacja pozorowana, kraj znalazł się we śnie o modernizacji, która okazała się fikcją. Polukrowano nam codzienną bułkę z serkiem topionym i wzięliśmy to za dobrą monetę

OSTATNIA DEKADA: Łąki, łopuchy, bezkresy (Dorota Masłowska)

To był magiczny moment; jakieś zawieszenie, urbanistyczny i cywilizacyjny suspens. W tej wypalonej rzeczywistości coś było bardzo poetycznego, wielomównego, coś, co mnie niesłychanie uruchamiało, i czego sobie dzisiaj zazdroszczę

Projekt normalność (Zofia Krawiec)

Nikt do końca nie wie, co dokładnie znaczy normalność. Ale zarazem nikt o to nie pyta. Jest to pojęcie organizujące pragnienia polskiego społeczeństwa okresu transformacji

Jaki kraj, taki Trump (Marta Bałaga)

Trump to wyrośnięty dzieciak, który bił cię w szkole na przerwach. Wyobrażasz sobie, że da się z nim usiąść i odbyć spokojną dyskusję? – pyta autor dwóch filmów poświęconych Donaldowi Trumpowi

Ukąszeni (Arek Gruszczyński)

Marks byłby z pana dumny! Ale państwo nie jest od budowy mieszkań ani od produkcji butów. Buty i mieszkanie to towar. Jeżeli tego nie zrozumiemy, to nie wymyślimy porządnej polityki mieszkaniowej

Sztuka

Czasy postprawdy (Monika Stelmach)

W sztuce współczesnej emocje są czymś wstydliwym; należy być chłodnym i zdystansowanym obserwatorem. Niepełnosprawni u Artura Żmijewskiego są odhumanizowanymi ciałami. Ze starymi ludźmi Kaśka Kozyra może zrobić, co chce. Chciałem, żeby moi bohaterowie mieli prawo głosu

Plecami do publiczności (Iwo Zmyślony)

Potrzeba nam mądrych wystaw przełamujących ironiczny, dyskursywny dystans, zderzających ze sobą różne, nawzajem skonfliktowane perspektywy na Polskę. W tym widzę wielkie wyzwanie dla instytucji sztuki. Nie udało się to niestety na wystawie „Communis – renegocjacje wspólnoty” w lubelskim Labiryncie

OSTATNIA DEKADA: Moda na sukces (Karol Sienkiewicz)

Odkąd weszliśmy do Unii Europejskiej, w sztuce zapanowała moda na sukces. Już nie ten wyimaginowany czy sztucznie napompowany. Teraz liczyło się tylko najwyższe miejsce na podium

Kolekcjoner koślawych ruchów (Karol Sienkiewicz)

W najnowszej pracy, „Kolekcji”, Artur Żmijewski powraca do wątków, które eksplorował jakiś czas temu i – wydawało się – porzucił. Niekontrolowanie drżące ciała znowu wypełniają jego kadry

OSTATNIA DEKADA: Na poważnie i do końca (Stach Szabłowski)

Była to dekada pracy u podstaw; zakładania galerii i instytucji, profesjonalizacji, szlifowania języków, konsumowania grantów, powoływania festiwali i rozwijania publiczności. W tym czasie Żmijewski uparcie zadawał pytanie: czy sztuka może  nam dać coś więcej niż spektakl?

Teatr

Smyczkiem w oko (Katarzyna Niedurny)

W „Soundwork” publiczność zostanie usadzona dookoła sceny, bardzo blisko aktorów, tak że będzie mogła zaglądać im przez ramię. Nie chcę tu zdradzać wszystkiego, ale w pewnym również momencie widownia będzie mogła sobie pograć

Mów mi Matt. Mów mi Mark. Mów mi Abu (Anka Herbut)

W „Domu w Azji” Agrupación Señor Serrano przy użyciu tych samych obrazów i faktów stwarza się skrajnie różne narracje, wiarygodność języka podważa sama natura środków przekazu, a zapisane w nich sensy okazują się chybotliwe i niepewne

Teatr i świat zewnętrzny (Zofia Maria Cielątkowska)

Nie staramy się nikomu rozbić głowy, nasze zaangażowanie polityczne ujawnia się bardziej na poziomie metody, tego jak pracujemy nad powstaniem spektaklu, czy też w jakiej strukturze jesteśmy jako grupa

OSTATNIA DEKADA: Zaczęło się w Gdańsku (Witold Mrozek)

O micie Teatru Wybrzeże za Macieja Nowaka napisano wiele – dla niektórych miniona teatralna dekada to „dekada Nowaka”. Być może początkiem dekady polityczności powinien być „H.” Klaty, symboliczny spektakl w Stoczni Gdańskiej oparty na „Hamlecie”

Kto zjadł czipsy? (Paweł Soszyński)

„Wściekłość” Mai Kleczewskiej to spektakl pełen fantasmagorii, ostatecznych aktów, gordyjskich pętli. Może dlatego nic  tu nie działa – transgresje zdają się wymuszone, ich transgresyjność jest teatralnie wykrzyczana

Radykalna przerwa (Piotr Morawski)

Mikroteatr daje chwilę bezproduktywnej ekonomicznie satysfakcji. Ale też jest radykalną przerwą w pejzażu teatralnym. Bo tu nie ma miejsca na arcydzieła. To szybki teatr. Bez gigantycznych budżetów i szans na występ w Awinionie. Ale za to blisko życia, gorąco i aktualnie

Wiersze

wiersze (Maciej Melecki)

]]>

Film

OSTATNIA DEKADA: Zwrot antyrealistyczny (Jakub Majmurek)

Czy zwrot antyrealistyczny, charakterystyczny dla reżyserów urodzonych w latach 80., utrzyma się, czy padnie pod naporem publiczności domagającej się innego portretu niż ten wzięty z sundance'owych schematów?

Zbłąkane obrazy (Iwona Kurz)

Andrzej Wajda stworzył opowieść mitologiczną dla wojny i powojnia, zanim jeszcze mieliśmy historię tego okresu. Nie ma dziś polskiego romantyzmu, historii PRL i historii jego debat bez tego twórcy

Literatura

OSTATNIA DEKADA: Rozkwit i zmierzch demokracji poetyckiej (Maciej Woźniak)

Portale poetyckie stanowiły zapowiedź tego, co niedługo po ich zapaści stało się z całą polską demokracją. Poezja internetowa okazała się awangardą, tyle że nie literatury, a rzeczywistości

Jak sobie wyobrażać wiersze (Maciej Woźniak)

Świetlicki odzywający się w „Drobnej zmianie” skondensowaną, nader zwięzłą i skupioną prozą nie jest mniej liryczny niż dawniej. To emocjonalna powściągliwość wydaje się przyczyną sięgnięcia po skromną formę notatki poetyckiej

Rwandyjska historia jest kobietą (Krzysztof Cieślik)

Jeśli ktoś z Hutu chciał się stać Tutsi, wystarczyło, że nabył dwanaście krów. Dopiero kolonizatorzy, z potrzeby systematyzacji i mitologizacji, zantagonizowali jedno i drugie plemię – mówi rwandyjska pisarka, autorka „Marii Panny Nilu”

OSTATNIA DEKADA: Popsuta, lekko nieporadna (Agata Pyzik)

Stajnię Dunin-Wąsowicza należy uznać za symptomatyczną i symboliczną. Masłowska, Drotkiewicz, Żulczyk chwytali Zeitgeist. Rynek był głodny młodych pisarzy, którzy w fajny sposób opisywaliby często głęboko niefajną rzeczywistość

Media

Coraz mniej trytytek (Agnieszka Słodownik)

Sztuka nowych mediów wychodzi z niszy. O twórczej partyzantce, byciu zawodowcami i zmysłowości form rozmawiamy z grupą panGenerator

Muzyka

Wymazywanie Bacha – pamięci Benjamina Pattersona (Antoni Michnik)

25 czerwca 2016 roku zmarł w Wiesbaden Benjamin Patterson, przedstawiciel Fluxusu, jednego z najciekawszych zjawisk w kulturze po roku 1945. Przez długi czas nieco zapomniany, w ostatnich latach doczekał się wreszcie szeregu wystaw, zaczęły też ukazywać się większe opracowania jego twórczości

OSTATNIA DEKADA: Bez winylu (Jakub Dymek)

Didżejowanie z laptopa zadomowiło się w kulturowym pejzażu, ale jeśli przyniosło jakąś rewolucję, to jej skutki są przynajmniej niejednoznaczne

Festiwal optymistów (Jakub Bożek)

Przez pierwsze sześć czy siedem lat robiliśmy Unsound czysto wolontariacko. Festiwal organizowaliśmy z pieniędzy zarobionych na korepetycjach z angielskiego. Gdy okazało się, że wszystko utopiliśmy, mój przyjaciel Polak powiedział mi: „Tylko dwóch obcokrajowców mogłoby się zdecydować na coś takiego!”

Podręczniki do słuchania (Artur Szarecki)

Jak zostać koneserem jazzu i muzyki improwizowanej w weekend?

Obyczaje

OSTATNIA DEKADA: Populizm i populofobia (Jan Sowa)

Skoro świat od dawna nie był tak stabilny i technologicznie zdolny do rozwiązywania podstawowych egzystencjalnych problemów, to dlaczego lęk stał się nieodłącznym elementem naszego społeczno-kulturowego pejzażu?

OSTATNIA DEKADA: Duchologia dzisiaj (Olga Drenda)

Do niedawna obowiązywała u nas cywilizacja pozorowana, kraj znalazł się we śnie o modernizacji, która okazała się fikcją. Polukrowano nam codzienną bułkę z serkiem topionym i wzięliśmy to za dobrą monetę

OSTATNIA DEKADA: Łąki, łopuchy, bezkresy (Dorota Masłowska)

To był magiczny moment; jakieś zawieszenie, urbanistyczny i cywilizacyjny suspens. W tej wypalonej rzeczywistości coś było bardzo poetycznego, wielomównego, coś, co mnie niesłychanie uruchamiało, i czego sobie dzisiaj zazdroszczę

Projekt normalność (Zofia Krawiec)

Nikt do końca nie wie, co dokładnie znaczy normalność. Ale zarazem nikt o to nie pyta. Jest to pojęcie organizujące pragnienia polskiego społeczeństwa okresu transformacji

Jaki kraj, taki Trump (Marta Bałaga)

Trump to wyrośnięty dzieciak, który bił cię w szkole na przerwach. Wyobrażasz sobie, że da się z nim usiąść i odbyć spokojną dyskusję? – pyta autor dwóch filmów poświęconych Donaldowi Trumpowi

Ukąszeni (Arek Gruszczyński)

Marks byłby z pana dumny! Ale państwo nie jest od budowy mieszkań ani od produkcji butów. Buty i mieszkanie to towar. Jeżeli tego nie zrozumiemy, to nie wymyślimy porządnej polityki mieszkaniowej

Sztuka

Czasy postprawdy (Monika Stelmach)

W sztuce współczesnej emocje są czymś wstydliwym; należy być chłodnym i zdystansowanym obserwatorem. Niepełnosprawni u Artura Żmijewskiego są odhumanizowanymi ciałami. Ze starymi ludźmi Kaśka Kozyra może zrobić, co chce. Chciałem, żeby moi bohaterowie mieli prawo głosu

Plecami do publiczności (Iwo Zmyślony)

Potrzeba nam mądrych wystaw przełamujących ironiczny, dyskursywny dystans, zderzających ze sobą różne, nawzajem skonfliktowane perspektywy na Polskę. W tym widzę wielkie wyzwanie dla instytucji sztuki. Nie udało się to niestety na wystawie „Communis – renegocjacje wspólnoty” w lubelskim Labiryncie

OSTATNIA DEKADA: Moda na sukces (Karol Sienkiewicz)

Odkąd weszliśmy do Unii Europejskiej, w sztuce zapanowała moda na sukces. Już nie ten wyimaginowany czy sztucznie napompowany. Teraz liczyło się tylko najwyższe miejsce na podium

Kolekcjoner koślawych ruchów (Karol Sienkiewicz)

W najnowszej pracy, „Kolekcji”, Artur Żmijewski powraca do wątków, które eksplorował jakiś czas temu i – wydawało się – porzucił. Niekontrolowanie drżące ciała znowu wypełniają jego kadry

OSTATNIA DEKADA: Na poważnie i do końca (Stach Szabłowski)

Była to dekada pracy u podstaw; zakładania galerii i instytucji, profesjonalizacji, szlifowania języków, konsumowania grantów, powoływania festiwali i rozwijania publiczności. W tym czasie Żmijewski uparcie zadawał pytanie: czy sztuka może  nam dać coś więcej niż spektakl?

Teatr

Smyczkiem w oko (Katarzyna Niedurny)

W „Soundwork” publiczność zostanie usadzona dookoła sceny, bardzo blisko aktorów, tak że będzie mogła zaglądać im przez ramię. Nie chcę tu zdradzać wszystkiego, ale w pewnym również momencie widownia będzie mogła sobie pograć

Mów mi Matt. Mów mi Mark. Mów mi Abu (Anka Herbut)

W „Domu w Azji” Agrupación Señor Serrano przy użyciu tych samych obrazów i faktów stwarza się skrajnie różne narracje, wiarygodność języka podważa sama natura środków przekazu, a zapisane w nich sensy okazują się chybotliwe i niepewne

Teatr i świat zewnętrzny (Zofia Maria Cielątkowska)

Nie staramy się nikomu rozbić głowy, nasze zaangażowanie polityczne ujawnia się bardziej na poziomie metody, tego jak pracujemy nad powstaniem spektaklu, czy też w jakiej strukturze jesteśmy jako grupa

OSTATNIA DEKADA: Zaczęło się w Gdańsku (Witold Mrozek)

O micie Teatru Wybrzeże za Macieja Nowaka napisano wiele – dla niektórych miniona teatralna dekada to „dekada Nowaka”. Być może początkiem dekady polityczności powinien być „H.” Klaty, symboliczny spektakl w Stoczni Gdańskiej oparty na „Hamlecie”

Kto zjadł czipsy? (Paweł Soszyński)

„Wściekłość” Mai Kleczewskiej to spektakl pełen fantasmagorii, ostatecznych aktów, gordyjskich pętli. Może dlatego nic  tu nie działa – transgresje zdają się wymuszone, ich transgresyjność jest teatralnie wykrzyczana

Radykalna przerwa (Piotr Morawski)

Mikroteatr daje chwilę bezproduktywnej ekonomicznie satysfakcji. Ale też jest radykalną przerwą w pejzażu teatralnym. Bo tu nie ma miejsca na arcydzieła. To szybki teatr. Bez gigantycznych budżetów i szans na występ w Awinionie. Ale za to blisko życia, gorąco i aktualnie

Wiersze

wiersze (Maciej Melecki)

]]>
Thu, 13 Oct 2016 00:00:00 +0200
<![CDATA[Numer 2016/195]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2016/195

Film

Jak przeżywać smutek (Marta Bałaga)

Życie nie kończy się błyskotliwą puentą. A już na pewno nie moje, to zupełny chaos – mówi legendarna nowojorska artystka,  której „Serce psa” można już oglądać w kinach

Festiwal w Gdyni: Podsumowanie (Jakub Socha)

Poziom polskich filmów się wyrównał, a „Ostatnia rodzina” zasłużenie wyjechała z festiwalu ze Złotymi Lwami

Żadnego czerwonego deszczu (Anna Bielak)

Podczas pracy nad „Ostatnią rodziną” nie mogłem sobie pozwolić na żadne odjazdy. Założyłem, że wszystko ma stać na granicy dokumentu. I że nie piszę biografii artysty. To było dobre założenie – mówi scenarzysta filmu Jana P. Matuszyńskiego

Zerwany film (Jakub Socha)

W „Wołyniu” Smarzowski przelicytował wszystkich polskich filmowców w dosadności obrazowania śmierci, jednak pomysł, by zamienić kino w wielki symulator autentycznej masakry, wydaje mi się zwyczajnie nietrafiony

Andrzej Wajda (1926-2016) (Redakcja)

W  „Kinie i reszcie świata” Andrzej Wajda pisał: „W moim życiu nigdy nie wydarzyło się nic nadzwyczajnego. Robiłem filmy albo pracowałem w teatrze, przygotowywałem filmy albo przygotowywałem się do pracy w teatrze, czasem pisałem scenariusze”

Literatura

Widma transformacji (Przemysław Czapliński)

To nie transformacja chodnikowa była widmowa – widmem była polska modernizacja. Zakrywały tę widmowość oznaki nowoczesności – z księżyca wzięte, ale podobne do księżycowych marzeń produkowanych przez kulturę masową globalnego obiegu

Starsza siostra (Anna Arno)

Twórczość Ester Singer Kreitman warto czytać jako świadectwo gorzkiego losu kobiety w tradycyjnym świecie rządzonym przez religijne konwencje. Jej biografia to również cykl nie do końca udanych prób emancypacji oraz zmaganie z demonami własnej psychiki

Duszki (Aldona Kopkiewicz)

W „Nieważkich” Valerii Luiselli tęsknota za dramatem przeważa nad samym dramatem. Sprawia to, że zostajemy z dziełem ładnie skrojonym – z obciętym pazurem, gładkim jak balonik

O represji i innych demonach (Agata Sikora)

W „Braciach Burgess” Strout pokazuje, że choć liberalizm głosi prawo do autoekspresji, to w praktyce represjonuje uczuciowość jednostki na tej samej zasadzie, co małomiasteczkowy konserwatyzm

Nauka czytania (Maciej Jakubowiak)

W czytanych tekstach, choćby tych najbardziej spekulatywnych i abstrakcyjnych, staram się odkrywać ich pierwszy blask. Wracam do języka, bo w nim zachowane są ślady pierwszych intuicji i początków myślenia

Przyjdzie bokser i nas zbawi (Maciej Jakubowiak)

Jeśli „Król” miałby być powieścią o społecznym funkcjonowaniu rasizmu, to wypadałoby, żeby Twardoch odrobił lekcję nie tylko z boksu, ale również z nauk społecznych i wrażliwości dla kondycji mniejszości

Media

Polityka hiperlinków (Michał Gulik)

Strachu przed imigrantami, przed wszelkimi innymi nie można analizować w oderwaniu od upadku kultury peer-to-peer i hiperlinków. Tak jakby świat był łatwiejszy w zarządzaniu, gdy wszystko jest przewidywalne i scentralizowane – mówi irański bloger

Konstruowanie pamięci (Michał Gulik)

Każda praca z archiwizowaniem dziedzictwa kulturowego polega przede wszystkim na tworzeniu możliwości jego przyszłego wykorzystania – mówi dyrektor holenderskiego Institute for Sound and Vision przed konferencją FIAT/IFTA w NInA

ODBIORNIK (5): Zobaczyć siebie jako innego (Anna Desponds / Agnieszka Słodownik)

Podkast ODBIORNIK wraca po wakacjach z odcinkiem poświęconym podróżom – tym dobrowolnym, i tym przymusowym – po Polsce, palcem po mapie i w galerii

Sztuczne formy życia (Piotr Sterczewski)

Zawsze używaliśmy gier raczej jako kanału komunikacji niż jako osobnego medium. Najbardziej interesowała nas symulacja środowisk i postaci, które możemy wytworzyć – mówią członkowie studia Tale of Tales

Muzyka

Czy to jeszcze piosenka? (Paweł Sajewicz)

Zasada nie zmieniła się od dziesięcioleci. Najbardziej nośne protest songi to te, które najpierw realizują zamiar artystyczny, a dopiero potem polityczne zapotrzebowanie. Wiedzieli o tym Neil Young i Grzegorz Ciechowski. Warto o tym pamiętać również dziś, bo czasy mamy polityczne

Tak zwana artystka zaangażowana (Jacek Skolimowski)

Wraz z premierą „AIM” M.I.A. zapowiedziała, że może to być jej ostatnie wydawnictwo. Tymczasem jej przekaz nigdy nie wydawał się równie aktualny

Obyczaje

Polowanie na białego wieloryba (Jerzy Jarniewicz)

Czy można rozważać działalność Weathersów w oderwaniu od działań armii amerykańskiej w Wietnamie? Czy to usprawiedliwia terroryzm? Nie, nie usprawiedliwia. Ale terroryzm Weathersów to rewers monety, której awersem jest terror jako polityki państwa

Przewodnik po kłamstwie (Henryk Grynberg)

Dobre było jednym z najbardziej żydowskich miasteczek, w którym mieszkało sto żydowskich rodzin i mało kto inny. Wymazanie zgładzonych Żydów z mapy miejscowej pamięci jest oczywistym kłamstwem historycznym. Zniewaga ta ukazała się w sześciu tysiącach egzemplarzy nakładem Urzędu Gminy Dobre

Sztuka

WIEŚ: Skansen (Karol Sienkiewicz)

Jeśli artyści czy kuratorzy interesują się wsią, to zazwyczaj jej obrazem już utrwalonym w kulturze

Teatr

Auto-teatr w czasach post-prawdy (Joanna Krakowska)

W epoce post-prawdy, w której fakty mogą być uznane za niepatriotyczne i tym samym zanegowane, a jawne kłamstwa są tylko rozliczane ze skuteczności, zaoferowanie widowni prostej szczerości, zerwanie z udawaniem lub zwykły namysł nad istotą udawania – mogą mieć walor terapeutyczny

Matka Polka muzułmanka (Paweł Soszyński)

„Nasza przemoc i wasza przemoc” to najwybitniejszy spektakl Olivera Frljicia. Uchodźcy jako obiekty, memy w psychodramie współczesnych społeczeństw europejskich, obrazy, które można transfigurować, powielać, poniżać, mordować – i rozładować lęki w tych sadystycznych aktach

Poza słowa (Piotr Morawski)

W „Jednym geście” Wojtka Ziemilskiego niektóre sceny to prawdziwe taneczne popisy. Bo gdy się miga, to zaangażowane jest całe ciało. Gra się całym ciałem, całe ciało jest w ruchu. I jest to ciało z założenia wystawione na widok – inaczej się nie da porozumieć

Trup w Cinema Mele (Mateusz Marczewski)

„Rozpoczynamy półtorej godziny po czasie. Widzowie zajmują miejsca, stare fotele trzeszczą, na ekranie lecą napisy końcowe z muzyką Morricone. Potem gasną światła. Cinema Mele ożywa” – reportaż z powstawania spektaklu wystawionego przez polskich artystów w nieczynnym kinie w Pizzo we włoskiej Kalabrii

Struktury śnienia (Anka Herbut)

Rzeczywistość snu nie jest ani łagodna, ani zła, to nasze reakcje ją dookreślają. To, w jaki sposób odniosę się do danego wydarzenia, może też wpłynąć na dalszy bieg snu. Jeśli się przestraszę, sen zacznie zmierzać w stronę koszmaru – mówi choreografka „Stanów wyśnionych”

Wiersze

antologia wierszy ss-mańskich (Piotr Macierzyński)

Poeci dla Aleppo ()

]]>

Film

Jak przeżywać smutek (Marta Bałaga)

Życie nie kończy się błyskotliwą puentą. A już na pewno nie moje, to zupełny chaos – mówi legendarna nowojorska artystka,  której „Serce psa” można już oglądać w kinach

Festiwal w Gdyni: Podsumowanie (Jakub Socha)

Poziom polskich filmów się wyrównał, a „Ostatnia rodzina” zasłużenie wyjechała z festiwalu ze Złotymi Lwami

Żadnego czerwonego deszczu (Anna Bielak)

Podczas pracy nad „Ostatnią rodziną” nie mogłem sobie pozwolić na żadne odjazdy. Założyłem, że wszystko ma stać na granicy dokumentu. I że nie piszę biografii artysty. To było dobre założenie – mówi scenarzysta filmu Jana P. Matuszyńskiego

Zerwany film (Jakub Socha)

W „Wołyniu” Smarzowski przelicytował wszystkich polskich filmowców w dosadności obrazowania śmierci, jednak pomysł, by zamienić kino w wielki symulator autentycznej masakry, wydaje mi się zwyczajnie nietrafiony

Andrzej Wajda (1926-2016) (Redakcja)

W  „Kinie i reszcie świata” Andrzej Wajda pisał: „W moim życiu nigdy nie wydarzyło się nic nadzwyczajnego. Robiłem filmy albo pracowałem w teatrze, przygotowywałem filmy albo przygotowywałem się do pracy w teatrze, czasem pisałem scenariusze”

Literatura

Widma transformacji (Przemysław Czapliński)

To nie transformacja chodnikowa była widmowa – widmem była polska modernizacja. Zakrywały tę widmowość oznaki nowoczesności – z księżyca wzięte, ale podobne do księżycowych marzeń produkowanych przez kulturę masową globalnego obiegu

Starsza siostra (Anna Arno)

Twórczość Ester Singer Kreitman warto czytać jako świadectwo gorzkiego losu kobiety w tradycyjnym świecie rządzonym przez religijne konwencje. Jej biografia to również cykl nie do końca udanych prób emancypacji oraz zmaganie z demonami własnej psychiki

Duszki (Aldona Kopkiewicz)

W „Nieważkich” Valerii Luiselli tęsknota za dramatem przeważa nad samym dramatem. Sprawia to, że zostajemy z dziełem ładnie skrojonym – z obciętym pazurem, gładkim jak balonik

O represji i innych demonach (Agata Sikora)

W „Braciach Burgess” Strout pokazuje, że choć liberalizm głosi prawo do autoekspresji, to w praktyce represjonuje uczuciowość jednostki na tej samej zasadzie, co małomiasteczkowy konserwatyzm

Nauka czytania (Maciej Jakubowiak)

W czytanych tekstach, choćby tych najbardziej spekulatywnych i abstrakcyjnych, staram się odkrywać ich pierwszy blask. Wracam do języka, bo w nim zachowane są ślady pierwszych intuicji i początków myślenia

Przyjdzie bokser i nas zbawi (Maciej Jakubowiak)

Jeśli „Król” miałby być powieścią o społecznym funkcjonowaniu rasizmu, to wypadałoby, żeby Twardoch odrobił lekcję nie tylko z boksu, ale również z nauk społecznych i wrażliwości dla kondycji mniejszości

Media

Polityka hiperlinków (Michał Gulik)

Strachu przed imigrantami, przed wszelkimi innymi nie można analizować w oderwaniu od upadku kultury peer-to-peer i hiperlinków. Tak jakby świat był łatwiejszy w zarządzaniu, gdy wszystko jest przewidywalne i scentralizowane – mówi irański bloger

Konstruowanie pamięci (Michał Gulik)

Każda praca z archiwizowaniem dziedzictwa kulturowego polega przede wszystkim na tworzeniu możliwości jego przyszłego wykorzystania – mówi dyrektor holenderskiego Institute for Sound and Vision przed konferencją FIAT/IFTA w NInA

ODBIORNIK (5): Zobaczyć siebie jako innego (Anna Desponds / Agnieszka Słodownik)

Podkast ODBIORNIK wraca po wakacjach z odcinkiem poświęconym podróżom – tym dobrowolnym, i tym przymusowym – po Polsce, palcem po mapie i w galerii

Sztuczne formy życia (Piotr Sterczewski)

Zawsze używaliśmy gier raczej jako kanału komunikacji niż jako osobnego medium. Najbardziej interesowała nas symulacja środowisk i postaci, które możemy wytworzyć – mówią członkowie studia Tale of Tales

Muzyka

Czy to jeszcze piosenka? (Paweł Sajewicz)

Zasada nie zmieniła się od dziesięcioleci. Najbardziej nośne protest songi to te, które najpierw realizują zamiar artystyczny, a dopiero potem polityczne zapotrzebowanie. Wiedzieli o tym Neil Young i Grzegorz Ciechowski. Warto o tym pamiętać również dziś, bo czasy mamy polityczne

Tak zwana artystka zaangażowana (Jacek Skolimowski)

Wraz z premierą „AIM” M.I.A. zapowiedziała, że może to być jej ostatnie wydawnictwo. Tymczasem jej przekaz nigdy nie wydawał się równie aktualny

Obyczaje

Polowanie na białego wieloryba (Jerzy Jarniewicz)

Czy można rozważać działalność Weathersów w oderwaniu od działań armii amerykańskiej w Wietnamie? Czy to usprawiedliwia terroryzm? Nie, nie usprawiedliwia. Ale terroryzm Weathersów to rewers monety, której awersem jest terror jako polityki państwa

Przewodnik po kłamstwie (Henryk Grynberg)

Dobre było jednym z najbardziej żydowskich miasteczek, w którym mieszkało sto żydowskich rodzin i mało kto inny. Wymazanie zgładzonych Żydów z mapy miejscowej pamięci jest oczywistym kłamstwem historycznym. Zniewaga ta ukazała się w sześciu tysiącach egzemplarzy nakładem Urzędu Gminy Dobre

Sztuka

WIEŚ: Skansen (Karol Sienkiewicz)

Jeśli artyści czy kuratorzy interesują się wsią, to zazwyczaj jej obrazem już utrwalonym w kulturze

Teatr

Auto-teatr w czasach post-prawdy (Joanna Krakowska)

W epoce post-prawdy, w której fakty mogą być uznane za niepatriotyczne i tym samym zanegowane, a jawne kłamstwa są tylko rozliczane ze skuteczności, zaoferowanie widowni prostej szczerości, zerwanie z udawaniem lub zwykły namysł nad istotą udawania – mogą mieć walor terapeutyczny

Matka Polka muzułmanka (Paweł Soszyński)

