<![CDATA[Dwutygodnik, strona kultury - wydanie]]> http://www.dwutygodnik.com/rss/wydanie/ Thu, 14 Nov 2019 17:14:16 +0100 Zend Framework Zend_Feed pl-pl http://blogs.law.harvard.edu/tech/rss <![CDATA[Numer 2019/268]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2019/268

Film

Hongkong – znikające miasto (Bogna Konior)

Młodzi Hongkończycy są zżyci z popkulturą w sposób, jaki u ich społecznie zaangażowanych europejskich rówieśników może budzić zaskoczenie. Wyobraźnia Ruchu Parasolek jest przemożnie nacjonalistyczna, nostalgiczna i popkulturowa

POP-CORE: Oszukać przeznaczenie (Michał Walkiewicz)

„Jeszcze tu wrócę” – po blisko czterdziestu latach ciągłych powrotów brzmi to jak groźba. Grany przez Arnolda Schwarzeneggera cyborg na wielkim ekranie pojawia się po raz szósty, lecz tym metalom i układom scalonym recykling nie służy

Literatura

Szacunki ryzyka (Anna Kałuża)

Tacy poeci jak Kopyt, Bartczak, Bąk i takie poetki jak Lubińska i Adamowicz w swoich najnowszych zbiorach przyglądają się raczej potencjalności tego, co mogłoby się wydarzyć, niż faktycznym wydarzeniom. Robią to w zupełnie nowy sposób i na nowych warunkach

Fotoplastykon (Monika Ochędowska)

Mikołaj Łoziński wycisza historię i uparcie, aż do ostatniej strony powieści oddala zło, które ma spotkać rodzinę z Tarnowa, trzymając nad Stramerami nieprzepuszczający zgiełku świata klosz nostalgii

Media

Internet istnieje od zawsze (Maurycy Tryuk-Moczulski)

Zrobiło mi się głupio, że siedzę w domu i piszę książkę, a Małgorzata Rejmer, żeby napisać o Albanii, przeprowadziła się tam na cztery lata. Żona mi wtedy powiedziała: „Przecież mieszkasz w tym internecie 20 lat. Co to są te 4 lata w Albanii?” – rozmowa o biografiach internetu

Brud pod lukrem (Mateusz Witczak)

„Wanderlust” buduje most między reportażem a beletrystyką. Używamy fikcyjnego bohatera jako narzędzia, dzięki któremu gracz może wchodzić w osobiste interakcje z materiałem źródłowym

Czy ktoś mógłby śledzić mój lot? (Kaja Puto)

Jeśli w ramach prokrastynacji oglądacie samoloty na mapie, pomyślcie chwilę o matołach w powietrzu, które zarzekają się, że następnym razem pójdą pieszo

Muzyka

Robienie hałasu (Maciej Krawiec)

Trudno mówić o nowej fali polskiego jazzu – takich muzykach jak Grzegorz Tarwid, Emil Miszk, Kamil Piotrowicz czy Kuba Więcek – bez dostrzeżenia ich aktywności wykraczających poza nagrywanie płyt i koncertowanie

Obyczaje

Pamiętaj o rzekach (Adam Robiński)

Raz, że o rzekach pamiętają niektórzy ludzie, dwa – książki, trzy – muzea. I jeszcze pomniki. Flisacy mają trzy: w Grudziądzu, Kamieńczyku i Toruniu. Ale to ciągle są przecież ludzie, a nie rzeki. Kto by budował pomniki przyrodzie?

Ciąg dalszy kronik oporu (Inga Iwasiów)

11 listopada 2019 roku opuściłam demonstrację. A ty na ilu demonstracjach w tym stuleciu jeszcze nie byłaś/nie byłeś? Może to głupie pytanie, ale przyśniło mi się nad ranem, po nocy wypełnionej poczuciem winy – pisze dla nas autorka „Kronik oporu i miłości”

Wygaszanie pieca (Bartosz Sadulski)

Wiele wskazuje na to, że siedemdziesiąt lat po rozpoczęciu budowy Nowej Huty światło jej duszy, płomień jej lędźwi, jej grzech i dusza, czyli wielki piec, zostanie wygaszony

Teatr

Utnijmy sznurki (Julia Niedziejko)

„Przyjęło się, że sztuka Terayamy jest trudna w odbiorze, bo proponuje rozwiązania fabularne i formalne wykraczające daleko poza społecznie akceptowane granice moralności” – o spektaklach legendy japońskiego kina, które można było zobaczyć w Polsce

System się chwieje (Witold Mrozek)

Bunt kobiet w Bagateli to z pewnością nie ostatnia taka sprawa w polskim teatrze repertuarowym. Ma na to pewnie wpływ zmiana pokoleniowa – dla części młodych pracownic teatrów znoszenie poniżenia i milczenie są po prostu niewyobrażalne

Wiersze

wiersze (Kalina Jaglarz)

]]>

Film

Hongkong – znikające miasto (Bogna Konior)

Młodzi Hongkończycy są zżyci z popkulturą w sposób, jaki u ich społecznie zaangażowanych europejskich rówieśników może budzić zaskoczenie. Wyobraźnia Ruchu Parasolek jest przemożnie nacjonalistyczna, nostalgiczna i popkulturowa

POP-CORE: Oszukać przeznaczenie (Michał Walkiewicz)

„Jeszcze tu wrócę” – po blisko czterdziestu latach ciągłych powrotów brzmi to jak groźba. Grany przez Arnolda Schwarzeneggera cyborg na wielkim ekranie pojawia się po raz szósty, lecz tym metalom i układom scalonym recykling nie służy

Literatura

Szacunki ryzyka (Anna Kałuża)

Tacy poeci jak Kopyt, Bartczak, Bąk i takie poetki jak Lubińska i Adamowicz w swoich najnowszych zbiorach przyglądają się raczej potencjalności tego, co mogłoby się wydarzyć, niż faktycznym wydarzeniom. Robią to w zupełnie nowy sposób i na nowych warunkach

Fotoplastykon (Monika Ochędowska)

Mikołaj Łoziński wycisza historię i uparcie, aż do ostatniej strony powieści oddala zło, które ma spotkać rodzinę z Tarnowa, trzymając nad Stramerami nieprzepuszczający zgiełku świata klosz nostalgii

Media

Internet istnieje od zawsze (Maurycy Tryuk-Moczulski)

Zrobiło mi się głupio, że siedzę w domu i piszę książkę, a Małgorzata Rejmer, żeby napisać o Albanii, przeprowadziła się tam na cztery lata. Żona mi wtedy powiedziała: „Przecież mieszkasz w tym internecie 20 lat. Co to są te 4 lata w Albanii?” – rozmowa o biografiach internetu

Brud pod lukrem (Mateusz Witczak)

„Wanderlust” buduje most między reportażem a beletrystyką. Używamy fikcyjnego bohatera jako narzędzia, dzięki któremu gracz może wchodzić w osobiste interakcje z materiałem źródłowym

Czy ktoś mógłby śledzić mój lot? (Kaja Puto)

Jeśli w ramach prokrastynacji oglądacie samoloty na mapie, pomyślcie chwilę o matołach w powietrzu, które zarzekają się, że następnym razem pójdą pieszo

Muzyka

Robienie hałasu (Maciej Krawiec)

Trudno mówić o nowej fali polskiego jazzu – takich muzykach jak Grzegorz Tarwid, Emil Miszk, Kamil Piotrowicz czy Kuba Więcek – bez dostrzeżenia ich aktywności wykraczających poza nagrywanie płyt i koncertowanie

Obyczaje

Pamiętaj o rzekach (Adam Robiński)

Raz, że o rzekach pamiętają niektórzy ludzie, dwa – książki, trzy – muzea. I jeszcze pomniki. Flisacy mają trzy: w Grudziądzu, Kamieńczyku i Toruniu. Ale to ciągle są przecież ludzie, a nie rzeki. Kto by budował pomniki przyrodzie?

Ciąg dalszy kronik oporu (Inga Iwasiów)

11 listopada 2019 roku opuściłam demonstrację. A ty na ilu demonstracjach w tym stuleciu jeszcze nie byłaś/nie byłeś? Może to głupie pytanie, ale przyśniło mi się nad ranem, po nocy wypełnionej poczuciem winy – pisze dla nas autorka „Kronik oporu i miłości”

Wygaszanie pieca (Bartosz Sadulski)

Wiele wskazuje na to, że siedemdziesiąt lat po rozpoczęciu budowy Nowej Huty światło jej duszy, płomień jej lędźwi, jej grzech i dusza, czyli wielki piec, zostanie wygaszony

Teatr

Utnijmy sznurki (Julia Niedziejko)

„Przyjęło się, że sztuka Terayamy jest trudna w odbiorze, bo proponuje rozwiązania fabularne i formalne wykraczające daleko poza społecznie akceptowane granice moralności” – o spektaklach legendy japońskiego kina, które można było zobaczyć w Polsce

System się chwieje (Witold Mrozek)

Bunt kobiet w Bagateli to z pewnością nie ostatnia taka sprawa w polskim teatrze repertuarowym. Ma na to pewnie wpływ zmiana pokoleniowa – dla części młodych pracownic teatrów znoszenie poniżenia i milczenie są po prostu niewyobrażalne

Wiersze

wiersze (Kalina Jaglarz)

]]>
Fri, 08 Nov 2019 00:00:00 +0100
<![CDATA[Numer 2019/267]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2019/267

Film

Ksiądz i pianista (Jakub Socha)

Na przestrzeni dwóch tygodni weszły do kin „Boże Ciało” i „Ikar. Legenda Mietka Kosza”, filmy nagradzane i chwalone, podpisane przez reżyserów, którzy chcą i potrafią komunikować się z widzem. Filmy, które dzieli przepaść

Ach, jak pięknie piliśmy! (Bartosz Żurawiecki)

Czerkawski urodził się w pamiętnym roku 1989, dlatego też jego książka, nosząca podtytuł „Rozmowy o życiu filmowym w PRL-u”, napisana została z perspektywy „dziecka przełomu”

Literatura

Obieranie ze znaczeń (Krzysztof Cieślik)

„Chińczycy w różny sposób próbowali się uporać z traumą XX wieku, głodem i rewolucją. Właściwie cała literatura współczesna mierzy się z tym zagadnieniem, często okrężną drogą” – mówi redaktorka antologii literatury chińskiej

Zmierzch bogów (Agata Bielik-Robson)

Harold Bloom: dziwak i boom w świecie akademickiego blichtru, tak strasznie niedopasowany przez swoją ostentacyjną jidischkeit. Ale może też ostatni z bogów, wielkich bogów literatury, którzy powoli opuszczają nasz żelazny wiek

Seria wątpliwych decyzji (Katarzyna Nadana-Sokołowska)

Anna Świrszczyńska, poetka wybitna, ale wciąż nie dość rozpoznana, zasłużyła z pewnością na więcej delikatności jako człowiek i szacunku jako pisarka, niż otrzymała w tomie „Jeszcze kocham”, edycji notatek przygotowanym przez Wiolettę Bojdę

Żałoba 2.0 (Aleksandra Kumala)

Jarosław Kamiński – świetny literacki iluzjonista – ani razu nie daje się przyłapać na gorącym uczynku. W chwili gdy orientujemy się, dokąd zaprowadziła nas lektura jego nowej powieści, na środki ostrożności jest już za późno

Język lisiecki (Zofia Zaleska)

Kiedy parę lat temu dostałam ważną niemiecką nagrodę za pracę przekładową, kupiłam samochód, a za resztę pieniędzy, na swoje nieszczęście, założyłam wydawnictwo

Uciechy i zadziwienia (Olga Wróbel)

Założenie – przyjęte w „Królu, który uciekł” Jędrzeja Napiecka – że ludzie byli kiedyś dokładnie tacy jak my, tylko nosili dziwne stroje, jest błędne, chociaż atrakcyjne literacko

Media

Polska wadząca (Mateusz Witczak)

„Warsaw” traktuje powstanie warszawskie jako ramy organizacyjne rozgrywki. Ani jednak nie potrafi ich rozstawić, ani wypełnić treścią

Kiedy umieram (Bartosz Sadulski)

Im dłużej żyjesz, tym większe prawdopodobieństwo, że padniesz ofiarą własnego nekrologu. Logiką death hoax nie rządzą prawa medycyny czy prawdopodobieństwa

W sieci śmierć (Marcin Wilkowski)

Jeśli zostawimy po sobie zasoby cyfrowe, zostaną wykorzystane do utrzymania nas przy życiu. Przeżyjemy jako surowiec doskonalący algorytmy i kapitał

Muzyka

Zwyczajna dziewczyna (Piotr Szwed)

Sukces Taylor Swift wynika z połączenia trzech elementów: songwritingu, marketingu i wybitnej umiejętności korzystania ze statusu celebrytki

Słuchaj, tańcz, głosuj (Wioleta Żochowska)

Większość programu tegorocznego Unsoundu zajęła muzyka zaangażowana, jakby zaproszeni artyści i artystki chcieli udowodnić, że to nie czas i miejsce na sztukę oderwaną od rzeczywistości

Nie wiemy, co to jest siłość (Monika Borys / Piotr Fortuna)

Po raz pierwszy w życiu zacisnęłam pięść na Czarnym Proteście. Drugi raz – podczas imprezy w ramach festiwalu Unsound, za sprawą brazylijskiego kolektywu queerowego Teto Preto. Warto było jechać do Krakowa choćby na ten jeden występ

Maksimum radości (Mateusz Witkowski)

Nie chcemy w żadnym wypadku być zespołem politycznym. Czasem nawiązujemy do „Shoah” Lanzmanna, czasem piszemy jednak o czymś zupełnie intymnym, prywatnym – mówi Grzegorz Kwiatkowski z zespołu Trupa Trupa

Komunistyczna „Evita” (Marcin Bogucki)

Opera w reżyserii Jorge Antunesa, „Olga”, jest plakatowa, nie idzie to w parze z zaangażowaniem politycznym. Mieszanie stylistyk i konwencji zabiło jej rewolucyjny potencjał

Obyczaje

Ofiary sterylizacji (Joanna Ostrowska)

Zabieg sterylizacji w III Rzeszy przeprowadzano na osobach, które były rzekomo niezdolne do samodzielnego utrzymania siebie i rodziny albo zostały oskarżone o „niemoralne prowadzenie się” i zachowania aspołeczne

Teatr

Głodni (Paweł Soszyński)

Podkładamy bombę i nie potrafimy jej odpalić, więc lont zapalają inni. O tej próżni, która zasysa i dusi każdą iskrę, opowiada „Capri” Krystiana Lupy

Gołda Tencer w pierwszej osobie (Henryk Grynberg)

Gołda Tencer, Genia z najbardziej żydowskiej ulicy powojennej Łodzi, to nie tylko świetna samorodna śpiewaczka, aktorka, reżyserka. Wątpię, czy ktoś zrobił więcej, by ocalić pamięć o polskich Żydach

Koncert o życiu i śmierci (Witold Mrozek)

„Po prostu” Weroniki Szczawińskiej opowiada o trwaniu przy nieruchomym ciele, o wizytach u wróżek i ściąganiu bioenergoterapeutów. Wreszcie, o walce o urlop macierzyński dla samotnego ojca w ostatniej dekadzie PRL

Wiersze

Księżycowa miłość (Piotr Janicki)

]]>

Film

Ksiądz i pianista (Jakub Socha)

Na przestrzeni dwóch tygodni weszły do kin „Boże Ciało” i „Ikar. Legenda Mietka Kosza”, filmy nagradzane i chwalone, podpisane przez reżyserów, którzy chcą i potrafią komunikować się z widzem. Filmy, które dzieli przepaść

Ach, jak pięknie piliśmy! (Bartosz Żurawiecki)

Czerkawski urodził się w pamiętnym roku 1989, dlatego też jego książka, nosząca podtytuł „Rozmowy o życiu filmowym w PRL-u”, napisana została z perspektywy „dziecka przełomu”

Literatura

Obieranie ze znaczeń (Krzysztof Cieślik)

„Chińczycy w różny sposób próbowali się uporać z traumą XX wieku, głodem i rewolucją. Właściwie cała literatura współczesna mierzy się z tym zagadnieniem, często okrężną drogą” – mówi redaktorka antologii literatury chińskiej

Zmierzch bogów (Agata Bielik-Robson)

Harold Bloom: dziwak i boom w świecie akademickiego blichtru, tak strasznie niedopasowany przez swoją ostentacyjną jidischkeit. Ale może też ostatni z bogów, wielkich bogów literatury, którzy powoli opuszczają nasz żelazny wiek

Seria wątpliwych decyzji (Katarzyna Nadana-Sokołowska)

Anna Świrszczyńska, poetka wybitna, ale wciąż nie dość rozpoznana, zasłużyła z pewnością na więcej delikatności jako człowiek i szacunku jako pisarka, niż otrzymała w tomie „Jeszcze kocham”, edycji notatek przygotowanym przez Wiolettę Bojdę

Żałoba 2.0 (Aleksandra Kumala)

Jarosław Kamiński – świetny literacki iluzjonista – ani razu nie daje się przyłapać na gorącym uczynku. W chwili gdy orientujemy się, dokąd zaprowadziła nas lektura jego nowej powieści, na środki ostrożności jest już za późno

Język lisiecki (Zofia Zaleska)

Kiedy parę lat temu dostałam ważną niemiecką nagrodę za pracę przekładową, kupiłam samochód, a za resztę pieniędzy, na swoje nieszczęście, założyłam wydawnictwo

Uciechy i zadziwienia (Olga Wróbel)

Założenie – przyjęte w „Królu, który uciekł” Jędrzeja Napiecka – że ludzie byli kiedyś dokładnie tacy jak my, tylko nosili dziwne stroje, jest błędne, chociaż atrakcyjne literacko

Media

Polska wadząca (Mateusz Witczak)

„Warsaw” traktuje powstanie warszawskie jako ramy organizacyjne rozgrywki. Ani jednak nie potrafi ich rozstawić, ani wypełnić treścią

Kiedy umieram (Bartosz Sadulski)

Im dłużej żyjesz, tym większe prawdopodobieństwo, że padniesz ofiarą własnego nekrologu. Logiką death hoax nie rządzą prawa medycyny czy prawdopodobieństwa

W sieci śmierć (Marcin Wilkowski)

Jeśli zostawimy po sobie zasoby cyfrowe, zostaną wykorzystane do utrzymania nas przy życiu. Przeżyjemy jako surowiec doskonalący algorytmy i kapitał

Muzyka

Zwyczajna dziewczyna (Piotr Szwed)

Sukces Taylor Swift wynika z połączenia trzech elementów: songwritingu, marketingu i wybitnej umiejętności korzystania ze statusu celebrytki

Słuchaj, tańcz, głosuj (Wioleta Żochowska)

Większość programu tegorocznego Unsoundu zajęła muzyka zaangażowana, jakby zaproszeni artyści i artystki chcieli udowodnić, że to nie czas i miejsce na sztukę oderwaną od rzeczywistości

Nie wiemy, co to jest siłość (Monika Borys / Piotr Fortuna)

Po raz pierwszy w życiu zacisnęłam pięść na Czarnym Proteście. Drugi raz – podczas imprezy w ramach festiwalu Unsound, za sprawą brazylijskiego kolektywu queerowego Teto Preto. Warto było jechać do Krakowa choćby na ten jeden występ

Maksimum radości (Mateusz Witkowski)

Nie chcemy w żadnym wypadku być zespołem politycznym. Czasem nawiązujemy do „Shoah” Lanzmanna, czasem piszemy jednak o czymś zupełnie intymnym, prywatnym – mówi Grzegorz Kwiatkowski z zespołu Trupa Trupa

Komunistyczna „Evita” (Marcin Bogucki)

Opera w reżyserii Jorge Antunesa, „Olga”, jest plakatowa, nie idzie to w parze z zaangażowaniem politycznym. Mieszanie stylistyk i konwencji zabiło jej rewolucyjny potencjał

Obyczaje

Ofiary sterylizacji (Joanna Ostrowska)

Zabieg sterylizacji w III Rzeszy przeprowadzano na osobach, które były rzekomo niezdolne do samodzielnego utrzymania siebie i rodziny albo zostały oskarżone o „niemoralne prowadzenie się” i zachowania aspołeczne

Teatr

Głodni (Paweł Soszyński)

Podkładamy bombę i nie potrafimy jej odpalić, więc lont zapalają inni. O tej próżni, która zasysa i dusi każdą iskrę, opowiada „Capri” Krystiana Lupy

Gołda Tencer w pierwszej osobie (Henryk Grynberg)

Gołda Tencer, Genia z najbardziej żydowskiej ulicy powojennej Łodzi, to nie tylko świetna samorodna śpiewaczka, aktorka, reżyserka. Wątpię, czy ktoś zrobił więcej, by ocalić pamięć o polskich Żydach

Koncert o życiu i śmierci (Witold Mrozek)

„Po prostu” Weroniki Szczawińskiej opowiada o trwaniu przy nieruchomym ciele, o wizytach u wróżek i ściąganiu bioenergoterapeutów. Wreszcie, o walce o urlop macierzyński dla samotnego ojca w ostatniej dekadzie PRL

Wiersze

Księżycowa miłość (Piotr Janicki)

]]>
Fri, 25 Oct 2019 00:00:00 +0200
<![CDATA[Numer 2019/266]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2019/266

Film

Nadrabianie miną (Jakub Socha)

„Joker” to kino grubo ciosane, wykalkulowane i poskładane z odpadów, jego autor jest niezainteresowany ani swoim bohaterem, ani światem, w którym on żyje

Wolność, równość, siostrzeństwo (Marta Bałaga)

Bez względu na wszystko i tak cieszę się, że żyję teraz, w 2019 roku. Nie powtarzamy tego wystarczająco często – mówi autorka nagrodzonego w Cannes „Portretu z kobietą w ogniu”

Gra w zielone (Jakub Socha)

W „Wysokiej dziewczynie” Bałagow bierze albumy z klasycznym malarstwem, zestawia je z książką „Wojna nie ma w sobie nic z kobiety” Swietłany Aleksijewicz, historią II wojny opowiedzianą głosami rosyjskich kobiet, i jakimś cudem nie wywraca się przy tym szpagacie

Literatura

Duchowy dobrostan (Aldona Kopkiewicz)

Jestem przekonana, że wiersze i umiejętności wróżbiarskie rodzą się w jednej przestrzeni, prowadzi je ten sam rodzaj intuicji. W obu przypadkach chodzi przecież o odnalezienie niepowtarzalnego słowa lub zdania

Nowe częstotliwości (Julia Fiedorczuk)

Chciałabym użyć pojęcia ekopoetyki do przyglądania się najnowszej polskiej poezji i światom powoływanym w niej do istnienia za pomocą eksperymentu – dziś o poezji Krupskiej i Topolskiego

Skóra świata (Monika Ochędowska)

„Mapa” Barbary Sadurskiej to opowieść o wspólnocie ludzi walczących o zobrazowanie świata, który wciąż się wymyka i rozprasza. Świata, który w momencie, gdy próbujemy go odwzorować, już nie istnieje

Cuda się nie odbyły (Olga Wróbel)

„Zimowla” Dominiki Słowik to ponad 600 stron opowieści o Historii, historii i herstorii, sposobach ich konstruowania, przechowywania i odtwarzania

Nagroda zwymyślana (Monika Muskała)

Kim jest Handke? Poetą czy idiotą, humanistą czy faszystą, wolnym duchem czy „apologetą zbrodni wojennych”? Trudno w jego przypadku oddzielić postawę od pisania, są ze sobą egzystencjalnie powiązane

Kibicowskie emocje (Maciej Jakubowiak)

O sukcesach mówi się czasem, że zamykają usta krytykom. W kontekście literatury brzmi to jednak złowrogo. Byłoby świetnie, gdyby Literacka Nagroda Nobla dla Olgi Tokarczuk prowokowała do poważnej, rzetelnej i wciągającej dyskusji

Na kolanach śpi pies (Zofia Król)

Mówienie o empatii jako ważnym elemencie pisania i czytania literatury nie jest w ustach Olgi Tokarczuk pustym komunałem – przekonanie, że literatura pomaga zrozumieć drugiego człowieka, wywodzi się wprost z jej pisarskiego wysiłku

Media

Awatary i marionetki (Ewa Drygalska)

Jako dziecko widziałem jedno z ostatnich przedstawień „Umarłej klasy”, zrobiło mi to fizia do końca życia. Pracując nad „Gymnasią”, próbowaliśmy zbliżyć się do problemów, które Kantor otworzył

Muzyka

Nadzieja w Filadelfii (Jakub Bożek)

Muzyka Alexa Giannascoliego wręcz kipi od pomysłów, niecodziennych rozwiązań harmonicznych, intrygujących warstw i brzmień. Trudno złapać jakąś esencję, tak wiele tu niedopowiedzeń

Pod troskliwą opieką sierżanta (Bartosz Żurawiecki)

W epoce Edwarda Gierka festiwale w Zielonej Górze i Kołobrzegu, oglądane masowo na jeszcze czarno-białych telewizorach, nabrały rozmachu i splendoru. „Telewizor, meble, mały fiat – oto marzeń szczyt”, zaśpiewa dekadę później zespół Perfect. Prezentujemy fragment książki „Festiwale wyklęte”

Chodząc po mieście (Michał Wieczorek)

Tegoroczna edycja festiwalu Sacrum Profanum 0kazała się bardzo zróżnicowana tematycznie i formalnie. Byliśmy świadkami występów nieśmiałych minimalistów i politycznych manifestów – czasem w ramach jednego dzieła

Kwadrat magiczny (Jan Topolski)

Opera „Drach” Aleksandra Nowaka na podstawie libretta Szczepana Twardocha łączy w zaskakującej syntezie barok z ekspresjonizmem i Śląsk z Indiami. Kompozytor buduje nią pozycję najwybitniejszego po Krzysztofie Pendereckim polskiego twórcy opery współczesnej

Obyczaje

Wysyp (Łukasz Najder)

Prócz epifanii, spa dla płuc i grzybowej edycji Pokémon Go las ma do zaoferowania i uciechy z gatunku psycho-socjologicznych. To tylna kieszeń Polski, jej podświadomość, w której znikają rzeczy dziwne, niechciane

Powrót do Polski (Renata Lis)

Trudno o bardziej dwutygodnikowy gatunek niż przegląd duszy, nawet jeśli ma to być przegląd duszy po czterech latach życia w warunkach „dobrej zmiany”. Jak się dzisiaj w Polsce czujemy?

Stres histeryczny, czyli fałsz frunie, a prawda kuśtyka za nim (Michał Paweł Markowski)

„Fałsz frunie, a prawda kuśtyka za nim” – powiedział ponad dwieście lat temu Jonathan Swift i nic się w tej mierze nie zmieniło. Jak jest z tą prawdą, zwłaszcza w środowisku medialnym?

Drżyjcie, drżyjcie, czarownice powróciły! (Anka Herbut)

Książka Mony Chollet może odczarować disneyowską wizję historii czarownic, jaką zalewa nas kultura popularna. Ostatnie lata to powrót czarownic w przestrzeń sztuki i myśli feministycznej

Sztuka

Cztery regały, jeden krótszy (Aleksandra Boćkowska)

„Kiedyś przyszła do nas znana artystka, przejrzała swoją teczkę i powiedziała: «Już nie zajmuję się tymi projektami. Nie może ich tutaj być». Odparłam, że niestety nie możemy usunąć tej dokumentacji tylko dlatego, że zmieniła zainteresowania” – wspomina archiwistka z warszawskiego CSW

Inaczej niż w raju (Stach Szabłowski)

Kosmopolityczne Oslo może momentami przypominać Berlin, ale w tym bogatym mieście trudno trafić na galerię komercyjną. Łatwo za to potknąć się o rzeźbę – reportaż z Oslo Biennale

Powtórzysz mnie jak echo (Karol Sienkiewicz)

Wystawa w lokalu_30 opowiada o relacji dorosłych córek z matkami. To moment, w którym można już powiedzieć rodzicom: sprawdzam. „Echo” z tytułowej piosenki Nosowskiej może odbić się od córek i powrócić do matek

Chłopi, realizm i ateizm (Stach Szabłowski)

Jakim językiem sztuka powinna dyskutować ze światem w czasach, kiedy poczucie rzeczywistości jest coraz bardziej chwiejne? Wilhelm Sasnal odpowiada: spróbujmy językiem realizmu

Teatr

40 milionów widzów (Witold Mrozek)

W Rosji ludzie tacy jak Bogomołow czy Sieriebriennikow, ludzie kultury, którzy są na świeczniku, zaczynają obracać się też w kręgach klasy wyższej i oligarchów. Mogą więc przekierowywać strumień pieniędzy w dobrym kierunku

Polki nadają z kosmosu (Teresa Fazan)

Retro futuryzm znowu staje się modny, kultura nostalgicznie powraca do swoich własnych spojrzeń w przyszłość. Nawiązuje do niego spektakl „Pole Reports from Space”, łączący tęsknotę za pierwszymi lotami w kosmos z dokonaniami Studia Eksperymentalnego Polskiego Radia

Hormonalny huragan (Anna Łukasik)

„Woyzeck” Jaremki to niezwykle autentyczny spektakl. Terapeutyczna perspektywa dla młodzieży, nostalgiczny powrót do młodości dla starszych. Najstraszniejsza walka z samym sobą, cieniem, który nie ma jeszcze ukształtowanej formy

Wiersze

wiersze (Urszula Honek)

]]>

Film

Nadrabianie miną (Jakub Socha)

„Joker” to kino grubo ciosane, wykalkulowane i poskładane z odpadów, jego autor jest niezainteresowany ani swoim bohaterem, ani światem, w którym on żyje

Wolność, równość, siostrzeństwo (Marta Bałaga)

Bez względu na wszystko i tak cieszę się, że żyję teraz, w 2019 roku. Nie powtarzamy tego wystarczająco często – mówi autorka nagrodzonego w Cannes „Portretu z kobietą w ogniu”

Gra w zielone (Jakub Socha)

W „Wysokiej dziewczynie” Bałagow bierze albumy z klasycznym malarstwem, zestawia je z książką „Wojna nie ma w sobie nic z kobiety” Swietłany Aleksijewicz, historią II wojny opowiedzianą głosami rosyjskich kobiet, i jakimś cudem nie wywraca się przy tym szpagacie

Literatura

Duchowy dobrostan (Aldona Kopkiewicz)

Jestem przekonana, że wiersze i umiejętności wróżbiarskie rodzą się w jednej przestrzeni, prowadzi je ten sam rodzaj intuicji. W obu przypadkach chodzi przecież o odnalezienie niepowtarzalnego słowa lub zdania

Nowe częstotliwości (Julia Fiedorczuk)

Chciałabym użyć pojęcia ekopoetyki do przyglądania się najnowszej polskiej poezji i światom powoływanym w niej do istnienia za pomocą eksperymentu – dziś o poezji Krupskiej i Topolskiego

Skóra świata (Monika Ochędowska)

„Mapa” Barbary Sadurskiej to opowieść o wspólnocie ludzi walczących o zobrazowanie świata, który wciąż się wymyka i rozprasza. Świata, który w momencie, gdy próbujemy go odwzorować, już nie istnieje

Cuda się nie odbyły (Olga Wróbel)

„Zimowla” Dominiki Słowik to ponad 600 stron opowieści o Historii, historii i herstorii, sposobach ich konstruowania, przechowywania i odtwarzania

Nagroda zwymyślana (Monika Muskała)

Kim jest Handke? Poetą czy idiotą, humanistą czy faszystą, wolnym duchem czy „apologetą zbrodni wojennych”? Trudno w jego przypadku oddzielić postawę od pisania, są ze sobą egzystencjalnie powiązane

Kibicowskie emocje (Maciej Jakubowiak)

O sukcesach mówi się czasem, że zamykają usta krytykom. W kontekście literatury brzmi to jednak złowrogo. Byłoby świetnie, gdyby Literacka Nagroda Nobla dla Olgi Tokarczuk prowokowała do poważnej, rzetelnej i wciągającej dyskusji

Na kolanach śpi pies (Zofia Król)

Mówienie o empatii jako ważnym elemencie pisania i czytania literatury nie jest w ustach Olgi Tokarczuk pustym komunałem – przekonanie, że literatura pomaga zrozumieć drugiego człowieka, wywodzi się wprost z jej pisarskiego wysiłku

Media

Awatary i marionetki (Ewa Drygalska)

Jako dziecko widziałem jedno z ostatnich przedstawień „Umarłej klasy”, zrobiło mi to fizia do końca życia. Pracując nad „Gymnasią”, próbowaliśmy zbliżyć się do problemów, które Kantor otworzył

Muzyka

Nadzieja w Filadelfii (Jakub Bożek)

Muzyka Alexa Giannascoliego wręcz kipi od pomysłów, niecodziennych rozwiązań harmonicznych, intrygujących warstw i brzmień. Trudno złapać jakąś esencję, tak wiele tu niedopowiedzeń

Pod troskliwą opieką sierżanta (Bartosz Żurawiecki)

W epoce Edwarda Gierka festiwale w Zielonej Górze i Kołobrzegu, oglądane masowo na jeszcze czarno-białych telewizorach, nabrały rozmachu i splendoru. „Telewizor, meble, mały fiat – oto marzeń szczyt”, zaśpiewa dekadę później zespół Perfect. Prezentujemy fragment książki „Festiwale wyklęte”

Chodząc po mieście (Michał Wieczorek)

Tegoroczna edycja festiwalu Sacrum Profanum 0kazała się bardzo zróżnicowana tematycznie i formalnie. Byliśmy świadkami występów nieśmiałych minimalistów i politycznych manifestów – czasem w ramach jednego dzieła

Kwadrat magiczny (Jan Topolski)

Opera „Drach” Aleksandra Nowaka na podstawie libretta Szczepana Twardocha łączy w zaskakującej syntezie barok z ekspresjonizmem i Śląsk z Indiami. Kompozytor buduje nią pozycję najwybitniejszego po Krzysztofie Pendereckim polskiego twórcy opery współczesnej

Obyczaje

Wysyp (Łukasz Najder)

Prócz epifanii, spa dla płuc i grzybowej edycji Pokémon Go las ma do zaoferowania i uciechy z gatunku psycho-socjologicznych. To tylna kieszeń Polski, jej podświadomość, w której znikają rzeczy dziwne, niechciane

Powrót do Polski (Renata Lis)

Trudno o bardziej dwutygodnikowy gatunek niż przegląd duszy, nawet jeśli ma to być przegląd duszy po czterech latach życia w warunkach „dobrej zmiany”. Jak się dzisiaj w Polsce czujemy?

Stres histeryczny, czyli fałsz frunie, a prawda kuśtyka za nim (Michał Paweł Markowski)

„Fałsz frunie, a prawda kuśtyka za nim” – powiedział ponad dwieście lat temu Jonathan Swift i nic się w tej mierze nie zmieniło. Jak jest z tą prawdą, zwłaszcza w środowisku medialnym?

Drżyjcie, drżyjcie, czarownice powróciły! (Anka Herbut)

Książka Mony Chollet może odczarować disneyowską wizję historii czarownic, jaką zalewa nas kultura popularna. Ostatnie lata to powrót czarownic w przestrzeń sztuki i myśli feministycznej

Sztuka

Cztery regały, jeden krótszy (Aleksandra Boćkowska)

„Kiedyś przyszła do nas znana artystka, przejrzała swoją teczkę i powiedziała: «Już nie zajmuję się tymi projektami. Nie może ich tutaj być». Odparłam, że niestety nie możemy usunąć tej dokumentacji tylko dlatego, że zmieniła zainteresowania” – wspomina archiwistka z warszawskiego CSW

Inaczej niż w raju (Stach Szabłowski)

Kosmopolityczne Oslo może momentami przypominać Berlin, ale w tym bogatym mieście trudno trafić na galerię komercyjną. Łatwo za to potknąć się o rzeźbę – reportaż z Oslo Biennale

Powtórzysz mnie jak echo (Karol Sienkiewicz)

Wystawa w lokalu_30 opowiada o relacji dorosłych córek z matkami. To moment, w którym można już powiedzieć rodzicom: sprawdzam. „Echo” z tytułowej piosenki Nosowskiej może odbić się od córek i powrócić do matek

Chłopi, realizm i ateizm (Stach Szabłowski)

Jakim językiem sztuka powinna dyskutować ze światem w czasach, kiedy poczucie rzeczywistości jest coraz bardziej chwiejne? Wilhelm Sasnal odpowiada: spróbujmy językiem realizmu

Teatr

40 milionów widzów (Witold Mrozek)

W Rosji ludzie tacy jak Bogomołow czy Sieriebriennikow, ludzie kultury, którzy są na świeczniku, zaczynają obracać się też w kręgach klasy wyższej i oligarchów. Mogą więc przekierowywać strumień pieniędzy w dobrym kierunku

Polki nadają z kosmosu (Teresa Fazan)

Retro futuryzm znowu staje się modny, kultura nostalgicznie powraca do swoich własnych spojrzeń w przyszłość. Nawiązuje do niego spektakl „Pole Reports from Space”, łączący tęsknotę za pierwszymi lotami w kosmos z dokonaniami Studia Eksperymentalnego Polskiego Radia

Hormonalny huragan (Anna Łukasik)

„Woyzeck” Jaremki to niezwykle autentyczny spektakl. Terapeutyczna perspektywa dla młodzieży, nostalgiczny powrót do młodości dla starszych. Najstraszniejsza walka z samym sobą, cieniem, który nie ma jeszcze ukształtowanej formy

Wiersze

wiersze (Urszula Honek)

]]>
Fri, 11 Oct 2019 00:00:00 +0200
<![CDATA[Numer 2019/265]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2019/265

Film

Marsz ku Historii. Dekonstrukcja (Iwona Kurz)

Antonescu, nie on pierwszy i nie ostatni, uznawał, że odpowiada „przed Historią”. Ale to my, dziś, jesteśmy historią – i wobec niego, i wobec innych dyktatorów czy zbrodni przeszłości. Ostrożnie zatem z rekonstrukcjami

POP-CORE: Dom, który zbudował John (Michał Walkiewicz)

„Widziałem Rambo i jest republikaninem” – mawiał Reagan i choć sam Sylvester Stallone lubił wyprowadzać go z błędu, „prawda czasu” była po stronie prezydenta

Antyszkoła polska (Jakub Majmurek)

Kino „dobrej zmiany” wpisuje się w szereg zabiegów współczesnej władzy, dążącej do swoistej „militaryzacji” polskiej pamięci historycznej

Napinka (Michał Oleszczyk)

Premiera nastąpiła, fakt jest nagi. Film „Ad astra” arcydziełem na kubrickowską miarę nie jest

Niebezpieczne związki (Jakub Socha)

Pokazana w „Klerze” Smarzowskiego kościelna machina, która do perfekcji opanowała sztukę zarządzania kryzysem, przypominała bulteriera. U Ozona przypomina pudla. Ale wcale nie jest mniej skuteczna

Coś z zupełnie innej beczki (Jakub Majmurek)

Pythoni z pewnością nie byli marksistami. Cenili jednak myśl, która potrafi zauważyć, że bramka padła ze spalonego  – 50 lat temu wystartował Latający cyrk Monty Pythona

Literatura

Tokarczuk jak Agatha Christie (Eliza Szybowicz)

Olga Tokarczuk napisała świetny kryminał o „starej wariatce” walczącej z myśliwymi. Przy okazji rozbiła wyobrażenie o demokracji jako rynku idei, na którym wszyscy mają równe szanse

Doskonałość form nieprecyzyjnych (Zofia Król)

Do regału przypięłam żółtą karteczkę: „Nie ma żadnej historii, istnieją tylko życia ludzi”. Zaczynałam pracę od pojedynczych postaci. Przyjęłam perspektywę żaby – mówi laureatka Literackiej Nagrody Nobla

Melancholia zbawienia (Adam Lipszyc)

Zwariowana historia frankistów zasłużyła na nieco odważniejszą, dzikszą formę. Ale Olga Tokarczuk z niebywałym wyczuciem pokazuje melancholię dogasających marzeń, gnicie i zezwyczajnienie sekciarskiego żywota

Opowieści zwyczajne (Maciej Jakubowiak)

„Opowiadania bizarne” Olgi Tokarczuk wcale bizarne nie są, wprost przeciwnie, są całkiem oswojone. Niesamowity sztafaż przesłania w nich to, co najbardziej swojskie: zwykłą samotność

Wrzask nie wychodzi na ulice (Łukasz Żurek)

W nowej książce Adama Kaczanowskiego rodzice boją się prawie wszystkiego: oceniającego spojrzenia przedszkolanki, reklam zabawek, reakcji córki na rzeczywistość. Ale także samego strachu

Diagnoza porządkuje chaos (Paulina Małochleb)

Przez wiele lat czułam się zdecydowanie lepiej jako osoba nierozpoznawalna. Anonimowość pozwala mi obserwować ludzi, zamiast być obserwowaną. Znalazłam w tym więcej swobody – mówi autorka „Absolutnej amnezji”, powracająca do pisania po wieloletniej przerwie

W sobotę wstaję wcześnie (Michał Sowiński)

Zaczęła się jesień, a ja jestem jesieniarą. Ciepła herbatka, kocyk, książka. W biurze też pielęgnujemy jesieniarstwo – wszyscy przyszli dziś do pracy w swetrach i czapkach. Nawet poleciała Katie Melua, więc możesz sobie wyobrazić, jak było źle

Resztki inteligencji (Przemysław Czapliński)

Bohater Hena nie ma problemu z chłopskością własnej genealogii, pamięta o tradycji zaangażowania, doskwiera mu cudza bieda. Ten inteligent wie więcej, widzi szerzej, pamięta głębiej. Ale chce mniej

Media

Filmy, w które można grać (Marzena Falkowska)

Powszechność treści wideo oraz oczekiwania publiczności prawdopodobnie sprawią, że interaktywnych filmów albo filmowych gier – takich jak „Bandersnatch” i „Telling Lies” – będzie coraz więcej

Muzyka

Opór w disco (Bartosz Nowicki)

W ostatnich latach pojawiło się wiele inicjatyw przywracających wymiar polityczny muzyce klubowej

Dzieciństwo maszyny (Wioleta Żochowska)

Wbrew deklaracjom o bliskiej relacji z komputerem i wykorzystaniu sztucznej inteligencji do tworzenia muzyki, w centrum zainteresowań Holly Herndon wciąż pozostają cielesność i ludzka potrzeba doświadczenia wspólnotowego

Pieśni wojenne (Jan Topolski)

Zespół zeitkratzer przykłada do „muzyki ludowej” swoją oryginalną praktykę twórczą, wypracowaną w starciu z klasykami muzyki współczesnej i noise’owej. Tu nie chodzi o „dialog z tradycją etniczną”, ale o jej twórcze zawłaszczenie. Nikt już nie podchodzi do muzyki źródeł na klęczkach

Na co warto iść na Warszawską Jesień (Krzysztof Marciniak)

Warszawska Jesień jest jak brytyjski serial science fiction „Doctor Who”. Mijają dekady, ewoluują środki wyrazu, wciąż aktualizują się zbiorowe lęki, potrzeby i pragnienia. Zarówno festiwal, jak i serial próbują za tym nadążyć

Banany na Placu Wilsona (Rafał Księżyk)

Plan był taki: złożyć kapelę już bez tych kabaretowych klimatów, tylko grać rock and rolla. Bez socjologii, bez śpiewania o systemie. Miałem świadomość, że wchodzimy w nowe czasy. Swoje w undergroundzie przeorałem, byłem gotów do skoku – fragment wywiadu-rzeki z Muńkiem Staszczykiem

Obyczaje

Zwierzęta ludzkie i nie (Katarzyna Kuszyńska)

Pytanie o zwierzę wisiało w powietrzu. W tym samym przecież czasie, nic o sobie nie wiedząc, powstawały: wystawa w Zachęcie, „kryminał myśliwski” Olgi Tokarczuk oraz nowy numer pisma „Konteksty”. Czyżby nowy Zeitgeist?

Coś albo nic (Adrian Stachowski)

Jeśli powiem ci, żebyś spróbował jeść mięso tylko kilka razy w tygodniu, a nie codziennie, to dla wielu wegan będzie tak, jakbym pozwalał ci bić żonę, ale tylko pięć razy w tygodniu, a w końcu może przestaniesz w ogóle – mówi wegański aktywista

Głód na chłód (Marta Sapała)

Lodówka współczesnych rozmiarów jest jak przechowalnia wyrzutów sumienia, rozświetlony arktycznym światłem sarkofag; zdeponowane w niej emocje towarzyszące wyrzucaniu – wstyd, zakłopotanie, złość, żal – szybko stygną

Nikt nie chce jeść myszy (Michał R. Wiśniewski)

Zadaniem projektantów będzie wyobrażenie sobie możliwych zastosowań mięsa in vitro czy żywności funkcjonalnej i sprawienie, że będą smaczne. W przyszłości tradycyjne jedzenie wciąż mogłoby istnieć – na specjalne okazje

O pochodzeniu turbopatriotów (Jerzy Franczak)

Zabawa w husarię i gra w wyklętych to podsunięte przez zręcznych manipulatorów sposoby samooszukiwania się, przemyślnie spreparowane techniki milczenia o tym, co wstydliwe: o przemocy, o strachu i o pochodzeniu

Aktor prowincjonalny (Alex Freiheit)

Boguś to Mojżesz, który zimą kupuje skarpetki i ciepłe gacie na targowisku od pani Mirki i wpełza na sam środek jeziora po lodzie, by podgrzać lód i w ten sposób podnieść poziom wody – nieznana historia gnieźnieńskiego aktywisty

Teatr

BACKSTAGE: Księgi Jakubowe (Magda Kupryjanowicz)

„Co działo się w Iwaniu po zgaszeniu świec? Czego przestraszyli się jasnogórscy mnisi? Jakiego rodzaju przekroczenie miało tam miejsce? O rytuałach tych milczała nie tylko Tokarczuk, ale i reszta źródeł” – pisze dramaturżka przed premierą  spektaklu Eweliny Marciniak

Frajda (Witold Mrozek)

Chciałabym spróbować różnych nowych rzeczy, ale nie umiem się pchać i przypominać o swoim istnieniu. Ale to pewnie pretensja bardziej do mnie samej

Pytania naiwne, a przez to smutne (Katarzyna Niedurny)

W spektaklu „Złota skała. Opowieść o Robercie Brylewskim” Laszuka najlepszy jest finał, w którym cała naiwność teatralnej sytuacji – spotkanie starego i młodego artysty – zaczyna nakręcać jej rzeczywiście tragiczny wymiar

Krytyk ekumeniczny (Paweł Soszyński)

Sieradzki jest szanowany przez ludzi zarówno z prawej, jak i z lewej strony. To jego największe osiągnięcie – szczególnie teraz, w skonfliktowanej Polsce

HIV pozytywnie (Paweł Soszyński)

„An Ongoing Song” Szymona Adamczaka to bezpretensjonalny, a jednocześnie czuły i szczery performans o tym, jak to jest żyć z HIV, może nawet pokochać wirusa

Wiersze

Ludzie kultury (Darek Foks)

]]>

Film

Marsz ku Historii. Dekonstrukcja (Iwona Kurz)

Antonescu, nie on pierwszy i nie ostatni, uznawał, że odpowiada „przed Historią”. Ale to my, dziś, jesteśmy historią – i wobec niego, i wobec innych dyktatorów czy zbrodni przeszłości. Ostrożnie zatem z rekonstrukcjami

POP-CORE: Dom, który zbudował John (Michał Walkiewicz)

„Widziałem Rambo i jest republikaninem” – mawiał Reagan i choć sam Sylvester Stallone lubił wyprowadzać go z błędu, „prawda czasu” była po stronie prezydenta

Antyszkoła polska (Jakub Majmurek)

Kino „dobrej zmiany” wpisuje się w szereg zabiegów współczesnej władzy, dążącej do swoistej „militaryzacji” polskiej pamięci historycznej

Napinka (Michał Oleszczyk)

Premiera nastąpiła, fakt jest nagi. Film „Ad astra” arcydziełem na kubrickowską miarę nie jest

Niebezpieczne związki (Jakub Socha)

Pokazana w „Klerze” Smarzowskiego kościelna machina, która do perfekcji opanowała sztukę zarządzania kryzysem, przypominała bulteriera. U Ozona przypomina pudla. Ale wcale nie jest mniej skuteczna

Coś z zupełnie innej beczki (Jakub Majmurek)

Pythoni z pewnością nie byli marksistami. Cenili jednak myśl, która potrafi zauważyć, że bramka padła ze spalonego  – 50 lat temu wystartował Latający cyrk Monty Pythona

Literatura

Tokarczuk jak Agatha Christie (Eliza Szybowicz)

Olga Tokarczuk napisała świetny kryminał o „starej wariatce” walczącej z myśliwymi. Przy okazji rozbiła wyobrażenie o demokracji jako rynku idei, na którym wszyscy mają równe szanse

Doskonałość form nieprecyzyjnych (Zofia Król)

Do regału przypięłam żółtą karteczkę: „Nie ma żadnej historii, istnieją tylko życia ludzi”. Zaczynałam pracę od pojedynczych postaci. Przyjęłam perspektywę żaby – mówi laureatka Literackiej Nagrody Nobla

Melancholia zbawienia (Adam Lipszyc)

Zwariowana historia frankistów zasłużyła na nieco odważniejszą, dzikszą formę. Ale Olga Tokarczuk z niebywałym wyczuciem pokazuje melancholię dogasających marzeń, gnicie i zezwyczajnienie sekciarskiego żywota

Opowieści zwyczajne (Maciej Jakubowiak)

„Opowiadania bizarne” Olgi Tokarczuk wcale bizarne nie są, wprost przeciwnie, są całkiem oswojone. Niesamowity sztafaż przesłania w nich to, co najbardziej swojskie: zwykłą samotność

Wrzask nie wychodzi na ulice (Łukasz Żurek)

W nowej książce Adama Kaczanowskiego rodzice boją się prawie wszystkiego: oceniającego spojrzenia przedszkolanki, reklam zabawek, reakcji córki na rzeczywistość. Ale także samego strachu

Diagnoza porządkuje chaos (Paulina Małochleb)

Przez wiele lat czułam się zdecydowanie lepiej jako osoba nierozpoznawalna. Anonimowość pozwala mi obserwować ludzi, zamiast być obserwowaną. Znalazłam w tym więcej swobody – mówi autorka „Absolutnej amnezji”, powracająca do pisania po wieloletniej przerwie

W sobotę wstaję wcześnie (Michał Sowiński)

Zaczęła się jesień, a ja jestem jesieniarą. Ciepła herbatka, kocyk, książka. W biurze też pielęgnujemy jesieniarstwo – wszyscy przyszli dziś do pracy w swetrach i czapkach. Nawet poleciała Katie Melua, więc możesz sobie wyobrazić, jak było źle

Resztki inteligencji (Przemysław Czapliński)

Bohater Hena nie ma problemu z chłopskością własnej genealogii, pamięta o tradycji zaangażowania, doskwiera mu cudza bieda. Ten inteligent wie więcej, widzi szerzej, pamięta głębiej. Ale chce mniej

Media

Filmy, w które można grać (Marzena Falkowska)

Powszechność treści wideo oraz oczekiwania publiczności prawdopodobnie sprawią, że interaktywnych filmów albo filmowych gier – takich jak „Bandersnatch” i „Telling Lies” – będzie coraz więcej

Muzyka

Opór w disco (Bartosz Nowicki)

W ostatnich latach pojawiło się wiele inicjatyw przywracających wymiar polityczny muzyce klubowej

Dzieciństwo maszyny (Wioleta Żochowska)

Wbrew deklaracjom o bliskiej relacji z komputerem i wykorzystaniu sztucznej inteligencji do tworzenia muzyki, w centrum zainteresowań Holly Herndon wciąż pozostają cielesność i ludzka potrzeba doświadczenia wspólnotowego

Pieśni wojenne (Jan Topolski)

Zespół zeitkratzer przykłada do „muzyki ludowej” swoją oryginalną praktykę twórczą, wypracowaną w starciu z klasykami muzyki współczesnej i noise’owej. Tu nie chodzi o „dialog z tradycją etniczną”, ale o jej twórcze zawłaszczenie. Nikt już nie podchodzi do muzyki źródeł na klęczkach

Na co warto iść na Warszawską Jesień (Krzysztof Marciniak)

Warszawska Jesień jest jak brytyjski serial science fiction „Doctor Who”. Mijają dekady, ewoluują środki wyrazu, wciąż aktualizują się zbiorowe lęki, potrzeby i pragnienia. Zarówno festiwal, jak i serial próbują za tym nadążyć

Banany na Placu Wilsona (Rafał Księżyk)

Plan był taki: złożyć kapelę już bez tych kabaretowych klimatów, tylko grać rock and rolla. Bez socjologii, bez śpiewania o systemie. Miałem świadomość, że wchodzimy w nowe czasy. Swoje w undergroundzie przeorałem, byłem gotów do skoku – fragment wywiadu-rzeki z Muńkiem Staszczykiem

Obyczaje

Zwierzęta ludzkie i nie (Katarzyna Kuszyńska)

Pytanie o zwierzę wisiało w powietrzu. W tym samym przecież czasie, nic o sobie nie wiedząc, powstawały: wystawa w Zachęcie, „kryminał myśliwski” Olgi Tokarczuk oraz nowy numer pisma „Konteksty”. Czyżby nowy Zeitgeist?

Coś albo nic (Adrian Stachowski)

Jeśli powiem ci, żebyś spróbował jeść mięso tylko kilka razy w tygodniu, a nie codziennie, to dla wielu wegan będzie tak, jakbym pozwalał ci bić żonę, ale tylko pięć razy w tygodniu, a w końcu może przestaniesz w ogóle – mówi wegański aktywista

Głód na chłód (Marta Sapała)

Lodówka współczesnych rozmiarów jest jak przechowalnia wyrzutów sumienia, rozświetlony arktycznym światłem sarkofag; zdeponowane w niej emocje towarzyszące wyrzucaniu – wstyd, zakłopotanie, złość, żal – szybko stygną

Nikt nie chce jeść myszy (Michał R. Wiśniewski)

Zadaniem projektantów będzie wyobrażenie sobie możliwych zastosowań mięsa in vitro czy żywności funkcjonalnej i sprawienie, że będą smaczne. W przyszłości tradycyjne jedzenie wciąż mogłoby istnieć – na specjalne okazje

O pochodzeniu turbopatriotów (Jerzy Franczak)

Zabawa w husarię i gra w wyklętych to podsunięte przez zręcznych manipulatorów sposoby samooszukiwania się, przemyślnie spreparowane techniki milczenia o tym, co wstydliwe: o przemocy, o strachu i o pochodzeniu

Aktor prowincjonalny (Alex Freiheit)

Boguś to Mojżesz, który zimą kupuje skarpetki i ciepłe gacie na targowisku od pani Mirki i wpełza na sam środek jeziora po lodzie, by podgrzać lód i w ten sposób podnieść poziom wody – nieznana historia gnieźnieńskiego aktywisty

Teatr

BACKSTAGE: Księgi Jakubowe (Magda Kupryjanowicz)

„Co działo się w Iwaniu po zgaszeniu świec? Czego przestraszyli się jasnogórscy mnisi? Jakiego rodzaju przekroczenie miało tam miejsce? O rytuałach tych milczała nie tylko Tokarczuk, ale i reszta źródeł” – pisze dramaturżka przed premierą  spektaklu Eweliny Marciniak

Frajda (Witold Mrozek)

Chciałabym spróbować różnych nowych rzeczy, ale nie umiem się pchać i przypominać o swoim istnieniu. Ale to pewnie pretensja bardziej do mnie samej

Pytania naiwne, a przez to smutne (Katarzyna Niedurny)

W spektaklu „Złota skała. Opowieść o Robercie Brylewskim” Laszuka najlepszy jest finał, w którym cała naiwność teatralnej sytuacji – spotkanie starego i młodego artysty – zaczyna nakręcać jej rzeczywiście tragiczny wymiar

Krytyk ekumeniczny (Paweł Soszyński)

Sieradzki jest szanowany przez ludzi zarówno z prawej, jak i z lewej strony. To jego największe osiągnięcie – szczególnie teraz, w skonfliktowanej Polsce

HIV pozytywnie (Paweł Soszyński)

„An Ongoing Song” Szymona Adamczaka to bezpretensjonalny, a jednocześnie czuły i szczery performans o tym, jak to jest żyć z HIV, może nawet pokochać wirusa

Wiersze

Ludzie kultury (Darek Foks)

]]>
Fri, 27 Sep 2019 00:00:00 +0200
<![CDATA[Numer 2019/264]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2019/264

Film

Na Lido, leniwie (Klara Cykorz)

Jest coś wyrachowanego w „Jokerze”; kiedy na gali ogłoszono go wielkim zwycięzcą, nagle ta wygrana wydała się dziwnie oczywista, jak zbyt wykoncypowany trolling

Czytanka (Jakub Socha)

„Piłsudski” emanuje prostotą rodem z czytanki dla pierwszoroczniaków – sekwencje przedzielają animowane plansze, na planszach idą śródleady, przygotowane chyba po to, żebyśmy się nie zgubili w meandrach historii

Rybiki (Darek Arest)

W świetnym „Parasite” biedacy nie czują do bogaczy ani nienawiści, ani zazdrości. Zderzenie klas przypomina tu spotkanie odległych cywilizacji, które prowadzą na swój temat badania etnograficzne, mówią wspólnym językiem, ale są sobie niemal biologicznie obce

Kino do użytku wewnętrznego (Adam Kruk)

Mówiło się w tym roku o reformie gdyńskiej imprezy, której tożsamość jest bardzo efemeryczna. Bo nie wiadomo właściwie, dla kogo jest ten festiwal. Dla filmowców? Organizatorów? Widzów? Na pewno nie dla sztuki filmowej

Literatura

Patoprzyjaciele (Tomasz Pstrągowski)

Weźcie najbardziej dołujący odcinek „BoJacka Horsmena”. Dodajcie prostą undergroundową kreskę, psychodeliczną kolorystykę. Dorzućcie narkotykowe jazdy Huntera S. Thompsona, ale ilość narkotyków pomnóżcie przez trzy. To „Czary zjary” Simona Hanselmanna

Cudowne dzieci (Anna Marchewka)

Ewa Kuryluk prowadzi nomadyczny tryb życia, między kontynentami, między krajami: Polską, Francją, Stanami Zjednoczonymi. Ta ruchliwość jest widoczna w jej dziełach: praca znaczeń stanowiły przez lata spore wyzwanie dla odbiorców

Życie Natalki (Monika Ochędowska)

Bohaterki Natalki Suszczyńskiej żyją w świecie niedorzeczności zasad i nadmiaru bodźców. Zbyt niechętne światopoglądowej wojnie plemion, by faktycznie przejmować się polityką, ale i zbyt znudzone, by w cokolwiek innego naprawę się zaangażować

Trzy litery (Aleksandra Kumala)

Tomasz Nalewajk ma czytelnikom do zaoferowania niekończącą się opowieść. Żadnych zwrotów akcji, żadnych fajerwerków. Czyta się to wszystko bez zarzutu, ale i bez zachwytu

Opcja na Kosińskiego (Krzysztof Umiński)

Kiedy zajechaliśmy pod księgarnię Czytelnika na spotkanie autorskie, kłębił się tam potworny tłum. Milicja kierowała ruchem, kolejka sięgała aż do ulicy Prusa. Kosiński spytał: „To do sklepu mięsnego?”. A to było po „Malowanego ptaka”

Aktywność kompulsywna (Olga Wróbel)

Pisanie, wbrew pozorom, to wcale nie jest samotnicza aktywność. Jest głęboko osadzone w życiu, czerpie z mnóstwa rzeczy, które czytaliśmy, które ukształtowały nas pośrednio, z setek czy tysięcy osób, które spotkaliśmy – rozmawiają autorzy „Nieradości” i „Zaraz będzie po wszystkim”

Szatkowanie (Kamila Dzika-Jurek)

Bohaterowie „Doktora Bianko” Maćka Bielawskiego ciągle wzdychają za czymś lepszym, nigdy nie dotkniętym śmiertelną ręką. Czymś nie z tego świata, który trzeba non stop łatać

Media

ODBIORNIK (20): Romantyzm dla ludzi, robota dla bota (Anna Desponds / Agnieszka Słodownik)

Gdzie są roboty, które miały wykonywać za nas ciężką pracę? I jak to jest, kiedy sztuczna inteligencja przejmuje twoją tożsamość? W odcinku rozmawiamy z trzema kobietami o imieniu Alexa – od kilku lat ich imię nosi wirtualny asystent Amazona

Muzyka

Muzycy widzialni (Adam Suprynowicz)

Młodzi, przystojni śpiewacy często cieszą się zainteresowaniem, jednak sukces Jakuba Józefa Orlińskiego to coś więcej. Cztery miliony wyświetleń na YouTube i dwadzieścia pięć tysięcy lajków na Facebooku France Musique zmieniły polskiego kontratenora w jedną z najbardziej pożądanych postaci muzyki klasycznej

Wyjąwszy Moniuszkę (Adam Wiedemann)

Zestawianie Chopina i Moniuszki wydaje mi się pomysłem dość chybionym. Całą tę „moniuszkowskość” uważam za pójście na łatwiznę, podczas gdy pozostają do odrobienia takie tematy jak „Chopin a wieś”, „Chopin a rewolucja” czy „Chopin a awangarda” – relacja z XV edycji Chopin i Jego Europa

Uwodzenie samych siebie (Olga Drenda)

Żeby powiedzieć cokolwiek nowego o disco polo, należy radykalnie otworzyć uszy. Nawet jeśli miałoby to nas zaboleć. Trudno bowiem udawać, że znajdziemy w tym nurcie same emancypacyjne wątki i brzmieniowe eksperymenty. Natomiast ironia jest w przypadku disco polo postawą zupełnie nieciekawą

W krainie dziwności (Jakub Bożek)

Charli XCX znalazła swój nowy pop i trwa przy nim na przekór mainstreamowi. Nie umie porzucić pociągu do dziwacznych rozwiązań. Wcielanie się w Britney wychodzi jej już gorzej

Muzyka nie-ludzka (Radek Pulkowski)

Żeby nazywać się cyborgiem, nie trzeba być Terminatorem ani Robocopem – wystarczy rozrusznik serca. Albo autotune. Przykłady tego, że również współczesna muzyka rozrywkowa nie jest do końca ludzka, znajdziemy w niemal każdej stacji radiowej

Nowy model (Michał Wieczorek)

Za dnia filharmonia, wieczorem klub. Pisanie kompozycji na rozmaite składy i granie z własnym zespołem. To codzienność coraz większej liczby muzyków i kompozytorów, dla których podziały na muzykę poważną i rozrywkową są pieśnią przeszłości

Potężna stopa (Krzysztof Krześnicki)

Serce południowoafrykańskiej muzyki elektronicznej bije obecnie w Durbanie, gdzie narodził się styl gqom – odarty, aż do samego rytmicznego szkieletu, z wszelkich ozdobników

Obyczaje

Zakazany strach (Agata Sikora)

Współczesny kult ekspresji za źródło „prawdy” o osobie uznaje myśli, sny i wewnętrzne drgnienia. A przecież można sobie wyobrazić, że rasizm nie wynika z tego, co ktokolwiek z nas sobie pomyśli lub poczuje, ale z konkretnych zachowań

Źle już było (Paulina Domagalska)

Ten kryzys nie jest tylko „ich” kryzysem, on jest też nasz, rozgrywa się na obszarze naszej wspólnoty. To u nas jest możliwe, że migrantka w ciąży nie będzie mieć zimą stałego dachu nad głową. Tymczasem odwracamy głowę – i w końcu kryzys mija

Sztuka

Kadrowanie przestrzeni (Julia Golachowska | Jagoda Kwiatkowska)

Instalacje artystyczne w przestrzeni publicznej powstają na kilka miesięcy, najwyżej parę lat, a potem niszczeją. Wiele projektów tak przepada. Jeśli praca nie jest pomnikiem, to nie ostaje się zbyt długo w przestrzeni – mówią autor „Prostej tęczy” i kuratorka działań na placu Małachowskiego

Modna katastrofa (Zuzanna Kowalczyk)

Nowoczesna sztuka ekologiczna powinna łączyć ideę tworzenia w zgodzie z naturą z kontrolowaną ingerencją w środowisko. Jeśli chce być spójna i klarowna etycznie, powinna cofnąć się do własnych źródeł

Kostiumy i struktury (Joanna Mytkowska i Katarzyna Szotkowska-Beylin)

O antyfaszystowskiej tradycji, sensowności historycznych analogii i sztuce przeciwko faszyzmowi – dyskusja wokół wystawy „Nigdy więcej” w warszawskim MSN

Teatr

Czym go skusić, gdzie go złamać (Aleksandra Boćkowska)

„Teatralny bufet jest przestrzenią, w której ekipie ma nic nie grozić. Każdy może przyjść, bo mu coś w życiu nie tak poszło, może się złościć, bo mu nie wyszło na próbie” – mówi bufetowa z Teatru Powszechnego w Warszawie

Wojna zastępcza (Witold Mrozek)

Błędne jest mówienie o wojnie w Syrii jako „wojnie domowej”. To typowa wojna zastępcza. Owszem, walczą miejscowe siły, ale rozgrywane są konflikty między zewnętrznymi mocarstwami – mówi dramaturg spektaklu „Damaszek 2045”

Krew i błoto (Witold Mrozek)

Chciałbym, żeby prawicową sztuką, z którą się kłócę, były nie pornograficzne i nieudolne powieści, ale inteligentne, nieoczywiste spektakle, takie jak „Dobrze ci tego nie opowiem” Anny Karasińskiej

Wiersze

wiersze (Małgorzata Lebda)

]]>

Film

Na Lido, leniwie (Klara Cykorz)

Jest coś wyrachowanego w „Jokerze”; kiedy na gali ogłoszono go wielkim zwycięzcą, nagle ta wygrana wydała się dziwnie oczywista, jak zbyt wykoncypowany trolling

Czytanka (Jakub Socha)

„Piłsudski” emanuje prostotą rodem z czytanki dla pierwszoroczniaków – sekwencje przedzielają animowane plansze, na planszach idą śródleady, przygotowane chyba po to, żebyśmy się nie zgubili w meandrach historii

Rybiki (Darek Arest)

W świetnym „Parasite” biedacy nie czują do bogaczy ani nienawiści, ani zazdrości. Zderzenie klas przypomina tu spotkanie odległych cywilizacji, które prowadzą na swój temat badania etnograficzne, mówią wspólnym językiem, ale są sobie niemal biologicznie obce

Kino do użytku wewnętrznego (Adam Kruk)

Mówiło się w tym roku o reformie gdyńskiej imprezy, której tożsamość jest bardzo efemeryczna. Bo nie wiadomo właściwie, dla kogo jest ten festiwal. Dla filmowców? Organizatorów? Widzów? Na pewno nie dla sztuki filmowej

Literatura

Patoprzyjaciele (Tomasz Pstrągowski)

Weźcie najbardziej dołujący odcinek „BoJacka Horsmena”. Dodajcie prostą undergroundową kreskę, psychodeliczną kolorystykę. Dorzućcie narkotykowe jazdy Huntera S. Thompsona, ale ilość narkotyków pomnóżcie przez trzy. To „Czary zjary” Simona Hanselmanna

Cudowne dzieci (Anna Marchewka)

Ewa Kuryluk prowadzi nomadyczny tryb życia, między kontynentami, między krajami: Polską, Francją, Stanami Zjednoczonymi. Ta ruchliwość jest widoczna w jej dziełach: praca znaczeń stanowiły przez lata spore wyzwanie dla odbiorców

Życie Natalki (Monika Ochędowska)

Bohaterki Natalki Suszczyńskiej żyją w świecie niedorzeczności zasad i nadmiaru bodźców. Zbyt niechętne światopoglądowej wojnie plemion, by faktycznie przejmować się polityką, ale i zbyt znudzone, by w cokolwiek innego naprawę się zaangażować

Trzy litery (Aleksandra Kumala)

Tomasz Nalewajk ma czytelnikom do zaoferowania niekończącą się opowieść. Żadnych zwrotów akcji, żadnych fajerwerków. Czyta się to wszystko bez zarzutu, ale i bez zachwytu

Opcja na Kosińskiego (Krzysztof Umiński)

Kiedy zajechaliśmy pod księgarnię Czytelnika na spotkanie autorskie, kłębił się tam potworny tłum. Milicja kierowała ruchem, kolejka sięgała aż do ulicy Prusa. Kosiński spytał: „To do sklepu mięsnego?”. A to było po „Malowanego ptaka”

Aktywność kompulsywna (Olga Wróbel)

Pisanie, wbrew pozorom, to wcale nie jest samotnicza aktywność. Jest głęboko osadzone w życiu, czerpie z mnóstwa rzeczy, które czytaliśmy, które ukształtowały nas pośrednio, z setek czy tysięcy osób, które spotkaliśmy – rozmawiają autorzy „Nieradości” i „Zaraz będzie po wszystkim”

Szatkowanie (Kamila Dzika-Jurek)

Bohaterowie „Doktora Bianko” Maćka Bielawskiego ciągle wzdychają za czymś lepszym, nigdy nie dotkniętym śmiertelną ręką. Czymś nie z tego świata, który trzeba non stop łatać

Media

ODBIORNIK (20): Romantyzm dla ludzi, robota dla bota (Anna Desponds / Agnieszka Słodownik)

Gdzie są roboty, które miały wykonywać za nas ciężką pracę? I jak to jest, kiedy sztuczna inteligencja przejmuje twoją tożsamość? W odcinku rozmawiamy z trzema kobietami o imieniu Alexa – od kilku lat ich imię nosi wirtualny asystent Amazona

Muzyka

Muzycy widzialni (Adam Suprynowicz)

Młodzi, przystojni śpiewacy często cieszą się zainteresowaniem, jednak sukces Jakuba Józefa Orlińskiego to coś więcej. Cztery miliony wyświetleń na YouTube i dwadzieścia pięć tysięcy lajków na Facebooku France Musique zmieniły polskiego kontratenora w jedną z najbardziej pożądanych postaci muzyki klasycznej

Wyjąwszy Moniuszkę (Adam Wiedemann)

Zestawianie Chopina i Moniuszki wydaje mi się pomysłem dość chybionym. Całą tę „moniuszkowskość” uważam za pójście na łatwiznę, podczas gdy pozostają do odrobienia takie tematy jak „Chopin a wieś”, „Chopin a rewolucja” czy „Chopin a awangarda” – relacja z XV edycji Chopin i Jego Europa

Uwodzenie samych siebie (Olga Drenda)

Żeby powiedzieć cokolwiek nowego o disco polo, należy radykalnie otworzyć uszy. Nawet jeśli miałoby to nas zaboleć. Trudno bowiem udawać, że znajdziemy w tym nurcie same emancypacyjne wątki i brzmieniowe eksperymenty. Natomiast ironia jest w przypadku disco polo postawą zupełnie nieciekawą

W krainie dziwności (Jakub Bożek)

Charli XCX znalazła swój nowy pop i trwa przy nim na przekór mainstreamowi. Nie umie porzucić pociągu do dziwacznych rozwiązań. Wcielanie się w Britney wychodzi jej już gorzej

Muzyka nie-ludzka (Radek Pulkowski)

Żeby nazywać się cyborgiem, nie trzeba być Terminatorem ani Robocopem – wystarczy rozrusznik serca. Albo autotune. Przykłady tego, że również współczesna muzyka rozrywkowa nie jest do końca ludzka, znajdziemy w niemal każdej stacji radiowej

Nowy model (Michał Wieczorek)

Za dnia filharmonia, wieczorem klub. Pisanie kompozycji na rozmaite składy i granie z własnym zespołem. To codzienność coraz większej liczby muzyków i kompozytorów, dla których podziały na muzykę poważną i rozrywkową są pieśnią przeszłości

Potężna stopa (Krzysztof Krześnicki)

Serce południowoafrykańskiej muzyki elektronicznej bije obecnie w Durbanie, gdzie narodził się styl gqom – odarty, aż do samego rytmicznego szkieletu, z wszelkich ozdobników

Obyczaje

Zakazany strach (Agata Sikora)

Współczesny kult ekspresji za źródło „prawdy” o osobie uznaje myśli, sny i wewnętrzne drgnienia. A przecież można sobie wyobrazić, że rasizm nie wynika z tego, co ktokolwiek z nas sobie pomyśli lub poczuje, ale z konkretnych zachowań

Źle już było (Paulina Domagalska)

Ten kryzys nie jest tylko „ich” kryzysem, on jest też nasz, rozgrywa się na obszarze naszej wspólnoty. To u nas jest możliwe, że migrantka w ciąży nie będzie mieć zimą stałego dachu nad głową. Tymczasem odwracamy głowę – i w końcu kryzys mija

Sztuka

Kadrowanie przestrzeni (Julia Golachowska | Jagoda Kwiatkowska)

Instalacje artystyczne w przestrzeni publicznej powstają na kilka miesięcy, najwyżej parę lat, a potem niszczeją. Wiele projektów tak przepada. Jeśli praca nie jest pomnikiem, to nie ostaje się zbyt długo w przestrzeni – mówią autor „Prostej tęczy” i kuratorka działań na placu Małachowskiego

Modna katastrofa (Zuzanna Kowalczyk)

Nowoczesna sztuka ekologiczna powinna łączyć ideę tworzenia w zgodzie z naturą z kontrolowaną ingerencją w środowisko. Jeśli chce być spójna i klarowna etycznie, powinna cofnąć się do własnych źródeł

Kostiumy i struktury (Joanna Mytkowska i Katarzyna Szotkowska-Beylin)

O antyfaszystowskiej tradycji, sensowności historycznych analogii i sztuce przeciwko faszyzmowi – dyskusja wokół wystawy „Nigdy więcej” w warszawskim MSN

Teatr

Czym go skusić, gdzie go złamać (Aleksandra Boćkowska)

„Teatralny bufet jest przestrzenią, w której ekipie ma nic nie grozić. Każdy może przyjść, bo mu coś w życiu nie tak poszło, może się złościć, bo mu nie wyszło na próbie” – mówi bufetowa z Teatru Powszechnego w Warszawie

Wojna zastępcza (Witold Mrozek)

Błędne jest mówienie o wojnie w Syrii jako „wojnie domowej”. To typowa wojna zastępcza. Owszem, walczą miejscowe siły, ale rozgrywane są konflikty między zewnętrznymi mocarstwami – mówi dramaturg spektaklu „Damaszek 2045”

Krew i błoto (Witold Mrozek)

Chciałbym, żeby prawicową sztuką, z którą się kłócę, były nie pornograficzne i nieudolne powieści, ale inteligentne, nieoczywiste spektakle, takie jak „Dobrze ci tego nie opowiem” Anny Karasińskiej

Wiersze

wiersze (Małgorzata Lebda)

]]>
Fri, 13 Sep 2019 00:00:00 +0200
<![CDATA[Numer 2019/263]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2019/263

Film

KULTURA ZWIERZĄT: Macki, odnóża, kamery (Marcin Stachowicz)

„Kino dla zwierząt”, jakąkolwiek technologiczną formę by przyjęło, zawsze będzie tylko kinem dla zwierząt człowieka

Ból, biel i blask (Adam Kruk)

„Ból i blask” jest dziełem hiperalmodóvarowskim, pełnym ikonograficznych zapożyczeń z jego wcześniejszej twórczości. Almodóvar tworzy dziś raczej historię kina niż filmy

Przyjemności „Zniewolonej” (Renata Lis)

Pomysł, by wymieszana z seksem udręka kobiet sprzedawała „Zniewoloną”, jest oburzający i niesmaczny, jednak w serialu – przy całej dwuznaczności – sadyzm odgrywa pewną istotną rolę

Veni, Vidi, Vega (Łukasz Najder)

Tak jak Trump jest prezydentem doby postprawdy, tak Vega tychże czasów reżyserem. Wytrawnym, znającym potrzeby swojej klienteli barmanem, który serwuje koktajl faktów, pogłosek, ściem, bluzgów, patosu i tabloidowej pseudotroski o szarego człowieczka

Literatura

Pomnik Naukowego Błędu (Bartosz Sadulski)

Odkąd wiadomo, że nie zbadamy świata, trzeba wymyślać własne. A do serca krain fantastycznych nie sposób dojść inaczej jak przez bibliotekę – mówi jeden z tłumaczy „Słownika miejsc wyobrażonych”

KULTURA ZWIERZĄT: Animalizm (Jan Gondowicz)

Cóż właściwie mamy do zarzucenia zwierzętom? Że nie są ludźmi. Wie to każdy, kto celuje kapciem w kota paskudzącego na dywan – o kulturach zwierząt u Kiplinga, Wellsa i Orwella

KULTURA ZWIERZĄT: Gapiąc się w klawiaturę (Łukasz Zawada)

Psy ziewają przeciągle, przeczuwając, że nie uda się wyjść naprzeciw oczekiwaniom redakcji Dwutygodnika i napisać tekstu o kulturze dla zwierząt

Muzyka

Nieuchwytny przeciwnik (Krzysztof Krześnicki)

Muzyk nie tworzy w szale uniesień. Jego zawód jest dość podobny do pracy biurowej – wymaga skrupulatności i sumienności. Nic dziwnego, że niestabilne warunki pracy mają przełożenie na problemy ze zdrowiem psychicznym

Muzyka na zgliszczach (Krzysztof Marciniak)

Mam wątpliwości, czy w świecie katastrofy klimatycznej muzyka eksperymentalna pozbawiona wyraźnej funkcji społecznej będzie jeszcze komukolwiek potrzebna – relacja z tegorocznej odsłony Sanatorium Dźwięku

Wojna przeklęta (Rafał Wawrzyńczyk)

W 80. rocznicę wybuchu II wojny światowej swoje prawykonanie miał utwór Lidii Zielińskiej, a polską premierę kompozycja Olgi Neuwirth. Oba z pacyfistyczną wymową. Budowanie empatii przez muzykę współczesną? Szalone, mesjańskie niemal działanie

Obyczaje

Codzienny antyfaszyzm (Mark Bray)

Za każdym razem, gdy ktoś podejmuje działania przeciwko transfobii czy rasizmowi – wskazując konkretne osoby, bojkotując ich firmy, zawstydzając je za to, co robią, kończąc znajomość, jeśli ktoś nie weźmie się w garść – korzysta z antyfaszystowskiej perspektywy

Porażka nie wchodzi w grę (Kamil Fejfer)

W sumie do Księżyca zbliżyło się dwudziestu czterech ludzi. I tylko oni, spośród 107 miliardów kiedykolwiek noszonych przez Ziemię, opuścili orbitę naszej planety – esej o podboju kosmosu w 50 lat po pierwszym lądowaniu na Księżycu

KULTURA ZWIERZĄT: Świnie leżą w słońcu (Maciej Jakubowiak)

Miałem przyglądać się kulturze dla zwierząt, ale w Chrumkowie odkrywam kulturę samych zwierząt. Świnie nie są tu po prostu przedmiotem troski. To one troszczą się o siebie. I innych

KULTURA ZWIERZĄT: Krowa w stadium larwy (Adam Robiński)

Wolne krowy z Deszczna uratowano tak jak koalę – wymyślając im nową twarz. Znajdując nowe zastosowanie. Wolne krowy zostały symbolem, memem. Przyczynkiem do tekstów takich jak ten

KULTURA ZWIERZĄT: Atrakcje w plenerze (Dariusz Gzyra)

Czy ktokolwiek używa sformułowań w rodzaju „muzyka dla ludzi”, „koncert dla ludzi” lub „pokaz filmu dla ludzi”? Znamienne, że w przypadku psów pozwalamy sobie na takie uogólnienie

Przedział bez miejscówki (Olga Wróbel)

Może w krajach, gdzie dobrze działa kolej, ludzie więcej czytają? Nie da się wyjąć książki w ciasnym busie, którym trzęsie, albo w samochodzie. Taki transportowo-kulturowy wniosek: w Polsce jest niski poziom czytelnictwa, bo jest za mało pociągów

Sztuka

KULTURA ZWIERZĄT: Taniec pod kocem (Monika Stelmach)

Zrobiliśmy kilkupiętrowy tort dla owadów, składający się z kompostu, torfu, materiałów budulcowych, które mogły wykorzystać do budowania gniazd na zimę – rozmowa ze współtwórczynią performansu międzygatunkowego

Zwycięstwo Zofii (Monika Stelmach)

Zrobiłam fejkowe, alternatywne wydanie „Wiadomości ASP”. Mianowałam się rektorą, wszystkie nazwiska miały żeńską końcówkę, przerobiłam logo, wymieniłam skład Senatu na same kobiety. W ten sposób sporo osób dowiedziało się o 100-leciu przyjęcia kobiet na akademię

Teatr

Choreografie queerowych utopii (Anka Herbut)

Gdyby Lady Gaga czytała ten tekst, toby się dowiedziała, że nie do końca kupuję kawałek „Born This Way”, który wypuściła w 2011 roku, ustanawiając nieoficjalny hymn środowiska LGBTQ+

Pochwała dziwności (Anka Herbut)

Często mówi się, żeby wygaszać gniew – mnie z kolei interesuje sytuacja, kiedy gniew w ciele narasta i narasta aż do momentu rozładowania: eksplozji i rozluźnienia

Casting na Ukrainkę (Witold Mrozek)

Zawsze gdy pracuję nad spektaklem, to jestem w manii. Muszę dużo robić, gadać… Moi partnerzy z Rzeszowa byli przyzwyczajeni, że dostają tekst i go grają. A ja sama mówiłam reżyserce, że mój monolog mi nie pasuje, że coś sobie napiszę

Wiersze

wiersze (Tomasz Gromadka)

Ziemia

Będą lokalne końce świata (Tomasz Markiewka)

Jeżeli na granicach Europy stanie miliard Afrykanów, powiedzą, że to my naszymi emisjami zmieniliśmy klimat, a oni nie mogą mieszkać tam, gdzie ich przodkowie. Czy będziemy w stanie przyjąć więcej ludzi niż liczy populacja Europy?