„Nasza przemoc i wasza przemoc” to najwybitniejszy spektakl Olivera Frljicia. Uchodźcy jako obiekty, memy w psychodramie współczesnych społeczeństw europejskich, obrazy, które można transfigurować, powielać, poniżać, mordować – i rozładować lęki w tych sadystycznych aktach

Poza słowa (Piotr Morawski)

W „Jednym geście” Wojtka Ziemilskiego niektóre sceny to prawdziwe taneczne popisy. Bo gdy się miga, to zaangażowane jest całe ciało. Gra się całym ciałem, całe ciało jest w ruchu. I jest to ciało z założenia wystawione na widok – inaczej się nie da porozumieć

Trup w Cinema Mele (Mateusz Marczewski)

„Rozpoczynamy półtorej godziny po czasie. Widzowie zajmują miejsca, stare fotele trzeszczą, na ekranie lecą napisy końcowe z muzyką Morricone. Potem gasną światła. Cinema Mele ożywa” – reportaż z powstawania spektaklu wystawionego przez polskich artystów w nieczynnym kinie w Pizzo we włoskiej Kalabrii

Struktury śnienia (Anka Herbut)

Rzeczywistość snu nie jest ani łagodna, ani zła, to nasze reakcje ją dookreślają. To, w jaki sposób odniosę się do danego wydarzenia, może też wpłynąć na dalszy bieg snu. Jeśli się przestraszę, sen zacznie zmierzać w stronę koszmaru – mówi choreografka „Stanów wyśnionych”

Wiersze

antologia wierszy ss-mańskich (Piotr Macierzyński)

Poeci dla Aleppo ()

]]>
Thu, 29 Sep 2016 00:00:00 +0200
<![CDATA[Numer 2016/194]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2016/194

Film

Monidło (Jakub Socha)

W „Smoleńsku” Krauzego więcej jest prowizorek i niedoróbek niż prawdziwego kina

Królestwo za fabułę (Stanisław Łubieński)

„Królestwo” – wielka pochwała prastarej puszczy – w ciągu ostatniego roku nabrało też jakiegoś wywrotowego sensu

Wolność to styl życia (Marta Bałaga)

W życiu można snuć sobie plany, a potem i tak nic z nich nie wyjdzie. Kiedy wreszcie zrozumiesz tę prostą prawidłowość, będą z ciebie ludzie – mówi zwycięzca tegorocznego festiwalu w Wenecji

Festiwal w Gdyni: Na czworakach (Jakub Socha)

O ilu polskich filmach można powiedzieć, że nie są makietami? W ilu z nich jest wizja? Gdynia przynosi na razie druzgocącą odpowiedź – w niewielu

Laboratorium emocji (Bartosz Żurawiecki)

W dokumencie Łozińskiego niewiele jest „zewnętrznego”. To film skupiony, klarowny, krystaliczny jak kropla źródlanej wody, choć zarazem uderzający – by posłużyć się banalną, reklamową metaforą – z siłą wodospadu

Festiwal w Gdyni: Półmetek (Jakub Socha)

„Powidoki” to najbardziej polityczny film w trakcie tegorocznej Gdyni. Wajda mówi w nim: „Zostawcie sztukę w spokoju, nie może ona iść na smyczy władzy, bo zdechnie”

Literatura

Vernon: nowa nadzieja (Jerzy Franczak)

Despentes nie zadowala się ani pomstowaniem na system wyzysku, ani jego krytycznym oglądem. Fantazjuje o jakiejś zbiorowej subwersji, o partyzantce, która pozwoliłaby wyjść z wyobcowania

Takie jest prawo wulkanów (Natalia Malek)

„21 wierszy miłosnych” Adrienne Rich, wydanych po polsku prawie 40 lat po oryginalnej publikacji, skłania do konfrontacji z historią feminizmu, a pośrednio z całą ewolucją myślenia o równości i różnicy

Ludzie na moście (Adam Pluszka)

Ece Temelkuran wiele uwagi poświęca ludziom pokrzywdzonym przez wojny, rewolucje i zmiany polityczne. To raczej nie wojna, ale właśnie ci, którzy najbardziej na niej cierpią, są dla niej punktem odniesienia – mówi tłumaczka tureckiej pisarki

Druga linia wsparcia (Rafał Wawrzyńczyk)

Książka „cargo, fracht” Cezarego Domarusa jest zapisem postępującego zawłaszczania mowy przez procesy technologiczne i polityczne. Wydaje się, że nikt nie wydobył jeszcze tyle z godzin korporacyjnego bezruchu czy czasu zamrożonego w dyskontach

Fortunne nieporozumienie (Maciej Jakubowiak)

W warunkach kryzysu najsilniejsze są podszepty schematów panicznych. Kiedy rozum śpi, budzą się nie upiory, lecz banały. A banały podpowiadają rozwiązania najprostsze: odgrodzenie, izolacja – mówi autor „Poruszonej mapy”

Półżywy pamiętnik (Henryk Grynberg)

On sam nie jest ładny. Ma za długi nos i za wąskie czoło, zapadnięte policzki i za duże okulary, tak wyglądałby mały Kafka, gdyby nosił okulary

Zawiedzeni i wściekli (Marcin Orliński)

Antologia „Zebrało się śliny” jest demonstracją w podwójnym znaczeniu – przedstawia twórczość młodych zaangażowanych autorów, a jednocześnie stanowi polityczną manifestację

Media

Opinia NInA w sprawie połączenia z Filmoteką Narodową ()

Zachęcamy do zapoznania się z opinią NInA w sprawie zamiaru połączenia Filmoteki Narodowej i Narodowego Instytutu Audiowizualnego

Muzyka

Hakowanie dla dobra ludzkości (Monika Pasiecznik)

Opera „Aaron S.” opowiada o amerykańskim hakerze i jest ideowo zakorzeniona w ruchu Open Source. Wykonuje ją zespół niemiecki, my zaś jesteśmy polskimi twórcami. W pracy nad dziełem użyliśmy Google Translate i towarzyszącego mu generatora mowy – opowiada Krzysztof Cybulski. Premiera na tegorocznej Warszawskiej Jesieni

Oklaskać? Wybuczeć? (Adam Wiedemann)

Warszawska publiczność do najcichszych nie należy. Mógłby to być naprawdę świetny występ, gdyby nie te natrętne owacje – relacja z 12. Międzynarodowego Festiwalu Muzycznego „Chopin i jego Europa”

Obyczaje

Wygumkowane z historii (Adrian Stachowski)

Tę historię napisano z perspektywy jednego lidera. I tak się jej uczy. Historia „Solidarności” to był dla mnie Lech Wałęsa. Kobiety przegrały tę wojnę o pamięć. A teraz następne pokolenie kobiet musi się o tę pamięć upominać – mówi autorka „Kobiet Solidarności”

Sztuka

Sztuka nie-do-powstrzymania (Monika Stelmach)

Artbrutowcom najczęściej nie zależy na miejscu w sztuce. To nam zależy, by ich pokazywać. Artysta artbrutowy jest daleki od teoretyzowania. Zrobił, bo musiał, miał wizję albo działanie trzymało go przy życiu

I tak co jakiś czas ktoś bombę rzuci (Adam Ostolski)

W Londonderry w Irlandii Północnej raz w roku odbywa się festiwal antykatolicki, gdzie pali się kukły. No i jest coroczny marsz protestantów, na który przygotowują się obie strony konfliktu – i to się zawsze kończy katastrofą

Teatr

Antyherosi wojny (Dorota Sajewska)

W trakcie Wielkiej Wojny na scenie pojawiali się nie tylko polscy żołnierze odgrywający z konieczności role kobiece, sama płeć stała się tematem występów. Wyjątkową popularnością cieszyła się „czołowa tancerka” I Brygady, czyli Adam Drabik otaczany względami jako występująca w peruce i białym prześcieradle polska Isadora Duncan

Żebyśmy się wszyscy obudzili (Anka Herbut)

Buntujemy się przeciwko sytuacji, w której z powodów politycznych odbiera się nam to wszystko, na co pracowaliśmy przez tyle lat – mówią aktorzy Teatru Polskiego we Wrocławiu

Wyskrobać to, co złe (Łukasz Chotkowski)

Zawsze pisałam ciałem. W kręgach feministycznych uważa się takie pisanie za charakterystyczne dla kobiet, ale ja to widzę inaczej

Jedna rzecz, która byłaby wspólna (Arek Gruszczyński)

Język migowy jest pełen niespodzianek, które cały czas pojawiają się między głuchymi. A dla kogoś, kto jest zupełnie z zewnątrz, to niekończący się fajerwerk – mówi reżyser przed premierą w Nowym Teatrze

Wiersze

wiersze (Kacper Bartczak)

]]>

Film

Monidło (Jakub Socha)

W „Smoleńsku” Krauzego więcej jest prowizorek i niedoróbek niż prawdziwego kina

Królestwo za fabułę (Stanisław Łubieński)

„Królestwo” – wielka pochwała prastarej puszczy – w ciągu ostatniego roku nabrało też jakiegoś wywrotowego sensu

Wolność to styl życia (Marta Bałaga)

W życiu można snuć sobie plany, a potem i tak nic z nich nie wyjdzie. Kiedy wreszcie zrozumiesz tę prostą prawidłowość, będą z ciebie ludzie – mówi zwycięzca tegorocznego festiwalu w Wenecji

Festiwal w Gdyni: Na czworakach (Jakub Socha)

O ilu polskich filmach można powiedzieć, że nie są makietami? W ilu z nich jest wizja? Gdynia przynosi na razie druzgocącą odpowiedź – w niewielu

Laboratorium emocji (Bartosz Żurawiecki)

W dokumencie Łozińskiego niewiele jest „zewnętrznego”. To film skupiony, klarowny, krystaliczny jak kropla źródlanej wody, choć zarazem uderzający – by posłużyć się banalną, reklamową metaforą – z siłą wodospadu

Festiwal w Gdyni: Półmetek (Jakub Socha)

„Powidoki” to najbardziej polityczny film w trakcie tegorocznej Gdyni. Wajda mówi w nim: „Zostawcie sztukę w spokoju, nie może ona iść na smyczy władzy, bo zdechnie”

Literatura

Vernon: nowa nadzieja (Jerzy Franczak)

Despentes nie zadowala się ani pomstowaniem na system wyzysku, ani jego krytycznym oglądem. Fantazjuje o jakiejś zbiorowej subwersji, o partyzantce, która pozwoliłaby wyjść z wyobcowania

Takie jest prawo wulkanów (Natalia Malek)

„21 wierszy miłosnych” Adrienne Rich, wydanych po polsku prawie 40 lat po oryginalnej publikacji, skłania do konfrontacji z historią feminizmu, a pośrednio z całą ewolucją myślenia o równości i różnicy

Ludzie na moście (Adam Pluszka)

Ece Temelkuran wiele uwagi poświęca ludziom pokrzywdzonym przez wojny, rewolucje i zmiany polityczne. To raczej nie wojna, ale właśnie ci, którzy najbardziej na niej cierpią, są dla niej punktem odniesienia – mówi tłumaczka tureckiej pisarki

Druga linia wsparcia (Rafał Wawrzyńczyk)

Książka „cargo, fracht” Cezarego Domarusa jest zapisem postępującego zawłaszczania mowy przez procesy technologiczne i polityczne. Wydaje się, że nikt nie wydobył jeszcze tyle z godzin korporacyjnego bezruchu czy czasu zamrożonego w dyskontach

Fortunne nieporozumienie (Maciej Jakubowiak)

W warunkach kryzysu najsilniejsze są podszepty schematów panicznych. Kiedy rozum śpi, budzą się nie upiory, lecz banały. A banały podpowiadają rozwiązania najprostsze: odgrodzenie, izolacja – mówi autor „Poruszonej mapy”

Półżywy pamiętnik (Henryk Grynberg)

On sam nie jest ładny. Ma za długi nos i za wąskie czoło, zapadnięte policzki i za duże okulary, tak wyglądałby mały Kafka, gdyby nosił okulary

Zawiedzeni i wściekli (Marcin Orliński)

Antologia „Zebrało się śliny” jest demonstracją w podwójnym znaczeniu – przedstawia twórczość młodych zaangażowanych autorów, a jednocześnie stanowi polityczną manifestację

Media

Opinia NInA w sprawie połączenia z Filmoteką Narodową ()

Zachęcamy do zapoznania się z opinią NInA w sprawie zamiaru połączenia Filmoteki Narodowej i Narodowego Instytutu Audiowizualnego

Muzyka

Hakowanie dla dobra ludzkości (Monika Pasiecznik)

Opera „Aaron S.” opowiada o amerykańskim hakerze i jest ideowo zakorzeniona w ruchu Open Source. Wykonuje ją zespół niemiecki, my zaś jesteśmy polskimi twórcami. W pracy nad dziełem użyliśmy Google Translate i towarzyszącego mu generatora mowy – opowiada Krzysztof Cybulski. Premiera na tegorocznej Warszawskiej Jesieni

Oklaskać? Wybuczeć? (Adam Wiedemann)

Warszawska publiczność do najcichszych nie należy. Mógłby to być naprawdę świetny występ, gdyby nie te natrętne owacje – relacja z 12. Międzynarodowego Festiwalu Muzycznego „Chopin i jego Europa”

Obyczaje

Wygumkowane z historii (Adrian Stachowski)

Tę historię napisano z perspektywy jednego lidera. I tak się jej uczy. Historia „Solidarności” to był dla mnie Lech Wałęsa. Kobiety przegrały tę wojnę o pamięć. A teraz następne pokolenie kobiet musi się o tę pamięć upominać – mówi autorka „Kobiet Solidarności”

Sztuka

Sztuka nie-do-powstrzymania (Monika Stelmach)

Artbrutowcom najczęściej nie zależy na miejscu w sztuce. To nam zależy, by ich pokazywać. Artysta artbrutowy jest daleki od teoretyzowania. Zrobił, bo musiał, miał wizję albo działanie trzymało go przy życiu

I tak co jakiś czas ktoś bombę rzuci (Adam Ostolski)

W Londonderry w Irlandii Północnej raz w roku odbywa się festiwal antykatolicki, gdzie pali się kukły. No i jest coroczny marsz protestantów, na który przygotowują się obie strony konfliktu – i to się zawsze kończy katastrofą

Teatr

Antyherosi wojny (Dorota Sajewska)

W trakcie Wielkiej Wojny na scenie pojawiali się nie tylko polscy żołnierze odgrywający z konieczności role kobiece, sama płeć stała się tematem występów. Wyjątkową popularnością cieszyła się „czołowa tancerka” I Brygady, czyli Adam Drabik otaczany względami jako występująca w peruce i białym prześcieradle polska Isadora Duncan

Żebyśmy się wszyscy obudzili (Anka Herbut)

Buntujemy się przeciwko sytuacji, w której z powodów politycznych odbiera się nam to wszystko, na co pracowaliśmy przez tyle lat – mówią aktorzy Teatru Polskiego we Wrocławiu

Wyskrobać to, co złe (Łukasz Chotkowski)

Zawsze pisałam ciałem. W kręgach feministycznych uważa się takie pisanie za charakterystyczne dla kobiet, ale ja to widzę inaczej

Jedna rzecz, która byłaby wspólna (Arek Gruszczyński)

Język migowy jest pełen niespodzianek, które cały czas pojawiają się między głuchymi. A dla kogoś, kto jest zupełnie z zewnątrz, to niekończący się fajerwerk – mówi reżyser przed premierą w Nowym Teatrze

Wiersze

wiersze (Kacper Bartczak)

]]>
Fri, 16 Sep 2016 00:00:00 +0200
<![CDATA[Numer 2016/193]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2016/193

Film

Zwykłe życie (Jakub Wencel)

W „Neonowym byku” dokonuje się konsekwentna celebracja ulotności, praktycznego podejścia do życia i niezobowiązującej zwyczajności

Ospały Pedro (Jakub Socha)

Almodóvar tam, gdzie nie może, zaraz śle kostuchę – śmierć goni śmierć. Ktoś powie, że to po prostu ekonomia wypowiedzi, umiejętność opowiadania skrótem. Mnie się zdaje, że jednak łatwizna

Bez spotkania nie ma filmu (Marta Bałaga i Kuba Armata)

Europejczycy udają, że problem uchodźców zaczął się wczoraj – mówi włoski reżyser, autor nagrodzonego Złotym Niedźwiedziem dokumentu o Lampedusie, który dzisiaj wchodzi do kin i który trzeba zobaczyć

Skolimowski (Jakub Socha)

Jerzy Skolimowski został laureatem Złotego Lwa za całokształt twórczości na festiwalu w Wenecji. Jednak reżyser nie powiedział jeszcze ostatniego słowa. Nie stylizuje się na mędrca, idzie swoją drogą

Kieślowski konkretny (Jakub Majmurek)

„Po śmierci Kieślowskiego polskie kino wypadło z najbardziej widocznych kanałów światowego obiegu festiwalowego, dopiero od niedawna powoli do niego wraca” – ruszył maraton Kieślowskiego w NINATECE

Życie po internecie (Krzysztof Świrek)

Herzog w swoim najnowszym filmie wykazuje się tym samym uwielbieniem dla paradoksu, co zazwyczaj. Internet jest w „Lo i stało się. Zaduma nad światem w sieci” najpiękniejszym snem i najgorszym koszmarem

Literatura

WIEŚ: Poza ironię i nostalgię (Michał Sowiński/Katarzyna Trzeciak)

Ludzie chodzą do roboty, Polsat odbiera, się żyje, ale błędem jest próba stworzenia jednorodnej definicji mieszkańców wsi. Ile domów, tyle światów – rozmowa o literaturze wiejskiej

WIEŚ: Bajarz (Michał Sowiński)

Wiejskości, paradoksalnie, można dziś szukać w mieście – tam wciąż żyje pewne marzenie o wsi. Wieś za to chce się za wszelką ceną upodobnić do miasta – twierdzi autor „Galicyan”

Hej, kolego, więcej życia (Darek Foks i Bohdan Zadura)

Myślę, że w jakiejś mierze obaj jesteśmy detalistami, niczego nie sprzedajemy ani nie kupujemy hurtem. Na hurcie można się nieźle przejechać – rozmowa o poezji, szpitalach i sporcie

Rzekomo fajna rzecz, której nigdy więcej nie zrobię (David Foster Wallace)

Widziałem białe jak cukier plaże i jaskrawoniebieską wodę. Wąchałem emulsję do opalania rozprowadzoną po dziesięciu tysiącach kilogramów gorącego ciała. W trzech krajach zwracano się do mnie per „Mon”

Komiks bez Reptilian nie ma sensu (Tomasz Pstrągowski)

Być może rysuję zmutowane buldogi na deskorolkach, ale one walczą z wielkimi korporacjami. Żołnierze Radioaktywnego Krzyża to rebelianci walczący z opresyjnym systemem – mówi twórca „Vreckless Vrestlers”

Stan baczności (Maciej Woźniak)

„Projekt «Orfeusz»” na tle poprzednich tomów Baczewskiego okazuje się książką zaskakująco klarowną i komunikatywną, wręcz – skromną

Media

Chłopiec, który rozmawiał z kamieniami (Darek Arest)

Bohaterowie Toma Kaczynskiego są trochę jak anonimowe postaci z instrukcji dołączanej do mebli z Ikei. Mieli złożyć prosty stolik pod telewizor, ale coś im się nie udało, pomylili śrubki i przypadkowo wywołali apokalipsę

Muzyka

Australia, prowincja Polski (Monika Pasiecznik)

Płyta Dominika Karskiego ukazała się w serii „New Music in Eastern Europe”, ale z estetyką muzyczną naszej części kontynentu ma niewiele wspólnego.  Co wyróżnia twórczość kompozytora na tle muzyki polskiej i wschodnioeuropejskiej? Odpowiedź jest prosta: technika i wyobraźnia

WIEŚ: Śpiewa Stanisław Brzozowy (Paweł Franczak)

Pozwólcie, że opowiem wam o śpiewaku, o którym prawdopodobnie nie słyszeliście i którego nigdy nie słyszeliście. I którego śpiewu, to całkiem możliwe, nie polubicie

Obyczaje

WIEŚ: Powrót jest niemożliwy (Krzysztof Cieślik)

Miliony ludzi przeniosły się ze wsi do miast, co nie znaczy jednak, że stały się kimś innym. Nie zostawiły na rogatkach miast całego doświadczenia kulturowego

Ezomieszczanie (Jakub Bożek)

Wiara w magię towarzyszyła klasie średniej w momentach przełomu i niepewności. To nie przypadek, że w porewolucyjnej Francji pączkowały loże masońskie, a w latach 90. różne ezoteryczne bziki opanowały kraje postkomunistyczne

Sztuka

Szaleństwo (Paulina Wrocławska)

W 1951 Kieślowscy osiedlili się w Sokołowsku, Krzysztof uczył się w szkole, matka pracowała w sanatorium, ojciec walczył z gruźlicą  – 9 września rusza w NInA festiwal Sokołowsko na Wałbrzyskiej

W gruzach (Arek Gruszczyński)

Tadeusz Ciałowicz razem z kolegami z roku odbudowywał powojenny Wrocław. Potrafili zrobić wszystko – od projektów graficznych, znaków, przez projektowanie mebli, wnętrz, neonów, metaloplastyki.  Były tu same ruiny – mieli mnóstwo pracy

Teatr

Everyman po niemiecku (Natalia Prüfer)

O czym piszą obecnie Niemcy, o czym chcą rozmawiać i dyskutować w teatrze? Czy kryzys w Europie znajduje swoje odzwierciedlenie w niemieckojęzycznym teatrze?

Wiersze

wiersze (Darek Foks)

]]>

Film

Zwykłe życie (Jakub Wencel)

W „Neonowym byku” dokonuje się konsekwentna celebracja ulotności, praktycznego podejścia do życia i niezobowiązującej zwyczajności

Ospały Pedro (Jakub Socha)

Almodóvar tam, gdzie nie może, zaraz śle kostuchę – śmierć goni śmierć. Ktoś powie, że to po prostu ekonomia wypowiedzi, umiejętność opowiadania skrótem. Mnie się zdaje, że jednak łatwizna

Bez spotkania nie ma filmu (Marta Bałaga i Kuba Armata)

Europejczycy udają, że problem uchodźców zaczął się wczoraj – mówi włoski reżyser, autor nagrodzonego Złotym Niedźwiedziem dokumentu o Lampedusie, który dzisiaj wchodzi do kin i który trzeba zobaczyć

Skolimowski (Jakub Socha)

Jerzy Skolimowski został laureatem Złotego Lwa za całokształt twórczości na festiwalu w Wenecji. Jednak reżyser nie powiedział jeszcze ostatniego słowa. Nie stylizuje się na mędrca, idzie swoją drogą

Kieślowski konkretny (Jakub Majmurek)

„Po śmierci Kieślowskiego polskie kino wypadło z najbardziej widocznych kanałów światowego obiegu festiwalowego, dopiero od niedawna powoli do niego wraca” – ruszył maraton Kieślowskiego w NINATECE

Życie po internecie (Krzysztof Świrek)

Herzog w swoim najnowszym filmie wykazuje się tym samym uwielbieniem dla paradoksu, co zazwyczaj. Internet jest w „Lo i stało się. Zaduma nad światem w sieci” najpiękniejszym snem i najgorszym koszmarem

Literatura

WIEŚ: Poza ironię i nostalgię (Michał Sowiński/Katarzyna Trzeciak)

Ludzie chodzą do roboty, Polsat odbiera, się żyje, ale błędem jest próba stworzenia jednorodnej definicji mieszkańców wsi. Ile domów, tyle światów – rozmowa o literaturze wiejskiej

WIEŚ: Bajarz (Michał Sowiński)

Wiejskości, paradoksalnie, można dziś szukać w mieście – tam wciąż żyje pewne marzenie o wsi. Wieś za to chce się za wszelką ceną upodobnić do miasta – twierdzi autor „Galicyan”

Hej, kolego, więcej życia (Darek Foks i Bohdan Zadura)

Myślę, że w jakiejś mierze obaj jesteśmy detalistami, niczego nie sprzedajemy ani nie kupujemy hurtem. Na hurcie można się nieźle przejechać – rozmowa o poezji, szpitalach i sporcie

Rzekomo fajna rzecz, której nigdy więcej nie zrobię (David Foster Wallace)

Widziałem białe jak cukier plaże i jaskrawoniebieską wodę. Wąchałem emulsję do opalania rozprowadzoną po dziesięciu tysiącach kilogramów gorącego ciała. W trzech krajach zwracano się do mnie per „Mon”

Komiks bez Reptilian nie ma sensu (Tomasz Pstrągowski)

Być może rysuję zmutowane buldogi na deskorolkach, ale one walczą z wielkimi korporacjami. Żołnierze Radioaktywnego Krzyża to rebelianci walczący z opresyjnym systemem – mówi twórca „Vreckless Vrestlers”

Stan baczności (Maciej Woźniak)

„Projekt «Orfeusz»” na tle poprzednich tomów Baczewskiego okazuje się książką zaskakująco klarowną i komunikatywną, wręcz – skromną

Media

Chłopiec, który rozmawiał z kamieniami (Darek Arest)

Bohaterowie Toma Kaczynskiego są trochę jak anonimowe postaci z instrukcji dołączanej do mebli z Ikei. Mieli złożyć prosty stolik pod telewizor, ale coś im się nie udało, pomylili śrubki i przypadkowo wywołali apokalipsę

Muzyka

Australia, prowincja Polski (Monika Pasiecznik)

Płyta Dominika Karskiego ukazała się w serii „New Music in Eastern Europe”, ale z estetyką muzyczną naszej części kontynentu ma niewiele wspólnego.  Co wyróżnia twórczość kompozytora na tle muzyki polskiej i wschodnioeuropejskiej? Odpowiedź jest prosta: technika i wyobraźnia

WIEŚ: Śpiewa Stanisław Brzozowy (Paweł Franczak)

Pozwólcie, że opowiem wam o śpiewaku, o którym prawdopodobnie nie słyszeliście i którego nigdy nie słyszeliście. I którego śpiewu, to całkiem możliwe, nie polubicie

Obyczaje

WIEŚ: Powrót jest niemożliwy (Krzysztof Cieślik)

Miliony ludzi przeniosły się ze wsi do miast, co nie znaczy jednak, że stały się kimś innym. Nie zostawiły na rogatkach miast całego doświadczenia kulturowego

Ezomieszczanie (Jakub Bożek)

Wiara w magię towarzyszyła klasie średniej w momentach przełomu i niepewności. To nie przypadek, że w porewolucyjnej Francji pączkowały loże masońskie, a w latach 90. różne ezoteryczne bziki opanowały kraje postkomunistyczne

Sztuka

Szaleństwo (Paulina Wrocławska)

W 1951 Kieślowscy osiedlili się w Sokołowsku, Krzysztof uczył się w szkole, matka pracowała w sanatorium, ojciec walczył z gruźlicą  – 9 września rusza w NInA festiwal Sokołowsko na Wałbrzyskiej

W gruzach (Arek Gruszczyński)

Tadeusz Ciałowicz razem z kolegami z roku odbudowywał powojenny Wrocław. Potrafili zrobić wszystko – od projektów graficznych, znaków, przez projektowanie mebli, wnętrz, neonów, metaloplastyki.  Były tu same ruiny – mieli mnóstwo pracy

Teatr

Everyman po niemiecku (Natalia Prüfer)

O czym piszą obecnie Niemcy, o czym chcą rozmawiać i dyskutować w teatrze? Czy kryzys w Europie znajduje swoje odzwierciedlenie w niemieckojęzycznym teatrze?

Wiersze

wiersze (Darek Foks)

]]>
Fri, 02 Sep 2016 00:00:00 +0200
<![CDATA[Numer 2016/192]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2016/192

Film

PROJEKT FILM: Blisko ciała (Anna Bielak)

W dyskusjach o jakości dźwięku w naszej kinematografii często zapomina się, że z językiem polskim bardzo trudno się pracuje – mówi realizatorka dźwięku, która pracowała przy filmach Marczaka, Kolskiego i Zameckiej

Tak toczy się światek (Ludwika Mastalerz)

Przełamywanie filmowych schematów przyświeca Hansen-Løve na każdym poziomie artystycznych wyborów, w rezultacie strategia ta zaczyna dominować, wręcz prześladować reżyserkę „Co przynosi przyszłość”

Drapanie celuloidu (Bartosz Żurawiecki)

Kornatowska drapała swymi eleganckimi, starannie pomalowanymi paznokciami, aż odsłaniało się jądro dzieła. Jądro, które pewnie wielu twórców chętnie pozostawiłoby wstydliwie zakryte

Listy do klasy średniej (Adam Kruk)

My, Europejczycy, mamy szczęście wierzyć, że kultura, sztuka, a być może sam gest artystyczny mają znaczenie. I „eksportujemy” tę wiarę w świat – o mistrzach światowego kina i współczesnej Europie opowiada francuska reżyserka

Nic dziwnego nie nadchodzi (Klara Cykorz)

„Stranger Things” pytają niczym portal Buzzfeed: „Którym filmem z małą Drew Barrymore jesteś?” lub „Jak dobrze pamiętasz «Bliskie spotkania trzeciego stopnia»?”

Literatura

Polityka romansu (Maciej Jakubowiak)

Uwodzicielskość „Żywopłotu” polega na nieustannym podtrzymywaniu napięcia między intymnością a politycznością. W efekcie oba te porządki nabierają wagi, której byłyby pozbawione, jeśli potraktować je rozdzielnie

Tak zwane zbiegi okoliczności (Zofia Król)

W najnowszej książce Krzysztofa Środy, „Las nie uprzedza”, wytropiona za pomocą wyrafinowanych narzędzi układanka świata okazuje się tym razem raczej potworna. Jej soczewką stają się wlepione w przechodniów na marokańskim bazarze puste oczy martwych kóz

Media

Nie tylko brodaty twardziel (Marzena Falkowska)

Jest mężczyzną rasy białej. Wysokim, umięśnionym, sprawnym fizycznie. No i jest heteroseksualny. Powyższy opis pasuje do protagonistów zaskakująco sporej liczby gier głównego nurtu ostatnich lat

Składanie ludzkości na nowo (Mikołaj Spodaryk)

Nie próbujemy przekształcić materiałów prawnych w poematy. Próbujemy używać narzędzi i środków poetyckich, aby te materiały przetworzyć. Ale po przetworzeniu muszą powrócić do swojego pierwotnego środowiska

Jazda bez trzymanki (Maciej Jakubowiak)

Czy lepiej przejechać starszą panią na czerwonym świetle, czy złodzieja uciekającego z łupem na zielonym? Czy lepiej mężczyznę z brzuszkiem, czy wysportowaną kobietę? Czy lepiej jedno dziecko, czy trzy psy i dwa koty?

Muzyka

Jak w zegarku (Monika Pasiecznik)

Miłosz Pękala i Magdalena Kordylasińska-Pękala to para w życiu i w sztuce. Jedyny tak zgrany duet w Polsce, pewnie jeden z niewielu na świecie, wydał właśnie nową płytę

Siedzę w domu i klikam (Jakub Bożek)

Mam zero-jedynkowy umysł. Są ludzie, którzy przez muzykę chcą wyrazić emocje, uczucia, ja nie. Mam w głowie melodie, brzmienia, ale nie przekładają się one na stany emocjonalne. To jest jak rozwiązywanie zadania z matematyki – mówi Palcolor przed koncertem w NInA

Zmierzch nagrań? (Adam Wiedemann / Rafał Wawrzyńczyk)

Utopia powrotu do „czasu bez nagrań” tylko z pozoru wygląda na niewinny eskapizm, w istocie jest niestety podszyta elitaryzmem: dostęp do muzyki zyskuje w niej garstka wybranych – poeci dialogują na temat tegorocznego Sanatorium Dźwięku w Sokołowsku

Upadek, nie zmierzch (Michał Libera / Daniel Muzyczuk)

Nie obwieszczaliśmy końca epoki nagrań, lecz pytaliśmy: czy na pewno jej chcemy? Kuratorzy festiwalu Sanatorium Dźwięku w Sokołowsku odpowiadają Adamowi Wiedemannowi i Rafałowi Wawrzyńczykowi

Sztuka

Latające ryby (Stach Szabłowski)

Na Landart Festiwalu zabrakło może metakrytycznego podejścia do języka sztuki ziemi, ale nieobecna była także typowa artworldowa spina. Dużo było pierwiastka, który w świecie sztuki jest totalnie deficytowy. Pierwiastkiem tym była afirmacja

Polonia podwojona (Maksymilian Wroniszewski)

To, co dzieje się w Polsce, psychoanaliza nazywa mianem passage à l’acte, czyli przejścia do działania – kopnijmy w stół, żeby zamanifestować swoją podmiotowość i zrekonfigurować pole, w którym się poruszamy i które nam się nie podoba. Czujemy się gorsi, ale jednocześnie z tego właśnie powodu czujemy się lepsi. To zupełny paradoks

Teatr

Wycinka Polskiego (Paweł Soszyński)

Drażni mnie, że wrocławskim Polskim, który ma wyraźny profil artystyczny i bardzo wysoko przez ustępującego dyrektora zawieszoną poprzeczkę, zajmie się osoba z kompletnie innej bajki – w dodatku ewidentnie nierozumiejąca, że dla niej „barwy szczęścia” malują się nie we Wrocławiu, nie w tym teatrze

ZWROTY: Cała władza w ręce rad? (Witold Mrozek)

Rzeczywistość pokazała we Wrocławiu, że w komisji – jak w Sejmie – liczy się szable, a nie szuka wybitnych znawców. I często dyscyplinuje się te szable instrukcjami. Nie pomógł strajk artystów, bezprecedensowe protesty ponad podziałami

Wiersze

wiersze (Tomasz Różycki)

]]>

Film

PROJEKT FILM: Blisko ciała (Anna Bielak)

W dyskusjach o jakości dźwięku w naszej kinematografii często zapomina się, że z językiem polskim bardzo trudno się pracuje – mówi realizatorka dźwięku, która pracowała przy filmach Marczaka, Kolskiego i Zameckiej

Tak toczy się światek (Ludwika Mastalerz)

Przełamywanie filmowych schematów przyświeca Hansen-Løve na każdym poziomie artystycznych wyborów, w rezultacie strategia ta zaczyna dominować, wręcz prześladować reżyserkę „Co przynosi przyszłość”

Drapanie celuloidu (Bartosz Żurawiecki)

Kornatowska drapała swymi eleganckimi, starannie pomalowanymi paznokciami, aż odsłaniało się jądro dzieła. Jądro, które pewnie wielu twórców chętnie pozostawiłoby wstydliwie zakryte

Listy do klasy średniej (Adam Kruk)

My, Europejczycy, mamy szczęście wierzyć, że kultura, sztuka, a być może sam gest artystyczny mają znaczenie. I „eksportujemy” tę wiarę w świat – o mistrzach światowego kina i współczesnej Europie opowiada francuska reżyserka

Nic dziwnego nie nadchodzi (Klara Cykorz)

„Stranger Things” pytają niczym portal Buzzfeed: „Którym filmem z małą Drew Barrymore jesteś?” lub „Jak dobrze pamiętasz «Bliskie spotkania trzeciego stopnia»?”

Literatura

Polityka romansu (Maciej Jakubowiak)

Uwodzicielskość „Żywopłotu” polega na nieustannym podtrzymywaniu napięcia między intymnością a politycznością. W efekcie oba te porządki nabierają wagi, której byłyby pozbawione, jeśli potraktować je rozdzielnie

Tak zwane zbiegi okoliczności (Zofia Król)

W najnowszej książce Krzysztofa Środy, „Las nie uprzedza”, wytropiona za pomocą wyrafinowanych narzędzi układanka świata okazuje się tym razem raczej potworna. Jej soczewką stają się wlepione w przechodniów na marokańskim bazarze puste oczy martwych kóz

Media

Nie tylko brodaty twardziel (Marzena Falkowska)

Jest mężczyzną rasy białej. Wysokim, umięśnionym, sprawnym fizycznie. No i jest heteroseksualny. Powyższy opis pasuje do protagonistów zaskakująco sporej liczby gier głównego nurtu ostatnich lat

Składanie ludzkości na nowo (Mikołaj Spodaryk)

Nie próbujemy przekształcić materiałów prawnych w poematy. Próbujemy używać narzędzi i środków poetyckich, aby te materiały przetworzyć. Ale po przetworzeniu muszą powrócić do swojego pierwotnego środowiska

Jazda bez trzymanki (Maciej Jakubowiak)

Czy lepiej przejechać starszą panią na czerwonym świetle, czy złodzieja uciekającego z łupem na zielonym? Czy lepiej mężczyznę z brzuszkiem, czy wysportowaną kobietę? Czy lepiej jedno dziecko, czy trzy psy i dwa koty?

Muzyka

Jak w zegarku (Monika Pasiecznik)

Miłosz Pękala i Magdalena Kordylasińska-Pękala to para w życiu i w sztuce. Jedyny tak zgrany duet w Polsce, pewnie jeden z niewielu na świecie, wydał właśnie nową płytę

Siedzę w domu i klikam (Jakub Bożek)

Mam zero-jedynkowy umysł. Są ludzie, którzy przez muzykę chcą wyrazić emocje, uczucia, ja nie. Mam w głowie melodie, brzmienia, ale nie przekładają się one na stany emocjonalne. To jest jak rozwiązywanie zadania z matematyki – mówi Palcolor przed koncertem w NInA

Zmierzch nagrań? (Adam Wiedemann / Rafał Wawrzyńczyk)

Utopia powrotu do „czasu bez nagrań” tylko z pozoru wygląda na niewinny eskapizm, w istocie jest niestety podszyta elitaryzmem: dostęp do muzyki zyskuje w niej garstka wybranych – poeci dialogują na temat tegorocznego Sanatorium Dźwięku w Sokołowsku

Upadek, nie zmierzch (Michał Libera / Daniel Muzyczuk)

Nie obwieszczaliśmy końca epoki nagrań, lecz pytaliśmy: czy na pewno jej chcemy? Kuratorzy festiwalu Sanatorium Dźwięku w Sokołowsku odpowiadają Adamowi Wiedemannowi i Rafałowi Wawrzyńczykowi

Sztuka

Latające ryby (Stach Szabłowski)

Na Landart Festiwalu zabrakło może metakrytycznego podejścia do języka sztuki ziemi, ale nieobecna była także typowa artworldowa spina. Dużo było pierwiastka, który w świecie sztuki jest totalnie deficytowy. Pierwiastkiem tym była afirmacja

Polonia podwojona (Maksymilian Wroniszewski)

To, co dzieje się w Polsce, psychoanaliza nazywa mianem passage à l’acte, czyli przejścia do działania – kopnijmy w stół, żeby zamanifestować swoją podmiotowość i zrekonfigurować pole, w którym się poruszamy i które nam się nie podoba. Czujemy się gorsi, ale jednocześnie z tego właśnie powodu czujemy się lepsi. To zupełny paradoks

Teatr

Wycinka Polskiego (Paweł Soszyński)

Drażni mnie, że wrocławskim Polskim, który ma wyraźny profil artystyczny i bardzo wysoko przez ustępującego dyrektora zawieszoną poprzeczkę, zajmie się osoba z kompletnie innej bajki – w dodatku ewidentnie nierozumiejąca, że dla niej „barwy szczęścia” malują się nie we Wrocławiu, nie w tym teatrze

ZWROTY: Cała władza w ręce rad? (Witold Mrozek)

Rzeczywistość pokazała we Wrocławiu, że w komisji – jak w Sejmie – liczy się szable, a nie szuka wybitnych znawców. I często dyscyplinuje się te szable instrukcjami. Nie pomógł strajk artystów, bezprecedensowe protesty ponad podziałami

Wiersze

wiersze (Tomasz Różycki)

]]>
Thu, 18 Aug 2016 00:00:00 +0200
<![CDATA[Numer 2016/191]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2016/191

Film

Rewolucja i pierożki (Adam Kruk)

Na ulicach Teheranu gołym okiem widać coraz większą liczbę obcokrajowców. To bardzo ważne, gdyż wyjeżdżają oni zazwyczaj z innym obrazem kraju niż ten, który serwuje się w mediach – rozmowa o Iranie, tamtejszej kulturze i polityce

Recepta na klęskę (Jakub Majmurek)

„Legion samobójców” pokazuje, jak trudną sztuką jest ekranizacja komiksu, w której od patosu łatwo przejść do mimowolnej śmieszności. Twórcom nie udało się odmierzyć składników widowiska w odpowiednich proporcjach

Literatura

Komiksy z betonu, zmęczenia i wierszy (Darek Arest)

Gdyby o jakości komiksu decydowała skala jego komiksowości, byłby to komiks słaby. Ale „Słowackiego” trochę udaje komiks, tak jak Marcin Świetlicki trochę udaje rockmana, przy okazji znajdując dobrą platformę dla swojej poezji

Jesteś czarny. Jesteś przeklęty (Łukasz Najder)

„Czarny jak ja” okazuje się po półwieczu boleśnie aktualny, i to zarówno w Stanach Zjednoczonych, jak w Europie, w której wraz z napływem uchodźców z Bliskiego Wschodu narastają postawy ksenofobiczne

Skarby oświeconych elit (Katarzyna Czeczot)

„Czarne liście” zamiast odsłonić słabości polskiej debaty na temat Zagłady, zdemaskować tkwiące w niej schematy, konstruowane niecierpliwie z myślą o szybkim i skutecznym zaleczeniu traum, niestety często je powielają

Media

Algorytmy piszą (Jakub Dymek)

Próby automatyzacji pracy kreatywnej przyspieszyły. Gdy jednak bliżej przyjrzeć się efektom działania robotów, rewolucji nie widać. Choć z dala od naszego wzroku gotuje się coś rzeczywiście istotnego

Muzyka

Macie budynki. Co dalej? (Monika Żyła)

W ostatnich pięciu latach w Polsce za pieniądze z funduszy europejskich powstawały na potęgę nowe instytucje muzyczne: filharmonie, centra kongresowe i sale koncertowe. W największych miastach i na prowincji. Które okazały się sukcesem, a które mogą mieć w przyszłości problemy?

Wstęga Möbiusa (Adam Suprynowicz)

Profanacja dzieła kultowego – tego, według reżyserki Natalii Korczakowskiej, dokonują Elfriede Jelinek i Olga Neuwirth, tworząc kompozycję operową na kanwie filmu Davida Lyncha „Zagubiona autostrada”

Niezach na 5, gwiazdy na L4 (Jan Błaszczak)

Trudno jest pisać o OFF Festivalu 2016, bo dziennikarski obiektywizm nakazuje wczucie się w sytuację fana The Kills – głównej gwiazdy, której koncert został w ostatniej chwili odwołany. A jakoś opornie to idzie

Obyczaje

Obcy (Kaja Malanowska)

Jedna z mrówek wspięła się po moim palcu. Nie przystanęła, nie zawahała się, przebiegła wzdłuż linii życia i spadła z nadgarstka. Biologiczna maszynka, ruchliwa komórka superorganizmu. Równie dobrze mogłabym próbować nawiązać kontakt z blenderem

Narcyz (Radosław Korzycki)

Programu nie ma i nigdy nie miał, woli sączyć jad, obrażać kogo popadnie i opowiadać o sobie. Kiedy zaproszono go do telewizji, by porozmawiać o jego politycznych planach, wolał przedstawić ranking swoich najbardziej udanych orgazmów – sylwetka Donalda Trumpa

Sztuka

Triumf (Stach Szabłowski)

Co wolimy w sztuce? Niezawodną klasykę czy niepewny eksperyment? Efektowny spektakl czy żmudną pracę u podstaw? Celebrowanie sukcesu czy krytyczny namysł? Rezultaty czy procesy? Nieskazitelną biel czy wieczny półmrok? Muzeum w Pawilonie Czterech Kopuł czy w poniemieckim bunkrze?

Niewiarygodna polskość (Monika Stelmach)

W haitańskim Cazale spotkaliśmy osoby, które nie mówią po polsku, nigdy w Polsce nie były, a jednocześnie są bardzo przywiązane do tej części swojej tożsamości, wiele z nich mówi o sobie „le Polone”. To utożsamianie się z Polską jest tam bardzo silne i symboliczne

To wszystko jakiś horror (Iwo Zmyślony)

W zasadzie to nienawidzę innych krytyków, raczej ich unikam. To artyści i ich prace nauczyli mnie o sztuce absolutnie wszystkiego – mówi związany z  „Guardianem” brytyjski krytyk

Teatr

Kunszt ameby (Paweł Soszyński)

W „Total” przenikliwość i poczucie humoru Sakowicza doprowadzają do absurdu zasadę wirtuozerii, a krąg teorii rozszerza się aż za horyzont, gdzie spekulacja przestaje dostrzegać swój przedmiot i staje się nieistotna

Selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny (Anka Herbut)

Władza, przyjemność, światło. Te figury pojawią się w tańcu Króla Słońce, a zreinterpretowane przez Alexa Baczyńskiego-Jenkinsa, strukturyzować będą działania performerów w „XXXX”

Planeta Szekspira (Nikodem Karolak)

Teatr polityczny, teatr eksperymentalny, lawirowanie pomiędzy Brechtem a Stanisławskim, powagą a absurdem – 20. Festiwal Szekspirowski był swoistym imperium znaków

Wiersze

wiersze (Szymon Szwarc)

]]>

Film

Rewolucja i pierożki (Adam Kruk)

Na ulicach Teheranu gołym okiem widać coraz większą liczbę obcokrajowców. To bardzo ważne, gdyż wyjeżdżają oni zazwyczaj z innym obrazem kraju niż ten, który serwuje się w mediach – rozmowa o Iranie, tamtejszej kulturze i polityce

Recepta na klęskę (Jakub Majmurek)

„Legion samobójców” pokazuje, jak trudną sztuką jest ekranizacja komiksu, w której od patosu łatwo przejść do mimowolnej śmieszności. Twórcom nie udało się odmierzyć składników widowiska w odpowiednich proporcjach

Literatura

Komiksy z betonu, zmęczenia i wierszy (Darek Arest)

Gdyby o jakości komiksu decydowała skala jego komiksowości, byłby to komiks słaby. Ale „Słowackiego” trochę udaje komiks, tak jak Marcin Świetlicki trochę udaje rockmana, przy okazji znajdując dobrą platformę dla swojej poezji

Jesteś czarny. Jesteś przeklęty (Łukasz Najder)

„Czarny jak ja” okazuje się po półwieczu boleśnie aktualny, i to zarówno w Stanach Zjednoczonych, jak w Europie, w której wraz z napływem uchodźców z Bliskiego Wschodu narastają postawy ksenofobiczne

Skarby oświeconych elit (Katarzyna Czeczot)

„Czarne liście” zamiast odsłonić słabości polskiej debaty na temat Zagłady, zdemaskować tkwiące w niej schematy, konstruowane niecierpliwie z myślą o szybkim i skutecznym zaleczeniu traum, niestety często je powielają

Media

Algorytmy piszą (Jakub Dymek)

Próby automatyzacji pracy kreatywnej przyspieszyły. Gdy jednak bliżej przyjrzeć się efektom działania robotów, rewolucji nie widać. Choć z dala od naszego wzroku gotuje się coś rzeczywiście istotnego

Muzyka

Macie budynki. Co dalej? (Monika Żyła)

W ostatnich pięciu latach w Polsce za pieniądze z funduszy europejskich powstawały na potęgę nowe instytucje muzyczne: filharmonie, centra kongresowe i sale koncertowe. W największych miastach i na prowincji. Które okazały się sukcesem, a które mogą mieć w przyszłości problemy?

Wstęga Möbiusa (Adam Suprynowicz)

Profanacja dzieła kultowego – tego, według reżyserki Natalii Korczakowskiej, dokonują Elfriede Jelinek i Olga Neuwirth, tworząc kompozycję operową na kanwie filmu Davida Lyncha „Zagubiona autostrada”

Niezach na 5, gwiazdy na L4 (Jan Błaszczak)

Trudno jest pisać o OFF Festivalu 2016, bo dziennikarski obiektywizm nakazuje wczucie się w sytuację fana The Kills – głównej gwiazdy, której koncert został w ostatniej chwili odwołany. A jakoś opornie to idzie

Obyczaje

Obcy (Kaja Malanowska)

Jedna z mrówek wspięła się po moim palcu. Nie przystanęła, nie zawahała się, przebiegła wzdłuż linii życia i spadła z nadgarstka. Biologiczna maszynka, ruchliwa komórka superorganizmu. Równie dobrze mogłabym próbować nawiązać kontakt z blenderem

Narcyz (Radosław Korzycki)

Programu nie ma i nigdy nie miał, woli sączyć jad, obrażać kogo popadnie i opowiadać o sobie. Kiedy zaproszono go do telewizji, by porozmawiać o jego politycznych planach, wolał przedstawić ranking swoich najbardziej udanych orgazmów – sylwetka Donalda Trumpa

Sztuka

Triumf (Stach Szabłowski)

Co wolimy w sztuce? Niezawodną klasykę czy niepewny eksperyment? Efektowny spektakl czy żmudną pracę u podstaw? Celebrowanie sukcesu czy krytyczny namysł? Rezultaty czy procesy? Nieskazitelną biel czy wieczny półmrok? Muzeum w Pawilonie Czterech Kopuł czy w poniemieckim bunkrze?

Niewiarygodna polskość (Monika Stelmach)

W haitańskim Cazale spotkaliśmy osoby, które nie mówią po polsku, nigdy w Polsce nie były, a jednocześnie są bardzo przywiązane do tej części swojej tożsamości, wiele z nich mówi o sobie „le Polone”. To utożsamianie się z Polską jest tam bardzo silne i symboliczne

To wszystko jakiś horror (Iwo Zmyślony)

W zasadzie to nienawidzę innych krytyków, raczej ich unikam. To artyści i ich prace nauczyli mnie o sztuce absolutnie wszystkiego – mówi związany z  „Guardianem” brytyjski krytyk

Teatr

Kunszt ameby (Paweł Soszyński)

W „Total” przenikliwość i poczucie humoru Sakowicza doprowadzają do absurdu zasadę wirtuozerii, a krąg teorii rozszerza się aż za horyzont, gdzie spekulacja przestaje dostrzegać swój przedmiot i staje się nieistotna

Selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny (Anka Herbut)

Władza, przyjemność, światło. Te figury pojawią się w tańcu Króla Słońce, a zreinterpretowane przez Alexa Baczyńskiego-Jenkinsa, strukturyzować będą działania performerów w „XXXX”

Planeta Szekspira (Nikodem Karolak)

Teatr polityczny, teatr eksperymentalny, lawirowanie pomiędzy Brechtem a Stanisławskim, powagą a absurdem – 20. Festiwal Szekspirowski był swoistym imperium znaków

Wiersze

wiersze (Szymon Szwarc)

]]>
Fri, 05 Aug 2016 00:00:00 +0200
<![CDATA[Numer 2016/190]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2016/190

Film

Odważne kino (Jakub Socha)

Na festwalu Brave pokazano filmy od Sasa do lasa. Można było znaleźć w nich wspólny rdzeń – tym rdzeniem była odwaga

Nowe Horyzonty (5): Historie rodzinne (Jakub Socha)

W „Sieranevadzie”, najnowszym filmie Cristi Puiu i jednocześnie najlepszym na tegorocznych Nowych Horyzontach, kamera nie rusza się z jednego mieszkania przez trzy godziny

Bez wstydu (Grzegorz Stępniak)

Komedie romantyczne nad Wisłą sprowadzają najczęściej kobiecość do garści stereotypów kulturowych, pętają w patriarchalne normy, bez możliwości wyjścia i ucieczki, i śmieją się ze swoich bohaterek

Literatura

Człowieczeństwo i czary (Adam Wiedemann)

Że Géza Csáth był człowieczeństwem rozczarowany? – to mało powiedziane; że był nim zdegustowany? – o tak, ale to wciąż za mało; on człowieczeństwem po prostu gardził

Muzyka

MUZYKA 2.1: Mikołaj Laskowski (Monika Pasiecznik)

Muzyka Mikołaja Laskowskiego jest odbiciem schizofrenicznej świadomości jego pokolenia. Ironia i nostalgia, elektroniczny kicz i wyrafinowane brzmienia instrumentalne, wszechobecny sampling i internetowa plądrofonia łączą się w niej z prześmiewczymi odwołaniami do estetyki New Age

Obyczaje

Różowe trójkąty (Adam Leszczyński)

Nawet upadająca Trzecia Rzesza pamiętała o tym, aby leczyć homoseksualistów uwięzionych w obozach koncentracyjnych. Musieli co tydzień chodzić do obozowych burdeli

Mam do nich słabość (Michał R. Wiśniewski)

„Pokemon Go” jest powrotem do korzeni. Zarówno do oryginalnej gry i pierwszej generacji stworków, jak i łażenia po lasach i krzakach w poszukiwaniu robali. Cóż, że wirtualnych

Sztuka

Czcij dziecko w sobie (Karol Sienkiewicz)

Wystawa „Kiedy znów będę mały” to wyraz pewnej tęsknoty, syndromu ucieczkowego przed dorosłością. Bez odpowiedzi pozostaje pytanie – kim właściwie są dzieci?

Nieustające wakacje (Monika Stelmach)

Entuzjazm i wolność to nie są fałszywe obietnice, ale obietnice, które spełniają się w specyficzny sposób. Projektariusz wiruje w domofabryce, dom staje się miejscem pracy, a praca sposobem na spędzanie czasu wolnego

Sok z kiszonek (Katarzyna Czeczot, Ewa Tatar)

Kiedy w galeriach Warszawy czy Berlina jest otwarcie, wszystko kręci się wokół picia. My prawie nigdy nie podajemy alkoholu. W Berlinie częstowaliśmy herbatą, a tu w Warszawie spodobał nam się pomysł, żeby podać inny produkt fermentacji, niealkoholowej

Wiersze

wiersze (Tadeusz Dąbrowski)

]]>

Film

Odważne kino (Jakub Socha)

Na festwalu Brave pokazano filmy od Sasa do lasa. Można było znaleźć w nich wspólny rdzeń – tym rdzeniem była odwaga

Nowe Horyzonty (5): Historie rodzinne (Jakub Socha)

W „Sieranevadzie”, najnowszym filmie Cristi Puiu i jednocześnie najlepszym na tegorocznych Nowych Horyzontach, kamera nie rusza się z jednego mieszkania przez trzy godziny

Bez wstydu (Grzegorz Stępniak)

Komedie romantyczne nad Wisłą sprowadzają najczęściej kobiecość do garści stereotypów kulturowych, pętają w patriarchalne normy, bez możliwości wyjścia i ucieczki, i śmieją się ze swoich bohaterek

Literatura

Człowieczeństwo i czary (Adam Wiedemann)

Że Géza Csáth był człowieczeństwem rozczarowany? – to mało powiedziane; że był nim zdegustowany? – o tak, ale to wciąż za mało; on człowieczeństwem po prostu gardził

Muzyka

MUZYKA 2.1: Mikołaj Laskowski (Monika Pasiecznik)

Muzyka Mikołaja Laskowskiego jest odbiciem schizofrenicznej świadomości jego pokolenia. Ironia i nostalgia, elektroniczny kicz i wyrafinowane brzmienia instrumentalne, wszechobecny sampling i internetowa plądrofonia łączą się w niej z prześmiewczymi odwołaniami do estetyki New Age

Obyczaje

Różowe trójkąty (Adam Leszczyński)

Nawet upadająca Trzecia Rzesza pamiętała o tym, aby leczyć homoseksualistów uwięzionych w obozach koncentracyjnych. Musieli co tydzień chodzić do obozowych burdeli

Mam do nich słabość (Michał R. Wiśniewski)

„Pokemon Go” jest powrotem do korzeni. Zarówno do oryginalnej gry i pierwszej generacji stworków, jak i łażenia po lasach i krzakach w poszukiwaniu robali. Cóż, że wirtualnych

Sztuka

Czcij dziecko w sobie (Karol Sienkiewicz)

Wystawa „Kiedy znów będę mały” to wyraz pewnej tęsknoty, syndromu ucieczkowego przed dorosłością. Bez odpowiedzi pozostaje pytanie – kim właściwie są dzieci?