]]>

Film

KULTURA ZWIERZĄT: Macki, odnóża, kamery (Marcin Stachowicz)

„Kino dla zwierząt”, jakąkolwiek technologiczną formę by przyjęło, zawsze będzie tylko kinem dla zwierząt człowieka

Ból, biel i blask (Adam Kruk)

„Ból i blask” jest dziełem hiperalmodóvarowskim, pełnym ikonograficznych zapożyczeń z jego wcześniejszej twórczości. Almodóvar tworzy dziś raczej historię kina niż filmy

Przyjemności „Zniewolonej” (Renata Lis)

Pomysł, by wymieszana z seksem udręka kobiet sprzedawała „Zniewoloną”, jest oburzający i niesmaczny, jednak w serialu – przy całej dwuznaczności – sadyzm odgrywa pewną istotną rolę

Veni, Vidi, Vega (Łukasz Najder)

Tak jak Trump jest prezydentem doby postprawdy, tak Vega tychże czasów reżyserem. Wytrawnym, znającym potrzeby swojej klienteli barmanem, który serwuje koktajl faktów, pogłosek, ściem, bluzgów, patosu i tabloidowej pseudotroski o szarego człowieczka

Literatura

Pomnik Naukowego Błędu (Bartosz Sadulski)

Odkąd wiadomo, że nie zbadamy świata, trzeba wymyślać własne. A do serca krain fantastycznych nie sposób dojść inaczej jak przez bibliotekę – mówi jeden z tłumaczy „Słownika miejsc wyobrażonych”

KULTURA ZWIERZĄT: Animalizm (Jan Gondowicz)

Cóż właściwie mamy do zarzucenia zwierzętom? Że nie są ludźmi. Wie to każdy, kto celuje kapciem w kota paskudzącego na dywan – o kulturach zwierząt u Kiplinga, Wellsa i Orwella

KULTURA ZWIERZĄT: Gapiąc się w klawiaturę (Łukasz Zawada)

Psy ziewają przeciągle, przeczuwając, że nie uda się wyjść naprzeciw oczekiwaniom redakcji Dwutygodnika i napisać tekstu o kulturze dla zwierząt

Muzyka

Nieuchwytny przeciwnik (Krzysztof Krześnicki)

Muzyk nie tworzy w szale uniesień. Jego zawód jest dość podobny do pracy biurowej – wymaga skrupulatności i sumienności. Nic dziwnego, że niestabilne warunki pracy mają przełożenie na problemy ze zdrowiem psychicznym

Muzyka na zgliszczach (Krzysztof Marciniak)

Mam wątpliwości, czy w świecie katastrofy klimatycznej muzyka eksperymentalna pozbawiona wyraźnej funkcji społecznej będzie jeszcze komukolwiek potrzebna – relacja z tegorocznej odsłony Sanatorium Dźwięku

Wojna przeklęta (Rafał Wawrzyńczyk)

W 80. rocznicę wybuchu II wojny światowej swoje prawykonanie miał utwór Lidii Zielińskiej, a polską premierę kompozycja Olgi Neuwirth. Oba z pacyfistyczną wymową. Budowanie empatii przez muzykę współczesną? Szalone, mesjańskie niemal działanie

Obyczaje

Codzienny antyfaszyzm (Mark Bray)

Za każdym razem, gdy ktoś podejmuje działania przeciwko transfobii czy rasizmowi – wskazując konkretne osoby, bojkotując ich firmy, zawstydzając je za to, co robią, kończąc znajomość, jeśli ktoś nie weźmie się w garść – korzysta z antyfaszystowskiej perspektywy

Porażka nie wchodzi w grę (Kamil Fejfer)

W sumie do Księżyca zbliżyło się dwudziestu czterech ludzi. I tylko oni, spośród 107 miliardów kiedykolwiek noszonych przez Ziemię, opuścili orbitę naszej planety – esej o podboju kosmosu w 50 lat po pierwszym lądowaniu na Księżycu

KULTURA ZWIERZĄT: Świnie leżą w słońcu (Maciej Jakubowiak)

Miałem przyglądać się kulturze dla zwierząt, ale w Chrumkowie odkrywam kulturę samych zwierząt. Świnie nie są tu po prostu przedmiotem troski. To one troszczą się o siebie. I innych

KULTURA ZWIERZĄT: Krowa w stadium larwy (Adam Robiński)

Wolne krowy z Deszczna uratowano tak jak koalę – wymyślając im nową twarz. Znajdując nowe zastosowanie. Wolne krowy zostały symbolem, memem. Przyczynkiem do tekstów takich jak ten

KULTURA ZWIERZĄT: Atrakcje w plenerze (Dariusz Gzyra)

Czy ktokolwiek używa sformułowań w rodzaju „muzyka dla ludzi”, „koncert dla ludzi” lub „pokaz filmu dla ludzi”? Znamienne, że w przypadku psów pozwalamy sobie na takie uogólnienie

Przedział bez miejscówki (Olga Wróbel)

Może w krajach, gdzie dobrze działa kolej, ludzie więcej czytają? Nie da się wyjąć książki w ciasnym busie, którym trzęsie, albo w samochodzie. Taki transportowo-kulturowy wniosek: w Polsce jest niski poziom czytelnictwa, bo jest za mało pociągów

Sztuka

KULTURA ZWIERZĄT: Taniec pod kocem (Monika Stelmach)

Zrobiliśmy kilkupiętrowy tort dla owadów, składający się z kompostu, torfu, materiałów budulcowych, które mogły wykorzystać do budowania gniazd na zimę – rozmowa ze współtwórczynią performansu międzygatunkowego

Zwycięstwo Zofii (Monika Stelmach)

Zrobiłam fejkowe, alternatywne wydanie „Wiadomości ASP”. Mianowałam się rektorą, wszystkie nazwiska miały żeńską końcówkę, przerobiłam logo, wymieniłam skład Senatu na same kobiety. W ten sposób sporo osób dowiedziało się o 100-leciu przyjęcia kobiet na akademię

Teatr

Choreografie queerowych utopii (Anka Herbut)

Gdyby Lady Gaga czytała ten tekst, toby się dowiedziała, że nie do końca kupuję kawałek „Born This Way”, który wypuściła w 2011 roku, ustanawiając nieoficjalny hymn środowiska LGBTQ+

Pochwała dziwności (Anka Herbut)

Często mówi się, żeby wygaszać gniew – mnie z kolei interesuje sytuacja, kiedy gniew w ciele narasta i narasta aż do momentu rozładowania: eksplozji i rozluźnienia

Casting na Ukrainkę (Witold Mrozek)

Zawsze gdy pracuję nad spektaklem, to jestem w manii. Muszę dużo robić, gadać… Moi partnerzy z Rzeszowa byli przyzwyczajeni, że dostają tekst i go grają. A ja sama mówiłam reżyserce, że mój monolog mi nie pasuje, że coś sobie napiszę

Wiersze

wiersze (Tomasz Gromadka)

Ziemia

Będą lokalne końce świata (Tomasz Markiewka)

Jeżeli na granicach Europy stanie miliard Afrykanów, powiedzą, że to my naszymi emisjami zmieniliśmy klimat, a oni nie mogą mieszkać tam, gdzie ich przodkowie. Czy będziemy w stanie przyjąć więcej ludzi niż liczy populacja Europy?

]]>
Thu, 29 Aug 2019 00:00:00 +0200
<![CDATA[Numer 2019/262]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2019/262

Film

Matka ognia (Adam Kruk)

Ważne jest, by przesuwać dyskusję z rejonów łóżka w stronę salonu i pytać, kto może w nim zasiadać i kto rości sobie prawo, by o tym decydować – mówi głośna argentyńska reżyserka, której retrospektywa twórczości odbyła się w trakcie tegorocznych Nowych Horyzontów

Sól ziemi (Jakub Socha)

Tarantino nieustannie poszerza swój świat, chce go uczynić tak dużym, żeby przysłonił ten rzeczywisty. Ekrany obrastają tu wszystko, bohaterowie odgradzają się nimi od życia

Seksualne wykroczenia skorupiaków (Marta Bałaga)

Fajnie być wściekłym, zbuntowanym dwudziestolatkiem. Ale teraz? Jeśli masz na karku siedemdziesiątkę i wszystko cię wkurza, jesteś tylko zwykłym dupkiem. Życie jest niesprawiedliwe, to prawda, ale chyba zdążyłeś się już do tego przyzwyczaić? – mówi legendarny amerykański reżyser

Literatura

Przekarmieni nienawiścią (Sebastian Frąckiewicz)

Trudno być prorokiem we własnym kraju, a jeszcze trudniej przyglądać się z dystansu, gdy jego mieszkańcy podrzynają sobie gardła i podpalają domy. Scenarzysta i współautor „Powrotu do Kosowa” musiał się z tym problemem zmierzyć

Za późno (Maciej Jakubowiak)

„Poniewczasie” Wita Szostaka to dziennik twórczej niemocy. Jednak z niedomagania wpisanego w samą formę dziennika autor próbuje wycisnąć własny pomysł na literaturę. Albo inaczej: dorabia kryzysowi, w który wpadł, poważnie brzmiące wymówki

Martwe fale (Kasper Bajon)

W „Falach” A.J. Dungo bezpardonowo zderzył surfing ze śmiercią, odchodzeniem i przemijaniem. Bo wbrew pozorom surfowanie to nie ślizg, szybkość i manewry, tylko czekanie godzinami na moment i ćwiczenie z melancholii

Mniej (Ilona Wiśniewska)

Chętnie powielamy opinię, że północne kraje wydają na świat zamkniętych, zdystansowanych i mrukliwych obywateli, a przecież to Polska jest klimatyzowana międzyludzkim chłodem – esej na marginesie nowej książki Filipa Springera

Magik na bar micwie (Michał Tabaczyński)

Literatura amerykańska musi znosić brzemię, któremu na imię Wielka Amerykańska Powieść. Michael Chabon – czy tego chce czy nie – staje do tego konkursu ze swoimi „Niesamowitymi przygodami Kavaliera i Claya”

Media

Twoja waifu nie istnieje (Michał R. Wiśniewski)

Miquela Sousa robi karierę, nagrywa piosenki, ma 1,6 miliona obserwujących. To perfekcyjnie wystudiowana normalność wprost z doliny niesamowitości. Sieć pełna jest dziewczyn z komputera

Muzyka

Mydełko Fa (Monika Borys)

Własne życie „Mydełko Fa” zaczęło wieść podobno już trzy dni od nagrania płyty – materiał wykradziono z wytwórni, zanim pojawił się na rynku na legalnych nośnikach, i trafił on do obiegu bazarowego

Wielki synthpopowy szwindel? (Mateusz Witkowski)

Grupa Papa Dance padła ofiarą kultu autentyczności i powagi, jaki w latach 80. panował w polskiej muzyce pop-rockowej. Stąd wzięło się nieporozumienie polegające na szukaniu w Papa Dance protoplastów disco polo

Ku przyszłości (Paweł Klimczak)

Kiedy wracamy do klasycznego electro, nie odrzuca nas archaizm rozwiązań muzycznych ani ideologiczna parafina. To wciąż aktualna muzyka, zarówno pod względem rozwiązań brzmieniowych, jak i otoczki, na poły zafascynowanej technologią, na poły wobec niej sceptycznej

Metronom kosmicznej grawitacji (Tomasz Cyz)

Wytwórnia ECM skutecznie podsyca obecność Keitha Jarretta na rynku płytowym, wyciągając z archiwum coraz to nowe skarby. Teraz wybór padł na bachowski koncert z marca 1987

Obyczaje

Pękła bańka (Aleksandra Boćkowska)

Najważniejsze słowo dla białostockiego świata kultury to „tolerancja”. Na Marsz Równości stawili się niemal wszyscy. A potem płakali

Sztuka

Instrukcja użycia placu (Ola Rusinek)

Nie chodzi nam jedynie o wprowadzenie dzieł sztuki w przestrzeń miasta. Rekomendujemy udział artystów w projektowaniu przestrzeni publicznych, nie tylko przyszłych placów – rozmowa z kuratorkami wystawy „Place. Instrukcja użycia”

Apokaliptyczny prorok (Karolina Plinta)

Stałem pod Sejmem, z kartonem „Coś poszło nie tak”. Innym razem na Patelni z napisem „The End is near”. Wtedy zdałem sobie sprawę, że bardzo dobrze czuję się w sytuacji osoby oddającej nastrój czasów. Psuję nastrój ludziom i to mnie jakoś kręci

Zajawka (Stach Szabłowski)

W jakich realiach rodził się hip-hop? Jest na „Zajawce” zdjęcie, które przedstawia podniszczony socmodernistyczny pawilon katowickiego kina Kosmos. Aura jest szara, kolory zbrudzone. Po ulicy toczą się maluchy. Scena jak z PRL, ale w kinie Kosmos grają „Jurassic Park”. Jest rok 1993

Chiński sen (Karol Sienkiewicz)

By sprawdzić, jak aktualnie wygląda chińska sztuka zgodna z linią partii, wybrałem się na 12. Ogólnokrajowy Festiwal Sztuki w Szanghaju. Gdzie, jeśli nie na tej przekrojowej wystawie, przekonam się, jak dzisiejsza propaganda przekłada się na sztukę?

Teatr

Rozrabiaka, czystej krwi artysta (Katarzyna Niedurny)

„Był taki niewybredny żart, że nawet deskę klozetową zagram. A ja bym się tego podjął, chociaż nie wiem, jak bym to zrobił. Tego się nauczyłem od Schaeffera, awangardy i zespołu MW2” – rozmowa o zmarłym niedawno twórcy metody aktora instrumentalnego

Złota Maja (Piotr Morawski)

Aktorzy są gwiazdami w teatrze. Wszyscy jesteśmy gwiazdami. To nasza wspólna moc. Ważne tylko, żeby nie spać na scenie. Czasem mi się zdarza zasnąć

Jeśli nie mogę tańczyć, to nie moja rewolucja (Anka Herbut)

W ciągu ostatniego roku taniec stał się kluczowym elementem protestów i radykalnych ruchów demokratycznych. Dość wspomnieć antynazistowskie rejwowe protesty w Berlinie, majowe protesty w Armenii, czy tegoroczne demonstracje, jakie pod hasłem „opór disco” odbyły się w Dzień Kobiet w Polsce.

Wiersze

wiersze (Agata Jabłońska)

]]>

Film

Matka ognia (Adam Kruk)

Ważne jest, by przesuwać dyskusję z rejonów łóżka w stronę salonu i pytać, kto może w nim zasiadać i kto rości sobie prawo, by o tym decydować – mówi głośna argentyńska reżyserka, której retrospektywa twórczości odbyła się w trakcie tegorocznych Nowych Horyzontów

Sól ziemi (Jakub Socha)

Tarantino nieustannie poszerza swój świat, chce go uczynić tak dużym, żeby przysłonił ten rzeczywisty. Ekrany obrastają tu wszystko, bohaterowie odgradzają się nimi od życia

Seksualne wykroczenia skorupiaków (Marta Bałaga)

Fajnie być wściekłym, zbuntowanym dwudziestolatkiem. Ale teraz? Jeśli masz na karku siedemdziesiątkę i wszystko cię wkurza, jesteś tylko zwykłym dupkiem. Życie jest niesprawiedliwe, to prawda, ale chyba zdążyłeś się już do tego przyzwyczaić? – mówi legendarny amerykański reżyser

Literatura

Przekarmieni nienawiścią (Sebastian Frąckiewicz)

Trudno być prorokiem we własnym kraju, a jeszcze trudniej przyglądać się z dystansu, gdy jego mieszkańcy podrzynają sobie gardła i podpalają domy. Scenarzysta i współautor „Powrotu do Kosowa” musiał się z tym problemem zmierzyć

Za późno (Maciej Jakubowiak)

„Poniewczasie” Wita Szostaka to dziennik twórczej niemocy. Jednak z niedomagania wpisanego w samą formę dziennika autor próbuje wycisnąć własny pomysł na literaturę. Albo inaczej: dorabia kryzysowi, w który wpadł, poważnie brzmiące wymówki

Martwe fale (Kasper Bajon)

W „Falach” A.J. Dungo bezpardonowo zderzył surfing ze śmiercią, odchodzeniem i przemijaniem. Bo wbrew pozorom surfowanie to nie ślizg, szybkość i manewry, tylko czekanie godzinami na moment i ćwiczenie z melancholii

Mniej (Ilona Wiśniewska)

Chętnie powielamy opinię, że północne kraje wydają na świat zamkniętych, zdystansowanych i mrukliwych obywateli, a przecież to Polska jest klimatyzowana międzyludzkim chłodem – esej na marginesie nowej książki Filipa Springera

Magik na bar micwie (Michał Tabaczyński)

Literatura amerykańska musi znosić brzemię, któremu na imię Wielka Amerykańska Powieść. Michael Chabon – czy tego chce czy nie – staje do tego konkursu ze swoimi „Niesamowitymi przygodami Kavaliera i Claya”

Media

Twoja waifu nie istnieje (Michał R. Wiśniewski)

Miquela Sousa robi karierę, nagrywa piosenki, ma 1,6 miliona obserwujących. To perfekcyjnie wystudiowana normalność wprost z doliny niesamowitości. Sieć pełna jest dziewczyn z komputera

Muzyka

Mydełko Fa (Monika Borys)

Własne życie „Mydełko Fa” zaczęło wieść podobno już trzy dni od nagrania płyty – materiał wykradziono z wytwórni, zanim pojawił się na rynku na legalnych nośnikach, i trafił on do obiegu bazarowego

Wielki synthpopowy szwindel? (Mateusz Witkowski)

Grupa Papa Dance padła ofiarą kultu autentyczności i powagi, jaki w latach 80. panował w polskiej muzyce pop-rockowej. Stąd wzięło się nieporozumienie polegające na szukaniu w Papa Dance protoplastów disco polo

Ku przyszłości (Paweł Klimczak)

Kiedy wracamy do klasycznego electro, nie odrzuca nas archaizm rozwiązań muzycznych ani ideologiczna parafina. To wciąż aktualna muzyka, zarówno pod względem rozwiązań brzmieniowych, jak i otoczki, na poły zafascynowanej technologią, na poły wobec niej sceptycznej

Metronom kosmicznej grawitacji (Tomasz Cyz)

Wytwórnia ECM skutecznie podsyca obecność Keitha Jarretta na rynku płytowym, wyciągając z archiwum coraz to nowe skarby. Teraz wybór padł na bachowski koncert z marca 1987

Obyczaje

Pękła bańka (Aleksandra Boćkowska)

Najważniejsze słowo dla białostockiego świata kultury to „tolerancja”. Na Marsz Równości stawili się niemal wszyscy. A potem płakali

Sztuka

Instrukcja użycia placu (Ola Rusinek)

Nie chodzi nam jedynie o wprowadzenie dzieł sztuki w przestrzeń miasta. Rekomendujemy udział artystów w projektowaniu przestrzeni publicznych, nie tylko przyszłych placów – rozmowa z kuratorkami wystawy „Place. Instrukcja użycia”

Apokaliptyczny prorok (Karolina Plinta)

Stałem pod Sejmem, z kartonem „Coś poszło nie tak”. Innym razem na Patelni z napisem „The End is near”. Wtedy zdałem sobie sprawę, że bardzo dobrze czuję się w sytuacji osoby oddającej nastrój czasów. Psuję nastrój ludziom i to mnie jakoś kręci

Zajawka (Stach Szabłowski)

W jakich realiach rodził się hip-hop? Jest na „Zajawce” zdjęcie, które przedstawia podniszczony socmodernistyczny pawilon katowickiego kina Kosmos. Aura jest szara, kolory zbrudzone. Po ulicy toczą się maluchy. Scena jak z PRL, ale w kinie Kosmos grają „Jurassic Park”. Jest rok 1993

Chiński sen (Karol Sienkiewicz)

By sprawdzić, jak aktualnie wygląda chińska sztuka zgodna z linią partii, wybrałem się na 12. Ogólnokrajowy Festiwal Sztuki w Szanghaju. Gdzie, jeśli nie na tej przekrojowej wystawie, przekonam się, jak dzisiejsza propaganda przekłada się na sztukę?

Teatr

Rozrabiaka, czystej krwi artysta (Katarzyna Niedurny)

„Był taki niewybredny żart, że nawet deskę klozetową zagram. A ja bym się tego podjął, chociaż nie wiem, jak bym to zrobił. Tego się nauczyłem od Schaeffera, awangardy i zespołu MW2” – rozmowa o zmarłym niedawno twórcy metody aktora instrumentalnego

Złota Maja (Piotr Morawski)

Aktorzy są gwiazdami w teatrze. Wszyscy jesteśmy gwiazdami. To nasza wspólna moc. Ważne tylko, żeby nie spać na scenie. Czasem mi się zdarza zasnąć

Jeśli nie mogę tańczyć, to nie moja rewolucja (Anka Herbut)

W ciągu ostatniego roku taniec stał się kluczowym elementem protestów i radykalnych ruchów demokratycznych. Dość wspomnieć antynazistowskie rejwowe protesty w Berlinie, majowe protesty w Armenii, czy tegoroczne demonstracje, jakie pod hasłem „opór disco” odbyły się w Dzień Kobiet w Polsce.

Wiersze

wiersze (Agata Jabłońska)

]]>
Fri, 16 Aug 2019 00:00:00 +0200
<![CDATA[Numer 2019/261]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2019/261

Film

Rodzina człowiecza 2034 (Iwona Kurz)

Serial „Rok za rokiem” przekonuje, że właściwym zagrożeniem nie jest koniec świata (w końcu nic po nim nie będzie), ale życie w świecie końca

Czego nie widać (Agnieszka Jakimiak)

Nowohoryzontalni nowicjusze często przyjeżdżają do Wrocławia z przekonaniem, że czeka ich maraton filmowych arcydzieł. Szybko muszą dokonać rewizji oczekiwań – na Nowych Horyzontach pojęcie arcydzieła jest chybotliwym konstruktem

Literatura

Pamięć Alojzego (Piotr Paziński)

Czytana wciąż od nowa, „Akademia pana Kleksa” nie przestaje zaskakiwać i przerażać. Żyje, obrasta w nowe sensy, okazuje się zagadką metafizyczną, zbiorowym olśnieniem, marą senną, zwierciadłem, w którym pobłyskuje historia najnowsza

Kłopoty z zieloną dziewczyną (Zofia Zaleska)

W utworach, które sam przełożyłem, starałem się pokazać, że Lorca wcale nie jest taki słodki i natchniony – rozmowa z tłumaczem

遣波使 czyli wysłannicy (Sara Manasterska)

W ostatnich latach ukazało się po polsku sporo przekładów z japońskiego. Po raz pierwszy od wielu lat pojawiła się szansa, by zapoznać się z wycinkiem współczesnej japońskiej literatury w przystępnym i niejednokrotnie znakomitym tłumaczeniu

Media

Przyszłość, na jaką zasługujemy (Filip Konopczyński)

Gdyby Facebook, Google czy Amazon ogłosili, że stają się państwami, liczba ich obywateli przekroczyłaby populację Chin, Indii czy krajów Europy. W sporach z koncernami internetowymi państwa są bezsilne. A bycie krytykantem nikomu się nie opłaca

Muzyka

Nagłe zjawienie się Pobłockiej (Adam Wiedemann)

Mam w domu kilkanaście wykonań cyklu Bacha Das Wohltemperierte Klavier i zwykle nie wiem, które wybrać, gdyż wszystkie są na swój sposób najdoskonalsze. Ewa Pobłocka swoją wersją WTK powoduje niezłe zamieszanie, postanawia nam bowiem przywrócić „Bacha romantycznego”

Szczerość i profesjonalizm (Maciej Krawiec)

Muzyka Tercetu Kamili Drabek wcale nie jest naiwna, jak sugerowałby tytuł jego debiutanckiej płyty. Na „Muzyce Naiwnej” słyszymy kompetentnych jazzmanów kreatywnie przetwarzających inspiracje, od Duke’a Ellingtona i Milesa Davisa po muzykę ludową

Obyczaje

20 tysięcy za samo nazwisko (Przemysław Witkowski)

Największe zagrożenie widzę nie w bezpośredniej groźbie zdobycia przez faszystów i nazistów władzy, bo na to się nie zapowiada, a we wpływie ich idei na główny nurt polskiej polityki. Zaczyna się od tego, że ONR podejmuje temat uchodźców i stosuje do jego opisu retorykę rodem z III Rzeszy

Sztuka

Po drugiej stronie obrazu (Stach Szabłowski)

Kiedy zaczynam pracę nad wystawą, patrzę na nią jak ogrodniczka – wystawa jest działką domagającą się uprawy, trzeba pilnie pielęgnować kiełkującą na niej fabułę. Moje wystawy są zazwyczaj jedną historią, wszystkie prace przenikają się ze sobą, odbijają się jedna w drugiej, każda zależy od tego, co zdarzyło się przedtem i zdarzy się potem

Teatr

Jak śpiewać w teatrze państwo (nie)narodowe (Krystyna Duniec)

Angażując do spektaklu „Staff Only” mieszkających w Warszawie imigrantów, artystki i artystów, Katarzyna Kalwat podjęła problem autentyczności zaangażowania politycznego teatru

Wiersze

wiersze (Michał Koza)

Ziemia

Pokątnik złowieszczek: koniec (Karolina Iwaszkiewicz)

Owady były tu przed nami. Pojawiły się jakieś 400 milionów lat temu, na długo przed dinozaurami. Jako pierwsze ze zwierząt zaczęły latać. Przetrwały pięć masowych wymierań. Teraz padają ofiarą szóstego, które spowodowaliśmy my – czwarta i ostatnia część eseju o fascynującym życiu insektów

]]>

Film

Rodzina człowiecza 2034 (Iwona Kurz)

Serial „Rok za rokiem” przekonuje, że właściwym zagrożeniem nie jest koniec świata (w końcu nic po nim nie będzie), ale życie w świecie końca

Czego nie widać (Agnieszka Jakimiak)

Nowohoryzontalni nowicjusze często przyjeżdżają do Wrocławia z przekonaniem, że czeka ich maraton filmowych arcydzieł. Szybko muszą dokonać rewizji oczekiwań – na Nowych Horyzontach pojęcie arcydzieła jest chybotliwym konstruktem

Literatura

Pamięć Alojzego (Piotr Paziński)

Czytana wciąż od nowa, „Akademia pana Kleksa” nie przestaje zaskakiwać i przerażać. Żyje, obrasta w nowe sensy, okazuje się zagadką metafizyczną, zbiorowym olśnieniem, marą senną, zwierciadłem, w którym pobłyskuje historia najnowsza

Kłopoty z zieloną dziewczyną (Zofia Zaleska)

W utworach, które sam przełożyłem, starałem się pokazać, że Lorca wcale nie jest taki słodki i natchniony – rozmowa z tłumaczem

遣波使 czyli wysłannicy (Sara Manasterska)

W ostatnich latach ukazało się po polsku sporo przekładów z japońskiego. Po raz pierwszy od wielu lat pojawiła się szansa, by zapoznać się z wycinkiem współczesnej japońskiej literatury w przystępnym i niejednokrotnie znakomitym tłumaczeniu

Media

Przyszłość, na jaką zasługujemy (Filip Konopczyński)

Gdyby Facebook, Google czy Amazon ogłosili, że stają się państwami, liczba ich obywateli przekroczyłaby populację Chin, Indii czy krajów Europy. W sporach z koncernami internetowymi państwa są bezsilne. A bycie krytykantem nikomu się nie opłaca

Muzyka

Nagłe zjawienie się Pobłockiej (Adam Wiedemann)

Mam w domu kilkanaście wykonań cyklu Bacha Das Wohltemperierte Klavier i zwykle nie wiem, które wybrać, gdyż wszystkie są na swój sposób najdoskonalsze. Ewa Pobłocka swoją wersją WTK powoduje niezłe zamieszanie, postanawia nam bowiem przywrócić „Bacha romantycznego”

Szczerość i profesjonalizm (Maciej Krawiec)

Muzyka Tercetu Kamili Drabek wcale nie jest naiwna, jak sugerowałby tytuł jego debiutanckiej płyty. Na „Muzyce Naiwnej” słyszymy kompetentnych jazzmanów kreatywnie przetwarzających inspiracje, od Duke’a Ellingtona i Milesa Davisa po muzykę ludową

Obyczaje

20 tysięcy za samo nazwisko (Przemysław Witkowski)

Największe zagrożenie widzę nie w bezpośredniej groźbie zdobycia przez faszystów i nazistów władzy, bo na to się nie zapowiada, a we wpływie ich idei na główny nurt polskiej polityki. Zaczyna się od tego, że ONR podejmuje temat uchodźców i stosuje do jego opisu retorykę rodem z III Rzeszy

Sztuka

Po drugiej stronie obrazu (Stach Szabłowski)

Kiedy zaczynam pracę nad wystawą, patrzę na nią jak ogrodniczka – wystawa jest działką domagającą się uprawy, trzeba pilnie pielęgnować kiełkującą na niej fabułę. Moje wystawy są zazwyczaj jedną historią, wszystkie prace przenikają się ze sobą, odbijają się jedna w drugiej, każda zależy od tego, co zdarzyło się przedtem i zdarzy się potem

Teatr

Jak śpiewać w teatrze państwo (nie)narodowe (Krystyna Duniec)

Angażując do spektaklu „Staff Only” mieszkających w Warszawie imigrantów, artystki i artystów, Katarzyna Kalwat podjęła problem autentyczności zaangażowania politycznego teatru

Wiersze

wiersze (Michał Koza)

Ziemia

Pokątnik złowieszczek: koniec (Karolina Iwaszkiewicz)

Owady były tu przed nami. Pojawiły się jakieś 400 milionów lat temu, na długo przed dinozaurami. Jako pierwsze ze zwierząt zaczęły latać. Przetrwały pięć masowych wymierań. Teraz padają ofiarą szóstego, które spowodowaliśmy my – czwarta i ostatnia część eseju o fascynującym życiu insektów

]]>
Fri, 02 Aug 2019 00:00:00 +0200
<![CDATA[Numer 2019/260]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2019/260

Film

Wajda i muzeum (Jakub Majmurek)

W Krakowie można oglądać monograficzną wystawę poświęconą Andrzejowi Wajdzie. Udowadnia ona, że kino Wajdy – ironiczne, dialektyczne, przeprowadzające nas na drugą stronę narodowych fantazmatów – jest dziś, w dobie kapłanów polskich mitów, ciągle ważne i potrzebne

Wszyscy ludzie będą siostrami (Klaudia Rachubińska)

„Midsommar” to historia nie zemsty, ale wyzwolenia – i nie z nieudanego związku, ale z opresyjnego, patriarchalnego scenariusza

Bezkrólewie (Darek Arest)

W nowym „Królu Lwie” zwierzęta ciągle gadają, ale trochę jakby miały zadrutowane szczęki. Efekt przypomina czasem te bezdennie smutne cyrkowe widowiska, w których niedźwiedzie grają w karty i siadają na krzesłach

POP-CORE: Gwiazdy muszą płonąć (Michał Walkiewicz)

Filmy Kapadii to bajki o współczesnych superbohaterach, które układają się w nową, celebrycką mitologię

Literatura

Eskapizm i ufoludki (Michał R. Wiśniewski)

Później mówiono, że fandom powstał, gdy na skrzyżowaniu dróg dwóch miłośników fantastyki zaczęło dyskutować o ulubionych książkach. Legenda nie odnotowuje, kiedy zaczęli się kłócić i kto pierwszy wrócił do domu z podbitym okiem

Pod drzwiami Hermesa (Aldona Kopkiewicz)

Tomaž Šalamun był słoweńskim Allenem Ginsbergiem występującym w teledysku Boba Dylana, a w jakiejś mierze może i samym Bobem Dylanem, tyle że bez gitary i harmonijki. Jego wpływ na pokolenie obecnych trzydziesto- i czterdziestolatków piszących poezję w Polsce był ogromny

Na skrzyżowaniach pajęczyn (Zofia Król)

Dlaczego tak atrakcyjne stają się dzisiaj opowieści o organizmach odległych od psów i kotów, z którymi zaprzyjaźniamy się wciąż częściej niż z mchami i sumami? Jak wobec narastającej od niedawna lawinowo świadomości, że nie żyjemy na planecie ludzi, a tylko przez chwilę nam się tak zdawało, zachowuje się i przekształca literatura?

21 groszy od słowa (Maciej Jakubowiak)

Skoro literatura to finansowe nieporozumienie, budżetowa otchłań, ekonomiczna studnia bez dna – to nasuwa się pytanie oszałamiające w swej prostocie: dlaczego ktoś w ogóle bierze się za pisanie?

Wiersz musi być wszystkim (Marta Eloy Cichocka / Mikołaj Spodaryk)

W referendum w 1988 roku na temat tego, czy Pinochet powinien zachować władzę, stworzony przez kolektyw CADA znak „NO+” pojawił się jako odpowiedź na setkach tysięcy kart do głosowania. Rzeczywistość społeczna przerosła intencje artystyczne – mówi chilijski poeta

Obcy stwór (Bartosz Sadulski)

Wiersze Marcina Świetlickiego nigdy nie były tak dalekie od świata. Manifestacje pojedynczości zmieniły się w lament rozkładającego się ciała. Nastroje niegdyś cieniowane, w „Ale o co ci chodzi?” są jednoznacznie czarne

Media

Po co nam ten Internet? (Marcin Wilkowski)

Pierwsze polskie książki o Internecie uczyły sprawnie klikać w linki, ale dziś ciekawsze jest, jak oswajały sieć, pokazywały jej dobre strony i możliwości działania. To cenne świadectwa oczekiwań wobec tego, czym Internet miał się stać

Muzyka

Świat się przesterował (Dominik Gac)

Mamy specyficzny klimat nad Wisłą. Chyba wyostrza zmysły na – nazwijmy to w uproszczeniu – cierpienie. Chociaż właściwie może za dużo pompy w tym określeniu

Thom w późnym kapitalizmie (Piotr Kowalczyk)

Co z tego, że nowa płyta wokalisty Radiohead przypomina zły trip lewicującego studenta? Lepszego soundtracku do najczarniejszych scenariuszy nie znajdziemy. Thom Yorke nie boi się łatki panikarza. Sam mówi, że to płyta o rozpadzie społeczeństwa

Obyczaje

Dekalog Kojota (Renata Lis)

Nie należy się wzdymać i napinać, tylko rozluźnić biodra i robić, co trzeba, pokładając nadzieję w roztańczonym Kojocie – esej o współczesnej nadziei na marginesie książki Rebeki Solnit

Tutaj nie ma kwiatów (Lidia Pańków)

Jeden z moich rozmówców stracił na skutek wojny prosperujący biznes, fabrykę mydła w Aleppo. Spotkałem go na Lesbos, ale podkreślał, że on i jego rodzina nie są uchodźcami. Zbiło mnie to z tropu. Zadałem sobie pytanie, co ten mężczyzna próbuje mi powiedzieć

Test jednokrotnego wyboru (Agata Sikora)

Jak mamy się zachowywać, jakie relacje stwarzać, jakie instytucje tworzyć, jak pisać i mówić, by świat społeczny nie redukował się do ról bijącego i bitego, okazującego pogardę i pogardzanego? Jak opowiedzieć sobie o przemocy, która wydarzyła się w Białymstoku?

Smutny jest ten świat (Zbigniew Mentzel)

Leszek Kołakowski nie przypominał sobie, aby czegoś szczególnego mu w dzieciństwie zabraniano. Dobrze natomiast zapamiętał, że „nie zdarzyło się nigdy – nigdy, ani razu! – żeby ktoś ze starszych w rodzinie go uderzył” – przedpremierowy fragment biografii zmarłego 10 lat temu filozofa

Nienawiść pozostanie (Radosław Korzycki)

To było po prostu polowanie. Od 2014 roku chodzę na parady równości, ale też marsze niepodległości. Byłem świadkiem naprawdę strasznych rzeczy. Nigdy jednak nie widziałem tak gwałtownej eskalacji nienawiści, dosłownej wojny na ulicy. Bo to była najprawdziwsza wojna – mówi fotoreporter, uczestnik Marszu Równości w Białymstoku

Nie da się wyłgać żartem (Witold Mrozek)

Parę dni wystarczyło, by historia dopisała brutalną, ironiczną puentę do mądrości tych, którzy przemoc faszyzmu tłumaczyli „dzikim Wschodem“. Tych, którzy mówili, że dzieje się to gdzieś tam, w Białymstoku, o którym dalibógże wiedzą mniej niż o Chinach

Sztuka

W kontrze do normy (Arek Gruszczyński)

Czuję się niedopasowany. I przestałem się tym krępować. Nie maluję obrazów o stoczniowcach i motoryzacji, bo to mnie nie interesuje

Teatr

Świat z drukarki 3D (Witold Mrozek)

Tegoroczne Biennale Sztuki w Wenecji wygrała… opera. Jeśli ktoś szuka łatwego i dobitnego dowodu na triumf zwrotu performatywnego w sztuce – proszę bardzo

Wiersze

wiersze (Kacper Bartczak)

Ziemia

Pokątnik złowieszczek: zowadzenie (Karolina Iwaszkiewicz)

„Obcość próbuje się oswajać, zawłaszczać i wykorzystywać do swoich celów. Zwierzętom przypisuje się ludzkie cechy, uczucia i motywacje. Ale bywa też tak, że owadzią tożsamość się komuś przykleja” – trzecia część eseju o niebywałym życiu insektów

]]>

Film

Wajda i muzeum (Jakub Majmurek)

W Krakowie można oglądać monograficzną wystawę poświęconą Andrzejowi Wajdzie. Udowadnia ona, że kino Wajdy – ironiczne, dialektyczne, przeprowadzające nas na drugą stronę narodowych fantazmatów – jest dziś, w dobie kapłanów polskich mitów, ciągle ważne i potrzebne

Wszyscy ludzie będą siostrami (Klaudia Rachubińska)

„Midsommar” to historia nie zemsty, ale wyzwolenia – i nie z nieudanego związku, ale z opresyjnego, patriarchalnego scenariusza

Bezkrólewie (Darek Arest)

W nowym „Królu Lwie” zwierzęta ciągle gadają, ale trochę jakby miały zadrutowane szczęki. Efekt przypomina czasem te bezdennie smutne cyrkowe widowiska, w których niedźwiedzie grają w karty i siadają na krzesłach

POP-CORE: Gwiazdy muszą płonąć (Michał Walkiewicz)

Filmy Kapadii to bajki o współczesnych superbohaterach, które układają się w nową, celebrycką mitologię

Literatura

Eskapizm i ufoludki (Michał R. Wiśniewski)

Później mówiono, że fandom powstał, gdy na skrzyżowaniu dróg dwóch miłośników fantastyki zaczęło dyskutować o ulubionych książkach. Legenda nie odnotowuje, kiedy zaczęli się kłócić i kto pierwszy wrócił do domu z podbitym okiem

Pod drzwiami Hermesa (Aldona Kopkiewicz)

Tomaž Šalamun był słoweńskim Allenem Ginsbergiem występującym w teledysku Boba Dylana, a w jakiejś mierze może i samym Bobem Dylanem, tyle że bez gitary i harmonijki. Jego wpływ na pokolenie obecnych trzydziesto- i czterdziestolatków piszących poezję w Polsce był ogromny

Na skrzyżowaniach pajęczyn (Zofia Król)

Dlaczego tak atrakcyjne stają się dzisiaj opowieści o organizmach odległych od psów i kotów, z którymi zaprzyjaźniamy się wciąż częściej niż z mchami i sumami? Jak wobec narastającej od niedawna lawinowo świadomości, że nie żyjemy na planecie ludzi, a tylko przez chwilę nam się tak zdawało, zachowuje się i przekształca literatura?

21 groszy od słowa (Maciej Jakubowiak)

Skoro literatura to finansowe nieporozumienie, budżetowa otchłań, ekonomiczna studnia bez dna – to nasuwa się pytanie oszałamiające w swej prostocie: dlaczego ktoś w ogóle bierze się za pisanie?

Wiersz musi być wszystkim (Marta Eloy Cichocka / Mikołaj Spodaryk)

W referendum w 1988 roku na temat tego, czy Pinochet powinien zachować władzę, stworzony przez kolektyw CADA znak „NO+” pojawił się jako odpowiedź na setkach tysięcy kart do głosowania. Rzeczywistość społeczna przerosła intencje artystyczne – mówi chilijski poeta

Obcy stwór (Bartosz Sadulski)

Wiersze Marcina Świetlickiego nigdy nie były tak dalekie od świata. Manifestacje pojedynczości zmieniły się w lament rozkładającego się ciała. Nastroje niegdyś cieniowane, w „Ale o co ci chodzi?” są jednoznacznie czarne

Media

Po co nam ten Internet? (Marcin Wilkowski)

Pierwsze polskie książki o Internecie uczyły sprawnie klikać w linki, ale dziś ciekawsze jest, jak oswajały sieć, pokazywały jej dobre strony i możliwości działania. To cenne świadectwa oczekiwań wobec tego, czym Internet miał się stać

Muzyka

Świat się przesterował (Dominik Gac)

Mamy specyficzny klimat nad Wisłą. Chyba wyostrza zmysły na – nazwijmy to w uproszczeniu – cierpienie. Chociaż właściwie może za dużo pompy w tym określeniu

Thom w późnym kapitalizmie (Piotr Kowalczyk)

Co z tego, że nowa płyta wokalisty Radiohead przypomina zły trip lewicującego studenta? Lepszego soundtracku do najczarniejszych scenariuszy nie znajdziemy. Thom Yorke nie boi się łatki panikarza. Sam mówi, że to płyta o rozpadzie społeczeństwa

Obyczaje

Dekalog Kojota (Renata Lis)

Nie należy się wzdymać i napinać, tylko rozluźnić biodra i robić, co trzeba, pokładając nadzieję w roztańczonym Kojocie – esej o współczesnej nadziei na marginesie książki Rebeki Solnit

Tutaj nie ma kwiatów (Lidia Pańków)

Jeden z moich rozmówców stracił na skutek wojny prosperujący biznes, fabrykę mydła w Aleppo. Spotkałem go na Lesbos, ale podkreślał, że on i jego rodzina nie są uchodźcami. Zbiło mnie to z tropu. Zadałem sobie pytanie, co ten mężczyzna próbuje mi powiedzieć

Test jednokrotnego wyboru (Agata Sikora)

Jak mamy się zachowywać, jakie relacje stwarzać, jakie instytucje tworzyć, jak pisać i mówić, by świat społeczny nie redukował się do ról bijącego i bitego, okazującego pogardę i pogardzanego? Jak opowiedzieć sobie o przemocy, która wydarzyła się w Białymstoku?

Smutny jest ten świat (Zbigniew Mentzel)

Leszek Kołakowski nie przypominał sobie, aby czegoś szczególnego mu w dzieciństwie zabraniano. Dobrze natomiast zapamiętał, że „nie zdarzyło się nigdy – nigdy, ani razu! – żeby ktoś ze starszych w rodzinie go uderzył” – przedpremierowy fragment biografii zmarłego 10 lat temu filozofa

Nienawiść pozostanie (Radosław Korzycki)

To było po prostu polowanie. Od 2014 roku chodzę na parady równości, ale też marsze niepodległości. Byłem świadkiem naprawdę strasznych rzeczy. Nigdy jednak nie widziałem tak gwałtownej eskalacji nienawiści, dosłownej wojny na ulicy. Bo to była najprawdziwsza wojna – mówi fotoreporter, uczestnik Marszu Równości w Białymstoku

Nie da się wyłgać żartem (Witold Mrozek)

Parę dni wystarczyło, by historia dopisała brutalną, ironiczną puentę do mądrości tych, którzy przemoc faszyzmu tłumaczyli „dzikim Wschodem“. Tych, którzy mówili, że dzieje się to gdzieś tam, w Białymstoku, o którym dalibógże wiedzą mniej niż o Chinach

Sztuka

W kontrze do normy (Arek Gruszczyński)

Czuję się niedopasowany. I przestałem się tym krępować. Nie maluję obrazów o stoczniowcach i motoryzacji, bo to mnie nie interesuje

Teatr

Świat z drukarki 3D (Witold Mrozek)

Tegoroczne Biennale Sztuki w Wenecji wygrała… opera. Jeśli ktoś szuka łatwego i dobitnego dowodu na triumf zwrotu performatywnego w sztuce – proszę bardzo

Wiersze

wiersze (Kacper Bartczak)

Ziemia

Pokątnik złowieszczek: zowadzenie (Karolina Iwaszkiewicz)

„Obcość próbuje się oswajać, zawłaszczać i wykorzystywać do swoich celów. Zwierzętom przypisuje się ludzkie cechy, uczucia i motywacje. Ale bywa też tak, że owadzią tożsamość się komuś przykleja” – trzecia część eseju o niebywałym życiu insektów

]]>
Fri, 19 Jul 2019 00:00:00 +0200
<![CDATA[Numer 2019/259]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2019/259

Film

Milczenie Forda (Monika Talarczyk)

„Ford. Reżyser” to napisana z pasją opowieść o „mężczyźnie, w którego żyłach płynęła zamiast krwi zimna woda”, z udziałem pierwszoplanowych aktorów historii polskiego filmu. Tę książkę ogląda się jak biopic!

Bączek (Jakub Socha)

„Ja teraz kłamię” powstawało z bólem, przez długie lata, ale Borowski dopiął swego – zrobił film po swojemu, tak jak chciał. Inny od wszystkiego, co się kręci nad Wisłą

Literatura

Prawdy i fikcje (Tomasz Pstrągowski)

W „Sylwetkach i cieniach” Michał Rzecznik zdaje się kwestionować sensowność poszukiwania prawdy w osobistych narracjach. Przekornie komplikując opowieść o PRL-u, podważa prostackie spojrzenie na historię

Media

Suma wszystkich strachów (Krzysztof Cieślik)

Powoli zaczynaliśmy myśleć o struganiu memów z patyków. Tak właśnie powinno się to skończyć: nie żadnym hukiem ani skomleniem. Najpierw zabrali nam obrazki

Ktoś czuwa (Paweł Schreiber)

Wizja Opatrzności, która nas dręczy, a jednocześnie czule się nami opiekuje, dobrze się wpisuje w podstawowe mechanizmy gier wideo: muszą stawiać konkretne wyzwania, ale w końcu pozwalają wygrać

Muzyka

Opera demokratyczna (Stefan Drajewski)

„Paria” Moniuszki w reżyserii Grahama Vicka daje fanowi opery rzadką okazję, by znaleźć się naprawdę blisko wykonawcy. Odbiorca może wybrać bohatera i śledzić go, jak w teatrze ulicznym. Widzi pot spływający z czoła śpiewaka

Widmo rave'u (Paweł Klimczak)

30 lat po Drugim Lecie Miłości rave wciąż obecny jest we współczesnej muzyce tanecznej. Mimo różnych przykładów żenującego zawłaszczania tej kultury nadal pojawiają się inicjatywy, które kontynuują jej pierwotnego ducha

Wywracanie stolika (Wiktor Rusin)

O twórczości teatralnej i kompozytorskiej zmarłego niedawno Bogusława Schaeffera powiedziano wiele. Czy ktoś natomiast pamięta dwa tomy „Kompozytorów XX wieku”? To być może najinteligentniejszy i najdokładniejszy przewodnik nie tylko po nowej muzyce, ale po jakiejkolwiek dziedzinie sztuki XX wieku

Obyczaje

Ciemne, głupie, doskonałe (Maciej Topolski)

Kolekcjoner albumów fotograficznych bez końca podgląda intymne światy, których już nie ma, widzi śpiące kobiety, zmęczonych chłopców z karabinami, mężczyzn w wodzie w odcieniach bieli, czerni i szarości. Podglądacz nie ma dla siebie żadnego usprawiedliwienia

Sztuka

ARTYSTKA W ARCHIWUM: Poruszone widzenie (Karol Sienkiewicz)

Bez zadania pytań o Zagładę, o jej wizualne ślady i świadectwa, o reakcje polskich artystów i artystek, o jej następstwa dokonujemy „wielkiego retuszu” historii sztuki w Polsce – mówi autorka „Afektu Strzemińskiego”

Przeciw wojnie i faszyzmowi (Aleksy Wójtowicz)

„Guernika” nie tylko opowiada o bombardowaniu miasta Guernika y Luno, ale – proroczo – tworzy opowieść o Hiroszimie, My Lai, Warszawie i każdym innym miejscu, które doświadcza piekła wojny

Teatr

Więź (Piotr Morawski)

W „Lipie w cukrze” Magdy Szpecht, przedstawieniu zrobionym z grupą TERAZ POLIŻ, nie ma żadnej rywalizacji. Seks nie jest tu narzędziem władzy

Pływanie w pustym basenie (Katarzyna Niedurny)

W najnowszym spektaklu Janiczak i Rubin analizują strategię hitlerowskiej propagandy. Postaci zakorzenione są w rzeczywistości, jednak na scenie zostają przedstawione sztucznie i fasadowo

Klara gra Klarę (Katarzyna Niedurny)

Postanowiłam ostatnio, że nie zagram już więcej Klary, chyba że w „Ślubach panieńskich”. Kiedyś w szkole teatralnej na zajęciach z dykcji pani wymyśliła takie ćwiczenie dla mnie: Klara gra Klarę. I teraz to stało się moją klątwą…

Wiersze

Arabska wiosna (Agnieszka Mirahina)

Ziemia

Pokątnik złowieszczek: obrzydliwość (Karolina Iwaszkiewicz)

„Entomofobia przybiera tak zaskakujące postaci jak isopterofobia – lęk przed owadami jedzącymi drewno, czy lepidopterofobia – lęk przed motylami. W wielu wypadkach obawy są zupełnie nieuzasadnione. Ale nie we wszystkich” – druga część eseju o niebywałym życiu insektów

]]>

Film

Milczenie Forda (Monika Talarczyk)

„Ford. Reżyser” to napisana z pasją opowieść o „mężczyźnie, w którego żyłach płynęła zamiast krwi zimna woda”, z udziałem pierwszoplanowych aktorów historii polskiego filmu. Tę książkę ogląda się jak biopic!

Bączek (Jakub Socha)

„Ja teraz kłamię” powstawało z bólem, przez długie lata, ale Borowski dopiął swego – zrobił film po swojemu, tak jak chciał. Inny od wszystkiego, co się kręci nad Wisłą

Literatura

Prawdy i fikcje (Tomasz Pstrągowski)

W „Sylwetkach i cieniach” Michał Rzecznik zdaje się kwestionować sensowność poszukiwania prawdy w osobistych narracjach. Przekornie komplikując opowieść o PRL-u, podważa prostackie spojrzenie na historię

Media

Suma wszystkich strachów (Krzysztof Cieślik)

Powoli zaczynaliśmy myśleć o struganiu memów z patyków. Tak właśnie powinno się to skończyć: nie żadnym hukiem ani skomleniem. Najpierw zabrali nam obrazki

Ktoś czuwa (Paweł Schreiber)

Wizja Opatrzności, która nas dręczy, a jednocześnie czule się nami opiekuje, dobrze się wpisuje w podstawowe mechanizmy gier wideo: muszą stawiać konkretne wyzwania, ale w końcu pozwalają wygrać

Muzyka

Opera demokratyczna (Stefan Drajewski)

„Paria” Moniuszki w reżyserii Grahama Vicka daje fanowi opery rzadką okazję, by znaleźć się naprawdę blisko wykonawcy. Odbiorca może wybrać bohatera i śledzić go, jak w teatrze ulicznym. Widzi pot spływający z czoła śpiewaka

Widmo rave'u (Paweł Klimczak)

30 lat po Drugim Lecie Miłości rave wciąż obecny jest we współczesnej muzyce tanecznej. Mimo różnych przykładów żenującego zawłaszczania tej kultury nadal pojawiają się inicjatywy, które kontynuują jej pierwotnego ducha

Wywracanie stolika (Wiktor Rusin)

O twórczości teatralnej i kompozytorskiej zmarłego niedawno Bogusława Schaeffera powiedziano wiele. Czy ktoś natomiast pamięta dwa tomy „Kompozytorów XX wieku”? To być może najinteligentniejszy i najdokładniejszy przewodnik nie tylko po nowej muzyce, ale po jakiejkolwiek dziedzinie sztuki XX wieku

Obyczaje

Ciemne, głupie, doskonałe (Maciej Topolski)

Kolekcjoner albumów fotograficznych bez końca podgląda intymne światy, których już nie ma, widzi śpiące kobiety, zmęczonych chłopców z karabinami, mężczyzn w wodzie w odcieniach bieli, czerni i szarości. Podglądacz nie ma dla siebie żadnego usprawiedliwienia

Sztuka

ARTYSTKA W ARCHIWUM: Poruszone widzenie (Karol Sienkiewicz)

Bez zadania pytań o Zagładę, o jej wizualne ślady i świadectwa, o reakcje polskich artystów i artystek, o jej następstwa dokonujemy „wielkiego retuszu” historii sztuki w Polsce – mówi autorka „Afektu Strzemińskiego”

Przeciw wojnie i faszyzmowi (Aleksy Wójtowicz)

„Guernika” nie tylko opowiada o bombardowaniu miasta Guernika y Luno, ale – proroczo – tworzy opowieść o Hiroszimie, My Lai, Warszawie i każdym innym miejscu, które doświadcza piekła wojny

Teatr

Więź (Piotr Morawski)

W „Lipie w cukrze” Magdy Szpecht, przedstawieniu zrobionym z grupą TERAZ POLIŻ, nie ma żadnej rywalizacji. Seks nie jest tu narzędziem władzy

Pływanie w pustym basenie (Katarzyna Niedurny)

W najnowszym spektaklu Janiczak i Rubin analizują strategię hitlerowskiej propagandy. Postaci zakorzenione są w rzeczywistości, jednak na scenie zostają przedstawione sztucznie i fasadowo

Klara gra Klarę (Katarzyna Niedurny)

Postanowiłam ostatnio, że nie zagram już więcej Klary, chyba że w „Ślubach panieńskich”. Kiedyś w szkole teatralnej na zajęciach z dykcji pani wymyśliła takie ćwiczenie dla mnie: Klara gra Klarę. I teraz to stało się moją klątwą…

Wiersze

Arabska wiosna (Agnieszka Mirahina)

Ziemia

Pokątnik złowieszczek: obrzydliwość (Karolina Iwaszkiewicz)

„Entomofobia przybiera tak zaskakujące postaci jak isopterofobia – lęk przed owadami jedzącymi drewno, czy lepidopterofobia – lęk przed motylami. W wielu wypadkach obawy są zupełnie nieuzasadnione. Ale nie we wszystkich” – druga część eseju o niebywałym życiu insektów

]]>
Fri, 05 Jul 2019 00:00:00 +0200
<![CDATA[Numer 2019/258]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2019/258

Film

Miczura, Adamus i Rączka (Justyna Sobolewska)

Zespół filmowy Miczura był primaaprilisowym żartem Kornela Filipowicza, Tadeusza i Stanisława Różewiczów. Kornel z Tadeuszem pisali scenariusze, Stanisław reżyserował

Stara baśń (Bartosz Żurawiecki)

Z „Krwi Boga” wyciągam jeden wniosek: wiara stała się dzisiaj sprawą bardziej intymną i bardziej wstydliwą niż seks. Nikt więc nie umie – albo nie ma śmiałości – powiedzieć o niej nic konkretnego

To jest (prawdziwa) opowieść (Klaudia Rachubińska)

Twórcy „Czarnobyla” nie twierdzą, że przedstawiają prawdziwą historię. Nie muszą. Zamiast tego zadają pytanie o „cenę kłamstw” i o ryzyko związane z zastępowaniem prawdy opowieściami

BRAK DYSCYPLINY: Z biegiem strumienia (Marcin Stachowicz)

Kolejne rewolucje techniczne – kamery wideo, VHS-y, DVD, internet, platformy streamingowe – dogłębnie przeorały uświęconą przestrzeń sali kinowej, „kinematograficznym” czyniąc także to, co nie daje się sprowadzić do samych właściwości aparatury i miejsca

Literatura

Po co pytać, kiedy można kłamać (Urszula Honek i Grzegorz Bogdał)

W pisaniu najbardziej wartościowe jest to, że jest się nikim i niczym. Musisz mieć wszystko puste. Nie startujesz z pozycji mędrca, ale z pustki wewnętrznej. Nie mam ochoty dostarczać czytelnikowi żadnej przyjemności. Sobie chcę robić przyjemność

Po huku, po szumie, po piśmie (Michał Tabaczyński)

Ostatecznym żyrantem cyfrowego odcieleśnienia pozostają nasze ciała – skazane na głód, cierpienie czy zagładę. Tego się chyba nie spodziewali obrońcy metafizyki pisma – także Jacek Dukaj, który w „Po piśmie” jest takim właśnie metafizykiem, a może nawet mistykiem

Muzyka

Poptymista (Krzysztof Cieślik)

Moim celem jest pisać o popie tak, jak nikt do tej pory tego w Polsce nie robił. Chciałbym, żeby moja lista przebojów była skarbnicą muzycznej wiedzy dla każdego i platformą życzliwej, niewykluczającej nikogo dyskusji

Wideonarkomania (Kazimierz Rajnerowicz)

Młody Kuba Wandachowicz całe dzieciństwo przeżywa przez pryzmat popkultury – wideoklipów, piosenek, audycji radiowych i programów telewizyjnych. Gdy wraca do wspomnień, mimowolnie schodzi na filmy, które oglądał i płyty, których słuchał. To one są najważniejszymi punktami odniesienia

Ariadna z Moskwy Granicznej (Konstanty Usenko)

Jana Kedrina, nostalgiczna eksploratorka, przyznaje się do fascynacji radziecką elektroniką końca lat 80. Dziennikarze porównują jej piosenki do „zmutowanego elektro-popu czasów późnej pierestrojki”

Statek kosmiczny „Scratch” (Rafał Księżyk)

Lee „Scratch” Perry – święty szaleniec, który kilka razy zmienił historię muzyki. Ojciec założyciel reggae. Ostatni żyjący pionier afrofuturyzmu. Wizjoner, który pokazał, jak ujarzmiać postkolonialną traumę metodą trickstera

Wielkie marzenie (Monika Pasiecznik)

Niedawne amsterdamskie wykonanie obszernych fragmentów „Licht”, monumentalnego dzieła Karlheinza Stockhausena, brzmiało wprost oszałamiająco. Wraz z upływem czasu jego muzyka szlachetnieje, by nie rzec: klasycznieje, przechodząc z awangardy do szeroko pojętego kanonu kultury XX stulecia

BRAK DYSCYPLINY: Lubrykant do rzeczywistości (Justyna Stasiowska)

Zapraszanie do  przestrzeni i przepędzanie z nich. Wspomaganie koncentracji i programowanie narkotycznych odlotów. Muzyka jako design to już nie tylko soundtrack do wind i, jak ogłosił 102 lata temu Erik Satie, element wystroju mieszkania

Zamknąłem się w pokoju (Piotr Szwed)

Bałtyk i Normal Echo są reprezentantami popu introwertycznego. To nie tyle gatunek, ile konwencja, w ramach której odbiorca, choćby stał w festiwalowym tłumie, ma poczucie, że wykonawca dzieli się z nim skrywaną tajemnicą

Obyczaje

BRAK DYSCYPLINY: Pod włos (Paweł Mościcki)

Warto może powiedzieć to wprost: nie ma już i nigdy nie było autonomicznych dyscyplin, ponieważ wszystkie powstawały w ramach złożonych procesów i dzięki pomocy zapożyczeń albo przekładów z innych dziedzin

Trolle, poganie, nacjonaliści (Przemysław Witkowski)

„Na skrajnej prawicy spotkamy synów prawników czy biznesmenów, chłopców z dobrych domów. W pewnym momencie życia włącza im się tożsamościowe wzmożenie i nagle czują, że są predestynowani do bycia elitą tego narodu” – rozmowa z byłym skrajnym prawicowcem

Sztuka zmiany (Katarzyna Niedurny)

Sztukę i studia traktujemy jako jedne z wielu praktyk kulturowych, co oznacza, że nie da się ich wyizolować – rzeczywistość na nie oddziałuje, a one wpływają na rzeczywistość. Instytut Kultury Polskiej otwiera nowy kierunek studiów

BRAK DYSCYPLINY: Szkaradne teorie (Adrian Stachowski)

Czasami odnoszę wrażenie, że współcześni filozofowie parodiują naukę. Dawniej, w zamierzchłych czasach filozofia była w zasadzie fizyką

Przewinienia (Stanisław Łubieński)

W idealnym świecie śmieciowe siedliska w ogóle by nie powstały. Sprzątanie oznaczałoby dla mszaków zagładę, ale byłoby dla ekosystemu cenniejsze niż rozczulanie się nad pędzliczkiem – kilka uwag na marginesie eseju Urszuli Zajączkowskiej

Sztuka

Oberwanie chmury (Jakub Socha)

W sobotę nieznany sprawca zniszczył pracę Wojciecha Bąkowskiego, która powstała w bloku, gdzie swoje ostatnie lata przeżył Miron Białoszewski

BRAK DYSCYPLINY: Próba sił (Adam Mazur)

Zawsze chciałam być reżyserką. Choć nie posługuję się filmem, a obrazem, układając go w znaczenia. Ustawiam narrację oraz osoby, z którymi widz może się identyfikować – artystka opowiada o tworzeniu pomiędzy dziedzinami

BRAK DYSCYPLINY: Przynależność mieszana (Maria Poprzęcka)

„Piękne” pozostały tylko w nazwach akademii, „plastyczne” w ministerialnych formularzach, „wizualne” stały się nieadekwatne wobec inwazji dźwięku. Czy aby opanować sztuki, musimy wciąż znajdować nowe pojęcia, terminy, klasyfikacje, systemy?

Przyjemność nakładania farby (Monika Stelmach)

„Nie ma we mnie zgody na utożsamianie figury feministki z zezłoszczoną kobietą ze złamanym sercem. To argument Trumpa, który nazwał Hilary Clinton „wredną babą”. Takie terminy mają konstruować inność i stygmatyzować kobiecy gniew” – rozmowa z Natalią Sielewicz

Teatr

Baranek Boży i Saturn (Witold Mrozek)

Jest w tym spektaklu coś bardzo tkliwego, tematem „Psychozy” Węgorzewskiego jest głęboko ludzka potrzeba tłumaczenia, porządkowania, opowiadania świata

Porozumienie (Agnieszka Jakimiak)

„Trzy osoby przez cały rok spotkają się na indywidualne rozmowy z ponad połową pracowników teatru. Przejrzą wszystkie dokumenty i dotrą do list wynagrodzeń, porównają je i zanalizują” – o działalności intermediatorów w Teatrze Powszechnym w Warszawie i potrzebie zmian w polskich teatrach

BRAK DYSCYPLINY: Rzeczy, które grają (Witold Mrozek)

Coraz częściej w polskim teatrze zamiast liniowej narracji i foteli widzowie dostają szansę decydowania, którą scenę chcą obejrzeć i z której strony. Przedstawienia coraz bardziej przypominają galerie

Wiersze

wiersze (Jan Rojewski)

Ziemia

Pokątnik złowieszczek: owadzi seks (Karolina Iwaszkiewicz)

„Owady to obcy, którzy mieszkają w naszych domach, jedzą z naszych miseczek i śpią w naszych łóżkach” – pierwsza część eseju o niebywałym życiu insektów

]]>

Film

Miczura, Adamus i Rączka (Justyna Sobolewska)

Zespół filmowy Miczura był primaaprilisowym żartem Kornela Filipowicza, Tadeusza i Stanisława Różewiczów. Kornel z Tadeuszem pisali scenariusze, Stanisław reżyserował

Stara baśń (Bartosz Żurawiecki)

Z „Krwi Boga” wyciągam jeden wniosek: wiara stała się dzisiaj sprawą bardziej intymną i bardziej wstydliwą niż seks. Nikt więc nie umie – albo nie ma śmiałości – powiedzieć o niej nic konkretnego

To jest (prawdziwa) opowieść (Klaudia Rachubińska)

Twórcy „Czarnobyla” nie twierdzą, że przedstawiają prawdziwą historię. Nie muszą. Zamiast tego zadają pytanie o „cenę kłamstw” i o ryzyko związane z zastępowaniem prawdy opowieściami

BRAK DYSCYPLINY: Z biegiem strumienia (Marcin Stachowicz)

Kolejne rewolucje techniczne – kamery wideo, VHS-y, DVD, internet, platformy streamingowe – dogłębnie przeorały uświęconą przestrzeń sali kinowej, „kinematograficznym” czyniąc także to, co nie daje się sprowadzić do samych właściwości aparatury i miejsca

Literatura

Po co pytać, kiedy można kłamać (Urszula Honek i Grzegorz Bogdał)

W pisaniu najbardziej wartościowe jest to, że jest się nikim i niczym. Musisz mieć wszystko puste. Nie startujesz z pozycji mędrca, ale z pustki wewnętrznej. Nie mam ochoty dostarczać czytelnikowi żadnej przyjemności. Sobie chcę robić przyjemność

Po huku, po szumie, po piśmie (Michał Tabaczyński)

Ostatecznym żyrantem cyfrowego odcieleśnienia pozostają nasze ciała – skazane na głód, cierpienie czy zagładę. Tego się chyba nie spodziewali obrońcy metafizyki pisma – także Jacek Dukaj, który w „Po piśmie” jest takim właśnie metafizykiem, a może nawet mistykiem

Muzyka

Poptymista (Krzysztof Cieślik)

Moim celem jest pisać o popie tak, jak nikt do tej pory tego w Polsce nie robił. Chciałbym, żeby moja lista przebojów była skarbnicą muzycznej wiedzy dla każdego i platformą życzliwej, niewykluczającej nikogo dyskusji

Wideonarkomania (Kazimierz Rajnerowicz)

Młody Kuba Wandachowicz całe dzieciństwo przeżywa przez pryzmat popkultury – wideoklipów, piosenek, audycji radiowych i programów telewizyjnych. Gdy wraca do wspomnień, mimowolnie schodzi na filmy, które oglądał i płyty, których słuchał. To one są najważniejszymi punktami odniesienia

Ariadna z Moskwy Granicznej (Konstanty Usenko)

Jana Kedrina, nostalgiczna eksploratorka, przyznaje się do fascynacji radziecką elektroniką końca lat 80. Dziennikarze porównują jej piosenki do „zmutowanego elektro-popu czasów późnej pierestrojki”

Statek kosmiczny „Scratch” (Rafał Księżyk)

Lee „Scratch” Perry – święty szaleniec, który kilka razy zmienił historię muzyki. Ojciec założyciel reggae. Ostatni żyjący pionier afrofuturyzmu. Wizjoner, który pokazał, jak ujarzmiać postkolonialną traumę metodą trickstera

Wielkie marzenie (Monika Pasiecznik)

Niedawne amsterdamskie wykonanie obszernych fragmentów „Licht”, monumentalnego dzieła Karlheinza Stockhausena, brzmiało wprost oszałamiająco. Wraz z upływem czasu jego muzyka szlachetnieje, by nie rzec: klasycznieje, przechodząc z awangardy do szeroko pojętego kanonu kultury XX stulecia

BRAK DYSCYPLINY: Lubrykant do rzeczywistości (Justyna Stasiowska)

Zapraszanie do  przestrzeni i przepędzanie z nich. Wspomaganie koncentracji i programowanie narkotycznych odlotów. Muzyka jako design to już nie tylko soundtrack do wind i, jak ogłosił 102 lata temu Erik Satie, element wystroju mieszkania

Zamknąłem się w pokoju (Piotr Szwed)

Bałtyk i Normal Echo są reprezentantami popu introwertycznego. To nie tyle gatunek, ile konwencja, w ramach której odbiorca, choćby stał w festiwalowym tłumie, ma poczucie, że wykonawca dzieli się z nim skrywaną tajemnicą

Obyczaje

BRAK DYSCYPLINY: Pod włos (Paweł Mościcki)

Warto może powiedzieć to wprost: nie ma już i nigdy nie było autonomicznych dyscyplin, ponieważ wszystkie powstawały w ramach złożonych procesów i dzięki pomocy zapożyczeń albo przekładów z innych dziedzin

Trolle, poganie, nacjonaliści (Przemysław Witkowski)

„Na skrajnej prawicy spotkamy synów prawników czy biznesmenów, chłopców z dobrych domów. W pewnym momencie życia włącza im się tożsamościowe wzmożenie i nagle czują, że są predestynowani do bycia elitą tego narodu” – rozmowa z byłym skrajnym prawicowcem

Sztuka zmiany (Katarzyna Niedurny)

Sztukę i studia traktujemy jako jedne z wielu praktyk kulturowych, co oznacza, że nie da się ich wyizolować – rzeczywistość na nie oddziałuje, a one wpływają na rzeczywistość. Instytut Kultury Polskiej otwiera nowy kierunek studiów

BRAK DYSCYPLINY: Szkaradne teorie (Adrian Stachowski)

Czasami odnoszę wrażenie, że współcześni filozofowie parodiują naukę. Dawniej, w zamierzchłych czasach filozofia była w zasadzie fizyką

Przewinienia (Stanisław Łubieński)

W idealnym świecie śmieciowe siedliska w ogóle by nie powstały. Sprzątanie oznaczałoby dla mszaków zagładę, ale byłoby dla ekosystemu cenniejsze niż rozczulanie się nad pędzliczkiem – kilka uwag na marginesie eseju Urszuli Zajączkowskiej

Sztuka

Oberwanie chmury (Jakub Socha)

W sobotę nieznany sprawca zniszczył pracę Wojciecha Bąkowskiego, która powstała w bloku, gdzie swoje ostatnie lata przeżył Miron Białoszewski

BRAK DYSCYPLINY: Próba sił (Adam Mazur)

Zawsze chciałam być reżyserką. Choć nie posługuję się filmem, a obrazem, układając go w znaczenia. Ustawiam narrację oraz osoby, z którymi widz może się identyfikować – artystka opowiada o tworzeniu pomiędzy dziedzinami

BRAK DYSCYPLINY: Przynależność mieszana (Maria Poprzęcka)

„Piękne” pozostały tylko w nazwach akademii, „plastyczne” w ministerialnych formularzach, „wizualne” stały się nieadekwatne wobec inwazji dźwięku. Czy aby opanować sztuki, musimy wciąż znajdować nowe pojęcia, terminy, klasyfikacje, systemy?

Przyjemność nakładania farby (Monika Stelmach)

„Nie ma we mnie zgody na utożsamianie figury feministki z zezłoszczoną kobietą ze złamanym sercem. To argument Trumpa, który nazwał Hilary Clinton „wredną babą”. Takie terminy mają konstruować inność i stygmatyzować kobiecy gniew” – rozmowa z Natalią Sielewicz

Teatr

Baranek Boży i Saturn (Witold Mrozek)

Jest w tym spektaklu coś bardzo tkliwego, tematem „Psychozy” Węgorzewskiego jest głęboko ludzka potrzeba tłumaczenia, porządkowania, opowiadania świata

Porozumienie (Agnieszka Jakimiak)

„Trzy osoby przez cały rok spotkają się na indywidualne rozmowy z ponad połową pracowników teatru. Przejrzą wszystkie dokumenty i dotrą do list wynagrodzeń, porównają je i zanalizują” – o działalności intermediatorów w Teatrze Powszechnym w Warszawie i potrzebie zmian w polskich teatrach

BRAK DYSCYPLINY: Rzeczy, które grają (Witold Mrozek)

Coraz częściej w polskim teatrze zamiast liniowej narracji i foteli widzowie dostają szansę decydowania, którą scenę chcą obejrzeć i z której strony. Przedstawienia coraz bardziej przypominają galerie

Wiersze

wiersze (Jan Rojewski)

Ziemia

Pokątnik złowieszczek: owadzi seks (Karolina Iwaszkiewicz)

„Owady to obcy, którzy mieszkają w naszych domach, jedzą z naszych miseczek i śpią w naszych łóżkach” – pierwsza część eseju o niebywałym życiu insektów

]]>
Fri, 21 Jun 2019 00:00:00 +0200
<![CDATA[Numer 2019/257]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2019/257

Film

Zbiorowy stan wrzenia (Marta Bałaga)

Czas w naszej polityce jest tak gorący, że ciągle zmienia się kontekst rozmów o moim filmie. Chciałbym jednak, żeby za kilka lat nie było już tak gorąco. Chciałbym wreszcie odetchnąć z ulgą – rozmowa z reżyserem dokumentu „1989”

Tajemnica ruchu (Michał Danielewicz)

Aleksander Ford naprawdę nazywa się Aleksander Ford, ale na świat przychodzi jako Mosze Lifszyc. Prawda dokumentów zaczyna się w tym punkcie rozjeżdżać: przyszły reżyser urodził się w 1907 albo 1908 roku

POP-CORE: Show Must Go On? (Michał Walkiewicz)

W kinach rządzą dziś komiksowi superbohaterowie oraz odkrywane na nowo legendy muzyki. Obydwie grupy mają sporo wspólnego: poza zamiłowaniem do pstrokatych strojów oraz półboskim statusem w popkulturze łączy je marketingowy potencjał

Literatura

Życie z klisz (Tomasz Pstrągowski)

Bohaterowie „Nieznajomego”, często ukazywani w trakcie seksu czy załatwiania potrzeb fizjologicznych, są po ludzku niedoskonali. Anna Sommer posługuje się neutralnym stylem, przywodzącym na myśl instrukcje do mebli Ikei

Parę podań ze środka pola (Rafał Wawrzyńczyk)

Tom Simona Armitage’a dopisuje kolejny rozdział do historii poetyckich spraw polsko-brytyjskich. Przez wiele lat to poeci z Wysp byli dla naszej młodej sceny istotnym punktem odniesienia

Jestem kobietą (Zofia Zaleska)

Staramy się przede wszystkim wyrwać literaturę jidysz ze schematów lektury. Gramy z oczekiwaniami wobec żydowskiej poezji, podkreślając specyfikę kobiecego doświadczenia świata – rozmowa z tłumaczką i redaktorką antologii „Moja dzika koza”

Miękkie granie (Monika Ochędowska)

Debiut Tomasza Organka to książka nierówna, egzaltowana. Interesujące rozwiązania fabularne psuje naiwna, publicystyczna poza

Muzyka

Bez marynarek (Maciej Krawiec)

Po sukcesie albumu „Repetitions” z utworami Komedy EABS najwyraźniej uwierzyli, że stanowią zespół jazzowy z prawdziwego zdarzenia. Do tego brakuje im jednak jeszcze nieco jakości i wyrafinowania

Nie wiem, czy pomogłem (Piotr Strzemieczny)

Mam nadzieję, że kiedy zacznie się dźwiękowa rewolucja w Polsce, artyści z wytwórni Trzy Szóstki staną na barykadach. A ja zapewnię prowiant

Obyczaje

Nosy transformacji (Witold Mrozek)

Gipsowe nosy, dekoracyjne ananasy, zeszyty w myszkę miki, pożar GS-u i banknoty z Kopernikiem – rozmawiamy z artystkami i artystami, dla których transformacja była doświadczeniem dzieciństwa

Smutna dziewczyna (Arek Gruszczyński)

Wtedy nie kopaliśmy pod sobą dołków, choć zwykle fotograf nie dzieli się z innymi informacjami o wydarzeniach. Po pracy spotykaliśmy się i porównywaliśmy efekty, konkurowaliśmy w lepszych ujęciach − opowieść o fotografkach i fotografach, którzy dokumentowali 1989 rok

Sztuka

Martwa natura (Urszula Zajączkowska)

Rośliny nie uciekają z miejsca zagrożenia, rozpoznają jednak częstotliwości wibracji liścia, gdy nadgryza je chrząszcz. Dlaczego nie wolno znęcać się nad kotem albo myszą, ale z roślinami w sztuce współczesnej można zrobić wszystko?