Nieustające wakacje (Monika Stelmach)

Entuzjazm i wolność to nie są fałszywe obietnice, ale obietnice, które spełniają się w specyficzny sposób. Projektariusz wiruje w domofabryce, dom staje się miejscem pracy, a praca sposobem na spędzanie czasu wolnego

Sok z kiszonek (Katarzyna Czeczot, Ewa Tatar)

Kiedy w galeriach Warszawy czy Berlina jest otwarcie, wszystko kręci się wokół picia. My prawie nigdy nie podajemy alkoholu. W Berlinie częstowaliśmy herbatą, a tu w Warszawie spodobał nam się pomysł, żeby podać inny produkt fermentacji, niealkoholowej

Wiersze

wiersze (Tadeusz Dąbrowski)

]]>
Fri, 22 Jul 2016 00:00:00 +0200
<![CDATA[Numer 2016/189]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2016/189

Film

Szczęście, a potem długo nic (Marta Bałaga)

Nasz świat nie jest wesoły. Rozmawialiśmy o tym kiedyś z Hrabalem i doszliśmy do wniosku, że po co przypominać o bólu, skoro i tak tego nie naprawimy. Kiedy wywołujesz u kogoś uśmiech, dajesz mu siłę – mówi autor „Pociągów pod specjalnym nadzorem”

PROJEKT FILM: Tempo i poezja (Anna Bielak)

„Montowanie psuje charakter. Wymaga ciągłego podejmowania setek decyzji. Później człowiek z rozpędu podejmuje je w codziennym życiu” – mówi polska montażystka

Innych widoków nie ma (Iwona Kurz)

Żuławski z całą siłą – w „Kosmosie”, który jest erudycyjny, zabawny, smutny, miejscami nieznośny, w całości zachwycający – staje po stronie namiętności

Mili i pogubieni (Jakub Socha)

W filmie „Kamper” Łukasza Grzegorzka młodzi ludzie mówią ludzkim głosem, to ciągle rzadkość w polskim kinie

Literatura

Bolesław Chromry pierwszym poetą Polski (Maja Staśko)

Poezja okopuje się siecią elitarnych przyzwyczajeń i już nie działa. Jej czytanie polega na uruchamianiu wstydu w celu mobilizacji nie do samodzielnego myślenia, lecz do przyjęcia wypracowanych na temat założeń. Chromry ogląda mecze z całą resztą kraju, kibicuje „naszym” i – jak wszyscy – nie czyta poezji

Mieszczańskie pragnienia (Maciej Jakubowiak)

Trudno, żyjąc w tym kraju i w tym czasie, nie dostrzec, że głównymi bohaterami „Kochanka” Jacka Melchiora są mężczyźni o orientacji homoseksualnej, jednak kiedy czyta się tę powieść, można o tym kompletnie zapomnieć

Pisarzem nie zostaje się, by zginąć (Zofia Zaleska)

W Syrii wszyscy funkcjonują w ciagłym poczuciu zagrożenia, wiedząc, że ramy ich życia wytyczają niewidzialne czerwone linie, których nie wolno przekraczać – mówi syryjski tłumacz i działacz społeczny

Muzyka

Świat na wysokich obrotach (Jakub Wencel)

„Human Story 3” Jamesa Ferraro to dźwiękowy świat wielkich korporacji, ale poddany przewrotnemu przejaskrawieniu. Z jednej strony artysta podkreśla hegemoniczność korporacyjnej estetyki, a z drugiej dokonuje jego religijnej wręcz celebracji

Wszystkoizm Goebbelsa (Adam Wiedemann)

„To straszne, kiedy Kronos Quartet gra Jimiego Hendrixa” – twierdzi Heiner Goebbels w „Przeciw Gesamtkunstwerk”. Jednocześnie potępia „próby pisania nowej muzyki przez muzyków rockowych”, a także „turystyczne” zapożyczenia z obcych kultur

W kleszczach dźwięku (Gniewomir Zajączkowski / Szymon Żuchowski)

Wprowadzenie „Dokręcania śruby” Brittena do repertuaru niewielkiej opery to pomysł ambitny i w dużej mierze zwieńczony powodzeniem. Może nie były to kleszcze lęku, ale w jakiejś mierze kleszcze dźwięku, które były w stanie skupić i utrzymać uwagę słuchaczy

Wszystko wiedzieć, rozumieć, kontrolować (Agnieszka Drotkiewicz)

Niemożliwa jest operowa inscenizacja „Zagubionej autostrady” w całkowitym oderwaniu od filmu. Całą tajemnicę i grozę naszej egzystencji, którą David Lynch jak nikt inny potrafi zawrzeć w obrazie, kompozytorka Olga Neuwirth ujęła w dźwięku. Rozmowa z reżyserką Natalią Korczakowską

Sztuka

Dziewięćdziesiąt sześć godzin techno obecności (Anka Herbut)

„140 uderzeń na minutę” to chyba pierwsza w Polsce wystawa przepracowująca relacje sztuk wizualnych z muzyką techno i rave, stawiająca obok figury artysty-samplera – ciało widza w ruchu

Pomnikofilia (Karol Sienkiewicz)

Open City to lubelski festiwal sztuki w przestrzeni publicznej. Pomnik się w jej definicjach nie mieści – i na odwrót. Ale co by było gdyby… Zapowiadał się ciekawy eksperyment. Niestety, artyści zrejterowali

Teatr

Patrzę sobie na ręce (Paweł Soszyński)

Nie wygramy w teatrze z kinem, muzyką, literaturą, które mają znacznie silniejsze i szersze oddziaływanie społeczne. Kompletnie się obnażam, gdy to mówię, ale nie mogę wyzbyć się poczucia bezsilności – mówi reżyserka przed premierą „Praskiego Si-Fi” w Teatrze Powszechnym w Warszawie

ZWROTY: Woronowicz do Wodeckiego, Wodecki do Woronowicza (Witold Mrozek)

Czym jest obecność teatru na tym podobno pokoleniowym wydarzeniu, jakim jest Open'er? Może transakcją, jak wszystko, dwustronną wymianą uznania czy prestiżu

Wiersze

puste ksera (Joanna Roszak)

]]>

Film

Szczęście, a potem długo nic (Marta Bałaga)

Nasz świat nie jest wesoły. Rozmawialiśmy o tym kiedyś z Hrabalem i doszliśmy do wniosku, że po co przypominać o bólu, skoro i tak tego nie naprawimy. Kiedy wywołujesz u kogoś uśmiech, dajesz mu siłę – mówi autor „Pociągów pod specjalnym nadzorem”

PROJEKT FILM: Tempo i poezja (Anna Bielak)

„Montowanie psuje charakter. Wymaga ciągłego podejmowania setek decyzji. Później człowiek z rozpędu podejmuje je w codziennym życiu” – mówi polska montażystka

Innych widoków nie ma (Iwona Kurz)

Żuławski z całą siłą – w „Kosmosie”, który jest erudycyjny, zabawny, smutny, miejscami nieznośny, w całości zachwycający – staje po stronie namiętności

Mili i pogubieni (Jakub Socha)

W filmie „Kamper” Łukasza Grzegorzka młodzi ludzie mówią ludzkim głosem, to ciągle rzadkość w polskim kinie

Literatura

Bolesław Chromry pierwszym poetą Polski (Maja Staśko)

Poezja okopuje się siecią elitarnych przyzwyczajeń i już nie działa. Jej czytanie polega na uruchamianiu wstydu w celu mobilizacji nie do samodzielnego myślenia, lecz do przyjęcia wypracowanych na temat założeń. Chromry ogląda mecze z całą resztą kraju, kibicuje „naszym” i – jak wszyscy – nie czyta poezji

Mieszczańskie pragnienia (Maciej Jakubowiak)

Trudno, żyjąc w tym kraju i w tym czasie, nie dostrzec, że głównymi bohaterami „Kochanka” Jacka Melchiora są mężczyźni o orientacji homoseksualnej, jednak kiedy czyta się tę powieść, można o tym kompletnie zapomnieć

Pisarzem nie zostaje się, by zginąć (Zofia Zaleska)

W Syrii wszyscy funkcjonują w ciagłym poczuciu zagrożenia, wiedząc, że ramy ich życia wytyczają niewidzialne czerwone linie, których nie wolno przekraczać – mówi syryjski tłumacz i działacz społeczny

Muzyka

Świat na wysokich obrotach (Jakub Wencel)

„Human Story 3” Jamesa Ferraro to dźwiękowy świat wielkich korporacji, ale poddany przewrotnemu przejaskrawieniu. Z jednej strony artysta podkreśla hegemoniczność korporacyjnej estetyki, a z drugiej dokonuje jego religijnej wręcz celebracji

Wszystkoizm Goebbelsa (Adam Wiedemann)

„To straszne, kiedy Kronos Quartet gra Jimiego Hendrixa” – twierdzi Heiner Goebbels w „Przeciw Gesamtkunstwerk”. Jednocześnie potępia „próby pisania nowej muzyki przez muzyków rockowych”, a także „turystyczne” zapożyczenia z obcych kultur

W kleszczach dźwięku (Gniewomir Zajączkowski / Szymon Żuchowski)

Wprowadzenie „Dokręcania śruby” Brittena do repertuaru niewielkiej opery to pomysł ambitny i w dużej mierze zwieńczony powodzeniem. Może nie były to kleszcze lęku, ale w jakiejś mierze kleszcze dźwięku, które były w stanie skupić i utrzymać uwagę słuchaczy

Wszystko wiedzieć, rozumieć, kontrolować (Agnieszka Drotkiewicz)

Niemożliwa jest operowa inscenizacja „Zagubionej autostrady” w całkowitym oderwaniu od filmu. Całą tajemnicę i grozę naszej egzystencji, którą David Lynch jak nikt inny potrafi zawrzeć w obrazie, kompozytorka Olga Neuwirth ujęła w dźwięku. Rozmowa z reżyserką Natalią Korczakowską

Sztuka

Dziewięćdziesiąt sześć godzin techno obecności (Anka Herbut)

„140 uderzeń na minutę” to chyba pierwsza w Polsce wystawa przepracowująca relacje sztuk wizualnych z muzyką techno i rave, stawiająca obok figury artysty-samplera – ciało widza w ruchu

Pomnikofilia (Karol Sienkiewicz)

Open City to lubelski festiwal sztuki w przestrzeni publicznej. Pomnik się w jej definicjach nie mieści – i na odwrót. Ale co by było gdyby… Zapowiadał się ciekawy eksperyment. Niestety, artyści zrejterowali

Teatr

Patrzę sobie na ręce (Paweł Soszyński)

Nie wygramy w teatrze z kinem, muzyką, literaturą, które mają znacznie silniejsze i szersze oddziaływanie społeczne. Kompletnie się obnażam, gdy to mówię, ale nie mogę wyzbyć się poczucia bezsilności – mówi reżyserka przed premierą „Praskiego Si-Fi” w Teatrze Powszechnym w Warszawie

ZWROTY: Woronowicz do Wodeckiego, Wodecki do Woronowicza (Witold Mrozek)

Czym jest obecność teatru na tym podobno pokoleniowym wydarzeniu, jakim jest Open'er? Może transakcją, jak wszystko, dwustronną wymianą uznania czy prestiżu

Wiersze

puste ksera (Joanna Roszak)

]]>
Fri, 24 Jun 2016 00:00:00 +0200
<![CDATA[Numer 2016/188]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2016/188

Film

Bohaterowie naszych czasów (Jakub Socha)

„Ojciec” Artura Urbańskiego i „W spirali” Konrada Aksinowicza to dwie opowieści o współczesnych Polakach – dwa koszmary, z których człowiek chce się jak najszybciej przebudzić

Ślepowidzenie (Ludwika Mastalerz)

Smutna policyjna praktyka dbania o statystyki urasta w wizji Emina Alpera do metafory działania państwa tureckiego, które zamiast rozwiązywać konflikty po prostu je tłumi

Literatura

Antygony wracają (Jerzy Jarniewicz)

Nurt emancypacji kobiet rozwija się równolegle do nurtu emancypacji przekładu. Refleksji nad miejscem przekładu w kulturze pomogłaby refleksja nad zmieniającym się wyobrażeniem ról pełnionych przez kobiety

Dar łączenia sprzeczności (Adam Pluszka)

Roald Dahl był heretykiem, wyprzedził epokę i przełamał konwencję pisania dla dzieci. Potrafił ukazać tępotę i okrucieństwo dorosłych. Wiedział, jak szokować, przerażać i rozśmieszać – rozmowa z tłumaczką biografii angielskiego pisarza

Media

ODBIORNIK (4): Pykałeczka może być sztuką (Anna Desponds / Agnieszka Słodownik)

Czwarty odcinek podkastu ODBIORNIK poświęcony jest grom niezależnym i nie grom. Sprawdzamy, jak steruje się rozgrywką za pomocą bananów, i wyruszamy w wirtualną podróż do Czarnobyla

Brutalna dekadencja w służbie prawdy (Katarzyna Janota)

Co właściwie wnoszą Brutalist Websites w świat konformistycznych sieciowych person? Czy są tylko wizualnym nawiązaniem do bezpowrotnie minionych czasów?

Muzyka

Dźwięk opowiadający (Jakub Bożek)

Muzyka We Will Fail, mimo że nawiązuje do techno, nie nadaje się do tańczenia. Jej sensem jest snucie historii. Tyle że powiązania między kolejnymi wydarzeniami są co najmniej rozmyte, a rytmy, harmonie i melodie walczą tu o przetrwanie

Czułość dźwięku (Piotr Tkacz)

Większość ASMR-owej społeczności zgodnie twierdzi, że szeptane filmiki znakomicie sprawdzają się jako sposób na wyciszenie, pomoc w zasypaniu albo wprowadzaniu w stan medytacji. Dość szybko pojawiły się głosy, że mają one też swój ładunek erotyczny

Rejwolucja łódzka (Jakub Bożek)

1997 rok. Polska scena klubowa kwitnie, a kapitalizm zakończył swoją raczkującą fazę. Trudno o lepszy moment na zorganizowanie masowej imprezy tanecznej. Łódzka Parada Wolności przejmuje wartości kolejnego etapu kapitalizmu: procedury, dbałość o szczegóły organizacyjne, PR, networking

Muzyka 2.1: Artur Kroschel (Jan Topolski)

Choć przeszło 40-letniego Artura Kroschela ciężko zakwalifikować do „muzyki 2.1”, to ważny jest ton, jakiego polskiej muzyce współczesnej dodaje ten kompozytor: introwertycznego ekspresjonizmu, mozaiki cisz i szmerów, rozbitych początków, ukrytych dźwięków, elementów zbłądzenia i ciągłego zapominania

Zobaczyć muzyką (Aldona Kopkiewicz)

„Nie wyobrażam sobie, że naszą szkołę można zamknąć. Dla mnie osobiście to byłby cios, ale znacznie ważniejsze, że nikt nie ma prawa odmawiać kształcenia dzieciom z dysfunkcjami” – mówi wicedyrektorka szkoły muzycznej przy Ośrodku dla Dzieci Niewidomych i Słabowidzących w Krakowie

Obyczaje

Frankenstein. Monstrum ligi kazirodców (Katarzyna Wajda)

Dwieście lat temu narodził się potwór Frankensteina. Wegetarianie w żywiącym się jagodami i korzonkami monstrum zobaczą symbol wyższości jarskiej diety, marksiści ciemiężony proletariat, a feministki – ofiarę patriarchatu

Niesamowity Justin Trudeau (Radosław Korzycki)

W listopadzie 2015 r. Trudeau junior zostaje premierem Kanady. W mediach – i tych poważnych, i tabloidowych – zaczyna się szaleństwo. Bo doświadczeń i ekscesów z jego życia starczyłoby na sequel „Wyznań hochsztaplera Feliksa Krulla”

Sztuka

Podróżujący karnawał (Zofia Krawiec)

Szukamy w kulturze rzeczy niezwykłych, utraty kontroli, zabawy w jej pierwotnym sensie. I tam też widzimy jej potencjał polityczny – mówią twórcy Szalonej Galerii, która 15 lipca rusza w Polskę

Płakat (Karol Sienkiewicz)

Organizatorzy Międzynarodowego Biennale Plakatu rewidują formułę imprezy. Na razie wynikła z tego jedna świetna wystawa i trochę zamieszania

Po drugiej stronie tęczy (Stach Szabłowski)

W 2012 roku Julita Wójcik znalazła się na pierwszej linii frontu polskich wojen kulturowych za sprawą „Tęczy” na placu Zbawiciela. „Tęcza” przyniosła Wójcik rozgłos i jednocześnie zasłoniła resztę jej twórczości. Artystka znana ze skromności i pracowitości stała się celebrytką i autorką jednej pracy

Królowie życia i Prince (Łukasz Wojtysko)

„Sape” i „Prince” to historie o Brazzavile. Chociaż w jednym i drugim filmie widzimy przede wszystkim pojedynczych mężczyzn, to Doroszuk tak naprawdę przybliża nam miasto. Od piątku filmy artysty można zobaczyć  w białostockiej Galerii Arsenał

Teatr

Wszystko, co przychodzi nam do głowy (Paweł Soszyński)

W „Robercie Roburze” w TR Warszawa Garbaczewski bawi się dolnymi półkami z apteki i niższymi rejestrami pastiszu. I tworzy spektakl wybitny, bezkompromisowy, a z pewnością najefektowniejszy w swojej karierze

ZWROTY: Publiczność podglądaczy (Witold Mrozek)

Od małżonki tyleż ponętnej, co zaangażowanej w kuchnię, po komiksową narodoworadykalną seksbombę – Czykwin sprzedaje w „Bambusowych kobietach” przerysowane fantazje męskiej publiczności

Agenci paranoi (Nikodem Karolak)

Miss Revolutionary Idol Berserker to feeria rozszalałych obrazów, karnawał cielesności i kpina z przytłaczającego nas popkulturowego chaosu. Japoński zespół właśnie wystąpił na poznańskiej Malcie

Wiersze

wiersze (Anna Nowaczyńska)

]]>

Film

Bohaterowie naszych czasów (Jakub Socha)

„Ojciec” Artura Urbańskiego i „W spirali” Konrada Aksinowicza to dwie opowieści o współczesnych Polakach – dwa koszmary, z których człowiek chce się jak najszybciej przebudzić

Ślepowidzenie (Ludwika Mastalerz)

Smutna policyjna praktyka dbania o statystyki urasta w wizji Emina Alpera do metafory działania państwa tureckiego, które zamiast rozwiązywać konflikty po prostu je tłumi

Literatura

Antygony wracają (Jerzy Jarniewicz)

Nurt emancypacji kobiet rozwija się równolegle do nurtu emancypacji przekładu. Refleksji nad miejscem przekładu w kulturze pomogłaby refleksja nad zmieniającym się wyobrażeniem ról pełnionych przez kobiety

Dar łączenia sprzeczności (Adam Pluszka)

Roald Dahl był heretykiem, wyprzedził epokę i przełamał konwencję pisania dla dzieci. Potrafił ukazać tępotę i okrucieństwo dorosłych. Wiedział, jak szokować, przerażać i rozśmieszać – rozmowa z tłumaczką biografii angielskiego pisarza

Media

ODBIORNIK (4): Pykałeczka może być sztuką (Anna Desponds / Agnieszka Słodownik)

Czwarty odcinek podkastu ODBIORNIK poświęcony jest grom niezależnym i nie grom. Sprawdzamy, jak steruje się rozgrywką za pomocą bananów, i wyruszamy w wirtualną podróż do Czarnobyla

Brutalna dekadencja w służbie prawdy (Katarzyna Janota)

Co właściwie wnoszą Brutalist Websites w świat konformistycznych sieciowych person? Czy są tylko wizualnym nawiązaniem do bezpowrotnie minionych czasów?

Muzyka

Dźwięk opowiadający (Jakub Bożek)

Muzyka We Will Fail, mimo że nawiązuje do techno, nie nadaje się do tańczenia. Jej sensem jest snucie historii. Tyle że powiązania między kolejnymi wydarzeniami są co najmniej rozmyte, a rytmy, harmonie i melodie walczą tu o przetrwanie

Czułość dźwięku (Piotr Tkacz)

Większość ASMR-owej społeczności zgodnie twierdzi, że szeptane filmiki znakomicie sprawdzają się jako sposób na wyciszenie, pomoc w zasypaniu albo wprowadzaniu w stan medytacji. Dość szybko pojawiły się głosy, że mają one też swój ładunek erotyczny

Rejwolucja łódzka (Jakub Bożek)

1997 rok. Polska scena klubowa kwitnie, a kapitalizm zakończył swoją raczkującą fazę. Trudno o lepszy moment na zorganizowanie masowej imprezy tanecznej. Łódzka Parada Wolności przejmuje wartości kolejnego etapu kapitalizmu: procedury, dbałość o szczegóły organizacyjne, PR, networking

Muzyka 2.1: Artur Kroschel (Jan Topolski)

Choć przeszło 40-letniego Artura Kroschela ciężko zakwalifikować do „muzyki 2.1”, to ważny jest ton, jakiego polskiej muzyce współczesnej dodaje ten kompozytor: introwertycznego ekspresjonizmu, mozaiki cisz i szmerów, rozbitych początków, ukrytych dźwięków, elementów zbłądzenia i ciągłego zapominania

Zobaczyć muzyką (Aldona Kopkiewicz)

„Nie wyobrażam sobie, że naszą szkołę można zamknąć. Dla mnie osobiście to byłby cios, ale znacznie ważniejsze, że nikt nie ma prawa odmawiać kształcenia dzieciom z dysfunkcjami” – mówi wicedyrektorka szkoły muzycznej przy Ośrodku dla Dzieci Niewidomych i Słabowidzących w Krakowie

Obyczaje

Frankenstein. Monstrum ligi kazirodców (Katarzyna Wajda)

Dwieście lat temu narodził się potwór Frankensteina. Wegetarianie w żywiącym się jagodami i korzonkami monstrum zobaczą symbol wyższości jarskiej diety, marksiści ciemiężony proletariat, a feministki – ofiarę patriarchatu

Niesamowity Justin Trudeau (Radosław Korzycki)

W listopadzie 2015 r. Trudeau junior zostaje premierem Kanady. W mediach – i tych poważnych, i tabloidowych – zaczyna się szaleństwo. Bo doświadczeń i ekscesów z jego życia starczyłoby na sequel „Wyznań hochsztaplera Feliksa Krulla”

Sztuka

Podróżujący karnawał (Zofia Krawiec)

Szukamy w kulturze rzeczy niezwykłych, utraty kontroli, zabawy w jej pierwotnym sensie. I tam też widzimy jej potencjał polityczny – mówią twórcy Szalonej Galerii, która 15 lipca rusza w Polskę

Płakat (Karol Sienkiewicz)

Organizatorzy Międzynarodowego Biennale Plakatu rewidują formułę imprezy. Na razie wynikła z tego jedna świetna wystawa i trochę zamieszania

Po drugiej stronie tęczy (Stach Szabłowski)

W 2012 roku Julita Wójcik znalazła się na pierwszej linii frontu polskich wojen kulturowych za sprawą „Tęczy” na placu Zbawiciela. „Tęcza” przyniosła Wójcik rozgłos i jednocześnie zasłoniła resztę jej twórczości. Artystka znana ze skromności i pracowitości stała się celebrytką i autorką jednej pracy

Królowie życia i Prince (Łukasz Wojtysko)

„Sape” i „Prince” to historie o Brazzavile. Chociaż w jednym i drugim filmie widzimy przede wszystkim pojedynczych mężczyzn, to Doroszuk tak naprawdę przybliża nam miasto. Od piątku filmy artysty można zobaczyć  w białostockiej Galerii Arsenał

Teatr

Wszystko, co przychodzi nam do głowy (Paweł Soszyński)

W „Robercie Roburze” w TR Warszawa Garbaczewski bawi się dolnymi półkami z apteki i niższymi rejestrami pastiszu. I tworzy spektakl wybitny, bezkompromisowy, a z pewnością najefektowniejszy w swojej karierze

ZWROTY: Publiczność podglądaczy (Witold Mrozek)

Od małżonki tyleż ponętnej, co zaangażowanej w kuchnię, po komiksową narodoworadykalną seksbombę – Czykwin sprzedaje w „Bambusowych kobietach” przerysowane fantazje męskiej publiczności

Agenci paranoi (Nikodem Karolak)

Miss Revolutionary Idol Berserker to feeria rozszalałych obrazów, karnawał cielesności i kpina z przytłaczającego nas popkulturowego chaosu. Japoński zespół właśnie wystąpił na poznańskiej Malcie

Wiersze

wiersze (Anna Nowaczyńska)

]]>
Fri, 24 Jun 2016 00:00:00 +0200
<![CDATA[Numer 2016/187]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2016/187

Film

Miły młody człowiek (Darek Arest)

„Baby Bump” to trochę takie „Requiem dla snu”, w którym rolę narkotyków grają hormony. Dojrzewanie dopadające niczego niespodziewające się dziecko jest tu rodzajem złego tripu, z którego nie można wybudzić się na żądanie

Jak umierają seriale (Darek Arest)

Serial może wierzgać i stosować antyzmarszczkowe kuracje, ale podlega bezlitosnemu cyklowi życiowemu. Przechodzi niezgrabny okres dojrzewania. Rodzi się w mękach i umiera w bólach. I lepiej, żeby nie spóźnił się na własny pogrzeb

Literatura

Sebald w Anglii (Magda Heydel)

Na pierwsze zajęcia każdy student ma przynieść opowiadanie, które ceni. Profesor Sebald po kolei wdeptuje je w ziemię

Miłośniczka wulkanów (Jakub Zgierski)

Rozczarowanie i poczucie porażki, które towarzyszyły Susan Sontag pod koniec życia, dotyczyły całej kultury Zachodu. Zbyt mocno przejęliśmy się jej atakiem na powagę, zbyt dosłownie wzięliśmy jej umiłowanie ironii

Dajcie mi kolegów, wódeczkę i śledzika (Juliusz Kurkiewicz)

Mam nieodparte wrażenie, że ukrytą funkcją debat takich jak ta o krytyce jest poprawa dobrego samopoczucia ich uczestników, którzy mogą zaprezentować się jako osoby zatroskane o dobro kultury, a także – niekiedy – zyskują okazję do wylania prywatnych frustracji

Papierowa pogoda (Maciej Woźniak)

Nie w tym rzecz, że Siwczyk przestał jak dawniej zanudzać i męczyć (bo nadal zanudza i męczy), ale w tym, że robi to z wytrawniejszą ironią, mniej pretensjonalną metaforyką i już prawie bez tych licealnie naburmuszonych grymasów, które trapiły go dość długo

Sztuka opowiadania (Julio Cortázar)

Opowiadanie rządzi się wewnętrznym, architektonicznym nakazem, aby nie pozostawać otwartym, lecz zamknąć się niczym kula, a jednocześnie zachować ów rodzaj drgania, które rzutuje na rzeczy będące na zewnątrz

Kronika zapowiedzianej śmierci (Konrad Zych)

Siłą prozy Franczak jest jej sensualność, skupienie na ciele i jego najbliższym otoczeniu, ale skłonność bohaterów do rezonerstwa, łatwość podsuwania uniwersalnych rozwiązań może tylko irytować

Potwierdzenie głównej wiadomości (Paweł Kozioł)

„Nie dam ci siebie w żadnej postaci” nie jest żadnym przełomem w poezji Eugeniusza Tkaczyszyna-Dyckiego, lecz próbą potwierdzenia tego, co zostało napisane wcześniej. Cały tom jest jak powtarzająca się w kilku wierszach „dokrętka”

Od dawna jestem martwy (Krzysztof Cieślik)

Moja walka wymierzona była w ortodoksję i władzę. Właśnie tam rodzi się zło. Ma swoje źródła w poczuciu władzy, w przekonaniu, że jest się do niej uprawnionym – mówi o swojej twórczości pochodzący z RPA poeta

Media

Dysonans awanturnika (Marzena Falkowska)

Bohaterom gier akcji zdarza się cierpieć na rozdwojenie jaźni: charakterologicznie złożeni i z sercem po właściwej stronie, potrafią w mgnieniu oka zmienić się w bezduszne maszyny do zabijania

Podłoga. Wiertarka. Kwiatek. Śmieci (Anna Marjankowska)

Estetyka ZUS-u jest pociągająca sama w sobie, tropikalna w odniesieniu do naszej prekarnej kondycji. Pewnie dlatego tak dobrze komponuje się z palmami, wodospadami i starymi kompami na Windowsie 95

Muzyka

Mam 37 lat. Co ja wiem o życiu? (Monika Stelmach)

Nie gram dobrze na żadnym instrumencie, nie mam dużej skali głosu, fajną mam barwę, bo długo palę papierosy, więc mi się wyrobiła. Staram się pisać dobre teksty. I to tyle. Nadrabiam pracowitością. Żeby być fair wobec słuchaczy i losu, trzeba zasuwać

Muzyka teraz (Krzysztof Kwiatkowski)

NOSPR jest najlepszą polską orkiestrą. Chcąc taką pozostać, musimy zachować perspektywę międzynarodową. Ludzie wcale nie oczekują, że będzie tylko Schumann i Czajkowski. Trzeba grać także Lachenmanna, Stockhausena i Johna Adamsa

Twarzą w twarz z Problemami (Jakub Bożek)

Wbrew reputacji „hipsterskiego zespołu hip-hopowego” PRO8L3M to zespół do szpiku uliczny. Brud, szorstkość, nieokrzesanie to u nich nie kwestia decyzji dotyczącej estetyki, ale coś niepoddającego się wyborowi

Obyczaje

Aż całą ją zeżremy (Michał Sowiński, Katarzyna Trzeciak)

Ekologia jest i społeczna, i polityczna, ale jest też kwestią kulturową, związaną z wyobraźnią, z metaforami, którymi się posługujemy, by objaśniać swoje miejsce w świecie i swoje relacje z innymi istotami

Sztuka

Berlin Biennale 2.0 (Karol Sienkiewicz)

Jak być szczęśliwym w opasanym technologiami świecie – to jedno z głównych pytań, które stawiają sobie kuratorzy IX Berlin Biennale, kolektyw DIS. Ich postinternetowa optyka jest uwodząca, ale na każdym kroku ujawnia swoje ograniczenia

Kryzys wszystkiego (Stach Szabłowski)

Miesiąc Fotografii wpisuje się w ogólną festiwalozę, ale bardzo stara się w eventowej gorączce nie stracić głowy, pozostać wydarzeniem mądrym i samoświadomym. Na tej imprezie festiwalowy format zawsze był solidnie przepleciony refleksją teoretyczną

Teatr

Yes logo (Paweł Soszyński)

Glow z fantomowym kotkiem, Beauty, Coco czy High Speed to komponenty teatralnej psylocybiny, którą „Zrób siebie” uwalnia powoli do krwiobiegu widowni. Marki jako tripy – to od nas zależy, czy ta przygoda zakończy się odlotem, czy paranoją

Widz jako miejsce dla sztuki (Heiner Goebbels)

„Coraz częściej można zaobserwować, jak w wielu dziedzinach sztuki odmowa przedstawiania stymuluje naszą percepcję i wzmaga uwagę” – pisze niemiecki wizjoner teatru, którego „Stifters Dinge” zaprezentowane zostanie w Nowym Teatrze w Warszawie

Koncert na Peszka, nalewkę i kominek (Maciej Stroiński)

Spektaklem „Kto nas odwiedzi” Cezarego Tomaszewskiego rządzi ekspresja typu demonstracyjnego: aktorzy brylują, przechodząc przez scenariusz z gatunku komedii salonowej – jeśli nawet nie z życia wyższych sfer, to przynajmniej z ich kulania się do grobu

Karmienie demonów (Anka Herbut)

W „Złotych demonach” podczas performowania dysponujemy sporą ilością materiału, który destylujemy intuicyjnie w czasie rzeczywistym. Fascynuje mnie ten bałagan, mam do tego bałaganu zaufanie

Wiersze

Ogród Lusi (Tomasz Ososiński)

]]>

Film

Miły młody człowiek (Darek Arest)

„Baby Bump” to trochę takie „Requiem dla snu”, w którym rolę narkotyków grają hormony. Dojrzewanie dopadające niczego niespodziewające się dziecko jest tu rodzajem złego tripu, z którego nie można wybudzić się na żądanie

Jak umierają seriale (Darek Arest)

Serial może wierzgać i stosować antyzmarszczkowe kuracje, ale podlega bezlitosnemu cyklowi życiowemu. Przechodzi niezgrabny okres dojrzewania. Rodzi się w mękach i umiera w bólach. I lepiej, żeby nie spóźnił się na własny pogrzeb

Literatura

Sebald w Anglii (Magda Heydel)

Na pierwsze zajęcia każdy student ma przynieść opowiadanie, które ceni. Profesor Sebald po kolei wdeptuje je w ziemię

Miłośniczka wulkanów (Jakub Zgierski)

Rozczarowanie i poczucie porażki, które towarzyszyły Susan Sontag pod koniec życia, dotyczyły całej kultury Zachodu. Zbyt mocno przejęliśmy się jej atakiem na powagę, zbyt dosłownie wzięliśmy jej umiłowanie ironii

Dajcie mi kolegów, wódeczkę i śledzika (Juliusz Kurkiewicz)

Mam nieodparte wrażenie, że ukrytą funkcją debat takich jak ta o krytyce jest poprawa dobrego samopoczucia ich uczestników, którzy mogą zaprezentować się jako osoby zatroskane o dobro kultury, a także – niekiedy – zyskują okazję do wylania prywatnych frustracji

Papierowa pogoda (Maciej Woźniak)

Nie w tym rzecz, że Siwczyk przestał jak dawniej zanudzać i męczyć (bo nadal zanudza i męczy), ale w tym, że robi to z wytrawniejszą ironią, mniej pretensjonalną metaforyką i już prawie bez tych licealnie naburmuszonych grymasów, które trapiły go dość długo

Sztuka opowiadania (Julio Cortázar)

Opowiadanie rządzi się wewnętrznym, architektonicznym nakazem, aby nie pozostawać otwartym, lecz zamknąć się niczym kula, a jednocześnie zachować ów rodzaj drgania, które rzutuje na rzeczy będące na zewnątrz

Kronika zapowiedzianej śmierci (Konrad Zych)

Siłą prozy Franczak jest jej sensualność, skupienie na ciele i jego najbliższym otoczeniu, ale skłonność bohaterów do rezonerstwa, łatwość podsuwania uniwersalnych rozwiązań może tylko irytować

Potwierdzenie głównej wiadomości (Paweł Kozioł)

„Nie dam ci siebie w żadnej postaci” nie jest żadnym przełomem w poezji Eugeniusza Tkaczyszyna-Dyckiego, lecz próbą potwierdzenia tego, co zostało napisane wcześniej. Cały tom jest jak powtarzająca się w kilku wierszach „dokrętka”

Od dawna jestem martwy (Krzysztof Cieślik)

Moja walka wymierzona była w ortodoksję i władzę. Właśnie tam rodzi się zło. Ma swoje źródła w poczuciu władzy, w przekonaniu, że jest się do niej uprawnionym – mówi o swojej twórczości pochodzący z RPA poeta

Media

Dysonans awanturnika (Marzena Falkowska)

Bohaterom gier akcji zdarza się cierpieć na rozdwojenie jaźni: charakterologicznie złożeni i z sercem po właściwej stronie, potrafią w mgnieniu oka zmienić się w bezduszne maszyny do zabijania

Podłoga. Wiertarka. Kwiatek. Śmieci (Anna Marjankowska)

Estetyka ZUS-u jest pociągająca sama w sobie, tropikalna w odniesieniu do naszej prekarnej kondycji. Pewnie dlatego tak dobrze komponuje się z palmami, wodospadami i starymi kompami na Windowsie 95

Muzyka

Mam 37 lat. Co ja wiem o życiu? (Monika Stelmach)

Nie gram dobrze na żadnym instrumencie, nie mam dużej skali głosu, fajną mam barwę, bo długo palę papierosy, więc mi się wyrobiła. Staram się pisać dobre teksty. I to tyle. Nadrabiam pracowitością. Żeby być fair wobec słuchaczy i losu, trzeba zasuwać

Muzyka teraz (Krzysztof Kwiatkowski)

NOSPR jest najlepszą polską orkiestrą. Chcąc taką pozostać, musimy zachować perspektywę międzynarodową. Ludzie wcale nie oczekują, że będzie tylko Schumann i Czajkowski. Trzeba grać także Lachenmanna, Stockhausena i Johna Adamsa

Twarzą w twarz z Problemami (Jakub Bożek)

Wbrew reputacji „hipsterskiego zespołu hip-hopowego” PRO8L3M to zespół do szpiku uliczny. Brud, szorstkość, nieokrzesanie to u nich nie kwestia decyzji dotyczącej estetyki, ale coś niepoddającego się wyborowi

Obyczaje

Aż całą ją zeżremy (Michał Sowiński, Katarzyna Trzeciak)

Ekologia jest i społeczna, i polityczna, ale jest też kwestią kulturową, związaną z wyobraźnią, z metaforami, którymi się posługujemy, by objaśniać swoje miejsce w świecie i swoje relacje z innymi istotami

Sztuka

Berlin Biennale 2.0 (Karol Sienkiewicz)

Jak być szczęśliwym w opasanym technologiami świecie – to jedno z głównych pytań, które stawiają sobie kuratorzy IX Berlin Biennale, kolektyw DIS. Ich postinternetowa optyka jest uwodząca, ale na każdym kroku ujawnia swoje ograniczenia

Kryzys wszystkiego (Stach Szabłowski)

Miesiąc Fotografii wpisuje się w ogólną festiwalozę, ale bardzo stara się w eventowej gorączce nie stracić głowy, pozostać wydarzeniem mądrym i samoświadomym. Na tej imprezie festiwalowy format zawsze był solidnie przepleciony refleksją teoretyczną

Teatr

Yes logo (Paweł Soszyński)

Glow z fantomowym kotkiem, Beauty, Coco czy High Speed to komponenty teatralnej psylocybiny, którą „Zrób siebie” uwalnia powoli do krwiobiegu widowni. Marki jako tripy – to od nas zależy, czy ta przygoda zakończy się odlotem, czy paranoją

Widz jako miejsce dla sztuki (Heiner Goebbels)

„Coraz częściej można zaobserwować, jak w wielu dziedzinach sztuki odmowa przedstawiania stymuluje naszą percepcję i wzmaga uwagę” – pisze niemiecki wizjoner teatru, którego „Stifters Dinge” zaprezentowane zostanie w Nowym Teatrze w Warszawie

Koncert na Peszka, nalewkę i kominek (Maciej Stroiński)

Spektaklem „Kto nas odwiedzi” Cezarego Tomaszewskiego rządzi ekspresja typu demonstracyjnego: aktorzy brylują, przechodząc przez scenariusz z gatunku komedii salonowej – jeśli nawet nie z życia wyższych sfer, to przynajmniej z ich kulania się do grobu

Karmienie demonów (Anka Herbut)

W „Złotych demonach” podczas performowania dysponujemy sporą ilością materiału, który destylujemy intuicyjnie w czasie rzeczywistym. Fascynuje mnie ten bałagan, mam do tego bałaganu zaufanie

Wiersze

Ogród Lusi (Tomasz Ososiński)

]]>
Fri, 10 Jun 2016 00:00:00 +0200
<![CDATA[Numer 2016/186]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2016/186

Film

69. FESTIWAL W CANNES: Rodzina na swoim (Michał Walkiewicz)

Werdykt jury można odbierać jako wyraz zdegustowania problemami inteligencji, które przerzucano na festiwalu łopatami. Nie jest to jednak aż tak proste

Fakty z Matriksa (Jakub Socha)

Nie widziałem w tym roku na Docs Against Gravity Film Festival zbyt wielu wyrafinowanych formalnie dokumentów, za to sporo dowiedziałem się o świecie

W piach się obrócisz (Agnieszka Jakimiak)

Oglądanie trzeciej części „X-menów” jest doświadczeniem bolesnym, szczególnie jeśli ma się w pamięci charakter i problematykę dwóch poprzednich odcinków

Ten jeden, niepowtarzalny moment (Tadeusz Sobolewski)

Czasem w kinie reżyser nie potrzebuje operatora, tylko hydraulika. Nie wyobrażam sobie, że mógłbym robić film z reżyserem, wyłącznie dostosowując się do jego wymagań

Rumuni odrywają się od ziemi (Bartosz Żurawiecki)

„Skarb” wygląda jak typowe dzieło współczesnego kina rumuńskiego, hojnie nagradzanego w ostatnich latach na międzynarodowych festiwalach – kolejna prosta historia o przeciętnych ludziach. To tylko pozory

Literatura

Wielkie narodowe womitowanie (Przemysław Czapliński)

Poemat Dymińskiej uświadamia, że bulimia to także postawa poznawcza. Bulimiczka wie, że aby świat zrozumieć, trzeba się od świata oddzielić. Aby zaś od świata się odizolować, trzeba go zwrócić

Przyszłość dzieje się teraz (Anna Sierant)

Uszczęśliwimy cię, zmienimy świat na lepszy, ale w zamian odbierzemy ci twoje prawa do decydowania o sobie – to polityczny scenariusz, który Margaret Atwood eksploruje w swojej najnowszej powieści

Potrzeba uważności (Mariusz Szczygieł)

„Duży Format” nie sprzyja w żaden szczególny sposób wydawnictwu Dowody na Istnienie. Może powiem inaczej: sprzyja tak jak pozostałym wydawnictwom wydającym reportaże – sprostowanie do artykułu Krzysztofa Cieślika

Naśladowca głosów (Bartosz Sadulski)

Pisanie Bernhardem nie jest gestem twórczej emancypacji, bez względu na poziom trudności – w przypadku „Krivoklata” to raczej sygnał kapitulacji, bo skoro osią napędową historii i monologu jest jego forma, a ta jest pożyczona, to kim jest autor, jeśli nie aktorem?

Miłość i podróże w czasie (Tomasz Pstrągowski)

Clowesowi udała się w „Patience” rzecz niełatwa: zaskoczył miłośników swojej twórczości, pozostając wiernym sobie. To komiks alternatywnego artysty penetrującego mainstream na własnych warunkach

Media

ODBIORNIK (3): Dotknąć tarki do kartofli (Anna Desponds / Agnieszka Słodownik)

W trzecim odcinku podkastu ODBIORNIK sprawdzamy, jak się dziś robi wystawy, do czego przydają się ekrany i jak tradycyjne muzea radzą sobie w czasach interaktywnych podłóg i multimedialnych stołów

Muzyka

Przeszłość najechała teraźniejszość (Jakub Bożek)

Kolekcjonuję płyty z muzyką ilustracyjną, które przez dziesiątki lat nawet nie zostały rozpakowane. To mit, że w internecie znajdziesz wszystko. Nie sądzę, by on cokolwiek unieważniał. To po prostu równoległy byt

Zubel. Maj 2016 (Adam Suprynowicz)

Jeszcze niedawno słychać było głosy, że  kolejne kompozycje Agaty Zubel stają się niepokojąco podobne do siebie. Ale „Double Battery” to zupełnie inna Zubel

Sztuka

Zasiew (Iwo Zmyślony)

Przez trzydzieści dni ryłam w ziemi. Miałam zniszczone ścięgna, połamane paznokcie… Na koniec wygładziłam powierzchnię dłońmi i obłożyłam namoczonym ziarnem, a ono wypuściło pędy, dosłownie w kilka godzin! Wszyscy oniemieli

Podróżować jest bosko (Karol Sienkiewicz)

„Podróżnicy” w Zachęcie to tylko pozornie letnia wystawa. Podróżowanie to przywilej, który nie jest nam dany raz na zawsze. Wystarczy stanąć w kolejce po wizę w ambasadzie amerykańskiej, by przypomnieć sobie, że są paszporty równe i równiejsze

Poczucie utraty (Jakub Majmurek)

Punktem wyjścia filmowej wystawy „Rozdzielona wspólnota” w Muzeum Sztuki w Łodzi są długie lata 70. Być może ostatni etap aktywności utopijnej wyobraźni, zanim ostatecznie rozpuściła się w hegemonii neoliberalizmu

Teatr

Szyfrowanie Dekalogu (Szymon Adamczak)

„W teatrze chińskim aktorzy dramatyczni są bardzo ujednoliceni, są wytrenowani i ciężko ich od siebie odróżnić. Z kolei w przypadku polskich aktorów, każdy z nich jest jakąś indywidualnością” – mówi reżyser spektaklu „Dekalog” przed premierą w Starym Teatrze

ZWROTY: AAAaktor do wzięcia (Witold Mrozek)

Festiwal Szkół Teatralnych w Łodzi. Spóźnieni profesorowie niespiesznie i bez szczególnego obciachu przechodzą przed rozpoczynającymi już przedstawienie studentami. Siedząca w drugim rzędzie weteranka reżyserii castingu w połowie przedstawienia obraca się i głośno coś komentuje

W powierzchniach (Teresa Fazan)

W „Surfingu” Magdy Ptasznik doświadczenia percepcyjne stają się swoim własnym komentarzem krytycznym – pytanie o to, jak ciało konfrontuje się z martwą materią obiektów, i odpowiedź na nie, realizują się w tej samej płaszczyźnie ruchu

Mamusia i chłopcy (Aldona Kopkiewicz)

„Piotruś Pan” Łukasza Kosa jest fantastyczny, nawet jeśli koncepcyjnie okazał się dość tradycyjny, nawet konserwatywny. Przedstawianie dziś „Piotrusia Pana” aż prosi się o przewartościowania

Smak trzęsienia ziemi (Anka Herbut)

W „Cooking catastrophes” surowe warzywa z humusem, tapenada, jabłko w curry i zielona salsa rozłożone na okrągłym lustrze wyglądają jak spalona ziemia, a filmowana od dołu galaretka z fenkułu z sosem cytrynowym przypomina wyciek ropy na oceanie

Wiersze

wiersze (Marcin Jurzysta)

]]>

Film

69. FESTIWAL W CANNES: Rodzina na swoim (Michał Walkiewicz)

Werdykt jury można odbierać jako wyraz zdegustowania problemami inteligencji, które przerzucano na festiwalu łopatami. Nie jest to jednak aż tak proste

Fakty z Matriksa (Jakub Socha)

Nie widziałem w tym roku na Docs Against Gravity Film Festival zbyt wielu wyrafinowanych formalnie dokumentów, za to sporo dowiedziałem się o świecie

W piach się obrócisz (Agnieszka Jakimiak)

Oglądanie trzeciej części „X-menów” jest doświadczeniem bolesnym, szczególnie jeśli ma się w pamięci charakter i problematykę dwóch poprzednich odcinków

Ten jeden, niepowtarzalny moment (Tadeusz Sobolewski)

Czasem w kinie reżyser nie potrzebuje operatora, tylko hydraulika. Nie wyobrażam sobie, że mógłbym robić film z reżyserem, wyłącznie dostosowując się do jego wymagań

Rumuni odrywają się od ziemi (Bartosz Żurawiecki)

„Skarb” wygląda jak typowe dzieło współczesnego kina rumuńskiego, hojnie nagradzanego w ostatnich latach na międzynarodowych festiwalach – kolejna prosta historia o przeciętnych ludziach. To tylko pozory

Literatura

Wielkie narodowe womitowanie (Przemysław Czapliński)

Poemat Dymińskiej uświadamia, że bulimia to także postawa poznawcza. Bulimiczka wie, że aby świat zrozumieć, trzeba się od świata oddzielić. Aby zaś od świata się odizolować, trzeba go zwrócić

Przyszłość dzieje się teraz (Anna Sierant)

Uszczęśliwimy cię, zmienimy świat na lepszy, ale w zamian odbierzemy ci twoje prawa do decydowania o sobie – to polityczny scenariusz, który Margaret Atwood eksploruje w swojej najnowszej powieści

Potrzeba uważności (Mariusz Szczygieł)

„Duży Format” nie sprzyja w żaden szczególny sposób wydawnictwu Dowody na Istnienie. Może powiem inaczej: sprzyja tak jak pozostałym wydawnictwom wydającym reportaże – sprostowanie do artykułu Krzysztofa Cieślika

Naśladowca głosów (Bartosz Sadulski)

Pisanie Bernhardem nie jest gestem twórczej emancypacji, bez względu na poziom trudności – w przypadku „Krivoklata” to raczej sygnał kapitulacji, bo skoro osią napędową historii i monologu jest jego forma, a ta jest pożyczona, to kim jest autor, jeśli nie aktorem?

Miłość i podróże w czasie (Tomasz Pstrągowski)

Clowesowi udała się w „Patience” rzecz niełatwa: zaskoczył miłośników swojej twórczości, pozostając wiernym sobie. To komiks alternatywnego artysty penetrującego mainstream na własnych warunkach

Media

ODBIORNIK (3): Dotknąć tarki do kartofli (Anna Desponds / Agnieszka Słodownik)

W trzecim odcinku podkastu ODBIORNIK sprawdzamy, jak się dziś robi wystawy, do czego przydają się ekrany i jak tradycyjne muzea radzą sobie w czasach interaktywnych podłóg i multimedialnych stołów

Muzyka

Przeszłość najechała teraźniejszość (Jakub Bożek)

Kolekcjonuję płyty z muzyką ilustracyjną, które przez dziesiątki lat nawet nie zostały rozpakowane. To mit, że w internecie znajdziesz wszystko. Nie sądzę, by on cokolwiek unieważniał. To po prostu równoległy byt

Zubel. Maj 2016 (Adam Suprynowicz)

Jeszcze niedawno słychać było głosy, że  kolejne kompozycje Agaty Zubel stają się niepokojąco podobne do siebie. Ale „Double Battery” to zupełnie inna Zubel

Sztuka

Zasiew (Iwo Zmyślony)

Przez trzydzieści dni ryłam w ziemi. Miałam zniszczone ścięgna, połamane paznokcie… Na koniec wygładziłam powierzchnię dłońmi i obłożyłam namoczonym ziarnem, a ono wypuściło pędy, dosłownie w kilka godzin! Wszyscy oniemieli

Podróżować jest bosko (Karol Sienkiewicz)

„Podróżnicy” w Zachęcie to tylko pozornie letnia wystawa. Podróżowanie to przywilej, który nie jest nam dany raz na zawsze. Wystarczy stanąć w kolejce po wizę w ambasadzie amerykańskiej, by przypomnieć sobie, że są paszporty równe i równiejsze

Poczucie utraty (Jakub Majmurek)

Punktem wyjścia filmowej wystawy „Rozdzielona wspólnota” w Muzeum Sztuki w Łodzi są długie lata 70. Być może ostatni etap aktywności utopijnej wyobraźni, zanim ostatecznie rozpuściła się w hegemonii neoliberalizmu

Teatr

Szyfrowanie Dekalogu (Szymon Adamczak)

„W teatrze chińskim aktorzy dramatyczni są bardzo ujednoliceni, są wytrenowani i ciężko ich od siebie odróżnić. Z kolei w przypadku polskich aktorów, każdy z nich jest jakąś indywidualnością” – mówi reżyser spektaklu „Dekalog” przed premierą w Starym Teatrze

ZWROTY: AAAaktor do wzięcia (Witold Mrozek)

Festiwal Szkół Teatralnych w Łodzi. Spóźnieni profesorowie niespiesznie i bez szczególnego obciachu przechodzą przed rozpoczynającymi już przedstawienie studentami. Siedząca w drugim rzędzie weteranka reżyserii castingu w połowie przedstawienia obraca się i głośno coś komentuje

W powierzchniach (Teresa Fazan)

W „Surfingu” Magdy Ptasznik doświadczenia percepcyjne stają się swoim własnym komentarzem krytycznym – pytanie o to, jak ciało konfrontuje się z martwą materią obiektów, i odpowiedź na nie, realizują się w tej samej płaszczyźnie ruchu

Mamusia i chłopcy (Aldona Kopkiewicz)

„Piotruś Pan” Łukasza Kosa jest fantastyczny, nawet jeśli koncepcyjnie okazał się dość tradycyjny, nawet konserwatywny. Przedstawianie dziś „Piotrusia Pana” aż prosi się o przewartościowania

Smak trzęsienia ziemi (Anka Herbut)

W „Cooking catastrophes” surowe warzywa z humusem, tapenada, jabłko w curry i zielona salsa rozłożone na okrągłym lustrze wyglądają jak spalona ziemia, a filmowana od dołu galaretka z fenkułu z sosem cytrynowym przypomina wyciek ropy na oceanie

Wiersze

wiersze (Marcin Jurzysta)

]]>
Fri, 27 May 2016 00:00:00 +0200
<![CDATA[Numer 2016/185]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2016/185

Film

Rozplątywanie tęczy (Ludwika Mastalerz)

W miarę rozwoju rewolucji telewizyjnej rozgorzał spór między entuzjastami seriali nowego typu i niestrudzonymi obrońcami tak zwanej kultury wysokiej – od czwartku trwa kolejna edycja festiwalu NInA wersja Beta, tym razem w całości poświeconego serialom  autorskim

Umiarkowany sukces (Barbara Kosecka)

Każdy, a już zwłaszcza kosztowny serial wyprodukowany przez dużą telewizję, jest w Polsce skazany na kompromis. 13-odcinkowy „Bodo” musiał spełnić liczne oczekiwania. I prawdopodobnie jest to jeden z powodów umiarkowanego powodzenia serialu

Sumienie wciąż śpi (Małgorzata Steciak)

Obecnie nastroje w Rosji przypominają czasy Stalina – mówi słynny dokumentalista, którego „Zmiana” zostanie pokazana na rozpoczynającym się w piątek festiwalu Doc Against Gravity

Głos większości (Anna Bielak)

Bohaterowie romantycznych dramatów polskich głównie monologują. Nie ma tu mowy o dobrym dialogu. Nie mamy zaplecza solidnego mieszczańskiego dramatu, ale marną literaturę  – mówi scenarzysta jednego z najlepszych polskich seriali „Gliny”

Nadzorować, nie karać (Adam Kruk)

„Z podniesionym czołem” więcej niż o instytucji rodziny mówi o instytucjach państwowych. Film Bercot przepełniony jest niełatwą wiarą w ich zdolność do pomocy potrzebującym

Samo życie (Jakub Socha)

Hirokazu Koreeda to jeden z najciekawszych autorów współczesnego kina.  W „Naszej młodszej siostrze” daje prawdziwy popis swojego stylu

Bajka postapokaliptyczna (Jakub Majmurek)

Do klasycznej filmowej maszynki narracyjnej Libera podchodzi z dużym nabożeństwem, powagą, ktoś mógłby powiedzieć, że z naiwnością. Ta naiwność w przypadku filozoficznej bajki do pewnego stopnia się broni

Literatura

Rytm, melodia i rachunek sylab (Zofia Zaleska)

Flaubert był mieszczuchem i dobrze czuł się w mieszczańskim ciepełku. Ale ganił się za to i w ramach swoich konserwatywnych przekonań wybrał jednak własną, osobną drogę. Boy ma rację, pisarz uciekał w sztukę przez wielkie „S”, do której miał bałwochwalczy stosunek

Nie, bo kobiet (Maciej Woźniak)

Poetki z antologii „Warkoczami” łączy pewien tembr emancypacyjny, nawet buntowniczy. Ale wypowiadane w wierszach „nie” bywa słabiej akcentowane niż następujące po nim „bo”

Pisarze nie potrafią negocjować (Krzysztof Cieślik)

Odgrywamy rolę kogoś, kto towarzyszy autorowi w jego samotnej, trudnej pracy. Czasem musimy skrytykować, skłonić pisarza do odłożenia jakiegoś pomysłu na bok. Agent jest obecny cały czas – od początku do końca

Oswajanie obcości (Zofia Zaleska)

Lękliwość oznacza ostrożność w doświadczaniu świata. Lękliwy człowiek pamięta o przeszłości, obserwuje to, co dzieje się w danej chwili, ale przewiduje też, co może wydarzyć się zaraz, ma w swojej głowie odrobinę więcej niż tylko czas teraźniejszy

Media

Ta gra i tak jest głupia (Piotr Sterczewski)

Pomyślenie porażki jako środka ekspresji może dać możliwość wyjścia zarówno poza monotonne growe konwencje, jak i poza typową dla późnego kapitalizmu obsesję na punkcie postępu i samorozwoju

Muzyka

Grałem kiedyś w zespołach (Kazimierz Rajnerowicz)

Sleaford Mods są tak bardzo przywiązani do etosu robotniczego i pubowych manier, że ociera się to momentami o karykaturę. Wydzieranie się do mikrofonu o pracy w zakładzie przetwórstwa drobiowego chyba jeszcze nigdy nie było równie porywające

Neurowizja (Borys Dejnarowicz)

Z Eurowizji pamiętamy nie tylko największych triumfatorów, ale też występy-ciekawostki. Tylko jeden uczestnik w historii porwał się jednak na próbę dekonstrukcji całego fenomenu Eurowizji, belgijska grupa Telex

Siostry Samo Zło (Piotr Kowalczyk)

Czy ścieżkę dźwiękową „Córek dancingu” można traktować jako pełnoprawną płytę numer trzy Ballad i Romansów? Wydaje się jednak, że te piosenki dużo lepiej funkcjonują z obrazem niż bez niego

Dziewiąty przełom (Borys Dejnarowicz)

Nowy album Radiohead równie dobrze mógłby powstać 40 lat temu. Jeśli w czymś upatrywać tu rozczarowania, to właśnie w tej perfekcyjnie wystylizowanej, ale jednak – wsteczności

Obyczaje

Personal Beatles (Łukasz Najder)

Na parapecie Axl Rose odpisywał pracę domową z anglika, w stołówce Robert Smith pochylał się nad porcją frytek, James Hetfield rozmawiał z Davidem Mustainem i chłopakami z Sepultury. Urodzaj wybitnych osobowości estradowych, raj subkultur – wspaniałe lata 90.