Olimpiada sztuki (Matylda Taszycka)

Tytuł weneckiego Biennale okazuje się kontrolowanym fake newsem, sensacyjną fałszywą wiadomością, która ma wprowadzić nas w błąd. „May You Live in Interesting Times” to chwytliwy nagłówek, za którym kryje się wszystko i nic

Teatr

W stanie oblężenia (Monika Krawczak)

Mike Urbaniak wraz z Grupą Stonewall wystawili w Scenie Roboczej w Poznaniu monodram o profesorze Michale Głowińskim — Żydzie i geju. Powstał poruszający spektakl

Plastikowe drzewa (Witold Mrozek)

„Rozmowa o drzewach” Szczawińskiej to nie jest spektakl z tezą, przedstawienie z „przesłaniem”. To las znaczeń, powiew świeżości

Kłopoty z kulturą (Paweł Soszyński)

„Hamlet” to wielkie widowisko, festyn i gigantyczna atrakcja. Wielka szkoda, że ucierpieli na tym aktorzy, których odmienność twórcy zaznaczają w każdej chwili

Hamlet rezygnuje z roli (Liubov Ilnytska)

Czy „Hamlet” w reżyserii Kleczewskiej tworzy wielokulturową wypowiedź na temat końca Europy? Moim zdaniem – nie. Przedstawiciele różnych kultur, którzy wchodzą na końcu jako zbiorowa postać Fortynbrasa, niestety są tutaj tylko przedmiotami reżyserskiej wizji

Lo (Monika Krawczak)

Wszystko, co najlepsze w „Lolicie” Tomasza Cyza, jest na drugim planie, poza tekstem sztuki. Scenografia, muzyka, kostiumy. Wady spektaklu to dosłowność oraz granice wyznaczone przez dramat Albeego

Wiersze

Okno na skrzydle (Hanna Janczak)

]]>

Film

Zbiorowy stan wrzenia (Marta Bałaga)

Czas w naszej polityce jest tak gorący, że ciągle zmienia się kontekst rozmów o moim filmie. Chciałbym jednak, żeby za kilka lat nie było już tak gorąco. Chciałbym wreszcie odetchnąć z ulgą – rozmowa z reżyserem dokumentu „1989”

Tajemnica ruchu (Michał Danielewicz)

Aleksander Ford naprawdę nazywa się Aleksander Ford, ale na świat przychodzi jako Mosze Lifszyc. Prawda dokumentów zaczyna się w tym punkcie rozjeżdżać: przyszły reżyser urodził się w 1907 albo 1908 roku

POP-CORE: Show Must Go On? (Michał Walkiewicz)

W kinach rządzą dziś komiksowi superbohaterowie oraz odkrywane na nowo legendy muzyki. Obydwie grupy mają sporo wspólnego: poza zamiłowaniem do pstrokatych strojów oraz półboskim statusem w popkulturze łączy je marketingowy potencjał

Literatura

Życie z klisz (Tomasz Pstrągowski)

Bohaterowie „Nieznajomego”, często ukazywani w trakcie seksu czy załatwiania potrzeb fizjologicznych, są po ludzku niedoskonali. Anna Sommer posługuje się neutralnym stylem, przywodzącym na myśl instrukcje do mebli Ikei

Parę podań ze środka pola (Rafał Wawrzyńczyk)

Tom Simona Armitage’a dopisuje kolejny rozdział do historii poetyckich spraw polsko-brytyjskich. Przez wiele lat to poeci z Wysp byli dla naszej młodej sceny istotnym punktem odniesienia

Jestem kobietą (Zofia Zaleska)

Staramy się przede wszystkim wyrwać literaturę jidysz ze schematów lektury. Gramy z oczekiwaniami wobec żydowskiej poezji, podkreślając specyfikę kobiecego doświadczenia świata – rozmowa z tłumaczką i redaktorką antologii „Moja dzika koza”

Miękkie granie (Monika Ochędowska)

Debiut Tomasza Organka to książka nierówna, egzaltowana. Interesujące rozwiązania fabularne psuje naiwna, publicystyczna poza

Muzyka

Bez marynarek (Maciej Krawiec)

Po sukcesie albumu „Repetitions” z utworami Komedy EABS najwyraźniej uwierzyli, że stanowią zespół jazzowy z prawdziwego zdarzenia. Do tego brakuje im jednak jeszcze nieco jakości i wyrafinowania

Nie wiem, czy pomogłem (Piotr Strzemieczny)

Mam nadzieję, że kiedy zacznie się dźwiękowa rewolucja w Polsce, artyści z wytwórni Trzy Szóstki staną na barykadach. A ja zapewnię prowiant

Obyczaje

Nosy transformacji (Witold Mrozek)

Gipsowe nosy, dekoracyjne ananasy, zeszyty w myszkę miki, pożar GS-u i banknoty z Kopernikiem – rozmawiamy z artystkami i artystami, dla których transformacja była doświadczeniem dzieciństwa

Smutna dziewczyna (Arek Gruszczyński)

Wtedy nie kopaliśmy pod sobą dołków, choć zwykle fotograf nie dzieli się z innymi informacjami o wydarzeniach. Po pracy spotykaliśmy się i porównywaliśmy efekty, konkurowaliśmy w lepszych ujęciach − opowieść o fotografkach i fotografach, którzy dokumentowali 1989 rok

Sztuka

Martwa natura (Urszula Zajączkowska)

Rośliny nie uciekają z miejsca zagrożenia, rozpoznają jednak częstotliwości wibracji liścia, gdy nadgryza je chrząszcz. Dlaczego nie wolno znęcać się nad kotem albo myszą, ale z roślinami w sztuce współczesnej można zrobić wszystko?

Olimpiada sztuki (Matylda Taszycka)

Tytuł weneckiego Biennale okazuje się kontrolowanym fake newsem, sensacyjną fałszywą wiadomością, która ma wprowadzić nas w błąd. „May You Live in Interesting Times” to chwytliwy nagłówek, za którym kryje się wszystko i nic

Teatr

W stanie oblężenia (Monika Krawczak)

Mike Urbaniak wraz z Grupą Stonewall wystawili w Scenie Roboczej w Poznaniu monodram o profesorze Michale Głowińskim — Żydzie i geju. Powstał poruszający spektakl

Plastikowe drzewa (Witold Mrozek)

„Rozmowa o drzewach” Szczawińskiej to nie jest spektakl z tezą, przedstawienie z „przesłaniem”. To las znaczeń, powiew świeżości

Kłopoty z kulturą (Paweł Soszyński)

„Hamlet” to wielkie widowisko, festyn i gigantyczna atrakcja. Wielka szkoda, że ucierpieli na tym aktorzy, których odmienność twórcy zaznaczają w każdej chwili

Hamlet rezygnuje z roli (Liubov Ilnytska)

Czy „Hamlet” w reżyserii Kleczewskiej tworzy wielokulturową wypowiedź na temat końca Europy? Moim zdaniem – nie. Przedstawiciele różnych kultur, którzy wchodzą na końcu jako zbiorowa postać Fortynbrasa, niestety są tutaj tylko przedmiotami reżyserskiej wizji

Lo (Monika Krawczak)

Wszystko, co najlepsze w „Lolicie” Tomasza Cyza, jest na drugim planie, poza tekstem sztuki. Scenografia, muzyka, kostiumy. Wady spektaklu to dosłowność oraz granice wyznaczone przez dramat Albeego

Wiersze

Okno na skrzydle (Hanna Janczak)

]]>
Fri, 07 Jun 2019 00:00:00 +0200
<![CDATA[Numer 2019/256]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2019/256

Film

Mękoła (Jakub Socha)

W najnowszym filmie Ceylana jest wszystko to, co było w jego poprzednim: trzy godziny rozmów poprzetykane obserwacją przyrody i kilkoma taktami muzyki klasycznej. Jakimś cudem jednak „Dzika grusza” jest filmem fascynującym

Poetka w ray-banach (Jakub Socha)

Do napisania scenariusza „Słodkiego końca dnia” reżyser zaprosił pisarza Szczepana Twardocha – znanego powszechnie króla stylu. Spotkania tych dwóch estetów materia filmowa zwyczajnie nie wytrzymała, powstało dzieło co najwyżej śmieszne, wysławiające wolność i równocześnie pragnące się wszystkim podobać

Pogorzelisko (Klara Cykorz)

Twórcom „Gry o tron” pomylił się rozmach z batalistyką. Serialowość czerpie siłę z miejsca i czasu na szczegół – miłość widzów rodzi się z rzeczy małych. Kiedy tego zabraknie, wielowątkowość okazuje się pozorna, zamienia się w obrzydliwe smoothie, kulę brunatnej plasteliny

Zmiana warty (Michał Walkiewicz)

Poprzednie edycje festiwalu w Cannes stały pod znakiem przepracowywania europejskich traum. Tegoroczna odbyła się w momencie, gdy rzeczywistość odstawiła reżyserski peleton na kilka długości

Mankamenty (Jakub Socha)

Ktoś wstrzykuje sobie wywrotkę botoksu, ktoś pilotuje uzbrojone w bomby drony. Kryzys antropocenu i kryzys demokracji, kryzys zaufania i energetyczny. Wszystko to czeka w domu i za oknem. I siłą rzeczy wdziera się do współczesnego dokumentu

Fajer i fajerwerki (Darek Arest)

Ona jest skromna, cicha i zamknięta w sobie, on pewny siebie, nonszalancki i tak spontaniczny, że pewnego dnia wychodzi kupić buty i już nie wraca. „Asako. Dzień i noc” to ironiczna love story, która zamienia się w dziwnie pogodną opowieść o rozczarowaniu

Wybory nieprzedstawione (Jakub Majmurek)

Jeśli filmowcy znad Wisły kierowali kamerę na wyborczą walkę, to na ogół po to, by powiedzieć widzom, że od polityki najlepiej trzymać się z daleka. Kino nie tylko przegapiło fascynujący temat, ale też zawiodło polską sferę publiczną

Literatura

Czynny żal (Jakub Zgierski)

Cichą współautorką „Bladego Króla” była fenelzyna – stworzona w latach 50. substancja antydepresyjna, którą obecnie stosuje się wyłącznie jako lek ostatniej szansy. Wallace przyjmował ją w pomarańczowych tabletkach opatrzonych nazwą handlową Nardil

Wyje, wyje, wyje (Łukasz Żurek)

W „Kokonie” Joanny Lech studium patriarchatu spłyca się i wykoślawia za sprawą konwencji dreszczowca. W efekcie powieść jest zapisem uników, jakie wykonuje literatura, aby trzymać na dystans rzeczywistość

Wszystkie reklamówki spod zlewu (Paweł Kaczmarski)

Bartosz Sadulski nie chce się przed nami popisać, nic nie jest tu wysilone – pozostaje pod wieloma względami poetą niskiej intensywności, stroniącym od prowokacji i zbędnych fajerwerków

Żyjemy w epoce bezwstydu (Michał Sowiński)

Dobre chęci to dziś za mało. Nikt już nikogo nie słucha, a każda wypowiedź, która wykracza poza prostą wymianę ciosów, jest ignorowana

Pasta w czasach nowoczesnej miłości (Michał R. Wiśniewski)

Literatura krąży po internecie – kopiowana, linkowana, szerowana i dyskutowana. W końcu jednak przybiera klasyczną formę książki wydrukowanej na pulpie ze zmielonych drzew

Muzyka

ARTYSTKA W ARCHIWUM: Czym jest nagranie? (Antoni Michnik)

Grupie badaczy udało się wydobyć audialne ślady z nowych źródeł. Dziś możemy wsłuchać się w ślad głosu sprzed niemal 160 lat, zarejestrowanego na długo przed pojawieniem się fonografu

Morderstwo z czułością (Piotr Szwed)

Co da się powiedzieć o mieście za pomocą starych pocztówek? Słuchając produkcji Siksy, Młodego Kotka i grupy Tryp, zaglądamy na ich odwrotną stronę

Kompozytor totalny (Wioleta Żochowska)

Alexander Schubert nie przytłacza odbiorców wymyślnymi ideami. Uwzględnia w swojej muzyce ich lęki, oczekiwania i zmieniającą się wrażliwość. Jednocześnie pochłania słuchaczy i osacza bodźcami

Kampowe serce Europy (Marcin Bogucki)

Łatwo jest krytykować Eurowizję, dużo trudniej dostrzec jej potencjał. Jest to jedna z niewielu muzycznych utopii skupionych wokół idei europejskiej, która w silny sposób jednoczy ludzi

Wspomnienia wspomnień (Michał Wieczorek)

Albumy grup Panowie, D A V I C I I oraz Adōnis istnieją w jednym, wymyślonym dźwiękowym świecie. Trochę rajsko-nostalgicznym, a trochę dystopijnym. Może to i koniec cywilizacji, ale i tak jest pięknie

Obyczaje

Mapa nieznanego terytorium (Iwona Kurz)

Nie sposób przecenić znaczenia „Kleru” i „Tylko nie mów nikomu”, niezależnie od różnicy rodzaju i formy. Oba wprowadziły w sferę publiczną to, co było dotąd domeną prywatnych przemilczeń

Pierwszy raz (Aleksandra Boćkowska)

Poszliśmy głosować. Bardzo wcześnie. W komisji siedziało wiele osób, które same nie wiedziały, jak się zachować, kto co może powiedzieć, co wypada, a co nie – opowieść o 4 czerwca 1989 roku

Sztuka

Błędne przyrządy (Karol Sienkiewicz)

Moc fotografii Joanny Piotrowskiej leży w tym, jak łatwo można się w nich odnaleźć, mimo wyraźnej sztuczności aranżowanych przez nią sytuacji. Przeglądamy się w zdjęciach, instynktownie wyczuwając w sobie podobne, trudne do zwerbalizowania lęki

Wyjście z bąbla sztuki (Karol Sienkiewicz)

Spojrzenia to konkurs, który ma nas poruszać: od nominacji, przez wystawę, po przyznanie nagród. Tymczasem nie wydają się nim bardzo podnieceni nawet sami artyści, a i fałszywy alarm bombowy podczas wernisażu wystawy w Zachęcie nikogo specjalnie nie wzruszył

Teatr

Po co zabijać króla? (Witold Mrozek)

„Teraz każdy z was jest rzeczpospolitą” Podstawnego pokazuje, że jeśli do zupy wrzucisz Polskę, nawet świeżo uduszoną, i po szczypcie wielu innych rzeczy, a w dodatku mieszanina się odpowiednio nie przeżre, to istnieje ryzyko, że w smaku znów wyjdzie Polska. I tak kręcimy się w kółko

Kurs uciekania dla początkujących (Arek Gruszczyński)

„W Bolonii zobaczyłam teatr, który był jednocześnie dobry artystycznie i zaangażowany politycznie, poruszał ważne społeczne tematy, ale nie językiem tyrady filozoficznej” – mówi współtwórczyni Stołu Powszechnego

BACKSTAGE: Lo-li-ta! (Tomasz Cyz)

„Nabokov uważał, że jeśli w kinie reżyser chce mieć małe dziecko jako Lolitę, niech weźmie karlicę. Sue Lyon grająca Lolitę w wersji Stanleya Kubricka z 1962 roku, według scenariusza Nabokova, miała wówczas 15 lat” – pisze reżyser przed premierą „Lolity” w Łodzi

Wiersze

wiersze (Patrycja Sikora)

]]>

Film

Mękoła (Jakub Socha)

W najnowszym filmie Ceylana jest wszystko to, co było w jego poprzednim: trzy godziny rozmów poprzetykane obserwacją przyrody i kilkoma taktami muzyki klasycznej. Jakimś cudem jednak „Dzika grusza” jest filmem fascynującym

Poetka w ray-banach (Jakub Socha)

Do napisania scenariusza „Słodkiego końca dnia” reżyser zaprosił pisarza Szczepana Twardocha – znanego powszechnie króla stylu. Spotkania tych dwóch estetów materia filmowa zwyczajnie nie wytrzymała, powstało dzieło co najwyżej śmieszne, wysławiające wolność i równocześnie pragnące się wszystkim podobać

Pogorzelisko (Klara Cykorz)

Twórcom „Gry o tron” pomylił się rozmach z batalistyką. Serialowość czerpie siłę z miejsca i czasu na szczegół – miłość widzów rodzi się z rzeczy małych. Kiedy tego zabraknie, wielowątkowość okazuje się pozorna, zamienia się w obrzydliwe smoothie, kulę brunatnej plasteliny

Zmiana warty (Michał Walkiewicz)

Poprzednie edycje festiwalu w Cannes stały pod znakiem przepracowywania europejskich traum. Tegoroczna odbyła się w momencie, gdy rzeczywistość odstawiła reżyserski peleton na kilka długości

Mankamenty (Jakub Socha)

Ktoś wstrzykuje sobie wywrotkę botoksu, ktoś pilotuje uzbrojone w bomby drony. Kryzys antropocenu i kryzys demokracji, kryzys zaufania i energetyczny. Wszystko to czeka w domu i za oknem. I siłą rzeczy wdziera się do współczesnego dokumentu

Fajer i fajerwerki (Darek Arest)

Ona jest skromna, cicha i zamknięta w sobie, on pewny siebie, nonszalancki i tak spontaniczny, że pewnego dnia wychodzi kupić buty i już nie wraca. „Asako. Dzień i noc” to ironiczna love story, która zamienia się w dziwnie pogodną opowieść o rozczarowaniu

Wybory nieprzedstawione (Jakub Majmurek)

Jeśli filmowcy znad Wisły kierowali kamerę na wyborczą walkę, to na ogół po to, by powiedzieć widzom, że od polityki najlepiej trzymać się z daleka. Kino nie tylko przegapiło fascynujący temat, ale też zawiodło polską sferę publiczną

Literatura

Czynny żal (Jakub Zgierski)

Cichą współautorką „Bladego Króla” była fenelzyna – stworzona w latach 50. substancja antydepresyjna, którą obecnie stosuje się wyłącznie jako lek ostatniej szansy. Wallace przyjmował ją w pomarańczowych tabletkach opatrzonych nazwą handlową Nardil

Wyje, wyje, wyje (Łukasz Żurek)

W „Kokonie” Joanny Lech studium patriarchatu spłyca się i wykoślawia za sprawą konwencji dreszczowca. W efekcie powieść jest zapisem uników, jakie wykonuje literatura, aby trzymać na dystans rzeczywistość

Wszystkie reklamówki spod zlewu (Paweł Kaczmarski)

Bartosz Sadulski nie chce się przed nami popisać, nic nie jest tu wysilone – pozostaje pod wieloma względami poetą niskiej intensywności, stroniącym od prowokacji i zbędnych fajerwerków

Żyjemy w epoce bezwstydu (Michał Sowiński)

Dobre chęci to dziś za mało. Nikt już nikogo nie słucha, a każda wypowiedź, która wykracza poza prostą wymianę ciosów, jest ignorowana

Pasta w czasach nowoczesnej miłości (Michał R. Wiśniewski)

Literatura krąży po internecie – kopiowana, linkowana, szerowana i dyskutowana. W końcu jednak przybiera klasyczną formę książki wydrukowanej na pulpie ze zmielonych drzew

Muzyka

ARTYSTKA W ARCHIWUM: Czym jest nagranie? (Antoni Michnik)

Grupie badaczy udało się wydobyć audialne ślady z nowych źródeł. Dziś możemy wsłuchać się w ślad głosu sprzed niemal 160 lat, zarejestrowanego na długo przed pojawieniem się fonografu

Morderstwo z czułością (Piotr Szwed)

Co da się powiedzieć o mieście za pomocą starych pocztówek? Słuchając produkcji Siksy, Młodego Kotka i grupy Tryp, zaglądamy na ich odwrotną stronę

Kompozytor totalny (Wioleta Żochowska)

Alexander Schubert nie przytłacza odbiorców wymyślnymi ideami. Uwzględnia w swojej muzyce ich lęki, oczekiwania i zmieniającą się wrażliwość. Jednocześnie pochłania słuchaczy i osacza bodźcami

Kampowe serce Europy (Marcin Bogucki)

Łatwo jest krytykować Eurowizję, dużo trudniej dostrzec jej potencjał. Jest to jedna z niewielu muzycznych utopii skupionych wokół idei europejskiej, która w silny sposób jednoczy ludzi

Wspomnienia wspomnień (Michał Wieczorek)

Albumy grup Panowie, D A V I C I I oraz Adōnis istnieją w jednym, wymyślonym dźwiękowym świecie. Trochę rajsko-nostalgicznym, a trochę dystopijnym. Może to i koniec cywilizacji, ale i tak jest pięknie

Obyczaje

Mapa nieznanego terytorium (Iwona Kurz)

Nie sposób przecenić znaczenia „Kleru” i „Tylko nie mów nikomu”, niezależnie od różnicy rodzaju i formy. Oba wprowadziły w sferę publiczną to, co było dotąd domeną prywatnych przemilczeń

Pierwszy raz (Aleksandra Boćkowska)

Poszliśmy głosować. Bardzo wcześnie. W komisji siedziało wiele osób, które same nie wiedziały, jak się zachować, kto co może powiedzieć, co wypada, a co nie – opowieść o 4 czerwca 1989 roku

Sztuka

Błędne przyrządy (Karol Sienkiewicz)

Moc fotografii Joanny Piotrowskiej leży w tym, jak łatwo można się w nich odnaleźć, mimo wyraźnej sztuczności aranżowanych przez nią sytuacji. Przeglądamy się w zdjęciach, instynktownie wyczuwając w sobie podobne, trudne do zwerbalizowania lęki

Wyjście z bąbla sztuki (Karol Sienkiewicz)

Spojrzenia to konkurs, który ma nas poruszać: od nominacji, przez wystawę, po przyznanie nagród. Tymczasem nie wydają się nim bardzo podnieceni nawet sami artyści, a i fałszywy alarm bombowy podczas wernisażu wystawy w Zachęcie nikogo specjalnie nie wzruszył

Teatr

Po co zabijać króla? (Witold Mrozek)

„Teraz każdy z was jest rzeczpospolitą” Podstawnego pokazuje, że jeśli do zupy wrzucisz Polskę, nawet świeżo uduszoną, i po szczypcie wielu innych rzeczy, a w dodatku mieszanina się odpowiednio nie przeżre, to istnieje ryzyko, że w smaku znów wyjdzie Polska. I tak kręcimy się w kółko

Kurs uciekania dla początkujących (Arek Gruszczyński)

„W Bolonii zobaczyłam teatr, który był jednocześnie dobry artystycznie i zaangażowany politycznie, poruszał ważne społeczne tematy, ale nie językiem tyrady filozoficznej” – mówi współtwórczyni Stołu Powszechnego

BACKSTAGE: Lo-li-ta! (Tomasz Cyz)

„Nabokov uważał, że jeśli w kinie reżyser chce mieć małe dziecko jako Lolitę, niech weźmie karlicę. Sue Lyon grająca Lolitę w wersji Stanleya Kubricka z 1962 roku, według scenariusza Nabokova, miała wówczas 15 lat” – pisze reżyser przed premierą „Lolity” w Łodzi

Wiersze

wiersze (Patrycja Sikora)

]]>
Fri, 24 May 2019 00:00:00 +0200
<![CDATA[Numer 2019/255]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2019/255

Film

Superbohaterka (Jakub Majmurek)

W dokumencie „Podbić Kongres” Ocasio-Cortez odkrywa w sobie siłę do politycznego działania. Uczy się donośnym głosem przemawiać w sprawie ludzi takich jak ona – ciężko pracujących Amerykanów

Fatalne zauroczenie (Agnieszka Jakimiak)

Jeśli historia Teda Bundy'ego jest warta opowiedzenia, to tylko z tego powodu: żeby zobaczyć, jak spektakl przejmuje władzę nad sprawiedliwością, a jeden uśmiech seryjnego mordercy przekreśla jego winę w oczach tysięcy widzów i widzek przed telewizorami

Islam prób i błędów (Marta Bałaga)

Sherin Khankan przyciągnęła uwagę świata w 2016 roku. To właśnie wtedy postanowiła założyć meczet prowadzony wyłącznie przez kobiety. Rozmawiamy z reżyserką, która nakręciła o niej film

Literatura

Kwadratura koła (Agata Sikora)

W centrum zainteresowania „Taśm rodzinnych” Macieja Marcisza leży uzdrawianie jednostek i rodzin należących do nowej polskiej klasy średniej, a nie opowieść o społeczeństwie, roli pieniądza czy napięciach międzypokoleniowych

Kwestia tężca (Olga Wróbel)

„Rado Boy”, debiut Doroty Jaworskiej, to powieść o ludziach, którzy nienawidzą wszelkiej odmienności, i o ponurych tego konsekwencjach. Czy taki cel wart jest przymknięcia oczu na stylistyczne kiksy?

Nowa księga urwisów (Monika Ochędowska)

„Gigusie” Jakuba Michalczeni to prosta, ale wybuchowa mieszanka pieśni podwórkowej i powieści łotrzykowskiej dopełniona pantagruelicznym bezwstydem

Oczy szeroko rozstawione (Grzegorz Bogdał)

Łaska w historiach O’Connor jest szorstka i brutalna. Spada na człowieka wtedy, gdy jest już za późno na nadzieję. Równie dobrze można nazwać ją przemocą. Bo czym innym jest siła, która oddziałuje na człowieka, choć ten nie chce się jej poddać?

Nie umieraj (Małgorzata Łukasiewicz)

Jak z krucjaty przeciwko śmierci zrobić literaturę? Bo jasne jest, że literatura stanowi główne pole bitwy w wojnie, którą prowadzi Elias Canetti

Tak żyją ludzie (Zofia Król)

Co znaczy dla literatury, że ma ona być dokumentem degrengolady i rozkładu, końcowego aktu, w którym Europejczyk – biały mężczyzna, gatunek, jak wiadomo, raczej na wymarciu – próbuje opowiedzieć swoje ostatnie dni?

Media

Poszukiwaczka zaginionych translacji (Marzena Falkowska)

„Heaven’s Vault” to gra stworzona przez osoby kochające słowa i dla takich przeznaczona. Zamiast śmiertelnych pułapek – badanie starożytnych ruin i artefaktów. Zamiast depczących po piętach łotrów – odcyfrowywanie hieroglificznych inskrypcji

Duch i maszyny (Michał R. Wiśniewski)

Jest coś mylącego w terminie „cyfrowa rozrywka” – skojarzenie z nierzeczywistym bytem software’u. Ale historia gier wideo to coś więcej – emocji zaklętych w zerach i jedynkach doświadczało się przez kontakt ze sprzętem

Zadymiarze internetu i jedna zadymiara (Monika Borys)

Patostreamerzy wykorzystują popyt na obrazy „odrażających, brudnych, złych” i jednocześnie się za nie rewanżują. Z tą różnicą, że pracują na własny rachunek. Internetowe zadymy są odpowiedzią na pragnienie hardkorowego reality w późnym kapitalizmie

Zaklinaczka botów (Piotr Szostak)

Istnieją boty, które mają być przyjaciółmi. Pytają, co u ciebie słychać, pokazują, że o tobie pamiętają, wysyłają ci GIF-y i memy. Są zbudowane tak, żeby osiągać coraz dłuższe interakcje. Żebyś czekał na ich odpowiedź. Dla osób samotnych tego typu rozwiązania mogą być wkręcające

Muzyka

Program rozwoju dyskotek (Łukasz Strzelczyk)

Założony w 1973 roku Riviera Remont, klub studencki Politechniki Warszawskiej, szybko stał się mekką artystyczną stolicy i miejscem wyjątkowym dla całego regionu za żelazną kurtyną. Centrum życia kulturalnego, towarzyskiego i alkoholowego. Niestety nie jest to historia z happy endem

Strawiński w jaskini (Stefan Drajewski)

Każdy choreograf, który mierzy się z baletami Strawińskiego, musi sobie odpowiedzieć na pytanie, o czym chce rozmawiać z publicznością. Twórców wrocławskiej inscenizacji „Święta wiosny” nie interesuje jego fabuła ani rytuał płodności. Pokazują w nim za to walkę o przetrwanie

Chodź, pokażę ci coś jeszcze (Maciej Krawiec)

Młodzi jazzmani w rodzaju Jerzego Mączyńskiego to już nie „muzyczne brudasy”, jak mówiło o sobie pokolenie yassu. Są wykształceni i świadomi. Nie dziwią u nich poszatkowane formy, przeskoki z freejazzu do szkolnej etiudy czy hiphopowy groove. Nie dziwią, ale czy interesują?

Mamo, nie płacz (Aleksander Wenglasz)

Muzyczne crossovery muzyki współczesnej z popularną zbyt często przypominają naklejenie na utwór pierwotny własnego nazwiska. Płyta z Beth Gibbons śpiewającą III Symfonię Góreckiego jest tutaj chlubnym wyjątkiem

Obyczaje

Megafon miałkich mózgów (George Saunders)

Kulturze do przetrwania niezbędna jest zdolność rozumienia – i świata, i siebie samej. Dziś jednak na arenę debaty publicznej prowadzą nas wizjonerzy, których głównym darem jest zdolność skłaniania ludzi, by wciąż ich oglądali

Witajcie w przedwojniu (Przemysław Witkowski)

Kiedy chcesz akumulować, musisz mieć spokój. Aktywiści społeczni, związki zawodowe czy centra socjalne stoją temu na drodze. Trzeba ich usunąć albo czymś zająć. Likwidowane są miejsca działające na rzecz wspólnoty. Znikają jedno po drugim w europejskich metropoliach

To, co było (Roma Sendyka)

„Przez ruiny i zgliszcza” Mordechaja Canina to zapis rzeczywistości, która tylko na pierwszy rzut oka już nas nie dotyczy. Dopóki wyznanie: „Weźcie, Żydzi, swoje rzeczy”, nie będzie w Polsce możliwe, dopóty wojna wciąż będzie modelować nasze interakcje

Zdrajca klasy musi odejść (Olga Byrska)

„Powrót do Reims” Didiera Eribona jest opisem zmiany jednego stylu życia, klasy robotniczej, w drugi, intelektualny. Awansu społecznego i ceny, którą się zań płaci

Sztuka

Ruski sobór na Saskim placu (Maria Poprzęcka)

Warszawa jest znaczona wieloma miejscami głęboko nasyconymi symbolicznie. Żadne z nich nie może się jednak równać z placem nazywanym kolejno Saskim, Adolf Hitler Platz, Zwycięstwa, dziś Marszałka Józefa Piłsudskiego

Lot (Arek Gruszczyński)

Robię katastrofę, a potem ją naprawiam. Zniszczyłem nowy, piękny samolot. Przeciąłem go na pół, a potem rozłożyłem na czynniki pierwsze, dotknąłem jego każdej części. Na emigracji w Wenecji złożę go z powrotem, tylko na odwrót – mówi autor Polskiego Pawilonu na otwierającym się właśnie Biennale w Wenecji

W kałuży (Stach Szabłowski)

Sztuka to nie widowisko masowe. Jeżeli jest zrobiona naprawdę dobrze, jak „Kałuża neurotyków” Rafała Bujnowskiego, można w nią dosłownie wdepnąć i pomyśleć, że wlazło się w kałużę

ARTYSTKA W ARCHIWUM: Geografia przemytu (Arek Gruszczyński)

Siedzę sporo w internecie, od którego zawsze zaczynam swoje poszukiwania. Dopiero jak się okazuje, że czegoś w nim nie ma, to odwiedzam Bibliotekę Narodową. Dryfuję po forach, Wikipedii. Mam sposoby, jak szukać na OLX-ie

Teatr

ARTYSTKA W ARCHIWUM: Wchodzimy i robimy bałagan (Paweł Soszyński)

To, co jest najbardziej pasjonujące w archiwum, to dobór słów: jakie słowa się pojawiają w wywiadzie, jaki jest rytm tych słów, które się powtarzają

Czy macie z tym kłopot? (Witold Mrozek)

Można powiedzieć, że od nastoletniości jestem politycznym zwierzęciem. Mam taki rodzaj dziennikarskiej „nerwiczki”. Od razu reaguję na to, co się dzieje

I jedna nie ruszy bez drugiej (Agata Adamiecka Sitek)

Maria Klassenberg to najbardziej radykalna twórczyni polskiej, a może nawet światowej sztuki współczesnej. To postać fantazmatyczna z wymyślonym archiwum

Jesteśmy na siebie skazani (Witold Mrozek)

Dlaczego „Kowboje”? Dziki Zachód w spektaklu Smolar staje się symbolem stanu przemocy, wojny wszystkich ze wszystkimi

Kamera, siekiera (Piotr Morawski)

„Kino moralnego niepokoju” Borczucha jest myślowo szlachetnie vintage’owe. Snująca się dramaturgia Śpiewaka może wciągać lub drażnić. Sam spektakl skutecznie uchyla się jednak od pytań o współczesność, rekonstruując strategie niemocy

Wiersze

wiersze (Konrad Góra)

]]>

Film

Superbohaterka (Jakub Majmurek)

W dokumencie „Podbić Kongres” Ocasio-Cortez odkrywa w sobie siłę do politycznego działania. Uczy się donośnym głosem przemawiać w sprawie ludzi takich jak ona – ciężko pracujących Amerykanów

Fatalne zauroczenie (Agnieszka Jakimiak)

Jeśli historia Teda Bundy'ego jest warta opowiedzenia, to tylko z tego powodu: żeby zobaczyć, jak spektakl przejmuje władzę nad sprawiedliwością, a jeden uśmiech seryjnego mordercy przekreśla jego winę w oczach tysięcy widzów i widzek przed telewizorami

Islam prób i błędów (Marta Bałaga)

Sherin Khankan przyciągnęła uwagę świata w 2016 roku. To właśnie wtedy postanowiła założyć meczet prowadzony wyłącznie przez kobiety. Rozmawiamy z reżyserką, która nakręciła o niej film

Literatura

Kwadratura koła (Agata Sikora)

W centrum zainteresowania „Taśm rodzinnych” Macieja Marcisza leży uzdrawianie jednostek i rodzin należących do nowej polskiej klasy średniej, a nie opowieść o społeczeństwie, roli pieniądza czy napięciach międzypokoleniowych

Kwestia tężca (Olga Wróbel)

„Rado Boy”, debiut Doroty Jaworskiej, to powieść o ludziach, którzy nienawidzą wszelkiej odmienności, i o ponurych tego konsekwencjach. Czy taki cel wart jest przymknięcia oczu na stylistyczne kiksy?

Nowa księga urwisów (Monika Ochędowska)

„Gigusie” Jakuba Michalczeni to prosta, ale wybuchowa mieszanka pieśni podwórkowej i powieści łotrzykowskiej dopełniona pantagruelicznym bezwstydem

Oczy szeroko rozstawione (Grzegorz Bogdał)

Łaska w historiach O’Connor jest szorstka i brutalna. Spada na człowieka wtedy, gdy jest już za późno na nadzieję. Równie dobrze można nazwać ją przemocą. Bo czym innym jest siła, która oddziałuje na człowieka, choć ten nie chce się jej poddać?

Nie umieraj (Małgorzata Łukasiewicz)

Jak z krucjaty przeciwko śmierci zrobić literaturę? Bo jasne jest, że literatura stanowi główne pole bitwy w wojnie, którą prowadzi Elias Canetti

Tak żyją ludzie (Zofia Król)

Co znaczy dla literatury, że ma ona być dokumentem degrengolady i rozkładu, końcowego aktu, w którym Europejczyk – biały mężczyzna, gatunek, jak wiadomo, raczej na wymarciu – próbuje opowiedzieć swoje ostatnie dni?

Media

Poszukiwaczka zaginionych translacji (Marzena Falkowska)

„Heaven’s Vault” to gra stworzona przez osoby kochające słowa i dla takich przeznaczona. Zamiast śmiertelnych pułapek – badanie starożytnych ruin i artefaktów. Zamiast depczących po piętach łotrów – odcyfrowywanie hieroglificznych inskrypcji

Duch i maszyny (Michał R. Wiśniewski)

Jest coś mylącego w terminie „cyfrowa rozrywka” – skojarzenie z nierzeczywistym bytem software’u. Ale historia gier wideo to coś więcej – emocji zaklętych w zerach i jedynkach doświadczało się przez kontakt ze sprzętem

Zadymiarze internetu i jedna zadymiara (Monika Borys)

Patostreamerzy wykorzystują popyt na obrazy „odrażających, brudnych, złych” i jednocześnie się za nie rewanżują. Z tą różnicą, że pracują na własny rachunek. Internetowe zadymy są odpowiedzią na pragnienie hardkorowego reality w późnym kapitalizmie

Zaklinaczka botów (Piotr Szostak)

Istnieją boty, które mają być przyjaciółmi. Pytają, co u ciebie słychać, pokazują, że o tobie pamiętają, wysyłają ci GIF-y i memy. Są zbudowane tak, żeby osiągać coraz dłuższe interakcje. Żebyś czekał na ich odpowiedź. Dla osób samotnych tego typu rozwiązania mogą być wkręcające

Muzyka

Program rozwoju dyskotek (Łukasz Strzelczyk)

Założony w 1973 roku Riviera Remont, klub studencki Politechniki Warszawskiej, szybko stał się mekką artystyczną stolicy i miejscem wyjątkowym dla całego regionu za żelazną kurtyną. Centrum życia kulturalnego, towarzyskiego i alkoholowego. Niestety nie jest to historia z happy endem

Strawiński w jaskini (Stefan Drajewski)

Każdy choreograf, który mierzy się z baletami Strawińskiego, musi sobie odpowiedzieć na pytanie, o czym chce rozmawiać z publicznością. Twórców wrocławskiej inscenizacji „Święta wiosny” nie interesuje jego fabuła ani rytuał płodności. Pokazują w nim za to walkę o przetrwanie

Chodź, pokażę ci coś jeszcze (Maciej Krawiec)

Młodzi jazzmani w rodzaju Jerzego Mączyńskiego to już nie „muzyczne brudasy”, jak mówiło o sobie pokolenie yassu. Są wykształceni i świadomi. Nie dziwią u nich poszatkowane formy, przeskoki z freejazzu do szkolnej etiudy czy hiphopowy groove. Nie dziwią, ale czy interesują?

Mamo, nie płacz (Aleksander Wenglasz)

Muzyczne crossovery muzyki współczesnej z popularną zbyt często przypominają naklejenie na utwór pierwotny własnego nazwiska. Płyta z Beth Gibbons śpiewającą III Symfonię Góreckiego jest tutaj chlubnym wyjątkiem

Obyczaje

Megafon miałkich mózgów (George Saunders)

Kulturze do przetrwania niezbędna jest zdolność rozumienia – i świata, i siebie samej. Dziś jednak na arenę debaty publicznej prowadzą nas wizjonerzy, których głównym darem jest zdolność skłaniania ludzi, by wciąż ich oglądali

Witajcie w przedwojniu (Przemysław Witkowski)

Kiedy chcesz akumulować, musisz mieć spokój. Aktywiści społeczni, związki zawodowe czy centra socjalne stoją temu na drodze. Trzeba ich usunąć albo czymś zająć. Likwidowane są miejsca działające na rzecz wspólnoty. Znikają jedno po drugim w europejskich metropoliach

To, co było (Roma Sendyka)

„Przez ruiny i zgliszcza” Mordechaja Canina to zapis rzeczywistości, która tylko na pierwszy rzut oka już nas nie dotyczy. Dopóki wyznanie: „Weźcie, Żydzi, swoje rzeczy”, nie będzie w Polsce możliwe, dopóty wojna wciąż będzie modelować nasze interakcje

Zdrajca klasy musi odejść (Olga Byrska)

„Powrót do Reims” Didiera Eribona jest opisem zmiany jednego stylu życia, klasy robotniczej, w drugi, intelektualny. Awansu społecznego i ceny, którą się zań płaci

Sztuka

Ruski sobór na Saskim placu (Maria Poprzęcka)

Warszawa jest znaczona wieloma miejscami głęboko nasyconymi symbolicznie. Żadne z nich nie może się jednak równać z placem nazywanym kolejno Saskim, Adolf Hitler Platz, Zwycięstwa, dziś Marszałka Józefa Piłsudskiego

Lot (Arek Gruszczyński)

Robię katastrofę, a potem ją naprawiam. Zniszczyłem nowy, piękny samolot. Przeciąłem go na pół, a potem rozłożyłem na czynniki pierwsze, dotknąłem jego każdej części. Na emigracji w Wenecji złożę go z powrotem, tylko na odwrót – mówi autor Polskiego Pawilonu na otwierającym się właśnie Biennale w Wenecji

W kałuży (Stach Szabłowski)

Sztuka to nie widowisko masowe. Jeżeli jest zrobiona naprawdę dobrze, jak „Kałuża neurotyków” Rafała Bujnowskiego, można w nią dosłownie wdepnąć i pomyśleć, że wlazło się w kałużę

ARTYSTKA W ARCHIWUM: Geografia przemytu (Arek Gruszczyński)

Siedzę sporo w internecie, od którego zawsze zaczynam swoje poszukiwania. Dopiero jak się okazuje, że czegoś w nim nie ma, to odwiedzam Bibliotekę Narodową. Dryfuję po forach, Wikipedii. Mam sposoby, jak szukać na OLX-ie

Teatr

ARTYSTKA W ARCHIWUM: Wchodzimy i robimy bałagan (Paweł Soszyński)

To, co jest najbardziej pasjonujące w archiwum, to dobór słów: jakie słowa się pojawiają w wywiadzie, jaki jest rytm tych słów, które się powtarzają

Czy macie z tym kłopot? (Witold Mrozek)

Można powiedzieć, że od nastoletniości jestem politycznym zwierzęciem. Mam taki rodzaj dziennikarskiej „nerwiczki”. Od razu reaguję na to, co się dzieje

I jedna nie ruszy bez drugiej (Agata Adamiecka Sitek)

Maria Klassenberg to najbardziej radykalna twórczyni polskiej, a może nawet światowej sztuki współczesnej. To postać fantazmatyczna z wymyślonym archiwum

Jesteśmy na siebie skazani (Witold Mrozek)

Dlaczego „Kowboje”? Dziki Zachód w spektaklu Smolar staje się symbolem stanu przemocy, wojny wszystkich ze wszystkimi

Kamera, siekiera (Piotr Morawski)

„Kino moralnego niepokoju” Borczucha jest myślowo szlachetnie vintage’owe. Snująca się dramaturgia Śpiewaka może wciągać lub drażnić. Sam spektakl skutecznie uchyla się jednak od pytań o współczesność, rekonstruując strategie niemocy

Wiersze

wiersze (Konrad Góra)

]]>
Thu, 09 May 2019 00:00:00 +0200
<![CDATA[Numer 2019/254]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2019/254

Film

W labiryncie (super)ludzkich spraw (Darek Arest)

Chociaż znaczną część metrażu „Avengers. Koniec gry” wypełnia wielka bitwa, mniej tu mordobicia, a więcej przytulania i klepania po ramieniu. Seans na kacu grozi śmiertelnym przedawkowaniem płytkich wzruszeń

Ręka, noga, mózg (Paulina Kwiatkowska)

Mroczny profeta, który drąży pod powierzchnią, i pogodna staruszka, która wędruje po powierzchni, to tylko figury potrzebne Godardowi i Vardzie, by opowiedzieć o doświadczeniu obcowania z obrazami

Literatura

Świat, jego kwadrat i pierwiastek (Rafał Wawrzyńczyk)

W „Feinweinblein” tylko tekst tytułowy brzmi jak „Weronika Murek z opowiadań”, a jednocześnie ma się wrażenie, że jest on napisany w stylistyce, którą autorka właśnie przekroczyła. Kto jeszcze takie rzeczy ma za sobą?

Drewno na opał (Wells Tower)

W czasie, gdy mama umierała, przerąbałem bardzo dużo drewna na całej naszej posesji. Po zakończeniu dniówki szedłem posiedzieć przy niej, a pył drzewny i drzazgi drapały mnie w wilgotnych zagłębieniach skóry na karku

Jesteś samo śpiewa (Jarosław Borowiec)

Co mi z fregaty i Morza Śródziemnego, którego w życiu nie widziałam? Do dziś nie potrafiłabym się zmusić do napisania tekstu, dla którego punktem odniesienia jest sztuka i kultura

Każdy ludzik jest chiński (Agnieszka Wolny-Hamkało)

Nie zajmuję się tylko pisaniem, muszę odprowadzić dziecko do szkoły, iść na spacer z psem, żeby się wyszczał. Inne rzeczy, inne przyjemności. Dobrze jest zajmować się czymś innym niż pisanie, żeby nie zwariować

Media

Kultura 3.0: internet dla ludzi (Mirek Filiciak / Alek Tarkowski)

Dziesięć lat temu sformułowaliśmy na łamach „Dwutygodnika” wizję Kultury 2.0, która dziś wygląda naiwnie i niewinnie. Dziś potrzebujemy działań, które pozwolą ujarzmić cyfrowe obiegi danych. Kultura 3.0 jest wizją, w której użytkownicy świadomie odzyskują ludzki wymiar technologii

ODBIORNIK (19): #dwutygodnikzostaje (Anna Desponds / Agnieszka Słodownik)

W nowym odcinku podkastu rozmawiamy z Irą Glassem i Brianem Reedem – twórcami podkastu „This American Life” i „S-Town” oraz opowiadamy o festiwalu SXSW w Teksasie

Śmierć idzie rządkiem (Kaja Puto)

„Zima” to wszystko, co kocha rosyjski internet, a reszta internetu kocha w nim, czyli beznadzieja prowincjonalnego blokowiska

Muzyka

Populizmy nowej muzyki (Wioleta Żochowska)

Scena muzyki współczesnej w dużym stopniu przypomina to, co dzieje się w krajowej polityce. Dominują ścierające się „prawica” i „lewica”, każda traktująca słuchaczy jak potencjalnych wyborców

Obyczaje

Jak zwierzę (Renata Lis)

Nie czytać tygodniami albo miesiącami, nie czytać z pełną świadomością nieczytania. Namawiam was, umiłowani logosferzanie, do okresowego uzwierzęcenia

Szkoda miejsca (Filip Springer)

Miejsca kultury, te realne i te wirtualne, muszą ciągle walczyć o przetrwanie. Z ich zniknięć i zamknięć płynie często nauka nie mniej ważna niż ta, która wynika z samego ich działania

Przedmioty jednego weekendu (Paweł Sołtys)

Zapracowana rynna na stacji Shell przy Autostradzie Wolności. Winda mówiąca głosem czterdziestoletniej śląskiej kobiety. Niewzruszony, poważny kran w hotelu Tychy w Tychach. Okrągła różowa tabletka, którą biorę na noc

Gra w klasę (Joanna Roszak)

Nie można sprowadzić roli nauczycielek i nauczycieli do pilnowania młodzieży podczas egzaminów. Jesteśmy z dziećmi na co dzień: w radościach, czasem w depresjach, rozwodach rodziców, chorobach, samookaleczaniu, niedowartościowaniu, buncie, pogubieniu i strachu

Inwazja barbarzyńców (Bartosz Żurawiecki)

Gdy podrosłem, zrozumiałem, że piosenkarką nie zostanę. Straciłem dar imitacji, u dzieci tak naturalny i pozbawiony moralnych obciążeń. Niestety, im bardziej dorastasz, tym więcej świat ci tych obciążeń dorzuca. Aż wreszcie mówi ci, że to niemoralne, by mężczyzna był Jarocką. Albo Jantar

Rzeczy, z którymi nie chcę już mieszkać (Jacek Dehnel)

I rosła hałda, hałdy. Najpierw nieśmiało, na kanapie, na łóżku, na podłodze, potem z drobnych górek łączyła się w megahałdę, to znów dzieliła na podhałdki

ARTYSTKA W ARCHIWUM: Ślady (Iwona Kurz)

W gorączkę archiwum trudno uwierzyć, kiedy się siedzi w czytelni. Bywa kurz i zaduch, ale dziś częściej chłód i jednostajny szum klimatyzacji. Pierwszą czynnością jest wpisanie się do zeszytu – potwierdzenie bytności w archiwum tworzy jego własne archiwum

Perpetua (Marcin Wicha)

Zawsze trochę nieśmiały. Jakby się obawiał, że nie znajdzie właściwych słów. Przecież sam był uczniem. To uczyniło z niego najlepszego nauczyciela, jakiego spotkałem. Nigdy później już nie zobaczyłem, żeby komuś zaparło dech na widok litery

Siedem moich klas (Zofia Zaleska)

„Jestem pewna, że warto inwestować w nauczycieli. Mogą być dobre programy, najlepsze podręczniki i metody, najlepsze szkolenia, ale to wszystko na nic bez zaangażowanego człowieka” – mówi nauczycielka, która przepracowała w zawodzie kilkadziesiąt lat

Zboczek z boczkiem (Michał Paweł Markowski)

Nie wstydzę się własnych przyjemności, stanowią o tym, za kogo się uważam. A cały teoretyczno-historyczny wstęp potrzebny mi jest po to tylko, żeby wprowadzić was do mojej kuchni, mówić o gotowaniu

Osierocone fotografie (Maciej Topolski)

Kiedy otwieram album, widzę pożółkłą bibułę oddzielającą karty, pod nią resztki pajęczyny. Następnie pojawia się kapryśna historia jakiejś pary. On jest całkiem przystojnym marynarzem. A ona?

Kontakt (Aldona Kopkiewicz)

Może jednak posłucham, bo coś za długo już gada o tym Marksie. Co proszę? He, he. Usiłuje zniszczyć całą myśl marksistowską zdroworozsądkowym close readingiem „Manifestu komunistycznego”? Poczciwina. Słodziak. Szczeniaczek – swobodna rekonstrukcja debaty Žižka i Petersona

Polakiem się bywa (Maria Magdalena Kozłowska)

Annefleur Schep marzy o zostaniu Polką. Nie ma z Polską absolutnie nic wspólnego. Żadnej rodziny, korzeni. Swoją performerską personę nazywa Ambasadorką IOOTCP, instytutu mającego za zadanie szerzenie informacji na temat języka i kultury Polski

Bonbon Bal (Weronika Murek)

Torebkę swą reklamową producenta wafelków Manner będę trzymać przy sobie przez cały bal. Między białymi posągami migają żółte, czerwone M&M'sy, w koronach, w czerwonych zbrojach, w niebieskich pelerynach roją się książęta reklamujący herbatniki Prinzen Rolle

Sztuka

Antyczna przyjaźń (Łukasz Gorczyca)

Jako pomnik powojennej tożsamości i transformacji ostatecznego ćwierćwiecza, dojrzewania i samoupokorzeń „Przyjaźń” Szapocznikow powinna dziś stanąć w muzeum. Bez rąk i bez sztandaru, ale z naszymi odwiecznymi, antycznymi obsesjami ukrytymi w ciemnych otworach po odciętych ramionach

Lubiłem to robić (Monika Stelmach)

Propaganda partyjna to nie było moje główne zajęcie. Jako plastyk dużo pracowałem dla handlu i rozrywki. A w latach 70. projektowałem nawet ołtarze na Boże Ciało. Zlecenia płynęły i z partii, i z kościoła

Wiersze

Wiersze (Julia Fiedorczuk)

]]>

Film

W labiryncie (super)ludzkich spraw (Darek Arest)

Chociaż znaczną część metrażu „Avengers. Koniec gry” wypełnia wielka bitwa, mniej tu mordobicia, a więcej przytulania i klepania po ramieniu. Seans na kacu grozi śmiertelnym przedawkowaniem płytkich wzruszeń

Ręka, noga, mózg (Paulina Kwiatkowska)

Mroczny profeta, który drąży pod powierzchnią, i pogodna staruszka, która wędruje po powierzchni, to tylko figury potrzebne Godardowi i Vardzie, by opowiedzieć o doświadczeniu obcowania z obrazami

Literatura

Świat, jego kwadrat i pierwiastek (Rafał Wawrzyńczyk)

W „Feinweinblein” tylko tekst tytułowy brzmi jak „Weronika Murek z opowiadań”, a jednocześnie ma się wrażenie, że jest on napisany w stylistyce, którą autorka właśnie przekroczyła. Kto jeszcze takie rzeczy ma za sobą?

Drewno na opał (Wells Tower)

W czasie, gdy mama umierała, przerąbałem bardzo dużo drewna na całej naszej posesji. Po zakończeniu dniówki szedłem posiedzieć przy niej, a pył drzewny i drzazgi drapały mnie w wilgotnych zagłębieniach skóry na karku

Jesteś samo śpiewa (Jarosław Borowiec)

Co mi z fregaty i Morza Śródziemnego, którego w życiu nie widziałam? Do dziś nie potrafiłabym się zmusić do napisania tekstu, dla którego punktem odniesienia jest sztuka i kultura

Każdy ludzik jest chiński (Agnieszka Wolny-Hamkało)

Nie zajmuję się tylko pisaniem, muszę odprowadzić dziecko do szkoły, iść na spacer z psem, żeby się wyszczał. Inne rzeczy, inne przyjemności. Dobrze jest zajmować się czymś innym niż pisanie, żeby nie zwariować

Media

Kultura 3.0: internet dla ludzi (Mirek Filiciak / Alek Tarkowski)

Dziesięć lat temu sformułowaliśmy na łamach „Dwutygodnika” wizję Kultury 2.0, która dziś wygląda naiwnie i niewinnie. Dziś potrzebujemy działań, które pozwolą ujarzmić cyfrowe obiegi danych. Kultura 3.0 jest wizją, w której użytkownicy świadomie odzyskują ludzki wymiar technologii

ODBIORNIK (19): #dwutygodnikzostaje (Anna Desponds / Agnieszka Słodownik)

W nowym odcinku podkastu rozmawiamy z Irą Glassem i Brianem Reedem – twórcami podkastu „This American Life” i „S-Town” oraz opowiadamy o festiwalu SXSW w Teksasie

Śmierć idzie rządkiem (Kaja Puto)

„Zima” to wszystko, co kocha rosyjski internet, a reszta internetu kocha w nim, czyli beznadzieja prowincjonalnego blokowiska

Muzyka

Populizmy nowej muzyki (Wioleta Żochowska)

Scena muzyki współczesnej w dużym stopniu przypomina to, co dzieje się w krajowej polityce. Dominują ścierające się „prawica” i „lewica”, każda traktująca słuchaczy jak potencjalnych wyborców

Obyczaje

Jak zwierzę (Renata Lis)

Nie czytać tygodniami albo miesiącami, nie czytać z pełną świadomością nieczytania. Namawiam was, umiłowani logosferzanie, do okresowego uzwierzęcenia

Szkoda miejsca (Filip Springer)

Miejsca kultury, te realne i te wirtualne, muszą ciągle walczyć o przetrwanie. Z ich zniknięć i zamknięć płynie często nauka nie mniej ważna niż ta, która wynika z samego ich działania

Przedmioty jednego weekendu (Paweł Sołtys)

Zapracowana rynna na stacji Shell przy Autostradzie Wolności. Winda mówiąca głosem czterdziestoletniej śląskiej kobiety. Niewzruszony, poważny kran w hotelu Tychy w Tychach. Okrągła różowa tabletka, którą biorę na noc

Gra w klasę (Joanna Roszak)

Nie można sprowadzić roli nauczycielek i nauczycieli do pilnowania młodzieży podczas egzaminów. Jesteśmy z dziećmi na co dzień: w radościach, czasem w depresjach, rozwodach rodziców, chorobach, samookaleczaniu, niedowartościowaniu, buncie, pogubieniu i strachu

Inwazja barbarzyńców (Bartosz Żurawiecki)

Gdy podrosłem, zrozumiałem, że piosenkarką nie zostanę. Straciłem dar imitacji, u dzieci tak naturalny i pozbawiony moralnych obciążeń. Niestety, im bardziej dorastasz, tym więcej świat ci tych obciążeń dorzuca. Aż wreszcie mówi ci, że to niemoralne, by mężczyzna był Jarocką. Albo Jantar

Rzeczy, z którymi nie chcę już mieszkać (Jacek Dehnel)

I rosła hałda, hałdy. Najpierw nieśmiało, na kanapie, na łóżku, na podłodze, potem z drobnych górek łączyła się w megahałdę, to znów dzieliła na podhałdki

ARTYSTKA W ARCHIWUM: Ślady (Iwona Kurz)

W gorączkę archiwum trudno uwierzyć, kiedy się siedzi w czytelni. Bywa kurz i zaduch, ale dziś częściej chłód i jednostajny szum klimatyzacji. Pierwszą czynnością jest wpisanie się do zeszytu – potwierdzenie bytności w archiwum tworzy jego własne archiwum

Perpetua (Marcin Wicha)

Zawsze trochę nieśmiały. Jakby się obawiał, że nie znajdzie właściwych słów. Przecież sam był uczniem. To uczyniło z niego najlepszego nauczyciela, jakiego spotkałem. Nigdy później już nie zobaczyłem, żeby komuś zaparło dech na widok litery

Siedem moich klas (Zofia Zaleska)

„Jestem pewna, że warto inwestować w nauczycieli. Mogą być dobre programy, najlepsze podręczniki i metody, najlepsze szkolenia, ale to wszystko na nic bez zaangażowanego człowieka” – mówi nauczycielka, która przepracowała w zawodzie kilkadziesiąt lat

Zboczek z boczkiem (Michał Paweł Markowski)

Nie wstydzę się własnych przyjemności, stanowią o tym, za kogo się uważam. A cały teoretyczno-historyczny wstęp potrzebny mi jest po to tylko, żeby wprowadzić was do mojej kuchni, mówić o gotowaniu

Osierocone fotografie (Maciej Topolski)

Kiedy otwieram album, widzę pożółkłą bibułę oddzielającą karty, pod nią resztki pajęczyny. Następnie pojawia się kapryśna historia jakiejś pary. On jest całkiem przystojnym marynarzem. A ona?

Kontakt (Aldona Kopkiewicz)

Może jednak posłucham, bo coś za długo już gada o tym Marksie. Co proszę? He, he. Usiłuje zniszczyć całą myśl marksistowską zdroworozsądkowym close readingiem „Manifestu komunistycznego”? Poczciwina. Słodziak. Szczeniaczek – swobodna rekonstrukcja debaty Žižka i Petersona

Polakiem się bywa (Maria Magdalena Kozłowska)

Annefleur Schep marzy o zostaniu Polką. Nie ma z Polską absolutnie nic wspólnego. Żadnej rodziny, korzeni. Swoją performerską personę nazywa Ambasadorką IOOTCP, instytutu mającego za zadanie szerzenie informacji na temat języka i kultury Polski

Bonbon Bal (Weronika Murek)

Torebkę swą reklamową producenta wafelków Manner będę trzymać przy sobie przez cały bal. Między białymi posągami migają żółte, czerwone M&M'sy, w koronach, w czerwonych zbrojach, w niebieskich pelerynach roją się książęta reklamujący herbatniki Prinzen Rolle

Sztuka

Antyczna przyjaźń (Łukasz Gorczyca)

Jako pomnik powojennej tożsamości i transformacji ostatecznego ćwierćwiecza, dojrzewania i samoupokorzeń „Przyjaźń” Szapocznikow powinna dziś stanąć w muzeum. Bez rąk i bez sztandaru, ale z naszymi odwiecznymi, antycznymi obsesjami ukrytymi w ciemnych otworach po odciętych ramionach

Lubiłem to robić (Monika Stelmach)

Propaganda partyjna to nie było moje główne zajęcie. Jako plastyk dużo pracowałem dla handlu i rozrywki. A w latach 70. projektowałem nawet ołtarze na Boże Ciało. Zlecenia płynęły i z partii, i z kościoła

Wiersze

Wiersze (Julia Fiedorczuk)

]]>
Fri, 19 Apr 2019 00:00:00 +0200
<![CDATA[Numer 2018/253]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2018/253

Film

Warstwy (Jakub Socha)

„Roma” to film duchowo i artystycznie bliski „Nocom Cabirii” Felliniego. Aż trudno uwierzyć, że takie kino jest dzisiaj ciągle możliwe. To bez wątpienia jedno z wydarzeń mijającego roku

Syn Polski (Jakub Socha)

„1983”, pierwsza polska producja przygotowana dla Netflixa, potyka się bez przerwy o własne nogi, a właściwie – potyka się o nieudolny scenariusz

Bijące liczniki władzy (Krzysztof Świrek)

Sorrentino potrafi uwodzić widzów dzięki wybujałej, barokowej wyobraźni, realizującej się w nadmiarowych, niewytłumaczalnych z fabularnego punktu widzenia sekwencjach. Potrafi też ich dezorientować. I jedno, i drugie znajdziemy w „Onych”

Literatura

W towarzystwie piszących (Jakub Zgierski)

Kolonia Yaddo, której rezydenci zdobyli  66 nagród Pulitzera i 61 National Book Awards była wyposażona w ogród różany, fontannę z rzeźbami nimf oraz jadalnię w stylu późnofeudalnym, w której podawało się rolowane ręcznie kulki masła – o „Lucinelli” Lore Segal

Życie seksualne prekariuszy (Maciej Jakubowiak)

Postaciom z debiutanckiej książki Iana Kempa nawet wygrana na loterii niewiele może pomóc. Bo też prekariat to nie tylko debet na koncie, ale przede wszystkim stan ducha, sposób życia, horyzont wyobraźni

Był sobie tłumacz (Adam Pluszka)

Warto zajrzeć przez ramię tłumaczom, którzy wykonują naprawdę barwną pracę. Ten, kto to przeczyta, po prostu zrozumie, na czym ona polega: zarówno w sensie procesu twórczego, jak i realiów praktycznych  – mówią twórcy komiksu o przekładzie

10 śladów (Maciej Woźniak)

Emigracja wewnętrzna, na którą udawała się polszczyzna w 2018 roku, przebiegała rozmaitymi szlakami, ale jej szlak poetycki – dzięki śladom w postaci tomików – da się akurat z perspektywy końca roku prześledzić

Ten tekst miał nazywać się „Dzicy” (Rafał Wawrzyńczyk)

Jeśli po polsku pisane jest jeszcze coś, co pamięta zapach starodawnego terminu „awangarda”, to jest to twórczość Adama Kaczanowskiego i Andrzeja Szpindlera

Z otchłani w otchłań (Olga Byrska)

„Ostępy nocy” Djuny Barnes to powieść zupełnie szalona, miejscami jadowicie ironiczna, miejscami osobliwie wzniosła, a przy tym jakoś heroicznie wsobna, kolczasta, wolna od troski o to, czy się komukolwiek spodoba

Gorąco, środek lata (Maciej Jakubowiak)

Można co najwyżej opowiadać o swojej zmarłej matce, dołączając do innych, którzy opowiadają o swoich matkach, nawet jeśli podstawa porównania jest chwiejna. Te opowieści nigdy się nie kończą

Brudnopisy nie płoną (Darek Arest)

Niepowstałe arcydzieła pobudzają wyobraźnię w podobnym stopniu, co arcydzieła zaginione. „Morderstwo w szybie windy” to komiksowa adaptacja powieści kryminalnej nienapisanej do spółki przez Bertolda Brechta i Waltera Benjamina w 1933 roku

Media

Dobrze opowiedziane (Anna Desponds)

Nasz program bardzo się przeobraził w ciągu 20 lat. Mamy otwartą formułę i właściwie w każdej chwili możemy eksperymentować z czymś nowym. „This American Life” może stać się, czym tylko chcemy – mówią producenci najpopularniejszego podkastu na świecie

Mroczna ideologia z garażu (Piotr Szostak)

Ludzie nie są równi, niewolnictwo jest naturalną relacją międzyludzką, a najważniejszą cechą jest inteligencja, która daje elitom technologicznym prawo do rządzenia innymi – tak przynajmniej twierdzą neoreakcjoniści

Gry na zdrowie (Piotr Kubiński)

Gdy w jednym zdaniu padają słowa „gry” oraz „zdrowie”, to ich nieuchronnym towarzyszem jest „uzależnienie”. Ale gry mogą też służyć poprawie ludzkiego zdrowia. Również psychicznego

„Dwutygodnik” zostaje (Redakcja)

Wracamy z offline’owych zaświatów! Kolejny numer ukaże się 27 kwietnia na nasze dziesiąte urodziny. Będziemy je obchodzić hucznie razem z Wami. Bo to Wy nas uratowaliście

10. urodziny Dwutygodnika! (Redakcja)

Kiedy w grudniu zamykaliśmy ostatni numer, pisaliśmy, że mamy wielką nadzieję spotkać się i świętować wspólnie dziesiąte urodziny Dwutygodnika. I udało się! 27 kwietnia po raz 254. klikniemy „opublikuj numer” – i zrobimy to razem z Wami

Muzyka

Flet jest ważny (Rafał Wawrzyńczyk)

Utwory na flet miały w XX wieku kluczowe znaczenie dla rozwoju muzyki współczesnej. Ewa Liebchen i Bôłt Records na płycie z muzyką środkowoeuropejskich kompozytorów dopisują do tej historii własny rozdział

Raj na chwilę (Tomasz Cyz)

Tak właśnie brzmi śpiew wszędzie tam, gdzie w biedzie, wojennej pożodze, wśród ruin i trupów kobieta – matka – próbuje uśpić małe dziecko. Kolędy Barbary Kingi Majewskiej i Marcina Maseckiego

P O T Ę Ż N E algorytmy (Michał Wieczorek)

Wraz z rosnącą popularnością serwisów streamingowych wszechobecne stają się (meta)dane, big data i algorytmy polecające. Mają one coraz większy wpływ na muzykę i jej otoczkę

Muzyka 2.1: Teoniki Rożynek (Jan Topolski)

Swobodnie czuje się na czterech kontynentach: muzyki współczesnej, nieakademickiej elektroniki, muzyki teatralnej i filmowego sound designu. Kompozytorkę napędza  niecodzienna chęć działania w kolektywach oraz swoiste twórcze ADHD

Chamy i psychopaci (Piotr Kowalczyk)

Nowa generacja polskiego rapu kpi z hiphopowej mitologii,  podkręcając ją lub czyniąc z niej groteskowy internetowy spektakl. Świat w piosenkach newschoolowych polskich raperów jest jak w dwuwymiarowej grze przygodowej. Ta dwuwymiarowość jest niezrozumiale pociągająca

Obyczaje

Wielogłos i przemilczenia (Agata Sikora)

Istota paradoksu, w którym znaleźliśmy się w dobie #metoo, polega na tym, że to właśnie kryteria wiarygodności – a nie tylko wypowiedzi i zachowania poszczególnych ludzi – muszą zostać poddane krytycznej weryfikacji

Nie jesteśmy idealistami (Zofia Król)

Walczymy o komunikację. Nie chcemy gwarancji, że dany autor wyżyje z pisania. Chcemy, żeby mógł spojrzeć w kalendarz, w wyceny tekstów i sam ocenić, czy wyżyje – rozmowa z sygnatariuszami listu otwartego dziennikarek i dziennikarzy freelancerów

Derrida na Filtrowej (Renata Lis)

Schodzimy się jedno po drugim. W końcu zostajemy sami. Scena w mieszkaniu na Filtrowej wydaje się egzotyczna. Prawdopodobnie była to jedna z wielu rozproszonych chwil, w których rodził się współczesny polski feminizm

Do zobaczenia (Redakcja)

Mamy nadzieję, że stworzyliśmy pismo na tyle ważne i liczące się w polskim życiu kulturalnym, że przetrwa chwilowe trudności, znajdzie nowe źródło finansowania i nadal będzie żywym miejscem wymiany myśli. To nie jest pożegnanie

Postne uczty (Bogusław Deptuła)

Ostatnio kucharze coraz częściej powracają do potraw historycznych, ludowych. Tymczasem mamy przepisy na zwierzęta, które zwyczajnie już wymarły, bo jedliśmy ich zbyt dużo

Mech między płytkami trylinki (Olga Drenda)

Perspektywa zrzucenia sobie dodatkowych kłopotów na głowę skutecznie zniechęciła mnie do zostania adeptką minimalizmu. Ale samo zjawisko zwróciło moją uwagę na magiczny charakter relacji ludzi z przedmiotami i obecność zaklęć w naszym życiu

Podsumowanie 2018 roku (Redakcja)

Szturm tańców na galerie sztuki, folkofobia i folkofilia, ucieczki od niepodległości, pomieszanie języków w prozie i poezji, powódź RODO-spamu i świetne piosenki o przegrywie. Redaktorzy „Dwutygodnika” wskazują najważniejsze trendy i wydarzenia mijającego roku

Jak likwidowano świat (Kaja Puto)

„Ziemia jałowa” to po prostu Polska powiatowa. Zawiercie jest modelowym przykładem miasta średniej wielkości, które transformację przeżyło fatalnie. W książce chciałam pokazać, jak zakłady zwijały się jeden po drugim

Lucyna zamiast internetu (Jakub Socha)

Przez kolejne lata pani od kuchni szła jak walec, zagarniała kolejne obszary, stała się specjalistką od wszystkiego i dla każdego, miała rady i dla klasy średniej, i dla arystokracji, nie rezygnowała też z edukowania biedoty. Była jak internet

I tak się właśnie kończy świat (Kaja Puto)

Szczyt klimatyczny był typowo ONZ-owskim wydarzeniem: bezsilnym wobec sprzecznych interesów i wątłym politycznie, ale heroicznym w próbie poszukiwania kompromisu między jednoczesnymi sprawcami i ofiarami. Ziemi tym kompromisem nie uratujemy

Obrót rzeczy (Łukasz Najder)

Parę lat temu od jednej z cioć dostałem pod choinkę krawat. Zielony kwasowym szmaragdem Jokera. Krawat okazał się multimedialny. W rezultacie kwestia, która dzisiaj mnie zajmuje, brzmi: dlaczego jeszcze nie wywaliłem tego badziewia?

Zamiast końca świata (Arek Gruszczyński)

Konieczna jest przebudowa podstaw myślenia o kulturze i społeczeństwie. Wartości uznawane tradycyjnie za kobiece, takie jak troska czy współpraca, powinny być fundamentalne dla całej konstrukcji życia społecznego – mówią organizatorki Forum Przyszłości Kultury

Sztuka

Nimfy przeciwko harvesterom (Jaś Kapela)

Obrona Puszczy zaktywizowała artystów i artystki wizualne. Czy sztuka może uratować przyrodę? Nie wiem, czy może. Wiem, że musi

Kopiuję, więc jestem (Karol Sienkiewicz)

Szerując ten tekst, jednocześnie go kopiujesz. Ale kopiowanie stanowi fundament naszej globalnej kultury. Nie ma lepszego miejsca, by tego dowieść, niż Chiny, i lepszego artysty niż Maurizio Cattelan

Sztuka w czasach populizmu (Adam Mazur)

Wbrew oczekiwaniom od jesieni 2015 roku nie doszło do żadnego trzęsienia ziemi. Ani jedna dyrektorka galerii nie została odwołana, nie wymieniono rektorów akademii ani nie wprowadzono ręcznego sterowania do finansowania pola sztuki

Wielki realista (Stach Szabłowski)

Kim jest Szlaga? Wielkim realistą, który podejmuje próbę zmieszczenia w kadrze współczesnej rzeczywistości, czy też ostatnim nowym dokumentalistą utrwalającym obraz Polski transformacyjnej, czyli świata, który właśnie znika z teraźniejszości i przechodzi do historii?

Oszczędzanie przestrzeni (Monika Stelmach)

Klasyczne formy upamiętniania od dawna wydają się anachroniczne. Mówienie społeczeństwu monumentalnymi postaciami ze spiżu, kogo ma czcić i o kim pamiętać zbyt mocno przypomina totalitarną inżynierię społeczną

Teatr

Tęsknota za realizmem (Witold Mrozek)

Nie mam pretensji do Mundruczó, że chciał robić teatr „po bożemu”. Gorzej, że postaci „z krwi i kości” okazują się w „Cząstkach kobiety” zrobione z papierowego stereotypu

Projektowanie sytuacji (Piotr Morawski)

Kierownik literacki to taki kurator na poziomie instytucji, który czuwa nad poszerzaniem pola kontekstowego, a pedagog teatru jest kuratorem reprezentującym widza. Pilnującym relacji teatru z otoczeniem

Wszystkie moje sukienki (Katarzyna Niedurny)

Na początku było nas bardzo mało. Może 10 osób, a w tej chwili jest nas około 50–60. To i tak niewiele w porównaniu z innymi krajami. W samym Londynie jest 2 tysiące drag queens

Nokaut (Piotr Morawski)

Spektakl Teatru 21 pokazuje narracje na temat niepełnosprawności, wyrywa ją z bezpiecznej prywatności i ostentacyjnie demonstruje praktyki dyskursywne, które w istocie wytwarzają niepełnosprawność

Drugi plan rusza mnie bardziej (Katarzyna Niedurny)

Zawsze fascynował mnie drugi plan. Daje możliwość obserwacji zdarzeń i wpływania na spektakl, tworzenia takiego drugiego kręgu. Jest coś takiego jak rola performatywana, a nawet superformatywna

Stwarzać, powtarzać (Witold Mrozek)

Samodzielność przydaje się, gdy reżyser podczas pracy czasem nie wie. I czeka. Rozumiesz? Czeka aż coś zaproponujesz – i to jest nieuczciwe czasem, a czasem daje wolność

Dużo z „Reksia” (Witold Mrozek)

Najpierw grałam w „Nie-boskiej komedii” Strzępki za Martę Ojrzyńską, potem za Martę Nieradkiewicz, gdy Ojrzyńska wróciła. Miałam sceny z Martą Ojrzyńską, za którą grałam miesiąc wcześniej – to było strasznie śmieszne. Miałam pierwszy raz percepcyjne problemy – w co ja teraz wchodzę?

Wiersze

wiersze (Maria Bigoszewska)

wiersze (Tomasz Różycki)

]]>

Film

Warstwy (Jakub Socha)

„Roma” to film duchowo i artystycznie bliski „Nocom Cabirii” Felliniego. Aż trudno uwierzyć, że takie kino jest dzisiaj ciągle możliwe. To bez wątpienia jedno z wydarzeń mijającego roku

Syn Polski (Jakub Socha)

„1983”, pierwsza polska producja przygotowana dla Netflixa, potyka się bez przerwy o własne nogi, a właściwie – potyka się o nieudolny scenariusz

Bijące liczniki władzy (Krzysztof Świrek)

Sorrentino potrafi uwodzić widzów dzięki wybujałej, barokowej wyobraźni, realizującej się w nadmiarowych, niewytłumaczalnych z fabularnego punktu widzenia sekwencjach. Potrafi też ich dezorientować. I jedno, i drugie znajdziemy w „Onych”

Literatura

W towarzystwie piszących (Jakub Zgierski)

Kolonia Yaddo, której rezydenci zdobyli  66 nagród Pulitzera i 61 National Book Awards była wyposażona w ogród różany, fontannę z rzeźbami nimf oraz jadalnię w stylu późnofeudalnym, w której podawało się rolowane ręcznie kulki masła – o „Lucinelli” Lore Segal

Życie seksualne prekariuszy (Maciej Jakubowiak)

Postaciom z debiutanckiej książki Iana Kempa nawet wygrana na loterii niewiele może pomóc. Bo też prekariat to nie tylko debet na koncie, ale przede wszystkim stan ducha, sposób życia, horyzont wyobraźni

Był sobie tłumacz (Adam Pluszka)

Warto zajrzeć przez ramię tłumaczom, którzy wykonują naprawdę barwną pracę. Ten, kto to przeczyta, po prostu zrozumie, na czym ona polega: zarówno w sensie procesu twórczego, jak i realiów praktycznych  – mówią twórcy komiksu o przekładzie

10 śladów (Maciej Woźniak)

Emigracja wewnętrzna, na którą udawała się polszczyzna w 2018 roku, przebiegała rozmaitymi szlakami, ale jej szlak poetycki – dzięki śladom w postaci tomików – da się akurat z perspektywy końca roku prześledzić

Ten tekst miał nazywać się „Dzicy” (Rafał Wawrzyńczyk)

Jeśli po polsku pisane jest jeszcze coś, co pamięta zapach starodawnego terminu „awangarda”, to jest to twórczość Adama Kaczanowskiego i Andrzeja Szpindlera

Z otchłani w otchłań (Olga Byrska)

„Ostępy nocy” Djuny Barnes to powieść zupełnie szalona, miejscami jadowicie ironiczna, miejscami osobliwie wzniosła, a przy tym jakoś heroicznie wsobna, kolczasta, wolna od troski o to, czy się komukolwiek spodoba

Gorąco, środek lata (Maciej Jakubowiak)

Można co najwyżej opowiadać o swojej zmarłej matce, dołączając do innych, którzy opowiadają o swoich matkach, nawet jeśli podstawa porównania jest chwiejna. Te opowieści nigdy się nie kończą

Brudnopisy nie płoną (Darek Arest)

Niepowstałe arcydzieła pobudzają wyobraźnię w podobnym stopniu, co arcydzieła zaginione. „Morderstwo w szybie windy” to komiksowa adaptacja powieści kryminalnej nienapisanej do spółki przez Bertolda Brechta i Waltera Benjamina w 1933 roku

Media

Dobrze opowiedziane (Anna Desponds)

Nasz program bardzo się przeobraził w ciągu 20 lat. Mamy otwartą formułę i właściwie w każdej chwili możemy eksperymentować z czymś nowym. „This American Life” może stać się, czym tylko chcemy – mówią producenci najpopularniejszego podkastu na świecie

Mroczna ideologia z garażu (Piotr Szostak)

Ludzie nie są równi, niewolnictwo jest naturalną relacją międzyludzką, a najważniejszą cechą jest inteligencja, która daje elitom technologicznym prawo do rządzenia innymi – tak przynajmniej twierdzą neoreakcjoniści

Gry na zdrowie (Piotr Kubiński)

Gdy w jednym zdaniu padają słowa „gry” oraz „zdrowie”, to ich nieuchronnym towarzyszem jest „uzależnienie”. Ale gry mogą też służyć poprawie ludzkiego zdrowia. Również psychicznego

„Dwutygodnik” zostaje (Redakcja)

Wracamy z offline’owych zaświatów! Kolejny numer ukaże się 27 kwietnia na nasze dziesiąte urodziny. Będziemy je obchodzić hucznie razem z Wami. Bo to Wy nas uratowaliście

10. urodziny Dwutygodnika! (Redakcja)

Kiedy w grudniu zamykaliśmy ostatni numer, pisaliśmy, że mamy wielką nadzieję spotkać się i świętować wspólnie dziesiąte urodziny Dwutygodnika. I udało się! 27 kwietnia po raz 254. klikniemy „opublikuj numer” – i zrobimy to razem z Wami

Muzyka

Flet jest ważny (Rafał Wawrzyńczyk)

Utwory na flet miały w XX wieku kluczowe znaczenie dla rozwoju muzyki współczesnej. Ewa Liebchen i Bôłt Records na płycie z muzyką środkowoeuropejskich kompozytorów dopisują do tej historii własny rozdział

Raj na chwilę (Tomasz Cyz)

Tak właśnie brzmi śpiew wszędzie tam, gdzie w biedzie, wojennej pożodze, wśród ruin i trupów kobieta – matka – próbuje uśpić małe dziecko. Kolędy Barbary Kingi Majewskiej i Marcina Maseckiego

P O T Ę Ż N E algorytmy (Michał Wieczorek)

Wraz z rosnącą popularnością serwisów streamingowych wszechobecne stają się (meta)dane, big data i algorytmy polecające. Mają one coraz większy wpływ na muzykę i jej otoczkę

Muzyka 2.1: Teoniki Rożynek (Jan Topolski)

Swobodnie czuje się na czterech kontynentach: muzyki współczesnej, nieakademickiej elektroniki, muzyki teatralnej i filmowego sound designu. Kompozytorkę napędza  niecodzienna chęć działania w kolektywach oraz swoiste twórcze ADHD

Chamy i psychopaci (Piotr Kowalczyk)

Nowa generacja polskiego rapu kpi z hiphopowej mitologii,  podkręcając ją lub czyniąc z niej groteskowy internetowy spektakl. Świat w piosenkach newschoolowych polskich raperów jest jak w dwuwymiarowej grze przygodowej. Ta dwuwymiarowość jest niezrozumiale pociągająca

Obyczaje

Wielogłos i przemilczenia (Agata Sikora)

Istota paradoksu, w którym znaleźliśmy się w dobie #metoo, polega na tym, że to właśnie kryteria wiarygodności – a nie tylko wypowiedzi i zachowania poszczególnych ludzi – muszą zostać poddane krytycznej weryfikacji

Nie jesteśmy idealistami (Zofia Król)

Walczymy o komunikację. Nie chcemy gwarancji, że dany autor wyżyje z pisania. Chcemy, żeby mógł spojrzeć w kalendarz, w wyceny tekstów i sam ocenić, czy wyżyje – rozmowa z sygnatariuszami listu otwartego dziennikarek i dziennikarzy freelancerów

Derrida na Filtrowej (Renata Lis)

Schodzimy się jedno po drugim. W końcu zostajemy sami. Scena w mieszkaniu na Filtrowej wydaje się egzotyczna. Prawdopodobnie była to jedna z wielu rozproszonych chwil, w których rodził się współczesny polski feminizm

Do zobaczenia (Redakcja)

Mamy nadzieję, że stworzyliśmy pismo na tyle ważne i liczące się w polskim życiu kulturalnym, że przetrwa chwilowe trudności, znajdzie nowe źródło finansowania i nadal będzie żywym miejscem wymiany myśli. To nie jest pożegnanie

Postne uczty (Bogusław Deptuła)

Ostatnio kucharze coraz częściej powracają do potraw historycznych, ludowych. Tymczasem mamy przepisy na zwierzęta, które zwyczajnie już wymarły, bo jedliśmy ich zbyt dużo

Mech między płytkami trylinki (Olga Drenda)

Perspektywa zrzucenia sobie dodatkowych kłopotów na głowę skutecznie zniechęciła mnie do zostania adeptką minimalizmu. Ale samo zjawisko zwróciło moją uwagę na magiczny charakter relacji ludzi z przedmiotami i obecność zaklęć w naszym życiu

Podsumowanie 2018 roku (Redakcja)

Szturm tańców na galerie sztuki, folkofobia i folkofilia, ucieczki od niepodległości, pomieszanie języków w prozie i poezji, powódź RODO-spamu i świetne piosenki o przegrywie. Redaktorzy „Dwutygodnika” wskazują najważniejsze trendy i wydarzenia mijającego roku

Jak likwidowano świat (Kaja Puto)

„Ziemia jałowa” to po prostu Polska powiatowa. Zawiercie jest modelowym przykładem miasta średniej wielkości, które transformację przeżyło fatalnie. W książce chciałam pokazać, jak zakłady zwijały się jeden po drugim

Lucyna zamiast internetu (Jakub Socha)

Przez kolejne lata pani od kuchni szła jak walec, zagarniała kolejne obszary, stała się specjalistką od wszystkiego i dla każdego, miała rady i dla klasy średniej, i dla arystokracji, nie rezygnowała też z edukowania biedoty. Była jak internet

I tak się właśnie kończy świat (Kaja Puto)

Szczyt klimatyczny był typowo ONZ-owskim wydarzeniem: bezsilnym wobec sprzecznych interesów i wątłym politycznie, ale heroicznym w próbie poszukiwania kompromisu między jednoczesnymi sprawcami i ofiarami. Ziemi tym kompromisem nie uratujemy

Obrót rzeczy (Łukasz Najder)

Parę lat temu od jednej z cioć dostałem pod choinkę krawat. Zielony kwasowym szmaragdem Jokera. Krawat okazał się multimedialny. W rezultacie kwestia, która dzisiaj mnie zajmuje, brzmi: dlaczego jeszcze nie wywaliłem tego badziewia?

Zamiast końca świata (Arek Gruszczyński)

Konieczna jest przebudowa podstaw myślenia o kulturze i społeczeństwie. Wartości uznawane tradycyjnie za kobiece, takie jak troska czy współpraca, powinny być fundamentalne dla całej konstrukcji życia społecznego – mówią organizatorki Forum Przyszłości Kultury

Sztuka

Nimfy przeciwko harvesterom (Jaś Kapela)

Obrona Puszczy zaktywizowała artystów i artystki wizualne. Czy sztuka może uratować przyrodę? Nie wiem, czy może. Wiem, że musi

Kopiuję, więc jestem (Karol Sienkiewicz)

Szerując ten tekst, jednocześnie go kopiujesz. Ale kopiowanie stanowi fundament naszej globalnej kultury. Nie ma lepszego miejsca, by tego dowieść, niż Chiny, i lepszego artysty niż Maurizio Cattelan

Sztuka w czasach populizmu (Adam Mazur)

Wbrew oczekiwaniom od jesieni 2015 roku nie doszło do żadnego trzęsienia ziemi. Ani jedna dyrektorka galerii nie została odwołana, nie wymieniono rektorów akademii ani nie wprowadzono ręcznego sterowania do finansowania pola sztuki

Wielki realista (Stach Szabłowski)

Kim jest Szlaga? Wielkim realistą, który podejmuje próbę zmieszczenia w kadrze współczesnej rzeczywistości, czy też ostatnim nowym dokumentalistą utrwalającym obraz Polski transformacyjnej, czyli świata, który właśnie znika z teraźniejszości i przechodzi do historii?

Oszczędzanie przestrzeni (Monika Stelmach)

Klasyczne formy upamiętniania od dawna wydają się anachroniczne. Mówienie społeczeństwu monumentalnymi postaciami ze spiżu, kogo ma czcić i o kim pamiętać zbyt mocno przypomina totalitarną inżynierię społeczną

Teatr

Tęsknota za realizmem (Witold Mrozek)

Nie mam pretensji do Mundruczó, że chciał robić teatr „po bożemu”. Gorzej, że postaci „z krwi i kości” okazują się w „Cząstkach kobiety” zrobione z papierowego stereotypu

Projektowanie sytuacji (Piotr Morawski)

Kierownik literacki to taki kurator na poziomie instytucji, który czuwa nad poszerzaniem pola kontekstowego, a pedagog teatru jest kuratorem reprezentującym widza. Pilnującym relacji teatru z otoczeniem

Wszystkie moje sukienki (Katarzyna Niedurny)

Na początku było nas bardzo mało. Może 10 osób, a w tej chwili jest nas około 50–60. To i tak niewiele w porównaniu z innymi krajami. W samym Londynie jest 2 tysiące drag queens

Nokaut (Piotr Morawski)

Spektakl Teatru 21 pokazuje narracje na temat niepełnosprawności, wyrywa ją z bezpiecznej prywatności i ostentacyjnie demonstruje praktyki dyskursywne, które w istocie wytwarzają niepełnosprawność

Drugi plan rusza mnie bardziej (Katarzyna Niedurny)

Zawsze fascynował mnie drugi plan. Daje możliwość obserwacji zdarzeń i wpływania na spektakl, tworzenia takiego drugiego kręgu. Jest coś takiego jak rola performatywana, a nawet superformatywna

Stwarzać, powtarzać (Witold Mrozek)

Samodzielność przydaje się, gdy reżyser podczas pracy czasem nie wie. I czeka. Rozumiesz? Czeka aż coś zaproponujesz – i to jest nieuczciwe czasem, a czasem daje wolność

Dużo z „Reksia” (Witold Mrozek)

Najpierw grałam w „Nie-boskiej komedii” Strzępki za Martę Ojrzyńską, potem za Martę Nieradkiewicz, gdy Ojrzyńska wróciła. Miałam sceny z Martą Ojrzyńską, za którą grałam miesiąc wcześniej – to było strasznie śmieszne. Miałam pierwszy raz percepcyjne problemy – w co ja teraz wchodzę?

Wiersze

wiersze (Maria Bigoszewska)

wiersze (Tomasz Różycki)

]]>
Fri, 21 Dec 2018 00:00:00 +0100
<![CDATA[Numer 2018/252]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2018/252

Film

Ucieczka (Anka Herbut)

„Fuga” ma w sobie potężny emancypacyjny ładunek, który szczególnie mocno manifestuje się tu na poziomie kobiecego ciała i wyobraźni

Jazdy i jazdeczki (Jakub Socha)

W „Krainie wielkiego nieba” Paul Dano pokazuje drobne tąpnięcia, małe eksplozje i większe implozje, które są solą mieszczańskiego życia, rzeczywistość, która nie dorasta do marzeń, ludzi, którzy nie dorastają do rzeczywistości

Literatura

Nie jestem badziewiarzem (Adrian Stachowski)

Zawsze szukałem czegoś, co odróżni moje teksty od innych. Może dlatego, że jestem jedynakiem, może dlatego, że jestem człowiekiem estrady, nie mam tremy? A może ta wybujała czasem forma bierze się z egotyzmu i narcyzmu?

Senna rewolucja (Olga Wróbel)

Nikt w tym roku nie opowiedział tak ładnie i zwięźle o tęsknocie, o samotności, o codzienności, z której nie bardzo jest dokąd uciec – o debiucie Katarzyny Pochmary-Balcer

Niepodległość, nieuprzejmość (Monika Ochędowska)

Katarzyna Kochmańska postanowiła zrobić nam wszystkim zmyślną nieuprzejmość, pisząc rzecz do bólu trywialną, pełną pospolitych koleżeńskich zwierzeń i codziennych nieszczęść. Co prawda takie było założenie, ale przecież dobra książka zasadniczo różni się od książki słabej

Czy możemy wreszcie porozmawiać o Wittgensteinie? (Adam Lipszyc)

Kraus, Roth, Musil, Canetti, Celan i Wittgenstein – wszyscy bohaterowie mojej książki byli jacyś inni. Na swój sposób kochali Austrię, ale nie mieli poczucia przynależności. I byli świadomi swojego outsiderstwa. To czyni ich skrajnymi ironistami

Czarne znaczki (Zofia Król)

Literatura to akt wiary. Jedno z miliardów istnień na powierzchni Ziemi chce przelać na papier coś, co będzie warte wydrukowania i przeczytania – przecież trudno sobie wytłumaczyć, że to rzecz warta zachodu

Media

Smutek kowboja (Marzena Falkowska)

Nazywanie „Red Dead Redemption 2” „GTA na Dzikim Zachodzie” to nieporozumienie. Inspiracji należy raczej szukać w antywesternach pokroju „Krwawego południka” McCarthy’ego czy „Aż poleje się krew” Andersona. To gra niespodziewanie poważna i smutna

Zdrowifikacja gier (Michał R. Wiśniewski)

Najważniejsze, aby tworzone aplikacje były zgodne z wiedzą medyczną, żeby proces ich powstawania był poparty badaniami, żeby ich używanie dawało prawdziwe efekty – mówią specjaliści zaangażowani w tworzenie terapeutycznych gier

Muzyka

Chemia grime'u (Konstanty Usenko)

U progu XXI wieku na Wyspach wykluł się grime, najbardziej wyrazisty i najmniej zrozumiany brytyjski styl muzyczny ostatnich dwóch dekad

Niepozorny gigant (Piotr Szwed)

„Małomiasteczkowy” Dawida Podsiadły to album bardzo zachowawczy, muzycznie i tekstowo nieprzekonujący. Ot, jedna z kilku przyjemnych, popowych produkcji. Żadne wydarzenie roku

Kto zabił króla Rogera? (Marcin Bogucki)

„Król Roger” Szymanowskiego, jedno z nielicznych arcydzieł w polskim repertuarze operowym, został w Teatrze Wielkim dosłownie zamordowany – rozjechany przez nietrafione zabiegi reżyserskie i ukatrupiony ciężką ręką dyrygenta

Ta pustka wciąga (Borys Dejnarowicz)

Robyn po raz kolejny udowodniła, że działa w popowym mainstreamie na ustalonych przez siebie zasadach. Jej nowa płyta „Honey” nie jest produktem o natychmiastowym działaniu, ale hipnotyzuje i powoli uwodzi

Gorzowski splin (Piotr Kowalczyk)

Kameralną płytę Orła i Reszki przenika melancholia, a nawet atmosfera pewnego bezruchu. To muzyka dla ludzi, którym nie chce się opuszczać mieszkania

Muzyka niczego nie zmienia (Krzysztof Cieślik)

John Lydon powiedział: „Nie chcę, żeby określała mnie moda”. Punk to nie jest moda, punk jest właściwie przeciwko wszystkiemu

Obyczaje

Co tam się dzieje, w tym Białogardzie? (Paulina Wrocławska)

Tworzymy tu w Bibliotece Miejskiej alternatywną rzeczywistość, strefę bez podłości, bez szumu medialnego. Więc jeśli komuś jest w Białogardzie źle, to zapraszam do nas, może będzie mu lepiej

Tym samym autobusem (Piotr Kowalczyk)

Dotychczasowy model polegał na tym, że Szostakowicz i Czajkowski są dobrzy dla ciebie. Masz ich słuchać, żeby stać się lepszym człowiekiem. Nie mam nic przeciwko operze. Ale kultura nie jest wystarczająco demokratyczna

Elegia dla samoróbek (Maria Poprzęcka)

Olga Drenda, autorka „Wyrobów”, jest antropolożką kultury ze świetnym okiem, wyczuciem, empatią. Świadoma wszystkiego, co stanowi samorodną twórczością internetową, pozostaje jednak wierna rzeczom

Sztuka

Najważniejsze obrazy malują artystki (Stach Szabłowski)

Solo show w Rastrze to dla Karoliny Jabłońskiej godzina prawdy. Aura Potencji i atmosfera  wspólnych przedsięwzięć grupy schodzą na dalekie tło. Malarka wydaje się być w momencie, w którym wszystko jej wychodzi

Sztuka w ogniu historii (Karol Sienkiewicz)

Odkrycie kolekcji Hildebranda Gurlitta, marszanda nazistów, kilka lat temu wstrząsnęło Niemcami. Wystawa w Berlinie pokazuje wielowarstwowość problemu. I daje odpowiedź na to, jak się z nimi mierzyć: badania, głupcze!

Teatr

Głos w ciele (Piotr Morawski)

W teatrze miga się coraz częściej. Miga się nie tylko na scenie. Miganie służy twórcom w budowaniu języka spektakli i może służyć widzom wykluczanym z klasycznego modelu uczestnictwa w kulturze

Spektakl średniej klasy (Katarzyna Niedurny)

Najnowszy spektakl Strzępki i Demirskiego zrobiono zgodnie z zasadą: „Z czego się śmiejecie? Z samych siebie się śmiejecie”, a wszystko zbudowane jest na niezbyt wyszukanych stereotypach

Wiersze

wiersze (Bianka Rolando)

]]>

Film

Ucieczka (Anka Herbut)

„Fuga” ma w sobie potężny emancypacyjny ładunek, który szczególnie mocno manifestuje się tu na poziomie kobiecego ciała i wyobraźni

Jazdy i jazdeczki (Jakub Socha)

W „Krainie wielkiego nieba” Paul Dano pokazuje drobne tąpnięcia, małe eksplozje i większe implozje, które są solą mieszczańskiego życia, rzeczywistość, która nie dorasta do marzeń, ludzi, którzy nie dorastają do rzeczywistości

Literatura

Nie jestem badziewiarzem (Adrian Stachowski)

Zawsze szukałem czegoś, co odróżni moje teksty od innych. Może dlatego, że jestem jedynakiem, może dlatego, że jestem człowiekiem estrady, nie mam tremy? A może ta wybujała czasem forma bierze się z egotyzmu i narcyzmu?

Senna rewolucja (Olga Wróbel)

Nikt w tym roku nie opowiedział tak ładnie i zwięźle o tęsknocie, o samotności, o codzienności, z której nie bardzo jest dokąd uciec – o debiucie Katarzyny Pochmary-Balcer

Niepodległość, nieuprzejmość (Monika Ochędowska)

Katarzyna Kochmańska postanowiła zrobić nam wszystkim zmyślną nieuprzejmość, pisząc rzecz do bólu trywialną, pełną pospolitych koleżeńskich zwierzeń i codziennych nieszczęść. Co prawda takie było założenie, ale przecież dobra książka zasadniczo różni się od książki słabej

Czy możemy wreszcie porozmawiać o Wittgensteinie? (Adam Lipszyc)

Kraus, Roth, Musil, Canetti, Celan i Wittgenstein – wszyscy bohaterowie mojej książki byli jacyś inni. Na swój sposób kochali Austrię, ale nie mieli poczucia przynależności. I byli świadomi swojego outsiderstwa. To czyni ich skrajnymi ironistami

Czarne znaczki (Zofia Król)

Literatura to akt wiary. Jedno z miliardów istnień na powierzchni Ziemi chce przelać na papier coś, co będzie warte wydrukowania i przeczytania – przecież trudno sobie wytłumaczyć, że to rzecz warta zachodu

Media

Smutek kowboja (Marzena Falkowska)

Nazywanie „Red Dead Redemption 2” „GTA na Dzikim Zachodzie” to nieporozumienie. Inspiracji należy raczej szukać w antywesternach pokroju „Krwawego południka” McCarthy’ego czy „Aż poleje się krew” Andersona. To gra niespodziewanie poważna i smutna

Zdrowifikacja gier (Michał R. Wiśniewski)

Najważniejsze, aby tworzone aplikacje były zgodne z wiedzą medyczną, żeby proces ich powstawania był poparty badaniami, żeby ich używanie dawało prawdziwe efekty – mówią specjaliści zaangażowani w tworzenie terapeutycznych gier

Muzyka

Chemia grime'u (Konstanty Usenko)

U progu XXI wieku na Wyspach wykluł się grime, najbardziej wyrazisty i najmniej zrozumiany brytyjski styl muzyczny ostatnich dwóch dekad

Niepozorny gigant (Piotr Szwed)

„Małomiasteczkowy” Dawida Podsiadły to album bardzo zachowawczy, muzycznie i tekstowo nieprzekonujący. Ot, jedna z kilku przyjemnych, popowych produkcji. Żadne wydarzenie roku

Kto zabił króla Rogera? (Marcin Bogucki)

„Król Roger” Szymanowskiego, jedno z nielicznych arcydzieł w polskim repertuarze operowym, został w Teatrze Wielkim dosłownie zamordowany – rozjechany przez nietrafione zabiegi reżyserskie i ukatrupiony ciężką ręką dyrygenta

Ta pustka wciąga (Borys Dejnarowicz)

Robyn po raz kolejny udowodniła, że działa w popowym mainstreamie na ustalonych przez siebie zasadach. Jej nowa płyta „Honey” nie jest produktem o natychmiastowym działaniu, ale hipnotyzuje i powoli uwodzi

Gorzowski splin (Piotr Kowalczyk)

Kameralną płytę Orła i Reszki przenika melancholia, a nawet atmosfera pewnego bezruchu. To muzyka dla ludzi, którym nie chce się opuszczać mieszkania

Muzyka niczego nie zmienia (Krzysztof Cieślik)

John Lydon powiedział: „Nie chcę, żeby określała mnie moda”. Punk to nie jest moda, punk jest właściwie przeciwko wszystkiemu

Obyczaje

Co tam się dzieje, w tym Białogardzie? (Paulina Wrocławska)

Tworzymy tu w Bibliotece Miejskiej alternatywną rzeczywistość, strefę bez podłości, bez szumu medialnego. Więc jeśli komuś jest w Białogardzie źle, to zapraszam do nas, może będzie mu lepiej

Tym samym autobusem (Piotr Kowalczyk)

Dotychczasowy model polegał na tym, że Szostakowicz i Czajkowski są dobrzy dla ciebie. Masz ich słuchać, żeby stać się lepszym człowiekiem. Nie mam nic przeciwko operze. Ale kultura nie jest wystarczająco demokratyczna

Elegia dla samoróbek (Maria Poprzęcka)

Olga Drenda, autorka „Wyrobów”, jest antropolożką kultury ze świetnym okiem, wyczuciem, empatią. Świadoma wszystkiego, co stanowi samorodną twórczością internetową, pozostaje jednak wierna rzeczom

Sztuka

Najważniejsze obrazy malują artystki (Stach Szabłowski)

Solo show w Rastrze to dla Karoliny Jabłońskiej godzina prawdy. Aura Potencji i atmosfera  wspólnych przedsięwzięć grupy schodzą na dalekie tło. Malarka wydaje się być w momencie, w którym wszystko jej wychodzi

Sztuka w ogniu historii (Karol Sienkiewicz)

Odkrycie kolekcji Hildebranda Gurlitta, marszanda nazistów, kilka lat temu wstrząsnęło Niemcami. Wystawa w Berlinie pokazuje wielowarstwowość problemu. I daje odpowiedź na to, jak się z nimi mierzyć: badania, głupcze!

Teatr

Głos w ciele (Piotr Morawski)

W teatrze miga się coraz częściej. Miga się nie tylko na scenie. Miganie służy twórcom w budowaniu języka spektakli i może służyć widzom wykluczanym z klasycznego modelu uczestnictwa w kulturze

Spektakl średniej klasy (Katarzyna Niedurny)

Najnowszy spektakl Strzępki i Demirskiego zrobiono zgodnie z zasadą: „Z czego się śmiejecie? Z samych siebie się śmiejecie”, a wszystko zbudowane jest na niezbyt wyszukanych stereotypach

Wiersze

wiersze (Bianka Rolando)

]]>
Fri, 07 Dec 2018 00:00:00 +0100
<![CDATA[Numer 2018/251]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2018/251

Film

Pewien zgrzyt (Marta Bałaga)

Nasze postawy, postawy Europejczyków, są nudne i zwyczajne, wynikają z najprostszego zaniedbania. To nie są jakieś wielkie grzechy  – mówią autorzy filmu o uchodźcach „Via Carpatia”

Potwór i ćmy (Jakub Socha)

Odnaleziony po latach ostatni film Orsona Wellesa to przykład pięknej porażki – opowieść o prokrastynacji, którą zjada prokrastynacja

W pół drogi (Iwona Kurz)

„Via Carpatia” opisuje współczesnych jako niezdolnych do wyrazistych idei i działań. Zaniechanie i niedokonanie określają styl bycia (polskiej?) klasy średniej, resztę można zajeść czekoladą albo zagadać rozmową z żółwiem

Oj, dana, dana, nie ma Szatana (Bartosz Żurawiecki)

Przesłanie „Eteru” nie zostawia żadnych wątpliwości. Arogancji naukowców, zbrodniom nauki, wynoszeniu rozumu na poziom absolutu przeciwstawia Zanussi… nie, nawet nie wiarę, ale po prostu religię

Jak nie poddać się rozpaczy w Ameryce Trumpa (Jakub Majmurek)

Filmowy dokument Michaela Moore'a ma więcej wspólnego z politycznym felietonem niż z reportażem. Nie chodzi o to, by utrwalić rzeczywistość, ale ją zrozumieć, ocenić i zmobilizować widzów do zmiany

POP-CORE: Odmienny Stan świadomości (Michał Walkiewicz)

Od kontrowersji narosłych wokół zmarłego niedawno Stana Lee ciekawszy wydaje się  jego sukces – wykonany z nawiązką plan przebudowy kultury popularnej

Literatura

Wymyślanie kraju (Maciej Jakubowiak)

Bułgarzy mają silne poczucie, że nikt ich nie rozumie, ale nie dlatego, że robią słabszą kulturę albo że nie mają polityki kulturalnej, tylko dlatego, że ich kultura jest po prostu nieprzekładalna – mówi tłumaczka literatury bułgarskiej wyróżniona nagrodą „Literatury na Świecie”

Pożyczona maszyna do szycia (Aldona Kopkiewicz)

Elizabeth Bishop nie jest seryjną morderczynią mrzonek, fikcji, pragnień i pobożnych życzeń. Chciałaby w miarę dostępnych możliwości dobrze się czuć, a lubiąc życie, lubi przekornie fantazjować

Trzydzieści sześć lat (Krzysztof Umiński)

W tej chwili robimy ostatni numer. Chciałabym umieścić w nim protesty, żeby został ślad, że likwidacja nie przeszła w ciszy – rozmowa z redaktorką naczelną  „Zeszytów Literackich”

Muzyka

600 uderzeń na minutę (Michał Wieczorek)

W kościołach w Malawi głośniki rozkręca się na maksa, muzyka obejmuje całe miasto. W nocy, podczas obrzędów vimbuzy, bębny wybrzmiewają jak najgłośniej. Każda forma dźwięku zostaje w Afryce podniesiona do kwadratu

Widok z daleka (Olga Drenda)

Album „Hej!” Felicity ukazał się w szczycie internetowej mody na słowiańską automemizację – hardbass, przykuce i dresiarskie sztamy. Felicita tutaj pokazuje nieco inny wariant słowiańszczyzny – kruchy i sięgający śmiało do babcinej szuflady

Jaśniejsza strona (Artur Szarecki)

Płyty „Radiohedonistycznie” Moniki Borzym najlepiej słucha się, gdy nie pamiętamy, że to utwory Radiohead. Można delektować się wtedy świetnie zagranym orkiestrowym popem

#85 Penderecki (Tomasz Cyz)

Już dwudziestopięcioletni Penderecki był w stanie na niewielkiej przestrzeni zrobić z nutami wszystko – od fantastycznych pulsujących połączeń harmonii, melodii i barwy, przez najgłębszą medytację, po erupcję rytmiczną z ducha Strawińskiego i Orffa

Obyczaje

Nie chcę ładnej Polski (Anna Pajęcka)

Polska kultura wizualna jest przede wszystkim dziwna, ciekawa. Czy ładna? To niekoniecznie jest najważniejsze pytanie, które należy zadawać obrazom

Ludziom się coś nie składa (Marta Szarejko)

Może żydowska historia mojej rodziny nie miała skończyć się wraz z przedwojenną asymilacją ani w trakcie II wojny światowej? Może końcem jest powrót do korzeni i ponowne założenie tałesu?

Sztuka

Marsz muzealny (Stach Szabłowski)

Maszerować? Blokować? Siedzieć w domu? Na szczęście z odpowiedzią pośpieszyły muzea. Po zeszłorocznej fali wystaw o polskości nadeszła jeszcze większa fala projektów o niepodległości

Znaki szczególne (Marcin Wicha)

Jesienią warto pomyśleć o twórcach polskiej ortografii. Ktoś musiał znaleźć graficzny obraz pluchy, człapania po grząskim gruncie. Zapisać odgłosy polszczyzny

Teatr

Przyjemność teatru (Paweł Soszyński)

Dwie wspaniałe ekipy aktorskie dwóch najważniejszych w Warszawie teatrów, dezynwoltura, odklejenie od życia. Zabawa. „Neron” Rubina i „2118” Karasińskiej to wspomnienie o czymś takim, jak przyjemność teatru

Trzeba zabić tę miłość (Piotr Morawski)

Jeśli „Instytut Goethego” Cezarego Tomaszewskiego jest spektaklem o miłości, to przede wszystkim o miłości własnej. O tym, jak mężczyźni kochają samych siebie

Próba „Wampira” (Witold Mrozek)

Tomasz Węgorzewski rzuca trudne wyzwanie sobie, aktorom i widzom. Jego „Wampir” w Bydgoszczy jest także trochę opowieścią o niemożliwości zrealizowania spektaklu na podstawie powieści Reymonta

Allo (Paweł Soszyński)

Dopiero narażając na śmieszność swoją babcię, Szczawińska uderza w centrum wojennej legendy. „Nigdy więcej wojny” to oczywiście zabawa na granicy, jednak przez to znacznie dotkliwsza niż bezpośredni i jawny pacyfizm

Wiersze

Za horyzontem zdarzeń – ballada (Dominik Żyburtowicz)

]]>

Film

Pewien zgrzyt (Marta Bałaga)

Nasze postawy, postawy Europejczyków, są nudne i zwyczajne, wynikają z najprostszego zaniedbania. To nie są jakieś wielkie grzechy  – mówią autorzy filmu o uchodźcach „Via Carpatia”

Potwór i ćmy (Jakub Socha)

Odnaleziony po latach ostatni film Orsona Wellesa to przykład pięknej porażki – opowieść o prokrastynacji, którą zjada prokrastynacja

W pół drogi (Iwona Kurz)

„Via Carpatia” opisuje współczesnych jako niezdolnych do wyrazistych idei i działań. Zaniechanie i niedokonanie określają styl bycia (polskiej?) klasy średniej, resztę można zajeść czekoladą albo zagadać rozmową z żółwiem

Oj, dana, dana, nie ma Szatana (Bartosz Żurawiecki)

Przesłanie „Eteru” nie zostawia żadnych wątpliwości. Arogancji naukowców, zbrodniom nauki, wynoszeniu rozumu na poziom absolutu przeciwstawia Zanussi… nie, nawet nie wiarę, ale po prostu religię

Jak nie poddać się rozpaczy w Ameryce Trumpa (Jakub Majmurek)

Filmowy dokument Michaela Moore'a ma więcej wspólnego z politycznym felietonem niż z reportażem. Nie chodzi o to, by utrwalić rzeczywistość, ale ją zrozumieć, ocenić i zmobilizować widzów do zmiany

POP-CORE: Odmienny Stan świadomości (Michał Walkiewicz)

Od kontrowersji narosłych wokół zmarłego niedawno Stana Lee ciekawszy wydaje się  jego sukces – wykonany z nawiązką plan przebudowy kultury popularnej

Literatura

Wymyślanie kraju (Maciej Jakubowiak)

Bułgarzy mają silne poczucie, że nikt ich nie rozumie, ale nie dlatego, że robią słabszą kulturę albo że nie mają polityki kulturalnej, tylko dlatego, że ich kultura jest po prostu nieprzekładalna – mówi tłumaczka literatury bułgarskiej wyróżniona nagrodą „Literatury na Świecie”

Pożyczona maszyna do szycia (Aldona Kopkiewicz)

Elizabeth Bishop nie jest seryjną morderczynią mrzonek, fikcji, pragnień i pobożnych życzeń. Chciałaby w miarę dostępnych możliwości dobrze się czuć, a lubiąc życie, lubi przekornie fantazjować

Trzydzieści sześć lat (Krzysztof Umiński)

W tej chwili robimy ostatni numer. Chciałabym umieścić w nim protesty, żeby został ślad, że likwidacja nie przeszła w ciszy – rozmowa z redaktorką naczelną  „Zeszytów Literackich”

Muzyka

600 uderzeń na minutę (Michał Wieczorek)

W kościołach w Malawi głośniki rozkręca się na maksa, muzyka obejmuje całe miasto. W nocy, podczas obrzędów vimbuzy, bębny wybrzmiewają jak najgłośniej. Każda forma dźwięku zostaje w Afryce podniesiona do kwadratu

Widok z daleka (Olga Drenda)

Album „Hej!” Felicity ukazał się w szczycie internetowej mody na słowiańską automemizację – hardbass, przykuce i dresiarskie sztamy. Felicita tutaj pokazuje nieco inny wariant słowiańszczyzny – kruchy i sięgający śmiało do babcinej szuflady

Jaśniejsza strona (Artur Szarecki)

Płyty „Radiohedonistycznie” Moniki Borzym najlepiej słucha się, gdy nie pamiętamy, że to utwory Radiohead. Można delektować się wtedy świetnie zagranym orkiestrowym popem

#85 Penderecki (Tomasz Cyz)

Już dwudziestopięcioletni Penderecki był w stanie na niewielkiej przestrzeni zrobić z nutami wszystko – od fantastycznych pulsujących połączeń harmonii, melodii i barwy, przez najgłębszą medytację, po erupcję rytmiczną z ducha Strawińskiego i Orffa

Obyczaje

Nie chcę ładnej Polski (Anna Pajęcka)

Polska kultura wizualna jest przede wszystkim dziwna, ciekawa. Czy ładna? To niekoniecznie jest najważniejsze pytanie, które należy zadawać obrazom

Ludziom się coś nie składa (Marta Szarejko)

Może żydowska historia mojej rodziny nie miała skończyć się wraz z przedwojenną asymilacją ani w trakcie II wojny światowej? Może końcem jest powrót do korzeni i ponowne założenie tałesu?

Sztuka

Marsz muzealny (Stach Szabłowski)

Maszerować? Blokować? Siedzieć w domu? Na szczęście z odpowiedzią pośpieszyły muzea. Po zeszłorocznej fali wystaw o polskości nadeszła jeszcze większa fala projektów o niepodległości

Znaki szczególne (Marcin Wicha)

Jesienią warto pomyśleć o twórcach polskiej ortografii. Ktoś musiał znaleźć graficzny obraz pluchy, człapania po grząskim gruncie. Zapisać odgłosy polszczyzny

Teatr

Przyjemność teatru (Paweł Soszyński)

Dwie wspaniałe ekipy aktorskie dwóch najważniejszych w Warszawie teatrów, dezynwoltura, odklejenie od życia. Zabawa. „Neron” Rubina i „2118” Karasińskiej to wspomnienie o czymś takim, jak przyjemność teatru

Trzeba zabić tę miłość (Piotr Morawski)

Jeśli „Instytut Goethego” Cezarego Tomaszewskiego jest spektaklem o miłości, to przede wszystkim o miłości własnej. O tym, jak mężczyźni kochają samych siebie

Próba „Wampira” (Witold Mrozek)

Tomasz Węgorzewski rzuca trudne wyzwanie sobie, aktorom i widzom. Jego „Wampir” w Bydgoszczy jest także trochę opowieścią o niemożliwości zrealizowania spektaklu na podstawie powieści Reymonta

Allo (Paweł Soszyński)

Dopiero narażając na śmieszność swoją babcię, Szczawińska uderza w centrum wojennej legendy. „Nigdy więcej wojny” to oczywiście zabawa na granicy, jednak przez to znacznie dotkliwsza niż bezpośredni i jawny pacyfizm

Wiersze

Za horyzontem zdarzeń – ballada (Dominik Żyburtowicz)

]]>
Fri, 23 Nov 2018 00:00:00 +0100
<![CDATA[Numer 2018/250]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2018/250

Film

Confusão (Jakub Socha)

Powinniśmy skakać pod niebiosa za możliwość emigracji, czy raczej za to, że nie urodziliśmy się w Rosji? Współodczuwać z duńskimi dresiarzami, którzy wygrzewają się w Turcji, czy wierzyć tym, którzy potrafią najładniej kłamać? W tym roku Nowe Horyzonty obchodziły osiemnastkę

Wożąc się po mieście (Jakub Socha)

Serial „Ślepnąc od świateł” zabiera nas na nocną przejażdżkę po Warszawie. Przejażdżka miejscami jest efektowna, wraca się z niej jednak z poczuciem dużego znużenia

Ręce przy sobie (Agnieszka Jakimiak)

Bohaterowie i bohaterki „Touch Me Not” przechodzą jakąś drogę, coś do nich dociera, coś niewątpliwie odkrywają – ale nie zostajemy do tego dopuszczone, między salą a ekranem biegnie szklany mur

Ofiary „templariusza” (Krzysztof Świrek)

Film  „Utoya, 22 lipca” ma  jedną wielką zaletę. Kierując kamerę na Kaję i innych młodych ludzi z wyspy, gdzie doszło do tragedii, twórcy skutecznie wystrzegają się heroizowania mordercy

Literatura

Musze larwy żerują na cielsku historii (Maciej Jakubowiak)

Nowa powieść Twardocha jest jak hollywoodzkie filmy o amerykańskim rasizmie, wypuszczane z wielkimi fanfarami dla zamaskowania faktu, że w samym Hollywood panuje ten sam rasizm

Literaci są najgorsi (Krzysztof Sztafa)

„To, co zostaje” – debiut Wojciecha Pieniążka – idealnie zdaje sprawę z wyczerpania pewnej literackiej formuły, która z jakichś powodów wciąż ma się w Polsce całkiem nieźle

Wszystko o naszych ciotkach (Monika Ochędowska)

Historii z „Brzucha Matki Boskiej” Marty Handschke dobywa się mnóstwo, a każda z nich referowana jest z najdrobniejszymi szczegółami. Zebranym tu w roztargnieniu „fotografiom” zdecydowanie brak obiecanej „aranżacji”

Zwrotność (Rafał Wawrzyńczyk)

Poezji się nie czyta, owszem, ale jest taka jej część, o której istnieniu przynajmniej się wie, jak i taka, która omija nawet zainteresowanych tematem

Biel i żar (Aldona Kopkiewicz)

Emily Dickinson nie goniła za rozgłosem, ale nie była też amatorką, pisała świadomie. Mogła obawiać się werdyktu publiczności, mogła też uważać, że wcale go nie potrzebuje. Może nie chciała marnować energii na przekonywanie redaktorów, którzy zupełnie nie poznali się na wielkości jej talentu

Media

ODBIORNIK (18): Opowieści na soszialach (Anna Desponds / Agnieszka Słodownik)

W 18. odcinku podkastu oglądamy mukbang, rozmawiamy o serialu facebookowym „Skam Austin” i instagramowej „Sufferosie”. Jak media społecznościowe sprawdzają się jako przestrzeń do opowiadania historii?

Koszty uzyskania rozrywki (Marzena Falkowska)

Studia deweloperskie od lat wykorzystują zaangażowanie i entuzjazm nowicjuszy, polegając na mitycznej pasji jako paliwie napędowym. To klasyczna sytuacja: nie podoba się, droga wolna, na twoje miejsce czeka długa kolejka chętnych

Sprawdzian gumowej ręki (Agnieszka Słodownik)

Dostaliśmy medium, w którym główną rolę gra przestrzeń – tak jak w rzeźbie czy architekturze. Nagle ludzie zajmujący się wideo, sztukami wizualnymi – szeroko rozumianą plastyką i narracją – mogą tworzyć środowiska, w których nadrzędną cechą jest rozciągłość przestrzeni oraz obecność

Muzyka

Mistrz empatii (Michał Wieczorek)

John Darnielle potrafiłby napisać piosenkę chyba na każdy możliwy temat. Album koncepcyjny o profesjonalnym wrestlingu? Proszę bardzo. Każdy dla niego zasługuje na zrozumienie, nawet ojczym przemocowiec. I zawsze jest nadzieja na lepsze jutro

Manewry taktyczne (Piotr Kowalczyk)

Disco to coś więcej niż kilka patentów aranżacyjnych. To stan ducha.Trzeba mieć tego rodzaju muzykę w sobie. A Pablopavo bliżej do melancholijnego barda z kwartyrnika niż do młodego Johna Travolty

Nieznośny ciężar wąsów (Piotr Szwed)

Najsłynniejsi rockmani często maskują upływ czasu. Operacje plastyczne, koncerty i teledyski mają pokazywać, że dalej są emanującymi młodzieńczą witalnością bogami gitary. Muzycy Psychocukru wypisują się z tak rozumianego rock'n'rolla. Ich strategią jest demitologizacja

Obyczaje

Durnostojka (Olga Drenda)

Durnostojka zagraca, jest nieprzydatna, ale im bardziej ostentacyjna jej niepraktyczność, tym jest ciekawsza. Durnostojka staje na przekór statecznemu światu, w którym wszystko musi mieć swoje miejsce i cel

Historie, których nie ma (Zofia Zaleska)

Trudno opowiadać historie, po których zostały tylko strzępy – źle zapisane nazwisko, krótka wzmianka, niepodpisane zdjęcie. Opisywanie życia i pracy opiekunek i służących jest równoznaczne z dawaniem świadectwa pominięciu

Sztuka

Wszyscy chcą mieszkać nad morzem (Beata Chomątowska)

Tegoroczna Warszawa w budowie przypomina, że Kijów i Warszawa są bliżej siebie, niż można by przypuszczać na podstawie miar geograficznych czy geopolitycznych

Nie huśtać łódką (Adam Mazur)

Polski jest za mało, Polska jest nie taka, jaką ktoś chciałby mieć, jaka powinna być, wszyscy krzyczą „Polska”, pytanie jaka?

Mirabelkami w husarię (Karol Sienkiewicz)

Z daleka łatwo się nabrać. Pod czarnym, żałobnym baldachimem wiszą portrety trumienne. Wystarczy jednak zbliżyć się do nich o kilka kroków, by ujawniło się naszym oczom więcej szczegółów

Gorączka alkoromantyczna (Iwona Kurz)

Z książki i wystawy w Rastrze o związkach sztuki i wódki wyłania się obraz całkowicie męskiej kultury w zdeformowany sposób romantycznej – szablę zastępuje tu szklanka, zawsze pełna, ale zawsze oznaczająca pustkę

Teatr

Odzyskać Konopnicką, odzyskać Dulębiankę (Piotr Morawski)

Twórcy i twórczynie „O mężnym Pietrku i sierotce Marysi” starają się z jednej strony badać queerową wyporność instytucjonalnego teatru, z drugiej – szukać wyjścia z patowej sytuacji, bo działalność poza instytucjami wiąże się z mniejszą widzialnością

Pies suka (Anka Herbut)

Dużo w „ Świętej Klusce” Agnieszki Smoczyńskiej slapsticku, kreskówki, zabawy kinem gatunkowym. Tylko szkoda, że to, co do pewnego stopnia sprawdza się na poziomie ruchu, nie sprawdza się już na poziomie aktorstwa

Nowe spojrzenia (Witold Mrozek)

Inni ludzie zmieniają teatry, a mi się w teatrze zmieniają zespoły. W sumie mam wrażenie, że jestem ciągle w jakimś innym kociołku. Przychodzi nowy dyrektor, inne twarze, inni aktorzy i inne spojrzenia. Wbrew pozorom, będąc w jednym miejscu, ciągle doświadczam zmiany

Wiersze

wiersze (Zofia Bałdyga)

]]>

Film

Confusão (Jakub Socha)

Powinniśmy skakać pod niebiosa za możliwość emigracji, czy raczej za to, że nie urodziliśmy się w Rosji? Współodczuwać z duńskimi dresiarzami, którzy wygrzewają się w Turcji, czy wierzyć tym, którzy potrafią najładniej kłamać? W tym roku Nowe Horyzonty obchodziły osiemnastkę

Wożąc się po mieście (Jakub Socha)

Serial „Ślepnąc od świateł” zabiera nas na nocną przejażdżkę po Warszawie. Przejażdżka miejscami jest efektowna, wraca się z niej jednak z poczuciem dużego znużenia

Ręce przy sobie (Agnieszka Jakimiak)

Bohaterowie i bohaterki „Touch Me Not” przechodzą jakąś drogę, coś do nich dociera, coś niewątpliwie odkrywają – ale nie zostajemy do tego dopuszczone, między salą a ekranem biegnie szklany mur

Ofiary „templariusza” (Krzysztof Świrek)

Film  „Utoya, 22 lipca” ma  jedną wielką zaletę. Kierując kamerę na Kaję i innych młodych ludzi z wyspy, gdzie doszło do tragedii, twórcy skutecznie wystrzegają się heroizowania mordercy

Literatura

Musze larwy żerują na cielsku historii (Maciej Jakubowiak)

Nowa powieść Twardocha jest jak hollywoodzkie filmy o amerykańskim rasizmie, wypuszczane z wielkimi fanfarami dla zamaskowania faktu, że w samym Hollywood panuje ten sam rasizm

Literaci są najgorsi (Krzysztof Sztafa)

„To, co zostaje” – debiut Wojciecha Pieniążka – idealnie zdaje sprawę z wyczerpania pewnej literackiej formuły, która z jakichś powodów wciąż ma się w Polsce całkiem nieźle

Wszystko o naszych ciotkach (Monika Ochędowska)

Historii z „Brzucha Matki Boskiej” Marty Handschke dobywa się mnóstwo, a każda z nich referowana jest z najdrobniejszymi szczegółami. Zebranym tu w roztargnieniu „fotografiom” zdecydowanie brak obiecanej „aranżacji”

Zwrotność (Rafał Wawrzyńczyk)

Poezji się nie czyta, owszem, ale jest taka jej część, o której istnieniu przynajmniej się wie, jak i taka, która omija nawet zainteresowanych tematem

Biel i żar (Aldona Kopkiewicz)

Emily Dickinson nie goniła za rozgłosem, ale nie była też amatorką, pisała świadomie. Mogła obawiać się werdyktu publiczności, mogła też uważać, że wcale go nie potrzebuje. Może nie chciała marnować energii na przekonywanie redaktorów, którzy zupełnie nie poznali się na wielkości jej talentu

Media

ODBIORNIK (18): Opowieści na soszialach (Anna Desponds / Agnieszka Słodownik)

W 18. odcinku podkastu oglądamy mukbang, rozmawiamy o serialu facebookowym „Skam Austin” i instagramowej „Sufferosie”. Jak media społecznościowe sprawdzają się jako przestrzeń do opowiadania historii?

Koszty uzyskania rozrywki (Marzena Falkowska)

Studia deweloperskie od lat wykorzystują zaangażowanie i entuzjazm nowicjuszy, polegając na mitycznej pasji jako paliwie napędowym. To klasyczna sytuacja: nie podoba się, droga wolna, na twoje miejsce czeka długa kolejka chętnych

Sprawdzian gumowej ręki (Agnieszka Słodownik)

Dostaliśmy medium, w którym główną rolę gra przestrzeń – tak jak w rzeźbie czy architekturze. Nagle ludzie zajmujący się wideo, sztukami wizualnymi – szeroko rozumianą plastyką i narracją – mogą tworzyć środowiska, w których nadrzędną cechą jest rozciągłość przestrzeni oraz obecność

Muzyka

Mistrz empatii (Michał Wieczorek)

John Darnielle potrafiłby napisać piosenkę chyba na każdy możliwy temat. Album koncepcyjny o profesjonalnym wrestlingu? Proszę bardzo. Każdy dla niego zasługuje na zrozumienie, nawet ojczym przemocowiec. I zawsze jest nadzieja na lepsze jutro

Manewry taktyczne (Piotr Kowalczyk)

Disco to coś więcej niż kilka patentów aranżacyjnych. To stan ducha.Trzeba mieć tego rodzaju muzykę w sobie. A Pablopavo bliżej do melancholijnego barda z kwartyrnika niż do młodego Johna Travolty

Nieznośny ciężar wąsów (Piotr Szwed)

Najsłynniejsi rockmani często maskują upływ czasu. Operacje plastyczne, koncerty i teledyski mają pokazywać, że dalej są emanującymi młodzieńczą witalnością bogami gitary. Muzycy Psychocukru wypisują się z tak rozumianego rock'n'rolla. Ich strategią jest demitologizacja

Obyczaje

Durnostojka (Olga Drenda)

Durnostojka zagraca, jest nieprzydatna, ale im bardziej ostentacyjna jej niepraktyczność, tym jest ciekawsza. Durnostojka staje na przekór statecznemu światu, w którym wszystko musi mieć swoje miejsce i cel

Historie, których nie ma (Zofia Zaleska)

Trudno opowiadać historie, po których zostały tylko strzępy – źle zapisane nazwisko, krótka wzmianka, niepodpisane zdjęcie. Opisywanie życia i pracy opiekunek i służących jest równoznaczne z dawaniem świadectwa pominięciu

Sztuka

Wszyscy chcą mieszkać nad morzem (Beata Chomątowska)

Tegoroczna Warszawa w budowie przypomina, że Kijów i Warszawa są bliżej siebie, niż można by przypuszczać na podstawie miar geograficznych czy geopolitycznych

Nie huśtać łódką (Adam Mazur)

Polski jest za mało, Polska jest nie taka, jaką ktoś chciałby mieć, jaka powinna być, wszyscy krzyczą „Polska”, pytanie jaka?

Mirabelkami w husarię (Karol Sienkiewicz)

Z daleka łatwo się nabrać. Pod czarnym, żałobnym baldachimem wiszą portrety trumienne. Wystarczy jednak zbliżyć się do nich o kilka kroków, by ujawniło się naszym oczom więcej szczegółów

Gorączka alkoromantyczna (Iwona Kurz)

Z książki i wystawy w Rastrze o związkach sztuki i wódki wyłania się obraz całkowicie męskiej kultury w zdeformowany sposób romantycznej – szablę zastępuje tu szklanka, zawsze pełna, ale zawsze oznaczająca pustkę

Teatr

Odzyskać Konopnicką, odzyskać Dulębiankę (Piotr Morawski)

Twórcy i twórczynie „O mężnym Pietrku i sierotce Marysi” starają się z jednej strony badać queerową wyporność instytucjonalnego teatru, z drugiej – szukać wyjścia z patowej sytuacji, bo działalność poza instytucjami wiąże się z mniejszą widzialnością

Pies suka (Anka Herbut)

Dużo w „ Świętej Klusce” Agnieszki Smoczyńskiej slapsticku, kreskówki, zabawy kinem gatunkowym. Tylko szkoda, że to, co do pewnego stopnia sprawdza się na poziomie ruchu, nie sprawdza się już na poziomie aktorstwa

Nowe spojrzenia (Witold Mrozek)

Inni ludzie zmieniają teatry, a mi się w teatrze zmieniają zespoły. W sumie mam wrażenie, że jestem ciągle w jakimś innym kociołku. Przychodzi nowy dyrektor, inne twarze, inni aktorzy i inne spojrzenia. Wbrew pozorom, będąc w jednym miejscu, ciągle doświadczam zmiany

Wiersze

wiersze (Zofia Bałdyga)

]]>
Fri, 09 Nov 2018 00:00:00 +0100
<![CDATA[Numer 2018/249]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2018/249

Film

Harder, better, faster (Adam Kruk)

Swoim najnowszym filmem francuski ekstremista, Gaspar Noé udowodnił, że jak nikt potrafi strząsnąć powagę i potrząsnąć uładzonymi konwencjami europejskiego art-house’u. „Climax” bije na głowę wszystko, co wcześniej stworzył

Przeciążenia (Jakub Socha)

Rewelacyjny „Pierwszy człowiek” Damiena Chazelle'a opowiada o rożnego rodzaju przeciążeniach – tych wewnątrz statku kosmicznego i tych, którym podlegają ludzie w życiu rodzinnym

Niedźwiedź i żaba (Jakub Socha)

„Jak pies z kotem” Janusza Kondratiuka to niezwykłe kino. Nie ma w Polsce równie odważnego i równie prawdziwego filmu, który opowiadałby o tym, co natura robi z ludzkim ciałem i jak choroba infekuje chorego i jego najbliższe otoczenie

Delegaci i delegatki (Monika Talarczyk)

W programie tegorocznego Warszawskiego Festiwalu Filmowego wyróżniało się kino byłego bloku wschodniego. Grand Prix w konkursie międzynarodowym zdobyła albańska „Delegacja”

Szkoła uwodzenia (Agnieszka Jakimiak)

W swojej „Suspirii” Guadagnino skupia się na tym, co potrafi robić najlepiej, kiedy opowiada historię – na stopniowym, niespiesznym uwodzeniu widzek i widzów, uwodzeniu pozbawionym kokieterii i chęci przypodobania się

POP-CORE: Cukierek albo psikus! (Michał Walkiewicz)

Nowe „Halloween” to w dużej mierze opowieść o przekazywaniu sobie traumy niczym rodzinnej pamiątki. No i o ludziach, którzy byli na tyle głupi, by w halloweenową noc zostawić otwarte drzwi

Literatura

Spalić, sprzedać, usiąść (Artur Madaliński)

Język „Krzesła Diavellego”, debiutu Michała Wasilewskiego, zachowuje balans między archaizującą stylizacją, zakorzenionym w konkrecie opisem i dyskretną podszewką ironii

Jedenaście lat z Proustem (Adam Pluszka)

Obawiać się? Osobliwe pytanie. Że będę przedmiotem ataków? Jak śmiałam zamachnąć się na świętość? Na wielkie nazwisko tłumacza Balzaca, Stendhala i Montaigne’a? – mówi autorka nowego przekładu „W stronę Swanna” Prousta

Rozmowa dwóch samotności (Jerzy Franczak)

Epoka literatury zaangażowanej przeminęła wraz z epoką jasnych horyzontów politycznych. Dzisiaj, w czasach zawiłych gier o niejawnych stawkach, literatura może jedynie skupić się na idei solidarności. Idea zmienia się w sprawę intymną

Media

Matematyka uprzedzeń (Kamil Fejfer)

Sztuczna inteligencja może być pomocna w tworzeniu polityk publicznych opartych na danych. Problem pojawia się wtedy, kiedy zamiast działać na naszą korzyść algorytmy utrwalają płciowe, klasowe lub rasowe uprzedzenia

Muzyka

Podwójnie nie (Borys Dejnarowicz)

„Double Negative” grupy Low to dzieło bardzo na czasie. Recenzenci porównują je do postapokaliptycznej powieści „Droga” Cormaca McCarthy'ego, a jego słuchanie do zwiedzania starożytnych ruin

Granica groteski (Marta Januszkiewicz)

„Manru”, jedyna opera Ignacego Jana Paderewskiego, po latach nieobecności powraca w pełnej wersji na sceny polskich teatrów operowych

Doświadczanie pieśni (Piotr Szwed)

Michał Górczyński interpretuje poezję Williama Blake'a z niezwykłym wyczuciem, zrozumieniem jej rytmu. Jazzowe czy elektroniczne motywy współistnieją tu z naprawdę doskonałymi, różnorodnymi piosenkami

Obyczaje

Żony dobre (Anna Marchewka)

Nieme niegdyś żony – współautorki sukcesów, dźwigające rachunki wystawiane przez działalność zawodową mężów – od niedawna zabierają głos, prowokując niewygodne pytania kwestionujące współczesną formę małżeństwa

Centrum chaosu (Dominika Klimek)

Żadna z komercyjnych stacji radiowych lat 90. nie prezentowała tak szerokiego spektrum gatunków muzycznych co Radiostacja. W ciągu dnia, w głównej playliście pojawiały się obok siebie hip-hop, drum’n’bass, britpop, house, reggae, trip-hop czy heavy metal

Sztuka

Ludzie czekali na jej rysunki (Arek Gruszczyński)

Maja Berezowska osiągała efekt bez wulgarności, a przecież pokazywała seks bez tabu. Była orędowniczką kobiecej przyjemności. W większości scen erotycznych to kobieta dostaje kilku partnerów, a nie odwrotnie. Pokazywała, że to kobiecie należy się rozkosz, a faceci mają jej ją dać

Nieleczone kompleksy (Karol Sienkiewicz)

Jeśli istnieje coś takiego jak tożsamość środkowoeuropejska, zdaje się mówić kurator „Orientu” Michal Novotný, to jest to zbiór resentymentów

Teatr

Od Alaski po Patagonię (Katarzyna Niedurny)

Kantor pracował tyle, ile było trzeba. Potrzebował dwóch godzin, to siedzieliśmy dwie godziny, czasem przychodził i mówił: mam to wszystko w dupie, chodźmy na kawę

Bunt wojowników piękna (Katarzyna Tórz)

Od kilku tygodni Belgia żyje listem otwartym, w którym tancerze Jana Fabre’a – legendy europejskiego teatru – opisują swoje doświadczenia pracy z reżyserem: szykanowanie, seksizm i mizoginię

Wiersze

wiersze (Samantha Kitsch)

]]>

Film

Harder, better, faster (Adam Kruk)

Swoim najnowszym filmem francuski ekstremista, Gaspar Noé udowodnił, że jak nikt potrafi strząsnąć powagę i potrząsnąć uładzonymi konwencjami europejskiego art-house’u. „Climax” bije na głowę wszystko, co wcześniej stworzył

Przeciążenia (Jakub Socha)

Rewelacyjny „Pierwszy człowiek” Damiena Chazelle'a opowiada o rożnego rodzaju przeciążeniach – tych wewnątrz statku kosmicznego i tych, którym podlegają ludzie w życiu rodzinnym

Niedźwiedź i żaba (Jakub Socha)

„Jak pies z kotem” Janusza Kondratiuka to niezwykłe kino. Nie ma w Polsce równie odważnego i równie prawdziwego filmu, który opowiadałby o tym, co natura robi z ludzkim ciałem i jak choroba infekuje chorego i jego najbliższe otoczenie

Delegaci i delegatki (Monika Talarczyk)

W programie tegorocznego Warszawskiego Festiwalu Filmowego wyróżniało się kino byłego bloku wschodniego. Grand Prix w konkursie międzynarodowym zdobyła albańska „Delegacja”

Szkoła uwodzenia (Agnieszka Jakimiak)

W swojej „Suspirii” Guadagnino skupia się na tym, co potrafi robić najlepiej, kiedy opowiada historię – na stopniowym, niespiesznym uwodzeniu widzek i widzów, uwodzeniu pozbawionym kokieterii i chęci przypodobania się

POP-CORE: Cukierek albo psikus! (Michał Walkiewicz)

Nowe „Halloween” to w dużej mierze opowieść o przekazywaniu sobie traumy niczym rodzinnej pamiątki. No i o ludziach, którzy byli na tyle głupi, by w halloweenową noc zostawić otwarte drzwi

Literatura

Spalić, sprzedać, usiąść (Artur Madaliński)

Język „Krzesła Diavellego”, debiutu Michała Wasilewskiego, zachowuje balans między archaizującą stylizacją, zakorzenionym w konkrecie opisem i dyskretną podszewką ironii

Jedenaście lat z Proustem (Adam Pluszka)

Obawiać się? Osobliwe pytanie. Że będę przedmiotem ataków? Jak śmiałam zamachnąć się na świętość? Na wielkie nazwisko tłumacza Balzaca, Stendhala i Montaigne’a? – mówi autorka nowego przekładu „W stronę Swanna” Prousta

Rozmowa dwóch samotności (Jerzy Franczak)

Epoka literatury zaangażowanej przeminęła wraz z epoką jasnych horyzontów politycznych. Dzisiaj, w czasach zawiłych gier o niejawnych stawkach, literatura może jedynie skupić się na idei solidarności. Idea zmienia się w sprawę intymną

Media

Matematyka uprzedzeń (Kamil Fejfer)

Sztuczna inteligencja może być pomocna w tworzeniu polityk publicznych opartych na danych. Problem pojawia się wtedy, kiedy zamiast działać na naszą korzyść algorytmy utrwalają płciowe, klasowe lub rasowe uprzedzenia

Muzyka

Podwójnie nie (Borys Dejnarowicz)

„Double Negative” grupy Low to dzieło bardzo na czasie. Recenzenci porównują je do postapokaliptycznej powieści „Droga” Cormaca McCarthy'ego, a jego słuchanie do zwiedzania starożytnych ruin

Granica groteski (Marta Januszkiewicz)

„Manru”, jedyna opera Ignacego Jana Paderewskiego, po latach nieobecności powraca w pełnej wersji na sceny polskich teatrów operowych

Doświadczanie pieśni (Piotr Szwed)

Michał Górczyński interpretuje poezję Williama Blake'a z niezwykłym wyczuciem, zrozumieniem jej rytmu. Jazzowe czy elektroniczne motywy współistnieją tu z naprawdę doskonałymi, różnorodnymi piosenkami

Obyczaje

Żony dobre (Anna Marchewka)

Nieme niegdyś żony – współautorki sukcesów, dźwigające rachunki wystawiane przez działalność zawodową mężów – od niedawna zabierają głos, prowokując niewygodne pytania kwestionujące współczesną formę małżeństwa

Centrum chaosu (Dominika Klimek)

Żadna z komercyjnych stacji radiowych lat 90. nie prezentowała tak szerokiego spektrum gatunków muzycznych co Radiostacja. W ciągu dnia, w głównej playliście pojawiały się obok siebie hip-hop, drum’n’bass, britpop, house, reggae, trip-hop czy heavy metal

Sztuka

Ludzie czekali na jej rysunki (Arek Gruszczyński)

Maja Berezowska osiągała efekt bez wulgarności, a przecież pokazywała seks bez tabu. Była orędowniczką kobiecej przyjemności. W większości scen erotycznych to kobieta dostaje kilku partnerów, a nie odwrotnie. Pokazywała, że to kobiecie należy się rozkosz, a faceci mają jej ją dać

Nieleczone kompleksy (Karol Sienkiewicz)

Jeśli istnieje coś takiego jak tożsamość środkowoeuropejska, zdaje się mówić kurator „Orientu” Michal Novotný, to jest to zbiór resentymentów

Teatr

Od Alaski po Patagonię (Katarzyna Niedurny)

Kantor pracował tyle, ile było trzeba. Potrzebował dwóch godzin, to siedzieliśmy dwie godziny, czasem przychodził i mówił: mam to wszystko w dupie, chodźmy na kawę

Bunt wojowników piękna (Katarzyna Tórz)

Od kilku tygodni Belgia żyje listem otwartym, w którym tancerze Jana Fabre’a – legendy europejskiego teatru – opisują swoje doświadczenia pracy z reżyserem: szykanowanie, seksizm i mizoginię

Wiersze

wiersze (Samantha Kitsch)

]]>
Fri, 26 Oct 2018 00:00:00 +0200
<![CDATA[Numer 2018/248]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2018/248

Film

Plac zabaw (Jakub Socha)

W „7 uczuciach” dostajemy dzieciństwo jak ze słabego filmu przyrodniczego –  banalną historyjkę o pierwszej miłości i pierwszym zabiciu psa, poprzetykaną żartami

Sceny z życia (okupowanej) prowincji (Iwona Kurz)

Siergiej Łoźnica nakręcił „Donbas” z dokumentalnym zacięciem, w stylu reporterskim, pozornie od niechcenia, jak gdyby w istocie podglądał jedynie rzeczywistość i pokazywał ją saute

Literatura

Nie potrafię upiec borsuka (Zofia Król)

Do chodzenia potrzeba trzech elementów: ciała, umysłu i przestrzeni. W dzisiejszych czasach trzeba dodać do tego jeszcze czas – rozmowa wokół książek Rebeki Solnit i Roberta Macfarlane'a

Kilka anegdot (Olga Byrska)

Bezkrytyczność autora i mielizna materiału źródłowego książki, która mieni się reportażem, jest obecna w „Dziwniejszej historii” na wielu poziomach, tak strukturze, jak w stylu

Otwarta książka (Ewa Stusińska)

Samotna lektura, która od renesansu miała umożliwić bardziej bezpośrednią relację z Bogiem poprzez kontemplację tekstów religijnych, zapewniła również większy dostęp do materiałów erotycznych

Gin i jałowcówka (Krzysztof Umiński)

Oto pojawia się facet z południa. Outsider spod pełnego słońca. Pod przejrzystym niebem inaczej się kształtuje spojrzenie na świat niż w zamglonej północnej Francji – rozmawiamy z tłumaczami dwóch nowych przekładów Camusa

Media

Rytm miasta (Bartłomiej Nagórski)

Zawsze buduję znacznie większy świat niż to, czego doświadczy gracz. Tworząc miasto do gry, trzeba znać jego historię, wiedzieć, co wydarzyło się dziesięć, pięćdziesiąt i sto lat temu – mówi światowej sławy projektant growej architektury

Muzyka

Jakby coś wisiało w powietrzu (Artur Szarecki)

Tomasz Stańko był mistrzem atmosfery. Kluczowa dla uchwycenia ducha jego muzyki jest metafora cienia. Był on w niej zawsze obecny, niezależnie od tego, czy Stańko tworzył akurat hałaśliwy, rozchwiany free-jazz, czy liryczną muzykę w klimacie wytwórni ECM

Obyczaje

HUMOR: Wdzięk roztargnionej ludzkości (Paweł Mościcki)

W sytuacji rozpowszechnionego trollingu i bezradnych prób ironizowania coraz bardziej mrocznej rzeczywistości potrzebne są historie o ożywczym i uwalniającym potencjale komedii. O jej rewolucyjnej mocy

HUMOR: ***!!!! (Karolina Plinta)

Kobiety w polskim stand upie najczęściej wchodzą w stereotypowe role seksbomb, jednostek próżnych i przebiegłych, głupiutkich mieszczanek lub typowych Halinek Kiepskich. Zmieniają to artystki, a tych o komediowych predyspozycjach w polskiej sztuce coraz więcej

HUMOR: Nieskończony karnawał (Michał R. Wiśniewski)

Kiedy stajesz się puentą żartu, przestajesz być człowiekiem. Wiedzą o tym od setek lat twórcy politycznych memów, które przecież są po prostu śmiesznymi obrazkami, utrwalającymi i kolportującymi stereotypy

HUMOR: Uwikłani w śmiech (Grzegorz Stępniak)

Warto pamiętać, że kampowa estetyka i humor to strategie oporu. Tymczasem doprowadzona do skrajności poprawność polityczna, choć prowadzi do budowania ultra-tolerancyjnych społeczeństw, odbiera przestrzeń na ironię, sarkazm i humor

HUMOR: Improwizuj! (Bartosz Sadulski)

Humor stał się tak zglobalizowany, że trudno mówić o charakterystycznym polskim stylu, ale świetnie teraz działa aktualność. Choć grupy improwizujące w przeciwieństwie do kabaretów nie zajmują się polityką

Wywracanie kultury w Barze Studio (redakcja)

22 października zapraszamy na spotkanie autorskie z Rafałem Księżykiem, którego książka  „Wywracanie kultury. O dandysach, hipsterach i mutantach” ukaże się we wspólnej serii Wydawnictwa Czarne i Dwutygodnik.com już 24 października

Szyk-szok (Rafał Księżyk)

Codzienność rozmienia nas na drobne. A przecież powinniśmy w niej rosnąć. Rozpraszamy się w teraźniejszości. W nierównym starciu jednostki z otoczeniem jest moment, gdy szok pobudza szyk – przedpremierowy fragment książki „Wywracanie kultury. O dandysach, hipsterach i mutantach”

Sztuka

Krakowskie tutti frutti (Karol Sienkiewicz)

Zapowiadany z pompą Krakowski Salon Sztuki to artystyczna stajnia Augiasza. Miało być egalitarnie, wyszło niepoważnie

Teatr

Markietanka w laboratorium (Natalia Prüfer)

Byliśmy jego dobrze opłaconymi królikami doświadczalnymi. Trzeba pisać o ludzkiej prawdzie, o tym, jaką cenę płaciliśmy za to, że Grotowski jest znany na całym świecie – rozmowa o Jerzym Grotowskim dwadzieścia lat po jego śmierci

Zagrać marcowego Żyda (Piotr Morawski)

W spektaklu „Dawid jedzie do Izraela” Piaskowski z Sulimą nie robią niczego nowego, nawet ostentacja w ujawnianiu oczywistych klisz staje się już kliszą, a aktor pytający, jak zagrać Żyda, staje się coraz bardziej irytujący

Wiersze

wiersze (Alex Freiheit)

]]>

Film

Plac zabaw (Jakub Socha)

W „7 uczuciach” dostajemy dzieciństwo jak ze słabego filmu przyrodniczego –  banalną historyjkę o pierwszej miłości i pierwszym zabiciu psa, poprzetykaną żartami

Sceny z życia (okupowanej) prowincji (Iwona Kurz)

Siergiej Łoźnica nakręcił „Donbas” z dokumentalnym zacięciem, w stylu reporterskim, pozornie od niechcenia, jak gdyby w istocie podglądał jedynie rzeczywistość i pokazywał ją saute

Literatura

Nie potrafię upiec borsuka (Zofia Król)

Do chodzenia potrzeba trzech elementów: ciała, umysłu i przestrzeni. W dzisiejszych czasach trzeba dodać do tego jeszcze czas – rozmowa wokół książek Rebeki Solnit i Roberta Macfarlane'a

Kilka anegdot (Olga Byrska)

Bezkrytyczność autora i mielizna materiału źródłowego książki, która mieni się reportażem, jest obecna w „Dziwniejszej historii” na wielu poziomach, tak strukturze, jak w stylu

Otwarta książka (Ewa Stusińska)

Samotna lektura, która od renesansu miała umożliwić bardziej bezpośrednią relację z Bogiem poprzez kontemplację tekstów religijnych, zapewniła również większy dostęp do materiałów erotycznych

Gin i jałowcówka (Krzysztof Umiński)

Oto pojawia się facet z południa. Outsider spod pełnego słońca. Pod przejrzystym niebem inaczej się kształtuje spojrzenie na świat niż w zamglonej północnej Francji – rozmawiamy z tłumaczami dwóch nowych przekładów Camusa

Media

Rytm miasta (Bartłomiej Nagórski)

Zawsze buduję znacznie większy świat niż to, czego doświadczy gracz. Tworząc miasto do gry, trzeba znać jego historię, wiedzieć, co wydarzyło się dziesięć, pięćdziesiąt i sto lat temu – mówi światowej sławy projektant growej architektury

Muzyka

Jakby coś wisiało w powietrzu (Artur Szarecki)

Tomasz Stańko był mistrzem atmosfery. Kluczowa dla uchwycenia ducha jego muzyki jest metafora cienia. Był on w niej zawsze obecny, niezależnie od tego, czy Stańko tworzył akurat hałaśliwy, rozchwiany free-jazz, czy liryczną muzykę w klimacie wytwórni ECM

Obyczaje

HUMOR: Wdzięk roztargnionej ludzkości (Paweł Mościcki)

W sytuacji rozpowszechnionego trollingu i bezradnych prób ironizowania coraz bardziej mrocznej rzeczywistości potrzebne są historie o ożywczym i uwalniającym potencjale komedii. O jej rewolucyjnej mocy

HUMOR: ***!!!! (Karolina Plinta)

Kobiety w polskim stand upie najczęściej wchodzą w stereotypowe role seksbomb, jednostek próżnych i przebiegłych, głupiutkich mieszczanek lub typowych Halinek Kiepskich. Zmieniają to artystki, a tych o komediowych predyspozycjach w polskiej sztuce coraz więcej

HUMOR: Nieskończony karnawał (Michał R. Wiśniewski)

Kiedy stajesz się puentą żartu, przestajesz być człowiekiem. Wiedzą o tym od setek lat twórcy politycznych memów, które przecież są po prostu śmiesznymi obrazkami, utrwalającymi i kolportującymi stereotypy

HUMOR: Uwikłani w śmiech (Grzegorz Stępniak)

Warto pamiętać, że kampowa estetyka i humor to strategie oporu. Tymczasem doprowadzona do skrajności poprawność polityczna, choć prowadzi do budowania ultra-tolerancyjnych społeczeństw, odbiera przestrzeń na ironię, sarkazm i humor

HUMOR: Improwizuj! (Bartosz Sadulski)

Humor stał się tak zglobalizowany, że trudno mówić o charakterystycznym polskim stylu, ale świetnie teraz działa aktualność. Choć grupy improwizujące w przeciwieństwie do kabaretów nie zajmują się polityką

Wywracanie kultury w Barze Studio (redakcja)

22 października zapraszamy na spotkanie autorskie z Rafałem Księżykiem, którego książka  „Wywracanie kultury. O dandysach, hipsterach i mutantach” ukaże się we wspólnej serii Wydawnictwa Czarne i Dwutygodnik.com już 24 października

Szyk-szok (Rafał Księżyk)

Codzienność rozmienia nas na drobne. A przecież powinniśmy w niej rosnąć. Rozpraszamy się w teraźniejszości. W nierównym starciu jednostki z otoczeniem jest moment, gdy szok pobudza szyk – przedpremierowy fragment książki „Wywracanie kultury. O dandysach, hipsterach i mutantach”

Sztuka

Krakowskie tutti frutti (Karol Sienkiewicz)

Zapowiadany z pompą Krakowski Salon Sztuki to artystyczna stajnia Augiasza. Miało być egalitarnie, wyszło niepoważnie

Teatr

Markietanka w laboratorium (Natalia Prüfer)

Byliśmy jego dobrze opłaconymi królikami doświadczalnymi. Trzeba pisać o ludzkiej prawdzie, o tym, jaką cenę płaciliśmy za to, że Grotowski jest znany na całym świecie – rozmowa o Jerzym Grotowskim dwadzieścia lat po jego śmierci

Zagrać marcowego Żyda (Piotr Morawski)

W spektaklu „Dawid jedzie do Izraela” Piaskowski z Sulimą nie robią niczego nowego, nawet ostentacja w ujawnianiu oczywistych klisz staje się już kliszą, a aktor pytający, jak zagrać Żyda, staje się coraz bardziej irytujący

Wiersze

wiersze (Alex Freiheit)

]]>
Thu, 11 Oct 2018 00:00:00 +0200
<![CDATA[Numer 2018/247]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2018/247

Film

Mój naturalny stan (Marta Bałaga)

Zawsze myślałem, że zostanę pisarzem. A raczej graczem baseballu, który pisałby powieści. Nie udało mi się osiągnąć ani jednego, ani drugiego. Ale zacząłem oglądać te wszystkie filmy i pomyślałem: „Może jestem reżyserem?” – mówi ikona amerykańskiego kina

Opukiwanie rzeczywistości (Adam Kruk)

Nieco archaiczna formuła sprawia, że festiwal w Gdyni nigdy nie będzie miał międzynarodowego prestiżu, a jednocześnie – że dla rodzimych filmowców ma znaczenie szczególne. Jak matczyny uścisk czy ojcowskie poklepanie po ramieniu

Drugi dzień szarańczy (Jakub Socha)

W „Tajemnicach Silver Lake” Mitchell pokazuje wyczerpanie energii. Jego film, choć zanurzony w popkulturze, stroni od nostalgii. Stwierdza po prostu, bez zbędnych pretensji, że popkultura prawdopodobnie nas nie zbawi

Album z fotografiami (Weronika Murek)

Równoległość określa większość obecnych w filmie Filipa Bajona relacji. Równoległa jest historia mieszkających obok siebie junkrów i pruskich grafów, równoległe są emocje, równoległe zdają się wreszcie poszczególne wątki

Czy „Kler” przyniesie katharsis? (Jakub Majmurek i ks. Andrzej Luter)

Dwaj krytycy – ksiądz katolicki i ateista – rozmawiają o filmie Wojciecha Smarzowskiego

Pod pierzyną (Klara Cykorz)

Nie wiadomo, czym właściwie „Ninaˮ miałaby oddychać, skąd czerpać energię. „Niepożądane zwroty pożądaniaˮ określają zwroty akcji, ale to szkielet – szkieletem dwóch godzin się nie zapełni

Literatura

Kołatka i pudełko (Aldona Kopkiewicz)

Miał w sobie tę żarliwie patriotyczną, po polsku straceńczą iskrę. Lekcję pogardy, z jaką państwo komunistyczne potraktowało swoich obywateli, będzie odczuwał boleśnie do końca 

Tłumacze wszystkich światów (Rafał Lisowski)

Tłumacz ma dawać czytelnikowi książki napisane po polsku: te, które sam chciałby czytać, i te, których prywatnie by nie tknął, te, które sam znalazł i pokochał, i te, o których usłyszał dopiero od wydawcy – polemika z esejem Jerzego Jarniewicza

Miłość przeminęła jak zły sen (Agata Pyzik)

Świat wierszy Honek jest odrealniony, jak u Leśmiana czy Grochowiaka pełen okrutnych, ale i zmysłowych obrazów, wydaje się jednak chwilami zapisem wręcz kronikarskim, dokumentalnym

Trzecia Świrszczyńska (Jacek Dehnel)

Jej pozycja na mapie pamięci o polskiej poezji jest nadal niedoszacowana. Jednak najbardziej zaskakujące i ożywcze okazuje się jej pisanie najwcześniejsze: dwie książki poetyckie o nieciekawych tytułach – o Annie Świrszczyńskiej w rocznicę upadku Powstania Warszawskiego

Tłumacz do rozmowy czy do wynajęcia? (Jerzy Jarniewicz)

W optyce Rafała Lisowskiego książka jest tylko towarem, a tłumacz elementem rynku, koniec kropka. Mój polemista namawia mnie do przyjęcia mentalności niewolnika – odpowiedź na polemikę

Wiry i mielizny (Monika Ochędowska)

W „Jeremiaszu” Piotra Nesterowicza dzieje się wiele. Tyle że obiecujący wir zdarzeń, który bełta bohaterem, czytelnika osadza stopniowo na mieliźnie zniechęcenia. Nadwyżka wątków dławi szczątkową, pretekstową akcję

Pytałam o najprostsze rzeczy (Agnieszka Sowińska)

Pierwsze wywiady przeprowadzałam po angielsku. I dostawałam cały czas te same schematyczne odpowiedzi: w komunizmie za przyznanie, że chleb jest czerstwy, można było trafić do więzienia. Zrozumiałam, że bez znajomości albańskiego nie pójdę ani krok dalej

Muzyka

Okruchy ambientu (Paweł Klimczak)

Współczesny polski ambient ma skomplikowany rodowód i jest bardzo różnorodny. To bardziej stan ducha niż konkretny styl muzyczny

Głos to gęsta substancja (Filip Lech)

Nigdy nie interesowały mnie grupowe wzruszenia, nawet na koncerty nie lubię chodzić. Chcę być od razu na scenie. Moje koncerty muszą się odbywać według ścisłych zasad. Jak liturgia. Bardzo lubię stać na pozycji kaznodziei, lubię rodzaj skupienia, który temu towarzyszy

Piękne komercyjne samobójstwo (Piotr Szwed)

Zepsucie, samozniszczenie, niedorozwój, redukcja do instynktu, rozpad na odłamki obłędu – to wszystko przychodzi mi bez specjalnego wysiłku, tak na scenie, jak poza nią, niestety. Tym całym cyrkiem wykopałem sobie niszę, której chyba nikt pokrewny ze świata muzyki nie zamieszkuje

Odepchnąć się (Rafał Wawrzyńczyk)

Współczesność oznacza również współczesne sposoby bycia współczesnym. Sposoby te trzeba dopiero wynajdywać i partyzancko forsować, często nie mając pewnie pojęcia, co z tego wyniknie. Tylko nieliczni podejmują to ryzyko – relacja z 61. Warszawskiej Jesieni

Obyczaje

Pożytki ze zrywania plakatów (Zofia Leszczyńska)

Archiwum polskich plakatów wyborczych nie istnieje. Bo i po co? To śmieci, kolekcja koszmarnego designu i żałosnych sloganów. A przecież można w nich zobaczyć historię polskich lęków i aspiracji

Duch surfingu (Agata Sikora)

Zawsze zachwycała mnie uprzejmość nieznająca kolorów skóry, różnic ubioru i akcentów. Ale czy mój entuzjazm nie jest narzędziem symbolicznej przemocy? „Dwutygodnik” i „Szum” zapraszają w poniedziałek 1 października o 18:00 do warszawskiego Baru Studio na dyskusję o krytyce artystycznej w czasach politycznej poprawności

Sztuka

Architektoniczne oszustwo (Monika Stelmach)

W polszczyźnie istnieje słowo „apartament” – to duże, luksusowe mieszkanie. W tym kontekście termin „mikroapartament” dodaje małym mieszkaniom szyku i splendoru, ale jest językowym oszustwem

Małżeństwo z rozsądku (Karol Sienkiewicz)

Zreformowany, kryzysowy Warsaw Gallery Weekend okazał się imprezą wyjątkowo zróżnicowaną. Z jednej strony mieliśmy Fundację Galerii Foksal, z drugiej – jarmarczne popisy krakowskiej Potencji

Nasze muzeum (Adam Mazur)

Większość budowanych teraz muzeów jest potrzebna społeczeństwu jak piąte koło u wozu. W tym samym czasie ważne instytucje dochodzą do kresu swoich możliwości – Agnieszka Morawińska o swoim odejściu z Narodowego, kierowaniu Zachętą, placówce w Australii, pracy w Zamku Królewskim i Ministerstwie Kultury, czasach studenckich i dzieciństwie w stalinowskiej Warszawie

Da Vinci, Wyspiański, Uklański (Stach Szabłowski)

Co Piotr Uklański robi w Muzeum Narodowym? Jest koniem trojańskim, który do świątyni kultury narodowej przemyca wirusy zwątpienia, ironii i nihilizmu? Występuje jako ostatni prawdziwy artysta narodowy? Jedno jest pewne: Uklański pokazuje w Krakowie „Polskę”

Teatr

Polacy robią spektakl (Witold Mrozek)

Charyzma, vis comica i bezpretensjonalny wdzięk aktorskiego rodzeństwa Polaków sprawiają, że w najnowszym przedstawieniu Wojtka Ziemilskiego broni się to, co w innym przypadku mogłoby wyglądać jak banalne ćwiczenie

Ruchy oporu (Anka Herbut)

Sytuacja jest dość schizofreniczna. Teatr, chcąc nie chcąc, wsysa taniec, a taniec chce działać w jego ramach, nie porzucając jednocześnie swoich własnych, dlatego wykonuje ruchy separatystyczne

Etykieta „Warto” (Arek Gruszczyński)

Często postrzegam siebie jako kuratorkę. Dobieram sobie twórców, którzy w danym temacie są ekspertami. Nie narzucam im swojego zdania. To moja walka z wyobrażeniem reżysera jako demiurga, gwiazdy – mówi reżyserka „Gniewu” z Teatru Powszechnego w Warszawie

Wiersze

wiersze (Martin Haim Edelist)

]]>

Film

Mój naturalny stan (Marta Bałaga)

Zawsze myślałem, że zostanę pisarzem. A raczej graczem baseballu, który pisałby powieści. Nie udało mi się osiągnąć ani jednego, ani drugiego. Ale zacząłem oglądać te wszystkie filmy i pomyślałem: „Może jestem reżyserem?” – mówi ikona amerykańskiego kina

Opukiwanie rzeczywistości (Adam Kruk)

Nieco archaiczna formuła sprawia, że festiwal w Gdyni nigdy nie będzie miał międzynarodowego prestiżu, a jednocześnie – że dla rodzimych filmowców ma znaczenie szczególne. Jak matczyny uścisk czy ojcowskie poklepanie po ramieniu

Drugi dzień szarańczy (Jakub Socha)