Sztuka

Po prostu nas wyśmiali (Stach Szabłowski)

Budapeszt wygląda normalnie; międzynarodowe korporacje dalej prowadzą tu interesy, bezdomni śpią na chodnikach, Spar sprzedaje jedzenie, Fidesz nie doprowadził kraju do gospodarczej ruiny. Orban nie jest specjalnie zainteresowany cenzurowaniem. Wystarcza mu spychanie krytycznej kultury na margines

Teatr

ZWROTY: Teatr na bogato (Witold Mrozek)

W teatrze płacą całkiem nieźle. Nie tylko z tęsknoty za brawami pisarze biorą się za dramaturgię, nie zawsze ze względu na artystyczne wyzwania dla muzyków atrakcyjną ofertą jest praca przy spektaklach. Honorarium za przygotowanie scenografii jest od kwoty oferowanej artyście wizualnemu za udział w wystawie odległe jak Mońki od Warszawy

BACKSTAGE: Księgi Jakubowe (Magda Kupryjanowicz)

„Co działo się w Iwaniu po zgaszeniu świec? Czego przestraszyli się jasnogórscy mnisi? Jakiego rodzaju przekroczenie miało tam miejsce? O rytuałach tych milczała nie tylko Tokarczuk, ale i reszta źródeł” – pisze dramaturżka przed premierą  spektaklu Eweliny Marciniak

Książka z obrazkami (Paweł Soszyński)

W „Księgach Jakubowych” Ewelinie Marciniak nie udaje się stworzyć wspólnoty frankistów, a ich rytuały unikają ryzyka, podobnie jak mało ryzykowna jest nagość, nawet wzwód w tym teatrze. To obrazki – one mają wywołać emocje

Forma porusza (Anka Herbut)

„Ważne jest dla mnie jasne określenie tego, czym się zajmuję i czemu poświęcam uwagę w trakcie pracy – powierzchnie i to, co wywołują spotkania z nimi” – mówi choreografka przed pokazem „Surfing” w Nowym Teatrze w Warszawie

Dobra impreza (Maciej Stroiński)

„Drugi spektakl” jest jak kolacja, na której okazuje się, że sam będziesz jedzony. Przychodzisz coś obejrzeć i oglądasz siebie. Bo w teatrze ze sceny też widać widownię

Prawda nie leży pośrodku (Marcin Kościelniak)

W „Marcu '68” pogląd o polskim antysemityzmie Strzępka i Demirski uznają za modę. To ciekawe spojrzenie w przypadku duetu, który zawsze krytykował  neoliberalny kapitalizm. I oczywiście nie był w tym mainstreamowy

Wiersze

Pustostany i niepokoje (Marcin Niewirowicz)

]]>

Film

Rozplątywanie tęczy (Ludwika Mastalerz)

W miarę rozwoju rewolucji telewizyjnej rozgorzał spór między entuzjastami seriali nowego typu i niestrudzonymi obrońcami tak zwanej kultury wysokiej – od czwartku trwa kolejna edycja festiwalu NInA wersja Beta, tym razem w całości poświeconego serialom  autorskim

Umiarkowany sukces (Barbara Kosecka)

Każdy, a już zwłaszcza kosztowny serial wyprodukowany przez dużą telewizję, jest w Polsce skazany na kompromis. 13-odcinkowy „Bodo” musiał spełnić liczne oczekiwania. I prawdopodobnie jest to jeden z powodów umiarkowanego powodzenia serialu

Sumienie wciąż śpi (Małgorzata Steciak)

Obecnie nastroje w Rosji przypominają czasy Stalina – mówi słynny dokumentalista, którego „Zmiana” zostanie pokazana na rozpoczynającym się w piątek festiwalu Doc Against Gravity

Głos większości (Anna Bielak)

Bohaterowie romantycznych dramatów polskich głównie monologują. Nie ma tu mowy o dobrym dialogu. Nie mamy zaplecza solidnego mieszczańskiego dramatu, ale marną literaturę  – mówi scenarzysta jednego z najlepszych polskich seriali „Gliny”

Nadzorować, nie karać (Adam Kruk)

„Z podniesionym czołem” więcej niż o instytucji rodziny mówi o instytucjach państwowych. Film Bercot przepełniony jest niełatwą wiarą w ich zdolność do pomocy potrzebującym

Samo życie (Jakub Socha)

Hirokazu Koreeda to jeden z najciekawszych autorów współczesnego kina.  W „Naszej młodszej siostrze” daje prawdziwy popis swojego stylu

Bajka postapokaliptyczna (Jakub Majmurek)

Do klasycznej filmowej maszynki narracyjnej Libera podchodzi z dużym nabożeństwem, powagą, ktoś mógłby powiedzieć, że z naiwnością. Ta naiwność w przypadku filozoficznej bajki do pewnego stopnia się broni

Literatura

Rytm, melodia i rachunek sylab (Zofia Zaleska)

Flaubert był mieszczuchem i dobrze czuł się w mieszczańskim ciepełku. Ale ganił się za to i w ramach swoich konserwatywnych przekonań wybrał jednak własną, osobną drogę. Boy ma rację, pisarz uciekał w sztukę przez wielkie „S”, do której miał bałwochwalczy stosunek

Nie, bo kobiet (Maciej Woźniak)

Poetki z antologii „Warkoczami” łączy pewien tembr emancypacyjny, nawet buntowniczy. Ale wypowiadane w wierszach „nie” bywa słabiej akcentowane niż następujące po nim „bo”

Pisarze nie potrafią negocjować (Krzysztof Cieślik)

Odgrywamy rolę kogoś, kto towarzyszy autorowi w jego samotnej, trudnej pracy. Czasem musimy skrytykować, skłonić pisarza do odłożenia jakiegoś pomysłu na bok. Agent jest obecny cały czas – od początku do końca

Oswajanie obcości (Zofia Zaleska)

Lękliwość oznacza ostrożność w doświadczaniu świata. Lękliwy człowiek pamięta o przeszłości, obserwuje to, co dzieje się w danej chwili, ale przewiduje też, co może wydarzyć się zaraz, ma w swojej głowie odrobinę więcej niż tylko czas teraźniejszy

Media

Ta gra i tak jest głupia (Piotr Sterczewski)

Pomyślenie porażki jako środka ekspresji może dać możliwość wyjścia zarówno poza monotonne growe konwencje, jak i poza typową dla późnego kapitalizmu obsesję na punkcie postępu i samorozwoju

Muzyka

Grałem kiedyś w zespołach (Kazimierz Rajnerowicz)

Sleaford Mods są tak bardzo przywiązani do etosu robotniczego i pubowych manier, że ociera się to momentami o karykaturę. Wydzieranie się do mikrofonu o pracy w zakładzie przetwórstwa drobiowego chyba jeszcze nigdy nie było równie porywające

Neurowizja (Borys Dejnarowicz)

Z Eurowizji pamiętamy nie tylko największych triumfatorów, ale też występy-ciekawostki. Tylko jeden uczestnik w historii porwał się jednak na próbę dekonstrukcji całego fenomenu Eurowizji, belgijska grupa Telex

Siostry Samo Zło (Piotr Kowalczyk)

Czy ścieżkę dźwiękową „Córek dancingu” można traktować jako pełnoprawną płytę numer trzy Ballad i Romansów? Wydaje się jednak, że te piosenki dużo lepiej funkcjonują z obrazem niż bez niego

Dziewiąty przełom (Borys Dejnarowicz)

Nowy album Radiohead równie dobrze mógłby powstać 40 lat temu. Jeśli w czymś upatrywać tu rozczarowania, to właśnie w tej perfekcyjnie wystylizowanej, ale jednak – wsteczności

Obyczaje

Personal Beatles (Łukasz Najder)

Na parapecie Axl Rose odpisywał pracę domową z anglika, w stołówce Robert Smith pochylał się nad porcją frytek, James Hetfield rozmawiał z Davidem Mustainem i chłopakami z Sepultury. Urodzaj wybitnych osobowości estradowych, raj subkultur – wspaniałe lata 90.

Sztuka

Po prostu nas wyśmiali (Stach Szabłowski)

Budapeszt wygląda normalnie; międzynarodowe korporacje dalej prowadzą tu interesy, bezdomni śpią na chodnikach, Spar sprzedaje jedzenie, Fidesz nie doprowadził kraju do gospodarczej ruiny. Orban nie jest specjalnie zainteresowany cenzurowaniem. Wystarcza mu spychanie krytycznej kultury na margines

Teatr

ZWROTY: Teatr na bogato (Witold Mrozek)

W teatrze płacą całkiem nieźle. Nie tylko z tęsknoty za brawami pisarze biorą się za dramaturgię, nie zawsze ze względu na artystyczne wyzwania dla muzyków atrakcyjną ofertą jest praca przy spektaklach. Honorarium za przygotowanie scenografii jest od kwoty oferowanej artyście wizualnemu za udział w wystawie odległe jak Mońki od Warszawy

BACKSTAGE: Księgi Jakubowe (Magda Kupryjanowicz)

„Co działo się w Iwaniu po zgaszeniu świec? Czego przestraszyli się jasnogórscy mnisi? Jakiego rodzaju przekroczenie miało tam miejsce? O rytuałach tych milczała nie tylko Tokarczuk, ale i reszta źródeł” – pisze dramaturżka przed premierą  spektaklu Eweliny Marciniak

Książka z obrazkami (Paweł Soszyński)

W „Księgach Jakubowych” Ewelinie Marciniak nie udaje się stworzyć wspólnoty frankistów, a ich rytuały unikają ryzyka, podobnie jak mało ryzykowna jest nagość, nawet wzwód w tym teatrze. To obrazki – one mają wywołać emocje

Forma porusza (Anka Herbut)

„Ważne jest dla mnie jasne określenie tego, czym się zajmuję i czemu poświęcam uwagę w trakcie pracy – powierzchnie i to, co wywołują spotkania z nimi” – mówi choreografka przed pokazem „Surfing” w Nowym Teatrze w Warszawie

Dobra impreza (Maciej Stroiński)

„Drugi spektakl” jest jak kolacja, na której okazuje się, że sam będziesz jedzony. Przychodzisz coś obejrzeć i oglądasz siebie. Bo w teatrze ze sceny też widać widownię

Prawda nie leży pośrodku (Marcin Kościelniak)

W „Marcu '68” pogląd o polskim antysemityzmie Strzępka i Demirski uznają za modę. To ciekawe spojrzenie w przypadku duetu, który zawsze krytykował  neoliberalny kapitalizm. I oczywiście nie był w tym mainstreamowy

Wiersze

Pustostany i niepokoje (Marcin Niewirowicz)

]]>
Wed, 11 May 2016 00:00:00 +0200
<![CDATA[Numer 2016/184]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2016/184

Film

Czy dziennikarz może mówić prawdę? (Jakub Wencel)

„Niewygodna prawda” podejmuje temat, który – z punktu widzenia „filozofii” dziennikarstwa śledczego – jest nieporównywalnie bardziej niejednoznaczny i problematyczny niż konfrontacja o charakterze „my kontra skorumpowane instytucje”, o jakiej opowiada „Spotlight”

Bez przesilenia (Jakub Socha)

„Letnie przesilenie” to film rozważny i skromny, który nie boi się trudnych tematów, ale równocześnie nikogo nie chce urazić

Wille i mrówkowce (Piotr Mirski)

Styl serialu „Gomorra”, inspirowanego książką Roberto Saviano,  jest efektowny, a przy tym realistyczny i szorstki. Warstwą wizualną rządzi tu nieprzyjemny kontrast

Nie będę nikogo prowadził za rączkę (Marta Bałaga)

Moje filmy zwykle wynikają z osobistych doświadczeń. Tak było też w tym przypadku: byłem przy odchodzeniu mojej babci – mówi autor poruszającego „Opiekuna”. Od piątku w kinach

Walec (Jakub Socha)

Wybitny „Opiekun” jest filmem o doświadczeniach granicznych i o pewnej nieprzekładalności tych doświadczeń

#Zło (Jakub Socha)

„#WszystkoGra” jest jak ciotka, która tydzień temu zapisała się na fb i teraz pod twoimi wpisami wszędzie umieszcza komentarze, ciotczyne nauki ozdobione hasztagiem, żeby wszyscy widzieli, że ciotka jest na czasie

Literatura

Najwyższe formy swobody (Maciej Jakubowiak)

Literatura uczy życia w stanie rozproszenia, jest mechanizmem obronnym życia po traumie. Dla człowieka późnej nowoczesności to całkowicie niezbędne

Chodź, pójdziemy umrzeć (Łukasz Najder)

Po zapoznaniu się z entuzjastycznymi blurbami i wyimkami z pochwalnych recenzji w niemieckiej prasie, po „Umrzeć na wiosnę” można by oczekiwać arcydzieła. Płonne to nadzieje

Portret zamglony (Tomasz Pstrągowski)

Choć „Dym” oddaje swojemu bohaterowi sprawiedliwość, to jednak trudno pozbyć się wrażenia, że zasłużył on na komiks nieco wnikliwszy i odważniejszy

Całe to gadanie (Zofia Król)

Antologię „Literatury na Świecie” najciekawiej pomyśleć jako opowieść o literaturze polskiej w jej alternatywnej, zróżnicowanej, zaburzonej wersji. Zamiast festiwalu zachwytów oglądamy nieustanny spór, zwalczanie się konwencji, konsekwentne podważanie kanonu

Byłam leniwa (Krzysztof Cieślik)

Kobietom wolno mówić o rzeczach, o których mężczyźni mówić nie powinni. Kobieca przyjaźń z dużą łatwością i częstotliwością przechodzi od tego, co przyziemne i trywialne, do tego, co wielkie i doniosłe

Media

GŁUPOTA: Przyjemne, niepotrzebne (Natalia Fiedorczuk)

Brodzenie w internetowych głupotach przypomina grzebanie w koszach w lumpeksie: w nawale przedmiotów niepotrzebnych szukamy emocjonalnych skojarzeń, westchnień i podśmiechujek

Głupio (Maciej Jakubowiak)

Aby umknąć widmu głupoty, trzeba narzędzia precyzyjnego i prostego zarazem – testu obliczonego na skromne minimum szacunku dla siebie: czy jestem głupi?

GŁUPOTA (Redakcja)

Numer tematyczny GŁUPOTA

Muzyka

Disco i dyskurs (Jakub Wencel)

Rock i muzyka elektroniczna nieraz dokonywały namysłu nad swoim miejscem w historii czy topografii muzyki popularnej. Pet Shop Boys to jeden z nielicznych projektów ze sceny pop, który ma podobne ambicje. Najnowsza płyta „Super” tylko to potwierdza

GŁUPOTA: Tubylcy głupoty (Rafał Księżyk)

Nie będziemy pytać o to, czy głupota należy do muzyki. W muzyce wszystko wolno. Niech będzie zatem o rżnięciu głupa. Muzycy uczynili z tego prawdziwą sztukę, a niektórym udało się wycisnąć z niej wielce inspirujące osiągnięcia

Straszliwa przyzwoitość (Łukasz Łachecki)

Banały lub imitacje – tak w skrócie można określić większość wydawnictw hip-hopowych w Polsce z ostatnich miesięcy. Na tym tle duet Łona i Webber, z wypracowanym własnym językiem bardzo pozytywnie się wyróżnia. Choć jednocześnie grozi mu popadnięcie w manierę

Polska – Mekka (Bartosz Nowicki)

Płyta Olgierda Dokalskiego, choć opowiada o zapomnianej postaci z XVIII wieku, muzułmanina ze społeczności tatarskiej i polskiego żołnierza, wydaje się być w 2016 roku bardzo aktualna. Skromny objętościowo materiał urasta do rangi niemal symbolu

Ludzki wielogłos (Adam Suprynowicz)

Dzieła operowe Francisa Poulenca to świat osobny: muzyczny „teatr środka” o zaskakująco potężnej i nieprzemijającej sile oddziaływania. Z precyzyjnego splotu słowa i muzyki wyszedł jednak w spektaklu Mai Kleczewskiej nadmiar, gąszcz, który zagłuszył „Głos ludzki”

Obyczaje

GŁUPOTA: Gwałt przesądu (Tomasz Stawiszyński)

Głupotę należałoby sytuować między biegunami idiotyzmu i kretynizmu. Idiota myśli i działa sam, odrzucając porządek symboliczny, który wszystkim mówi, jak żyć, natomiast kretyn jest całkowicie oddany Innemu

GŁUPOTA: Adidas for mafia (Dorota Masłowska)

Głupota jest wspaniała. Głupota jest wyzwalająca. Ileż to razy głupota wyzwoliła mnie od tego i tamtego! Nim jednak przejdę do Lacana i Žižka, odniosę się do faktów autentycznych

Tasiemiec i metafizyka (Justyna Jaworska)

Najgorsze, co może się zdarzyć, to sprowadzanie dyskusji o aborcji do problemu istnienia Boga i duszy nieśmiertelnej. To ma sens jedynie przy założeniu istnienia sacrum. W przeciwnym razie mówmy też o świętości każdego życia, które nosimy w sobie: życia tasiemca i krętka bladego

Sztuka

Nerw (Lidia Pańków)

Od plakatów, przez okładki, filmy animowane, kalendarze ścienne, scenografie wystawowe, meble, po gigantyczne archiwum fotograficzne – Wojciech Zamecznik zostawił po sobie ogromny dorobek. Był to wyścig strategiczny, świadomy projekt intensywnego życia artysty, który znał kruchość własnego ciała

GŁUPOTA: Głupi, głupi, kto cię kupi (Marcin Wicha)

Głupi design nie uznaje reguł. Chce, żeby było inaczej, za każdym razem inaczej. Łaknie pomysłów, biegnie na przełaj, potyka się o własne nogi, plącze sznurówki, wywraca na skórce od banana

GŁUPOTA: Hipostazy (Anda Rottenberg)

Jakie dzieła są głupie? Najogólniej mówiąc, są to dzieła wewnętrznie puste, funkcjonujące jako hipostazy sztuki: wyglądają jak sztuka, ale nią nie są. Twórcy takich hipostaz są przekonani, że wszystko jest kwestią opakowania, czyli formy

Nie spodziewajcie się pluszaków (Monika Stelmach)

Nie zauważyłam nigdy, żeby dzieci chichotały niezdrowo na wystawie,  jak zdarza się to dorosłym, w których wzmianka o nagości czy seksie wywołuje wielkie emocje. To dorośli mają wiele problemów ze sztuką współczesną – mówi dyrektorka Muzeum Narodowego i pomysłodawczyni projektu „W Muzeum wszystko wolno”

Głód mebla (Błażej Brzostak)

Przed sklepem ludzie czekali już od świtu, lub nawet przez całą noc, na atrakcyjną dostawę. Magazynierowi dawali łapówki, aby zechciał wydobyć meble z obiciem o interesującym ich wzorze lub barwie – 14 maja MSN opuszcza Emilię, dawny salon meblowy. Publikujemy fragmenty książki opowiadającej dzieje budynku

Czekolada, sztućce i woń rozkładu (Zofia Zaleska)

Większość z nas nie ma pojęcia, jak powstały otaczające nas przedmioty. Ta kłopotliwa sytuacja jest stosunkowo nowa – jeszcze sto lat temu ludzie wiedzieli o materialnym świecie dużo więcej. Spacerując po mieście, widziało się ludzi zajętych rzemiosłem

Teatr

Błękitne cienie, powieki matki (Aldona Kopkiewicz)

Długie sceny we „Wszystko o mojej matce” Borczucha na początku wydają się nużące. Ale po chwili okazuje się, że żaden moment nie był stracony i właśnie do końca rozegrana scena pozwala odzyskać przemijający tu i teraz czas

Chromosom teatru (Katarzyna Niedurny)

„Naszym celem nie jest dzielenie się niepełnosprawnością. Nasi aktorzy, osoby z zespołem Downa, żyją w Polsce, w Warszawie, mają między 18 a 43 lata i mnóstwo rzeczy do opowiedzenia” – mówi twórczyni Teatru 21, laureatka nagrody „Kamyk” Puzyny

Wiersze

wiersze (Bianka Rolando)

]]>

Film

Czy dziennikarz może mówić prawdę? (Jakub Wencel)

„Niewygodna prawda” podejmuje temat, który – z punktu widzenia „filozofii” dziennikarstwa śledczego – jest nieporównywalnie bardziej niejednoznaczny i problematyczny niż konfrontacja o charakterze „my kontra skorumpowane instytucje”, o jakiej opowiada „Spotlight”

Bez przesilenia (Jakub Socha)

„Letnie przesilenie” to film rozważny i skromny, który nie boi się trudnych tematów, ale równocześnie nikogo nie chce urazić

Wille i mrówkowce (Piotr Mirski)

Styl serialu „Gomorra”, inspirowanego książką Roberto Saviano,  jest efektowny, a przy tym realistyczny i szorstki. Warstwą wizualną rządzi tu nieprzyjemny kontrast

Nie będę nikogo prowadził za rączkę (Marta Bałaga)

Moje filmy zwykle wynikają z osobistych doświadczeń. Tak było też w tym przypadku: byłem przy odchodzeniu mojej babci – mówi autor poruszającego „Opiekuna”. Od piątku w kinach

Walec (Jakub Socha)

Wybitny „Opiekun” jest filmem o doświadczeniach granicznych i o pewnej nieprzekładalności tych doświadczeń

#Zło (Jakub Socha)

„#WszystkoGra” jest jak ciotka, która tydzień temu zapisała się na fb i teraz pod twoimi wpisami wszędzie umieszcza komentarze, ciotczyne nauki ozdobione hasztagiem, żeby wszyscy widzieli, że ciotka jest na czasie

Literatura

Najwyższe formy swobody (Maciej Jakubowiak)

Literatura uczy życia w stanie rozproszenia, jest mechanizmem obronnym życia po traumie. Dla człowieka późnej nowoczesności to całkowicie niezbędne

Chodź, pójdziemy umrzeć (Łukasz Najder)

Po zapoznaniu się z entuzjastycznymi blurbami i wyimkami z pochwalnych recenzji w niemieckiej prasie, po „Umrzeć na wiosnę” można by oczekiwać arcydzieła. Płonne to nadzieje

Portret zamglony (Tomasz Pstrągowski)

Choć „Dym” oddaje swojemu bohaterowi sprawiedliwość, to jednak trudno pozbyć się wrażenia, że zasłużył on na komiks nieco wnikliwszy i odważniejszy

Całe to gadanie (Zofia Król)

Antologię „Literatury na Świecie” najciekawiej pomyśleć jako opowieść o literaturze polskiej w jej alternatywnej, zróżnicowanej, zaburzonej wersji. Zamiast festiwalu zachwytów oglądamy nieustanny spór, zwalczanie się konwencji, konsekwentne podważanie kanonu

Byłam leniwa (Krzysztof Cieślik)

Kobietom wolno mówić o rzeczach, o których mężczyźni mówić nie powinni. Kobieca przyjaźń z dużą łatwością i częstotliwością przechodzi od tego, co przyziemne i trywialne, do tego, co wielkie i doniosłe

Media

GŁUPOTA: Przyjemne, niepotrzebne (Natalia Fiedorczuk)

Brodzenie w internetowych głupotach przypomina grzebanie w koszach w lumpeksie: w nawale przedmiotów niepotrzebnych szukamy emocjonalnych skojarzeń, westchnień i podśmiechujek

Głupio (Maciej Jakubowiak)

Aby umknąć widmu głupoty, trzeba narzędzia precyzyjnego i prostego zarazem – testu obliczonego na skromne minimum szacunku dla siebie: czy jestem głupi?

GŁUPOTA (Redakcja)

Numer tematyczny GŁUPOTA

Muzyka

Disco i dyskurs (Jakub Wencel)

Rock i muzyka elektroniczna nieraz dokonywały namysłu nad swoim miejscem w historii czy topografii muzyki popularnej. Pet Shop Boys to jeden z nielicznych projektów ze sceny pop, który ma podobne ambicje. Najnowsza płyta „Super” tylko to potwierdza

GŁUPOTA: Tubylcy głupoty (Rafał Księżyk)

Nie będziemy pytać o to, czy głupota należy do muzyki. W muzyce wszystko wolno. Niech będzie zatem o rżnięciu głupa. Muzycy uczynili z tego prawdziwą sztukę, a niektórym udało się wycisnąć z niej wielce inspirujące osiągnięcia

Straszliwa przyzwoitość (Łukasz Łachecki)

Banały lub imitacje – tak w skrócie można określić większość wydawnictw hip-hopowych w Polsce z ostatnich miesięcy. Na tym tle duet Łona i Webber, z wypracowanym własnym językiem bardzo pozytywnie się wyróżnia. Choć jednocześnie grozi mu popadnięcie w manierę

Polska – Mekka (Bartosz Nowicki)

Płyta Olgierda Dokalskiego, choć opowiada o zapomnianej postaci z XVIII wieku, muzułmanina ze społeczności tatarskiej i polskiego żołnierza, wydaje się być w 2016 roku bardzo aktualna. Skromny objętościowo materiał urasta do rangi niemal symbolu

Ludzki wielogłos (Adam Suprynowicz)

Dzieła operowe Francisa Poulenca to świat osobny: muzyczny „teatr środka” o zaskakująco potężnej i nieprzemijającej sile oddziaływania. Z precyzyjnego splotu słowa i muzyki wyszedł jednak w spektaklu Mai Kleczewskiej nadmiar, gąszcz, który zagłuszył „Głos ludzki”

Obyczaje

GŁUPOTA: Gwałt przesądu (Tomasz Stawiszyński)

Głupotę należałoby sytuować między biegunami idiotyzmu i kretynizmu. Idiota myśli i działa sam, odrzucając porządek symboliczny, który wszystkim mówi, jak żyć, natomiast kretyn jest całkowicie oddany Innemu

GŁUPOTA: Adidas for mafia (Dorota Masłowska)

Głupota jest wspaniała. Głupota jest wyzwalająca. Ileż to razy głupota wyzwoliła mnie od tego i tamtego! Nim jednak przejdę do Lacana i Žižka, odniosę się do faktów autentycznych

Tasiemiec i metafizyka (Justyna Jaworska)

Najgorsze, co może się zdarzyć, to sprowadzanie dyskusji o aborcji do problemu istnienia Boga i duszy nieśmiertelnej. To ma sens jedynie przy założeniu istnienia sacrum. W przeciwnym razie mówmy też o świętości każdego życia, które nosimy w sobie: życia tasiemca i krętka bladego

Sztuka

Nerw (Lidia Pańków)

Od plakatów, przez okładki, filmy animowane, kalendarze ścienne, scenografie wystawowe, meble, po gigantyczne archiwum fotograficzne – Wojciech Zamecznik zostawił po sobie ogromny dorobek. Był to wyścig strategiczny, świadomy projekt intensywnego życia artysty, który znał kruchość własnego ciała

GŁUPOTA: Głupi, głupi, kto cię kupi (Marcin Wicha)

Głupi design nie uznaje reguł. Chce, żeby było inaczej, za każdym razem inaczej. Łaknie pomysłów, biegnie na przełaj, potyka się o własne nogi, plącze sznurówki, wywraca na skórce od banana

GŁUPOTA: Hipostazy (Anda Rottenberg)

Jakie dzieła są głupie? Najogólniej mówiąc, są to dzieła wewnętrznie puste, funkcjonujące jako hipostazy sztuki: wyglądają jak sztuka, ale nią nie są. Twórcy takich hipostaz są przekonani, że wszystko jest kwestią opakowania, czyli formy

Nie spodziewajcie się pluszaków (Monika Stelmach)

Nie zauważyłam nigdy, żeby dzieci chichotały niezdrowo na wystawie,  jak zdarza się to dorosłym, w których wzmianka o nagości czy seksie wywołuje wielkie emocje. To dorośli mają wiele problemów ze sztuką współczesną – mówi dyrektorka Muzeum Narodowego i pomysłodawczyni projektu „W Muzeum wszystko wolno”

Głód mebla (Błażej Brzostak)

Przed sklepem ludzie czekali już od świtu, lub nawet przez całą noc, na atrakcyjną dostawę. Magazynierowi dawali łapówki, aby zechciał wydobyć meble z obiciem o interesującym ich wzorze lub barwie – 14 maja MSN opuszcza Emilię, dawny salon meblowy. Publikujemy fragmenty książki opowiadającej dzieje budynku

Czekolada, sztućce i woń rozkładu (Zofia Zaleska)

Większość z nas nie ma pojęcia, jak powstały otaczające nas przedmioty. Ta kłopotliwa sytuacja jest stosunkowo nowa – jeszcze sto lat temu ludzie wiedzieli o materialnym świecie dużo więcej. Spacerując po mieście, widziało się ludzi zajętych rzemiosłem

Teatr

Błękitne cienie, powieki matki (Aldona Kopkiewicz)

Długie sceny we „Wszystko o mojej matce” Borczucha na początku wydają się nużące. Ale po chwili okazuje się, że żaden moment nie był stracony i właśnie do końca rozegrana scena pozwala odzyskać przemijający tu i teraz czas

Chromosom teatru (Katarzyna Niedurny)

„Naszym celem nie jest dzielenie się niepełnosprawnością. Nasi aktorzy, osoby z zespołem Downa, żyją w Polsce, w Warszawie, mają między 18 a 43 lata i mnóstwo rzeczy do opowiedzenia” – mówi twórczyni Teatru 21, laureatka nagrody „Kamyk” Puzyny

Wiersze

wiersze (Bianka Rolando)

]]>
Fri, 29 Apr 2016 00:00:00 +0200
<![CDATA[Numer 2016/183]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2016/183

Film

Rebelia niewiniątek (Ludwika Mastalerz)

Choć pozornie może się wydawać, że pełnometrażowy debiut Deniz Gamze Ergüven jest feministycznym krzykiem przeciwko patriarchalizmowi, w rzeczywistości dotyka dużo szerzej zakrojonej sytuacji

Pośród różnych melodii (Marcin Adamczak)

Atrybutem kina jest jego naturalna transnarodowość. Z tego powodu nie warto sobie kłopotami z definicją kina narodowego zawracać głowy

Zmęczone miasto duchów (Jakub Socha)

„Epokowy projekt” jest bezkompromisową i inteligentną krytyką dyktatury Castro, sięgającą głębiej niż medialny przekaz

Po co wracać do przeszłości (Jakub Socha)

„Scena ciszy”, kolejna opowieść Oppenheimera o Indonezji, to jeden z najważniejszych dokumentów ostatnich lat. Uzmysławia, że tamte wydarzenia wciąż wiszą nad ludźmi jak topór

Literatura

Uwikłanie w żywy język (Paweł Kaczmarski)

W nowym tomie Szczepan Kopyt chce pogodzić dwa tryby mówienia: konkret politycznej deklaracji i odwagę bezpośredniości obecną w wysokich rejestrach poezji

Brnijmy w to dalej (Anna Kałuża)

Poezja w imię zrozumienia tego, czym jest twarde, poważne życie, nie uwolniła się od fikcyjnych historii i gier estetycznych, raczej zmieniła ich reguły. Świat jest skończony. Co można z tym zrobić, skoro już to wiemy?