W „Tajemnicach Silver Lake” Mitchell pokazuje wyczerpanie energii. Jego film, choć zanurzony w popkulturze, stroni od nostalgii. Stwierdza po prostu, bez zbędnych pretensji, że popkultura prawdopodobnie nas nie zbawi

Album z fotografiami (Weronika Murek)

Równoległość określa większość obecnych w filmie Filipa Bajona relacji. Równoległa jest historia mieszkających obok siebie junkrów i pruskich grafów, równoległe są emocje, równoległe zdają się wreszcie poszczególne wątki

Czy „Kler” przyniesie katharsis? (Jakub Majmurek i ks. Andrzej Luter)

Dwaj krytycy – ksiądz katolicki i ateista – rozmawiają o filmie Wojciecha Smarzowskiego

Pod pierzyną (Klara Cykorz)

Nie wiadomo, czym właściwie „Ninaˮ miałaby oddychać, skąd czerpać energię. „Niepożądane zwroty pożądaniaˮ określają zwroty akcji, ale to szkielet – szkieletem dwóch godzin się nie zapełni

Literatura

Kołatka i pudełko (Aldona Kopkiewicz)

Miał w sobie tę żarliwie patriotyczną, po polsku straceńczą iskrę. Lekcję pogardy, z jaką państwo komunistyczne potraktowało swoich obywateli, będzie odczuwał boleśnie do końca 

Tłumacze wszystkich światów (Rafał Lisowski)

Tłumacz ma dawać czytelnikowi książki napisane po polsku: te, które sam chciałby czytać, i te, których prywatnie by nie tknął, te, które sam znalazł i pokochał, i te, o których usłyszał dopiero od wydawcy – polemika z esejem Jerzego Jarniewicza

Miłość przeminęła jak zły sen (Agata Pyzik)

Świat wierszy Honek jest odrealniony, jak u Leśmiana czy Grochowiaka pełen okrutnych, ale i zmysłowych obrazów, wydaje się jednak chwilami zapisem wręcz kronikarskim, dokumentalnym

Trzecia Świrszczyńska (Jacek Dehnel)

Jej pozycja na mapie pamięci o polskiej poezji jest nadal niedoszacowana. Jednak najbardziej zaskakujące i ożywcze okazuje się jej pisanie najwcześniejsze: dwie książki poetyckie o nieciekawych tytułach – o Annie Świrszczyńskiej w rocznicę upadku Powstania Warszawskiego

Tłumacz do rozmowy czy do wynajęcia? (Jerzy Jarniewicz)

W optyce Rafała Lisowskiego książka jest tylko towarem, a tłumacz elementem rynku, koniec kropka. Mój polemista namawia mnie do przyjęcia mentalności niewolnika – odpowiedź na polemikę

Wiry i mielizny (Monika Ochędowska)

W „Jeremiaszu” Piotra Nesterowicza dzieje się wiele. Tyle że obiecujący wir zdarzeń, który bełta bohaterem, czytelnika osadza stopniowo na mieliźnie zniechęcenia. Nadwyżka wątków dławi szczątkową, pretekstową akcję

Pytałam o najprostsze rzeczy (Agnieszka Sowińska)

Pierwsze wywiady przeprowadzałam po angielsku. I dostawałam cały czas te same schematyczne odpowiedzi: w komunizmie za przyznanie, że chleb jest czerstwy, można było trafić do więzienia. Zrozumiałam, że bez znajomości albańskiego nie pójdę ani krok dalej

Muzyka

Okruchy ambientu (Paweł Klimczak)

Współczesny polski ambient ma skomplikowany rodowód i jest bardzo różnorodny. To bardziej stan ducha niż konkretny styl muzyczny

Głos to gęsta substancja (Filip Lech)

Nigdy nie interesowały mnie grupowe wzruszenia, nawet na koncerty nie lubię chodzić. Chcę być od razu na scenie. Moje koncerty muszą się odbywać według ścisłych zasad. Jak liturgia. Bardzo lubię stać na pozycji kaznodziei, lubię rodzaj skupienia, który temu towarzyszy

Piękne komercyjne samobójstwo (Piotr Szwed)

Zepsucie, samozniszczenie, niedorozwój, redukcja do instynktu, rozpad na odłamki obłędu – to wszystko przychodzi mi bez specjalnego wysiłku, tak na scenie, jak poza nią, niestety. Tym całym cyrkiem wykopałem sobie niszę, której chyba nikt pokrewny ze świata muzyki nie zamieszkuje

Odepchnąć się (Rafał Wawrzyńczyk)

Współczesność oznacza również współczesne sposoby bycia współczesnym. Sposoby te trzeba dopiero wynajdywać i partyzancko forsować, często nie mając pewnie pojęcia, co z tego wyniknie. Tylko nieliczni podejmują to ryzyko – relacja z 61. Warszawskiej Jesieni

Obyczaje

Pożytki ze zrywania plakatów (Zofia Leszczyńska)

Archiwum polskich plakatów wyborczych nie istnieje. Bo i po co? To śmieci, kolekcja koszmarnego designu i żałosnych sloganów. A przecież można w nich zobaczyć historię polskich lęków i aspiracji

Duch surfingu (Agata Sikora)

Zawsze zachwycała mnie uprzejmość nieznająca kolorów skóry, różnic ubioru i akcentów. Ale czy mój entuzjazm nie jest narzędziem symbolicznej przemocy? „Dwutygodnik” i „Szum” zapraszają w poniedziałek 1 października o 18:00 do warszawskiego Baru Studio na dyskusję o krytyce artystycznej w czasach politycznej poprawności

Sztuka

Architektoniczne oszustwo (Monika Stelmach)

W polszczyźnie istnieje słowo „apartament” – to duże, luksusowe mieszkanie. W tym kontekście termin „mikroapartament” dodaje małym mieszkaniom szyku i splendoru, ale jest językowym oszustwem

Małżeństwo z rozsądku (Karol Sienkiewicz)

Zreformowany, kryzysowy Warsaw Gallery Weekend okazał się imprezą wyjątkowo zróżnicowaną. Z jednej strony mieliśmy Fundację Galerii Foksal, z drugiej – jarmarczne popisy krakowskiej Potencji

Nasze muzeum (Adam Mazur)

Większość budowanych teraz muzeów jest potrzebna społeczeństwu jak piąte koło u wozu. W tym samym czasie ważne instytucje dochodzą do kresu swoich możliwości – Agnieszka Morawińska o swoim odejściu z Narodowego, kierowaniu Zachętą, placówce w Australii, pracy w Zamku Królewskim i Ministerstwie Kultury, czasach studenckich i dzieciństwie w stalinowskiej Warszawie

Da Vinci, Wyspiański, Uklański (Stach Szabłowski)

Co Piotr Uklański robi w Muzeum Narodowym? Jest koniem trojańskim, który do świątyni kultury narodowej przemyca wirusy zwątpienia, ironii i nihilizmu? Występuje jako ostatni prawdziwy artysta narodowy? Jedno jest pewne: Uklański pokazuje w Krakowie „Polskę”

Teatr

Polacy robią spektakl (Witold Mrozek)

Charyzma, vis comica i bezpretensjonalny wdzięk aktorskiego rodzeństwa Polaków sprawiają, że w najnowszym przedstawieniu Wojtka Ziemilskiego broni się to, co w innym przypadku mogłoby wyglądać jak banalne ćwiczenie

Ruchy oporu (Anka Herbut)

Sytuacja jest dość schizofreniczna. Teatr, chcąc nie chcąc, wsysa taniec, a taniec chce działać w jego ramach, nie porzucając jednocześnie swoich własnych, dlatego wykonuje ruchy separatystyczne

Etykieta „Warto” (Arek Gruszczyński)

Często postrzegam siebie jako kuratorkę. Dobieram sobie twórców, którzy w danym temacie są ekspertami. Nie narzucam im swojego zdania. To moja walka z wyobrażeniem reżysera jako demiurga, gwiazdy – mówi reżyserka „Gniewu” z Teatru Powszechnego w Warszawie

Wiersze

wiersze (Martin Haim Edelist)

]]>
Fri, 28 Sep 2018 00:00:00 +0200
<![CDATA[Numer 2018/246]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2018/246

Film

Chocholi taniec (Bartosz Żurawiecki)

Izraelski „Fokstrot” pokazuje, jak łatwo można udawać, że się nie widzi, żyć w bańce wypełnionej oficjalną propagandą. Kto jednak wiecznie drąży przeszłość, ten traci z oczu przyszłość. Bańka kręci się w kółko, aż wreszcie pęknie

Obudźcie się! (Ewa Drygalska)

Od dwóch dekad bohaterowie Spike'a Lee krzyczą z ekranów „Obudźcie się!”. Po raz pierwszy ta fraza pojawiła się w „Szkolnym oszołomieniu” i powracała w niemal wszystkich kolejnych. W „Blackkklansman” pada z ust białego policjanta

Uciekaj z miasteczka (Jakub Socha)

W „Rojście” świat płowieje i gaśnie. Jan Holoubek uciekł od gruboziarnistego realizmu dokumentu i od sepii, obowiązkowej w nostalgicznych fabułach za Peerelem. Jesteśmy w świecie  konkretnym, choć na granicy koszmaru

Sprawa osobista (Michał Walkiewicz)

Nowy film o Predatorze ma energię ciosu na odlew, policzka wymierzonego fanom „Predatora” w klasycznym wydaniu

Literatura

Za niebieską derką (Zofia Król)

Miksując wiarygodną prawdę historii z najbardziej intensywnym odpałem fantazji (duchy!), Saunders tworzy w „Lincolnie w Bardo” literacki obraz o nieosiągalnym, zdawałoby się, poziomie wewnętrznego napięcia

Ostatnie takie wakacje (Tomasz Pstrągowski)

Kobieca solidarność nie jest w powieści graficznej kuzynek Tamaki czymś oczywistym. To raczej wartość, o którą trzeba walczyć, przełamując kolejne męskie narracje

Americana (Rafał Wawrzyńczyk)

Ashbery długo pewnie będzie jeszcze w Polsce najważniejszym amerykańskim poetą. Ale wygodne fotele porzucać jest zdrowo – esej o książkach Rona Padgetta, Rae Armantrout i Erica Paula

Media

Skąd ten komputer wiedział (Ada Banaszak)

Sztucznym inteligencjom trzeba mówić wprost, jakie zachowania są nieakceptowalne: nie możesz robić testów na zwierzętach, nie możesz niszczyć środowiska naturalnego. Dlatego tak ważne jest, byśmy określili swoje priorytety

Onlive (Agnieszka Słodownik)

O wczesnojesiennym spacerze po sieci, z której wyłania się „Hybrydator” i wspólnotowy „A Secret Chord”

Muzyka

Prezydent niewidzialnego państwa (Rafał Księżyk)

Papa Wemba pochodził z najbardziej ponurej kolonii, belgijskiego Kongo. A przecież stał się odrębną ikoną globalnej popkultury. W tej samej mierze konformistyczny, co wywrotowy, stanowi esencję afrykańskiego dandysa – ujawniamy fragment naszej nowej książki „Wywracanie kultury”

Wirtuozeria i nieporadność (Piotr Kowalczyk)

Płyta Bartka Kujawskiego jest wyzwaniem. Nawet jeśli jej okładka kojarzy się z grafiką nieskładnie przygotowaną w generatorze memów

Strzeż się szalonej kobiety! (Mateusz Ciupka)

Napisany przez Olgę Tokarczuk tekst „Ahat ilī – Siostry bogów” jest wielopoziomowy, wciągający i wspaniale dopracowany. Premiera opery stała się kulminacyjnym punktem festiwalu Sacrum Profanum

Obyczaje

Nie mogłem zabrać wszystkich (Krzysztof Środa)

Sprawy zaszły za daleko. Zaproszony do paryskiej restauracji, nie potrafiłem powstrzymać się przed włożeniem do torby pomarańczowego pancerza kraba, którego przed chwilą zjadłem. Postanowiłem wyjaśnić sobie naturę obsesji zbierania śmieci i przedmiotów

Pia (Joanna Ostrowska)

Dlaczego społeczeństwo łatwiej akceptowało wizję „ruchomych burdeli” niż wspomnienia ofiar przemocy z domów publicznych? – przedpremierowy fragment książki o przemocy seksualnej w czasie II wojny światowej

Bagaż osobisty? (Iwona Kurz)

Strategia artystyczna oparta na wywoływaniu emocji i identyfikacji z bohaterami jest bardzo skuteczna. Warto też jednak zapytać, czy to dziś wystarczy – o okołomarcowych spektaklach i wystawach

Sztuka

Nie jesteśmy oczami zawieszonymi na mózgu (Anka Herbut)

Najmocniej działa na nas inne ciało, które testuje nasze granice: czy zgodzimy się na szeptanie do ucha, dotyk, bliskość zmęczonego oddechu, prowokujące spojrzenie – rozmowa o praktykach choregoraficznych w galeriach

Ryga w centrum świata (Stach Szabłowski)

Kiedy inni zastanawiają się jak zrewolucjonizować medium wystawy i szukają ucieczki przed festiwalizacją, Katarina Gregos wraca do korzeni. Instynkt jej nie zawodzi. Format biennale gdzie indziej może i się zużył, ale na Łotwie znów działa

Rzeczy nie są tym, czym się wydają (Anka Herbut)

„Subterranean River” Łukasza Rusznicy to świetnie skonstruowana opowieść wizualna o duchowych warstwach japońskiej rzeczywistości. Jeśli porzucić na chwilę pole mitologicznych symboli, rozlewa się ona szeroko i płynie blisko nas

Projektowanie usług dla uchodźców (Arek Gruszczyński)

Szkoła w pudełku,  zegar z apteczką, kurtka ze śpiworem, Kuchnia Konfliktu, plecak pierwszej potrzeby, mikrokuchnia  – to przykłady dizajnu empatycznego, które możemy zobaczyć na wystawie we wrocławskim BWA Dizajn

Światłowstręt (Łukasz Gorczyca, Łukasz Ronduda)

Kiedy z akademii zapędzaliśmy się do knajpy, to byliśmy nachlanymi, rozwydrzonymi gówniarzami. Teraz nie widzę takich ludzi. Choć zdarza mi się spotkać studentów popijających wino i pytających, jak zrobić karierę

Teatr

Brud na czerwonym dywanie (Katarzyna Niedurny)

Spektakl „Gala '68. Wolność to luksus” Agnieszki Jakimiak to obraz rzeczywistości, w której ludzie są piękni, rywalizują z klasą w pięknych kategoriach, a o pokój wystarczy zaapelować, odbierając statuetkę

Wiersze

wiersze (Dominik Bielicki)

]]>

Film

Chocholi taniec (Bartosz Żurawiecki)

Izraelski „Fokstrot” pokazuje, jak łatwo można udawać, że się nie widzi, żyć w bańce wypełnionej oficjalną propagandą. Kto jednak wiecznie drąży przeszłość, ten traci z oczu przyszłość. Bańka kręci się w kółko, aż wreszcie pęknie

Obudźcie się! (Ewa Drygalska)

Od dwóch dekad bohaterowie Spike'a Lee krzyczą z ekranów „Obudźcie się!”. Po raz pierwszy ta fraza pojawiła się w „Szkolnym oszołomieniu” i powracała w niemal wszystkich kolejnych. W „Blackkklansman” pada z ust białego policjanta

Uciekaj z miasteczka (Jakub Socha)

W „Rojście” świat płowieje i gaśnie. Jan Holoubek uciekł od gruboziarnistego realizmu dokumentu i od sepii, obowiązkowej w nostalgicznych fabułach za Peerelem. Jesteśmy w świecie  konkretnym, choć na granicy koszmaru

Sprawa osobista (Michał Walkiewicz)

Nowy film o Predatorze ma energię ciosu na odlew, policzka wymierzonego fanom „Predatora” w klasycznym wydaniu

Literatura

Za niebieską derką (Zofia Król)

Miksując wiarygodną prawdę historii z najbardziej intensywnym odpałem fantazji (duchy!), Saunders tworzy w „Lincolnie w Bardo” literacki obraz o nieosiągalnym, zdawałoby się, poziomie wewnętrznego napięcia

Ostatnie takie wakacje (Tomasz Pstrągowski)

Kobieca solidarność nie jest w powieści graficznej kuzynek Tamaki czymś oczywistym. To raczej wartość, o którą trzeba walczyć, przełamując kolejne męskie narracje

Americana (Rafał Wawrzyńczyk)

Ashbery długo pewnie będzie jeszcze w Polsce najważniejszym amerykańskim poetą. Ale wygodne fotele porzucać jest zdrowo – esej o książkach Rona Padgetta, Rae Armantrout i Erica Paula

Media

Skąd ten komputer wiedział (Ada Banaszak)

Sztucznym inteligencjom trzeba mówić wprost, jakie zachowania są nieakceptowalne: nie możesz robić testów na zwierzętach, nie możesz niszczyć środowiska naturalnego. Dlatego tak ważne jest, byśmy określili swoje priorytety

Onlive (Agnieszka Słodownik)

O wczesnojesiennym spacerze po sieci, z której wyłania się „Hybrydator” i wspólnotowy „A Secret Chord”

Muzyka

Prezydent niewidzialnego państwa (Rafał Księżyk)

Papa Wemba pochodził z najbardziej ponurej kolonii, belgijskiego Kongo. A przecież stał się odrębną ikoną globalnej popkultury. W tej samej mierze konformistyczny, co wywrotowy, stanowi esencję afrykańskiego dandysa – ujawniamy fragment naszej nowej książki „Wywracanie kultury”

Wirtuozeria i nieporadność (Piotr Kowalczyk)

Płyta Bartka Kujawskiego jest wyzwaniem. Nawet jeśli jej okładka kojarzy się z grafiką nieskładnie przygotowaną w generatorze memów

Strzeż się szalonej kobiety! (Mateusz Ciupka)

Napisany przez Olgę Tokarczuk tekst „Ahat ilī – Siostry bogów” jest wielopoziomowy, wciągający i wspaniale dopracowany. Premiera opery stała się kulminacyjnym punktem festiwalu Sacrum Profanum

Obyczaje

Nie mogłem zabrać wszystkich (Krzysztof Środa)

Sprawy zaszły za daleko. Zaproszony do paryskiej restauracji, nie potrafiłem powstrzymać się przed włożeniem do torby pomarańczowego pancerza kraba, którego przed chwilą zjadłem. Postanowiłem wyjaśnić sobie naturę obsesji zbierania śmieci i przedmiotów

Pia (Joanna Ostrowska)

Dlaczego społeczeństwo łatwiej akceptowało wizję „ruchomych burdeli” niż wspomnienia ofiar przemocy z domów publicznych? – przedpremierowy fragment książki o przemocy seksualnej w czasie II wojny światowej

Bagaż osobisty? (Iwona Kurz)

Strategia artystyczna oparta na wywoływaniu emocji i identyfikacji z bohaterami jest bardzo skuteczna. Warto też jednak zapytać, czy to dziś wystarczy – o okołomarcowych spektaklach i wystawach

Sztuka

Nie jesteśmy oczami zawieszonymi na mózgu (Anka Herbut)

Najmocniej działa na nas inne ciało, które testuje nasze granice: czy zgodzimy się na szeptanie do ucha, dotyk, bliskość zmęczonego oddechu, prowokujące spojrzenie – rozmowa o praktykach choregoraficznych w galeriach

Ryga w centrum świata (Stach Szabłowski)

Kiedy inni zastanawiają się jak zrewolucjonizować medium wystawy i szukają ucieczki przed festiwalizacją, Katarina Gregos wraca do korzeni. Instynkt jej nie zawodzi. Format biennale gdzie indziej może i się zużył, ale na Łotwie znów działa

Rzeczy nie są tym, czym się wydają (Anka Herbut)

„Subterranean River” Łukasza Rusznicy to świetnie skonstruowana opowieść wizualna o duchowych warstwach japońskiej rzeczywistości. Jeśli porzucić na chwilę pole mitologicznych symboli, rozlewa się ona szeroko i płynie blisko nas

Projektowanie usług dla uchodźców (Arek Gruszczyński)

Szkoła w pudełku,  zegar z apteczką, kurtka ze śpiworem, Kuchnia Konfliktu, plecak pierwszej potrzeby, mikrokuchnia  – to przykłady dizajnu empatycznego, które możemy zobaczyć na wystawie we wrocławskim BWA Dizajn

Światłowstręt (Łukasz Gorczyca, Łukasz Ronduda)

Kiedy z akademii zapędzaliśmy się do knajpy, to byliśmy nachlanymi, rozwydrzonymi gówniarzami. Teraz nie widzę takich ludzi. Choć zdarza mi się spotkać studentów popijających wino i pytających, jak zrobić karierę

Teatr

Brud na czerwonym dywanie (Katarzyna Niedurny)

Spektakl „Gala '68. Wolność to luksus” Agnieszki Jakimiak to obraz rzeczywistości, w której ludzie są piękni, rywalizują z klasą w pięknych kategoriach, a o pokój wystarczy zaapelować, odbierając statuetkę

Wiersze

wiersze (Dominik Bielicki)

]]>
Fri, 14 Sep 2018 00:00:00 +0200
<![CDATA[Numer 2018/245]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2018/245

Film

Renesans strachu (Michał Walkiewicz)

Horror nie tylko stał się znaczącą siłą w mainstreamowym obiegu, ale i wrócił w ręce ludzi, dla których kino jest przede wszystkim sztuką autorską

Historia straciła impet (Weronika Murek)

Paradoks „Zamy” polega na tym, że chociaż traktuje o przeszłości, nie jest to film o pamięci, ale o wyobraźni, która zastępuje to, co nie zostało zapamiętane

Falowanie i spadanie (Darek Arest)

Ponura rzeczywistość upadającego ZSRR nagina się w „Lecie” do charyzmatycznych bohaterów. Mutuje w mieszankę nowofalowego romansu i musicalu, w którym wrodzy współpasażerowie z miejskiego autobusu posłusznie odśpiewują chórki

Literatura

Czy Hemingway martwił się o mamę? (Krzysztof Umiński)

Mam skłonność do naiwnego optymizmu. Do nadziei, do wiary w to, że jest dobrze. W moim pisaniu z jednej strony jest szorstkość, z drugiej czułość. Muszę się bardzo starać, żeby szorstkość była wiarygodna i żeby uczciwie zapracować na czułość – mówi autor „Lincolna w Bardo”

Rewolucja kradnie mit (Darek Arest)

„Ja, Nina Szubur”, podobnie jak miasto, w którym toczy się akcja, jest konstrukcją piętrową. Komiks Daniela Chmielewskiego to autorskie odczytanie książki Olgi Tokarczuk, będącej autorskim odczytaniem sumeryjskiego mitu

W szpitalu wali handlem (Łukasz Żurek)

Powieść (post)terapeutyczna Olgi Hund nie koncentruje się na „ja” narratorsko-autorskim – choroba psychiczna staje się tu doświadczeniem na przecięciu osobistego, instytucjonalnego i społecznego

Media

Halo, czy mogę rozmawiać z człowiekiem? (Jerzy Stachowicz)

Duplex potrafi doprecyzowywać swoje wypowiedzi, powtarzać zdania i ich fragmenty, jeśli rozmówca czegoś nie dosłyszał. I rzuca różne „Yes, yhm”. Tylko czy to wciąż jest rozmowa?

Muzyka

Rękodzieło i performans (Jan Topolski)

Choć piąty turnus Sanatorium Dźwięku w Sokołowsku mógł się w ogóle nie odbyć, oszołomił bogactwem programu i porządnej roboty

Techno zryw (Paweł Klimczak)

Techno przeżywa swój wielki renesans, po latach undergroundowego czyśćca wychodzi na światło dzienne jako główny nurt tanecznej alternatywy. Polska nie różni się pod tym względem od reszty świata, a popularność tego gatunku nie jest sezonowym zjawiskiem

Nie wiemy, jak było (Ryszard Lubieniecki)

Wykonywanie muzyki średniowiecza nie ma dla mnie absolutnie nic wspólnego z powrotem do korzeni czy jakiegoś niebiańskiego stanu muzyki – rozmowa z Björnem Schmelzerem, założycielem zespołu graindelavoix

Sztuka

Jedna, uniwersalna męskość (Stach Szabłowski)

„Męska rzecza” w Muzeum Śląskim momentami wydaje się projektem napędzanym nie tyle krytyczną refleksją, ile nostalgią za starą, dobrą, wąsatą męskością

Teatr

Gapienie się (Agata Dąbek)

Niepełnosprawność dokonuje erozji, kiedy naprawdę wchodzi na scenę, nie tylko w teatrze, ale też na scenę przestrzeni publicznej. Pokazuje, że to, co uznajemy za „normalne”, jest stosunkowo wąską kategorią

Wiersze

wiersze (Patryk Kosenda)

]]>

Film

Renesans strachu (Michał Walkiewicz)

Horror nie tylko stał się znaczącą siłą w mainstreamowym obiegu, ale i wrócił w ręce ludzi, dla których kino jest przede wszystkim sztuką autorską

Historia straciła impet (Weronika Murek)

Paradoks „Zamy” polega na tym, że chociaż traktuje o przeszłości, nie jest to film o pamięci, ale o wyobraźni, która zastępuje to, co nie zostało zapamiętane

Falowanie i spadanie (Darek Arest)

Ponura rzeczywistość upadającego ZSRR nagina się w „Lecie” do charyzmatycznych bohaterów. Mutuje w mieszankę nowofalowego romansu i musicalu, w którym wrodzy współpasażerowie z miejskiego autobusu posłusznie odśpiewują chórki

Literatura

Czy Hemingway martwił się o mamę? (Krzysztof Umiński)

Mam skłonność do naiwnego optymizmu. Do nadziei, do wiary w to, że jest dobrze. W moim pisaniu z jednej strony jest szorstkość, z drugiej czułość. Muszę się bardzo starać, żeby szorstkość była wiarygodna i żeby uczciwie zapracować na czułość – mówi autor „Lincolna w Bardo”

Rewolucja kradnie mit (Darek Arest)

„Ja, Nina Szubur”, podobnie jak miasto, w którym toczy się akcja, jest konstrukcją piętrową. Komiks Daniela Chmielewskiego to autorskie odczytanie książki Olgi Tokarczuk, będącej autorskim odczytaniem sumeryjskiego mitu

W szpitalu wali handlem (Łukasz Żurek)

Powieść (post)terapeutyczna Olgi Hund nie koncentruje się na „ja” narratorsko-autorskim – choroba psychiczna staje się tu doświadczeniem na przecięciu osobistego, instytucjonalnego i społecznego

Media

Halo, czy mogę rozmawiać z człowiekiem? (Jerzy Stachowicz)

Duplex potrafi doprecyzowywać swoje wypowiedzi, powtarzać zdania i ich fragmenty, jeśli rozmówca czegoś nie dosłyszał. I rzuca różne „Yes, yhm”. Tylko czy to wciąż jest rozmowa?

Muzyka

Rękodzieło i performans (Jan Topolski)

Choć piąty turnus Sanatorium Dźwięku w Sokołowsku mógł się w ogóle nie odbyć, oszołomił bogactwem programu i porządnej roboty

Techno zryw (Paweł Klimczak)

Techno przeżywa swój wielki renesans, po latach undergroundowego czyśćca wychodzi na światło dzienne jako główny nurt tanecznej alternatywy. Polska nie różni się pod tym względem od reszty świata, a popularność tego gatunku nie jest sezonowym zjawiskiem

Nie wiemy, jak było (Ryszard Lubieniecki)

Wykonywanie muzyki średniowiecza nie ma dla mnie absolutnie nic wspólnego z powrotem do korzeni czy jakiegoś niebiańskiego stanu muzyki – rozmowa z Björnem Schmelzerem, założycielem zespołu graindelavoix

Sztuka

Jedna, uniwersalna męskość (Stach Szabłowski)

„Męska rzecza” w Muzeum Śląskim momentami wydaje się projektem napędzanym nie tyle krytyczną refleksją, ile nostalgią za starą, dobrą, wąsatą męskością

Teatr

Gapienie się (Agata Dąbek)

Niepełnosprawność dokonuje erozji, kiedy naprawdę wchodzi na scenę, nie tylko w teatrze, ale też na scenę przestrzeni publicznej. Pokazuje, że to, co uznajemy za „normalne”, jest stosunkowo wąską kategorią

Wiersze

wiersze (Patryk Kosenda)

]]>
Fri, 31 Aug 2018 00:00:00 +0200
<![CDATA[Numer 2018/244]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2018/244

Film

Bez wyjścia (Maciej Jakubowiak)

Chcąc zwiększyć wyrazistość konfliktu, w który uwikłane są bohaterki, twórcy „Nieposłusznych” na podstawie powieści Naomi Alderman przywiązali je do roli ofiar i pozbawili możliwości działania innego niż ucieczka

Wojna domowa (Jakub Socha)

Gustavo Pizzi, reżyser „Loveling”, wie, co to jest kondensacja i klarowność. Akcja tego brazylijskiego filmu rozgrywa się zaledwie w ciągu kilku tygodni, a dzieje się tu tyle, że starczyłoby na telenowelę. Całość ogląda się jednak bez zadyszki

Literatura

Głos Clary (Zofia Król)

„Krzyki istniały na długo przed pojawieniem się człowieka, a ludzie są tylko instrumentami stworzonymi do ich wydawania”. Édouard Louis chciałby uczynić z przemocy najważniejszy obszar swoich literackich badań

Obłok na kotwicy (Maciej Woźniak)

Czytając „Szczodrą”, ma się krzepiące wrażenie, że gotowy światopogląd nie idzie tu przed doświadczeniem. Rzeczy dostają swoją szansę, prawo głosu, zanim zostaną określone i poukładane w rzeczywistość

Media

Host oczekuje na połączenie (Ewa Drygalska)

Dla artystów prezentowanych w ms2 najważniejszą kwestią jest współpraca dziejąca się równocześnie na wielu kontynentach, choć utrudniona przez przebywanie w różnych strefach czasowych

Źle składowane odpady (Kamil Fejfer)

Komentowanie w internecie robi z ludzi potwory. Czasami widać to po agresywnych postach osób, które znamy osobiście i których nigdy byśmy nie podejrzewali o taką butę w bezpośrednich kontaktach. Tymi osobami możemy być również my sami

Muzyka

Dźwięki z podziemia (Rafał Księżyk)

W kinach głośne „Lato” Kiryła Serebrennikowa, w księgarniach „Buszujący w barszczu” Konstantego Usenki. Jest okazja, by przyjrzeć się bogactwu muzyki z rosyjskiego undergroundu. Od ikon popkultury i przetrąconych przez ZSRR weteranów po nowe feministyczne gwiazdy i grime z blokowisk

Goth w dresie (Krzysztof Krześnicki)

Deconstructed club to nie tylko krótkotrwała moda, ale cały nowy nurt w muzyce i kulturze tanecznej. Bierze sobie za cel walkę z chorobami, które toczą scenę klubową

Obyczaje

Zjadanie siebie (Achille Mbembe)

Muzeum nie zawsze było miejscem, które bez zastrzeżeń gościło rozmaite twarze ludzkości. Przeciwnie, od czasów nowożytnych było potężnym narzędziem segregacji

Sztuka

Nie bójcie się deszczu (Arek Gruszczyński)

Czy można w szacunku dla przyrody i całej Ziemi tworzyć dobrą architekturę, projektować sprawiedliwe i odpowiedzialne miasta? – odpowiadają autorki Polskiego Pawilonu na Biennale Architektury w Wenecji

Grzyby w sztuce (Stach Szabłowski)

Jakby się władca Krainy Grzybów nie asekurował, to wszedł już do Krainy Sztuki, już grzęźnie w jej naburmuszonym gruncie; dyskutuje swoją twórczość z krytyczką sztuki, w Bytomiu ma kuratora i zrobił wystawę

Teatr

Pokolenie bez Lupy (Arek Gruszczyński)

Postteatr pracuje z widzem, wykorzystując dwie podstawowe strategie: empatii i immersji. Bierze się z niechęci wobec tradycyjnej, zdystansowanej formy kontaktu między sceną a widownią

Rytuały schyłkowego antropocenu (Paweł Soszyński)

Teatr z „Innych tańców” i okolic jest bardziej tradycyjny, niż się wydaje. Twórcy przestrajają go na nowe fale, co wymaga powrotu do wstępnej sytuacji teatralnej, wolnej jedynie od teatralnych konwencji. Blisko stąd do rytualnego momentu zerowego

Wiersze

wiersze (Agnieszka Wolny-Hamkało)

]]>

Film

Bez wyjścia (Maciej Jakubowiak)

Chcąc zwiększyć wyrazistość konfliktu, w który uwikłane są bohaterki, twórcy „Nieposłusznych” na podstawie powieści Naomi Alderman przywiązali je do roli ofiar i pozbawili możliwości działania innego niż ucieczka

Wojna domowa (Jakub Socha)

Gustavo Pizzi, reżyser „Loveling”, wie, co to jest kondensacja i klarowność. Akcja tego brazylijskiego filmu rozgrywa się zaledwie w ciągu kilku tygodni, a dzieje się tu tyle, że starczyłoby na telenowelę. Całość ogląda się jednak bez zadyszki

Literatura

Głos Clary (Zofia Król)

„Krzyki istniały na długo przed pojawieniem się człowieka, a ludzie są tylko instrumentami stworzonymi do ich wydawania”. Édouard Louis chciałby uczynić z przemocy najważniejszy obszar swoich literackich badań

Obłok na kotwicy (Maciej Woźniak)

Czytając „Szczodrą”, ma się krzepiące wrażenie, że gotowy światopogląd nie idzie tu przed doświadczeniem. Rzeczy dostają swoją szansę, prawo głosu, zanim zostaną określone i poukładane w rzeczywistość

Media

Host oczekuje na połączenie (Ewa Drygalska)

Dla artystów prezentowanych w ms2 najważniejszą kwestią jest współpraca dziejąca się równocześnie na wielu kontynentach, choć utrudniona przez przebywanie w różnych strefach czasowych

Źle składowane odpady (Kamil Fejfer)

Komentowanie w internecie robi z ludzi potwory. Czasami widać to po agresywnych postach osób, które znamy osobiście i których nigdy byśmy nie podejrzewali o taką butę w bezpośrednich kontaktach. Tymi osobami możemy być również my sami

Muzyka

Dźwięki z podziemia (Rafał Księżyk)

W kinach głośne „Lato” Kiryła Serebrennikowa, w księgarniach „Buszujący w barszczu” Konstantego Usenki. Jest okazja, by przyjrzeć się bogactwu muzyki z rosyjskiego undergroundu. Od ikon popkultury i przetrąconych przez ZSRR weteranów po nowe feministyczne gwiazdy i grime z blokowisk

Goth w dresie (Krzysztof Krześnicki)

Deconstructed club to nie tylko krótkotrwała moda, ale cały nowy nurt w muzyce i kulturze tanecznej. Bierze sobie za cel walkę z chorobami, które toczą scenę klubową

Obyczaje

Zjadanie siebie (Achille Mbembe)

Muzeum nie zawsze było miejscem, które bez zastrzeżeń gościło rozmaite twarze ludzkości. Przeciwnie, od czasów nowożytnych było potężnym narzędziem segregacji

Sztuka

Nie bójcie się deszczu (Arek Gruszczyński)

Czy można w szacunku dla przyrody i całej Ziemi tworzyć dobrą architekturę, projektować sprawiedliwe i odpowiedzialne miasta? – odpowiadają autorki Polskiego Pawilonu na Biennale Architektury w Wenecji

Grzyby w sztuce (Stach Szabłowski)

Jakby się władca Krainy Grzybów nie asekurował, to wszedł już do Krainy Sztuki, już grzęźnie w jej naburmuszonym gruncie; dyskutuje swoją twórczość z krytyczką sztuki, w Bytomiu ma kuratora i zrobił wystawę

Teatr

Pokolenie bez Lupy (Arek Gruszczyński)

Postteatr pracuje z widzem, wykorzystując dwie podstawowe strategie: empatii i immersji. Bierze się z niechęci wobec tradycyjnej, zdystansowanej formy kontaktu między sceną a widownią

Rytuały schyłkowego antropocenu (Paweł Soszyński)

Teatr z „Innych tańców” i okolic jest bardziej tradycyjny, niż się wydaje. Twórcy przestrajają go na nowe fale, co wymaga powrotu do wstępnej sytuacji teatralnej, wolnej jedynie od teatralnych konwencji. Blisko stąd do rytualnego momentu zerowego

Wiersze

wiersze (Agnieszka Wolny-Hamkało)

]]>
Thu, 16 Aug 2018 00:00:00 +0200
<![CDATA[Numer 2018/243]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2018/243

Film

Miłość nieodwzajemniona (Bartosz Żurawiecki)

Internetowe rozproszenie obnażyło prawdę, której długo nie chcieliśmy przyjąć do wiadomości. Kino jest narzędziem alienacji. Alienacji jedynie pogłębianej przez technologię. O książce „Nowa kinofilia”

Nie biorę, bo nie muszę (Marta Bałaga)

Nigdy nie udało mi się wygrać z wiatrakami – przegrałem każde starcie. Mój problem polega na tym, że nie widzę różnicy pomiędzy rzeczywistością a fikcją – mówi legendarny reżyser, który po 25 latach wreszcie skończył film o Don Kichocie

Literatura

Zmieniło się w Warsaw brzmienie (Rafał Wawrzyńczyk)

Artystyczne dossier Grzegorza Wróblewskiego jest bujne jak las w delcie Konga, chwaliły go tuzy formatu Marjorie Perloff. Ale nie u nas. U nas – nie za bardzo

Media

ODBIORNIK (17): Teatr w VR, VR w teatrze (Anna Desponds / Agnieszka Słodownik)

Jak wykorzystać wirtualną rzeczywistość w teatrze i jak wygląda teatr w wirtualnej rzeczywistości? W nowym odcinku podkastu ODBIORNIK rozmawiamy o spektaklach Krzysztofa Garbaczewskiego i kolektywu Dream Adoption Society, o Riminini Protokoll i o „G.E.N. VR” w reżyserii Grzegorza Jarzyny

Muzyka

Kora (Alex Freiheit)

Duma i wdzięczność za pokazanie dziewczynom i kobietom, że mają w kit siły, seksapilu, pewności. Przetarłaś nam szlaki na wiele lat naprzód. Feminizm naprawdę można robić na tyle sposobów, że po prostu dajmy sobie tę możliwość, osobiście i publicznie – pisze współtwórczyni SIKSY

Rewolucje Goldiego (Borys Dejnarowicz)

Dla jednych natchniony geniusz, dla drugich żywy symbol pretensjonalności, megalomanii i chorych ambicji. Tak, zanim w USA pojawił się Kanye West, w latach 90. na Wyspach szalał Goldie. We wrześniu dotrze do Polski

Obyczaje

Królik, bulterier i suhak (Olga Drenda)

Po „Notatkach o kampie”, po pop-arcie i Tarantino, po antyrockistowskim zwrocie w krytyce muzycznej stosowanie podziału na kicze i niekicze zmieniło się na dobre w skamielinę

Sztuka

Ale jednak coś zostaje (Monika Stelmach)

– Nie chciałbym, żeby ta rozmowa była przygnębiająca. – Sporo smutku w pana pracach. – Nie widzę w swoich pracach smutku, nazywam to skupieniem

Teatr

Sorom, shame, wstyd (Witold Mrozek)

W ukraińskim teatrze Sarah Kane doczekała się mocnej i przewrotnej kobiecej interpretacji reżyserki Rozy Sarkisian – jakiej prawie 20 lat temu w Polsce, zdaje się, nie miała

Wypuszczenie strzały (Paweł Soszyński)

W inspirowanych rzeźbą „Łuczniczkach” Kryst i Sikory liryzm przeplata się z humorem, by ostatecznie nie tyle rozbić i zanegować klasycyzm, ile zrozumieć go na nowo

Wiersze

wiersze (Natalia Malek)

]]>

Film

Miłość nieodwzajemniona (Bartosz Żurawiecki)

Internetowe rozproszenie obnażyło prawdę, której długo nie chcieliśmy przyjąć do wiadomości. Kino jest narzędziem alienacji. Alienacji jedynie pogłębianej przez technologię. O książce „Nowa kinofilia”

Nie biorę, bo nie muszę (Marta Bałaga)

Nigdy nie udało mi się wygrać z wiatrakami – przegrałem każde starcie. Mój problem polega na tym, że nie widzę różnicy pomiędzy rzeczywistością a fikcją – mówi legendarny reżyser, który po 25 latach wreszcie skończył film o Don Kichocie

Literatura

Zmieniło się w Warsaw brzmienie (Rafał Wawrzyńczyk)

Artystyczne dossier Grzegorza Wróblewskiego jest bujne jak las w delcie Konga, chwaliły go tuzy formatu Marjorie Perloff. Ale nie u nas. U nas – nie za bardzo

Media

ODBIORNIK (17): Teatr w VR, VR w teatrze (Anna Desponds / Agnieszka Słodownik)

Jak wykorzystać wirtualną rzeczywistość w teatrze i jak wygląda teatr w wirtualnej rzeczywistości? W nowym odcinku podkastu ODBIORNIK rozmawiamy o spektaklach Krzysztofa Garbaczewskiego i kolektywu Dream Adoption Society, o Riminini Protokoll i o „G.E.N. VR” w reżyserii Grzegorza Jarzyny

Muzyka

Kora (Alex Freiheit)

Duma i wdzięczność za pokazanie dziewczynom i kobietom, że mają w kit siły, seksapilu, pewności. Przetarłaś nam szlaki na wiele lat naprzód. Feminizm naprawdę można robić na tyle sposobów, że po prostu dajmy sobie tę możliwość, osobiście i publicznie – pisze współtwórczyni SIKSY

Rewolucje Goldiego (Borys Dejnarowicz)

Dla jednych natchniony geniusz, dla drugich żywy symbol pretensjonalności, megalomanii i chorych ambicji. Tak, zanim w USA pojawił się Kanye West, w latach 90. na Wyspach szalał Goldie. We wrześniu dotrze do Polski

Obyczaje

Królik, bulterier i suhak (Olga Drenda)

Po „Notatkach o kampie”, po pop-arcie i Tarantino, po antyrockistowskim zwrocie w krytyce muzycznej stosowanie podziału na kicze i niekicze zmieniło się na dobre w skamielinę

Sztuka

Ale jednak coś zostaje (Monika Stelmach)

– Nie chciałbym, żeby ta rozmowa była przygnębiająca. – Sporo smutku w pana pracach. – Nie widzę w swoich pracach smutku, nazywam to skupieniem

Teatr

Sorom, shame, wstyd (Witold Mrozek)

W ukraińskim teatrze Sarah Kane doczekała się mocnej i przewrotnej kobiecej interpretacji reżyserki Rozy Sarkisian – jakiej prawie 20 lat temu w Polsce, zdaje się, nie miała

Wypuszczenie strzały (Paweł Soszyński)

W inspirowanych rzeźbą „Łuczniczkach” Kryst i Sikory liryzm przeplata się z humorem, by ostatecznie nie tyle rozbić i zanegować klasycyzm, ile zrozumieć go na nowo

Wiersze

wiersze (Natalia Malek)

]]>
Thu, 02 Aug 2018 00:00:00 +0200
<![CDATA[Numer 2018/242]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2018/242

Film

Młodość stulatka (Jan Balbierz)

14 lipca minęła setna rocznica urodzin Ingmara Bergmana – celebryty światowego kina, który niespecjalnie lubił ruszać się ze swojej małej, kamienistej wyspy Fårö. W piątek startuje na wrocławskich Nowych Horyzontach przegląd jego najważniejszych filmów

Literatura

Lepsza erotyka jest możliwa (Tomasz Pstrągowski)

Na ostatnich stronach komiksu pada zdanie o tym, jak ważny jest dobry scenariusz. I choć mowa o fantazji z rekinami w kosmosie, jest to nauka, którą powinny sobie przyswoić także Nowicka i Hirszfeld

Pomarańczowy kask górniczy (Agnieszka Sowińska)

Lubow Jakymczuk pochodzi z Pierwomajska, miasteczka na Donbasie. W swojej poezji dokumentuje gwałty, śmierci, zniszczenia całych miast. Świat dzieciństwa rozpadł się na jej oczach, ale nie ma w niej nienawiści, tylko próba zrozumienia

Przewodnik dla poszukujących bezsensu istnienia (Maciej Woźniak)

To, co było u Krzysztofa Siwczyka ciekawe, poetycko samodzielne, niezależne od krytycznych aprobat i dezaprobat, w „Medianach” wciąż takie pozostaje. Słowa potrafią dziwić się i sobie nawzajem i kontekstom, w jakie trafiają

Zawodowa historia Amatorskiej (Paweł Dunin-Wąsowicz)

Jak to się dzieje, że kultowość przedwojennej Ziemiańskiej, PRL-owskiej Kameralnej i stolika w Czytelniku kontynuuje w literaturze XXI wieku pozornie najpodlejszy lokal przy Nowym Świecie?

Syzyf zwycięzca (Jerzy Jarniewicz)

Nie ujmuje tego żadne prawo, ale tłumacz to zawód społecznego zaufania. Tłumacze, jeśli wsłuchać się w ich pracę, najdobitniej przypominają, że każda z wyznawanych prawd pozostaje niekompletna

Jest jeszcze Opiwarda (Adam Robiński)

Może o to właśnie chodzi Janiszewskiemu, Newerlemu, i innym autorom prozy podróżniczej? Znaleźć koniec świata w świecie, który nie ma końca? Odległość jest pojęciem względnym

Media

Kartonowe pudło na głowę (Anna Desponds)

„Wychodzimy z pozycji pierwszych użytkowników VR, mamy zajawkę, ale tak naprawdę to smutne, że nie każdy możne być jej częścią. Stąd tłumy w kolejkach do prac VR – mało kto ma sprzęt, a wszyscy chcą spróbować” – mówi twórca A MAZE, berlińskiego festiwalu gier  niezależnych i artystycznych

Źle odczytane (Agnieszka Słodownik)

Przez pryzmat filmików kanału youtubowego „A Bad Lip Reading” można obejrzeć nawet ślub księcia Harry'ego i Meghan Markle

Muzyka

Tygiel form (Monika Pasiecznik)

W książce „Zdobywcy scen akustycznych” Lukáš Jiřička pokazuje, jak cienka jest granica między muzyką, teatrem, sztukami wizualnymi. Jak płynna jest rola kompozytora, dramaturga i reżysera

Awatary nowej muzyki (Jan Topolski)

Jennifer Walshe jak nikt inny uosabia obecnie najżywotniejsze trendy nowej muzyki, przekraczając role i eksperymentując z tożsamością, bawiąc się recyklingiem i imitacją, problematyzując postinternet, memy i fejki

Obyczaje

Córki paranoików uratują świat (Maciej Jakubowiak)

Nastroje apokaliptyczne na dobre zagościły w kulturze, a diagnozy formułowane z powodu niezgody na niesprawiedliwości tego świata nie pozostawiają miejsca na jego naprawę. Utknęliśmy w samospełniającej się przepowiedni. Ale jak do tego doszło?

Seksualne rozkosze, polityczne fantazje (Agata Sikora)

Utopie seksualnego wyzwolenia obiecują wprowadzić nas do raju międzyludzkich więzi. Jednak czy wolność seksualna rzeczywiście ma moc przeanielania społeczeństwa? W komiksie „Istota” idea erotycznej emancypacji popada w autoparodię

Modna jak Lancia Lambda (Magdalena Idem)

Halina prowadzi ciężarówkę podczas ewakuacji złota Banku Polskiego. Klementyna wypożycza auta Kiepurze. Maria samotnie przemierza austro-daimlerem alpejskie przełęcze. Lunia przepędza krowy, żeby móc przejechać lancią

Sztuka

Miejsce po artyście (Monika Stelmach)

Niedobrze się dzieje, kiedy po śmierci twórcy jego rzeczy lądują na śmietniku, a wnętrza pracowni są przekształcane na biura czy mieszkania – Stołeczny Konserwator Zabytków opowiada o nowym programie ochrony historycznych pracowni artystów

Wiersze

Wiersze (Wojciech Brzoska)

]]>

Film

Młodość stulatka (Jan Balbierz)

14 lipca minęła setna rocznica urodzin Ingmara Bergmana – celebryty światowego kina, który niespecjalnie lubił ruszać się ze swojej małej, kamienistej wyspy Fårö. W piątek startuje na wrocławskich Nowych Horyzontach przegląd jego najważniejszych filmów

Literatura

Lepsza erotyka jest możliwa (Tomasz Pstrągowski)

Na ostatnich stronach komiksu pada zdanie o tym, jak ważny jest dobry scenariusz. I choć mowa o fantazji z rekinami w kosmosie, jest to nauka, którą powinny sobie przyswoić także Nowicka i Hirszfeld

Pomarańczowy kask górniczy (Agnieszka Sowińska)

Lubow Jakymczuk pochodzi z Pierwomajska, miasteczka na Donbasie. W swojej poezji dokumentuje gwałty, śmierci, zniszczenia całych miast. Świat dzieciństwa rozpadł się na jej oczach, ale nie ma w niej nienawiści, tylko próba zrozumienia

Przewodnik dla poszukujących bezsensu istnienia (Maciej Woźniak)

To, co było u Krzysztofa Siwczyka ciekawe, poetycko samodzielne, niezależne od krytycznych aprobat i dezaprobat, w „Medianach” wciąż takie pozostaje. Słowa potrafią dziwić się i sobie nawzajem i kontekstom, w jakie trafiają

Zawodowa historia Amatorskiej (Paweł Dunin-Wąsowicz)

Jak to się dzieje, że kultowość przedwojennej Ziemiańskiej, PRL-owskiej Kameralnej i stolika w Czytelniku kontynuuje w literaturze XXI wieku pozornie najpodlejszy lokal przy Nowym Świecie?

Syzyf zwycięzca (Jerzy Jarniewicz)

Nie ujmuje tego żadne prawo, ale tłumacz to zawód społecznego zaufania. Tłumacze, jeśli wsłuchać się w ich pracę, najdobitniej przypominają, że każda z wyznawanych prawd pozostaje niekompletna

Jest jeszcze Opiwarda (Adam Robiński)

Może o to właśnie chodzi Janiszewskiemu, Newerlemu, i innym autorom prozy podróżniczej? Znaleźć koniec świata w świecie, który nie ma końca? Odległość jest pojęciem względnym

Media

Kartonowe pudło na głowę (Anna Desponds)

„Wychodzimy z pozycji pierwszych użytkowników VR, mamy zajawkę, ale tak naprawdę to smutne, że nie każdy możne być jej częścią. Stąd tłumy w kolejkach do prac VR – mało kto ma sprzęt, a wszyscy chcą spróbować” – mówi twórca A MAZE, berlińskiego festiwalu gier  niezależnych i artystycznych

Źle odczytane (Agnieszka Słodownik)

Przez pryzmat filmików kanału youtubowego „A Bad Lip Reading” można obejrzeć nawet ślub księcia Harry'ego i Meghan Markle

Muzyka

Tygiel form (Monika Pasiecznik)

W książce „Zdobywcy scen akustycznych” Lukáš Jiřička pokazuje, jak cienka jest granica między muzyką, teatrem, sztukami wizualnymi. Jak płynna jest rola kompozytora, dramaturga i reżysera

Awatary nowej muzyki (Jan Topolski)

Jennifer Walshe jak nikt inny uosabia obecnie najżywotniejsze trendy nowej muzyki, przekraczając role i eksperymentując z tożsamością, bawiąc się recyklingiem i imitacją, problematyzując postinternet, memy i fejki

Obyczaje

Córki paranoików uratują świat (Maciej Jakubowiak)

Nastroje apokaliptyczne na dobre zagościły w kulturze, a diagnozy formułowane z powodu niezgody na niesprawiedliwości tego świata nie pozostawiają miejsca na jego naprawę. Utknęliśmy w samospełniającej się przepowiedni. Ale jak do tego doszło?

Seksualne rozkosze, polityczne fantazje (Agata Sikora)

Utopie seksualnego wyzwolenia obiecują wprowadzić nas do raju międzyludzkich więzi. Jednak czy wolność seksualna rzeczywiście ma moc przeanielania społeczeństwa? W komiksie „Istota” idea erotycznej emancypacji popada w autoparodię

Modna jak Lancia Lambda (Magdalena Idem)

Halina prowadzi ciężarówkę podczas ewakuacji złota Banku Polskiego. Klementyna wypożycza auta Kiepurze. Maria samotnie przemierza austro-daimlerem alpejskie przełęcze. Lunia przepędza krowy, żeby móc przejechać lancią

Sztuka

Miejsce po artyście (Monika Stelmach)

Niedobrze się dzieje, kiedy po śmierci twórcy jego rzeczy lądują na śmietniku, a wnętrza pracowni są przekształcane na biura czy mieszkania – Stołeczny Konserwator Zabytków opowiada o nowym programie ochrony historycznych pracowni artystów

Wiersze

Wiersze (Wojciech Brzoska)

]]>
Fri, 20 Jul 2018 00:00:00 +0200
<![CDATA[Numer 2018/241]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2018/241

Film

Niewidzialni ludzie (Nikodem Karolak)

Krytycy przyrównują mnie często do nestora japońskiej kinematografii – Yasujirō Ozu. Trudno mi się z tym stwierdzeniem zgodzić, ale przyjmuję je jako największą z możliwych pochwał. Postanowiłem, że będę zwyczajnie dziękował za wszelkie pochlebne komentarze

Literatura

Jędrne ciało autoironii (Inez Okulska)

Przygoda Nosowskiej z tworzeniem alter ego zaczęła się w sieci, ale skończyła – szczęśliwie – na papierze. Po raz kolejny widzimy, że papier ma się dobrze i cierpliwie przyjmuje uchodźców z internetu

Prowincja noc (Maciej Płaza)

Grabiński traktował bardzo poważnie literaturę grozy: podobnie jak Lovecraft, był przekonany, że można w tym gatunku wyrazić filozoficzne prawdy o człowieku i jego bytowaniu, które dla literatury realistycznej są nieosiągalne

Nie pytaj o kota (Aldona Kopkiewicz)

Pisanie poezji: jak to jest, gdy okazuje się, że istnieje coś takiego jak mój głos, a teraz niesie się w tę, a nie inną stronę – rozmowa z poetami Festiwalu Miłosza

Konstelacja z piegów (Agnieszka Słodownik)

Niby robi się coraz ładniej, coraz smaczniej i coraz ciekawiej. Ale gdzieś z tyłu czai się przykre poczucie, że wpadliśmy po uszy w bolesny i smutny mieszczański scenariusz. Na takie kłopoty... Miranda July

Opowiem ci swoją historię (Anna Marchewka)

Czy antologia „znowu pragnę ciemnej miłości” to polska odpowiedź na instapoezję? Nie trzeba się nagłowić, żeby odpowiedzieć zdecydowanie: nie

Fantomowe ciało celebrytki (Bartosz Sadulski)

„A ja żem jej powiedziała…” to nie „zestaw kapitalnych myśli”, ale bryk z uszczerbku i ściągawka z ambarasów w sam raz dla tych, których największym problemem jest, gdzie zaparkować SUV-a pod piekarnią

Media

Informacja o RODO ()

Uprzejmie informujemy, iż od dnia 25 maja 2018 r. obowiązują nowe przepisy unijne w zakresie ochrony danych osobowych

Nawet maszynom brakuje oddechu (Ludwika Mastalerz)

„Detroit: Become Human” to ambitna próba stworzenia gry-opowieści o humanizmie, rasizmie i dialogu

Widz, czyli stalker (Piotr Szostak)

Emitowany na amerykańskim Facebooku serial „Skam Austin” ma poza funkcją terapeutyczną przede wszystkim przyciągać uwagę, generować kliki i zarabiać pieniądze. A jego wymiar edukacyjny, podobnie jak feminizm w reklamach, jest wykorzystywany instrumentalnie

Muzyka

Czuję ulgę (Agata Kwiecińska)

Zrobiłem wszystko, żeby nie śpiewać, a zostałem śpiewakiem. Więc tak chyba musiało być. Nie wierzę w przypadki – rozmowa z pierwszym Polakiem, który wystąpi na festiwalu wagnerowskim w Bayreuth

Zgniły ambasador (Rafał Księżyk)

Dwa razy zmienił historię muzyki. Był wrogiem publicznym nr 1 i twarzą reklamy masła. Symbolem buntu i tyleż głośnym, co nieudacznym celebrytą. A teraz został ambasadorem. W tej roli John Lydon przybywa do Jarocina

Zmierzch nowych brzmień (Bartosz Nowicki)

Nowa muzyka, nowe brzmienia, muzyka przyszłości. Te niefortunne terminy do dziś służą jako synonimy muzyki elektronicznej. Tymczasem gatunek coraz chętniej celebruje swoją przeszłość. Rock’n’roll umarł. Punk umarł. A elektronika?

Obyczaje

Najgłupsza wojna ostatniego stulecia (Jakub Majmurek)

Nie da się dziś rozdzielić legalnej i nielegalnej gospodarki. Strumienie pieniędzy z narkobiznesu stanowią istotną część globalnego obiegu gospodarczego

Nastroje (Łukasz Smolarow/ Jakub Socha)

Tegoroczny mundial oglądaliśmy w kilku krajach – trochę w Holandii, trochę w Polsce, na niemieckiej autostradzie. Na starym telewizorze z kineskopem, na telewizorze nowoczesnym, który zakrzywia się do środka, z projektora, laptopa, nawet na komórce ze zbitą szybką – komentarz redaktora działu film i trenera Lechii Gdańsk

Sztuka

Sztuka w globalnym ogrodzie (Karol Sienkiewicz)

Manifesta 12 w Palermo pokazuje, w jakim kierunku mogą podążać duże imprezy poświęcone sztuce współczesnej. Ma moc uwodzenia, ale skupia się na tym, co ważne – w skali miasta i Europy

Teatr

Się obrócić (Witold Mrozek)

Kiedyś to się nazywało po prostu „być bezrobotną”. Dopiero od paru lat, jak nie pracujesz w zawodzie, albo pracujesz od czasu do czasu, to jesteś „freelancerką”

Klatka (Piotr Morawski)

„Kiedy mój tata zmienił się w krzak” Jakuba Skrzywanka działa nie tylko w wałbrzyskiej szkole. Przeniesiony na teatralną scenę oddziałuje równie mocno. Ustawiona na środku klatka jest sugestywną metaforą dziecięcego uchodźstwa

Bezradność (Piotr Morawski)

W spektaklu „Lawrence z Arabii” Weroniki Szczawińskiej seria występów – jak w cyrkowej dramaturgii – dała przegląd strategii budowania stereotypów, lecz ostatecznie ich nie rozbroiła

Wiersze

wiersze (Magdalena Gałkowska)

]]>

Film

Niewidzialni ludzie (Nikodem Karolak)

Krytycy przyrównują mnie często do nestora japońskiej kinematografii – Yasujirō Ozu. Trudno mi się z tym stwierdzeniem zgodzić, ale przyjmuję je jako największą z możliwych pochwał. Postanowiłem, że będę zwyczajnie dziękował za wszelkie pochlebne komentarze

Literatura

Jędrne ciało autoironii (Inez Okulska)

Przygoda Nosowskiej z tworzeniem alter ego zaczęła się w sieci, ale skończyła – szczęśliwie – na papierze. Po raz kolejny widzimy, że papier ma się dobrze i cierpliwie przyjmuje uchodźców z internetu

Prowincja noc (Maciej Płaza)

Grabiński traktował bardzo poważnie literaturę grozy: podobnie jak Lovecraft, był przekonany, że można w tym gatunku wyrazić filozoficzne prawdy o człowieku i jego bytowaniu, które dla literatury realistycznej są nieosiągalne

Nie pytaj o kota (Aldona Kopkiewicz)

Pisanie poezji: jak to jest, gdy okazuje się, że istnieje coś takiego jak mój głos, a teraz niesie się w tę, a nie inną stronę – rozmowa z poetami Festiwalu Miłosza

Konstelacja z piegów (Agnieszka Słodownik)

Niby robi się coraz ładniej, coraz smaczniej i coraz ciekawiej. Ale gdzieś z tyłu czai się przykre poczucie, że wpadliśmy po uszy w bolesny i smutny mieszczański scenariusz. Na takie kłopoty... Miranda July

Opowiem ci swoją historię (Anna Marchewka)

Czy antologia „znowu pragnę ciemnej miłości” to polska odpowiedź na instapoezję? Nie trzeba się nagłowić, żeby odpowiedzieć zdecydowanie: nie

Fantomowe ciało celebrytki (Bartosz Sadulski)

„A ja żem jej powiedziała…” to nie „zestaw kapitalnych myśli”, ale bryk z uszczerbku i ściągawka z ambarasów w sam raz dla tych, których największym problemem jest, gdzie zaparkować SUV-a pod piekarnią

Media

Informacja o RODO ()

Uprzejmie informujemy, iż od dnia 25 maja 2018 r. obowiązują nowe przepisy unijne w zakresie ochrony danych osobowych

Nawet maszynom brakuje oddechu (Ludwika Mastalerz)

„Detroit: Become Human” to ambitna próba stworzenia gry-opowieści o humanizmie, rasizmie i dialogu

Widz, czyli stalker (Piotr Szostak)

Emitowany na amerykańskim Facebooku serial „Skam Austin” ma poza funkcją terapeutyczną przede wszystkim przyciągać uwagę, generować kliki i zarabiać pieniądze. A jego wymiar edukacyjny, podobnie jak feminizm w reklamach, jest wykorzystywany instrumentalnie

Muzyka

Czuję ulgę (Agata Kwiecińska)

Zrobiłem wszystko, żeby nie śpiewać, a zostałem śpiewakiem. Więc tak chyba musiało być. Nie wierzę w przypadki – rozmowa z pierwszym Polakiem, który wystąpi na festiwalu wagnerowskim w Bayreuth

Zgniły ambasador (Rafał Księżyk)

Dwa razy zmienił historię muzyki. Był wrogiem publicznym nr 1 i twarzą reklamy masła. Symbolem buntu i tyleż głośnym, co nieudacznym celebrytą. A teraz został ambasadorem. W tej roli John Lydon przybywa do Jarocina

Zmierzch nowych brzmień (Bartosz Nowicki)

Nowa muzyka, nowe brzmienia, muzyka przyszłości. Te niefortunne terminy do dziś służą jako synonimy muzyki elektronicznej. Tymczasem gatunek coraz chętniej celebruje swoją przeszłość. Rock’n’roll umarł. Punk umarł. A elektronika?

Obyczaje

Najgłupsza wojna ostatniego stulecia (Jakub Majmurek)

Nie da się dziś rozdzielić legalnej i nielegalnej gospodarki. Strumienie pieniędzy z narkobiznesu stanowią istotną część globalnego obiegu gospodarczego

Nastroje (Łukasz Smolarow/ Jakub Socha)

Tegoroczny mundial oglądaliśmy w kilku krajach – trochę w Holandii, trochę w Polsce, na niemieckiej autostradzie. Na starym telewizorze z kineskopem, na telewizorze nowoczesnym, który zakrzywia się do środka, z projektora, laptopa, nawet na komórce ze zbitą szybką – komentarz redaktora działu film i trenera Lechii Gdańsk

Sztuka

Sztuka w globalnym ogrodzie (Karol Sienkiewicz)

Manifesta 12 w Palermo pokazuje, w jakim kierunku mogą podążać duże imprezy poświęcone sztuce współczesnej. Ma moc uwodzenia, ale skupia się na tym, co ważne – w skali miasta i Europy

Teatr

Się obrócić (Witold Mrozek)

Kiedyś to się nazywało po prostu „być bezrobotną”. Dopiero od paru lat, jak nie pracujesz w zawodzie, albo pracujesz od czasu do czasu, to jesteś „freelancerką”

Klatka (Piotr Morawski)

„Kiedy mój tata zmienił się w krzak” Jakuba Skrzywanka działa nie tylko w wałbrzyskiej szkole. Przeniesiony na teatralną scenę oddziałuje równie mocno. Ustawiona na środku klatka jest sugestywną metaforą dziecięcego uchodźstwa

Bezradność (Piotr Morawski)

W spektaklu „Lawrence z Arabii” Weroniki Szczawińskiej seria występów – jak w cyrkowej dramaturgii – dała przegląd strategii budowania stereotypów, lecz ostatecznie ich nie rozbroiła

Wiersze

wiersze (Magdalena Gałkowska)

]]>
Fri, 06 Jul 2018 00:00:00 +0200
<![CDATA[Numer 2018/240]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2018/240

Film

OLEŚNICA, BOLESŁAWIEC, LUBAŃ ŚLĄSKI: Małe kina (Adam Kruk)

Trzeba było sprawić, by kino było modne, eleganckie, żeby wyjście do niego wiązało się z pewnym ceremoniałem, atmosferą, by publiczność dobrze się czuła – mówi dyrektorka odnoszącego duże sukcesy lokalnego kina

Literatura

DOLNY ŚLĄSK: Dobre miejsca (Karol Maliszewski)

Od jakiegoś czasu we Wrocławskim Domu Literatury organizuję zloty literackich lokalsów. Wyrzut sumienia na wstępie: nie zdążyłem przed śmiercią Julka Gabryela z „Brzegiem, Strzelinem i okolicą”

BUDA RUSKA, CIESZYN, BRZEG: Poszerzenie pola (Bartosz Sadulski)

Zdaniem Piotra Brysacza, który wspólnie z Piotrem Malczewskim od czterech lat organizuje w Budzie Ruskiej festiwal Patrząc na Wschód, „wiejskie festiwale będą niedługo górą”

Urwane tropy (Krzysztof Sztafa)

Fabularną osią pokrętnej organizacji formalnej „Tłuczek” Katarzyny Wiśniewskiej są tołstojowskie „dzieje pewnej rodziny”. Nie tyle dysfunkcyjnej, co totalitarnej, zawłaszczającej wszystkie aspekty życia

Atest na lesbijstwo (Olga Byrska)

Czy literatura lesbijska to tylko ta pisana przez jednoznacznie nieheteroseksualne kobiety? Jak miałaby się przejawiać w literaturze ta jednoznaczność: jakie wątki poruszać i jakie światy tworzyć? W kim – jeżeli w ogóle – powinna szukać swoich mistrzyń?

Napisz sobie sama (Anna Marchewka)

Staram się uchwycić niedopowiedziane źródło kobiecego wstydu. Jego świadome odrzucenie może dawać prawdziwą siłę – rozmowa ze słoweńską poetką, autorką  „Cierpień młodej Hany”

Więcej chodzić (Maciej Jakubowiak)

„Stopa od nogi”, debiut Marty Kozłowskiej, miota się między nieskrępowaną, zabawną, ożywczą literacką grą a tanią (i wtórną) satyrą na nowoczesność

Muzyka

Analog kontra algorytm (Michał Wieczorek)

Możliwość tworzenia w środowisku cyfrowym ma mnóstwo zalet. Żadna z nich jednak nie powodowała, że to, co robiłem, było lepsze. Nawet jak zrobisz zdjęcie świetnym aparatem cyfrowym, to w ciągu kilku lat ono się zestarzeje. Tak samo jest w muzyce

GORZÓW: Duch miasta (Piotr Kowalczyk)

Przyjeżdżam do Gorzowa Wielkopolskiego, by dowiedzieć się, jak powstało i jak funkcjonuje prawdopodobnie najbardziej żywotne i najciekawsze środowisko muzyczne w Polsce

W poszukiwaniu arabfuturyzmu (Rafał Księżyk)

W patriarchalnym świecie islamu to kobiety stworzyły prawdziwie nowoczesną, wielkomiejską muzykę. Czy to nie jest najlepszy dowód na nieodkryty jeszcze futurystyczny potencjał muzyki arabskiej?

Obyczaje

Zapracować w Rosji na nieśmiertelność (Łukasz Smolarow/ Jakub Socha)

Moglibyśmy być jej wdzięczni, że to piłka nożna, a już nie wódka, pozwala nam wyrzucić z siebie to, co w nas siedzi. Dobrze by było w kolejnym meczu wygrać, choćby po to, by zobaczyć jak  poradzimy sobie ze zwycięstwem

LELÓW: Gęstość prowincji (Zofia Zaleska)

Interesuje mnie nie tylko studiowanie tego, co było, ale również dokonywanie zmiany. Szkoła ciągle ma ogromną siłę, wierzę w moc nauczyciela i humanistyki. Do nas, polonistów, należy język

ZIELONA GÓRA: Nasza szajba (Maria Magdalena Kozłowska)

Przychodzi mi do głowy takie równanie: jeśli Polska jest silnym i głupim młodym mężczyzną (Masłowska), to Zielona Góra jest żyjącą w nim, jakimś cudem, napaloną starą babą. W najlepszym z możliwych sensów

ŻORY: Coś się dzieje (Maciej Jakubowiak)

W mediach wspomina się o Żorach, kiedy likwidują straż miejską albo wprowadzają bezpłatną komunikację miejską. Ale na mapie kultury to przeważnie biała plama. Jak wygląda życie kulturalne w mieście, w którym – zdawałoby się – nie ma kultury?

Stalingrad w Moskwie (Łukasz Najder)

„Oni grali dla Polski, a ci – dla pieniędzy”, orzeka facet, któremu udaje się dzierżyć w jednej dłoni zapalonego papierosa, komórkę i małpkę lubelskiej wiśniówki (otwartą) – relacja spod zgierskiego telebimu

GÓRZNO: Żywa baza (Michał Danielewicz)

Ja zawsze przeżywam, kiedy dziecko, które wcześniej milczało albo mówiło ogólnikami, wreszcie mówi, co myśli, tak prosto z trzewi. Dbanie o relacje i nauka wchodzenia w rozmowę to moja wielka zdobycz z podróży

Mordka Kucyk, Gerszon Ambaras (Marta Szarejko)

Ze spisywania cmentarzy nie bardzo da się żyć. Ale jestem też genealogiem, jeżdżę z Żydami z całego świata do małych miast i wsi, z których pochodzą ich przodkowie. Na przykład przylatuje ktoś z Florydy i wie tylko, że jego dziadek był z Krasnogrodu

Sztuka

Krakowska produkcja (Stach Szabłowski)

Zamiast zuniwersalizować polskie przeżywanie ojczyzny, na wystawie „Ojczyzna w sztuce” dochodzi do spolszczenia uniwersalnego pojęcia; ojczyzn jest wiele, ale wszystkie są takie same – i w mocakowskiej perspektywie wszystkie przypominają naszą

Teatr

Granicę przesunęła rzeczywistość (Anka Herbut)

Ktoś mi niedawno powiedział, że pewne rzeczy trzeba zaakceptować, żeby pójść dalej. No, nie. Pewnych rzeczy ja jako człowiek nie jestem w stanie zaakceptować. Nic po tamtym Teatrze Polskim nie zostało

Biedni, ale tańczą (Witold Mrozek)

Jak na minimalistyczne projekty Wojtka Ziemilskiego, „Spektakl dla turystów” z Komuny Warszawa jest wyjątkowo teatralny. Jest też bezczelnie i błyskotliwie dowcipny, świeży i przewrotny

Wiersze

wiersze (Dawid Mateusz)

]]>

Film

OLEŚNICA, BOLESŁAWIEC, LUBAŃ ŚLĄSKI: Małe kina (Adam Kruk)

Trzeba było sprawić, by kino było modne, eleganckie, żeby wyjście do niego wiązało się z pewnym ceremoniałem, atmosferą, by publiczność dobrze się czuła – mówi dyrektorka odnoszącego duże sukcesy lokalnego kina

Literatura

DOLNY ŚLĄSK: Dobre miejsca (Karol Maliszewski)

Od jakiegoś czasu we Wrocławskim Domu Literatury organizuję zloty literackich lokalsów. Wyrzut sumienia na wstępie: nie zdążyłem przed śmiercią Julka Gabryela z „Brzegiem, Strzelinem i okolicą”

BUDA RUSKA, CIESZYN, BRZEG: Poszerzenie pola (Bartosz Sadulski)

Zdaniem Piotra Brysacza, który wspólnie z Piotrem Malczewskim od czterech lat organizuje w Budzie Ruskiej festiwal Patrząc na Wschód, „wiejskie festiwale będą niedługo górą”

Urwane tropy (Krzysztof Sztafa)

Fabularną osią pokrętnej organizacji formalnej „Tłuczek” Katarzyny Wiśniewskiej są tołstojowskie „dzieje pewnej rodziny”. Nie tyle dysfunkcyjnej, co totalitarnej, zawłaszczającej wszystkie aspekty życia

Atest na lesbijstwo (Olga Byrska)

Czy literatura lesbijska to tylko ta pisana przez jednoznacznie nieheteroseksualne kobiety? Jak miałaby się przejawiać w literaturze ta jednoznaczność: jakie wątki poruszać i jakie światy tworzyć? W kim – jeżeli w ogóle – powinna szukać swoich mistrzyń?

Napisz sobie sama (Anna Marchewka)

Staram się uchwycić niedopowiedziane źródło kobiecego wstydu. Jego świadome odrzucenie może dawać prawdziwą siłę – rozmowa ze słoweńską poetką, autorką  „Cierpień młodej Hany”

Więcej chodzić (Maciej Jakubowiak)

„Stopa od nogi”, debiut Marty Kozłowskiej, miota się między nieskrępowaną, zabawną, ożywczą literacką grą a tanią (i wtórną) satyrą na nowoczesność

Muzyka

Analog kontra algorytm (Michał Wieczorek)

Możliwość tworzenia w środowisku cyfrowym ma mnóstwo zalet. Żadna z nich jednak nie powodowała, że to, co robiłem, było lepsze. Nawet jak zrobisz zdjęcie świetnym aparatem cyfrowym, to w ciągu kilku lat ono się zestarzeje. Tak samo jest w muzyce

GORZÓW: Duch miasta (Piotr Kowalczyk)

Przyjeżdżam do Gorzowa Wielkopolskiego, by dowiedzieć się, jak powstało i jak funkcjonuje prawdopodobnie najbardziej żywotne i najciekawsze środowisko muzyczne w Polsce

W poszukiwaniu arabfuturyzmu (Rafał Księżyk)

W patriarchalnym świecie islamu to kobiety stworzyły prawdziwie nowoczesną, wielkomiejską muzykę. Czy to nie jest najlepszy dowód na nieodkryty jeszcze futurystyczny potencjał muzyki arabskiej?

Obyczaje

Zapracować w Rosji na nieśmiertelność (Łukasz Smolarow/ Jakub Socha)

Moglibyśmy być jej wdzięczni, że to piłka nożna, a już nie wódka, pozwala nam wyrzucić z siebie to, co w nas siedzi. Dobrze by było w kolejnym meczu wygrać, choćby po to, by zobaczyć jak  poradzimy sobie ze zwycięstwem

LELÓW: Gęstość prowincji (Zofia Zaleska)

Interesuje mnie nie tylko studiowanie tego, co było, ale również dokonywanie zmiany. Szkoła ciągle ma ogromną siłę, wierzę w moc nauczyciela i humanistyki. Do nas, polonistów, należy język

ZIELONA GÓRA: Nasza szajba (Maria Magdalena Kozłowska)

Przychodzi mi do głowy takie równanie: jeśli Polska jest silnym i głupim młodym mężczyzną (Masłowska), to Zielona Góra jest żyjącą w nim, jakimś cudem, napaloną starą babą. W najlepszym z możliwych sensów

ŻORY: Coś się dzieje (Maciej Jakubowiak)

W mediach wspomina się o Żorach, kiedy likwidują straż miejską albo wprowadzają bezpłatną komunikację miejską. Ale na mapie kultury to przeważnie biała plama. Jak wygląda życie kulturalne w mieście, w którym – zdawałoby się – nie ma kultury?

Stalingrad w Moskwie (Łukasz Najder)

„Oni grali dla Polski, a ci – dla pieniędzy”, orzeka facet, któremu udaje się dzierżyć w jednej dłoni zapalonego papierosa, komórkę i małpkę lubelskiej wiśniówki (otwartą) – relacja spod zgierskiego telebimu

GÓRZNO: Żywa baza (Michał Danielewicz)

Ja zawsze przeżywam, kiedy dziecko, które wcześniej milczało albo mówiło ogólnikami, wreszcie mówi, co myśli, tak prosto z trzewi. Dbanie o relacje i nauka wchodzenia w rozmowę to moja wielka zdobycz z podróży

Mordka Kucyk, Gerszon Ambaras (Marta Szarejko)

Ze spisywania cmentarzy nie bardzo da się żyć. Ale jestem też genealogiem, jeżdżę z Żydami z całego świata do małych miast i wsi, z których pochodzą ich przodkowie. Na przykład przylatuje ktoś z Florydy i wie tylko, że jego dziadek był z Krasnogrodu

Sztuka

Krakowska produkcja (Stach Szabłowski)

Zamiast zuniwersalizować polskie przeżywanie ojczyzny, na wystawie „Ojczyzna w sztuce” dochodzi do spolszczenia uniwersalnego pojęcia; ojczyzn jest wiele, ale wszystkie są takie same – i w mocakowskiej perspektywie wszystkie przypominają naszą

Teatr

Granicę przesunęła rzeczywistość (Anka Herbut)

Ktoś mi niedawno powiedział, że pewne rzeczy trzeba zaakceptować, żeby pójść dalej. No, nie. Pewnych rzeczy ja jako człowiek nie jestem w stanie zaakceptować. Nic po tamtym Teatrze Polskim nie zostało

Biedni, ale tańczą (Witold Mrozek)

Jak na minimalistyczne projekty Wojtka Ziemilskiego, „Spektakl dla turystów” z Komuny Warszawa jest wyjątkowo teatralny. Jest też bezczelnie i błyskotliwie dowcipny, świeży i przewrotny

Wiersze

wiersze (Dawid Mateusz)

]]>
Thu, 21 Jun 2018 00:00:00 +0200
<![CDATA[Numer 2018/239]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2018/239

Film

Wszystko to, co wyparte (Jakub Majmurek)

Borowczyk mówił: „istnieje potrzeba najprostszych, elementarnych wzruszeń, do której często wstyd nam się przyznać”. Rozumiał, że kino nie może obyć się bez melodramatu, a może nawet i kiczu – o bohaterze dokumentu „Love Express” opowiada jego reżyser

Po szarej tęczy (Darek Arest)

Peerelowskie filmy Antoniego Krauzego tworzą kompletny obraz „gierkowskiej dekady”. Nieubłagana materia wisi nad wszystkim, ale w centrum jest kształtowany przez nią człowiek, jego słabości, pragnienia, ograniczenia

Wychłodzone obrazy (Iwona Kurz)

„Zimna wojna” składa się z obrazów pożyczonych z innych filmów. We współpracy z operatorem Pawlikowski umie nadać im niezwykłą urodę – za urodę sprzedaje niekiedy jednak ich sens

Literatura

Bardzo kiedyś, bardzo teraz (Maciej Woźniak)

U Hanny Janczak: narracje dziejące się tu i teraz, ścigające się z biegiem zdarzeń albo z gonitwą skojarzeń. U Małgorzaty Lebdy: wiersze wysyłane tak, jak wysyła się wehikuł czasu – po soczyście detaliczną opowieść

Ćwiczenie z czytania (Marceli Szpak)

Koronny książę Panterlandii to przebiegły łowca, cętkowany Humbert Humbert w eleganckiej kamizeli, skoncentrowany na oszołomieniu swej ofiary. „Pantera” Evensa tylko przez moment wydaje się komiksem dla dzieci. Ciarki po lekturze długo utrzymują się na skórze

Czy Lana Del Rey czytałaby Lenina? (Bartosz Sadulski)

Jacek Dehnel błyskotliwie, ostro i dowcipnie zabiera głos na temat spraw bieżących. Ale dlaczego mielibyśmy interesować się jego poematem o sercu Chopina?

Polska na skraju niżu (Monika Ochędowska)

O ile Masłowska, Pustkowiak i Szpila szukają tego, co wspólne, poza światem przedstawionym, w bezpiecznej pozycji sytego czytelnika, o tyle Szczerek i Kołodziejczyk próbują tę bańkę dobrego samopoczucia przebić – o ostatnich literackich opowieściach o Polsce

Schizofrenia zabiera mnie do domu (Łukasz Żurek)

Tomem „Utylizacja. Pęta miast” Tomasza Bąka rządzi poetyka zero waste: to, co nie zostało przez autora dostatecznie przerobione, powraca jako składowa lub ośrodek nowego wiersza

Tatuś (Łukasz Najder)

W „Naszym chłopaku” Daniel Magariel pokazuje męskość: toksyczną, dumną, męskość, która czuje się zagrożona, chłopięcość, braterstwo, ojcostwo, męskość nienawidzącą kobiet, męskość jako sztamę ponad każdą inną wartość. Nie ma tu gloryfikacji. Jest demistyfikacja

Media

Podyskutujmy (Maciej Jakubowiak)

Mechanizm jest prosty: najpierw stawia się tezę, a potem dopisuje się do niej argumenty ZA i PRZECIW. Kialo reklamuje się jako pierwsze narzędzie stworzone specjalnie do prowadzenia racjonalnych dyskusji

Zamrażanie żaby (Marzena Falkowska)

„Frostpunk” to gra nie tyle o zarządzaniu miastem, ile o zarządzaniu kryzysem. Chłód wkrada się wszędzie, nie oszczędzając emocji

Muzyka

Życie jak muzyka (Rafał Księżyk)

Gdy rozlała się rzeka wspomnień o Robercie Brylewskim, przypomina się go jako legendę punka, albo też słynnego rockmana. Czy nie bardziej zasadne jest dostrzec w nim ważną, niepowtarzalną postać polskiej kultury?

W próżni (Marcin Bogucki)

Mijający sezon w Teatrze Wielkim – Operze Narodowej upłynął pod znakiem utworów z początku XX wieku. Odtrutką na modernistyczne miazmaty miała być „Carmen” Georgesʼa Bizeta w reżyserii Andrzeja Chyry

Obyczaje

Wizzair, czyli pułapki kolonializmu (Agata Sikora)

Czy „Biedni, ale sexy” Agaty Pyzik naprawdę dekonstruują kolonialną ramę, czy tylko odtwarzają ją w nieco odmienny sposób? Czy nie słychać tu echa starej, dobrze znanej gry?

Hajp na gop (Kaja Puto)

Nie sposób zliczyć wystawy i książki powstałe na fali hajpu na blokowiska, który rozlał się równo po całym bloku wschodnim. Okazało się, że mieszkanie w Zakątku Rucoli czy innych Wyspach Luksusu w ostatecznym rozrachunku nie bije starych bloków na głowę

Para w pustym pokoju (Wojciech Nowicki)

Podczas pierwszej wojny światowej lekarze zaopatrzyli w nowe twarze tysiące poparzonych i przestrzelonych. Nie wszystkie były udane. Nie sądziłem, że materiały dokumentalne z tamtej epoki zachowały się w tak wielkiej obfitości

Sztuka

Młodzi wiedzą lepiej (Stach Szabłowski)

„Komunikacja ze wszystkim, co jest” zapoznaje widza z tym, co w nowym malarstwie jest pozbawione kompleksów i zobowiązań. Naiwne. Prymitywizujące. Niezaangażowane. Wizualnie atrakcyjne. Zabawowe. Jaskrawe i kolorowe. Bardzo malarskie

Moje niekonieczności (Monika Stelmach)

Afazja nie zabrała mi wszystkiego, np. samoświadomości, że jestem artystką. Codziennie robiłam jakiś krok do przodu. Nazwałam to literowaniem luk codzienności. Powoli odzyskuję swój intelektualny dorobek – rozmowa z laureatką nagrody im. Katarzyny Kobro

Raz nazywamy się skłotem, a raz showroomem (Paulina Domagalska)

Ludzie sobie myślą, że przecież byłoby nas stać na to, żeby wyglądać normalnie. Od razu pytają, czemu ubieramy się dziwnie, a nie w ciuchy z H&M-u? Jezu, nie wiem, po prostu nosimy to, co nam się podoba – rozmowa z kolektywem artystyczno-modowym  z Łodzi

Blade sny postproroków (Karol Sienkiewicz)

Kuratorzy Berlin Biennale 10 stawiają sprawę jasno: nie szukamy wielkich idei, ratujemy co się da, może uda się na tym coś zbudować. Efektem jest skromna wystawa, bez tezy i bez wigoru

Teatr

Przyszło samo (Arek Gruszczyński)

Mam teraz w życiu czas, który mnie zadziwia. Rok temu obchodziłem 50-lecie pracy twórczej, a tu nagle albo gram Małego Powstańca u Jędrzeja Piaskowskiego, albo Lecha Kaczyńskiego u Antoniego Krauzego, albo Osowiałą staruszkę u Grzegorza Jarzyny

Strzeżcie się Pameli (Karolina Plinta)

W „Pameli” dostajemy rewers zainteresowań Marty Ziółek, która nie tylko z fascynacją obserwuje nadchodzącą, napędzaną neoliberalizmem katastrofę, ale pyta, co nastąpi po niej. A może nastąpić pełny odlot, oświecenie albo szaleństwo

Czy będą tańczyć w Bytomiu (Witold Mrozek)

Wydział Teatru Tańca w Bytomiu to jedyny taki wydział w Polsce. Sesje baletu i tańca współistnieją obok zajęć z antropologii, reżyserii i choreografii. Studenci i absolwenci podkreślają, że studia przygotowują ich także do roli twórców. Nie godzą się na zamknięcie placówki po ledwie dziesięciu latach istnienia

Wiersze

wiersze (Rafał Rutkowski)

wiersze (Oliwia Betcher)

]]>

Film

Wszystko to, co wyparte (Jakub Majmurek)

Borowczyk mówił: „istnieje potrzeba najprostszych, elementarnych wzruszeń, do której często wstyd nam się przyznać”. Rozumiał, że kino nie może obyć się bez melodramatu, a może nawet i kiczu – o bohaterze dokumentu „Love Express” opowiada jego reżyser

Po szarej tęczy (Darek Arest)

Peerelowskie filmy Antoniego Krauzego tworzą kompletny obraz „gierkowskiej dekady”. Nieubłagana materia wisi nad wszystkim, ale w centrum jest kształtowany przez nią człowiek, jego słabości, pragnienia, ograniczenia

Wychłodzone obrazy (Iwona Kurz)

„Zimna wojna” składa się z obrazów pożyczonych z innych filmów. We współpracy z operatorem Pawlikowski umie nadać im niezwykłą urodę – za urodę sprzedaje niekiedy jednak ich sens

Literatura

Bardzo kiedyś, bardzo teraz (Maciej Woźniak)

U Hanny Janczak: narracje dziejące się tu i teraz, ścigające się z biegiem zdarzeń albo z gonitwą skojarzeń. U Małgorzaty Lebdy: wiersze wysyłane tak, jak wysyła się wehikuł czasu – po soczyście detaliczną opowieść

Ćwiczenie z czytania (Marceli Szpak)

Koronny książę Panterlandii to przebiegły łowca, cętkowany Humbert Humbert w eleganckiej kamizeli, skoncentrowany na oszołomieniu swej ofiary. „Pantera” Evensa tylko przez moment wydaje się komiksem dla dzieci. Ciarki po lekturze długo utrzymują się na skórze

Czy Lana Del Rey czytałaby Lenina? (Bartosz Sadulski)

Jacek Dehnel błyskotliwie, ostro i dowcipnie zabiera głos na temat spraw bieżących. Ale dlaczego mielibyśmy interesować się jego poematem o sercu Chopina?

Polska na skraju niżu (Monika Ochędowska)

O ile Masłowska, Pustkowiak i Szpila szukają tego, co wspólne, poza światem przedstawionym, w bezpiecznej pozycji sytego czytelnika, o tyle Szczerek i Kołodziejczyk próbują tę bańkę dobrego samopoczucia przebić – o ostatnich literackich opowieściach o Polsce

Schizofrenia zabiera mnie do domu (Łukasz Żurek)

Tomem „Utylizacja. Pęta miast” Tomasza Bąka rządzi poetyka zero waste: to, co nie zostało przez autora dostatecznie przerobione, powraca jako składowa lub ośrodek nowego wiersza

Tatuś (Łukasz Najder)

W „Naszym chłopaku” Daniel Magariel pokazuje męskość: toksyczną, dumną, męskość, która czuje się zagrożona, chłopięcość, braterstwo, ojcostwo, męskość nienawidzącą kobiet, męskość jako sztamę ponad każdą inną wartość. Nie ma tu gloryfikacji. Jest demistyfikacja

Media

Podyskutujmy (Maciej Jakubowiak)

Mechanizm jest prosty: najpierw stawia się tezę, a potem dopisuje się do niej argumenty ZA i PRZECIW. Kialo reklamuje się jako pierwsze narzędzie stworzone specjalnie do prowadzenia racjonalnych dyskusji

Zamrażanie żaby (Marzena Falkowska)

„Frostpunk” to gra nie tyle o zarządzaniu miastem, ile o zarządzaniu kryzysem. Chłód wkrada się wszędzie, nie oszczędzając emocji

Muzyka

Życie jak muzyka (Rafał Księżyk)

Gdy rozlała się rzeka wspomnień o Robercie Brylewskim, przypomina się go jako legendę punka, albo też słynnego rockmana. Czy nie bardziej zasadne jest dostrzec w nim ważną, niepowtarzalną postać polskiej kultury?

W próżni (Marcin Bogucki)

Mijający sezon w Teatrze Wielkim – Operze Narodowej upłynął pod znakiem utworów z początku XX wieku. Odtrutką na modernistyczne miazmaty miała być „Carmen” Georgesʼa Bizeta w reżyserii Andrzeja Chyry

Obyczaje

Wizzair, czyli pułapki kolonializmu (Agata Sikora)

Czy „Biedni, ale sexy” Agaty Pyzik naprawdę dekonstruują kolonialną ramę, czy tylko odtwarzają ją w nieco odmienny sposób? Czy nie słychać tu echa starej, dobrze znanej gry?

Hajp na gop (Kaja Puto)

Nie sposób zliczyć wystawy i książki powstałe na fali hajpu na blokowiska, który rozlał się równo po całym bloku wschodnim. Okazało się, że mieszkanie w Zakątku Rucoli czy innych Wyspach Luksusu w ostatecznym rozrachunku nie bije starych bloków na głowę

Para w pustym pokoju (Wojciech Nowicki)

Podczas pierwszej wojny światowej lekarze zaopatrzyli w nowe twarze tysiące poparzonych i przestrzelonych. Nie wszystkie były udane. Nie sądziłem, że materiały dokumentalne z tamtej epoki zachowały się w tak wielkiej obfitości

Sztuka

Młodzi wiedzą lepiej (Stach Szabłowski)

„Komunikacja ze wszystkim, co jest” zapoznaje widza z tym, co w nowym malarstwie jest pozbawione kompleksów i zobowiązań. Naiwne. Prymitywizujące. Niezaangażowane. Wizualnie atrakcyjne. Zabawowe. Jaskrawe i kolorowe. Bardzo malarskie

Moje niekonieczności (Monika Stelmach)

Afazja nie zabrała mi wszystkiego, np. samoświadomości, że jestem artystką. Codziennie robiłam jakiś krok do przodu. Nazwałam to literowaniem luk codzienności. Powoli odzyskuję swój intelektualny dorobek – rozmowa z laureatką nagrody im. Katarzyny Kobro

Raz nazywamy się skłotem, a raz showroomem (Paulina Domagalska)

Ludzie sobie myślą, że przecież byłoby nas stać na to, żeby wyglądać normalnie. Od razu pytają, czemu ubieramy się dziwnie, a nie w ciuchy z H&M-u? Jezu, nie wiem, po prostu nosimy to, co nam się podoba – rozmowa z kolektywem artystyczno-modowym  z Łodzi

Blade sny postproroków (Karol Sienkiewicz)

Kuratorzy Berlin Biennale 10 stawiają sprawę jasno: nie szukamy wielkich idei, ratujemy co się da, może uda się na tym coś zbudować. Efektem jest skromna wystawa, bez tezy i bez wigoru

Teatr

Przyszło samo (Arek Gruszczyński)

Mam teraz w życiu czas, który mnie zadziwia. Rok temu obchodziłem 50-lecie pracy twórczej, a tu nagle albo gram Małego Powstańca u Jędrzeja Piaskowskiego, albo Lecha Kaczyńskiego u Antoniego Krauzego, albo Osowiałą staruszkę u Grzegorza Jarzyny

Strzeżcie się Pameli (Karolina Plinta)

W „Pameli” dostajemy rewers zainteresowań Marty Ziółek, która nie tylko z fascynacją obserwuje nadchodzącą, napędzaną neoliberalizmem katastrofę, ale pyta, co nastąpi po niej. A może nastąpić pełny odlot, oświecenie albo szaleństwo

Czy będą tańczyć w Bytomiu (Witold Mrozek)

Wydział Teatru Tańca w Bytomiu to jedyny taki wydział w Polsce. Sesje baletu i tańca współistnieją obok zajęć z antropologii, reżyserii i choreografii. Studenci i absolwenci podkreślają, że studia przygotowują ich także do roli twórców. Nie godzą się na zamknięcie placówki po ledwie dziesięciu latach istnienia

Wiersze

wiersze (Rafał Rutkowski)

wiersze (Oliwia Betcher)

]]>
Fri, 08 Jun 2018 00:00:00 +0200
<![CDATA[Numer 2018/238]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2018/238

Film

Koniec świata w sześciu aktach (Darek Arest)

Tragedia Waco i batalia toczona przez wyznawców Osho z amerykańskim rządem, transmitowane na żywo w telewizji, zawierały w sobie wszystkie cechy atrakcyjnego miniserialu. Właśnie w tym formacie powracają teraz na telewizyjne ekrany

Synergia (Adam Kruk)

Na Docs Against Gravity zjechali wszyscy: Grace Jones, Walerian Borowczyk, amerykańscy skaterzy, radzieccy naukowcy. Pojawili się ci, którzy szukają Jezusa, i ci, którzy filmują „nic”

Znacie? To posłuchajcie (Michał Walkiewicz)

Chociaż jako mistrzowie przedwczesnej ekscytacji oczekiwaliśmy Złotej Palmy, cieszę się, że „Zimnej wojnie” przypadła nagroda właśnie za reżyserię. To fenomenalnie zainscenizowana i trwająca jedynie 84 minuty miłosna odyseja

Darth Vader jeździ na nartach (Marta Bałaga)

„Gwiezdne wojny” to mój Woodstock – nie potrafię zapomnieć o tym, co czułem, gdy po raz pierwszy obejrzałem te filmy. Miałem wtedy 10 lat i pozostawiły we mnie trwały ślad – mówi słynny fiński fotograf, który w swojej twórczości porusza się po świecie stworzonym przez George'a Lucasa

Poczciwy chłop (Grzegorz Stępniak)

Donald Glover to człowiek instytucja. Nagrywa bestsellerowe płyty, występuje w hollywoodzkich superprodukcjach i realizuje własny serial – nagradzaną i powszechnie chwaloną „Atlantę”

Literatura

Dziedziczone schematy (Katarzyna Trzeciak)

„Ulga” Natalii Fiedorczuk jest literaturą napisaną na ważny temat, ale wciąż zniewoloną koniecznością dookreślenia sensów. Autorka wchodzi tu na krytykowaną, męską pozycję – chce objaśnić świat

Wystarczy kogoś zabić (Monika Ochędowska)

Za cenę ekspresyjnego wyostrzenia obrazu, w którym mieści się tylko to, co chore, szpetne i wynaturzone, „Maszkaron” Patrycji Pustkowiak gubi wiarygodność niezbędną do tego, by czytelnikowi uczciwie przydzwonić

Z wypiekami na twarzy (Krzysztof Umiński)

O książce, która ma moc, by przeorać życiorys, mówią Jennifer Croft, Agnieszka Glińska, Soren Gauger, Olga Wróbel, Natalia Sajewicz

Gorzkie pomarańcze. Literatura kryzysu (Renata Lis)

Literatura kryzysu, przełamując samotność pojedynczych ofiar problemów finansowych, pełni funkcję terapeutyczną, ale niesie też spójną, ogólnonarodową interpretację katastrofy, jaka spotkała Grecję

Miłość od nowa (Aldona Kopkiewicz)

„Życie i przygody Jacka Engle’a” – odnaleziona przed rokiem powieść Walta Whitmana – to historia o dorastaniu sieroty w wielkim mieście. Można w niej znaleźć zapowiedź nowoczesnej filozofii miłości, którą Whitman będzie praktykować w „Źdźbłach trawy”

Media

Memiarz (Piotr Marecki)

Jestem człowiekiem, podobnie leniwym jak większość, który skorzystał z powszechnie dostępnych narzędzi, założył swój fanpage i na nim publikuje memy bardzo podobne do tych produkowanych masowo – zestawienie obrazka z tekstem. Odróżnia mnie jedynie zdecydowanie większy poziom abstrakcyjności

Lusterko, latarka: takie coś (Kamil Szuszkiewicz)

Jaką intencję niesie generowany tekst? Co małe Atari ma nam do powiedzenia na temat swojej twórczości? Dlaczego to głupie pytania?

Kratos moralizator (Marzena Falkowska)

Po uśmierceniu samego Zeusa Kratos opuścił rodzinne strony i zaszył się w lesie na Północy, gdzie założył nową rodzinę. W momencie rozpoczęcia gry ma już około dziesięcioletniego syna Atreusa – nowy „God of War”

Muzyka

Toniemy w mnogości (Piotr Strzemieczny)

Wydałem w Requiem Records około 200 albumów – kaset, winyli, CD-rów, płyt CD. Kiedyś sukcesem było skserowanie czegokolwiek czy posiadanie maszyny do pisania. Dziś problemem jest nadmiar

Zmysłowy komputer (Anna Szudek)

Janelle Monáe – androidka, która została hipiską. Na nowym albumie artystka przeniosła się do bliskiej przyszłości, by walczyć o wolność ciała i ducha z tymi, którzy próbują ją stłamsić. „Dirty Computer” pełen jest politycznych odniesień, muzycznie to zaś wielobarwny, euforyczny pop

Dzieci rewolucji. Muzyka po maju '68 (Rafał Księżyk)

Znane i słuszne jest porzekadło głoszące, że rewolucja pożera swoje dzieci. Ale na gruncie muzyki bywa odwrotnie. Muzykujące dzieciaki potrafią tak pożywić się rewoltą, że pobudza ona ich twórczość. Dowodem pokłosie burzliwego roku 1968

Słychać to, co widać (Adam Suprynowicz)

W środowisku muzyki współczesnej brak jest zainteresowania dla rzeczy tak przyziemnych jak wizualność. To siła tradycji. Tu się nie patrzy, tu się przychodzi słuchać, reszta jest nieistotna. Tymczasem wyrosło nowe pokolenie odbiorców i twórców, które zaczyna patrzeć

Świat z wycinanki (Piotr Szwed)

Feministyczne przesłanie albumu Czarneckiej dla niektórych będzie jego główną zaletą. Jednak na tle współczesnych muzycznych opowieści o kobiecej emancypacji jeszcze bardziej rzuca się w oczy przeciętność tego krążka

Opera na haju (Marta Januszkiewicz)

„Ognisty anioł” Prokofiewa to dzieło przesycone mistycznością, która u Trelińskiego nie ma żadnej racji bytu. W jego inscenizacji nie ma duchowości – są narkotyki, nie ma magii – ale są magiczne sztuczki

Obyczaje

Dostawa z Ahmadabadu (Agnieszka Wójcińska)

Ponad rok temu na ulicach Warszawy pojawili się rowerzyści z charakterystycznymi dużymi kostkami na plecach z biało-zielonym napisem „Uber Eats”. Szybko okazało się, że wielu z nich to Hindusi

RODO, RODO, kum, kum (Michał R. Wiśniewski)

Szanowny użytkowniku, oto kolejna ściana tekstu, której nie przeczytasz, a która wytresuje cię do bezmyślnego klikania we wszystkie wyskakujące okienka, w tym instalatory radzieckich trojanów i północnokoreańskich kopalni bitcoina

Sztuka

Mieszkanie jest wszechświatem (Monika Stelmach)

Środowisko architektów jest nieprawdopodobnie mizoginiczne. Ciągle toczę bezsensowne spory, dlaczego używam pojęcia architektka, skoro nie ma go w słowniku języka polskiego. Otóż istnieje, chociaż nie było używane przez 60 lat – rozmowa o narodzinach zawodu projektanta wnętrz

Lekcja zwodniczej edukacji (Stach Szabłowski)

W ostatnich dekadach świat sztuki zrobił wiele, by się rozszczelnić – otworzyć na ludzi i przekonać ich, że z tą hermetycznością to było tylko nieporozumienie. Wystawa Grupy Budapeszt w Galerii Studio idzie w przeciwnym kierunku

Słodki kac (Karol Sienkiewicz)

Wystawa „Zwierzęta domowe” w Bunkrze Sztuki to świat rozłożony na czynniki pierwsze i sklecony na nowo. Perwersje i kaprysy bezpieczne dla artystów, dla widzów mogą okazać się zakaźne

Teatr

Odzyskać przeżywanie (Karolina Plinta)

Po latach wzajemnej wrogości sztuka znów zaczyna lubić się z teatrem. Polskie muzea i galerie w ostatnich latach skrupulatnie nadrobiły lekcję współczesnej performatyki

Brak metody (Katarzyna Niedurny)

Jest teatr, który oczekuje od ciebie eksperymentowania, wkładania w to siebie, swojej prywatności i pełnego zaangażowania. Ale jest też teatr, który kompletnie tego od ciebie nie wymaga, a jest równie inspirujący

Od Sasa do lasa (Witold Mrozek)

Nie da się zrobić teatru bez zespołu. I są bardzo liczne przykłady na to. Nie chcę ich tu wymieniać. Jak rozpada się zespół, rozpada się teatr

Oświadczenie (Redakcja)

Oświadczenie w sprawie artykułu Karoliny Plinty „Odzyskać przeżywanie”

]]>

Film

Koniec świata w sześciu aktach (Darek Arest)

Tragedia Waco i batalia toczona przez wyznawców Osho z amerykańskim rządem, transmitowane na żywo w telewizji, zawierały w sobie wszystkie cechy atrakcyjnego miniserialu. Właśnie w tym formacie powracają teraz na telewizyjne ekrany

Synergia (Adam Kruk)

Na Docs Against Gravity zjechali wszyscy: Grace Jones, Walerian Borowczyk, amerykańscy skaterzy, radzieccy naukowcy. Pojawili się ci, którzy szukają Jezusa, i ci, którzy filmują „nic”

Znacie? To posłuchajcie (Michał Walkiewicz)

Chociaż jako mistrzowie przedwczesnej ekscytacji oczekiwaliśmy Złotej Palmy, cieszę się, że „Zimnej wojnie” przypadła nagroda właśnie za reżyserię. To fenomenalnie zainscenizowana i trwająca jedynie 84 minuty miłosna odyseja

Darth Vader jeździ na nartach (Marta Bałaga)

„Gwiezdne wojny” to mój Woodstock – nie potrafię zapomnieć o tym, co czułem, gdy po raz pierwszy obejrzałem te filmy. Miałem wtedy 10 lat i pozostawiły we mnie trwały ślad – mówi słynny fiński fotograf, który w swojej twórczości porusza się po świecie stworzonym przez George'a Lucasa

Poczciwy chłop (Grzegorz Stępniak)

Donald Glover to człowiek instytucja. Nagrywa bestsellerowe płyty, występuje w hollywoodzkich superprodukcjach i realizuje własny serial – nagradzaną i powszechnie chwaloną „Atlantę”

Literatura

Dziedziczone schematy (Katarzyna Trzeciak)

„Ulga” Natalii Fiedorczuk jest literaturą napisaną na ważny temat, ale wciąż zniewoloną koniecznością dookreślenia sensów. Autorka wchodzi tu na krytykowaną, męską pozycję – chce objaśnić świat

Wystarczy kogoś zabić (Monika Ochędowska)

Za cenę ekspresyjnego wyostrzenia obrazu, w którym mieści się tylko to, co chore, szpetne i wynaturzone, „Maszkaron” Patrycji Pustkowiak gubi wiarygodność niezbędną do tego, by czytelnikowi uczciwie przydzwonić

Z wypiekami na twarzy (Krzysztof Umiński)

O książce, która ma moc, by przeorać życiorys, mówią Jennifer Croft, Agnieszka Glińska, Soren Gauger, Olga Wróbel, Natalia Sajewicz

Gorzkie pomarańcze. Literatura kryzysu (Renata Lis)

Literatura kryzysu, przełamując samotność pojedynczych ofiar problemów finansowych, pełni funkcję terapeutyczną, ale niesie też spójną, ogólnonarodową interpretację katastrofy, jaka spotkała Grecję

Miłość od nowa (Aldona Kopkiewicz)

„Życie i przygody Jacka Engle’a” – odnaleziona przed rokiem powieść Walta Whitmana – to historia o dorastaniu sieroty w wielkim mieście. Można w niej znaleźć zapowiedź nowoczesnej filozofii miłości, którą Whitman będzie praktykować w „Źdźbłach trawy”

Media

Memiarz (Piotr Marecki)

Jestem człowiekiem, podobnie leniwym jak większość, który skorzystał z powszechnie dostępnych narzędzi, założył swój fanpage i na nim publikuje memy bardzo podobne do tych produkowanych masowo – zestawienie obrazka z tekstem. Odróżnia mnie jedynie zdecydowanie większy poziom abstrakcyjności

Lusterko, latarka: takie coś (Kamil Szuszkiewicz)

Jaką intencję niesie generowany tekst? Co małe Atari ma nam do powiedzenia na temat swojej twórczości? Dlaczego to głupie pytania?

Kratos moralizator (Marzena Falkowska)

Po uśmierceniu samego Zeusa Kratos opuścił rodzinne strony i zaszył się w lesie na Północy, gdzie założył nową rodzinę. W momencie rozpoczęcia gry ma już około dziesięcioletniego syna Atreusa – nowy „God of War”

Muzyka

Toniemy w mnogości (Piotr Strzemieczny)

Wydałem w Requiem Records około 200 albumów – kaset, winyli, CD-rów, płyt CD. Kiedyś sukcesem było skserowanie czegokolwiek czy posiadanie maszyny do pisania. Dziś problemem jest nadmiar

Zmysłowy komputer (Anna Szudek)

Janelle Monáe – androidka, która została hipiską. Na nowym albumie artystka przeniosła się do bliskiej przyszłości, by walczyć o wolność ciała i ducha z tymi, którzy próbują ją stłamsić. „Dirty Computer” pełen jest politycznych odniesień, muzycznie to zaś wielobarwny, euforyczny pop

Dzieci rewolucji. Muzyka po maju '68 (Rafał Księżyk)

Znane i słuszne jest porzekadło głoszące, że rewolucja pożera swoje dzieci. Ale na gruncie muzyki bywa odwrotnie. Muzykujące dzieciaki potrafią tak pożywić się rewoltą, że pobudza ona ich twórczość. Dowodem pokłosie burzliwego roku 1968

Słychać to, co widać (Adam Suprynowicz)

W środowisku muzyki współczesnej brak jest zainteresowania dla rzeczy tak przyziemnych jak wizualność. To siła tradycji. Tu się nie patrzy, tu się przychodzi słuchać, reszta jest nieistotna. Tymczasem wyrosło nowe pokolenie odbiorców i twórców, które zaczyna patrzeć

Świat z wycinanki (Piotr Szwed)

Feministyczne przesłanie albumu Czarneckiej dla niektórych będzie jego główną zaletą. Jednak na tle współczesnych muzycznych opowieści o kobiecej emancypacji jeszcze bardziej rzuca się w oczy przeciętność tego krążka

Opera na haju (Marta Januszkiewicz)

„Ognisty anioł” Prokofiewa to dzieło przesycone mistycznością, która u Trelińskiego nie ma żadnej racji bytu. W jego inscenizacji nie ma duchowości – są narkotyki, nie ma magii – ale są magiczne sztuczki

Obyczaje

Dostawa z Ahmadabadu (Agnieszka Wójcińska)

Ponad rok temu na ulicach Warszawy pojawili się rowerzyści z charakterystycznymi dużymi kostkami na plecach z biało-zielonym napisem „Uber Eats”. Szybko okazało się, że wielu z nich to Hindusi

RODO, RODO, kum, kum (Michał R. Wiśniewski)

Szanowny użytkowniku, oto kolejna ściana tekstu, której nie przeczytasz, a która wytresuje cię do bezmyślnego klikania we wszystkie wyskakujące okienka, w tym instalatory radzieckich trojanów i północnokoreańskich kopalni bitcoina

Sztuka

Mieszkanie jest wszechświatem (Monika Stelmach)

Środowisko architektów jest nieprawdopodobnie mizoginiczne. Ciągle toczę bezsensowne spory, dlaczego używam pojęcia architektka, skoro nie ma go w słowniku języka polskiego. Otóż istnieje, chociaż nie było używane przez 60 lat – rozmowa o narodzinach zawodu projektanta wnętrz

Lekcja zwodniczej edukacji (Stach Szabłowski)

W ostatnich dekadach świat sztuki zrobił wiele, by się rozszczelnić – otworzyć na ludzi i przekonać ich, że z tą hermetycznością to było tylko nieporozumienie. Wystawa Grupy Budapeszt w Galerii Studio idzie w przeciwnym kierunku

Słodki kac (Karol Sienkiewicz)

Wystawa „Zwierzęta domowe” w Bunkrze Sztuki to świat rozłożony na czynniki pierwsze i sklecony na nowo. Perwersje i kaprysy bezpieczne dla artystów, dla widzów mogą okazać się zakaźne

Teatr

Odzyskać przeżywanie (Karolina Plinta)

Po latach wzajemnej wrogości sztuka znów zaczyna lubić się z teatrem. Polskie muzea i galerie w ostatnich latach skrupulatnie nadrobiły lekcję współczesnej performatyki

Brak metody (Katarzyna Niedurny)

Jest teatr, który oczekuje od ciebie eksperymentowania, wkładania w to siebie, swojej prywatności i pełnego zaangażowania. Ale jest też teatr, który kompletnie tego od ciebie nie wymaga, a jest równie inspirujący

Od Sasa do lasa (Witold Mrozek)

Nie da się zrobić teatru bez zespołu. I są bardzo liczne przykłady na to. Nie chcę ich tu wymieniać. Jak rozpada się zespół, rozpada się teatr

Oświadczenie (Redakcja)

Oświadczenie w sprawie artykułu Karoliny Plinty „Odzyskać przeżywanie”

]]>
Thu, 24 May 2018 00:00:00 +0200
<![CDATA[Numer 2018/237]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2018/237

Film

Herosi na minuty (Darek Arest)

„Avengersi” nie zawracają sobie głowy udawaniem opowieści niezależnej od gigantycznego biznesplanu. Film zaczyna się od środka, kończy w połowie i naszpikowany jest odwołaniami do innych marvelowskich produkcji

Walka o ciało (Marta Bałaga)

Do Act Up należało wtedy tylu różnych ludzi; nie wywodziliśmy się z tych samych miejsc i rzadko się ze sobą zgadzaliśmy. Ale gdy wreszcie zebraliśmy się razem, poczuliśmy siłę – mówi reżyser nagrodzonego w Cannes filmu „120 uderzeń serca”, opowiadającego o organizacji walczącej o prawa osób chorych na AIDS

Gadanie, bzykanie (Adam Kruk)

Bohaterowie „120 uderzeń serca” gadają cały czas – ktoś powie: jak we francuskim filmie. Pośród tej nieustannej paplaniny są jednak momenty prawdziwie wielkiego kina – szczególnie wtedy, gdy na pierwszy plan wychodzą obrazy

Literatura

Nakręca się mrok (Zofia Król)

Amerykańscy naukowcy pewnie już prześledzili, jaki proces neurologiczny zachodzi w pisarzu, kiedy odbija sobą mroczne połacie rzeczywistości. Na pewno to go nie pozostawia czystym i niewinnym

Usiąść i szlifować (Krzysztof Umiński)

Przedstawiono mi „Siódmą funkcję języka” Bineta jako kryminał. No to ja na to jak na lato. Marzyłem, żeby po „Martwych duszach” przetłumaczyć jakąś normalną powieść. Trafiłem z deszczu pod rynnę

Szkoło, płoń (Tomasz Pstrągowski)

Bohaterowie „Na koniec wszystko spłonie” nie tylko nie widzą drogi ucieczki z pułapki, ale i rzeczywiście jej nie mają. Nowy komiks Edyty Bystroń

Lustro akustyczne (Łukasz Żurek)

Bezsilność Zadury wobec klisz językowych sprawia, że poezji z tomu „Po szkodzie” bliżej do publicystycznych felietonów czy memów z „Soku z buraka”. To na te fale współczesnej komunikacji nastawia się Zadura – i w nich się roztapia

Mordercze tempo (Jakub Socha)

Biografia wspaniałego czeskiego pisarza, Oty Pavla, to historia choroby, która zaatakowała jego głowę, gdy miał zaledwie 34 lata. Zabrała mu  jedno życie, ale ofiarowała drugie

Media

Dzieła powinny podróżować w czasie (Martyna Turska)

Nie potrzebujesz specjalnej folii, powierzchni, opakunku, specyfików przeciw insektom, znaczków, stempli, poziomu wilgotności. Ale cyfrowa twórczość też potrzebuje opieki

Neomateria i retroproblemy (Marek Krajewski)

Digitalny świat, choć ma miliardy użytkowników, jest zawsze zamieszkiwany tylko przez jedną osobę

ODBIORNIK (16): Wrixling, fotoszop, plankton (Anna Desponds / Agnieszka Słodownik)

W najnowszym odcinku naszego podkastu rozmawiamy o onlajnowym performansie Michaela Portnoya, twórczości Constanta Dullaarta i międzynarodowej scenie podkastowej

Bardzo kiepska orkiestra dęta (Michał R. Wiśniewski)

Przesłuchując zasoby specjalnych efektów dźwiękowych udostępnionych przez BBC, czuję się jak archeolog z obcej planety badający pozostałości ludzkiej cywilizacji

Cyfrowi cenzorzy i roboty (Piotr Szostak)

Nie oglądasz na Facebooku pornografii dziecięcej, egzekucji przeprowadzanych przez ISIS i streamowanych samobójstw, bo ktoś na Filipinach zobaczył je za ciebie i usunął. Filtrem mediów społecznościowych są póki co żywi ludzie

Muzyka

Jak nie utonąć w retromanii (Rafał Księżyk)

Podróż Reynoldsa poprzez historię muzyki pop, fascynująca w szczególe, w szerszym planie okazuje się męcząca

Grube metafory (Marcin Bogucki)

Tegoroczną Eurowizję wygrał gość z widowni, który w czasie występu duetu Madame Monsieur machał przed kamerą czekoladkami Merci – wspaniała emanacja ducha konkursu. Różnorodna, nieprzewidywalna i marynistyczna. Taka była w tym roku Eurowizja

Obyczaje

Może myślą, że Bella istnieje naprawdę i jest kobietą (Paulina Domagalska)

Nie wiem, co mogę powiedzieć o Belli. Nie ma za tym smutnej historii, nie miałem ciężkiego dzieciństwa, nic mi się złego nie przytrafiło. Po prostu mam coś z głową i wymyślam rzeczy zupełnie bez sensu. Bo przecież Bella nie ma sensu. I to jest spoko

Czarna suknia (Beata Chomątowska)

Felicja, córka Salomei z Goscinnych i Edwarda (Efraima) Zwayera, przychodzi na świat w Dzień Dziecka. Dziś chciałoby się odczytywać to jako znak, ale ona sama z pewnością nie mogła dostrzec w dacie swoich urodzin zapowiedzi przyszłego zaangażowania

Sztuka

Macewy świecą na tęczowo (Karol Sienkiewicz)

Co powstanie z połączenia „Pokłosia” Pasikowskiego i „Tęczy” Wójcik? W Sierpcu Daniel Rycharski ustawił macewy, które za dnia otacza tęcza z kwiatów, a nocą – tęczowe światła

Wyspa nadziei (Monika Stelmach)

Nie przekonywałem mieszkańców Kurówka jakoś specjalnie. Nie zakładałem, że nie zrozumieją sztuki. Jestem stąd, robię sztukę dla nich, o nich i wspólnie z nimi

Teatr

Nie ma czego się bać (Piotr Morawski)

„Strach” Małgorzaty Wdowik to nie jest po prostu opowieść o strachu. To próba ewokowania pewnego doświadczenia. Uruchomienie obrazów i dźwięków, które mają być testem na to, czego się boimy

Trikolorowe kundle (Katarzyna Tórz)

Belgijskie szaleństwo wyrasta z tradycji surrealizmu. Nie gloryfikuje romantycznego mitu o poświęceniu, uznaje, że skuteczną strategią przetrwania może być wzięcie rzeczywistości w nawias. O tym są również „Belgian Rules” Jana Fabra

Dobro czyni (Piotr Gruszczyński)

Nie mam zamiaru udawać nawet, że pojąłem cały zamiar siedmiogodzinnego spektaklu. Oglądanie „Fausta” Castorfa błądzi pomiędzy rozbuchaną inscenizacją i rozszyfrowywaniem znaczeń

Glamour postteatru (Witold Mrozek)

Czy „Inne tańce” to manifest sformułowany dla grupy artystów przez parę kuratorów? A może raczej – starannie dopracowany i naładowany treścią galeryjny klip promocyjny?

Wiersze

wiersz (Ilona Witkowska)

]]>

Film

Herosi na minuty (Darek Arest)

„Avengersi” nie zawracają sobie głowy udawaniem opowieści niezależnej od gigantycznego biznesplanu. Film zaczyna się od środka, kończy w połowie i naszpikowany jest odwołaniami do innych marvelowskich produkcji

Walka o ciało (Marta Bałaga)

Do Act Up należało wtedy tylu różnych ludzi; nie wywodziliśmy się z tych samych miejsc i rzadko się ze sobą zgadzaliśmy. Ale gdy wreszcie zebraliśmy się razem, poczuliśmy siłę – mówi reżyser nagrodzonego w Cannes filmu „120 uderzeń serca”, opowiadającego o organizacji walczącej o prawa osób chorych na AIDS

Gadanie, bzykanie (Adam Kruk)

Bohaterowie „120 uderzeń serca” gadają cały czas – ktoś powie: jak we francuskim filmie. Pośród tej nieustannej paplaniny są jednak momenty prawdziwie wielkiego kina – szczególnie wtedy, gdy na pierwszy plan wychodzą obrazy

Literatura

Nakręca się mrok (Zofia Król)

Amerykańscy naukowcy pewnie już prześledzili, jaki proces neurologiczny zachodzi w pisarzu, kiedy odbija sobą mroczne połacie rzeczywistości. Na pewno to go nie pozostawia czystym i niewinnym

Usiąść i szlifować (Krzysztof Umiński)

Przedstawiono mi „Siódmą funkcję języka” Bineta jako kryminał. No to ja na to jak na lato. Marzyłem, żeby po „Martwych duszach” przetłumaczyć jakąś normalną powieść. Trafiłem z deszczu pod rynnę

Szkoło, płoń (Tomasz Pstrągowski)

Bohaterowie „Na koniec wszystko spłonie” nie tylko nie widzą drogi ucieczki z pułapki, ale i rzeczywiście jej nie mają. Nowy komiks Edyty Bystroń

Lustro akustyczne (Łukasz Żurek)

Bezsilność Zadury wobec klisz językowych sprawia, że poezji z tomu „Po szkodzie” bliżej do publicystycznych felietonów czy memów z „Soku z buraka”. To na te fale współczesnej komunikacji nastawia się Zadura – i w nich się roztapia

Mordercze tempo (Jakub Socha)

Biografia wspaniałego czeskiego pisarza, Oty Pavla, to historia choroby, która zaatakowała jego głowę, gdy miał zaledwie 34 lata. Zabrała mu  jedno życie, ale ofiarowała drugie

Media

Dzieła powinny podróżować w czasie (Martyna Turska)

Nie potrzebujesz specjalnej folii, powierzchni, opakunku, specyfików przeciw insektom, znaczków, stempli, poziomu wilgotności. Ale cyfrowa twórczość też potrzebuje opieki

Neomateria i retroproblemy (Marek Krajewski)

Digitalny świat, choć ma miliardy użytkowników, jest zawsze zamieszkiwany tylko przez jedną osobę

ODBIORNIK (16): Wrixling, fotoszop, plankton (Anna Desponds / Agnieszka Słodownik)

W najnowszym odcinku naszego podkastu rozmawiamy o onlajnowym performansie Michaela Portnoya, twórczości Constanta Dullaarta i międzynarodowej scenie podkastowej

Bardzo kiepska orkiestra dęta (Michał R. Wiśniewski)

Przesłuchując zasoby specjalnych efektów dźwiękowych udostępnionych przez BBC, czuję się jak archeolog z obcej planety badający pozostałości ludzkiej cywilizacji

Cyfrowi cenzorzy i roboty (Piotr Szostak)

Nie oglądasz na Facebooku pornografii dziecięcej, egzekucji przeprowadzanych przez ISIS i streamowanych samobójstw, bo ktoś na Filipinach zobaczył je za ciebie i usunął. Filtrem mediów społecznościowych są póki co żywi ludzie

Muzyka

Jak nie utonąć w retromanii (Rafał Księżyk)

Podróż Reynoldsa poprzez historię muzyki pop, fascynująca w szczególe, w szerszym planie okazuje się męcząca

Grube metafory (Marcin Bogucki)

Tegoroczną Eurowizję wygrał gość z widowni, który w czasie występu duetu Madame Monsieur machał przed kamerą czekoladkami Merci – wspaniała emanacja ducha konkursu. Różnorodna, nieprzewidywalna i marynistyczna. Taka była w tym roku Eurowizja

Obyczaje

Może myślą, że Bella istnieje naprawdę i jest kobietą (Paulina Domagalska)

Nie wiem, co mogę powiedzieć o Belli. Nie ma za tym smutnej historii, nie miałem ciężkiego dzieciństwa, nic mi się złego nie przytrafiło. Po prostu mam coś z głową i wymyślam rzeczy zupełnie bez sensu. Bo przecież Bella nie ma sensu. I to jest spoko

Czarna suknia (Beata Chomątowska)

Felicja, córka Salomei z Goscinnych i Edwarda (Efraima) Zwayera, przychodzi na świat w Dzień Dziecka. Dziś chciałoby się odczytywać to jako znak, ale ona sama z pewnością nie mogła dostrzec w dacie swoich urodzin zapowiedzi przyszłego zaangażowania

Sztuka

Macewy świecą na tęczowo (Karol Sienkiewicz)

Co powstanie z połączenia „Pokłosia” Pasikowskiego i „Tęczy” Wójcik? W Sierpcu Daniel Rycharski ustawił macewy, które za dnia otacza tęcza z kwiatów, a nocą – tęczowe światła

Wyspa nadziei (Monika Stelmach)

Nie przekonywałem mieszkańców Kurówka jakoś specjalnie. Nie zakładałem, że nie zrozumieją sztuki. Jestem stąd, robię sztukę dla nich, o nich i wspólnie z nimi

Teatr

Nie ma czego się bać (Piotr Morawski)

„Strach” Małgorzaty Wdowik to nie jest po prostu opowieść o strachu. To próba ewokowania pewnego doświadczenia. Uruchomienie obrazów i dźwięków, które mają być testem na to, czego się boimy

Trikolorowe kundle (Katarzyna Tórz)

Belgijskie szaleństwo wyrasta z tradycji surrealizmu. Nie gloryfikuje romantycznego mitu o poświęceniu, uznaje, że skuteczną strategią przetrwania może być wzięcie rzeczywistości w nawias. O tym są również „Belgian Rules” Jana Fabra

Dobro czyni (Piotr Gruszczyński)

Nie mam zamiaru udawać nawet, że pojąłem cały zamiar siedmiogodzinnego spektaklu. Oglądanie „Fausta” Castorfa błądzi pomiędzy rozbuchaną inscenizacją i rozszyfrowywaniem znaczeń

Glamour postteatru (Witold Mrozek)

Czy „Inne tańce” to manifest sformułowany dla grupy artystów przez parę kuratorów? A może raczej – starannie dopracowany i naładowany treścią galeryjny klip promocyjny?

Wiersze

wiersz (Ilona Witkowska)

]]>
Fri, 11 May 2018 00:00:00 +0200
<![CDATA[Numer 2018/236]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2018/236

Film

Antyhaiku (Bartosz Żurawiecki)

„Wyspę psów” można uznać za starcie między  japońskimi i amerykańskimi wartościami. Zwycięzca jest oczywisty od samego początku – wiadomo wszak, skąd pochodzą twórcy, a przede wszystkim, kto dał pieniądze na produkcję

Literatura

Ten świecący punkt to ja (Marceli Szpak)

„Pan Żarówka” Wojciecha Wawszczyka to rozpisana na ponad 600 stron opowieść o dorastaniu i wczesnej dorosłości w sytuacji, gdy nad życiem dziecka dominuje choroba rodziców

Ziarno minimalizmu kiełkuje (Rafał Wawrzyńczyk)

Gramy chyba na nowych zasadach. Pojawia się nasycona konkretem poezja, zainteresowana współczesnością i jej żywotnymi napięciami, możliwa do odebrania przez publiczność spoza wąskiego, środowiskowego kręgu – o tomach poetyckich Natalii Malek i Ilony Witkowskiej

Media

Świat wyszedł z formy (Michał R. Wiśniewski)

„Kanye to chwilowo nasz najlepszy marksista”, napisał na Facebooku magazyn „Jacobin”. Kanye West, artysta o ego porównywalnym z sumą ego kilkunastu wikipedystów, wrócił do mediów społecznościowych i ma nam coś do powiedzenia

Muzyka

Synowski spleen (Piotr Szwed)

Bohater nagrań Synów nie leci w kosmos, nie przeżywa ekscytujących przygód, patrzy w lewo, patrzy w prawo, zakłada kaptur, zapala papierosa. Aż się chce wyjść z kina! Statyczność Synowskich historii sprawia jednak, że przykuwają uwagę i naprawdę niepokoją

Jazz Czarnego Atlantyku (Rafał Księżyk)

Muzyka Sons of Kemet osadza jazz w  żywej, tętniącej przestrzeni pomiędzy Afryką, Wyspami Karaibskimi, obu Amerykami i Wielką Brytanią. Na „Your Queen Is a Reptile” zmurszałej chwale imperialnej monarchii przeciwstawiona jest sieć powiązań biegnących ponad czasem i przestrzenią

Obyczaje

Przypadek, nie chęć szczera (Kamil Fejfer)

Nasze osiągnięcia są w dużej mierze wynikiem zbiegów okoliczności. Na miejsce w strukturze społecznej oddziałuje to, w którym miesiącu się urodziliśmy czy jak łatwe do wymówienia mamy nazwisko – nam samym pozostaje niewiele mocy sprawczej

Sztuka

Powstanki w pełnym makijażu (Karol Sienkiewicz)

Znany wcześniej z performerskiego duetu Polen Performance Mikołaj Sobczak powraca jako malarz i piewca kultury drag. Jego najnowszą  wystawę można uznać za malarski debiut z prawdziwego zdarzenia

Teatr

Wizjoner i księgowy (Dorota Buchwald)

Event jest wystrzałem, który generuje duże echo, a stale działający teatr to raczej maszyna, która buczy cichutko, ale konsekwentnie, latami, i pracując w regionie, coś oryginalnego wytwarza. Tylko nie ma dobrego lobbingu! – ekonomista przekonuje, że teatr publiczny się opłaca

Niezwykła historia Michała Weicherta (Henryk Grynberg)

Eksperymenty Michała Weicherta, które przed wojną miały „spory rezonans w polskim środowisku teatralnym”, były kontynuowane w polskim teatrze po odrzuceniu socrealizmu, zwłaszcza przez Kantora i Grotowskiego

Nie mam czasu na te swoje lęki (Witold Mrozek)

Spotkał mnie gdzieś na korytarzu w hotelu Krzysztof Mieszkowski, zapytał, jakie mam plany, i ja mu odpowiedziałem: „Wypić piwo”. Zamiast wstać, powiedzieć: „Dzień dobry, szukam pracy”, to powiedziałem „Wypić piwo”. No i sobie poszedł

Wiersze

wiersze (Kamila Janiak)

]]>

Film

Antyhaiku (Bartosz Żurawiecki)

„Wyspę psów” można uznać za starcie między  japońskimi i amerykańskimi wartościami. Zwycięzca jest oczywisty od samego początku – wiadomo wszak, skąd pochodzą twórcy, a przede wszystkim, kto dał pieniądze na produkcję

Literatura

Ten świecący punkt to ja (Marceli Szpak)

„Pan Żarówka” Wojciecha Wawszczyka to rozpisana na ponad 600 stron opowieść o dorastaniu i wczesnej dorosłości w sytuacji, gdy nad życiem dziecka dominuje choroba rodziców

Ziarno minimalizmu kiełkuje (Rafał Wawrzyńczyk)

Gramy chyba na nowych zasadach. Pojawia się nasycona konkretem poezja, zainteresowana współczesnością i jej żywotnymi napięciami, możliwa do odebrania przez publiczność spoza wąskiego, środowiskowego kręgu – o tomach poetyckich Natalii Malek i Ilony Witkowskiej

Media

Świat wyszedł z formy (Michał R. Wiśniewski)

„Kanye to chwilowo nasz najlepszy marksista”, napisał na Facebooku magazyn „Jacobin”. Kanye West, artysta o ego porównywalnym z sumą ego kilkunastu wikipedystów, wrócił do mediów społecznościowych i ma nam coś do powiedzenia

Muzyka

Synowski spleen (Piotr Szwed)

Bohater nagrań Synów nie leci w kosmos, nie przeżywa ekscytujących przygód, patrzy w lewo, patrzy w prawo, zakłada kaptur, zapala papierosa. Aż się chce wyjść z kina! Statyczność Synowskich historii sprawia jednak, że przykuwają uwagę i naprawdę niepokoją

Jazz Czarnego Atlantyku (Rafał Księżyk)

Muzyka Sons of Kemet osadza jazz w  żywej, tętniącej przestrzeni pomiędzy Afryką, Wyspami Karaibskimi, obu Amerykami i Wielką Brytanią. Na „Your Queen Is a Reptile” zmurszałej chwale imperialnej monarchii przeciwstawiona jest sieć powiązań biegnących ponad czasem i przestrzenią

Obyczaje

Przypadek, nie chęć szczera (Kamil Fejfer)

Nasze osiągnięcia są w dużej mierze wynikiem zbiegów okoliczności. Na miejsce w strukturze społecznej oddziałuje to, w którym miesiącu się urodziliśmy czy jak łatwe do wymówienia mamy nazwisko – nam samym pozostaje niewiele mocy sprawczej

Sztuka

Powstanki w pełnym makijażu (Karol Sienkiewicz)

Znany wcześniej z performerskiego duetu Polen Performance Mikołaj Sobczak powraca jako malarz i piewca kultury drag. Jego najnowszą  wystawę można uznać za malarski debiut z prawdziwego zdarzenia

Teatr

Wizjoner i księgowy (Dorota Buchwald)

Event jest wystrzałem, który generuje duże echo, a stale działający teatr to raczej maszyna, która buczy cichutko, ale konsekwentnie, latami, i pracując w regionie, coś oryginalnego wytwarza. Tylko nie ma dobrego lobbingu! – ekonomista przekonuje, że teatr publiczny się opłaca

Niezwykła historia Michała Weicherta (Henryk Grynberg)

Eksperymenty Michała Weicherta, które przed wojną miały „spory rezonans w polskim środowisku teatralnym”, były kontynuowane w polskim teatrze po odrzuceniu socrealizmu, zwłaszcza przez Kantora i Grotowskiego

Nie mam czasu na te swoje lęki (Witold Mrozek)

Spotkał mnie gdzieś na korytarzu w hotelu Krzysztof Mieszkowski, zapytał, jakie mam plany, i ja mu odpowiedziałem: „Wypić piwo”. Zamiast wstać, powiedzieć: „Dzień dobry, szukam pracy”, to powiedziałem „Wypić piwo”. No i sobie poszedł

Wiersze

wiersze (Kamila Janiak)

]]>
Fri, 27 Apr 2018 00:00:00 +0200
<![CDATA[Numer 2018/235]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2018/235

Film

Bez przesady (Marta Bałaga)

Mówi się, że aż 60 procent wszystkich niemych filmów należy uznać za bezpowrotnie stracone. To niezwykle frustrujące. Wciąż też trudno nakłonić ludzi do ich oglądania – mówi dyrektor Pordenone Silent Film Festival

Brutalne lekcje WOS-u (Agata Sikora)

Seriale „Trzynaście powodów” oraz „The End of The F***ing World” skłaniają do postawienia pytania: skoro wprowadzone przez dorosłych systemowe rozwiązania czynią z młodych ofiary przemocy, dlaczego ci drudzy mają podporządkować się tym pierwszym?

Kopciuszek z czerwonym pazurem (Katarzyna Wajda)

Pola Negri była pierwszą gwiazdą europejskiego kina importowaną do Hollywood. I pierwszą, choć nie jedyną, której potencjału Hollywood nie potrafił wykorzystać

Biedna głowa (Jakub Socha)

W „Nigdy cię tu nie było” Lynne Ramsay świat obserwujemy jakby prosto z głowy głównego bohatera, która nie może powstrzymać się przed produkcją majaków i retrospekcji

Literatura

Alienacja, destylacja (Maciej Jakubowiak)

Świetnie, zdawałoby się: modne tematy, chwytliwe tytuły, godna pozazdroszczenia pracowitość. Gdzie więc tkwi problem? Kuba Wojtaszczyk nie umie pisać. I to nie umie, by tak rzec, piętrowo

Jednorożec (Andrzej Franaszek)

Nocą 23 maja 1958 roku Herbert nie dowierza, że oto wyjeżdża z Polski, za kilkanaście godzin znajdzie się na Zachodzie, którego do niedawna całkowicie zakazany smak budził emocje, jakie dziś z trudem możemy sobie wyobrazić – fragment biografii, która ukazuje się w Wydawnictwie Znak

Rozkosz i inne czynności śledcze (Janusz Margański)

W powieści Gaddy śledztwo przeradza się w swoistą penetrację. Rozum, reagując na skandal zbrodni, szuka motywów i kojarzy w czytelny układ najmniejsze drobiny rzeczywistości

Dekameron po golonce (Monika Ochędowska)

„Sonnenberg” Vargi to obfity, budapeszteński posiłek. Pörkölt z narodowych flaków ugotowany wedle sprawdzonego w węgierskiej trylogii przepisu. Podany w nowej powieściowej formie, wciąż ciepły i nawet smaczny, ale odgrzewany

Pan Samochodzik i porno (Ewa Stusińska)

Pornograficzna trylogia Zbigniewa Nienackiego, autora cyklu powieści o Panu Samochodziku, okazuje się pulpowym wglądem w mentalność mizogina. Przy grafomanii Nienackiego nie trzeba szukać ukrytych znaczeń. Autor obnaża się sam

Media

Amerykańska strzelanka (Łukasz Muniowski)

„Far Cry 5” miała być grą przełomową, odważnie komentującą obecną sytuację społeczno-polityczną w Stanach Zjednoczonych. Nic z tego

Fejk głosy czają się za winklem (Agnieszka Słodownik)

Pamiętacie fejkowe wideo Baracka Obamy, wygenerowane przez naukowców z Laboratorium Uniwersytetu Waszyngtońskiego? Dziś powiedzmy sobie o fejkowym głosie

Muzyka

Czasy pędzą (Bartosz Nowicki)

Jakub Lemiszewski próbuje poprzez abstrakcyjne dźwięki powiedzieć coś o otaczającej rzeczywistości, o przeładowaniu informacyjnym. Na szczęście tę diagnozę udaje mu się wyrazić z polotem i bez konceptualnego zadęcia

Polska Islandia (Michał Wieczorek)

Nanook of the North to kolejny w ostatnich latach projekt polskich artystów zainspirowany północą globu, w szczególności Islandią. Skojarzenia z pochodzącymi z wyspy twórcami nurtu modern classical są nieodparte

Korporacje i startupy (Adam Suprynowicz)

„Nowe pokolenie kompozytorów nie próbuje nobilitować komputera. To starsze roczniki wciąż piszą utwory «na orkiestrę i komputer». Dla orędowników postinternetu nowe media stanowią jedność audiowizualną” – rozmowa z dyrektorem artystycznym festiwalu Musica Polonica Nova

Chrzęst owadów (Dominika Klimek)

Field recording staje się popularny między innymi pod wpływem filozofii Wschodu i „bycia tu i teraz”. Nagrania terenowe odsyłają do złotych czasów, kiedy ze zwierzętami, rzeczami, zjawiskami pogodowymi żyliśmy bardzo blisko, intymnie

Obyczaje

Zbrodnie bez powodu (Michel Foucault)

W przypadku kobiety z Sélestat – wiecie, tej, co ugotowała udko swej córki z kapustą – ważnym punktem dyskusji było pytanie: „Czy w tych czasach panował głód? Czy oskarżona była biedna czy nie, głodowała czy nie?”

Sztuka

Przesłanie od naszych sponsorów (Tom Dyckhoff)

Reklamy w internecie można zignorować, a w telewizji przewinąć. W gazecie przewrócić stronę. Nie da się jednak wymazać ich z przestrzeni wokół nas

Kolega koleżanki (Karol Sienkiewicz)

W miniony weekend do Warszawy przyjechały galerie prywatne z różnych stron świata. Goszczą je wybrane galerie z Warszawy. Wspólne pokazy składają się na projekt Friend of a Friend

Teatr

Stepowałem raka (Łukasz Saturczak)

Moja wyobraźnia aktorska jest bliżej serialu „Girls”. Więcej o aktorstwie nauczyły mnie „South Park” i „Family Guy” niż Stanisławski

Drapak dla kota (Stefan Drajewski)

W „Priv” Iza Szostak zawarła wszystko to, co dotyka bohaterów, którzy tęsknią do bliskości, chcieliby się podotykać, poocierać, poczuć siebie, pobyć ze sobą, ale się boją

Program „Hamlet” (Witold Mrozek)

W lubelskim „Hamlecie” Magdy Szpecht nie pracuje żaden z wrzuconych na wejściu tematów. Niewiele pomaga, że aktorzy Teatru Andersena grają z przekonaniem. Jednak skrypt jest bezlitośnie płaski

Wiersze

wiersze (Eugeniusz Tkaczyszyn-Dycki)

]]>

Film

Bez przesady (Marta Bałaga)

Mówi się, że aż 60 procent wszystkich niemych filmów należy uznać za bezpowrotnie stracone. To niezwykle frustrujące. Wciąż też trudno nakłonić ludzi do ich oglądania – mówi dyrektor Pordenone Silent Film Festival

Brutalne lekcje WOS-u (Agata Sikora)

Seriale „Trzynaście powodów” oraz „The End of The F***ing World” skłaniają do postawienia pytania: skoro wprowadzone przez dorosłych systemowe rozwiązania czynią z młodych ofiary przemocy, dlaczego ci drudzy mają podporządkować się tym pierwszym?

Kopciuszek z czerwonym pazurem (Katarzyna Wajda)

Pola Negri była pierwszą gwiazdą europejskiego kina importowaną do Hollywood. I pierwszą, choć nie jedyną, której potencjału Hollywood nie potrafił wykorzystać

Biedna głowa (Jakub Socha)

W „Nigdy cię tu nie było” Lynne Ramsay świat obserwujemy jakby prosto z głowy głównego bohatera, która nie może powstrzymać się przed produkcją majaków i retrospekcji

Literatura

Alienacja, destylacja (Maciej Jakubowiak)

Świetnie, zdawałoby się: modne tematy, chwytliwe tytuły, godna pozazdroszczenia pracowitość. Gdzie więc tkwi problem? Kuba Wojtaszczyk nie umie pisać. I to nie umie, by tak rzec, piętrowo

Jednorożec (Andrzej Franaszek)

Nocą 23 maja 1958 roku Herbert nie dowierza, że oto wyjeżdża z Polski, za kilkanaście godzin znajdzie się na Zachodzie, którego do niedawna całkowicie zakazany smak budził emocje, jakie dziś z trudem możemy sobie wyobrazić – fragment biografii, która ukazuje się w Wydawnictwie Znak

Rozkosz i inne czynności śledcze (Janusz Margański)

W powieści Gaddy śledztwo przeradza się w swoistą penetrację. Rozum, reagując na skandal zbrodni, szuka motywów i kojarzy w czytelny układ najmniejsze drobiny rzeczywistości

Dekameron po golonce (Monika Ochędowska)

„Sonnenberg” Vargi to obfity, budapeszteński posiłek. Pörkölt z narodowych flaków ugotowany wedle sprawdzonego w węgierskiej trylogii przepisu. Podany w nowej powieściowej formie, wciąż ciepły i nawet smaczny, ale odgrzewany

Pan Samochodzik i porno (Ewa Stusińska)

Pornograficzna trylogia Zbigniewa Nienackiego, autora cyklu powieści o Panu Samochodziku, okazuje się pulpowym wglądem w mentalność mizogina. Przy grafomanii Nienackiego nie trzeba szukać ukrytych znaczeń. Autor obnaża się sam

Media

Amerykańska strzelanka (Łukasz Muniowski)

„Far Cry 5” miała być grą przełomową, odważnie komentującą obecną sytuację społeczno-polityczną w Stanach Zjednoczonych. Nic z tego

Fejk głosy czają się za winklem (Agnieszka Słodownik)

Pamiętacie fejkowe wideo Baracka Obamy, wygenerowane przez naukowców z Laboratorium Uniwersytetu Waszyngtońskiego? Dziś powiedzmy sobie o fejkowym głosie

Muzyka

Czasy pędzą (Bartosz Nowicki)

Jakub Lemiszewski próbuje poprzez abstrakcyjne dźwięki powiedzieć coś o otaczającej rzeczywistości, o przeładowaniu informacyjnym. Na szczęście tę diagnozę udaje mu się wyrazić z polotem i bez konceptualnego zadęcia

Polska Islandia (Michał Wieczorek)

Nanook of the North to kolejny w ostatnich latach projekt polskich artystów zainspirowany północą globu, w szczególności Islandią. Skojarzenia z pochodzącymi z wyspy twórcami nurtu modern classical są nieodparte

Korporacje i startupy (Adam Suprynowicz)

„Nowe pokolenie kompozytorów nie próbuje nobilitować komputera. To starsze roczniki wciąż piszą utwory «na orkiestrę i komputer». Dla orędowników postinternetu nowe media stanowią jedność audiowizualną” – rozmowa z dyrektorem artystycznym festiwalu Musica Polonica Nova

Chrzęst owadów (Dominika Klimek)

Field recording staje się popularny między innymi pod wpływem filozofii Wschodu i „bycia tu i teraz”. Nagrania terenowe odsyłają do złotych czasów, kiedy ze zwierzętami, rzeczami, zjawiskami pogodowymi żyliśmy bardzo blisko, intymnie

Obyczaje

Zbrodnie bez powodu (Michel Foucault)

W przypadku kobiety z Sélestat – wiecie, tej, co ugotowała udko swej córki z kapustą – ważnym punktem dyskusji było pytanie: „Czy w tych czasach panował głód? Czy oskarżona była biedna czy nie, głodowała czy nie?”

Sztuka

Przesłanie od naszych sponsorów (Tom Dyckhoff)

Reklamy w internecie można zignorować, a w telewizji przewinąć. W gazecie przewrócić stronę. Nie da się jednak wymazać ich z przestrzeni wokół nas

Kolega koleżanki (Karol Sienkiewicz)

W miniony weekend do Warszawy przyjechały galerie prywatne z różnych stron świata. Goszczą je wybrane galerie z Warszawy. Wspólne pokazy składają się na projekt Friend of a Friend

Teatr

Stepowałem raka (Łukasz Saturczak)

Moja wyobraźnia aktorska jest bliżej serialu „Girls”. Więcej o aktorstwie nauczyły mnie „South Park” i „Family Guy” niż Stanisławski

Drapak dla kota (Stefan Drajewski)

W „Priv” Iza Szostak zawarła wszystko to, co dotyka bohaterów, którzy tęsknią do bliskości, chcieliby się podotykać, poocierać, poczuć siebie, pobyć ze sobą, ale się boją

Program „Hamlet” (Witold Mrozek)

W lubelskim „Hamlecie” Magdy Szpecht nie pracuje żaden z wrzuconych na wejściu tematów. Niewiele pomaga, że aktorzy Teatru Andersena grają z przekonaniem. Jednak skrypt jest bezlitośnie płaski

Wiersze

wiersze (Eugeniusz Tkaczyszyn-Dycki)

]]>
Fri, 13 Apr 2018 00:00:00 +0200
<![CDATA[Numer 2018/234]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2018/234

Film

PRZEGRYW: Nawet jeśli jesteś koniem (Agnieszka Jakimiak)

BoJack, mierny celebryta z ambicjami utopionymi w hektolitrach alkoholu i górach kokainy, gwiazda przebrzmiałego sitcomu „Rozbrykani”, nie odbije się od dna, ponieważ to on je wyznacza

Dave Bowman musi odejść (Marta Bałaga)

Jeśli ktoś zapamięta mnie tylko dlatego, że zagrałem w „2001: Odysei kosmicznej”, to umówmy się – mogłem skończyć znacznie gorzej – mówi odtwórca głównej roli w świętującym 50-lecie filmie Stanleya Kubricka

Lekcja bezgranicznej odwagi (Piotr Kletowski)

Książka „Pasolini. Niewygodny człowiek” pokazuje, że Fallaci fenomenalnie prześwietliła Pasoliniego, dostrzegając wszystko to, co było fundamentem jego postawy – i jako człowieka, i jako artysty – dotykając najbardziej intymnych miejsc w duszy swego przyjaciela

Polskie chamy (Ludwika Mastalerz)

„Twarz” zachęca, by skrócić dystans wobec obiektu niechęci. Odwracając się, nie pobrudzimy sobie rąk, ale też niczego nie zrozumiemy, ani tym bardziej nie zmienimy

Oaza na pustyni rzeczywistości (Piotr Mirski)

Spielberg pozwala widzom i bohaterom taplać się w wirtualnej oazie, aby wreszcie przypomnieć im, że czasem warto wylogować się do życia, nawet jeśli może się ono wydawać nieciekawe lub odstręczające

Literatura

Czas na inne piosenki (Agnieszka Sowińska)

Dla niektórych moje postaci są wulgarne. Ale język się nie bierze z próżni. Lepi się ze wszystkiego, co przeżyliśmy. Nie chciałam, żeby moja bohaterka to był taki miły ktoś. Z krzepienia serc literaturą nic dobrego nie wyszło

W asyście głosów (Maciej Woźniak)

Akcja tomików Julii Fiedorczuk i Joanny Roszak nie rozgrywa się na filologicznym gruncie literatury, ale na społeczno-politycznym, dojmująco aktualnym gruncie życia. Trafiamy do tu i teraz bez łaskawego pośrednictwa interpretacji

Inteligenci bez tradycji (Jakub Zgierski)

Świat Eleny Ferrante jest nasycony milczeniem o winach przeszłości. O tym, dlaczego jedni wyszli z wojny bogatsi, a inni martwi. O domach, które w tajemniczy sposób zmieniły właścicieli. O dawnych faszystach, którzy teraz prowadzą bary i wędliniarnie

Trzepot małych skrzydeł (Adam Robiński)

Schowany między fałdami świętokrzyskich pagórów, Robert Pucek dzieli się z czytelnikiem wrażliwością względem ożywionego świata „słuszniejszych rozmiarów”. W jego nowej książce rozmyślaniom na temat dziennych i nocnych motyli rytm nadaje kalendarz

Media

Państwo, platforma, pańszczyzna (Mirosław Filiciak)

Model działania mediów społecznościowych, naszych drugich, niemałych ojczyzn, zrodził się w ciągu zaledwie kilkunastu lat. Warunki tego obywatelstwa powinny być negocjowalne

Opowiedzieć Amerykę (Marzena Falkowska)

„Where The Water Tastes Like Wine” to debiutancka gra studia Dim Bulb Games. Jego założyciel Johnnemann Nordhagen postawił przed sobą ambitny cel stworzenia interaktywnej antologii opowieści oddających ducha Stanów Zjednoczonych

Trucizna stanie się lekarstwem (Anna Desponds)

Zawiesiłem puste ramki po zdjęciach na drzewach, kadrując korę czy mech. Dorośli ludzie chodzili na bosaka, w ciszy po lesie i oglądali niebo i ziemię przez te rameczki. Wyglądało to, jakbyśmy zwariowali, ale chyba nigdy nie byliśmy bardziej świadomi

Wrixling, czyli operacja na słowach (Agnieszka Słodownik)

Onlajnowy performans Michaela Portnoya nie jest dla każdego, ale jest dla ciebie. Wybierz swojego Kierownika Zachowania i włącz wideoczat

Broń masowej wolności (Piotr Szostak)

Afera związana z firmą Cambridge Analytica, która miała nielegalnie użyć danych o 50 milionach Amerykanów do manipulowania wyborcami, ma historyczne źródło w narzędziach i metodach, które zamawiał na amerykańskich uczelniach Pentagon

PRZEGRYW (Michał R. Wiśniewski)

Dekady neoliberalnej propagandy sukcesu wyprodukowały przeciwciała: oddolny internetowy ruch celebrujący porażkę, który powoli przesącza się do mainstreamu

Muzyka

Wieś śpiewa (Jakub Bożek)

Elektryfikacja wsi, PRL-owski awans społeczny i kontrkultura lat 60. oznaczały zerwanie z muzyką tradycyjną. Na początku lat 90. zaczęliśmy rekonstruować muzykę wsi właściwie od zera. Dziś to prężne środowisko z własnymi fundacjami i wydawnictwami

Wyższa szkoła zarządzania hałasem (Piotr Szwed)

Nowy album Złotej Jesieni to nie tyle rock eksperymentalny, co eksplorujący. Słuchając tej płyty, otrzymujemy niezwykle dziś cenne doświadczenie obcości

Muzyka czasów potopu (Rafał Księżyk)

Największą  inspiracją był dla mnie Bach. Bach, Wagner, Scarlatti. I Hendrix, jeśli chodzi o gitarę. Widziałem Hendrixa kilkakrotnie, w połowie lat 60., bo regularnie jeździłem do Londynu. Jeśli zapytasz mnie, jaką gram muzykę, powiem, że gram rock'n'rolla

Obyczaje

PRZEGRYW: Przegraj jak najlepiej (Łukasz Najder)

Czy przegryw nie może być stylem życia – metodą nie tyle walki z Lewiatanem, co zniknięcia z jego radarów i logów? Wnoszę o uznanie za zaletę własnej nieważkości

PRZEGRYW: Beata Pawlikowska od depresji (Bartosz Sadulski)

Na rozmowę o porażkach jesteś gotowy, kiedy opuściłeś już najgłębszą otchłań. Mam  fobie społeczne i taka sytuacja, że siedzę i z wami rozmawiam, nie miałaby się prawa wydarzyć dwa lata temu, bo bym zemdlał

PRZEGRYW: Odmieńcza sztuka porażki (Jack Halberstam)

Porażka to czasem sposób na odrzucenie dominującej logiki władzy i dyscypliny, forma ich krytyki. To porażki pomagają odkryć nieprzewidywalność ideologii i ich niedookreśloność

PRZEGRYW: Książę przegrywu (Jakub Socha)

Był najdziwniejszym amerykańskim komikiem. Potrafił wyprowadzić publiczność z sali koncertowej i zabrać ją do pobliskiego McDonalda, zamówić 600 hamburgerów i w ostatniej chwili zmienić zamówienie na paczkę frytek

Sztuka

Tercet egzotyczny (Stach Szabłowski)

Chwilowo rozdwojony między film i rzeczywistość, troszeczkę zabity „Sercem miłości” Bąkowski znalazł się w interesującej sytuacji. Zafascynowany twórczością artysty, ciekaw byłem, co się teraz stanie. I jak na zawołanie, w poznańskim Arsenale pojawiła się „Twarda Awangarda”

Nie mogąc zapomnieć (Karol Sienkiewicz)

Pokazywany w Królikarni „Skwer” Karoliny Breguły mógł być piękną metaforą lęków przed konfrontacją z przeszłością. Artystka wolała ją jednak połączyć z opowieścią o własnej niemocy

Teatr

Frljić wkurza Niemców, albo problemy pierwszego świata (Witold Mrozek)

W „Gorki – Alternatywa dla Niemiec?” z Berlina Oliver Frljić nie wyciąga na scenę tak ciężkich dział jak w warszawskiej „Klątwie”

Wiersze

masy (Szczepan Kopyt)

]]>

Film

PRZEGRYW: Nawet jeśli jesteś koniem (Agnieszka Jakimiak)

BoJack, mierny celebryta z ambicjami utopionymi w hektolitrach alkoholu i górach kokainy, gwiazda przebrzmiałego sitcomu „Rozbrykani”, nie odbije się od dna, ponieważ to on je wyznacza

Dave Bowman musi odejść (Marta Bałaga)

Jeśli ktoś zapamięta mnie tylko dlatego, że zagrałem w „2001: Odysei kosmicznej”, to umówmy się – mogłem skończyć znacznie gorzej – mówi odtwórca głównej roli w świętującym 50-lecie filmie Stanleya Kubricka

Lekcja bezgranicznej odwagi (Piotr Kletowski)

Książka „Pasolini. Niewygodny człowiek” pokazuje, że Fallaci fenomenalnie prześwietliła Pasoliniego, dostrzegając wszystko to, co było fundamentem jego postawy – i jako człowieka, i jako artysty – dotykając najbardziej intymnych miejsc w duszy swego przyjaciela

Polskie chamy (Ludwika Mastalerz)

„Twarz” zachęca, by skrócić dystans wobec obiektu niechęci. Odwracając się, nie pobrudzimy sobie rąk, ale też niczego nie zrozumiemy, ani tym bardziej nie zmienimy

Oaza na pustyni rzeczywistości (Piotr Mirski)

Spielberg pozwala widzom i bohaterom taplać się w wirtualnej oazie, aby wreszcie przypomnieć im, że czasem warto wylogować się do życia, nawet jeśli może się ono wydawać nieciekawe lub odstręczające

Literatura

Czas na inne piosenki (Agnieszka Sowińska)

Dla niektórych moje postaci są wulgarne. Ale język się nie bierze z próżni. Lepi się ze wszystkiego, co przeżyliśmy. Nie chciałam, żeby moja bohaterka to był taki miły ktoś. Z krzepienia serc literaturą nic dobrego nie wyszło

W asyście głosów (Maciej Woźniak)

Akcja tomików Julii Fiedorczuk i Joanny Roszak nie rozgrywa się na filologicznym gruncie literatury, ale na społeczno-politycznym, dojmująco aktualnym gruncie życia. Trafiamy do tu i teraz bez łaskawego pośrednictwa interpretacji

Inteligenci bez tradycji (Jakub Zgierski)

Świat Eleny Ferrante jest nasycony milczeniem o winach przeszłości. O tym, dlaczego jedni wyszli z wojny bogatsi, a inni martwi. O domach, które w tajemniczy sposób zmieniły właścicieli. O dawnych faszystach, którzy teraz prowadzą bary i wędliniarnie

Trzepot małych skrzydeł (Adam Robiński)

Schowany między fałdami świętokrzyskich pagórów, Robert Pucek dzieli się z czytelnikiem wrażliwością względem ożywionego świata „słuszniejszych rozmiarów”. W jego nowej książce rozmyślaniom na temat dziennych i nocnych motyli rytm nadaje kalendarz

Media

Państwo, platforma, pańszczyzna (Mirosław Filiciak)

Model działania mediów społecznościowych, naszych drugich, niemałych ojczyzn, zrodził się w ciągu zaledwie kilkunastu lat. Warunki tego obywatelstwa powinny być negocjowalne

Opowiedzieć Amerykę (Marzena Falkowska)

„Where The Water Tastes Like Wine” to debiutancka gra studia Dim Bulb Games. Jego założyciel Johnnemann Nordhagen postawił przed sobą ambitny cel stworzenia interaktywnej antologii opowieści oddających ducha Stanów Zjednoczonych

Trucizna stanie się lekarstwem (Anna Desponds)

Zawiesiłem puste ramki po zdjęciach na drzewach, kadrując korę czy mech. Dorośli ludzie chodzili na bosaka, w ciszy po lesie i oglądali niebo i ziemię przez te rameczki. Wyglądało to, jakbyśmy zwariowali, ale chyba nigdy nie byliśmy bardziej świadomi

Wrixling, czyli operacja na słowach (Agnieszka Słodownik)

Onlajnowy performans Michaela Portnoya nie jest dla każdego, ale jest dla ciebie. Wybierz swojego Kierownika Zachowania i włącz wideoczat

Broń masowej wolności (Piotr Szostak)

Afera związana z firmą Cambridge Analytica, która miała nielegalnie użyć danych o 50 milionach Amerykanów do manipulowania wyborcami, ma historyczne źródło w narzędziach i metodach, które zamawiał na amerykańskich uczelniach Pentagon

PRZEGRYW (Michał R. Wiśniewski)

Dekady neoliberalnej propagandy sukcesu wyprodukowały przeciwciała: oddolny internetowy ruch celebrujący porażkę, który powoli przesącza się do mainstreamu

Muzyka

Wieś śpiewa (Jakub Bożek)

Elektryfikacja wsi, PRL-owski awans społeczny i kontrkultura lat 60. oznaczały zerwanie z muzyką tradycyjną. Na początku lat 90. zaczęliśmy rekonstruować muzykę wsi właściwie od zera. Dziś to prężne środowisko z własnymi fundacjami i wydawnictwami

Wyższa szkoła zarządzania hałasem (Piotr Szwed)

Nowy album Złotej Jesieni to nie tyle rock eksperymentalny, co eksplorujący. Słuchając tej płyty, otrzymujemy niezwykle dziś cenne doświadczenie obcości

Muzyka czasów potopu (Rafał Księżyk)

Największą  inspiracją był dla mnie Bach. Bach, Wagner, Scarlatti. I Hendrix, jeśli chodzi o gitarę. Widziałem Hendrixa kilkakrotnie, w połowie lat 60., bo regularnie jeździłem do Londynu. Jeśli zapytasz mnie, jaką gram muzykę, powiem, że gram rock'n'rolla

Obyczaje

PRZEGRYW: Przegraj jak najlepiej (Łukasz Najder)

Czy przegryw nie może być stylem życia – metodą nie tyle walki z Lewiatanem, co zniknięcia z jego radarów i logów? Wnoszę o uznanie za zaletę własnej nieważkości

PRZEGRYW: Beata Pawlikowska od depresji (Bartosz Sadulski)

Na rozmowę o porażkach jesteś gotowy, kiedy opuściłeś już najgłębszą otchłań. Mam  fobie społeczne i taka sytuacja, że siedzę i z wami rozmawiam, nie miałaby się prawa wydarzyć dwa lata temu, bo bym zemdlał

PRZEGRYW: Odmieńcza sztuka porażki (Jack Halberstam)

Porażka to czasem sposób na odrzucenie dominującej logiki władzy i dyscypliny, forma ich krytyki. To porażki pomagają odkryć nieprzewidywalność ideologii i ich niedookreśloność

PRZEGRYW: Książę przegrywu (Jakub Socha)

Był najdziwniejszym amerykańskim komikiem. Potrafił wyprowadzić publiczność z sali koncertowej i zabrać ją do pobliskiego McDonalda, zamówić 600 hamburgerów i w ostatniej chwili zmienić zamówienie na paczkę frytek

Sztuka

Tercet egzotyczny (Stach Szabłowski)

Chwilowo rozdwojony między film i rzeczywistość, troszeczkę zabity „Sercem miłości” Bąkowski znalazł się w interesującej sytuacji. Zafascynowany twórczością artysty, ciekaw byłem, co się teraz stanie. I jak na zawołanie, w poznańskim Arsenale pojawiła się „Twarda Awangarda”

Nie mogąc zapomnieć (Karol Sienkiewicz)

Pokazywany w Królikarni „Skwer” Karoliny Breguły mógł być piękną metaforą lęków przed konfrontacją z przeszłością. Artystka wolała ją jednak połączyć z opowieścią o własnej niemocy

Teatr

Frljić wkurza Niemców, albo problemy pierwszego świata (Witold Mrozek)

W „Gorki – Alternatywa dla Niemiec?” z Berlina Oliver Frljić nie wyciąga na scenę tak ciężkich dział jak w warszawskiej „Klątwie”

Wiersze

masy (Szczepan Kopyt)

]]>
Wed, 28 Mar 2018 00:00:00 +0200
<![CDATA[Numer 2018/233]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2018/233

Film

Bez przypraw (Klara Cykorz)

Gdyńskie etiudy odnajdują swoją spójność w ciężkości podejmowanych tematów, korespondują ze sobą na poziomie ambicji, zacementowane w ponurym nastroju i kręgu niesympatycznych bohaterów

Wszyscy jesteśmy Lebowskimi (Marta Bałaga)

Podczas Lebowski Fest możesz nagle zawołać: „Chcesz paluch?” i wiesz, że ktoś od razu odpowie: „Załatwię ci jeden przed trzecią. Polakierowany”. Pewnie dlatego wśród fanów panuje taka zażyłość – mówi jeden z założycieli imprezy poświęconej kultowemu filmowi braci Coen, który właśnie skończył 20 lat

Haneke o końcu świata (Krzysztof Świrek)

Poczucie końca nie opuszcza filmowców, szczególnie tych, którzy mają ambicję uchwycenia w rzeczywistości czegoś symptomatycznego. Należy do nich Haneke, autor wchodzącego na ekrany „Happy Endu”

Suchar przeterminowany (Bartosz Żurawiecki)

„Ostatni pies” to jedynie kolejny odcinek franczyzy przejętej od Patryka Vegi. Kino, które ani myśli łamać gatunkowi kości. Przeciwnie, chce dać wszystko, co widz swojski wita z głośnym okrzykiem i co nie budzi w nim żadnego dysonansu poznawczego czy innego efektu obcości

Pogański świt (Piotr Mirski)

„Wieża. Jasny dzień” może służyć za wzór młodego, radykalnego kina artystycznego. To film osobny i prowokacyjny, a przy tym nieupozowany, odznaczający się naturalnością żywiołów i snów

Literatura

Odważniej (Olga Wróbel)

Jest dobrze: mamy wysyp kobiecych powieści o kobiecych losach z uwzględnieniem trudnych wątków. Jest niedobrze: brakuje w tym pisaniu odwagi tematycznej i stylistycznej, umiejętności zahaczenia o bieżące tematy, ciekawych ujęć, zimnych ocen

Szczęście narodowe brutto (Monika Ochędowska)

Wraz z poprawą materialnego statusu bohaterów miłość symbolicznie oddala się od grodzonych osiedli, i to nie tyle w przestrzeni, ile w czasie – o powieściach Marty Dzido, Bartosza Żurawieckiego i innych przejawach trzydziestackiego sentymentalizmu

Być wielkim pisarzem, mieć oswojonego jeża (Henryk Grynberg)

Obraz rzeczywistości jest w „Dziennikach” Osieckiej dwojaki. Z jednej strony presje i koszmary totalitaryzmu, z drugiej żywioły młodości. Chce być komunistką. I mogłaby „całe życie przeflirtować z piętnastoma naraz”

Media

Cyfrowe, cielesne, materialne (Agnieszka Słodownik)

W świecie turbowidzialności i permanentnego nasłonecznienia pod latarnią nigdy nie jest ciemno. Niewidzialność staje się nową formą oporu – o wystawie w Studio BWA Wrocław

Aniki. Człowiek, który został memem (Michał R. Wiśniewski)

Prasowe notki były lakoniczne: 2 marca 2018 roku w wieku 48 lat w wypadku samochodowym zginął Billy Herrington, były gwiazdor gejowskich filmów pornograficznych. Wystąpił w kilkunastu filmach. Zdobył sławę w Japonii jako internetowy mem

ODBIORNIK (15): Kartonowe pudełko czy szklana szybka? (Anna Desponds / Agnieszka Słodownik)

Czy dzieci potrzebują cyfrowych mediów? W nowym odcinku podkastu rozmowy o wyobraźni, bodźcach i alternatywnej współczesności z szefowymi muzeów w Rotterdamie, Nowym Jorku i Sofii oraz z twórcami interaktywnego placu zabaw WRO

Muzyka

Silna dziewczyna (Mateusz Mondalski)

Historie osób trans kojarzyły się od zawsze z tragediami: depresją, myślami samobójczymi, życiem na wewnętrznym i zewnętrznym wygnaniu, bezdomnością. Życie Juliany Huxtable jest budującą antytezą dla takich scenariuszy

W erze bomb i gwiazd (Marcin Pryt)

W 50. rocznicę Marca ’68 chcę opowiedzieć o swojej przygodzie z zespołem wokalno-instrumentalnym Śliwki. W związku z kontekstem muszę więc dodać:  żydowskim – lider 19 Wiosen o historii łódzkiego zespołu bigbitowego

Nieposiadanie muzyki (Tomasz Cyz)

Płyta „After the Fall” została nagrana na żywo w 1998 roku, gdy Keith Jarrett wrócił po kilkuletniej przerwie spowodowanej zespołem chronicznego zmęczenia. Muzyk bał się tego koncertu, który nazywał „eksperymentem”. Jak wspaniałym!