Koło miejsca (Krzysztof Siwczyk)

Lektura poezji okazywała się rękawicą rzuconą miastu, które swojemu obliczu, po przemianach osiemdziesiątego dziewiątego roku, postanowiło przydać nieco technologicznego makijażu

Ryby, giełda, literatura (Krzysztof Środa i Zbigniew Mentzel)

Są pewne stany psychiczne polegające na poczuciu niebywale spotęgowanego życia, nieprawdopodobnej intensywności duchowej. Czy muszą być chorobliwe? Dla pisarza kluczowe jest, czy to doświadczenie można przekazać innym

Media

Niewidzialne fronty (Arkadiusz Półtorak)

Ustandaryzowany świat, w którym pragnienie autokreacji ustępuje miejsca pragnieniu bezpieczeństwa i kontroli, jest być może wygodny, ta wygoda ma jednak swoją cenę – relacja z wystawy „Nervous Systems”

Muzyka

Czego brakuje? Supernowej (Jakub Bożek)

Skoro czasem udaje się wyeksportować polską muzykę bez oficjalnego wsparcia, to czy właściwie jest ono potrzebne? Jak się okazuje, w sukcesach Francuzów z Air, Daft Punk, koreańskich czy szwedzkich gwiazd pop miały udział tamtejsze instytucje kulturalne

Inwazja dzikich (Kazimierz Rajnerowicz)

Byli kolejnym pomysłem Malcolma McLarena. Choć w przeciwieństwie do Sex Pistols Bow Wow Wow nie wywołali muzycznej rewolucji, to pozostają jednym z najbardziej oryginalnych epizodów w historii muzyki pop

Pola (chce zmieniać świat) (Anna Szudek)

Na początku kariery PJ Harvey była rzeczniczką młodych kobiet. Jej zwrócone do wewnątrz teksty opowiadały o tym, co najbardziej wstydliwe. Na ostatnich płytach czuć zupełnie inne emocje. Polly Jean w wersji 2.0 stała się społeczną aktywistką

Obyczaje

Byle z dala (Łukasz Najder)

Pomyślna ucieczka z szeregów ukontentowanego społeczeństwa wydaje się złudą, ale nikt nie jest w stanie zabronić nam takich prób i marzeń. Ani producenci dóbr i marek, ani księża, ani zwolennicy wąskiej definicji narodu

Sztuka

Wszystkie geografie Ukrainy (Jakub Majmurek)

Ruiny po Związku Radzieckim nie zawsze przedstawiane są jako źródło zagrożenia. Artyści i artystki patrzą na nie także z nostalgią. Szukają śladu ambitnych, modernistycznych utopii – korespondencja z Kijowa

Papierosy marki Smart Export (Marta Czyż)

Głęboko i intensywnie patrzyliśmy sobie w oczy, a w tym samym czasie odbywała się projekcja „dotykowego filmu”. Miałam nałożone na siebie pudło z otworem na piersi, ludzie mogli wkładać ręce do tego pudła i patrząc na mnie, równocześnie moich piersi dotykać – w lubelskim Labiryncie trwa monograficzna wystawa artystki

Z własnej kieszeni (Iwo Zmyślony)

Każdy kolekcjoner marzy o własnej przestrzeni. Ta myśl dopada, kiedy na ścianach w domu zaczyna brakować miejsca i musisz chować rzeczy do piwnicy – 24 kwietnia w niemieckim Recklinghausen otwiera się Museum Jerke, poświęcone współczesnej sztuce polskiej

Pierwiastek użyteczności (Monika Krawiecka)

Szukałem osób, które podejmą się płatnej pracy dla mnie. To klasyczna sytuacja zatrudnienia: pensja, określone ramy czasowe i zadanie do wykonania. Spreparowaliśmy portfolio, omówiliśmy kolejne kroki: aplikowanie, rozmowa kwalifikacyjna, podjęcie i ukończenie studiów na akademii sztuki

Teatr

Czarci sejm (Paweł Soszyński)

Teatr zawiódł – to mocna teza „Każdy dostanie to, w co wierzy” Rubina i Janiczak. Zawiódł sceniczny cudzysłów, w który bezpardonowo i bardzo sprawnie ubrali się także widzowie

To, czego nam brakuje, zawsze nas pociąga (Agnieszka Drotkiewicz)

To, co w „Fedrach” Warlikowskiego jest pokazane wprost, nawet dosadnie służy temu, by nadać spektaklowi konkretu i realności – dolać benzyny, naciąć skórę, żeby pojawiła się krew, żeby przedstawienie żyło, czasem także w niebezpieczny sposób

Pompidou w Warszawie (Arek Gruszczyński)

„Obserwując to, co dzieje się w Polsce, widzimy wyraźnie, jak pewne obszary zostały zaniedbane. Teatry czy instytucje kultury są za to częściowo odpowiedzialne” – mówi dramaturg Nowego Teatru przy okazji otwarcia nowej siedziby

Tajemnica i brak (Katarzyna Niedurny)

Jestem Michał Borczuch, za chwilę będę miał 37 lat, w najnowszym spektaklu opowiadam o swojej matce i jestem nośnikiem tej kobiety. Momentami czuję się jak transwestyta, jestem reżyserem i materiałem do przedstawienia

Wszystko jest na powierzchni (Anka Herbut)

„Locus Solus” to bezustanny ruch języka – samonapędzająca się maszyna nadprodukująca treść. Najnowszy spektakl Krzysztofa Garbaczewskiego w berlińskim Volksbühne budzi podobne odczucia. Plus jedno extra: poczucie zagubienia

Głosujmy nad metodą głosowania (Witold Mrozek)

„Take it or make it” duetu Ana Vujanović i Saša Asentić nie tyle uczy demokracji czy bada sposób jej funkcjonowania, ile stawia przy demokratycznych oczywistościach ironiczny znak zapytania

Po tamtej stronie Schuberta (Paweł Soszyński)

Wałbrzyski „Schubert” to głęboki interdyscyplinarny szpagat między burzliwą romantyczną pozą i klubowym dopalaczem new romantic. To świat patrzony z ukosa, skrajnie dosłowny i całkiem abstrakcyjny – zupełnie jak użyta w nim muzyka

Wiersze

wiersze (Izabela Kawczyńska)

]]>

Film

Rebelia niewiniątek (Ludwika Mastalerz)

Choć pozornie może się wydawać, że pełnometrażowy debiut Deniz Gamze Ergüven jest feministycznym krzykiem przeciwko patriarchalizmowi, w rzeczywistości dotyka dużo szerzej zakrojonej sytuacji

Pośród różnych melodii (Marcin Adamczak)

Atrybutem kina jest jego naturalna transnarodowość. Z tego powodu nie warto sobie kłopotami z definicją kina narodowego zawracać głowy

Zmęczone miasto duchów (Jakub Socha)

„Epokowy projekt” jest bezkompromisową i inteligentną krytyką dyktatury Castro, sięgającą głębiej niż medialny przekaz

Po co wracać do przeszłości (Jakub Socha)

„Scena ciszy”, kolejna opowieść Oppenheimera o Indonezji, to jeden z najważniejszych dokumentów ostatnich lat. Uzmysławia, że tamte wydarzenia wciąż wiszą nad ludźmi jak topór

Literatura

Uwikłanie w żywy język (Paweł Kaczmarski)

W nowym tomie Szczepan Kopyt chce pogodzić dwa tryby mówienia: konkret politycznej deklaracji i odwagę bezpośredniości obecną w wysokich rejestrach poezji

Brnijmy w to dalej (Anna Kałuża)

Poezja w imię zrozumienia tego, czym jest twarde, poważne życie, nie uwolniła się od fikcyjnych historii i gier estetycznych, raczej zmieniła ich reguły. Świat jest skończony. Co można z tym zrobić, skoro już to wiemy?

Koło miejsca (Krzysztof Siwczyk)

Lektura poezji okazywała się rękawicą rzuconą miastu, które swojemu obliczu, po przemianach osiemdziesiątego dziewiątego roku, postanowiło przydać nieco technologicznego makijażu

Ryby, giełda, literatura (Krzysztof Środa i Zbigniew Mentzel)

Są pewne stany psychiczne polegające na poczuciu niebywale spotęgowanego życia, nieprawdopodobnej intensywności duchowej. Czy muszą być chorobliwe? Dla pisarza kluczowe jest, czy to doświadczenie można przekazać innym

Media

Niewidzialne fronty (Arkadiusz Półtorak)

Ustandaryzowany świat, w którym pragnienie autokreacji ustępuje miejsca pragnieniu bezpieczeństwa i kontroli, jest być może wygodny, ta wygoda ma jednak swoją cenę – relacja z wystawy „Nervous Systems”

Muzyka

Czego brakuje? Supernowej (Jakub Bożek)

Skoro czasem udaje się wyeksportować polską muzykę bez oficjalnego wsparcia, to czy właściwie jest ono potrzebne? Jak się okazuje, w sukcesach Francuzów z Air, Daft Punk, koreańskich czy szwedzkich gwiazd pop miały udział tamtejsze instytucje kulturalne

Inwazja dzikich (Kazimierz Rajnerowicz)

Byli kolejnym pomysłem Malcolma McLarena. Choć w przeciwieństwie do Sex Pistols Bow Wow Wow nie wywołali muzycznej rewolucji, to pozostają jednym z najbardziej oryginalnych epizodów w historii muzyki pop

Pola (chce zmieniać świat) (Anna Szudek)

Na początku kariery PJ Harvey była rzeczniczką młodych kobiet. Jej zwrócone do wewnątrz teksty opowiadały o tym, co najbardziej wstydliwe. Na ostatnich płytach czuć zupełnie inne emocje. Polly Jean w wersji 2.0 stała się społeczną aktywistką

Obyczaje

Byle z dala (Łukasz Najder)

Pomyślna ucieczka z szeregów ukontentowanego społeczeństwa wydaje się złudą, ale nikt nie jest w stanie zabronić nam takich prób i marzeń. Ani producenci dóbr i marek, ani księża, ani zwolennicy wąskiej definicji narodu

Sztuka

Wszystkie geografie Ukrainy (Jakub Majmurek)

Ruiny po Związku Radzieckim nie zawsze przedstawiane są jako źródło zagrożenia. Artyści i artystki patrzą na nie także z nostalgią. Szukają śladu ambitnych, modernistycznych utopii – korespondencja z Kijowa

Papierosy marki Smart Export (Marta Czyż)

Głęboko i intensywnie patrzyliśmy sobie w oczy, a w tym samym czasie odbywała się projekcja „dotykowego filmu”. Miałam nałożone na siebie pudło z otworem na piersi, ludzie mogli wkładać ręce do tego pudła i patrząc na mnie, równocześnie moich piersi dotykać – w lubelskim Labiryncie trwa monograficzna wystawa artystki

Z własnej kieszeni (Iwo Zmyślony)

Każdy kolekcjoner marzy o własnej przestrzeni. Ta myśl dopada, kiedy na ścianach w domu zaczyna brakować miejsca i musisz chować rzeczy do piwnicy – 24 kwietnia w niemieckim Recklinghausen otwiera się Museum Jerke, poświęcone współczesnej sztuce polskiej

Pierwiastek użyteczności (Monika Krawiecka)

Szukałem osób, które podejmą się płatnej pracy dla mnie. To klasyczna sytuacja zatrudnienia: pensja, określone ramy czasowe i zadanie do wykonania. Spreparowaliśmy portfolio, omówiliśmy kolejne kroki: aplikowanie, rozmowa kwalifikacyjna, podjęcie i ukończenie studiów na akademii sztuki

Teatr

Czarci sejm (Paweł Soszyński)

Teatr zawiódł – to mocna teza „Każdy dostanie to, w co wierzy” Rubina i Janiczak. Zawiódł sceniczny cudzysłów, w który bezpardonowo i bardzo sprawnie ubrali się także widzowie

To, czego nam brakuje, zawsze nas pociąga (Agnieszka Drotkiewicz)

To, co w „Fedrach” Warlikowskiego jest pokazane wprost, nawet dosadnie służy temu, by nadać spektaklowi konkretu i realności – dolać benzyny, naciąć skórę, żeby pojawiła się krew, żeby przedstawienie żyło, czasem także w niebezpieczny sposób

Pompidou w Warszawie (Arek Gruszczyński)

„Obserwując to, co dzieje się w Polsce, widzimy wyraźnie, jak pewne obszary zostały zaniedbane. Teatry czy instytucje kultury są za to częściowo odpowiedzialne” – mówi dramaturg Nowego Teatru przy okazji otwarcia nowej siedziby

Tajemnica i brak (Katarzyna Niedurny)

Jestem Michał Borczuch, za chwilę będę miał 37 lat, w najnowszym spektaklu opowiadam o swojej matce i jestem nośnikiem tej kobiety. Momentami czuję się jak transwestyta, jestem reżyserem i materiałem do przedstawienia

Wszystko jest na powierzchni (Anka Herbut)

„Locus Solus” to bezustanny ruch języka – samonapędzająca się maszyna nadprodukująca treść. Najnowszy spektakl Krzysztofa Garbaczewskiego w berlińskim Volksbühne budzi podobne odczucia. Plus jedno extra: poczucie zagubienia

Głosujmy nad metodą głosowania (Witold Mrozek)

„Take it or make it” duetu Ana Vujanović i Saša Asentić nie tyle uczy demokracji czy bada sposób jej funkcjonowania, ile stawia przy demokratycznych oczywistościach ironiczny znak zapytania

Po tamtej stronie Schuberta (Paweł Soszyński)

Wałbrzyski „Schubert” to głęboki interdyscyplinarny szpagat między burzliwą romantyczną pozą i klubowym dopalaczem new romantic. To świat patrzony z ukosa, skrajnie dosłowny i całkiem abstrakcyjny – zupełnie jak użyta w nim muzyka

Wiersze

wiersze (Izabela Kawczyńska)

]]>
Fri, 15 Apr 2016 00:00:00 +0200
<![CDATA[Numer 2016/182]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2016/182

Film

Głowa wojownika (Łukasz Smolarow)

Depresja przypisywana bywa artystom, ale nie artystom futbolu (zwłaszcza amerykańskiego). Sport to taka dwoista aktywność, budująca i wyniszczająca, zapobiegająca depresji i zarazem ją powodująca

Zabawy figurkami (Darek Arest)

Postaci są znane, ich historia wielokrotnie wałkowana, teraz wystarczy chwycić figurki w garść i widowiskowo je ze sobą pozderzać. W filmie „Batman v Superman” jest dym, ale nie ma ognia

Album wyjątkowych zdjęć (Jakub Socha)

Trier, tak jak w swoich poprzednich filmach, „Reprise” i „Oslo, 31 sierpnia”, znów bierze się za trudne sprawy i znów wszystko to, co boli i wszystko, co niewygodne staje się w jego rękach równie niewiarygodne, co nieznośne

Wierni swoim żonom (Grzegorz Stępniak)

Serial „Billions” nie rozlicza się z grupą społeczną określaną mianem „jednego procenta”, zamiast tego proponuje widzom wciągającą operę mydlaną, z wielkimi pieniędzmi, wyścigiem o władzę i personalnymi konfliktami interesów w rolach głównych

Smutny Pasolini (Jakub Socha)

Co pozostaje w pamięci po seansie „Pasoliniego”, to te kilka scen, w których Pasolini zamawia jedzenie, wita się z właścicielem knajpy, siedzi nad gazetą

Film ma konstrukcję podróży (Jagna Lewandowska)

Wiem już, że przestrzeń, której nie widać, na przykład wewnętrzny świat bohatera, trzeba budować od pierwszych scen – mówi autor dokumentu „Bracia”, nagrodzonego w Locarno i Lipsku

Literatura

Czasu na tłumaczenie zawsze miałem dosyć (Zofia Zaleska)

Umberto Eco nigdy nie interesował mnie jako filozof ani semiotyk, obie te dyscypliny są mi obce. Najbardziej cenię jego powieści – rozmowa z tłumaczem zmarłego pisarza

Przynajmniej się dowiedz (Tomasz Pindel)

To przypadek, że te dwie książki ukazują się u nas w tym samym czasie, zachodzi między nimi jednak bardzo głęboka relacja. „Głód” Caparrósa i „Wykluczeni” Domosławskiego aż proszą się, by czytać je razem

Czytelnicy wszystkich krajów, łączcie się! (Maja Staśko)

Żaden z utworów (literackich!) z trzeciego woluminu Electronic Literature Collection nie zostałby wliczony jako książka do badań czytelnictwa Biblioteki Narodowej. Może literatura jest już gdzie indziej?

Krytyk musi umrzeć (Krzysztof Cieślik)

Pięćdziesiąt lat temu pisarze i krytycy nie funkcjonowali w próżni. Ale media społecznościowe przesunęły akcenty. Dystans między krytykiem, pisarzem a czytelnikiem niebezpiecznie się zmniejszył – ciąg dalszy dyskusji o krytyce literackiej

Ekscesy fantazji (Michał Sowiński/Katarzyna Trzeciak)

Literatura jest dyskursem nienormalnym. Inne sposoby mówienia o ludzkim doświadczeniu próbują je wpisać w czytelny wzór, a tutaj dochodzi do jakiejś aberracji – rozmowa o literaturze eksperymentalnej

Motyle przy piecu (Robert Pucek)

Jak powiedział Nabokov, to nie on wybrał motyle, ale motyle jego, a wszystko „zaczęło się pewnego bezchmurnego dnia wczesnego dzieciństwa”. Namiętność zrodziła się w Rosji, na wiele lat zanim pisarz został kuratorem wystawy motyli w harwardzkim muzeum

Reporter nie jest misjonarzem (Adrian Stachowski)

Krytyka widzi w reportażu z trudnych miejsc rodzaj turystyki wojennej. W jaki sposób mielibyśmy dowiedzieć się, jak wygląda świat? Lepiej wiedzieć, czy nie wiedzieć? Nie ma innej metody, niż pojechać na miejsce, wypytać i to opisać

Media

ODBIORNIK (2): Wesoły brat inwigilacji (Anna Desponds / Agnieszka Słodownik)

Wiosenny odcinek podkastu ODBIORNIK, a w nim korespondencja z Krakowa, Berlina i Nowego Jorku. Rozmawiamy o festiwalu transmediale, wystawie Laury Poitras, inwigilacji, nowej estetyce i kryzysie kultury zrób-to-sam

Muzyka

Po okładce (Bartosz Sadulski)

Najlepsze współczesne okładki płyt chcą być czymś więcej niż tylko projektem graficznym na obwolucie. Wychodzą poza swoje podstawowe przeznaczenie, w przestrzeń miasta i do internetu, zaczynają żyć własnym życiem

Algorytmy nie zgadzają się ze sobą (Monika Pasiecznik)

Na MaerzMusik mało jest koncertów, których bohaterami mogliby czuć się kompozytorzy. Berliński festiwal akcentuje doświadczenie muzyki, a nie samą muzykę. Kompozytor jest jedynie instrumentem do wykreowania tego doświadczenia

Trzymajmy kciuki za wiosnę (Rafał Wawrzyńczyk)

Zaczęło się chłodem i wilgocią, a nawet jeszcze gorzej, bo ledwo zameldowałem się w Poznaniu, doszły mnie wieści, że w Warszawie wielka śnieżyca, drogi białe, jaka to więc wiosna? Relacja z 45. Poznańskiej Wiosny Muzycznej

Wolne, trochę zniewolone (Agata Pyzik)

Lata 60. w Turcji, podobnie jak na całym świecie,  to okres ekspansji kultury młodzieżowej i muzyki pop. Na scenie zaroiło się od pięknych blondynek. To podążanie w stronę zachodniej kultury łączyło się raczej z większym dekoltem niż z większą emancypacją

Paprochy w kalejdoskopie (Gniewomir Zajączkowski / Szymon Żuchowski)

W warszawskiej inscenizacji „Salome” pod względem muzycznym mieliśmy do czynienia z krokiem naprzód (zwłaszcza orkiestry!), ale pod względem reżyserskim – z wieloma niezrozumiałymi decyzjami

Sztuka

Do kogo się modlimy (Arek Gruszczyński)

Im dalej zagłębiałem się w teksty z epoki, tym bardziej nie wiedziałem, co o Stefanie Starzyńskim sądzić. Raz był uczciwy, a raz naginał prawo do swoich potrzeb, bywał i szlachetny, i makiawieliczny. Patrząc na niego dzisiaj, trzeba starannie oddzielać realne dokonania od propagandy

Miejsce po jeleniu (Monika Stelmach)

Czasopismo „Nowa Wieś” promowało nowoczesny styl życia w PRL. Popularyzowało miejskie sposoby spędzania czasu wolnego,  zachęcało do posiadania radioodbiornika albo skutera i wieszania na ścianach współczesnych abstrakcjonistów zamiast jarmarcznego kiczu

Wiersze

Skąd przybywają komety (Dominik Piotr Żyburtowicz)

]]>

Film

Głowa wojownika (Łukasz Smolarow)

Depresja przypisywana bywa artystom, ale nie artystom futbolu (zwłaszcza amerykańskiego). Sport to taka dwoista aktywność, budująca i wyniszczająca, zapobiegająca depresji i zarazem ją powodująca

Zabawy figurkami (Darek Arest)

Postaci są znane, ich historia wielokrotnie wałkowana, teraz wystarczy chwycić figurki w garść i widowiskowo je ze sobą pozderzać. W filmie „Batman v Superman” jest dym, ale nie ma ognia

Album wyjątkowych zdjęć (Jakub Socha)

Trier, tak jak w swoich poprzednich filmach, „Reprise” i „Oslo, 31 sierpnia”, znów bierze się za trudne sprawy i znów wszystko to, co boli i wszystko, co niewygodne staje się w jego rękach równie niewiarygodne, co nieznośne

Wierni swoim żonom (Grzegorz Stępniak)

Serial „Billions” nie rozlicza się z grupą społeczną określaną mianem „jednego procenta”, zamiast tego proponuje widzom wciągającą operę mydlaną, z wielkimi pieniędzmi, wyścigiem o władzę i personalnymi konfliktami interesów w rolach głównych

Smutny Pasolini (Jakub Socha)

Co pozostaje w pamięci po seansie „Pasoliniego”, to te kilka scen, w których Pasolini zamawia jedzenie, wita się z właścicielem knajpy, siedzi nad gazetą

Film ma konstrukcję podróży (Jagna Lewandowska)

Wiem już, że przestrzeń, której nie widać, na przykład wewnętrzny świat bohatera, trzeba budować od pierwszych scen – mówi autor dokumentu „Bracia”, nagrodzonego w Locarno i Lipsku

Literatura

Czasu na tłumaczenie zawsze miałem dosyć (Zofia Zaleska)

Umberto Eco nigdy nie interesował mnie jako filozof ani semiotyk, obie te dyscypliny są mi obce. Najbardziej cenię jego powieści – rozmowa z tłumaczem zmarłego pisarza

Przynajmniej się dowiedz (Tomasz Pindel)

To przypadek, że te dwie książki ukazują się u nas w tym samym czasie, zachodzi między nimi jednak bardzo głęboka relacja. „Głód” Caparrósa i „Wykluczeni” Domosławskiego aż proszą się, by czytać je razem

Czytelnicy wszystkich krajów, łączcie się! (Maja Staśko)

Żaden z utworów (literackich!) z trzeciego woluminu Electronic Literature Collection nie zostałby wliczony jako książka do badań czytelnictwa Biblioteki Narodowej. Może literatura jest już gdzie indziej?

Krytyk musi umrzeć (Krzysztof Cieślik)

Pięćdziesiąt lat temu pisarze i krytycy nie funkcjonowali w próżni. Ale media społecznościowe przesunęły akcenty. Dystans między krytykiem, pisarzem a czytelnikiem niebezpiecznie się zmniejszył – ciąg dalszy dyskusji o krytyce literackiej

Ekscesy fantazji (Michał Sowiński/Katarzyna Trzeciak)

Literatura jest dyskursem nienormalnym. Inne sposoby mówienia o ludzkim doświadczeniu próbują je wpisać w czytelny wzór, a tutaj dochodzi do jakiejś aberracji – rozmowa o literaturze eksperymentalnej

Motyle przy piecu (Robert Pucek)

Jak powiedział Nabokov, to nie on wybrał motyle, ale motyle jego, a wszystko „zaczęło się pewnego bezchmurnego dnia wczesnego dzieciństwa”. Namiętność zrodziła się w Rosji, na wiele lat zanim pisarz został kuratorem wystawy motyli w harwardzkim muzeum

Reporter nie jest misjonarzem (Adrian Stachowski)

Krytyka widzi w reportażu z trudnych miejsc rodzaj turystyki wojennej. W jaki sposób mielibyśmy dowiedzieć się, jak wygląda świat? Lepiej wiedzieć, czy nie wiedzieć? Nie ma innej metody, niż pojechać na miejsce, wypytać i to opisać

Media

ODBIORNIK (2): Wesoły brat inwigilacji (Anna Desponds / Agnieszka Słodownik)

Wiosenny odcinek podkastu ODBIORNIK, a w nim korespondencja z Krakowa, Berlina i Nowego Jorku. Rozmawiamy o festiwalu transmediale, wystawie Laury Poitras, inwigilacji, nowej estetyce i kryzysie kultury zrób-to-sam

Muzyka

Po okładce (Bartosz Sadulski)

Najlepsze współczesne okładki płyt chcą być czymś więcej niż tylko projektem graficznym na obwolucie. Wychodzą poza swoje podstawowe przeznaczenie, w przestrzeń miasta i do internetu, zaczynają żyć własnym życiem

Algorytmy nie zgadzają się ze sobą (Monika Pasiecznik)

Na MaerzMusik mało jest koncertów, których bohaterami mogliby czuć się kompozytorzy. Berliński festiwal akcentuje doświadczenie muzyki, a nie samą muzykę. Kompozytor jest jedynie instrumentem do wykreowania tego doświadczenia

Trzymajmy kciuki za wiosnę (Rafał Wawrzyńczyk)

Zaczęło się chłodem i wilgocią, a nawet jeszcze gorzej, bo ledwo zameldowałem się w Poznaniu, doszły mnie wieści, że w Warszawie wielka śnieżyca, drogi białe, jaka to więc wiosna? Relacja z 45. Poznańskiej Wiosny Muzycznej

Wolne, trochę zniewolone (Agata Pyzik)

Lata 60. w Turcji, podobnie jak na całym świecie,  to okres ekspansji kultury młodzieżowej i muzyki pop. Na scenie zaroiło się od pięknych blondynek. To podążanie w stronę zachodniej kultury łączyło się raczej z większym dekoltem niż z większą emancypacją

Paprochy w kalejdoskopie (Gniewomir Zajączkowski / Szymon Żuchowski)

W warszawskiej inscenizacji „Salome” pod względem muzycznym mieliśmy do czynienia z krokiem naprzód (zwłaszcza orkiestry!), ale pod względem reżyserskim – z wieloma niezrozumiałymi decyzjami

Sztuka

Do kogo się modlimy (Arek Gruszczyński)

Im dalej zagłębiałem się w teksty z epoki, tym bardziej nie wiedziałem, co o Stefanie Starzyńskim sądzić. Raz był uczciwy, a raz naginał prawo do swoich potrzeb, bywał i szlachetny, i makiawieliczny. Patrząc na niego dzisiaj, trzeba starannie oddzielać realne dokonania od propagandy

Miejsce po jeleniu (Monika Stelmach)

Czasopismo „Nowa Wieś” promowało nowoczesny styl życia w PRL. Popularyzowało miejskie sposoby spędzania czasu wolnego,  zachęcało do posiadania radioodbiornika albo skutera i wieszania na ścianach współczesnych abstrakcjonistów zamiast jarmarcznego kiczu

Wiersze

Skąd przybywają komety (Dominik Piotr Żyburtowicz)

]]>
Fri, 01 Apr 2016 00:00:00 +0200
<![CDATA[Numer 2016/181]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2016/181

Film

Glamour & exploitation (Klara Cykorz)

Ryan Murphy, showrunner „American Horror Story” i zakończonego ubiegłej zimy „Glee”, dyrektor być może największego cyrku współczesnej telewizji amerykańskiej, przeszedł drogę od eksploatacji do emancypacji i w końcu postanowił wykonać w tył zwrot

Ich noce (Michał Walkiewicz)

Gdyby próbować opowiedzieć o „Tysiącu i jednej nocy” dowcip, musiałby zawierać przynajmniej jednego szamana przestrzegającego przed lecącym na łeb na szyję PKB oraz jedną księżniczkę rozprawiającą o rekordowym w skali kraju, szesnastoprocentowym bezrobociu

Hou Hsiao-hsien: na marginesach kadru (Jagoda Murczyńska)

Hou Hsiao-hsien, jeden z najważniejszych twórców tajwańskiej Nowej Fali, we wchodzącej właśnie na ekrany polskich kin „Zabójczyni” zdaje się wykraczać daleko poza swoją dotychczasową poetykę, biorąc na warsztat klasyczne kino sztuk walki

Niedorzeczność (Henryk Grynberg)

Wbrew zapowiedziom „Syn Szawła” nie wnosi do tematu Holokaustu nic nowego – prócz mocniejszej niż zwykle dawki dosłownie nagiej przemocy

Literatura

Alienacja w wesołym pokoju (Bartosz Sadulski)

Polscy pisarze są aktywni na Facebooku – czasem to tam powstaje powieść, tam komunikują się z czytelnikami, reklamują swoje książki i kreują publiczny wizerunek

Duńczycy nie czują kompleksów (Adam Pluszka)

Pracuję nad kilkoma książkami równocześnie, tu Andersen, tam poezja współczesna, tam znów książki dla dzieci – jeśli natknę się na taką, która mnie zachwyci. Leżą w komputerze i dojrzewają. Mam w sobie wielką zachłanność na przekładową pracę

Wspaniali straszni mieszczanie (Agata Sikora)

W „Drobnych występkach w czasach obfitości” Matthew Kneale zajmuje się precyzyjnym ukazywaniem działań bohaterów poddanych działaniu psychospołecznych presji. Dlaczego polska literatura stroni od tak pojętego realizmu?