Symfonia wszystkich światów (Rafał Księżyk)

Jeśli z szerszej perspektywy przyjrzeć się relacji muzyki z literaturą, mogłoby się okazać, że cała nowoczesna awangarda muzyczna została najpierw wymyślona w głowach pisarzy

Od taboru do Ambasady (Michał Wieczorek)

Koniec wiejskiej muzyki był ogłaszany wielokrotnie, już przez pierwszych powojennych etnomuzykologów. A jednak nadal jest po co tam jeździć – mówi współzałożycielka Ambasady Muzyki Tradycyjnej

Obyczaje

Klasa strachu (Michał R. Wiśniewski)

W dziełach popkultury nastawionych na wpędzanie klasy średniej w stany lękowe – niegdyś „Strefie mroku”, dziś „Czarnym lustrze” – najbardziej przerażające jest to, że rzeczywistość wciąż okazuje się straszniejsza

Smutnodur, posępnica (Zofia Zaleska)

Jeśli istniałyby zaburzenia psychiczne, które można by rozpoznawać u całych narodów, Polska dostałaby diagnozę: narcystyczne zaburzenie osobowości, przedłużona reakcja żałoby i uzależnienie od alkoholu – mówi autorka „Historii polskiego szaleństwa”

Sztuka

Kolumny, rzeźby, fontanny (Jakub Majmurek)

Nie było jednego socrealizmu. Artyści starali się wykorzystywać te elementy ideologii partii, które pokrywały się z ich pomysłem na budowę nowoczesnego porządku estetycznego oraz społecznego. I usiłowali chronić się przed niepasującymi im żądaniami władz

Czy był sens wyciągać zdjęcia z tapczanu (Monika Stelmach)

Zeszyty robię dla siebie. Wprowadzają mnie w codzienny tryb pracy. Siadam rano i do godziny 13 czytam, szkicuję i notuję, co widziałam, przeczytałam, przemyślałam. Jak tego nie robię, to jestem wkurzona. To rodzaj kalendarza – strukturowanie czasu

Pod kontrolą (Karol Sienkiewicz)

„Wolne gesty” Uli Sickle w CSW to jedna z pierwszych wystaw choreograficznych w Polsce. Choreografią rządzi tu jednak tekst literacki

Pochwała malarstwa (Iwona Kurz)

Kontakt z klasą robotniczą miał mieć zbawienny wpływ na praktyki estetyczne albańskiego malarza Ediego Hili. Jeśli go miał, to raczej wbrew intencjom aparatu państwa. Odniesienie wprost do rzeczywistości było bardzo niewygodne dla rządzących

Teatr

Malina (Witold Mrozek)

Mam dosyć tego teatru za 1800 zł. Mam dosyć, że gram po 5–6 przedstawień w miesiącu. Mam dosyć, że nikt tego nie szanuje, że ściągają mi tytuły. Że teatr to fabryka

Wróg tam jest, ale go nie widać (Piotr Morawski)

We „Wrogu – instrukcji obsługi” Justyny Sobczyk teatr staje się strefą zmilitaryzowaną. Żyrandol jest elementem obrony. Wisząca nad oknem sceny maska – tarczą. Publiczność szybko zostaje przeszkolona na okoliczność ewakuacji. Teraz w grze we wroga jesteśmy już wszyscy

Rakieta (Katarzyna Niedurny)

Słabość jest dla mnie interesująca w teatrze. Może dlatego, że jest ona kobietom stale wmawiana, o czym dzisiaj dużo i głośno mówimy

Wiersze

wiersze (Anna Adamowicz)

]]>

Film

Bez przypraw (Klara Cykorz)

Gdyńskie etiudy odnajdują swoją spójność w ciężkości podejmowanych tematów, korespondują ze sobą na poziomie ambicji, zacementowane w ponurym nastroju i kręgu niesympatycznych bohaterów

Wszyscy jesteśmy Lebowskimi (Marta Bałaga)

Podczas Lebowski Fest możesz nagle zawołać: „Chcesz paluch?” i wiesz, że ktoś od razu odpowie: „Załatwię ci jeden przed trzecią. Polakierowany”. Pewnie dlatego wśród fanów panuje taka zażyłość – mówi jeden z założycieli imprezy poświęconej kultowemu filmowi braci Coen, który właśnie skończył 20 lat

Haneke o końcu świata (Krzysztof Świrek)

Poczucie końca nie opuszcza filmowców, szczególnie tych, którzy mają ambicję uchwycenia w rzeczywistości czegoś symptomatycznego. Należy do nich Haneke, autor wchodzącego na ekrany „Happy Endu”

Suchar przeterminowany (Bartosz Żurawiecki)

„Ostatni pies” to jedynie kolejny odcinek franczyzy przejętej od Patryka Vegi. Kino, które ani myśli łamać gatunkowi kości. Przeciwnie, chce dać wszystko, co widz swojski wita z głośnym okrzykiem i co nie budzi w nim żadnego dysonansu poznawczego czy innego efektu obcości

Pogański świt (Piotr Mirski)

„Wieża. Jasny dzień” może służyć za wzór młodego, radykalnego kina artystycznego. To film osobny i prowokacyjny, a przy tym nieupozowany, odznaczający się naturalnością żywiołów i snów

Literatura

Odważniej (Olga Wróbel)

Jest dobrze: mamy wysyp kobiecych powieści o kobiecych losach z uwzględnieniem trudnych wątków. Jest niedobrze: brakuje w tym pisaniu odwagi tematycznej i stylistycznej, umiejętności zahaczenia o bieżące tematy, ciekawych ujęć, zimnych ocen

Szczęście narodowe brutto (Monika Ochędowska)

Wraz z poprawą materialnego statusu bohaterów miłość symbolicznie oddala się od grodzonych osiedli, i to nie tyle w przestrzeni, ile w czasie – o powieściach Marty Dzido, Bartosza Żurawieckiego i innych przejawach trzydziestackiego sentymentalizmu

Być wielkim pisarzem, mieć oswojonego jeża (Henryk Grynberg)

Obraz rzeczywistości jest w „Dziennikach” Osieckiej dwojaki. Z jednej strony presje i koszmary totalitaryzmu, z drugiej żywioły młodości. Chce być komunistką. I mogłaby „całe życie przeflirtować z piętnastoma naraz”

Media

Cyfrowe, cielesne, materialne (Agnieszka Słodownik)

W świecie turbowidzialności i permanentnego nasłonecznienia pod latarnią nigdy nie jest ciemno. Niewidzialność staje się nową formą oporu – o wystawie w Studio BWA Wrocław

Aniki. Człowiek, który został memem (Michał R. Wiśniewski)

Prasowe notki były lakoniczne: 2 marca 2018 roku w wieku 48 lat w wypadku samochodowym zginął Billy Herrington, były gwiazdor gejowskich filmów pornograficznych. Wystąpił w kilkunastu filmach. Zdobył sławę w Japonii jako internetowy mem

ODBIORNIK (15): Kartonowe pudełko czy szklana szybka? (Anna Desponds / Agnieszka Słodownik)

Czy dzieci potrzebują cyfrowych mediów? W nowym odcinku podkastu rozmowy o wyobraźni, bodźcach i alternatywnej współczesności z szefowymi muzeów w Rotterdamie, Nowym Jorku i Sofii oraz z twórcami interaktywnego placu zabaw WRO

Muzyka

Silna dziewczyna (Mateusz Mondalski)

Historie osób trans kojarzyły się od zawsze z tragediami: depresją, myślami samobójczymi, życiem na wewnętrznym i zewnętrznym wygnaniu, bezdomnością. Życie Juliany Huxtable jest budującą antytezą dla takich scenariuszy

W erze bomb i gwiazd (Marcin Pryt)

W 50. rocznicę Marca ’68 chcę opowiedzieć o swojej przygodzie z zespołem wokalno-instrumentalnym Śliwki. W związku z kontekstem muszę więc dodać:  żydowskim – lider 19 Wiosen o historii łódzkiego zespołu bigbitowego

Nieposiadanie muzyki (Tomasz Cyz)

Płyta „After the Fall” została nagrana na żywo w 1998 roku, gdy Keith Jarrett wrócił po kilkuletniej przerwie spowodowanej zespołem chronicznego zmęczenia. Muzyk bał się tego koncertu, który nazywał „eksperymentem”. Jak wspaniałym!

Symfonia wszystkich światów (Rafał Księżyk)

Jeśli z szerszej perspektywy przyjrzeć się relacji muzyki z literaturą, mogłoby się okazać, że cała nowoczesna awangarda muzyczna została najpierw wymyślona w głowach pisarzy

Od taboru do Ambasady (Michał Wieczorek)

Koniec wiejskiej muzyki był ogłaszany wielokrotnie, już przez pierwszych powojennych etnomuzykologów. A jednak nadal jest po co tam jeździć – mówi współzałożycielka Ambasady Muzyki Tradycyjnej

Obyczaje

Klasa strachu (Michał R. Wiśniewski)

W dziełach popkultury nastawionych na wpędzanie klasy średniej w stany lękowe – niegdyś „Strefie mroku”, dziś „Czarnym lustrze” – najbardziej przerażające jest to, że rzeczywistość wciąż okazuje się straszniejsza

Smutnodur, posępnica (Zofia Zaleska)

Jeśli istniałyby zaburzenia psychiczne, które można by rozpoznawać u całych narodów, Polska dostałaby diagnozę: narcystyczne zaburzenie osobowości, przedłużona reakcja żałoby i uzależnienie od alkoholu – mówi autorka „Historii polskiego szaleństwa”

Sztuka

Kolumny, rzeźby, fontanny (Jakub Majmurek)

Nie było jednego socrealizmu. Artyści starali się wykorzystywać te elementy ideologii partii, które pokrywały się z ich pomysłem na budowę nowoczesnego porządku estetycznego oraz społecznego. I usiłowali chronić się przed niepasującymi im żądaniami władz

Czy był sens wyciągać zdjęcia z tapczanu (Monika Stelmach)

Zeszyty robię dla siebie. Wprowadzają mnie w codzienny tryb pracy. Siadam rano i do godziny 13 czytam, szkicuję i notuję, co widziałam, przeczytałam, przemyślałam. Jak tego nie robię, to jestem wkurzona. To rodzaj kalendarza – strukturowanie czasu

Pod kontrolą (Karol Sienkiewicz)

„Wolne gesty” Uli Sickle w CSW to jedna z pierwszych wystaw choreograficznych w Polsce. Choreografią rządzi tu jednak tekst literacki

Pochwała malarstwa (Iwona Kurz)

Kontakt z klasą robotniczą miał mieć zbawienny wpływ na praktyki estetyczne albańskiego malarza Ediego Hili. Jeśli go miał, to raczej wbrew intencjom aparatu państwa. Odniesienie wprost do rzeczywistości było bardzo niewygodne dla rządzących

Teatr

Malina (Witold Mrozek)

Mam dosyć tego teatru za 1800 zł. Mam dosyć, że gram po 5–6 przedstawień w miesiącu. Mam dosyć, że nikt tego nie szanuje, że ściągają mi tytuły. Że teatr to fabryka

Wróg tam jest, ale go nie widać (Piotr Morawski)

We „Wrogu – instrukcji obsługi” Justyny Sobczyk teatr staje się strefą zmilitaryzowaną. Żyrandol jest elementem obrony. Wisząca nad oknem sceny maska – tarczą. Publiczność szybko zostaje przeszkolona na okoliczność ewakuacji. Teraz w grze we wroga jesteśmy już wszyscy

Rakieta (Katarzyna Niedurny)

Słabość jest dla mnie interesująca w teatrze. Może dlatego, że jest ona kobietom stale wmawiana, o czym dzisiaj dużo i głośno mówimy

Wiersze

wiersze (Anna Adamowicz)

]]>
Fri, 16 Mar 2018 00:00:00 +0100
<![CDATA[Numer 2018/232]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2018/232

Film

Małe kino bliskości (Klara Cykorz)

Relacja z matką stanowi emocjonaly kręgosłup „Lady Bird”. Rozpięty na sto nastrojów dwugłos, w którym nierzadko obie strony mają jednocześnie rację – lub jednocześnie jej nie mają

Berlinale pod ostrzałem (Adam Kruk)

Jeśli ktoś chciał skupiać się na samych obrazach, a nie spektaklu kolektywnego tworzenia aury kinowej, lepiej było siadać w pierwszym rzędzie. W przypadku niektórych tytułów obserwowanie reakcji widowni z ostatniego bywało jednak ciekawsze

Bliżej gwiazd (Grzegorz Stępniak)

Wyprodukowane ostatnio filmy i seriale zwiastują nową erę, w której to Afroamerykanie będą rozdawać karty

Twarde lądowanie (Ludwika Mastalerz)

Historia biednej dziewczyny z Portland, która sama musiała sobie szyć zdobione tiulem trykoty, płynie wartkim strumieniem, uwodząc widza minimalną dozą martyrologii, za to uwypuklając czarny humor. Do kin wchodzi „Ja, Tonya” Craiga Gillespie

Kawaler i panna (Jakub Socha)

W filmie „Nici widmo” Paul Thomas Anderson pokazuje, że gra w swojej lidze. Nikt nie robi takich filmów jak on. Pozostawiają widza w osłupieniu i w zachwycie

Żywemu spadło libido (Monika Talarczyk)

W rynsztoku świata Vegi jest kilka marzeń do spełnienia. W imię czego można się dać obić, zgwałcić i rozpruć? Niespodzianka – w imię miłości, która możliwa jest i w hiszpańskim kurorcie, w rytmie tanga, i w pokoju hotelowym, w silent disco

Łatwiej nie widzieć (Anna Serdiukow)

Film nie musi być tożsamy, tak w stu procentach, z autorem. To ma być uczciwa robota, ale nie musi kraść mi duszy – mówi Bałagow, cudowne dziecko rosyjskiego kina, którego „Bliskość” właśnie wchodzi na nasze ekrany

Literatura

Świat jako oszustwo (Maciej Świerkocki)

Jeśli diagnoza Flanagana jest trafna, żyjemy w koszmarnej, skłamanej rzeczywistości, bardziej zatrważającej od rozmaitych komiksowych matriksów, bo większość ludzkości chce w niej wegetować dobrowolnie – pisze tłumacz nowej powieści tasmańskiego autora

Mistrz podejrzeń (Jerzy Franczak)

Philip K. Dick zalicza dziś triumfalny powrót. Jego paranoiczna wrażliwość znakomicie służy denuncjacjom niewidzialnej opresji ekonomii i społeczeństwa spektaklu

Media

Zakodowane zaufanie (Karolina Szczepaniak / Jakub Dymek)

Zarówno krytycy, jak i zwolenniczki blockchaina – tej anonimowej, wolnej od pośredników i zdecentralizowanej techniki wymiany informacji – zwiastują rewolucję zaufania

Czy androidy śnią o sprawiedliwości społecznej? (Mirek Filiciak / Alek Tarkowski)

Czy możemy zorganizować sztuczne inteligencje tak, by nie redukowały naszej ludzkiej rzeczywistości? Czy możemy relacje z maszynami ułożyć inaczej niż w kategoriach konkurowania lub kontroli?

Muzyka

Disco polo w wielkim mieście (Bartosz Chmielewski)

Disco polo przeszło do mainstreamu, jego status zmienia się też na scenie niezależnej. Projekt Polonia Disco jest próbą wyobrażenia sobie alternatywnej historii tego gatunku. Co by było, gdyby w latach 90. nie skręcił w stronę toporną i komercyjną?

Zwykłe życie (Anna Szudek)

Słuchając Barbary Wrońskiej, ma się przed oczami pełną salę oraz śpiewaczkę, która stoi na scenie sama i przy surowym akompaniamencie pianina zmaga się ze sobą. Jak Nina Simone wykonująca „Lilac Wine” czy „Strange Fruit”

Blues milionera (Rafał Księżyk)

Jest bezsprzecznie najważniejszym muzycznym wydawcą w nowym wieku. Ba, Richard Russell to ostatni z wielkich tej branży. Aż chciałoby się poznać sekret jego sukcesu. Czy udaje się to przy okazji premiery albumu „Everything Is Recorded by Richard Russell”?

O nowy, lepszy pop (Piotr Szwed)

New People i Rycerzyki to zespoły, których atuty doskonale by się uzupełniały. Gdyby jakimś cudem połączyć ich ostatnie albumy, otrzymalibyśmy bezdyskusyjną piosenkową płytę roku

Z tęsknoty za linearnym życiem (Piotr Strzemieczny)

Wystarczy czasem spojrzeć w inną stronę, by dowiedzieć się, że istnieje świat, z którego nie zdajemy sobie sprawy. Nagle życie zamienia się w swoistą grę i o tym jest też mój inspirowany „Ulissesem” album, „ULSSS”

Słabość zwycięzcy (Stefan Drajewski)

Richard Wagner wiedział, że „Śpiewacy norymberscy” to dzieło nowatorskie. Do tematyki dostroił muzykę. W tej operze nastrój zmienia się co chwilę. Dobrze, gdy potrafi nadążyć za nim orkiestra

Obyczaje

Postżenada (Łukasz Muniowski)

U samych podstaw „Mortified” – występów, podczas których dorośli czytają swoje kompromitujące pamiętniki z dzieciństwa – leży coś nie do końca prawdziwego. Nieprawdziwy wstyd

Sztuka

Dłonie, oczy, łzy (Agata Pyzik)

Wrażliwa na powiązania seksualności z kapitałem, Paulina Ołowska w przewrotny sposób zderzyła ze sobą obecne debaty na temat wzmocnienia kobiet z historycznymi momentami, w których kobiety wyzwalały się seksualnie. W Fundacji Galerii Foksal trwa wystawa artystki

Teatr

Przesiadka (Łukasz Saturczak)

Po doświadczeniu teatru fizycznego bez przerwy myślisz, żeby już wejść na scenę i próbować. Wiem, że tekst jest ważny i etap prób stolikowych musi być zrealizowany, ale dopóki nie zderzysz tego z materią sceny, to sweter na łokciach się wyciera

Zaćpanie historią (Piotr Morawski)

„Sienkiewicz Superstar” Groszyńskiej uświadamia bezradność wobec narracji, jaką narzucił nam autor „Trylogii”. Retoryka godnościowa jest skuteczniejsza od narracji krytycznej. A więc co dalej?

Wiersze

wiersze (Marcin Sendecki)

]]>

Film

Małe kino bliskości (Klara Cykorz)

Relacja z matką stanowi emocjonaly kręgosłup „Lady Bird”. Rozpięty na sto nastrojów dwugłos, w którym nierzadko obie strony mają jednocześnie rację – lub jednocześnie jej nie mają

Berlinale pod ostrzałem (Adam Kruk)

Jeśli ktoś chciał skupiać się na samych obrazach, a nie spektaklu kolektywnego tworzenia aury kinowej, lepiej było siadać w pierwszym rzędzie. W przypadku niektórych tytułów obserwowanie reakcji widowni z ostatniego bywało jednak ciekawsze

Bliżej gwiazd (Grzegorz Stępniak)

Wyprodukowane ostatnio filmy i seriale zwiastują nową erę, w której to Afroamerykanie będą rozdawać karty

Twarde lądowanie (Ludwika Mastalerz)

Historia biednej dziewczyny z Portland, która sama musiała sobie szyć zdobione tiulem trykoty, płynie wartkim strumieniem, uwodząc widza minimalną dozą martyrologii, za to uwypuklając czarny humor. Do kin wchodzi „Ja, Tonya” Craiga Gillespie

Kawaler i panna (Jakub Socha)

W filmie „Nici widmo” Paul Thomas Anderson pokazuje, że gra w swojej lidze. Nikt nie robi takich filmów jak on. Pozostawiają widza w osłupieniu i w zachwycie

Żywemu spadło libido (Monika Talarczyk)

W rynsztoku świata Vegi jest kilka marzeń do spełnienia. W imię czego można się dać obić, zgwałcić i rozpruć? Niespodzianka – w imię miłości, która możliwa jest i w hiszpańskim kurorcie, w rytmie tanga, i w pokoju hotelowym, w silent disco

Łatwiej nie widzieć (Anna Serdiukow)

Film nie musi być tożsamy, tak w stu procentach, z autorem. To ma być uczciwa robota, ale nie musi kraść mi duszy – mówi Bałagow, cudowne dziecko rosyjskiego kina, którego „Bliskość” właśnie wchodzi na nasze ekrany

Literatura

Świat jako oszustwo (Maciej Świerkocki)

Jeśli diagnoza Flanagana jest trafna, żyjemy w koszmarnej, skłamanej rzeczywistości, bardziej zatrważającej od rozmaitych komiksowych matriksów, bo większość ludzkości chce w niej wegetować dobrowolnie – pisze tłumacz nowej powieści tasmańskiego autora

Mistrz podejrzeń (Jerzy Franczak)

Philip K. Dick zalicza dziś triumfalny powrót. Jego paranoiczna wrażliwość znakomicie służy denuncjacjom niewidzialnej opresji ekonomii i społeczeństwa spektaklu

Media

Zakodowane zaufanie (Karolina Szczepaniak / Jakub Dymek)

Zarówno krytycy, jak i zwolenniczki blockchaina – tej anonimowej, wolnej od pośredników i zdecentralizowanej techniki wymiany informacji – zwiastują rewolucję zaufania

Czy androidy śnią o sprawiedliwości społecznej? (Mirek Filiciak / Alek Tarkowski)

Czy możemy zorganizować sztuczne inteligencje tak, by nie redukowały naszej ludzkiej rzeczywistości? Czy możemy relacje z maszynami ułożyć inaczej niż w kategoriach konkurowania lub kontroli?

Muzyka

Disco polo w wielkim mieście (Bartosz Chmielewski)

Disco polo przeszło do mainstreamu, jego status zmienia się też na scenie niezależnej. Projekt Polonia Disco jest próbą wyobrażenia sobie alternatywnej historii tego gatunku. Co by było, gdyby w latach 90. nie skręcił w stronę toporną i komercyjną?

Zwykłe życie (Anna Szudek)

Słuchając Barbary Wrońskiej, ma się przed oczami pełną salę oraz śpiewaczkę, która stoi na scenie sama i przy surowym akompaniamencie pianina zmaga się ze sobą. Jak Nina Simone wykonująca „Lilac Wine” czy „Strange Fruit”

Blues milionera (Rafał Księżyk)

Jest bezsprzecznie najważniejszym muzycznym wydawcą w nowym wieku. Ba, Richard Russell to ostatni z wielkich tej branży. Aż chciałoby się poznać sekret jego sukcesu. Czy udaje się to przy okazji premiery albumu „Everything Is Recorded by Richard Russell”?

O nowy, lepszy pop (Piotr Szwed)

New People i Rycerzyki to zespoły, których atuty doskonale by się uzupełniały. Gdyby jakimś cudem połączyć ich ostatnie albumy, otrzymalibyśmy bezdyskusyjną piosenkową płytę roku

Z tęsknoty za linearnym życiem (Piotr Strzemieczny)

Wystarczy czasem spojrzeć w inną stronę, by dowiedzieć się, że istnieje świat, z którego nie zdajemy sobie sprawy. Nagle życie zamienia się w swoistą grę i o tym jest też mój inspirowany „Ulissesem” album, „ULSSS”

Słabość zwycięzcy (Stefan Drajewski)

Richard Wagner wiedział, że „Śpiewacy norymberscy” to dzieło nowatorskie. Do tematyki dostroił muzykę. W tej operze nastrój zmienia się co chwilę. Dobrze, gdy potrafi nadążyć za nim orkiestra

Obyczaje

Postżenada (Łukasz Muniowski)

U samych podstaw „Mortified” – występów, podczas których dorośli czytają swoje kompromitujące pamiętniki z dzieciństwa – leży coś nie do końca prawdziwego. Nieprawdziwy wstyd

Sztuka

Dłonie, oczy, łzy (Agata Pyzik)

Wrażliwa na powiązania seksualności z kapitałem, Paulina Ołowska w przewrotny sposób zderzyła ze sobą obecne debaty na temat wzmocnienia kobiet z historycznymi momentami, w których kobiety wyzwalały się seksualnie. W Fundacji Galerii Foksal trwa wystawa artystki

Teatr

Przesiadka (Łukasz Saturczak)

Po doświadczeniu teatru fizycznego bez przerwy myślisz, żeby już wejść na scenę i próbować. Wiem, że tekst jest ważny i etap prób stolikowych musi być zrealizowany, ale dopóki nie zderzysz tego z materią sceny, to sweter na łokciach się wyciera

Zaćpanie historią (Piotr Morawski)

„Sienkiewicz Superstar” Groszyńskiej uświadamia bezradność wobec narracji, jaką narzucił nam autor „Trylogii”. Retoryka godnościowa jest skuteczniejsza od narracji krytycznej. A więc co dalej?

Wiersze

wiersze (Marcin Sendecki)

]]>
Fri, 02 Mar 2018 00:00:00 +0100
<![CDATA[Numer 2018/231]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2018/231

Film

Wynalazki z Rotterdamu (Jakub Socha)

Festiwal w Rotterdamie nie stara się przyciągać magią dużych nazwisk. Atmosfera jest piknikowa, chociaż to luty: wiekowi didżeje puszczają rockabilly i disco, wszyscy piją piwo, jedzą curry, nikt się nie spieszy. Na widzów czeka kilkaset filmów z całego świata

Ręce precz (Jakub Socha)

W „Czwartej władzy” Spielberg, opowiadając o redakcji „The Washington Post”, dopomina się o poszanowanie pierwszej poprawki do amerykańskiej konstytucji, która gwarantuje wolność religii, zgromadzeń, ale i prasy. Słuszna pobudka, ale film nie najlepszy

Fasada (Iwona Kurz)

Michał, bohater najnowszego filmu Urszuli Antoniak, wierzy, że sam siebie zrobił, ale wielka dwuznaczność kryje się w stwierdzeniu, że zrobił siebie z niczego – zero jest słabym mnożnikiem

Model do składania (Marcin Adamczak)

Filmowcy pracują pod presją. Zapewne i im przydaje się czasem zatrzymać. Jedni potrzebują do tego psychologa, inni astrologa, a jeszcze inni księdza – Yoda objawia się pod wieloma postaciami

Nie chcę być jak Bono (Marta Bałaga)

„W ułamku sekundy” wykracza poza schematy kina gatunkowego. Umówmy się, nie jest to żaden Haneke. Ale poruszam w nim tematy, które zasługują na podjęcie poważnej dyskusji – mówi jeden z najpopularniejszych niemieckich filmowców o swoim najnowszym filmie

Literatura

Dwa, a może trzy trupy, komisarzu (Rafał Wawrzyńczyk)

Poeta pozwala mowie poocierać się o wypowiedzenia wątpliwej konduity, posmakować banału, zaznać przyjemności, może życia?  Seksualizm wierszy Jarniewicza jest bardzo wyraźny

Ta krypa trzeszczy (Monika Ochędowska)

Orbitowski zaciąga nas do taniego berlińskiego hostelu, Bajon zaczyna od wizyty w Grand Hotel Et Des Palmes, gdzie Wagner kończył „Parsifala” – o dwóch powieściach i zużytych symbolach Europy

Media

Neonowe szkielety nie dostały pensji (Marzena Falkowska)

Zamiast tradycyjnego bohatera – everyman, w którym dostrzec możemy naszych krewnych, sąsiadów, samych siebie. O zmaganiach ze społecznymi i psychologicznymi skutkami kryzysu ekonomicznego w grach „Night in the Woods” i „Little Red Lie”

Przeciwko monokulturom (Arkadiusz Półtorak)

W dobie cyfrowych „baniek” coraz trudniej bronić pluralizmu jako wartości samej w sobie. Wieloletnia inwestycja w hakerski etos oraz pochwałę różnorodności może wydawać się dzisiaj dla berlińskiego festiwalu transmediale kłopotliwym dziedzictwem

Lama, burger i superbohaterki (Maciej Jakubowiak)

Znaczenie języka obrazkowego rośnie – nie tylko ekonomiczne, ale też kulturowe. W 2010 roku Unikod obejmował 722 emoji, dziś jest ich 2823. Konsorcjum Unicode ogłosiło właśnie nową listę

Muzyka

Ale najpierw kawa (Olga Drenda)

Streaming wszystko zmienił. Poleganie na algorytmie polecającym muzykę miało na początku coś z przygody, trochę jak w najlepszych czasach radia. Potem jednak przestałam zwracać uwagę na to, czego słucham. Oczekiwany nastrój stał się ważniejszy niż gatunek czy wykonawca

Coś nas omija (Piotr Tkacz)

W tym roku hasłem przewodnim berlińskiego CTM było „Turmoil” – zgiełk, wrzawa. Prawdziwa klęska nadmiaru, odbiorcom proponowano zestawy trzech lub czterech wydarzeń jednocześnie, z których przynajmniej jedno było światową premierą

Najczarniejsza z panter (Rafał Księżyk)

Afrofuturyzm to całe spektrum zjawisk, od popowych kreacji Beyoncé po wyrafinowaną eseistykę czarnych pisarzy. Najnowszym przejawem nurtu jest film „Czarna Pantera”. Pokazuje on triumf afrofuturyzmu, ale też niebezpieczeństwo jego zastygnięcia na designersko wystylizowanym tronie

Opera użytkowa (Adam Suprynowicz)

Jednoaktowa opera Michaela Nymana „The Man Who Mistook His Wife for a Hat” jest elegancką, rozrywkową miniaturką dla miłośników gatunku, przyjemnym produktem użytkowym. Można wątpić, czy jest tu potencjał na coś więcej

Mielizny symbolizmu (Adam Wiedemann)

Muzyka Debussy'ego potrzebuje męskiego mężczyzny, który ją weźmie w karby i wyzuje ze słodkości. Czy tym mężczyzną okazał się Daniel Barenboim?

Lot nad Atlantydą (Rafał Wawrzyńczyk)

„Folk Music” Zygmunta Krauzego jest jak oglądanie lądu bezpowrotnie utraconego. Muzyka ludowa to tutaj świat, do którego nie mamy już dostępu i który zapada się w przeszłość, emitując wszystkie swoje sygnały jednocześnie, po raz ostatni, w kolosalnej kakofonii

Obyczaje

Chciałbym umrzeć na Marsie (Kamil Fejfer)

Elon Musk dorastał w RPA, gdzie jego ojciec był szanowanym biznesmanem. Podobno mieli nawet jeden z największych domów w całej Pretorii, co z pewnością nie było bez znaczenia. Niewiele jest historii o wielkich miliarderach, którzy wydźwignęli się z somalijskiej biedy

Nie ma czym oddychać (Bartosz Sadulski)

„Sezon grzewczy” to książka oparta na mądrości tłumu, o tym, jak miasto i ludzie zmienili swój prywatny język pod wpływem smogu. W Krakowie ten język trzeba było stworzyć

Biały Dom wariatów (Adrian Stachowski)

„Ogień i furia” Wolffa i „Co się stało” Clinton tworzą ciekawy komplet. Pierwszą książkę czyta się jak raport z wariatkowa, z którego rządzi się światem, drugą – jak rachunek sumienia kogoś, kto miał do tych rządów nie dopuścić

Ukryte pragnienia (Agnieszka Jakimiak)

Jeśli spojrzymy na prowokację jako na zabobon, pojęcie zaklęte w czasie i przestrzeni, wyciągane okolicznościowo z szafy niczym płachta na byka, być może uda się nam zrozumieć charakter naszych oczekiwań i lęków wobec debaty publicznej

Sztuka

Na co dzień i dla wszystkich (Monika Stelmach)

Złote lata polskiego dizajnu to druga połowa lat 50. i lata 60., kiedy powstało dużo oszałamiających projektów. Niestety najlepsze z nich nie zostały zrealizowane masowo, ale zachowały się jako prototypy, które pokazujemy w nowootwartej  Galerii Wzornictwa w warszawskim Muzeum Narodowym

Jest mi strasznie smutno (Monika Stelmach)

Nasza białoruska społeczność nawet w skali Podlasia nie jest duża. Łatwo nam wszystkim być w kontakcie. Z Leonem Tarasewiczem znamy się od ponad 30 lat. Taki staż sprzyja powstaniu wzajemnego zaufania, bez którego przygotowanie wspólnej wystawy o zbrodni w Zaleszanach nie byłoby możliwe

Teatr

Paszporty białe, paszporty czerwone (Witold Mrozek)

Realną stawką „Końca przemocy” jest pytanie, na ile wciąż należymy do cywilizacji Zachodu. Jeśli kiedykolwiek do niej należeliśmy. Na ile uważamy, że prawa wywalczone przez tę bardziej „europejską” część Europy należą się wszystkim, zwłaszcza w Europie?

Monologi Platona (Paweł Soszyński)

W „Uczcie” Garbaczewskiego obserwujemy Erosa myśli, a nie myśl o Erosie. To bardzo ciekawy pomysł, ale jego realizacja jest zwyczajnie nijaka

Lupa i Castorf (Natalia Prüfer)

Tytułowy „wegański teatr” według Castorfa to jedynie wyśmiewanie się z trendów wśród niemieckiego społeczeństwa. Dla Lupy współczesność jest zwykłym śmietnikiem kultury – o zbiorach wywiadów z legendami teatru

Wiersze

wiersze (Genowefa Jakubowska-Fijałkowska)

]]>

Film

Wynalazki z Rotterdamu (Jakub Socha)

Festiwal w Rotterdamie nie stara się przyciągać magią dużych nazwisk. Atmosfera jest piknikowa, chociaż to luty: wiekowi didżeje puszczają rockabilly i disco, wszyscy piją piwo, jedzą curry, nikt się nie spieszy. Na widzów czeka kilkaset filmów z całego świata

Ręce precz (Jakub Socha)

W „Czwartej władzy” Spielberg, opowiadając o redakcji „The Washington Post”, dopomina się o poszanowanie pierwszej poprawki do amerykańskiej konstytucji, która gwarantuje wolność religii, zgromadzeń, ale i prasy. Słuszna pobudka, ale film nie najlepszy

Fasada (Iwona Kurz)

Michał, bohater najnowszego filmu Urszuli Antoniak, wierzy, że sam siebie zrobił, ale wielka dwuznaczność kryje się w stwierdzeniu, że zrobił siebie z niczego – zero jest słabym mnożnikiem

Model do składania (Marcin Adamczak)

Filmowcy pracują pod presją. Zapewne i im przydaje się czasem zatrzymać. Jedni potrzebują do tego psychologa, inni astrologa, a jeszcze inni księdza – Yoda objawia się pod wieloma postaciami

Nie chcę być jak Bono (Marta Bałaga)

„W ułamku sekundy” wykracza poza schematy kina gatunkowego. Umówmy się, nie jest to żaden Haneke. Ale poruszam w nim tematy, które zasługują na podjęcie poważnej dyskusji – mówi jeden z najpopularniejszych niemieckich filmowców o swoim najnowszym filmie

Literatura

Dwa, a może trzy trupy, komisarzu (Rafał Wawrzyńczyk)

Poeta pozwala mowie poocierać się o wypowiedzenia wątpliwej konduity, posmakować banału, zaznać przyjemności, może życia?  Seksualizm wierszy Jarniewicza jest bardzo wyraźny

Ta krypa trzeszczy (Monika Ochędowska)

Orbitowski zaciąga nas do taniego berlińskiego hostelu, Bajon zaczyna od wizyty w Grand Hotel Et Des Palmes, gdzie Wagner kończył „Parsifala” – o dwóch powieściach i zużytych symbolach Europy

Media

Neonowe szkielety nie dostały pensji (Marzena Falkowska)

Zamiast tradycyjnego bohatera – everyman, w którym dostrzec możemy naszych krewnych, sąsiadów, samych siebie. O zmaganiach ze społecznymi i psychologicznymi skutkami kryzysu ekonomicznego w grach „Night in the Woods” i „Little Red Lie”

Przeciwko monokulturom (Arkadiusz Półtorak)

W dobie cyfrowych „baniek” coraz trudniej bronić pluralizmu jako wartości samej w sobie. Wieloletnia inwestycja w hakerski etos oraz pochwałę różnorodności może wydawać się dzisiaj dla berlińskiego festiwalu transmediale kłopotliwym dziedzictwem

Lama, burger i superbohaterki (Maciej Jakubowiak)

Znaczenie języka obrazkowego rośnie – nie tylko ekonomiczne, ale też kulturowe. W 2010 roku Unikod obejmował 722 emoji, dziś jest ich 2823. Konsorcjum Unicode ogłosiło właśnie nową listę

Muzyka

Ale najpierw kawa (Olga Drenda)

Streaming wszystko zmienił. Poleganie na algorytmie polecającym muzykę miało na początku coś z przygody, trochę jak w najlepszych czasach radia. Potem jednak przestałam zwracać uwagę na to, czego słucham. Oczekiwany nastrój stał się ważniejszy niż gatunek czy wykonawca

Coś nas omija (Piotr Tkacz)

W tym roku hasłem przewodnim berlińskiego CTM było „Turmoil” – zgiełk, wrzawa. Prawdziwa klęska nadmiaru, odbiorcom proponowano zestawy trzech lub czterech wydarzeń jednocześnie, z których przynajmniej jedno było światową premierą

Najczarniejsza z panter (Rafał Księżyk)

Afrofuturyzm to całe spektrum zjawisk, od popowych kreacji Beyoncé po wyrafinowaną eseistykę czarnych pisarzy. Najnowszym przejawem nurtu jest film „Czarna Pantera”. Pokazuje on triumf afrofuturyzmu, ale też niebezpieczeństwo jego zastygnięcia na designersko wystylizowanym tronie

Opera użytkowa (Adam Suprynowicz)

Jednoaktowa opera Michaela Nymana „The Man Who Mistook His Wife for a Hat” jest elegancką, rozrywkową miniaturką dla miłośników gatunku, przyjemnym produktem użytkowym. Można wątpić, czy jest tu potencjał na coś więcej

Mielizny symbolizmu (Adam Wiedemann)

Muzyka Debussy'ego potrzebuje męskiego mężczyzny, który ją weźmie w karby i wyzuje ze słodkości. Czy tym mężczyzną okazał się Daniel Barenboim?

Lot nad Atlantydą (Rafał Wawrzyńczyk)

„Folk Music” Zygmunta Krauzego jest jak oglądanie lądu bezpowrotnie utraconego. Muzyka ludowa to tutaj świat, do którego nie mamy już dostępu i który zapada się w przeszłość, emitując wszystkie swoje sygnały jednocześnie, po raz ostatni, w kolosalnej kakofonii

Obyczaje

Chciałbym umrzeć na Marsie (Kamil Fejfer)

Elon Musk dorastał w RPA, gdzie jego ojciec był szanowanym biznesmanem. Podobno mieli nawet jeden z największych domów w całej Pretorii, co z pewnością nie było bez znaczenia. Niewiele jest historii o wielkich miliarderach, którzy wydźwignęli się z somalijskiej biedy

Nie ma czym oddychać (Bartosz Sadulski)

„Sezon grzewczy” to książka oparta na mądrości tłumu, o tym, jak miasto i ludzie zmienili swój prywatny język pod wpływem smogu. W Krakowie ten język trzeba było stworzyć

Biały Dom wariatów (Adrian Stachowski)

„Ogień i furia” Wolffa i „Co się stało” Clinton tworzą ciekawy komplet. Pierwszą książkę czyta się jak raport z wariatkowa, z którego rządzi się światem, drugą – jak rachunek sumienia kogoś, kto miał do tych rządów nie dopuścić

Ukryte pragnienia (Agnieszka Jakimiak)

Jeśli spojrzymy na prowokację jako na zabobon, pojęcie zaklęte w czasie i przestrzeni, wyciągane okolicznościowo z szafy niczym płachta na byka, być może uda się nam zrozumieć charakter naszych oczekiwań i lęków wobec debaty publicznej

Sztuka

Na co dzień i dla wszystkich (Monika Stelmach)

Złote lata polskiego dizajnu to druga połowa lat 50. i lata 60., kiedy powstało dużo oszałamiających projektów. Niestety najlepsze z nich nie zostały zrealizowane masowo, ale zachowały się jako prototypy, które pokazujemy w nowootwartej  Galerii Wzornictwa w warszawskim Muzeum Narodowym

Jest mi strasznie smutno (Monika Stelmach)

Nasza białoruska społeczność nawet w skali Podlasia nie jest duża. Łatwo nam wszystkim być w kontakcie. Z Leonem Tarasewiczem znamy się od ponad 30 lat. Taki staż sprzyja powstaniu wzajemnego zaufania, bez którego przygotowanie wspólnej wystawy o zbrodni w Zaleszanach nie byłoby możliwe

Teatr

Paszporty białe, paszporty czerwone (Witold Mrozek)

Realną stawką „Końca przemocy” jest pytanie, na ile wciąż należymy do cywilizacji Zachodu. Jeśli kiedykolwiek do niej należeliśmy. Na ile uważamy, że prawa wywalczone przez tę bardziej „europejską” część Europy należą się wszystkim, zwłaszcza w Europie?

Monologi Platona (Paweł Soszyński)

W „Uczcie” Garbaczewskiego obserwujemy Erosa myśli, a nie myśl o Erosie. To bardzo ciekawy pomysł, ale jego realizacja jest zwyczajnie nijaka

Lupa i Castorf (Natalia Prüfer)

Tytułowy „wegański teatr” według Castorfa to jedynie wyśmiewanie się z trendów wśród niemieckiego społeczeństwa. Dla Lupy współczesność jest zwykłym śmietnikiem kultury – o zbiorach wywiadów z legendami teatru

Wiersze

wiersze (Genowefa Jakubowska-Fijałkowska)

]]>
Fri, 16 Feb 2018 00:00:00 +0100
<![CDATA[Numer 2018/230]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2018/230

Film

Czas się skończył (Marta Bałaga)

„Zmarła tuż przed swoimi 98. urodzinami. Żyła tak, jak my wszystkie – w kulturze zniszczonej przez potężnych mężczyzn” – mówiła Oprah Winfrey w  przemówieniu podczas rozdania Złotych Globów. Rozmawiamy z autorką dokumentu o Recy Taylor

Dzika wschodnio-europejska bestia (Adam Kruk)

Żyjemy w brutalnych czasach i mój film stara się oddać ich nerw. Pokazuję Budapeszt jako miasto chaotyczne, nieprzewidywalne, niebezpieczne – mówi reżyser „Księżyca Jowisza”

Mildred zadaje pytania (Darek Arest)

„Trzy billboardy”, które nie brzydzą się slapstickiem, ostatniej nadziei na ocalenie upatrują w humorze i z pewnością nie zgłaszają pretensji do „poważnego realizmu”

Do zobaczenia nocą (Jakub Socha)

Nagrodzoną Złotym Niedźwiedziem „Ciało i duszę” można nazwać romansem, film przypomina slalom przez różne przeszkody, którego metą jest miłość. Jest to jednak romans inny niż wszystkie, zaczyna się w rzeźni

Potrzeba bliskości (Denis Viren)

W rosyjskim kinie jednym z czołowych tematów jest rozpad rodziny i próby naprawienia rozerwanych więzi

Straszny film (Agnieszka Jakimiak)

„The Disaster Artist” jest subtelną apologią porażki: w świecie, w którym błyskawicznie zapada decyzja o artystycznej i komercyjnej wartości każdego projektu, Franco przygląda się tym, którzy zostali skazani na klęskę, zanim wykonali pierwszy krok

Poskromienie złośnic (Bartosz Żurawiecki)

Przyjrzyjmy się pięciu tytułom, które weszły na ekrany kin między Bożym Narodzeniem a walentynkami. Choć radzić twórcom polskich komedii, co powinni zmienić w swoich produktach jest, oczywiście, zajęciem bezpłodnym, bezcelowym, a nawet bezczelnym

Literatura

Co widzi ostatni z naturalistów (Adam Robiński)

Jeśli pisanie o przyrodzie ma spowolnić proces naszego obojętnienia na otoczenie, to autor „Umysłu kruka”, Bernd Heinrich zaciąga hamulec ręczny

Porozmawiajmy o traumach (Marceli Szpak)

Dwa debiutanckie albumy komiksowe Marianny Sztymy i Agnieszki Świętek mierzą się z pustką i stratą. Polskie komiksy, zwłaszcza te tworzone przez kobiety, coraz częściej sięgają po tematykę dotychczas w tym medium marginalizowaną

Ostre krawędzie (Maciej Jakubowiak)

Literatura jest ćwiczeniem wyobraźni. Ale czy żeby osiągać ten skutek, nie musi być jednocześnie jakąś formą przemocy? „Lata szkolne Jezusa” Coetzee’ego to powieść, która nie chce nikogo uwodzić

Eksperyment na ludziach (Agata Sikora)

„Fragmenty dziennika SI” to coś więcej niż świetnie pomyślana ciekawostka. Ktokolwiek za tym stoi, wie, jak przełożyć transhumanistyczne teorie na literacką zabawę

Pani z Ziemiomorza (Grzegorz Uzdański)

Jedną z ważniejszych cech pisarstwa i osobowości Le Guin była niesamowita odwaga intelektualna, którą zresztą przejawiała nie tylko w książkach – o zmarłej autorce fantasy, twórczyni sagi Ziemiomorza

Zawsze zdradzam (Krzysztof Umiński)

Przed le Carrém w powieści szpiegowskiej przeważały gadżety spod znaku Bonda. To on zamienił ten sztafaż na pasjonującą nudę gabinetów, a klarowne kategorie moralne  na paletę burości. Bez niego nie byłoby dziś takich seriali jak „Homeland” czy „Stacja Berlin”

Drugi modernizm (Łukasz Żurek)

Maciej Płaza sprawdza, na ile pewien sposób myślenia o literaturze nadaje się do pisania o naszym tu i teraz. „Robinson w Bolechowie” waha się między nową jakością a upadkiem w epigonizm

Media

Zanim padnie bateria (Agnieszka Słodownik)

Krótkie wiadomości i wideo od Amandy dostaję na WhatsAppie. Niektóre przypadają na drugą w nocy. Budzę się, zastanawiając, kto może pisać o tej porze. A to moja bohaterka. Też nie śpi

Internet jest swój własny (Jarosław Kopeć)

Choć amerykańskie przepisy dotyczące regulacji internetu mają dla nas znaczenie drugorzędne, dyskusja o neutralności sieci pozwala zobaczyć, jak bardzo internet wrósł w nasze ciała i co właściwie oznacza dzisiaj jego „neutralność”

Technologie dla spokoju (Magda Bocheńska)

Koncepcja „spokojnej technologii” nie jest nowa − pojawiła się w branży IT na długo przed lawiną konsumenckich rozwiązań ze świata internetu rzeczy. Dziś przywraca je antropolożka Amber Case

Muzyka

Efekt „aha!” (Piotr Kowalczyk)

Powrót Drekotów po ponad pięciu latach jest równie nielogiczny jak tytuł nowej płyty, „lub maszyna dzika trawa”. Ale w muzyce tria prowadzonego przez Olę Rzepkę pełno jest ekscentryzmów, działania na bazie intuicji i ryzyka

Krnąbni staruszkowie (Rafał Księżyk)

Ewolucja starych (The Rolling Stones) i nowszych (U2) gigantów rocka to bez wyjątku smutna historia zachowawczego odcinania kuponów. Czy jest miejsce w muzyce popularnej na starość, która drażni? Wiek późny krnąbrny, nieprzejednany?

Obyczaje

Być modną (Magdalena Idem)

Pączki kupować tylko w cukierni Ziemiańskiej, potem nosić pas Madame X na schudnięcie. Interesować się polityką i palić papierosy. Machnąć ręką na zbliżającą się wojnę – czyli co znaczyło być modną w przedwojennej Warszawie

Lesbijka w cudzysłowie (Renata Lis)

Nie jestem tym słowem, a ono mnie nie wyraża: co najwyżej przecina się ze mną w jednym punkcie. Mogę go czasem użyć w celach, które sama wybiorę, i w określonych sytuacjach (zwłaszcza politycznych), ale nie chcę, żeby ono automatycznie używało mnie

Miłość w czasach kryptowalut (Piotr Szostak)

Zakochanie się: instynktowne, nagłe, irracjonalne, odbywa się dzisiaj na ekranie. Pod jego powierzchnią hipnotyzują nas programiści, specjaliści od UX i technokapitaliści. Kryptowaluty przenoszą ich na wyższy poziom kontroli

Byłam w żałobie (Mikołaj Grynberg)

„W '68 nie chciałam wyjeżdżać. Polska była moim domem. I od razu ci mogę powiedzieć, że od tego czasu już nie mam domu. Straciłam komfort posiadania swojego miejsca na ziemi” – rozmowa Mikołaja Grynberga

Sztuka

Na oko (Jakub Momro)

Artyści na wystawie „Inny Trans-Atlantyk” fetyszyzują stosunek do technologii jako wielkiego generatora możliwości. Przypominają tym samym bardziej dzieci niż inżynierów czy profesorów

Teatr

Postdramatyczny teatr środka (Witold Mrozek)

W „Lokis” Twarkowski podaje litewskim widzom koktajl z atrakcji ze skandalizującą historią w tle. Strategie kojarzone z „laboratorium”, „eksperymentem” czy „poszukiwaniem” stają się narzędziami nowego teatru popularnego

Przekleństwo symetryzmu (Piotr Morawski)

„Biesy” Natalii Korczakowskiej to magma. I dramaturgiczna, i interpretacyjna. Trudno więc orzec, w jakiej sprawie powstał ten spektakl

Mnóstwo Versacego na scenie (Witold Mrozek)

„Pomysł na bycie autorką widmem wydaje mi się  przewspaniały. To jedna z moich fantazji – jak moja praca w teatrze byłaby oceniania, gdyby ludzie nie wiedzieli, kim jestem?” – mówi reżyserka przed premierą „Genialnej przyjaciółki” Ferrante

Wiersze

wiersze (Krzysztof Siwczyk)

]]>

Film

Czas się skończył (Marta Bałaga)

„Zmarła tuż przed swoimi 98. urodzinami. Żyła tak, jak my wszystkie – w kulturze zniszczonej przez potężnych mężczyzn” – mówiła Oprah Winfrey w  przemówieniu podczas rozdania Złotych Globów. Rozmawiamy z autorką dokumentu o Recy Taylor

Dzika wschodnio-europejska bestia (Adam Kruk)

Żyjemy w brutalnych czasach i mój film stara się oddać ich nerw. Pokazuję Budapeszt jako miasto chaotyczne, nieprzewidywalne, niebezpieczne – mówi reżyser „Księżyca Jowisza”

Mildred zadaje pytania (Darek Arest)

„Trzy billboardy”, które nie brzydzą się slapstickiem, ostatniej nadziei na ocalenie upatrują w humorze i z pewnością nie zgłaszają pretensji do „poważnego realizmu”

Do zobaczenia nocą (Jakub Socha)

Nagrodzoną Złotym Niedźwiedziem „Ciało i duszę” można nazwać romansem, film przypomina slalom przez różne przeszkody, którego metą jest miłość. Jest to jednak romans inny niż wszystkie, zaczyna się w rzeźni

Potrzeba bliskości (Denis Viren)

W rosyjskim kinie jednym z czołowych tematów jest rozpad rodziny i próby naprawienia rozerwanych więzi

Straszny film (Agnieszka Jakimiak)

„The Disaster Artist” jest subtelną apologią porażki: w świecie, w którym błyskawicznie zapada decyzja o artystycznej i komercyjnej wartości każdego projektu, Franco przygląda się tym, którzy zostali skazani na klęskę, zanim wykonali pierwszy krok

Poskromienie złośnic (Bartosz Żurawiecki)

Przyjrzyjmy się pięciu tytułom, które weszły na ekrany kin między Bożym Narodzeniem a walentynkami. Choć radzić twórcom polskich komedii, co powinni zmienić w swoich produktach jest, oczywiście, zajęciem bezpłodnym, bezcelowym, a nawet bezczelnym

Literatura

Co widzi ostatni z naturalistów (Adam Robiński)

Jeśli pisanie o przyrodzie ma spowolnić proces naszego obojętnienia na otoczenie, to autor „Umysłu kruka”, Bernd Heinrich zaciąga hamulec ręczny

Porozmawiajmy o traumach (Marceli Szpak)

Dwa debiutanckie albumy komiksowe Marianny Sztymy i Agnieszki Świętek mierzą się z pustką i stratą. Polskie komiksy, zwłaszcza te tworzone przez kobiety, coraz częściej sięgają po tematykę dotychczas w tym medium marginalizowaną

Ostre krawędzie (Maciej Jakubowiak)

Literatura jest ćwiczeniem wyobraźni. Ale czy żeby osiągać ten skutek, nie musi być jednocześnie jakąś formą przemocy? „Lata szkolne Jezusa” Coetzee’ego to powieść, która nie chce nikogo uwodzić

Eksperyment na ludziach (Agata Sikora)

„Fragmenty dziennika SI” to coś więcej niż świetnie pomyślana ciekawostka. Ktokolwiek za tym stoi, wie, jak przełożyć transhumanistyczne teorie na literacką zabawę

Pani z Ziemiomorza (Grzegorz Uzdański)

Jedną z ważniejszych cech pisarstwa i osobowości Le Guin była niesamowita odwaga intelektualna, którą zresztą przejawiała nie tylko w książkach – o zmarłej autorce fantasy, twórczyni sagi Ziemiomorza

Zawsze zdradzam (Krzysztof Umiński)

Przed le Carrém w powieści szpiegowskiej przeważały gadżety spod znaku Bonda. To on zamienił ten sztafaż na pasjonującą nudę gabinetów, a klarowne kategorie moralne  na paletę burości. Bez niego nie byłoby dziś takich seriali jak „Homeland” czy „Stacja Berlin”

Drugi modernizm (Łukasz Żurek)

Maciej Płaza sprawdza, na ile pewien sposób myślenia o literaturze nadaje się do pisania o naszym tu i teraz. „Robinson w Bolechowie” waha się między nową jakością a upadkiem w epigonizm

Media

Zanim padnie bateria (Agnieszka Słodownik)

Krótkie wiadomości i wideo od Amandy dostaję na WhatsAppie. Niektóre przypadają na drugą w nocy. Budzę się, zastanawiając, kto może pisać o tej porze. A to moja bohaterka. Też nie śpi

Internet jest swój własny (Jarosław Kopeć)

Choć amerykańskie przepisy dotyczące regulacji internetu mają dla nas znaczenie drugorzędne, dyskusja o neutralności sieci pozwala zobaczyć, jak bardzo internet wrósł w nasze ciała i co właściwie oznacza dzisiaj jego „neutralność”

Technologie dla spokoju (Magda Bocheńska)

Koncepcja „spokojnej technologii” nie jest nowa − pojawiła się w branży IT na długo przed lawiną konsumenckich rozwiązań ze świata internetu rzeczy. Dziś przywraca je antropolożka Amber Case

Muzyka

Efekt „aha!” (Piotr Kowalczyk)

Powrót Drekotów po ponad pięciu latach jest równie nielogiczny jak tytuł nowej płyty, „lub maszyna dzika trawa”. Ale w muzyce tria prowadzonego przez Olę Rzepkę pełno jest ekscentryzmów, działania na bazie intuicji i ryzyka

Krnąbni staruszkowie (Rafał Księżyk)

Ewolucja starych (The Rolling Stones) i nowszych (U2) gigantów rocka to bez wyjątku smutna historia zachowawczego odcinania kuponów. Czy jest miejsce w muzyce popularnej na starość, która drażni? Wiek późny krnąbrny, nieprzejednany?

Obyczaje

Być modną (Magdalena Idem)

Pączki kupować tylko w cukierni Ziemiańskiej, potem nosić pas Madame X na schudnięcie. Interesować się polityką i palić papierosy. Machnąć ręką na zbliżającą się wojnę – czyli co znaczyło być modną w przedwojennej Warszawie

Lesbijka w cudzysłowie (Renata Lis)

Nie jestem tym słowem, a ono mnie nie wyraża: co najwyżej przecina się ze mną w jednym punkcie. Mogę go czasem użyć w celach, które sama wybiorę, i w określonych sytuacjach (zwłaszcza politycznych), ale nie chcę, żeby ono automatycznie używało mnie

Miłość w czasach kryptowalut (Piotr Szostak)

Zakochanie się: instynktowne, nagłe, irracjonalne, odbywa się dzisiaj na ekranie. Pod jego powierzchnią hipnotyzują nas programiści, specjaliści od UX i technokapitaliści. Kryptowaluty przenoszą ich na wyższy poziom kontroli

Byłam w żałobie (Mikołaj Grynberg)

„W '68 nie chciałam wyjeżdżać. Polska była moim domem. I od razu ci mogę powiedzieć, że od tego czasu już nie mam domu. Straciłam komfort posiadania swojego miejsca na ziemi” – rozmowa Mikołaja Grynberga

Sztuka

Na oko (Jakub Momro)

Artyści na wystawie „Inny Trans-Atlantyk” fetyszyzują stosunek do technologii jako wielkiego generatora możliwości. Przypominają tym samym bardziej dzieci niż inżynierów czy profesorów

Teatr

Postdramatyczny teatr środka (Witold Mrozek)

W „Lokis” Twarkowski podaje litewskim widzom koktajl z atrakcji ze skandalizującą historią w tle. Strategie kojarzone z „laboratorium”, „eksperymentem” czy „poszukiwaniem” stają się narzędziami nowego teatru popularnego

Przekleństwo symetryzmu (Piotr Morawski)

„Biesy” Natalii Korczakowskiej to magma. I dramaturgiczna, i interpretacyjna. Trudno więc orzec, w jakiej sprawie powstał ten spektakl

Mnóstwo Versacego na scenie (Witold Mrozek)

„Pomysł na bycie autorką widmem wydaje mi się  przewspaniały. To jedna z moich fantazji – jak moja praca w teatrze byłaby oceniania, gdyby ludzie nie wiedzieli, kim jestem?” – mówi reżyserka przed premierą „Genialnej przyjaciółki” Ferrante

Wiersze

wiersze (Krzysztof Siwczyk)

]]>
Fri, 02 Feb 2018 00:00:00 +0100
<![CDATA[Numer 2018/229]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2018/229

Film

Martwe pola w „Czarnym lustrze” (Agata Sikora)

Oglądając „Czarne lustro”, odczuwałam niepokój, który przypadł w udziale wielu postaciom z antologii: a mianowicie, że coś w tej rzeczywistości nie gra

Projekt film:Na wolnym rynku (Anna Bielak)

Pewnie sporo osób myśli, że kaskader to mięśniak, który lubi się popisywać. A jest dokładnie odwrotnie. Głupi kaskaderzy giną, a mądrzy awansują

Swędzenie (Klara Cykorz)

„Atak paniki” jest pełen slapsticku. Jest to slapstick emocjonalny

Doskonale ubity grunt (Agnieszka Jakimiak)

Niemiecki serial „4 Blocks” stał się niespodziewanie jedną z najważniejszych telewizyjnych produkcji minionego roku

Luca Guadagnino: pocztówki z utopii (Adam Kruk)

Włosi mają Luce Gaudagnino za złe, że na Italię patrzy oczami obcokrajowca i  tworzy widokówki dla Amerykanów

Churchill, bohater naszych czasów (Jakub Majmurek)

Wysyp filmów o Churchillu w pobrexitowej Brytanii, wydaje się czymś zrozumiałym. Uosabia on ostatni moment prawdziwej wielkości Zjednoczonego Królestwa  – wspomnienie tej historycznej chwili pozwala oswoić traumy i lęki

Obraz w kawałkach (Jakub Socha)

Trzy etiudy – „Amerykański sen”, „60 kilo niczego” i „Najpiękniejsze fajerwerki ever” – ułożone w jeden blok, który można od piątku ogądać w kinach, mówią o Polsce i polskim kinie więcej niż niejeden długi metraż

Literatura

Narody (Marek Bieńczyk)

„Prawdziwy Polak walczy do końca”/„Rumun z dziada pradziada, walczyć będę, aż padnę” – w odpowiedzi na numer tematyczny o dziwnej polskości Marek Bieńczyk wciela się na naszych łamach w Georges'a Pereca

Co media robią literaturze? (Tomasz Swoboda)

Zdaniem Vincenta Kaufmanna literatura w ogóle zanika jako pole czy instytucja. Media społecznościowe nie uwolniły nas od władzy spektaklu, tylko ją umocniły. Wkrótce bycie autorem poza nimi będzie nie do pomyślenia

Przerabiać świat na książki (Adam Pluszka)

Małe wydawnictwo przypomina laboratorium albo centrum kosmiczne – można sobie pozwolić na poszukiwanie rzadkich pierwiastków, eksperymenty, loty na orbitę – mówi redaktorka naczelna wydawnictwa Karakter

Media

Szatan mieszka w VR (Michał R. Wiśniewski)

Wirtualna rzeczywistość wyśniona w latach 90. miała wyglądać zupełnie inaczej. Jak? Tego nie widział właściwie nikt. To były dziwne dni, pełne nadziei i zamętu

Oszuści wszystkich krajów (Maciej Jakubowiak)

„Impostor Roster” pomaga poradzić sobie z syndromem oszusta. Zanim ktoś nas przyłapie na niekompetencji, zadenuncjujmy się sami

Ludzie, którzy piszą w internecie (Michał R. Wiśniewski)

Z dniem 31 stycznia 2018 roku zostaje zamknięty serwis blog.pl. Symboliczne wydarzenie, które stawia nas wobec pytania – czy blogowanie umarło?

Odzyskać technologię, odzyskać przyszłość (Mirek Filiciak / Alek Tarkowski)

Skromne utopie na miarę czasu wyczerpania znajdujemy w dość niespodziewanych miejscach, na przykład w historii tak modnej dzisiaj sharing economy

Sygnały (Agnieszka Słodownik)

We Wrocławiu alternatywa dla zmarzniętych dłoni. Wystawa cyfrowa, ale bezekranowa, ruchowa i umożliwiająca wspólną zabawę. Interaktywna, ale wyciszająca. Dla dzieci, ale w czerni i bieli. W małej ludzkiej skali

Muzyka

Rytmy i duchy (Rafał Księżyk)

Każdego roku na zachodnie rynki trafia kilkadziesiąt płytowych reedycji archiwaliów z Czarnego Lądu. W tej muzyce krążą duchy, a poprzez gorące rytmy przebija groza historii

Performatyka i sample już się wyczerpały (Monika Pasiecznik)

Chciałem robić utwory, które mogą być rozrywką dla ludzi. W muzyce współczesnej tego rodzaju podejście jest nie na miejscu

Pomiędzy (Adam Suprynowicz)

„Erwartung” Schönberga i „Pieśń o nocy” Szymanowskiego łączy podobna estetyka, czas powstania oraz „nocny” kontekst. Muzycznie te utwory są jednak dość dalekie od siebie. Zaprezentowanie ich razem w wersji półscenicznej było ryzykownym pomysłem

Lustro lęków (Marcin Bogucki)

Inscenizacja „Peleasa i Melizandy” Debussy'ego w reżyserii Katie Mitchell próbuje pokazać tkwiące we współczesnej kulturze ciche przyzwolenie na przemoc wobec kobiet oraz próby tuszowania wszelkich incydentów, byleby tylko zachować status quo

Obyczaje

DZIWNA POLSKOŚĆ: Oni (Łukasz Najder)

W każdych wyborach prezydenckich są KANDYDACI i oni, megalomani, goście z Syriusza, być może zwykli szaleńcy, osoby tajemnicze, którym patriotyzm wszedł za mocno, marzący o pożodze i nowym porządku ultrasi

Jesteśmy totalnie niedogadani (Adrian Stachowski)

Ostatnio napisałam tekst o wyzyskiwanych pracownikach warszawskich barów. W pewnym momencie zorientowałam się, że zarabiam niewiele więcej niż niektórzy moi bohaterowie – mówi nagradzana reporterka

Sztuka

Na przykład złoty skafander (Monika Stelmach)

Zakładam go sobie i mogę doświadczyć, jak to jest chodzić w czymś takim po świecie. Ludzie mają cię za kosmitę, ale zyskujesz nową tożsamość. To jak szamańskie wchodzenie w ciało kruka. Czy to jest gorsze od technologii 3D, czy 4D, które przenoszą w inną rzeczywistość?

Naturalne predyspozycje do smażenia kotletów (Maciej Piasecki)

Chociaż obrona Eufemii zakończyła się fiaskiem, a projekt powołania specjalistki ds. równego traktowania nie rokuje, to studentki i studenci nie poddają się. Pracują właśnie nad nową edycją przewodnika, który przedstawi dzieje warszawskiej ASP w formie herstory

Teatr

Bunt na zamówienie (Witold Mrozek)

W poznańskim „Kordianie” Jakuba Skrzywanka wszystko wydaje się szkolne, wymuszone i nieszczere

Mrok (Piotr Morawski)

Kieleckie „Ciemności” Strzępki to świat bez żadnej językowej poprawności, gdzie panuje zgoda na artykułowanie pogardy i nienawiści, gdzie bez ryzyka poniesienia konsekwencji można powiedzieć i zrobić wszystko

Artystka scen prowincjonalnych (Katarzyna Niedurny)

Przyszedł taki dzień, że już w ogóle nie miałam pieniędzy i znalazłam torebkę kaszy, stare masło i cebulę i usmażyłam tę cebulę na maśle. Myślałam: Roza, robisz sztukę, śpiewasz arię, jesz kaszę z cebulą, wszystko się zgadza – jesteś prawdziwą artystką!

Wiersze

wiersze (Sara Szamot)

]]>

Film

Martwe pola w „Czarnym lustrze” (Agata Sikora)

Oglądając „Czarne lustro”, odczuwałam niepokój, który przypadł w udziale wielu postaciom z antologii: a mianowicie, że coś w tej rzeczywistości nie gra

Projekt film:Na wolnym rynku (Anna Bielak)

Pewnie sporo osób myśli, że kaskader to mięśniak, który lubi się popisywać. A jest dokładnie odwrotnie. Głupi kaskaderzy giną, a mądrzy awansują

Swędzenie (Klara Cykorz)

„Atak paniki” jest pełen slapsticku. Jest to slapstick emocjonalny

Doskonale ubity grunt (Agnieszka Jakimiak)

Niemiecki serial „4 Blocks” stał się niespodziewanie jedną z najważniejszych telewizyjnych produkcji minionego roku

Luca Guadagnino: pocztówki z utopii (Adam Kruk)

Włosi mają Luce Gaudagnino za złe, że na Italię patrzy oczami obcokrajowca i  tworzy widokówki dla Amerykanów

Churchill, bohater naszych czasów (Jakub Majmurek)

Wysyp filmów o Churchillu w pobrexitowej Brytanii, wydaje się czymś zrozumiałym. Uosabia on ostatni moment prawdziwej wielkości Zjednoczonego Królestwa  – wspomnienie tej historycznej chwili pozwala oswoić traumy i lęki

Obraz w kawałkach (Jakub Socha)

Trzy etiudy – „Amerykański sen”, „60 kilo niczego” i „Najpiękniejsze fajerwerki ever” – ułożone w jeden blok, który można od piątku ogądać w kinach, mówią o Polsce i polskim kinie więcej niż niejeden długi metraż

Literatura

Narody (Marek Bieńczyk)

„Prawdziwy Polak walczy do końca”/„Rumun z dziada pradziada, walczyć będę, aż padnę” – w odpowiedzi na numer tematyczny o dziwnej polskości Marek Bieńczyk wciela się na naszych łamach w Georges'a Pereca

Co media robią literaturze? (Tomasz Swoboda)

Zdaniem Vincenta Kaufmanna literatura w ogóle zanika jako pole czy instytucja. Media społecznościowe nie uwolniły nas od władzy spektaklu, tylko ją umocniły. Wkrótce bycie autorem poza nimi będzie nie do pomyślenia

Przerabiać świat na książki (Adam Pluszka)

Małe wydawnictwo przypomina laboratorium albo centrum kosmiczne – można sobie pozwolić na poszukiwanie rzadkich pierwiastków, eksperymenty, loty na orbitę – mówi redaktorka naczelna wydawnictwa Karakter

Media

Szatan mieszka w VR (Michał R. Wiśniewski)

Wirtualna rzeczywistość wyśniona w latach 90. miała wyglądać zupełnie inaczej. Jak? Tego nie widział właściwie nikt. To były dziwne dni, pełne nadziei i zamętu

Oszuści wszystkich krajów (Maciej Jakubowiak)

„Impostor Roster” pomaga poradzić sobie z syndromem oszusta. Zanim ktoś nas przyłapie na niekompetencji, zadenuncjujmy się sami

Ludzie, którzy piszą w internecie (Michał R. Wiśniewski)

Z dniem 31 stycznia 2018 roku zostaje zamknięty serwis blog.pl. Symboliczne wydarzenie, które stawia nas wobec pytania – czy blogowanie umarło?

Odzyskać technologię, odzyskać przyszłość (Mirek Filiciak / Alek Tarkowski)

Skromne utopie na miarę czasu wyczerpania znajdujemy w dość niespodziewanych miejscach, na przykład w historii tak modnej dzisiaj sharing economy

Sygnały (Agnieszka Słodownik)

We Wrocławiu alternatywa dla zmarzniętych dłoni. Wystawa cyfrowa, ale bezekranowa, ruchowa i umożliwiająca wspólną zabawę. Interaktywna, ale wyciszająca. Dla dzieci, ale w czerni i bieli. W małej ludzkiej skali

Muzyka

Rytmy i duchy (Rafał Księżyk)

Każdego roku na zachodnie rynki trafia kilkadziesiąt płytowych reedycji archiwaliów z Czarnego Lądu. W tej muzyce krążą duchy, a poprzez gorące rytmy przebija groza historii

Performatyka i sample już się wyczerpały (Monika Pasiecznik)

Chciałem robić utwory, które mogą być rozrywką dla ludzi. W muzyce współczesnej tego rodzaju podejście jest nie na miejscu

Pomiędzy (Adam Suprynowicz)

„Erwartung” Schönberga i „Pieśń o nocy” Szymanowskiego łączy podobna estetyka, czas powstania oraz „nocny” kontekst. Muzycznie te utwory są jednak dość dalekie od siebie. Zaprezentowanie ich razem w wersji półscenicznej było ryzykownym pomysłem

Lustro lęków (Marcin Bogucki)

Inscenizacja „Peleasa i Melizandy” Debussy'ego w reżyserii Katie Mitchell próbuje pokazać tkwiące we współczesnej kulturze ciche przyzwolenie na przemoc wobec kobiet oraz próby tuszowania wszelkich incydentów, byleby tylko zachować status quo

Obyczaje

DZIWNA POLSKOŚĆ: Oni (Łukasz Najder)

W każdych wyborach prezydenckich są KANDYDACI i oni, megalomani, goście z Syriusza, być może zwykli szaleńcy, osoby tajemnicze, którym patriotyzm wszedł za mocno, marzący o pożodze i nowym porządku ultrasi

Jesteśmy totalnie niedogadani (Adrian Stachowski)

Ostatnio napisałam tekst o wyzyskiwanych pracownikach warszawskich barów. W pewnym momencie zorientowałam się, że zarabiam niewiele więcej niż niektórzy moi bohaterowie – mówi nagradzana reporterka

Sztuka

Na przykład złoty skafander (Monika Stelmach)

Zakładam go sobie i mogę doświadczyć, jak to jest chodzić w czymś takim po świecie. Ludzie mają cię za kosmitę, ale zyskujesz nową tożsamość. To jak szamańskie wchodzenie w ciało kruka. Czy to jest gorsze od technologii 3D, czy 4D, które przenoszą w inną rzeczywistość?

Naturalne predyspozycje do smażenia kotletów (Maciej Piasecki)

Chociaż obrona Eufemii zakończyła się fiaskiem, a projekt powołania specjalistki ds. równego traktowania nie rokuje, to studentki i studenci nie poddają się. Pracują właśnie nad nową edycją przewodnika, który przedstawi dzieje warszawskiej ASP w formie herstory

Teatr

Bunt na zamówienie (Witold Mrozek)

W poznańskim „Kordianie” Jakuba Skrzywanka wszystko wydaje się szkolne, wymuszone i nieszczere

Mrok (Piotr Morawski)

Kieleckie „Ciemności” Strzępki to świat bez żadnej językowej poprawności, gdzie panuje zgoda na artykułowanie pogardy i nienawiści, gdzie bez ryzyka poniesienia konsekwencji można powiedzieć i zrobić wszystko

Artystka scen prowincjonalnych (Katarzyna Niedurny)

Przyszedł taki dzień, że już w ogóle nie miałam pieniędzy i znalazłam torebkę kaszy, stare masło i cebulę i usmażyłam tę cebulę na maśle. Myślałam: Roza, robisz sztukę, śpiewasz arię, jesz kaszę z cebulą, wszystko się zgadza – jesteś prawdziwą artystką!

Wiersze

wiersze (Sara Szamot)

]]>
Fri, 19 Jan 2018 00:00:00 +0100
<![CDATA[Numer 2018/228]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2018/228

Film

(Nie) jest różowo (Anka Herbut)

„Florida Project” pokazuje Amerykę marginesu, dla której polityczny slogan reklamowy „Make America Great Again” wydaje się cynicznym żartem.