Więcej niż zdjęcia zapisane na pędraku (Michał Sowiński/Katarzyna Trzeciak)

„Człowiek powinien się przeciwstawiać opresji rodzinnych rytuałów. W sposób, w jaki potrafi. Na przykład pisząc o nich książki” – rozmowa z trojgiem prozaików o rodzinie

Pokłóćmy się o literaturę (Maciej Jakubowiak)

W świetle powszechnej afirmatywności krytyki sama literatura zaczyna przypominać szacowną staruszkę, której nie wypada mówić nieprzyjemnych rzeczy, ale od której nie usłyszy się już raczej nic ciekawego

Przechwycenia (Anna Kałuża)

Na ile poeci są odpowiedzialni za rozprzestrzeniane po świecie języki i obrazy? Słomczyński, Foks i Dymińska na różne sposoby powtarzają „walczące słowa”

Nowożytny elegik (Maciej Woźniak)

Jeżeli warto mówić w przypadku poezji Mariusza Grzebalskiego o jakiejś wierności rzeczywistości, to tylko rzeczywistości całej, razem z językiem i literaturą, oraz żywej, a nie zasuszonej w wygodnych poglądach i ocenach

Media

Technologie niepokoju (Michał Gulik)

Nie sposób już myśleć o technologii jako narzędziu, które w każdej chwili możemy odłożyć na półkę. Technologia jest integralną częścią doświadczenia i niewidocznym komponentem każdego działania – relacja z 29. transmediale

Uroki szwendania (Marzena Falkowska)

Co takiego mają w sobie gry polegające na chodzeniu, oglądaniu i słuchaniu? Nawigacja w trójwymiarowej przestrzeni splata się na bieżąco z wędrówką po mapie opowieści, a wszystkiemu towarzyszy nutka podglądactwa

Muzyka

W zespole samych mężczyzn (Agata Pyzik)

Z okazji premiery polskiego tłumaczenia autobiografii Kim Gordon przypominamy recenzję oryginalnej wersji książki

NOWA FALA SERIALI: Migawki z epoki (Jakub Wencel)

W czwartek 19 maja rozpoczyna się festiwal NInA Wersja Beta: Nowa Fala Seriali. „Vinyl” autorstwa tria Scorsese-Jagger-Winter, choć stoi za nim armia utalentowanych scenarzystów, mimo staranności wykonania i wysokiego budżetu, nie opowiada o złotej epoce rocka w jakiś szczególnie interesujący sposób

Kamienie głupoty (Jakub Bożek)

„Life of Pablo” Kanyego Westa to momentami chaotyczna, megalomańska płyta. Równocześnie „Pablo” to elektryzujący album, który jakimś cudem pozwala zapomnieć o egotyzmie swojego twórcy

Mistrz drugiego planu (Adam Mańkowski)

Nieśmiałość Pawła Cieślaka, jednego z najbardziej rozchwytywanych polskich producentów na scenie niezależnej, to nie tylko cecha charakteru, ale też świadomy wybór ideologiczny

Obyczaje

Otaku muszą umrzeć (Michał R. Wiśniewski)

Otaku – hardcorowi pożeracze popkultury, technologiczni fetyszyści, nowe plemię, które odcisnęło ślad w kulturze. Szykując się na nadejście rzeczywistości wirtualnej, warto zobaczyć, kto w niej mieszka od lat

Sztuka

Odsłonięte okna (Karol Sienkiewicz)

Krakowski Bunkier Sztuki nowe otwarcie zaczyna od przyjrzenia się sobie jako instytucji, w jej historycznym i materialnym wymiarze. Punktem wyjścia jest rozpad

Lekkie rozczarowanie (Iwo Zmyślony)

Partycypacja jako strategia artystyczna może być wykorzystana przez każdy system polityczny. W latach 30. w Niemczech oznaczała przecież nazistowskie wiece – mówi wybitna amerykańska krytyczka, autorka wydanego niedawno w Polsce „Sztucznego piekła”

Jaka sztuka jutro (Karol Sienkiewicz)

Zrezygnować z międzynarodowych kolekcji sztuki współczesnej to tyle, co przestać tłumaczyć literaturę obcą i wyrzucić za okno część własnej

Teatr

Diabeł (Paweł Soszyński)

Jedną z etycznych rozterek bohaterów „Jeziora” będzie to, czy kupić nielegalnie serce dla chorej córeczki. A co, gdyby para się nie zgodziła? Co by zrobił dramatopisarz Durnienkow? Ciężko powiedzieć, bo jego tekst to raczej równanie z jedną niewiadomą

Oj, czy zna? (Joanna Żygowska)

„Na początku pracy otrzymałam rysunki dzieci na temat ojczyzny. Na obrazkach były głównie: flaga biało-czerwona, orzeł w koronie, samoloty, groby, żołnierze, pistolety, granice” – mówi reżyserka „Ojczyzny”

Wiersze

wiersze (Mirosław Mrozek)

]]>

Film

Glamour & exploitation (Klara Cykorz)

Ryan Murphy, showrunner „American Horror Story” i zakończonego ubiegłej zimy „Glee”, dyrektor być może największego cyrku współczesnej telewizji amerykańskiej, przeszedł drogę od eksploatacji do emancypacji i w końcu postanowił wykonać w tył zwrot

Ich noce (Michał Walkiewicz)

Gdyby próbować opowiedzieć o „Tysiącu i jednej nocy” dowcip, musiałby zawierać przynajmniej jednego szamana przestrzegającego przed lecącym na łeb na szyję PKB oraz jedną księżniczkę rozprawiającą o rekordowym w skali kraju, szesnastoprocentowym bezrobociu

Hou Hsiao-hsien: na marginesach kadru (Jagoda Murczyńska)

Hou Hsiao-hsien, jeden z najważniejszych twórców tajwańskiej Nowej Fali, we wchodzącej właśnie na ekrany polskich kin „Zabójczyni” zdaje się wykraczać daleko poza swoją dotychczasową poetykę, biorąc na warsztat klasyczne kino sztuk walki

Niedorzeczność (Henryk Grynberg)

Wbrew zapowiedziom „Syn Szawła” nie wnosi do tematu Holokaustu nic nowego – prócz mocniejszej niż zwykle dawki dosłownie nagiej przemocy

Literatura

Alienacja w wesołym pokoju (Bartosz Sadulski)

Polscy pisarze są aktywni na Facebooku – czasem to tam powstaje powieść, tam komunikują się z czytelnikami, reklamują swoje książki i kreują publiczny wizerunek

Duńczycy nie czują kompleksów (Adam Pluszka)

Pracuję nad kilkoma książkami równocześnie, tu Andersen, tam poezja współczesna, tam znów książki dla dzieci – jeśli natknę się na taką, która mnie zachwyci. Leżą w komputerze i dojrzewają. Mam w sobie wielką zachłanność na przekładową pracę

Wspaniali straszni mieszczanie (Agata Sikora)

W „Drobnych występkach w czasach obfitości” Matthew Kneale zajmuje się precyzyjnym ukazywaniem działań bohaterów poddanych działaniu psychospołecznych presji. Dlaczego polska literatura stroni od tak pojętego realizmu?

Więcej niż zdjęcia zapisane na pędraku (Michał Sowiński/Katarzyna Trzeciak)

„Człowiek powinien się przeciwstawiać opresji rodzinnych rytuałów. W sposób, w jaki potrafi. Na przykład pisząc o nich książki” – rozmowa z trojgiem prozaików o rodzinie

Pokłóćmy się o literaturę (Maciej Jakubowiak)

W świetle powszechnej afirmatywności krytyki sama literatura zaczyna przypominać szacowną staruszkę, której nie wypada mówić nieprzyjemnych rzeczy, ale od której nie usłyszy się już raczej nic ciekawego

Przechwycenia (Anna Kałuża)

Na ile poeci są odpowiedzialni za rozprzestrzeniane po świecie języki i obrazy? Słomczyński, Foks i Dymińska na różne sposoby powtarzają „walczące słowa”

Nowożytny elegik (Maciej Woźniak)

Jeżeli warto mówić w przypadku poezji Mariusza Grzebalskiego o jakiejś wierności rzeczywistości, to tylko rzeczywistości całej, razem z językiem i literaturą, oraz żywej, a nie zasuszonej w wygodnych poglądach i ocenach

Media

Technologie niepokoju (Michał Gulik)

Nie sposób już myśleć o technologii jako narzędziu, które w każdej chwili możemy odłożyć na półkę. Technologia jest integralną częścią doświadczenia i niewidocznym komponentem każdego działania – relacja z 29. transmediale

Uroki szwendania (Marzena Falkowska)

Co takiego mają w sobie gry polegające na chodzeniu, oglądaniu i słuchaniu? Nawigacja w trójwymiarowej przestrzeni splata się na bieżąco z wędrówką po mapie opowieści, a wszystkiemu towarzyszy nutka podglądactwa

Muzyka

W zespole samych mężczyzn (Agata Pyzik)

Z okazji premiery polskiego tłumaczenia autobiografii Kim Gordon przypominamy recenzję oryginalnej wersji książki

NOWA FALA SERIALI: Migawki z epoki (Jakub Wencel)

W czwartek 19 maja rozpoczyna się festiwal NInA Wersja Beta: Nowa Fala Seriali. „Vinyl” autorstwa tria Scorsese-Jagger-Winter, choć stoi za nim armia utalentowanych scenarzystów, mimo staranności wykonania i wysokiego budżetu, nie opowiada o złotej epoce rocka w jakiś szczególnie interesujący sposób

Kamienie głupoty (Jakub Bożek)

„Life of Pablo” Kanyego Westa to momentami chaotyczna, megalomańska płyta. Równocześnie „Pablo” to elektryzujący album, który jakimś cudem pozwala zapomnieć o egotyzmie swojego twórcy

Mistrz drugiego planu (Adam Mańkowski)

Nieśmiałość Pawła Cieślaka, jednego z najbardziej rozchwytywanych polskich producentów na scenie niezależnej, to nie tylko cecha charakteru, ale też świadomy wybór ideologiczny

Obyczaje

Otaku muszą umrzeć (Michał R. Wiśniewski)

Otaku – hardcorowi pożeracze popkultury, technologiczni fetyszyści, nowe plemię, które odcisnęło ślad w kulturze. Szykując się na nadejście rzeczywistości wirtualnej, warto zobaczyć, kto w niej mieszka od lat

Sztuka

Odsłonięte okna (Karol Sienkiewicz)

Krakowski Bunkier Sztuki nowe otwarcie zaczyna od przyjrzenia się sobie jako instytucji, w jej historycznym i materialnym wymiarze. Punktem wyjścia jest rozpad

Lekkie rozczarowanie (Iwo Zmyślony)

Partycypacja jako strategia artystyczna może być wykorzystana przez każdy system polityczny. W latach 30. w Niemczech oznaczała przecież nazistowskie wiece – mówi wybitna amerykańska krytyczka, autorka wydanego niedawno w Polsce „Sztucznego piekła”

Jaka sztuka jutro (Karol Sienkiewicz)

Zrezygnować z międzynarodowych kolekcji sztuki współczesnej to tyle, co przestać tłumaczyć literaturę obcą i wyrzucić za okno część własnej

Teatr

Diabeł (Paweł Soszyński)

Jedną z etycznych rozterek bohaterów „Jeziora” będzie to, czy kupić nielegalnie serce dla chorej córeczki. A co, gdyby para się nie zgodziła? Co by zrobił dramatopisarz Durnienkow? Ciężko powiedzieć, bo jego tekst to raczej równanie z jedną niewiadomą

Oj, czy zna? (Joanna Żygowska)

„Na początku pracy otrzymałam rysunki dzieci na temat ojczyzny. Na obrazkach były głównie: flaga biało-czerwona, orzeł w koronie, samoloty, groby, żołnierze, pistolety, granice” – mówi reżyserka „Ojczyzny”

Wiersze

wiersze (Mirosław Mrozek)

]]>
Fri, 05 Feb 2016 00:00:00 +0100
<![CDATA[Numer 2016/180]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2016/180

Film

Na granicy, czyli gdzie? (Stanisław Łubieński)

Reżyser „Na granicy” mówi, że to kino gatunkowe. To znaczy, że świat jest tu trochę uproszczony. Jak jednak można uwierzyć w tę historię, skoro nie można uwierzyć w tę rzeczywistość?

Chińska pop-awangarda (Adam Kruk)

Najbardziej interesujący w „Nawet góry przeminą” wydał mi się obraz chińskich patologii. W Chinach rozbudowany jest system koneksji, który nazywa się guanxi – ty mnie znasz, ja cię znam, ty mi coś załatwisz, ja ci w czymś pomogę – mówi Maciej Szatkowski z UMK w Toruniu

Nikt nic nie wie (Anna Bielak)

Godard miał rację: najlepszą formą krytyki filmowej jest zrobienie lepszego filmu. Ale siejąc z cieńszej rurki: każdy, absolutnie każdy krytyk powinien spróbować przejść pełną ścieżkę produkcji filmu

Literatura

Lepszy ze mnie redaktor niż pisarz (Krzysztof Cieślik)

Kiedy wiesz, co masz napisać, nie napiszesz nic godnego uwagi. Książka osiąga swój cel w takiej mierze, w jakiej umyka ambicjom twórcy, zaczynając swój taniec ze światem – rozmowa z laureatem Bookera

Ucieczka od nie swojego doświadczenia (Michał Jutkiewicz)

„Drugie pokolenie. Czego nie powiedziałem mojemu ojcu” Michela Kichki to bardzo dobry materiał do analizowania tego, jak pewne chwyty, perspektywy i ujęcia tematu Holokaustu uległy petryfikacji

Krokiem gąsienicy (Zofia Król)

W „Drodze 816” Michał Książek znajduje się w stanie nieustającego pobudzenia i zamienia się właściwie w człowieka gąsienicę – każdy jego ruch zmierza do lepszego cielesnego obmacania wszystkich miejsc

Trochę wbrew sobie (Paweł Kaczmarski)

Polska poezja ostatnich lat nie przepadała za formą erotyku. Korzystała z wątków erotycznych chętnie i z niewielką pruderią, ale zaskakująco rzadko przyznawała im autonomię. Joanna Oparek pisze wprost o fobiach i nawykach, perwersjach i fetyszach

Media

Ćwierkrakanie (Maciej Jakubowiak)

Twitter pozwala powiedzieć wszystko i wszystkim, co jednak oznacza, że musi też akumulować wybuchy nienawiści, nieprzystojne słowa, wyssane z palca doniesienia i zagłuszający bełkot

Muzyka

Żoliborski model przyjaźni (Ryszard Gawroński)

Czasami zastanawiam się, co ludzie widzieli w Partii. Odświeżam sobie naszą twórczość i jestem zszokowany, jak dziwny był to twór. Teraz nie zawsze rozumiem entuzjazm publiczności, ale oryginalność i osobność w jakiś sposób przetrwała próbę czasu

Czasy takie niespokojne (Kazimierz Rajnerowicz)

Jakiś masochistyczny impuls każe mi wyczekiwać kolejnych płyt Marii Peszek. Ciekawe, co by się stało, gdyby spełniły się modlitwy redaktora Terlikowskiego i – niczym Ada Karczmarczyk – Maria nawróciła się i nagrała o tym koncept album

Rzeczywistość nie do ogarnięcia (Anna Szudek)

Bohaterowie piosenek Julii Marcell posługują się szyfrem złożonym z nazw firm, instytucji, stron internetowych, gier i filmów. Gdy w ten sposób próbują powiedzieć coś wzniosłego, ich słowa brzmią banalnie

Zaiks i remiks (Piotr Tkacz)

Tracimy coraz więcej tekstów kultury. Mnóstwo muzyki analogowej już nigdy nie wejdzie w obieg, bo nie zostanie ona nigdy zdigitalizowana. Nie wiemy, ile zasobów przepadło, gdy zakończyły działalność Audiogalaxy czy eMule

Obyczaje

Frazesy w plecaku (Krzysztof Umiński)

W „Shantaram” Robertsa spełniają się dwa turystyczne fantazmaty. Pierwszy: poznać prawdziwe oblicze odwiedzanego kraju. Drugi: zdobyć doświadczenie. Przyswoić lekcję

Sztuka

Szkoda mnie zakopać (Monika Stelmach)

Pierwszy Jezus powstał w 1972 roku. Odciąłem kawał drutu kolczastego i zrobiłem koronę. Bolało. Musiało boleć. Bo ja sam jestem dziełem sztuki, to, co robię i jak żyję, jest tożsame

Element żenady (Anka Herbut)

Zofia Krawiec zaprosiła do „Miłosnego performansu” artystów, którzy miłość przepracowują jako zjawisko intensywne, bolesne, traumatyczne. Zainteresowały ją tylko prace wynikające z potrzeby podzielenia się tym, co prywatne

Współczynnik sztuki (Karol Sienkiewicz)

Muzeum Sztuki Nowoczesnej zamyka swą działalność w Emilii trzema wystawami dekonstruującymi pole sztuki. Czy to jeszcze karnawał, czy już taniec na tonącym statku?

Teatr

Idzie zmiana (Piotr Morawski)

Coś się zmienia w społeczeństwach, Polacy nie są jedyni. Pracowałam w Szwecji, jednym z najlepszych miejsc do życia. Neofaszystowskie ugrupowania cieszą się tam ogromnym poparciem – mówi reżyserka „Jeziora” przed premierą w TR Warszawa

Ściana na lewo (Aldona Kopkiewicz)

W „Granicach” Frąckowiak odwołuje się jedynie do dyskursów i ciał, angażując widza tylko w politykę i empatię. Nie interesują go uczucia zwykłego Europejczyka, nie kwestionuje też pragnień migrantów

Nowe narzędzia (Katarzyna Niedurny)

„Zamiast mieć marzenia, wierzyć w niemożliwe, podejmować ryzykowne działania, wolimy wygodnie przeżyć. A potem w okolicach czterdziestki orientujemy się, że przeżyć to żadna frajda” – mówi dramatopisarka przed premierą spektaklu „Każdy dostanie to, w co wierzy”

Wiersze

wiersze (Małgorzata Lebda)

]]>

Film

Na granicy, czyli gdzie? (Stanisław Łubieński)

Reżyser „Na granicy” mówi, że to kino gatunkowe. To znaczy, że świat jest tu trochę uproszczony. Jak jednak można uwierzyć w tę historię, skoro nie można uwierzyć w tę rzeczywistość?

Chińska pop-awangarda (Adam Kruk)

Najbardziej interesujący w „Nawet góry przeminą” wydał mi się obraz chińskich patologii. W Chinach rozbudowany jest system koneksji, który nazywa się guanxi – ty mnie znasz, ja cię znam, ty mi coś załatwisz, ja ci w czymś pomogę – mówi Maciej Szatkowski z UMK w Toruniu

Nikt nic nie wie (Anna Bielak)

Godard miał rację: najlepszą formą krytyki filmowej jest zrobienie lepszego filmu. Ale siejąc z cieńszej rurki: każdy, absolutnie każdy krytyk powinien spróbować przejść pełną ścieżkę produkcji filmu

Literatura

Lepszy ze mnie redaktor niż pisarz (Krzysztof Cieślik)

Kiedy wiesz, co masz napisać, nie napiszesz nic godnego uwagi. Książka osiąga swój cel w takiej mierze, w jakiej umyka ambicjom twórcy, zaczynając swój taniec ze światem – rozmowa z laureatem Bookera

Ucieczka od nie swojego doświadczenia (Michał Jutkiewicz)

„Drugie pokolenie. Czego nie powiedziałem mojemu ojcu” Michela Kichki to bardzo dobry materiał do analizowania tego, jak pewne chwyty, perspektywy i ujęcia tematu Holokaustu uległy petryfikacji

Krokiem gąsienicy (Zofia Król)

W „Drodze 816” Michał Książek znajduje się w stanie nieustającego pobudzenia i zamienia się właściwie w człowieka gąsienicę – każdy jego ruch zmierza do lepszego cielesnego obmacania wszystkich miejsc

Trochę wbrew sobie (Paweł Kaczmarski)

Polska poezja ostatnich lat nie przepadała za formą erotyku. Korzystała z wątków erotycznych chętnie i z niewielką pruderią, ale zaskakująco rzadko przyznawała im autonomię. Joanna Oparek pisze wprost o fobiach i nawykach, perwersjach i fetyszach

Media

Ćwierkrakanie (Maciej Jakubowiak)

Twitter pozwala powiedzieć wszystko i wszystkim, co jednak oznacza, że musi też akumulować wybuchy nienawiści, nieprzystojne słowa, wyssane z palca doniesienia i zagłuszający bełkot

Muzyka

Żoliborski model przyjaźni (Ryszard Gawroński)

Czasami zastanawiam się, co ludzie widzieli w Partii. Odświeżam sobie naszą twórczość i jestem zszokowany, jak dziwny był to twór. Teraz nie zawsze rozumiem entuzjazm publiczności, ale oryginalność i osobność w jakiś sposób przetrwała próbę czasu

Czasy takie niespokojne (Kazimierz Rajnerowicz)

Jakiś masochistyczny impuls każe mi wyczekiwać kolejnych płyt Marii Peszek. Ciekawe, co by się stało, gdyby spełniły się modlitwy redaktora Terlikowskiego i – niczym Ada Karczmarczyk – Maria nawróciła się i nagrała o tym koncept album

Rzeczywistość nie do ogarnięcia (Anna Szudek)

Bohaterowie piosenek Julii Marcell posługują się szyfrem złożonym z nazw firm, instytucji, stron internetowych, gier i filmów. Gdy w ten sposób próbują powiedzieć coś wzniosłego, ich słowa brzmią banalnie

Zaiks i remiks (Piotr Tkacz)

Tracimy coraz więcej tekstów kultury. Mnóstwo muzyki analogowej już nigdy nie wejdzie w obieg, bo nie zostanie ona nigdy zdigitalizowana. Nie wiemy, ile zasobów przepadło, gdy zakończyły działalność Audiogalaxy czy eMule

Obyczaje

Frazesy w plecaku (Krzysztof Umiński)

W „Shantaram” Robertsa spełniają się dwa turystyczne fantazmaty. Pierwszy: poznać prawdziwe oblicze odwiedzanego kraju. Drugi: zdobyć doświadczenie. Przyswoić lekcję

Sztuka

Szkoda mnie zakopać (Monika Stelmach)

Pierwszy Jezus powstał w 1972 roku. Odciąłem kawał drutu kolczastego i zrobiłem koronę. Bolało. Musiało boleć. Bo ja sam jestem dziełem sztuki, to, co robię i jak żyję, jest tożsame

Element żenady (Anka Herbut)

Zofia Krawiec zaprosiła do „Miłosnego performansu” artystów, którzy miłość przepracowują jako zjawisko intensywne, bolesne, traumatyczne. Zainteresowały ją tylko prace wynikające z potrzeby podzielenia się tym, co prywatne

Współczynnik sztuki (Karol Sienkiewicz)

Muzeum Sztuki Nowoczesnej zamyka swą działalność w Emilii trzema wystawami dekonstruującymi pole sztuki. Czy to jeszcze karnawał, czy już taniec na tonącym statku?

Teatr

Idzie zmiana (Piotr Morawski)

Coś się zmienia w społeczeństwach, Polacy nie są jedyni. Pracowałam w Szwecji, jednym z najlepszych miejsc do życia. Neofaszystowskie ugrupowania cieszą się tam ogromnym poparciem – mówi reżyserka „Jeziora” przed premierą w TR Warszawa

Ściana na lewo (Aldona Kopkiewicz)

W „Granicach” Frąckowiak odwołuje się jedynie do dyskursów i ciał, angażując widza tylko w politykę i empatię. Nie interesują go uczucia zwykłego Europejczyka, nie kwestionuje też pragnień migrantów

Nowe narzędzia (Katarzyna Niedurny)

„Zamiast mieć marzenia, wierzyć w niemożliwe, podejmować ryzykowne działania, wolimy wygodnie przeżyć. A potem w okolicach czterdziestki orientujemy się, że przeżyć to żadna frajda” – mówi dramatopisarka przed premierą spektaklu „Każdy dostanie to, w co wierzy”

Wiersze

wiersze (Małgorzata Lebda)

]]>
Fri, 05 Feb 2016 00:00:00 +0100
<![CDATA[Numer 2016/179]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2016/179

Film

Wszystkie te małe rzeczy (Anna Bielak)

Kiedy fotografujesz kogoś z nie swojego plemienia, to mu coś zabierasz. Ale kiedy za pośrednictwem swoich aktorów opowiadasz o sobie, to dajesz coś innym – rozmowa z autorem filmu „Na granicy”

Totalitaryzm miłości (Marceli Szpak)

Lanthimos tworzy w „Lobsterze” kolejną surrealistyczną wizję świata. Uwypuklając współczesne tendencje, zmusza widza do przemyślenia przekonań na temat miłości

Capitol kontra „Kapitał” (Adam Kruk)

W „Ave, Cezar!” Coenowie opowiadają prawdziwą historię Hollywood, która wcale nie zawsze była zabawna. Bawią się jednak przy tym na całego

Coś wyjątkowego (Krzysztof Świrek)

Andrzej Żuławski był jednym z nielicznych polskich twórców filmowych, którzy potrafili stworzyć sugestywną intelektualnie i artystycznie wizję współczesności. Trzeźwą politycznie, pokazującą, co się dzieje z naszą duchowością

Rekordowe Berlinale (Adam Kruk)

Projekcja zwycięskiego dokumentu Gianfranco Rosiego odbyła się na początku festiwalu i ustawiła imprezę. Wiadomo było już, że mamy do czynienia z filmem bliskim arcydziełu i trudno będzie go przebić

Literatura

Noc (Paweł Goźliński)

W miastach mojego tymczasowego pobytu noc omijała z daleka dziuple z widokiem na podświetlane billboardy i okna bezsennych sąsiadów. Ale teraz wpadłem w najprawdziwszą ciemność – autor „Dziadów” pisze o polskiej nocy

Najbardziej demokratyczne miejsce (Zofia Zaleska)

Przez lata po obiedzie w stołówce do księgarni na Wiejskiej zachodzili Bereza z Głowackim. Witał się machnięciem ręki Konwicki, zaglądał też Holoubek. Dziś zrobiło się smutniej, widać coraz więcej obcych twarzy

Korczak, Wilczyńska i pani Lunia (Henryk Grynberg)

Pani Stefa postarała się kiedyś o śniegowce dla Łucji Gold. Łucja chciała „iść w jej ślady”. Była naszą Panią Lunią w powojennym żydowskim domu dziecka w Helenówku. Widzieliśmy siny numerek na jej przedramieniu. Nauczyła nas szyfrować słowa rzymskimi cyframi

Widmowa teraźniejszość (Aldona Kopkiewicz)

„Nie jest jasne, kiedy żył i kiedy wymarł podmiot nienowoczesny, i jakie były jego osobliwe bolączki i strapienia” – rozmowa o widmach i nowoczesności

Rynek ceni grafomanów (Adam Pluszka)

Istnieje mityczne wyobrażenie „literackiej polszczyzny”, przenoszone jak olimpijski płomień przez pokolenia, i choćby oryginał był napisany najczarniejszym slangiem, po polsku bohaterowie będą mówić ładnie i gładko, czasem jak się zdenerwują, to powiedzą „o kurde!”

Media

ODBIORNIK (1): Wieści z Amsterdamu (Anna Desponds / Agnieszka Słodownik)

Wirtualna rzeczywistość, sztuczna inteligencja, interaktywne projekty dźwiękowe, czyli relacja z festiwalu dokumentalnego IDFA w Amsterdamie w pierwszym odcinku podkastu ODBIORNIK

Chmura nie wisi w powietrzu (Jakub Dymek)

Materialna baza naszej komunikacji nie przestała istnieć – ona po prostu zmieniła właścicieli. Ten cały internet to nie jest jakaś magia, utrzymywana dobrą wolą i lajkami. Ktoś za to płaci, ktoś to utrzymuje, ktoś tego pilnuje

Nie ma emotikona na to, co czuję (Michał R. Wiśniewski)

Wśród nowych emotikonów na Facebooku zabrakło środkowego palca, kciuka skierowanego w dół, i żaden nie nazywa się „kurwa mać”. Na razie wciskamy na oślep. Ale poczekajmy kilka lat, będziemy jeszcze mówić tymi emocjami, tak jak dziś mówimy lajkiem

Muzyka

Trzy zimy (Rafał Wawrzyńczyk)

„Winterreise” Schuberta jako pierwsza w historii płyta z piosenkami o miłości i samotności? P0średnio inspirowali się nią wykonawcy popowi – z Joy Division i The Smiths na czele. Dwie nowe wersje cyklu ukazały się w zimowej serii Bôłt Records

Chętnie zamieszkałbym w studio (Michał Pudło)

Pod koniec liceum zacząłem słuchać Steve’a Reicha, którego podsunęła mi siostra. Później minimalizm stale do mnie powracał. Chciałem, żeby mój solowy album „Lines” był enklawą spokoju, bo świat jest dziś w nieprawdopodobnym chaosie

Obyczaje

Nikt nie czuwa nad pijącą kobietą (Iwona Kurz)

Polacy wierzą, że piją inaczej – że piją, jak żyją, z fantazją, i że piją w sposób znaczący, symboliczny i wspólnototwórczy. W XX-wiecznej literaturze i filmie picie funkcjonuje jako forma komunikacji

Sztuka

Marne szanse na awanse (Monika Stelmach)

Na akademiach sztuk pięknych jest tylko 17 procent profesorek zwyczajnych. Młodsza kadra dostrzega problem nieobecności kobiet, wśród starszych zaś pokutuje pogląd, że studentki szybko zaangażują się w macierzyństwo i odejdą od sztuki, więc nie warto w nie inwestować

Katechetka (Karol Sienkiewicz)

Ada Karczmarczyk to artystka-misjonarka. W pstrokatych teledyskach głosi drogę do światła. Na razie trafiła w objęcia hipsterskiej prawicy

Teatr

Instalacja XXL Deluxe (Anka Herbut)

„5 rzeczy albo kilka twierdzeń o choreografii” Marty Ziółek dotyczy kanonu, ale taniec czerpie w nim garściami ze street dance'u. Trzeba być czujnym, choreografka żongluje wszystkim, co ma w zasięgu ręki

Widz obecny, widz potencjalny (Małgorzata Ćwikła)

Kurt Tucholsky w jednym ze swoich utworów ironicznie pytał, czy publiczność jest głupia. Otóż nie jest, a jej trudny charakter chroni teatr przed stagnacją, wynosząc go na ulice, animując przed i po spektaklu

Taniec powinien być barbarzyńcą (Paweł Soszyński)

Ciała, które spotykam, zawsze mediują tematy autokreacji, dyscyplinowanej podmiotowości, popkulturowych fascynacji. Obrazowość ciała nie może przeważyć nad jego doświadczeniem współczesności

Wiersze

wiersze (Joanna Lech)

]]>

Film

Wszystkie te małe rzeczy (Anna Bielak)

Kiedy fotografujesz kogoś z nie swojego plemienia, to mu coś zabierasz. Ale kiedy za pośrednictwem swoich aktorów opowiadasz o sobie, to dajesz coś innym – rozmowa z autorem filmu „Na granicy”

Totalitaryzm miłości (Marceli Szpak)

Lanthimos t