Śliska sprawa (Marta Bałaga)

To strasznie głupie, ale zawsze robię coś, na co większość ludzi nigdy by nie wpadła: słucham – mówi legendarny amerykański dokumentalista Errol Morris. Jego serial dokumentalny „Wormwood” można od niedawna oglądać na Netflixie

Gabinet cieni (Darek Arest)

Ludzie zrzucają maski, sekrety wychodzą na jaw, obiad się przypala, przyjęcie zmienia się w katastrofę. Wszystko wiadomo. „Party” w reżyserii Sally Potter w zasadzie nie potrzebuje recenzji ani opisu. Wystarczy zapoznać się z obsadą

Podróże Paula Safranka (Jakub Socha)

W „Pomniejszeniu” Payne z premedytacją spłaszcza emocje i obiera swój film z atrakcji. Tam, gdzie większość dzisiejszych reżyserów podniosłaby głos, docisnęła dowcip, podkreśliła puentę, on bierze głęboki oddech i pozwala sprawom toczyć się własnym torem

Literatura

DZIWNA POLSKOŚĆ: Bardziej, dalej, tak samo (Maciej Jakubowiak)

Literacka wyobraźnia futurystyczna, którą jeszcze przed kilku laty uznawano za właściwie wymarłą, powróciła z przytupem. Ale oczekiwanie na świetlaną przyszłość, która w Polsce jakoś nie chce nastąpić, straciło najwyraźniej swoją moc przekonywania

Ironia i absolut (Przemysław Czapliński)

„Miłość”, ze wszystkimi swoimi niedoróbkami, to powieściowy gest odnowy. Jeśli autor poniósł klęskę, to przynajmniej jest to klęska na miarę problemu, który podchodzi nam do gardeł

Media

Rytm sieci (Anna Desponds / Agnieszka Słodownik)

„The New York Times” chce być medium cyfrowym. Niedawno rytm pracy nad gazetą zaczęła wyznaczać publikacja w sieci. W pierwszej kolejności wybiera się materiały do internetu, a dopiero potem na papierowe łamy

Z danych dobry użytek (Aleksandra Janus)

Instytucje mają dostęp do coraz większej ilości danych. Tylko jak je czytać i co z nimi począć? Medialab Katowice przygląda się kulturze (w) danych

Muzyka

Dom z piosenek (Piotr Szwed)

W tegorocznych tekstsach polskich piosenek jeden temat zdaje się powracać szczególnie często – dom. Jest on tłem, a często nawet głównym bohaterem utworów

Dziewczyny ogarniają (Zofia Krawiec)

„Kiedy zrobiłam swój pierwszy własny miks, napisałam do jednej załogi didżejskiej. Zapytałam, czy zechcieliby tego posłuchać i się ze mną spotkać. Odpowiedzieli seksistowskimi żarcikami” – rozmowa z producentkami muzyki elektronicznej

Profesor Hartman słucha Dwójki (Michał Wieczorek)

Czy muzyka ludowa jest gorsza od muzyki komponowanej, poważnej? Polscy muzycy coraz częściej odwołują się do tradycji, pracują z muzykami ludowymi, doskonale wiedząc, że to, co najciekawsze, dzieje się na przecięciu kodów, kultur i gatunków. Profesor Hartman zdaje się tego nie rozumieć

Kącik marzeń i koszmarów (Michał Wieczorek)

Polska muzyka okresu międzywojennego jest dziś nieoczekiwanym źródłem inspiracji. Na jej podstawie współcześni wykonawcy budują różne narracje – od nostalgii przez wyszukiwanie analogii ze współczesnością aż do tworzenia własnej, alternatywnej historii

Śmierć kogniwojażera (Agata Tomaszewska)

Zmarły rok temu Mark Fisher był jednym z najważniejszych teoretyków kultury doby internetu. Odgrywał rolę drogowskazu – wyznaczał nowe kierunki myślenia i inspirował młode pokolenie badaczy i fascynatów kultury

Obyczaje

Więcej wojny niż gwiazd (Aleksandra Przegalińska)

Z „Gwiezdnych wojen” uczymy się wiele, ale fragmentarycznie. Podpatrując kolejne technologie, nie zastanawiamy się nad przesłaniem całości. A ma ono kierunek odwrotny do tego, w którym zmierza nasza cywilizacja

DZIWNA POLSKOŚĆ: Palmy, sagowce i benetyty (Adam Pluszka)

Orzeł jako ptak jest fajny, ale w polskim godle jakiś taki agresywny. Wolałabym się utożsamiać z jabłkami albo ziemniakami – dyskusja przyrodników i artystów o wczesnej,  dziwnej i przyszłej polskości

DZIWNA POLSKOŚĆ: Kto ty jesteś? (Michał Paweł Markowski)

Polskość jest jak Glenn Close dręcząca Michaela Douglasa: nie sposób się od niej odczepić. Już myślisz, żeś wolny jak skowronek polny, a tu ci przynoszą trupa ukochanego psa

DZIWNA POLSKOŚĆ: Trawa, strawa (Jaś Kapela)

Wydaje się, że nasi przodkowie dość szybko skumali, że zbieractwo i rolnictwo jest bardziej efektywną metodą pozyskiwania pożywienia niż ganianie za nim z kijami. Zarówno starożytni Słowianie, jak ich chrześcijańscy następcy jedli głównie warzywa

DZIWNA POLSKOŚĆ: Kiedy topnieją śniegi (Kaja Puto)

Mamadou przyjechał z Senegalu, kojarzył Polskę z wygranego meczu z Francją. Safia – z Afganistanu, namówił ją ojciec, który tu wcześniej studiował. Ali – z Syrii, nie potrafił sobie wyobrazić -30ºC. Van – z Wietnamu, znała wiersz o polskiej zimie – reportaż o imigrantach w epoce PRL

DZIWNA POLSKOŚĆ: Nie do Poznania (Błażej Warkocki)

Co spowodowało, że w konserwatywnej z natury powieści dla młodzieży mógł znaleźć się transpłciowy bohater? Jak to się stało, że w Marszu Równości wziął udział nowo wybrany prezydent miasta? – o trzech książkach o Poznaniu

Sztuka

Chodził po swoim Paryżu (Arek Gruszczyński)

Witold Cęckiewicz wyjechał do Francji w 1956 roku i tam zachłysnął się nowoczesnością, ale dopiero dekadę później mógł przekuć ten zachwyt w jedną z ikon powojennego modernizmu – krakowski kompleks hotelu Cracovia i kina Kijów. W zeszłym roku gmach został uratowany przed zburzeniem przez Muzeum Narodowe, które planuje otworzyć tam galerię wzornictwa i architektury

Najlepsza Polska na świecie (Karol Sienkiewicz)

Otwarta w 2017 roku wystawa „#dziedzictwo” w Muzeum Narodowym w Krakowie zapowiada, co nas czeka w rocznicowym roku 2018 – konserwatywne laurki w niby-nowoczesnym przebraniu

Teatr

Praktyki wstydliwe (Piotr Morawski)

„Kram z piosenkami” Cezarego Tomaszewskiego  to teatr, który pozwala sobie na bardzo wiele i w ogóle nie ma z tym problemu. Nie boi się obciachu i tym wygrywa

Honor chłopców z Costa Guano (Witold Mrozek)

Pomysł na adaptację Majewski ma prosty, skuteczny. Nie musi wiele dopisywać – w końcu pozostawienie na pastwę losu statku pełnego muzułmanów brzmi zupełnie dramatycznie, przerażająco na czasie

Wiersze

wiersze (Łukasz Podgórni)

]]>

Film

(Nie) jest różowo (Anka Herbut)

„Florida Project” pokazuje Amerykę marginesu, dla której polityczny slogan reklamowy „Make America Great Again” wydaje się cynicznym żartem.

Śliska sprawa (Marta Bałaga)

To strasznie głupie, ale zawsze robię coś, na co większość ludzi nigdy by nie wpadła: słucham – mówi legendarny amerykański dokumentalista Errol Morris. Jego serial dokumentalny „Wormwood” można od niedawna oglądać na Netflixie

Gabinet cieni (Darek Arest)

Ludzie zrzucają maski, sekrety wychodzą na jaw, obiad się przypala, przyjęcie zmienia się w katastrofę. Wszystko wiadomo. „Party” w reżyserii Sally Potter w zasadzie nie potrzebuje recenzji ani opisu. Wystarczy zapoznać się z obsadą

Podróże Paula Safranka (Jakub Socha)

W „Pomniejszeniu” Payne z premedytacją spłaszcza emocje i obiera swój film z atrakcji. Tam, gdzie większość dzisiejszych reżyserów podniosłaby głos, docisnęła dowcip, podkreśliła puentę, on bierze głęboki oddech i pozwala sprawom toczyć się własnym torem

Literatura

DZIWNA POLSKOŚĆ: Bardziej, dalej, tak samo (Maciej Jakubowiak)

Literacka wyobraźnia futurystyczna, którą jeszcze przed kilku laty uznawano za właściwie wymarłą, powróciła z przytupem. Ale oczekiwanie na świetlaną przyszłość, która w Polsce jakoś nie chce nastąpić, straciło najwyraźniej swoją moc przekonywania

Ironia i absolut (Przemysław Czapliński)

„Miłość”, ze wszystkimi swoimi niedoróbkami, to powieściowy gest odnowy. Jeśli autor poniósł klęskę, to przynajmniej jest to klęska na miarę problemu, który podchodzi nam do gardeł

Media

Rytm sieci (Anna Desponds / Agnieszka Słodownik)

„The New York Times” chce być medium cyfrowym. Niedawno rytm pracy nad gazetą zaczęła wyznaczać publikacja w sieci. W pierwszej kolejności wybiera się materiały do internetu, a dopiero potem na papierowe łamy

Z danych dobry użytek (Aleksandra Janus)

Instytucje mają dostęp do coraz większej ilości danych. Tylko jak je czytać i co z nimi począć? Medialab Katowice przygląda się kulturze (w) danych

Muzyka

Dom z piosenek (Piotr Szwed)

W tegorocznych tekstsach polskich piosenek jeden temat zdaje się powracać szczególnie często – dom. Jest on tłem, a często nawet głównym bohaterem utworów

Dziewczyny ogarniają (Zofia Krawiec)

„Kiedy zrobiłam swój pierwszy własny miks, napisałam do jednej załogi didżejskiej. Zapytałam, czy zechcieliby tego posłuchać i się ze mną spotkać. Odpowiedzieli seksistowskimi żarcikami” – rozmowa z producentkami muzyki elektronicznej

Profesor Hartman słucha Dwójki (Michał Wieczorek)

Czy muzyka ludowa jest gorsza od muzyki komponowanej, poważnej? Polscy muzycy coraz częściej odwołują się do tradycji, pracują z muzykami ludowymi, doskonale wiedząc, że to, co najciekawsze, dzieje się na przecięciu kodów, kultur i gatunków. Profesor Hartman zdaje się tego nie rozumieć

Kącik marzeń i koszmarów (Michał Wieczorek)

Polska muzyka okresu międzywojennego jest dziś nieoczekiwanym źródłem inspiracji. Na jej podstawie współcześni wykonawcy budują różne narracje – od nostalgii przez wyszukiwanie analogii ze współczesnością aż do tworzenia własnej, alternatywnej historii

Śmierć kogniwojażera (Agata Tomaszewska)

Zmarły rok temu Mark Fisher był jednym z najważniejszych teoretyków kultury doby internetu. Odgrywał rolę drogowskazu – wyznaczał nowe kierunki myślenia i inspirował młode pokolenie badaczy i fascynatów kultury

Obyczaje

Więcej wojny niż gwiazd (Aleksandra Przegalińska)

Z „Gwiezdnych wojen” uczymy się wiele, ale fragmentarycznie. Podpatrując kolejne technologie, nie zastanawiamy się nad przesłaniem całości. A ma ono kierunek odwrotny do tego, w którym zmierza nasza cywilizacja

DZIWNA POLSKOŚĆ: Palmy, sagowce i benetyty (Adam Pluszka)

Orzeł jako ptak jest fajny, ale w polskim godle jakiś taki agresywny. Wolałabym się utożsamiać z jabłkami albo ziemniakami – dyskusja przyrodników i artystów o wczesnej,  dziwnej i przyszłej polskości

DZIWNA POLSKOŚĆ: Kto ty jesteś? (Michał Paweł Markowski)

Polskość jest jak Glenn Close dręcząca Michaela Douglasa: nie sposób się od niej odczepić. Już myślisz, żeś wolny jak skowronek polny, a tu ci przynoszą trupa ukochanego psa

DZIWNA POLSKOŚĆ: Trawa, strawa (Jaś Kapela)

Wydaje się, że nasi przodkowie dość szybko skumali, że zbieractwo i rolnictwo jest bardziej efektywną metodą pozyskiwania pożywienia niż ganianie za nim z kijami. Zarówno starożytni Słowianie, jak ich chrześcijańscy następcy jedli głównie warzywa

DZIWNA POLSKOŚĆ: Kiedy topnieją śniegi (Kaja Puto)

Mamadou przyjechał z Senegalu, kojarzył Polskę z wygranego meczu z Francją. Safia – z Afganistanu, namówił ją ojciec, który tu wcześniej studiował. Ali – z Syrii, nie potrafił sobie wyobrazić -30ºC. Van – z Wietnamu, znała wiersz o polskiej zimie – reportaż o imigrantach w epoce PRL

DZIWNA POLSKOŚĆ: Nie do Poznania (Błażej Warkocki)

Co spowodowało, że w konserwatywnej z natury powieści dla młodzieży mógł znaleźć się transpłciowy bohater? Jak to się stało, że w Marszu Równości wziął udział nowo wybrany prezydent miasta? – o trzech książkach o Poznaniu

Sztuka

Chodził po swoim Paryżu (Arek Gruszczyński)

Witold Cęckiewicz wyjechał do Francji w 1956 roku i tam zachłysnął się nowoczesnością, ale dopiero dekadę później mógł przekuć ten zachwyt w jedną z ikon powojennego modernizmu – krakowski kompleks hotelu Cracovia i kina Kijów. W zeszłym roku gmach został uratowany przed zburzeniem przez Muzeum Narodowe, które planuje otworzyć tam galerię wzornictwa i architektury

Najlepsza Polska na świecie (Karol Sienkiewicz)

Otwarta w 2017 roku wystawa „#dziedzictwo” w Muzeum Narodowym w Krakowie zapowiada, co nas czeka w rocznicowym roku 2018 – konserwatywne laurki w niby-nowoczesnym przebraniu

Teatr

Praktyki wstydliwe (Piotr Morawski)

„Kram z piosenkami” Cezarego Tomaszewskiego  to teatr, który pozwala sobie na bardzo wiele i w ogóle nie ma z tym problemu. Nie boi się obciachu i tym wygrywa

Honor chłopców z Costa Guano (Witold Mrozek)

Pomysł na adaptację Majewski ma prosty, skuteczny. Nie musi wiele dopisywać – w końcu pozostawienie na pastwę losu statku pełnego muzułmanów brzmi zupełnie dramatycznie, przerażająco na czasie

Wiersze

wiersze (Łukasz Podgórni)

]]>
Fri, 05 Jan 2018 00:00:00 +0100
<![CDATA[Numer 2017/227]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2017/227

Film

Miłość na mózgu (Grzegorz Stępniak)

„Crazy Ex-Girlfriend” to z jednej strony pogłębiony i przemyślany portret zaburzeń emocjonalnych. Z drugiej – frywolna, musicalowa narracja miłosna igrającą z oczekiwaniami widzów. Z trzeciej wreszcie – feministyczna i subwersywna fabuła

Życie (Monika Talarczyk)

Bohaterki Jadowskiej są jak puste naczynia, które wypełniają się stopniowo doświadczeniem, aż się przeleją. Wymykają się jakiejkolwiek publicystyce, bo podejmują decyzję w przerażającej samotności, bezrefleksyjnie, intuicyjnie

Literatura

Słowa mimo wszystko (Jakub Zgierski)

W 1945 roku wojna się skończyła, Christine Lavant znów zaczęła pisać. Spod jej odblokowanej ręki wyszło kilkadziesiąt stron prozy gęstej i czarnej jak smoła. „Zapiski z domu wariatów” – książka niepozorna i genialna

Prolegomena do Choromańskiego (Rafał Księżyk)

Chwilami brzmi jak Gombrowicz w stylu pop. Innym razem ujawnia umysł pokrewny Burroughsowi. Albo też wypada niczym prekursor powieści Eco. To wszystko Michał Choromański – pisarz, który czeka na nowe odkrycie

Dwadzieścia i jeszcze trochę (Maciej Woźniak)

Nie chcąc tworzyć bezwzględnego rankingu poetyckiej najlepszości, spróbujmy wyłonić dwudziestoksiążkową czołówkę, listę ułożoną w porządku pokoleniowym, uwzględniającą wszakże utwory, na które w powszechnym głosowaniu nie wskazałby prawie nikt – podsumowanie roku w poezji

Media

Dziwne filmiki i normalni ludzie (Wiktor Stribog)

Choć „dziwne filmiki” często wyglądają jak twórczość kosmitów z innej planety czy wymiaru, są chaotyczne, nielogiczne, obce i odczłowieczone – to ich istnienie i sukces mają podłoże tak bardzo ludzkie jak to tylko możliwe

Internet, dzieło szatana (Edwin Bendyk)

Fetysz postępu przekształcił się w zabobonny lęk przed nowymi rozwiązaniami technicznymi. Żadne argumenty racjonalne odwołujące się do analizy ryzyka i wyjaśnień naukowych nie mogą odnieść skutku, gdy zderzą się z argumentami ufundowanymi na emocjach

Muzyka

Tyle bodźców (Piotr Strzemieczny)

W XX wieku kierunki w sztuce czy kulturze trwały przez dekady. W latach sześćdziesiątych około dwóch lat. A teraz nie ma kierunków, tylko mamy memy. Życie memów trwa dzień, dwa i one znikają. Nasze życie również opiera się na mutacjach, chaosie i nadmiarze. O tym opowiada nowa płyta BNNT

Obyczaje

Podsumowanie roku 2017 (redakcja)

Moda na opowiadania, VR w teatrze, a może rewolucja na warszawskiej ASP? Redaktorzy „Dwutygodnika” wskazują najważniejsze trendy i wydarzenia mijającego roku

Lalka z pończochy, ciepło z ziemniaczanych obierek (Magdalena Idem)

No dobrze, powiedziałabym do czytelniczki „Mody i Życia”, stała pani na placyku z choinkami. W kolejce, której nie było. Ludzie czekali, chociaż nie mieli za co kupić drzewka. O powojennej Wigilii w Polsce

Teatr

System, fuksówki, instytucje (Katarzyna Niedurny)

Aktorów jest o wiele więcej, ale mają mniej głosu. W teatrze najgorsze jest to, że mówisz ze sceny o równości, a masz nierówność

Żeby cokolwiek (Piotr Morawski)

W „Vernonie Subuteksie” Wiktora Rubina puenta jest inna niż w „Żonach stanu…”. Choć diagnoza o sile kobiet pozostaje w mocy, twórcy w powszechną rewolucję chyba już nie wierzą. Wychodzenie na ulicę nie przynosi oczekiwanych efektów. No więc co dalej?

Wiersze

Do dzikiej gęsi (Michał Książek)

]]>

Film

Miłość na mózgu (Grzegorz Stępniak)

„Crazy Ex-Girlfriend” to z jednej strony pogłębiony i przemyślany portret zaburzeń emocjonalnych. Z drugiej – frywolna, musicalowa narracja miłosna igrającą z oczekiwaniami widzów. Z trzeciej wreszcie – feministyczna i subwersywna fabuła

Życie (Monika Talarczyk)

Bohaterki Jadowskiej są jak puste naczynia, które wypełniają się stopniowo doświadczeniem, aż się przeleją. Wymykają się jakiejkolwiek publicystyce, bo podejmują decyzję w przerażającej samotności, bezrefleksyjnie, intuicyjnie

Literatura

Słowa mimo wszystko (Jakub Zgierski)

W 1945 roku wojna się skończyła, Christine Lavant znów zaczęła pisać. Spod jej odblokowanej ręki wyszło kilkadziesiąt stron prozy gęstej i czarnej jak smoła. „Zapiski z domu wariatów” – książka niepozorna i genialna

Prolegomena do Choromańskiego (Rafał Księżyk)

Chwilami brzmi jak Gombrowicz w stylu pop. Innym razem ujawnia umysł pokrewny Burroughsowi. Albo też wypada niczym prekursor powieści Eco. To wszystko Michał Choromański – pisarz, który czeka na nowe odkrycie

Dwadzieścia i jeszcze trochę (Maciej Woźniak)

Nie chcąc tworzyć bezwzględnego rankingu poetyckiej najlepszości, spróbujmy wyłonić dwudziestoksiążkową czołówkę, listę ułożoną w porządku pokoleniowym, uwzględniającą wszakże utwory, na które w powszechnym głosowaniu nie wskazałby prawie nikt – podsumowanie roku w poezji

Media

Dziwne filmiki i normalni ludzie (Wiktor Stribog)

Choć „dziwne filmiki” często wyglądają jak twórczość kosmitów z innej planety czy wymiaru, są chaotyczne, nielogiczne, obce i odczłowieczone – to ich istnienie i sukces mają podłoże tak bardzo ludzkie jak to tylko możliwe

Internet, dzieło szatana (Edwin Bendyk)

Fetysz postępu przekształcił się w zabobonny lęk przed nowymi rozwiązaniami technicznymi. Żadne argumenty racjonalne odwołujące się do analizy ryzyka i wyjaśnień naukowych nie mogą odnieść skutku, gdy zderzą się z argumentami ufundowanymi na emocjach

Muzyka

Tyle bodźców (Piotr Strzemieczny)

W XX wieku kierunki w sztuce czy kulturze trwały przez dekady. W latach sześćdziesiątych około dwóch lat. A teraz nie ma kierunków, tylko mamy memy. Życie memów trwa dzień, dwa i one znikają. Nasze życie również opiera się na mutacjach, chaosie i nadmiarze. O tym opowiada nowa płyta BNNT

Obyczaje

Podsumowanie roku 2017 (redakcja)

Moda na opowiadania, VR w teatrze, a może rewolucja na warszawskiej ASP? Redaktorzy „Dwutygodnika” wskazują najważniejsze trendy i wydarzenia mijającego roku

Lalka z pończochy, ciepło z ziemniaczanych obierek (Magdalena Idem)

No dobrze, powiedziałabym do czytelniczki „Mody i Życia”, stała pani na placyku z choinkami. W kolejce, której nie było. Ludzie czekali, chociaż nie mieli za co kupić drzewka. O powojennej Wigilii w Polsce

Teatr

System, fuksówki, instytucje (Katarzyna Niedurny)

Aktorów jest o wiele więcej, ale mają mniej głosu. W teatrze najgorsze jest to, że mówisz ze sceny o równości, a masz nierówność

Żeby cokolwiek (Piotr Morawski)

W „Vernonie Subuteksie” Wiktora Rubina puenta jest inna niż w „Żonach stanu…”. Choć diagnoza o sile kobiet pozostaje w mocy, twórcy w powszechną rewolucję chyba już nie wierzą. Wychodzenie na ulicę nie przynosi oczekiwanych efektów. No więc co dalej?

Wiersze

Do dzikiej gęsi (Michał Książek)

]]>
Fri, 22 Dec 2017 00:00:00 +0100
<![CDATA[Numer 2017/226]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2017/226

Film

Wskrzeszanie zmarłych (Krzysztof Świrek)

Wielką wartością filmu Pecka jest decyzja, by użyć postaci Jamesa Baldwina jako medium, które pozwala na nowo ująć sytuację w pewne ramy. Tego bowiem dzisiaj brakuje – nie danych, faktów, liczb, ale perspektywy, która pozwala je zrozumieć

Inżynierowie obrazu (Marcin Adamczak)

Polska jest krajem półperyferyjnym, który próbuje dołączyć do światowego centrum – to jednak niezmiernie trudne. Doskonale to obrazują kłopoty sektora postprodukcji filmowej

Sprawiedliwość i inne bajki (Darek Arest)

Wszystkie filmy Lanthimosa opierają się na podobnym chwycie, jakimś lekkim przesunięciu. Coś tu jest inaczej, jakby w czasie naszej nieobecności ktoś wszedł do pokoju i przestawił kilka przedmiotów

Bieszczadzki niedźwiedź (Jakub Socha)

Drugi sezon „Watahy” przerasta o głowę sezon pierwszy. Tam była tylko przyroda, tu jest porządna intryga i prawdzwe postaci

Przeładowanie mocy (Ludwika Mastalerz)

Jedno się Johnsonowi udało: zamienienie spodziewanej historii o powrocie starego rycerza Jedi i podniesieniu morale Rebeliantów w opowieść o trudnej relacji mistrzów z uczniami

Literatura

Duszek względności (Małgorzata Łukasiewicz)

Piętrząc, mnożąc i wikłając swoje historie, „Budowniczy ruin” Rosendorfera chce wyrwać się poza granice zakreślone literaturze i otworzyć na przeciągi Stworzenia. Dorównać życiu zawiłością i brakiem logiki

Himalaje nieprawdy (Agnieszka Sowińska)

W 1933 roku stu dwudziestu pisarzy ZSRR popłynęło zobaczyć wybudowany rękami 250 tysięcy więźniów cud techniki. Trzydziestu sześciu z nich napisało „Księgę Kanału Białomorsko-Bałtyckiego”. Jej lektura jest rzeczą równie ponurą jak ustrój, który przedstawia

Światła miast (Adrian Stachowski)

Wyrzut sumienia, powód irytacji, miejsce badań terenowych, socjologicznych, ale i badań nad duszą, matryca przyszłości – reporterzy muszą balansować między skrajnościami. Grozi im albo nuda, albo tabloid

Miejsce mniej odporne (Monika Ochędowska)

„Nieczułość” Martyny Bundy to kaszubskie herstory rozpięte od przedwojnia po późny PRL, rozpisane na cztery niełatwe biografie. Staromodna lekkość dobrze skrojonych fraz ofiarowuje znajomym historiom nowe, niezwykle ponętne wersje

Superbohater pachnie benzyną (Adam Pluszka)

Jeszcze kilka lat temu mógłbym powiedzieć, że czytam prawie wszystko, co w Polsce się ukazywało. Dzisiaj nie nadążam. W ciągu tych paru lat rynek niesamowicie się rozrósł, trzeba wybierać. To oznaka normalności – mówi wydawca komiksów

Media

Konwulsje konwolucji (Agnieszka Słodownik)

Od automatycznych tagów zdjęć na Facebooku do syntetycznego Obamy, czyli próba zrozumienia głębokiej konwolucyjnej sieci neuronowej

ODBIORNIK (14): Delfin w malinach, czyli ostatnia dekada (Anna Desponds / Agnieszka Słodownik)

To mógłby być równie dobrze tygrys w kapuście albo świnka morska w agreście. Rozmawiamy o ostatniej dekadzie na marginesie „Delfina w malinach”, książki wydanej w serii „Dwutygodnika” w wydawnictwie Czarne

Podróże przeglądarki (Agnieszka Słodownik)

„Przeglądarka” Anny Janko przypomniała mi, że na forach internetowych wciąż można mówić rzeczy intymne i niepoprawne, pod pseudonimem. Na brzydko zaprojektowanych drzewkach dyskusji jest bezpiecznie

Muzyka

Jego Dziwność (Krzysztof Krześnicki)

Lil B wprowadził rap w erę internetu, przecierając szlaki dla nowej generacji twórców, którzy mogą teraz wyrażać siebie przez hip-hop, bez obawy, że są zbyt wrażliwi czy dziwni

Punk: niedokończony projekt (Tomasz Swoboda)

Punk był być może ostatnią poważną próbą stawienia oporu spektaklowi jako naczelnej zasadzie rządzącej relacjami międzyludzkimi. Potem, czyli przez ostatnie czterdzieści lat, nikt już nie uwierzył, że to w ogóle możliwe

Żaden luksus (Piotr Kowalczyk)

Rynek muzyczny w Polsce i rynek pracy dla muzyków jest wątły i nieprzyjazny. Trzeba zacząć od podstaw – od wychowania odbiorców. Przywrócić granie muzyki w szkole

Obyczaje

Uciekaj albo płyń (Przemysław Czapliński)

„Nasza lokalna wersja popu decyduje o charakterze polskiej komunikacji społecznej; względem niej orientują się partie polityczne i przywódcy, ona wyznacza granice porozumienia i kłótni. Nawet gdy odpycha, nie daje się zlekceważyć” – esej wokół książek Masłowskiej i Witkowskiego

Czas Dyzmy (Witold Mrozek)

Czy figura Dyzmy wraca w momentach przesilenia, kryzysu, zerwania, zmiany dobrej bądź złej? Łatwo byłoby snuć efektowne paralele, budować dyzmiczne numerologie polskiego losu

Masa książek (Łukasz Najder)

Te cuda działy się w niezwykłej, kosmicznej dekadzie, Polsce lat 90. Mafiosi trwonili ogromne pieniądze, robiąc sobie z życia „Dynastię” wymieszaną z „Wielkim żarciem” – siedem książek gangstera Masy rozeszło się w nakładzie miliona dwustu tysięcy egzemplarzy

(Kontr)rewolucja seksualna (Grzegorz Niziołek)

Zwolenniczki i zwolennicy akcji #metoo starają się udowodnić, że istnieje możliwość działania słusznego i skutecznego, które podważa zasadność prowadzenia jakiejkolwiek debaty

Para z obrazka (Marceli Szpak)

Jesteśmy u siebie, w domu, w Polsce, #toonas, więc bohaterka „Kwaśnego jabłka”, pobita przez męża katoliczka nie dzwoni na Niebieską Linię, nie szuka wsparcia wśród organizacji społecznych zajmujących się przemocą domową, nie kontaktuje się z policją. Ona wybacza

W Polsce zostałem do dziś (Teofil Kosiński)

Przy okazji wydanej niedawno „Cholernie mocnej miłości” o Polaku zakochanym w żołnierzu Wermachtu publikujemy pierwszy raz po polsku wybór listów bohatera wraz z komentarzem Joanny Ostrowskiej

#Metoo bez żadnego „ale” (Inga Iwasiów)

Przekierowanie debat wokół #metoo na wyszukiwanie słabych punktów – ograniczeń naszego życia towarzyskiego, ewentualnych fałszywych oskarżeń, powrotu cenzury czy wreszcie zagrożenia purytanizmem – jest złą strategią i zasila glebę seksizmu

Sztuka

Czerwone nieba (Karol Sienkiewicz)

Ludzi malowała płasko, zwierzęta na jej obrazach nabierają ludzkich cech. Zachęta przypomina twórczość malarki Marii Anto

Krzemień czekoladowy, czyli powrót młodości (Stach Szabłowski)

Jedno z haseł przewodnich 8. Triennale Młodych brzmi „Nadchodzi czas”. Na co? Na zmianę warty? Na inną poetykę, na inne instytucje, wreszcie na inne umiejscowienie artysty w społecznym pejzażu?

Z całą powagą (Monika Stelmach)

Esencją ilustracji jest znalezienie języka – powinien być tak wyrazisty, że widząc plakat na ulicy albo okładkę książki w witrynie księgarni, na pierwszy rzut oka można rozpoznać, kto to zrobił

Teatr

Radość (Paweł Soszyński)

„Pure” Ramony Nagabczyńskiej to rozpracowywanie pojedynczego ciała – nie po to, by konceptualnie przywalić widzowi w nos, ale by widz się wraz z tym ciałem cieszył. Z czego? Pojęcia nie mam, ale to działa

Philip K. Dick spotyka Monty Pythona (Witold Mrozek)

No i na co narzekać w tym kurorcie? W upiornie uśmiechniętej monotonii „Ośrodka wypoczynkowego” Anny Smolar brakuje jakiegoś punktu przełamania, zmiany rytmu, tonacji

Wiersze

wiersze (Katarzyna Zdanowicz)

]]>

Film

Wskrzeszanie zmarłych (Krzysztof Świrek)

Wielką wartością filmu Pecka jest decyzja, by użyć postaci Jamesa Baldwina jako medium, które pozwala na nowo ująć sytuację w pewne ramy. Tego bowiem dzisiaj brakuje – nie danych, faktów, liczb, ale perspektywy, która pozwala je zrozumieć

Inżynierowie obrazu (Marcin Adamczak)

Polska jest krajem półperyferyjnym, który próbuje dołączyć do światowego centrum – to jednak niezmiernie trudne. Doskonale to obrazują kłopoty sektora postprodukcji filmowej

Sprawiedliwość i inne bajki (Darek Arest)

Wszystkie filmy Lanthimosa opierają się na podobnym chwycie, jakimś lekkim przesunięciu. Coś tu jest inaczej, jakby w czasie naszej nieobecności ktoś wszedł do pokoju i przestawił kilka przedmiotów

Bieszczadzki niedźwiedź (Jakub Socha)

Drugi sezon „Watahy” przerasta o głowę sezon pierwszy. Tam była tylko przyroda, tu jest porządna intryga i prawdzwe postaci

Przeładowanie mocy (Ludwika Mastalerz)

Jedno się Johnsonowi udało: zamienienie spodziewanej historii o powrocie starego rycerza Jedi i podniesieniu morale Rebeliantów w opowieść o trudnej relacji mistrzów z uczniami

Literatura

Duszek względności (Małgorzata Łukasiewicz)

Piętrząc, mnożąc i wikłając swoje historie, „Budowniczy ruin” Rosendorfera chce wyrwać się poza granice zakreślone literaturze i otworzyć na przeciągi Stworzenia. Dorównać życiu zawiłością i brakiem logiki

Himalaje nieprawdy (Agnieszka Sowińska)

W 1933 roku stu dwudziestu pisarzy ZSRR popłynęło zobaczyć wybudowany rękami 250 tysięcy więźniów cud techniki. Trzydziestu sześciu z nich napisało „Księgę Kanału Białomorsko-Bałtyckiego”. Jej lektura jest rzeczą równie ponurą jak ustrój, który przedstawia

Światła miast (Adrian Stachowski)

Wyrzut sumienia, powód irytacji, miejsce badań terenowych, socjologicznych, ale i badań nad duszą, matryca przyszłości – reporterzy muszą balansować między skrajnościami. Grozi im albo nuda, albo tabloid

Miejsce mniej odporne (Monika Ochędowska)

„Nieczułość” Martyny Bundy to kaszubskie herstory rozpięte od przedwojnia po późny PRL, rozpisane na cztery niełatwe biografie. Staromodna lekkość dobrze skrojonych fraz ofiarowuje znajomym historiom nowe, niezwykle ponętne wersje

Superbohater pachnie benzyną (Adam Pluszka)

Jeszcze kilka lat temu mógłbym powiedzieć, że czytam prawie wszystko, co w Polsce się ukazywało. Dzisiaj nie nadążam. W ciągu tych paru lat rynek niesamowicie się rozrósł, trzeba wybierać. To oznaka normalności – mówi wydawca komiksów

Media

Konwulsje konwolucji (Agnieszka Słodownik)

Od automatycznych tagów zdjęć na Facebooku do syntetycznego Obamy, czyli próba zrozumienia głębokiej konwolucyjnej sieci neuronowej

ODBIORNIK (14): Delfin w malinach, czyli ostatnia dekada (Anna Desponds / Agnieszka Słodownik)

To mógłby być równie dobrze tygrys w kapuście albo świnka morska w agreście. Rozmawiamy o ostatniej dekadzie na marginesie „Delfina w malinach”, książki wydanej w serii „Dwutygodnika” w wydawnictwie Czarne

Podróże przeglądarki (Agnieszka Słodownik)

„Przeglądarka” Anny Janko przypomniała mi, że na forach internetowych wciąż można mówić rzeczy intymne i niepoprawne, pod pseudonimem. Na brzydko zaprojektowanych drzewkach dyskusji jest bezpiecznie

Muzyka

Jego Dziwność (Krzysztof Krześnicki)

Lil B wprowadził rap w erę internetu, przecierając szlaki dla nowej generacji twórców, którzy mogą teraz wyrażać siebie przez hip-hop, bez obawy, że są zbyt wrażliwi czy dziwni

Punk: niedokończony projekt (Tomasz Swoboda)

Punk był być może ostatnią poważną próbą stawienia oporu spektaklowi jako naczelnej zasadzie rządzącej relacjami międzyludzkimi. Potem, czyli przez ostatnie czterdzieści lat, nikt już nie uwierzył, że to w ogóle możliwe

Żaden luksus (Piotr Kowalczyk)

Rynek muzyczny w Polsce i rynek pracy dla muzyków jest wątły i nieprzyjazny. Trzeba zacząć od podstaw – od wychowania odbiorców. Przywrócić granie muzyki w szkole

Obyczaje

Uciekaj albo płyń (Przemysław Czapliński)

„Nasza lokalna wersja popu decyduje o charakterze polskiej komunikacji społecznej; względem niej orientują się partie polityczne i przywódcy, ona wyznacza granice porozumienia i kłótni. Nawet gdy odpycha, nie daje się zlekceważyć” – esej wokół książek Masłowskiej i Witkowskiego

Czas Dyzmy (Witold Mrozek)

Czy figura Dyzmy wraca w momentach przesilenia, kryzysu, zerwania, zmiany dobrej bądź złej? Łatwo byłoby snuć efektowne paralele, budować dyzmiczne numerologie polskiego losu

Masa książek (Łukasz Najder)

Te cuda działy się w niezwykłej, kosmicznej dekadzie, Polsce lat 90. Mafiosi trwonili ogromne pieniądze, robiąc sobie z życia „Dynastię” wymieszaną z „Wielkim żarciem” – siedem książek gangstera Masy rozeszło się w nakładzie miliona dwustu tysięcy egzemplarzy

(Kontr)rewolucja seksualna (Grzegorz Niziołek)

Zwolenniczki i zwolennicy akcji #metoo starają się udowodnić, że istnieje możliwość działania słusznego i skutecznego, które podważa zasadność prowadzenia jakiejkolwiek debaty

Para z obrazka (Marceli Szpak)

Jesteśmy u siebie, w domu, w Polsce, #toonas, więc bohaterka „Kwaśnego jabłka”, pobita przez męża katoliczka nie dzwoni na Niebieską Linię, nie szuka wsparcia wśród organizacji społecznych zajmujących się przemocą domową, nie kontaktuje się z policją. Ona wybacza

W Polsce zostałem do dziś (Teofil Kosiński)

Przy okazji wydanej niedawno „Cholernie mocnej miłości” o Polaku zakochanym w żołnierzu Wermachtu publikujemy pierwszy raz po polsku wybór listów bohatera wraz z komentarzem Joanny Ostrowskiej

#Metoo bez żadnego „ale” (Inga Iwasiów)

Przekierowanie debat wokół #metoo na wyszukiwanie słabych punktów – ograniczeń naszego życia towarzyskiego, ewentualnych fałszywych oskarżeń, powrotu cenzury czy wreszcie zagrożenia purytanizmem – jest złą strategią i zasila glebę seksizmu

Sztuka

Czerwone nieba (Karol Sienkiewicz)

Ludzi malowała płasko, zwierzęta na jej obrazach nabierają ludzkich cech. Zachęta przypomina twórczość malarki Marii Anto

Krzemień czekoladowy, czyli powrót młodości (Stach Szabłowski)

Jedno z haseł przewodnich 8. Triennale Młodych brzmi „Nadchodzi czas”. Na co? Na zmianę warty? Na inną poetykę, na inne instytucje, wreszcie na inne umiejscowienie artysty w społecznym pejzażu?

Z całą powagą (Monika Stelmach)

Esencją ilustracji jest znalezienie języka – powinien być tak wyrazisty, że widząc plakat na ulicy albo okładkę książki w witrynie księgarni, na pierwszy rzut oka można rozpoznać, kto to zrobił

Teatr

Radość (Paweł Soszyński)

„Pure” Ramony Nagabczyńskiej to rozpracowywanie pojedynczego ciała – nie po to, by konceptualnie przywalić widzowi w nos, ale by widz się wraz z tym ciałem cieszył. Z czego? Pojęcia nie mam, ale to działa

Philip K. Dick spotyka Monty Pythona (Witold Mrozek)

No i na co narzekać w tym kurorcie? W upiornie uśmiechniętej monotonii „Ośrodka wypoczynkowego” Anny Smolar brakuje jakiegoś punktu przełamania, zmiany rytmu, tonacji

Wiersze

wiersze (Katarzyna Zdanowicz)

]]>
Fri, 08 Dec 2017 00:00:00 +0100
<![CDATA[Numer 2017/225]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2017/225

Film

Żywoty świętych (Bartosz Żurawiecki)

Filmy Palkowskiego są celebracją tradycyjnych męskich ról i póz, choć de facto demonstrują kolejne oblicza męskiego egoizmu. „Najlepszy”, opowieść o narkomanie, który pokonał nałóg i wygrał mistrzostwa w triathlonie, szwankuje już na poziomie scenariusza

Polska, kilkadziesiąt kilometrów od Warszawy (Jakub Socha)

W swoim debiucie, nagrodzonym Złotymi Lwami na festiwalu w Gdyni, Piotr Domalewski opowiada o Polsce, z której chce się wyjechać i w której chce się zostać. Można powiedzieć, że opowiada o nas

Sitges (Stanisław Liguziński)

Prawie 400 pełnych metraży, krótkich form i doświadczeń VR, ponad 200 tysięcy widzów, 600 redakcji z całego świata, 2000 branżowych akredytacji i 50 edycji, a jednak, i tu strzelam na ślepo – zapewne większa część z was nigdy nie słyszała o festiwalu w Sitges

Muzeum Figur Woskowych (Ludwika Mastalerz)

Kenneth Branagh w „Morderstwie w Orient Expressie” tak hojnie trwoni energię na aktorstwo, że brakuje mu jej już na reżyserię

Operacja na sercu (Monika Talarczyk)

Jeśli w melodramacie pacyfikuje się miłość w jej aspołecznych wymiarach, to w wypadku „Serca miłości” melodramat spacyfikował charyzmatycznych kochanków

bum! (Maria Poprzęcka)

Centralnym problemem „Manifesto” nie jest awangarda czy modernizm, lecz ocalenie wolności zagłuszanej medialnym zgiełkiem. Wolności sztuki, wolności twórcy, wolności myśli

Literatura

Niedowład języka (Marek Zaleski)

Każde pokolenie stanowi rodzaj tajnego sprzysiężenia. Dziś jednak ta dystynkcja zawodzi. Ekonomię emocji reguluje nieustanny rollercoster wydarzeń – o książkach Gogoli, Grzegorzewskiej i Cieplak

Tak samo, ale inaczej (Zofia Zaleska)

Lubię czuć opór materiału, lubię, jak praca nie idzie mi zbyt gładko. Dlatego niezmiernie cieszę się z Wallace’a, to najtrudniejszy pisarz, jakiego w życiu tłumaczyłam

Nie piszę dla czytelników (Adam Pluszka)

Liczy się robota nad tekstem, czytelnicy są okolicznością przygodną. Fajnie, jeśli moje rzeczy do nich trafiają, ale nieodmiennie mnie zdumiewa, że ktoś ma wystarczająco podobny aparat mózgowy do mojego, żeby się nimi przejąć

Dzikość zmajstrowana (Łukasz Zaremba)

Moim celem nie było pisanie o Polsce. Ważniejsza była odległość. Chodziło o to, by dziwić się przyrodą w miarę blisko domu. Dostępną niemal od ręki, ale niezauważaną w kraju, który jest tak szczelnie wypełniony przez swoje 38 milionów mieszkańców

Media

Zablokowani (Maciej Jakubowiak)

Zbanować kogoś w socialach to jak zamieszkać w nawiedzonym domu: przedmioty się przesuwają, ze strychu dobiegają jakieś dźwięki, ktoś tam więc musi być, ale nikogo nie widać

Zwierzęta potrzebujące tlenu (Agnieszka Słodownik)

Nasze społeczeństwo funkcjonuje tak, aby pozwolić sobie zapomnieć o śmierci. Ja musiałem się z nią mierzyć dość wcześnie w życiu. Dlatego wiele z moich gier dotyczy świadomości śmierci, prób oszukania jej lub tego, co ludzie zrobią dla nieśmiertelności, no i jest w nich też czarny humor

Muzyka

Apokalipsa się wydarzyła (Monika Pasiecznik)

Zawsze interesował mnie świat usterki, dźwięków 8-bitowych, sygnałów informacyjnych urządzeń, takich jak resetowany komputer, dźwięki starego faksu, drukarki. Jako dziecko  grałem z dziadkiem na konsoli Pegasus. Dzisiaj szukam takich dźwięków

Golonka w konserwie (Paweł Dunin-Wąsowicz)

Książka o „200 najważniejszych utworach polskiego rocka” powinna koncentrować się na tym, co dla polskiego rocka było naprawdę ważne, czyli na tekstach. W dziele Skaradzińskiego i Wojciechowskiego za dużo jest terminów muzycznych, wyliczanek i podawania informacji bez znaczenia

Ciemne centrum (Rafał Wawrzyńczyk)

Simon Rattle nazwał „in vain” Georga Friedricha Haasa pierwszym arcydziełem XXI wieku. Nie mogę rozstać się z myślą, że pozycja Haasa dowodzi istnienia podziemnego, regresywnego nurtu tęsknoty za scentralizowanym, wysokim modernizmem i potężnymi „ojcami”

Obyczaje

Szostakowicz na meczu Garbarni (Bartosz Sadulski)

Mit Wembley nie może się powtórzyć, tak jak nie powtórzy się gra, którą pokochali Osiatyński i Szostakowicz. Oddolne ruchy przeciwko komercjalizacji futbolu zawsze będą miały sentymentalny charakter

Twierdza Europa (Paweł Mościcki)

„26 listopada 2006 roku w okolicach Laayoune w Maroku, w drodze do Hiszpanii utonął młody mężczyzna z Afryki. Był aktywistą na rzecz praw człowieka. Może faktycznie udałoby mu się coś zmienić?”  – opublikowano listę imigrantów, którzy w latach 1993–2017 zmarli na granicach Europy

Wysepka dobroci (Henryk Grynberg)

„Każde uratowane przy moim udziale żydowskie dziecko jest usprawiedliwieniem mojego istnienia na tej ziemi...” – mówiła Irena Sendlerowa. A pomogła uratować więcej niż jakakolwiek inna pojedyncza osoba i żaden mit nie jest jej potrzebny. Wystarczy prawda

Sztuka

Vangoghi (Maria Poprzęcka)

Film „Twój Vincent” zdaje się wyrastać z pragnienia wejścia w obraz. Odsuwając w tym miejscu ocenę na ile, dzięki trudowi zastępu wyrobników sztuki malujących vangogi, ten zamysł udało się ziścić, warto zatrzymać się na samym pragnieniu przekroczenia progu dzielącego dwa światy

Wyraz plastyczny (Monika Stelmach)

– Ile rzeczy pani zaprojektowała?  – Trudno powiedzieć, może kilkadziesiąt, a może nawet kilkaset. Nie katalogowałam ich w żaden sposób. Kończyłam jedną i zabierałam się za następną – mówi autorka słynnych pikasiaków

Kino-oko (Karol Sienkiewicz)

Galeria Arsenał w Białymstoku przypomina postać urodzonego w tym mieście filmowca Dzigi Wiertowa. Czyni to jednak poprzez prace współczesnych polskich artystów

Tam się po prostu nie chodzi (Paulina Wrocławska)

Łódzka Galeria Miejska jest w tej chwili takim pojemnikiem na obiekty, bez programu i pomysłu. Ten pojemnik funkcjonuje w trakcie wernisażu, a potem zieje pustką. Dlatego takie nadzieje pokładamy w trwającym właśnie konkursie na nowego dyrektora

Teatr

Nowe ciała, nowe wspólnoty (Teresa Fazan)

„W paradygmacie naukowym tematem nowej cielesności zajmuje się transhumanizm, z kolei w paradygmacie sztuki zajmują się tym głównie sztuki performatywne i cielesne” – mówi choreografka, autorka „More”

Polski VR (Katarzyna Niedurny)

Grotowski miał realny program, który można kontynuować. Wiem, że to nadinterpretacja, ale dla mnie on jest bardzo blisko VR-u. Stworzył metodę pracy w wirtualnej rzeczywistości, kiedy ona sama nie była jeszcze wymyślona

Nawet mi nas nie żal (Piotr Morawski)

W „Wojnie światów” Weroniki Szczawińskiej nikomu do głowy nie przychodzi, że może istnieć cywilizacja bardziej rozwinięta, która będzie traktować ludzi tak, jak ludzie traktują inne istoty

Wojownicy optymizmu (Witold Mrozek)

„Superspektakl” Justyny Sobczyk i Jakuba Skrzywanka to społeczna bajka dla dorosłych, która wzrusza, cieszy i trochę poucza – ale nie żenuje

Co tu się dzieje? (Paweł Soszyński)

„Wiera Gran” Jędrzeja Piaskowskiego to dzieło radykalne. Nic więc dziwnego, że wywołało burzę. Sądzę, że języka reżysera musimy się dopiero nauczyć

Wiersze

wiersze (Tomasz Gromadka)

]]>

Film

Żywoty świętych (Bartosz Żurawiecki)

Filmy Palkowskiego są celebracją tradycyjnych męskich ról i póz, choć de facto demonstrują kolejne oblicza męskiego egoizmu. „Najlepszy”, opowieść o narkomanie, który pokonał nałóg i wygrał mistrzostwa w triathlonie, szwankuje już na poziomie scenariusza

Polska, kilkadziesiąt kilometrów od Warszawy (Jakub Socha)

W swoim debiucie, nagrodzonym Złotymi Lwami na festiwalu w Gdyni, Piotr Domalewski opowiada o Polsce, z której chce się wyjechać i w której chce się zostać. Można powiedzieć, że opowiada o nas

Sitges (Stanisław Liguziński)

Prawie 400 pełnych metraży, krótkich form i doświadczeń VR, ponad 200 tysięcy widzów, 600 redakcji z całego świata, 2000 branżowych akredytacji i 50 edycji, a jednak, i tu strzelam na ślepo – zapewne większa część z was nigdy nie słyszała o festiwalu w Sitges

Muzeum Figur Woskowych (Ludwika Mastalerz)

Kenneth Branagh w „Morderstwie w Orient Expressie” tak hojnie trwoni energię na aktorstwo, że brakuje mu jej już na reżyserię

Operacja na sercu (Monika Talarczyk)

Jeśli w melodramacie pacyfikuje się miłość w jej aspołecznych wymiarach, to w wypadku „Serca miłości” melodramat spacyfikował charyzmatycznych kochanków

bum! (Maria Poprzęcka)

Centralnym problemem „Manifesto” nie jest awangarda czy modernizm, lecz ocalenie wolności zagłuszanej medialnym zgiełkiem. Wolności sztuki, wolności twórcy, wolności myśli

Literatura

Niedowład języka (Marek Zaleski)

Każde pokolenie stanowi rodzaj tajnego sprzysiężenia. Dziś jednak ta dystynkcja zawodzi. Ekonomię emocji reguluje nieustanny rollercoster wydarzeń – o książkach Gogoli, Grzegorzewskiej i Cieplak

Tak samo, ale inaczej (Zofia Zaleska)

Lubię czuć opór materiału, lubię, jak praca nie idzie mi zbyt gładko. Dlatego niezmiernie cieszę się z Wallace’a, to najtrudniejszy pisarz, jakiego w życiu tłumaczyłam

Nie piszę dla czytelników (Adam Pluszka)

Liczy się robota nad tekstem, czytelnicy są okolicznością przygodną. Fajnie, jeśli moje rzeczy do nich trafiają, ale nieodmiennie mnie zdumiewa, że ktoś ma wystarczająco podobny aparat mózgowy do mojego, żeby się nimi przejąć

Dzikość zmajstrowana (Łukasz Zaremba)

Moim celem nie było pisanie o Polsce. Ważniejsza była odległość. Chodziło o to, by dziwić się przyrodą w miarę blisko domu. Dostępną niemal od ręki, ale niezauważaną w kraju, który jest tak szczelnie wypełniony przez swoje 38 milionów mieszkańców

Media

Zablokowani (Maciej Jakubowiak)

Zbanować kogoś w socialach to jak zamieszkać w nawiedzonym domu: przedmioty się przesuwają, ze strychu dobiegają jakieś dźwięki, ktoś tam więc musi być, ale nikogo nie widać

Zwierzęta potrzebujące tlenu (Agnieszka Słodownik)

Nasze społeczeństwo funkcjonuje tak, aby pozwolić sobie zapomnieć o śmierci. Ja musiałem się z nią mierzyć dość wcześnie w życiu. Dlatego wiele z moich gier dotyczy świadomości śmierci, prób oszukania jej lub tego, co ludzie zrobią dla nieśmiertelności, no i jest w nich też czarny humor

Muzyka

Apokalipsa się wydarzyła (Monika Pasiecznik)

Zawsze interesował mnie świat usterki, dźwięków 8-bitowych, sygnałów informacyjnych urządzeń, takich jak resetowany komputer, dźwięki starego faksu, drukarki. Jako dziecko  grałem z dziadkiem na konsoli Pegasus. Dzisiaj szukam takich dźwięków

Golonka w konserwie (Paweł Dunin-Wąsowicz)

Książka o „200 najważniejszych utworach polskiego rocka” powinna koncentrować się na tym, co dla polskiego rocka było naprawdę ważne, czyli na tekstach. W dziele Skaradzińskiego i Wojciechowskiego za dużo jest terminów muzycznych, wyliczanek i podawania informacji bez znaczenia

Ciemne centrum (Rafał Wawrzyńczyk)

Simon Rattle nazwał „in vain” Georga Friedricha Haasa pierwszym arcydziełem XXI wieku. Nie mogę rozstać się z myślą, że pozycja Haasa dowodzi istnienia podziemnego, regresywnego nurtu tęsknoty za scentralizowanym, wysokim modernizmem i potężnymi „ojcami”

Obyczaje

Szostakowicz na meczu Garbarni (Bartosz Sadulski)

Mit Wembley nie może się powtórzyć, tak jak nie powtórzy się gra, którą pokochali Osiatyński i Szostakowicz. Oddolne ruchy przeciwko komercjalizacji futbolu zawsze będą miały sentymentalny charakter

Twierdza Europa (Paweł Mościcki)

„26 listopada 2006 roku w okolicach Laayoune w Maroku, w drodze do Hiszpanii utonął młody mężczyzna z Afryki. Był aktywistą na rzecz praw człowieka. Może faktycznie udałoby mu się coś zmienić?”  – opublikowano listę imigrantów, którzy w latach 1993–2017 zmarli na granicach Europy

Wysepka dobroci (Henryk Grynberg)

„Każde uratowane przy moim udziale żydowskie dziecko jest usprawiedliwieniem mojego istnienia na tej ziemi...” – mówiła Irena Sendlerowa. A pomogła uratować więcej niż jakakolwiek inna pojedyncza osoba i żaden mit nie jest jej potrzebny. Wystarczy prawda

Sztuka

Vangoghi (Maria Poprzęcka)

Film „Twój Vincent” zdaje się wyrastać z pragnienia wejścia w obraz. Odsuwając w tym miejscu ocenę na ile, dzięki trudowi zastępu wyrobników sztuki malujących vangogi, ten zamysł udało się ziścić, warto zatrzymać się na samym pragnieniu przekroczenia progu dzielącego dwa światy

Wyraz plastyczny (Monika Stelmach)

– Ile rzeczy pani zaprojektowała?  – Trudno powiedzieć, może kilkadziesiąt, a może nawet kilkaset. Nie katalogowałam ich w żaden sposób. Kończyłam jedną i zabierałam się za następną – mówi autorka słynnych pikasiaków

Kino-oko (Karol Sienkiewicz)

Galeria Arsenał w Białymstoku przypomina postać urodzonego w tym mieście filmowca Dzigi Wiertowa. Czyni to jednak poprzez prace współczesnych polskich artystów

Tam się po prostu nie chodzi (Paulina Wrocławska)

Łódzka Galeria Miejska jest w tej chwili takim pojemnikiem na obiekty, bez programu i pomysłu. Ten pojemnik funkcjonuje w trakcie wernisażu, a potem zieje pustką. Dlatego takie nadzieje pokładamy w trwającym właśnie konkursie na nowego dyrektora

Teatr

Nowe ciała, nowe wspólnoty (Teresa Fazan)

„W paradygmacie naukowym tematem nowej cielesności zajmuje się transhumanizm, z kolei w paradygmacie sztuki zajmują się tym głównie sztuki performatywne i cielesne” – mówi choreografka, autorka „More”

Polski VR (Katarzyna Niedurny)

Grotowski miał realny program, który można kontynuować. Wiem, że to nadinterpretacja, ale dla mnie on jest bardzo blisko VR-u. Stworzył metodę pracy w wirtualnej rzeczywistości, kiedy ona sama nie była jeszcze wymyślona

Nawet mi nas nie żal (Piotr Morawski)

W „Wojnie światów” Weroniki Szczawińskiej nikomu do głowy nie przychodzi, że może istnieć cywilizacja bardziej rozwinięta, która będzie traktować ludzi tak, jak ludzie traktują inne istoty

Wojownicy optymizmu (Witold Mrozek)

„Superspektakl” Justyny Sobczyk i Jakuba Skrzywanka to społeczna bajka dla dorosłych, która wzrusza, cieszy i trochę poucza – ale nie żenuje

Co tu się dzieje? (Paweł Soszyński)

„Wiera Gran” Jędrzeja Piaskowskiego to dzieło radykalne. Nic więc dziwnego, że wywołało burzę. Sądzę, że języka reżysera musimy się dopiero nauczyć

Wiersze

wiersze (Tomasz Gromadka)

]]>
Wed, 22 Nov 2017 00:00:00 +0100
<![CDATA[Numer 2017/224]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2017/224

Film

Niewinność (Jakub Socha)

„Pewnego razu w listopadzie” Andrzeja Jakimowskiego powinno się oglądać właśnie w Dzień Niepodległości. To z pewnością najważniejszy polski film tego roku

Słonecznik, powtórz, tęcza, pamiętaj (Maciej Jakubowiak)

Ten tekst zawiera obszerne spoilery drugiego sezonu „Stranger Things”. Ale to nic – pamiętamy go przecież, nawet jeśli jeszcze go nie widzieliśmy. Kultura nostalgii nie pozwala nam zapomnieć

Ordery na poplamionych sukniach (Anna Bielak)

W filmach dokumentalnych, które znalazłam w archiwach, zobaczyłam takie same kobiety, jakie pamiętałam z dzieciństwa – zmęczone, a tym samym pełne energii, pracujące zawodowo przez osiem godzin dziennie, ale też oddane swoim domom – mówi autorka strony „Women & Film under Communism”

Hollywodzka wycinanka (Monika Talarczyk)

Czy będzie to wielkim zaskoczeniem, że Czarnoksiężnik z Krainy U.S. po prostu „zajmuje się gównem i wie, jak je sprzedać”? Że jest starym białym zamożnym mężczyzną pociągającym za sznurki filmowych efektów specjalnych?

Publicysta i prorok (Michał Walkiewicz)

Clooney czyta scenariusz braci Coen i próbuje wcisnąć do niego przypisy świadczące o jego niepodrabialnym stylu oraz lewicowej wrażliwości. Aronofsky tymczasem przekonuje, że prawdziwy twórca, taki modernista z dziada pradziada, gardzi nie tylko kompromisami, ale też innymi ludźmi

Rekin i sztuka (Jakub Socha)

Może normalne rodziny tak naprawdę nie istnieją. „Opowieści o rodzinie Meyerowitz” Noah Baumbacha przekonują, że jest w tym coś normalnego

Uśmiech bez kota (Jakub Majmurek)

Dopiero współczesne reżimy produkcji, dystrybucji i konsumpcji obrazów pozwalają docenić archiwistyczne, refleksyjne, prywatne kino Chrisa Markera. Jego filmowe listy z podróży są adresowane przede wszystkim do nas – użytkowników kina XXI wieku

Po drugiej stronie (Klara Cykorz)

Najodważniejsze i najbardziej intymne sceny „Beksińskich. Albumu wideofonicznego” wzbudzają jednocześnie poczucie niedosytu. To, co nie da się wpisać w obsesję umierania, jest tu boleśnie wyrzucone poza kadr

Literatura

Biografia biografa (Jakub Zgierski)

Biograf musi uniezwyklać. Może nawet rozważyć radę Gombrowicza, udzieloną pewnej kandydatce na magistra, piszącej o powstaniu listopadowym: „Jeśli czegoś nie wiesz, to zmyślaj. To bardziej twórcze”

Życie na później (Jakub Momro)

Czy poszukiwanie autentyczności w świecie rządzonym przez machinę produkującą puste wartości staje się naiwnym gestem? Czy dziś w ogóle autentyczność może być kartą przetargową w publicznej debacie, czy jest tylko mitem podtrzymującym społeczne i polityczne status quo?

Czy świat jest naprawdę taki okropny? (Michał R. Wiśniewski)

Problem z optymistami polega na tym, że są leniwi. Jeśli myślisz, że ze światem jest wszystko w porządku, zostajesz w domu i oglądasz telewizję albo czytasz książkę. Ludzie przestraszeni są bardziej aktywni – mówi amerykański autor science fiction

Skromny człowiek renesansu (Adam Pluszka)

„Budowniczy ruin” Herberta Rosendorfera okazał się pionowym startem w niemieckiej literaturze końca lat 60. – oto nieznany nikomu trzydziestopięciolatek zaszokował wszystkich rozbudowaną szkatułkową powieścią, w której roi się od przezabawnych erudycyjnych ekskursów

Skromna pani z wydawnictwa (Maciej Byliniak)

„Bywa tak, że coś jest enigmatyczne i niejasne dla samego autora, ale mimo to nie należy próbować tego rozjaśniać, bo to nie wyjdzie na dobre. Ciemna materia języka też może być jakąś wartością” – mówi legendarna redaktorka literatury polskiej

Esej i kwanty (Renata Lis)

Eseistyczny podmiot już dawno przestał być wyłącznie europejski, patriarchalny i biały. Gatunek ten uprawiają dzisiaj również kobiety, odmieńcy i skolonizowani, dla których Ateny, Rzym i Jerozolima niekoniecznie stanowią najważniejszy punkt odniesienia

Powiedzieć świat inaczej (Maciej Woźniak)

W medialnym zgiełku głosów pytających, co stało się ze światem, czytam wydane tej jesieni tomy poetyckie Foksa, Honeta i Jarosza. Odzywają się ciszej, na zupełnie innej, poufniejszej częstotliwości

Media

ODBIORNIK (13): Gdy już zużyjemy planetę (Anna Desponds / Agnieszka Słodownik)

W Polsce trwa wycinka drzew, globalna Północ wykorzystuje Południe, a śmieci stają się stałym elementem krajobrazu. Gdzie się udać po Ziemi? W kosmos czy do równoległej rzeczywistości? 13. odcinek podkastu „Dwutygodnika”

Niepokój na poddaszu (Marzena Falkowska)

W „Indygo” wcielamy się w postać Tomasza, wziętego artysty malarza, który od trzech miesięcy nie opuszcza swojego atelier na poddaszu. Jedyną łączniczką ze światem zewnętrznym jest jego dziewczyna Anna, która mieszka na dole i dba o zapewnienie podstawowych potrzeb chorego

Obyczaje

Zbytek i marnotrawstwo (Olga Drenda)

Luksus – ten wulgarny, celebrycki – panoszy się po świecie i wzbudza niestety tęsknoty. Przy okazji szuka nowych rynków zbytu. Każdy szanujący się dyskont ma półkę z luksusową żywnością, gdzie można tanio kupić ośmiorniczki. Jak pisała Dana Thomas, luksus stracił blask

Samospalenie pod Statuą Niewolności (Natalia Kaliś)

Autoagresja, której skrajnością jest samobójstwo, to decyzja przeciwko instynktowi samozachowawczemu. To, co zwykle odczytujemy jako gest desperacji, paradoksalnie może być wyrazem wolności – o samospaleniu Piotra Szczęsnego

Sztuka

Wybrał oportunizm (Arek Gruszczyński)

Mieczysław Berman lubił projektować, chciał pracować, więc przyjmował większość zleceń, nie zważając na ich pochodzenie. Bez obrzydzenia tworzył broszury oczerniające generała Andersa albo wychwalające dokonania Dzierżyńskiego i Lenina

Dziekanka na salonach Akademii (Karol Sienkiewicz)

Salon Akademii, galeria Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, przypomina historię związanej z uczelnią legendarnej Dziekanki. Powraca pytanie o takie miejsca dzisiaj

Jak napisać „Dzieci z Bullerbyn 2”? (Arek Gruszczyński)

Sztuka pozwala zmieniać perspektywę. Chcemy oswajać dzieci z myśleniem o tym, że są wolne w postrzeganiu świata. Mogą patrzeć na różne rzeczy lub sprawy do góry nogami – mówią twórcy „Bałwana w lodówce”, nowej książki dla dzieci o sztuce współczesnej

Się pije, pali i pląsa do muzyczki (Monika Stelmach)

Dziekanka była dla nas, młodych artystów, kloszem ochronnym. Bywała domem w sensie metaforycznym, a czasami dosłownym. Zdarzyło się nam w tych zakamarkach pomieszkiwać

Teatr

Tabletka K. (Paweł Soszyński)

W pierwszym odruchu pomyślałem sobie, że „K.” Strzępki i Demirskiego ani nie jest śmieszne, ani tak porywające teatralnie, jak ich poprzednie przedstawienia. Teraz czuję, że stawka tego spektaklu jest większa, niż się wydaje

Nic (Paweł Soszyński)

W „Procesie” Lupa utwierdza nas w przekonaniu, że już po wszystkim i nic się nie da zrobić. Jeśli początkowo w naturalnym odruchu buntujemy się przeciwko tej diagnozie, to reżyser dokłada wszelkich starań, żeby wypuścić ze swojej widowni żywe trupy

Wiersze

wiersze (Wioletta Grzegorzewska)

]]>

Film

Niewinność (Jakub Socha)

„Pewnego razu w listopadzie” Andrzeja Jakimowskiego powinno się oglądać właśnie w Dzień Niepodległości. To z pewnością najważniejszy polski film tego roku

Słonecznik, powtórz, tęcza, pamiętaj (Maciej Jakubowiak)

Ten tekst zawiera obszerne spoilery drugiego sezonu „Stranger Things”. Ale to nic – pamiętamy go przecież, nawet jeśli jeszcze go nie widzieliśmy. Kultura nostalgii nie pozwala nam zapomnieć

Ordery na poplamionych sukniach (Anna Bielak)

W filmach dokumentalnych, które znalazłam w archiwach, zobaczyłam takie same kobiety, jakie pamiętałam z dzieciństwa – zmęczone, a tym samym pełne energii, pracujące zawodowo przez osiem godzin dziennie, ale też oddane swoim domom – mówi autorka strony „Women & Film under Communism”

Hollywodzka wycinanka (Monika Talarczyk)

Czy będzie to wielkim zaskoczeniem, że Czarnoksiężnik z Krainy U.S. po prostu „zajmuje się gównem i wie, jak je sprzedać”? Że jest starym białym zamożnym mężczyzną pociągającym za sznurki filmowych efektów specjalnych?

Publicysta i prorok (Michał Walkiewicz)

Clooney czyta scenariusz braci Coen i próbuje wcisnąć do niego przypisy świadczące o jego niepodrabialnym stylu oraz lewicowej wrażliwości. Aronofsky tymczasem przekonuje, że prawdziwy twórca, taki modernista z dziada pradziada, gardzi nie tylko kompromisami, ale też innymi ludźmi

Rekin i sztuka (Jakub Socha)

Może normalne rodziny tak naprawdę nie istnieją. „Opowieści o rodzinie Meyerowitz” Noah Baumbacha przekonują, że jest w tym coś normalnego

Uśmiech bez kota (Jakub Majmurek)

Dopiero współczesne reżimy produkcji, dystrybucji i konsumpcji obrazów pozwalają docenić archiwistyczne, refleksyjne, prywatne kino Chrisa Markera. Jego filmowe listy z podróży są adresowane przede wszystkim do nas – użytkowników kina XXI wieku

Po drugiej stronie (Klara Cykorz)

Najodważniejsze i najbardziej intymne sceny „Beksińskich. Albumu wideofonicznego” wzbudzają jednocześnie poczucie niedosytu. To, co nie da się wpisać w obsesję umierania, jest tu boleśnie wyrzucone poza kadr

Literatura

Biografia biografa (Jakub Zgierski)

Biograf musi uniezwyklać. Może nawet rozważyć radę Gombrowicza, udzieloną pewnej kandydatce na magistra, piszącej o powstaniu listopadowym: „Jeśli czegoś nie wiesz, to zmyślaj. To bardziej twórcze”

Życie na później (Jakub Momro)

Czy poszukiwanie autentyczności w świecie rządzonym przez machinę produkującą puste wartości staje się naiwnym gestem? Czy dziś w ogóle autentyczność może być kartą przetargową w publicznej debacie, czy jest tylko mitem podtrzymującym społeczne i polityczne status quo?

Czy świat jest naprawdę taki okropny? (Michał R. Wiśniewski)

Problem z optymistami polega na tym, że są leniwi. Jeśli myślisz, że ze światem jest wszystko w porządku, zostajesz w domu i oglądasz telewizję albo czytasz książkę. Ludzie przestraszeni są bardziej aktywni – mówi amerykański autor science fiction

Skromny człowiek renesansu (Adam Pluszka)

„Budowniczy ruin” Herberta Rosendorfera okazał się pionowym startem w niemieckiej literaturze końca lat 60. – oto nieznany nikomu trzydziestopięciolatek zaszokował wszystkich rozbudowaną szkatułkową powieścią, w której roi się od przezabawnych erudycyjnych ekskursów

Skromna pani z wydawnictwa (Maciej Byliniak)

„Bywa tak, że coś jest enigmatyczne i niejasne dla samego autora, ale mimo to nie należy próbować tego rozjaśniać, bo to nie wyjdzie na dobre. Ciemna materia języka też może być jakąś wartością” – mówi legendarna redaktorka literatury polskiej

Esej i kwanty (Renata Lis)

Eseistyczny podmiot już dawno przestał być wyłącznie europejski, patriarchalny i biały. Gatunek ten uprawiają dzisiaj również kobiety, odmieńcy i skolonizowani, dla których Ateny, Rzym i Jerozolima niekoniecznie stanowią najważniejszy punkt odniesienia

Powiedzieć świat inaczej (Maciej Woźniak)

W medialnym zgiełku głosów pytających, co stało się ze światem, czytam wydane tej jesieni tomy poetyckie Foksa, Honeta i Jarosza. Odzywają się ciszej, na zupełnie innej, poufniejszej częstotliwości

Media

ODBIORNIK (13): Gdy już zużyjemy planetę (Anna Desponds / Agnieszka Słodownik)

W Polsce trwa wycinka drzew, globalna Północ wykorzystuje Południe, a śmieci stają się stałym elementem krajobrazu. Gdzie się udać po Ziemi? W kosmos czy do równoległej rzeczywistości? 13. odcinek podkastu „Dwutygodnika”

Niepokój na poddaszu (Marzena Falkowska)

W „Indygo” wcielamy się w postać Tomasza, wziętego artysty malarza, który od trzech miesięcy nie opuszcza swojego atelier na poddaszu. Jedyną łączniczką ze światem zewnętrznym jest jego dziewczyna Anna, która mieszka na dole i dba o zapewnienie podstawowych potrzeb chorego

Obyczaje

Zbytek i marnotrawstwo (Olga Drenda)

Luksus – ten wulgarny, celebrycki – panoszy się po świecie i wzbudza niestety tęsknoty. Przy okazji szuka nowych rynków zbytu. Każdy szanujący się dyskont ma półkę z luksusową żywnością, gdzie można tanio kupić ośmiorniczki. Jak pisała Dana Thomas, luksus stracił blask

Samospalenie pod Statuą Niewolności (Natalia Kaliś)

Autoagresja, której skrajnością jest samobójstwo, to decyzja przeciwko instynktowi samozachowawczemu. To, co zwykle odczytujemy jako gest desperacji, paradoksalnie może być wyrazem wolności – o samospaleniu Piotra Szczęsnego

Sztuka

Wybrał oportunizm (Arek Gruszczyński)

Mieczysław Berman lubił projektować, chciał pracować, więc przyjmował większość zleceń, nie zważając na ich pochodzenie. Bez obrzydzenia tworzył broszury oczerniające generała Andersa albo wychwalające dokonania Dzierżyńskiego i Lenina

Dziekanka na salonach Akademii (Karol Sienkiewicz)

Salon Akademii, galeria Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, przypomina historię związanej z uczelnią legendarnej Dziekanki. Powraca pytanie o takie miejsca dzisiaj

Jak napisać „Dzieci z Bullerbyn 2”? (Arek Gruszczyński)

Sztuka pozwala zmieniać perspektywę. Chcemy oswajać dzieci z myśleniem o tym, że są wolne w postrzeganiu świata. Mogą patrzeć na różne rzeczy lub sprawy do góry nogami – mówią twórcy „Bałwana w lodówce”, nowej książki dla dzieci o sztuce współczesnej

Się pije, pali i pląsa do muzyczki (Monika Stelmach)

Dziekanka była dla nas, młodych artystów, kloszem ochronnym. Bywała domem w sensie metaforycznym, a czasami dosłownym. Zdarzyło się nam w tych zakamarkach pomieszkiwać

Teatr

Tabletka K. (Paweł Soszyński)

W pierwszym odruchu pomyślałem sobie, że „K.” Strzępki i Demirskiego ani nie jest śmieszne, ani tak porywające teatralnie, jak ich poprzednie przedstawienia. Teraz czuję, że stawka tego spektaklu jest większa, niż się wydaje

Nic (Paweł Soszyński)

W „Procesie” Lupa utwierdza nas w przekonaniu, że już po wszystkim i nic się nie da zrobić. Jeśli początkowo w naturalnym odruchu buntujemy się przeciwko tej diagnozie, to reżyser dokłada wszelkich starań, żeby wypuścić ze swojej widowni żywe trupy

Wiersze

wiersze (Wioletta Grzegorzewska)

]]>
Fri, 10 Nov 2017 00:00:00 +0100
<![CDATA[Numer 2017/223]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2017/223

Film

Rytuały mimikry (Bartosz Żurawiecki)

Reżysera „Inxeby” interesuje mimikra. Męskość jako synonim hipokryzji i konformizmu

Koniec (Piotr Mirski)

W brawurowo ekscentrycznym filmie „A Ghost Story” David Lowery używa wyświechtanej kliszy, aby na serio opowiedzieć o końcu i pamięci

Zimni Skandynawowie (Jakub Socha)

„Wszyscy myślą, że jestem jak z lodu, nic mnie nie rusza. A we mnie się gotuje”, mówił w jednym z wywiadów słynny  Björn Borg, bohater filmu „Borg/McEnroe”. To samo można powiedzieć o kinie Akiego Kaurismäkiego

Powrót do przyszłości (Adam Kruk)

„Lepsze jutro było wczoraj” – czytamy na muralu w „Człowieku z magicznym pudełkiem”. Koniec historii się nie zdarzył, scenariusze mogą być różne, a w science fiction najlepiej sprawdzają się te najczarniejsze. Materializują je na ekranie filmy Koxa, Terpińskiej i Szelc

Nugat dla potwora (Jakub Socha)

Netflix wypuścił drugi sezon „Stranger Things” i pierwszy „Mindhuntera”. Bohaterowie obu seriali zmagają się z potworami – jedne z nich są nie z tego świata, żywią się nostalgią, drugie mieszkają w ludziach. Te drugie są dużo groźniejsze

Literatura

Wyklęty lud Delhi (Krzysztof Umiński)

Arundhati Roy szuka żywej formy dla mówienia o krzywdzie. Jest dziś najwybitniejszą autorką o wyrazistych poglądach wolnościowych

Polaki pokraki (Darek Arest)

„Powstanie – film narodowy” to komiks o filmie, który co prawda nie ma reżysera, ani scenariusza, ale jest za to z ducha arcypolski. Może dlatego, że powstaje dzięki finansowemu cudowi „umowy o dzieło” i instytucji „bezpłatnego stażysty”

Przepis na siebie (Dominik Antonik)

„Wymazane” nie ma wiele wspólnego z powieścią o show-biznesie. Okazało się, że Witkowski, wbrew zapowiedziom, nie był w stanie napisać sensownej książki o celebrytach. To chyba dobrze

Zwierciadło mknące światłowodem (Łukasz Najder)

Zadie Smith przypomina rozhisteryzowaną gospodynię, która swoich gości chce za wszelką cenę uraczyć najbardziej wymyślnym koktajlem. Molestowanie? Tak, Afryka – jeszcze więcej Afryki. Choroba nowotworowa bliskiej osoby?Voilà, gotowe!

Wejść do swojego życia (Agnieszka Drotkiewicz)

Piszę, prowadząc dialog pomiędzy mną dzisiaj a mną z młodości, pomiędzy mną a nią. Ważne, żeby nie umniejszać swoich doświadczeń, ale ich bronić – wiele dziewcząt może przechodzić przez podobne etapy, więc już samo ich opisanie jest wkładem w historię kobiet

Media

Kultura cyfrowa istnieje (Agnieszka Słodownik)

Jesteśmy niewątpliwie utopieni w interfejsach, kodach, ekranach. Cyfrowość doczepiona do kultury nie jest tylko powierzchownym seksapilem. O tym, gdzie nas zastała konferencja Digital Cultures

Przeklęte medja (Mirosław Filiciak)

Media coraz trudniej traktować jako podstawę racjonalnej sfery publicznej. Nasze ekrany wypełniają półprawdy, zabobony, duchy przeszłości. Patrząc na to z perspektywy historycznej, nie sposób się dziwić, bo już sama idea przekazu na odległość czerpie ze zjawisk nadprzyrodzonych

Muzyka

Wenecka Jesień (Krzysztof Kwiatkowski)

Biennale Muzyki w Wenecji odbyło się po raz 61. Porównania z Warszawską Jesienią  nasuwają się same

Zepsuta szklana kula (Bartosz Sadulski)

Na czym polega fenomen zespołu Trupa Trupa? W jego piosenkach słuchacz usłyszy wycinek rockowej przeszłości,  ciężkie riffy i popowe melodie, psychodelię i hałas, zespół Swans i Beatlesów, a jeśli dobrze się wsłuchać, to również muzykę klasyczną. Niekończący się palimpsest

Wirus czasów (Krzysztof Krześnicki)

O projekcie Hype Williams wiemy tyle, ile do wiadomości publicznej zechciał podać stojący za nimi dział PR – to skrawki chaotycznie dobranych informacji. Dean Blunt – podobno bokser. Inga Copeland – podobno była piłkarka żeńskiej drużyny Arsenalu Londyn. Poznać się mieli na koncercie Oasis

Obyczaje

Te oporne resztki (Marta Sapała)

„Jak to możliwe, że na bankiecie u duńskiej królowej podaje się przeterminowane jedzenie?” – relacja z World Food Summit w Kopenhadze

Kultura w liczbie pojedynczej i sztuka przeżycia (Grzegorz Niziołek)

Kultura rozumiana w sposób idealistyczny to dość późny wynalazek i w dodatku uwikłany w kolonialne misje cywilizacyjne Zachodu. Założenie, że kultura to coś z definicji pozytywnego, jest fałszywe

I jak wam się podoba? (Łukasz Orbitowski)

Centralną wartością kultury przyszłości będzie autentyzm. Youtuberzy po prostu są sobą. To uśmiechnięte, serdeczne chłopaki z klatki obok, które dzielą się swoją pasją. W rozmowach z synem staram się zmilczeć moje zdanie o jego idolach, choć język aż pali

Teatr

Otwarty dialog Platela (Teresa Fazan)

Platel pozostaje realistą: nie uważa, że sztuka ma szansę zmieniać świat, pragnie docierać do jednostek. Sądząc po entuzjastycznych reakcjach widowni na tegorocznym Dialogu, jest chyba zbyt skromny

Teatr za pięć hrywien (Paweł Soszyński)

„Zazwyczaj to my jeździmy do Ukrainy z kulturowym desantem. Odwracamy ten trend już w samym tytule: Desant UA! Teraz to Ukraińcy dokonują desantu u nas” – mówi współkuratorka pierwszego w Polsce przeglądu teatru z Ukrainy

Wiersze

wiersz (Andrzej Szpindler)

]]>

Film

Rytuały mimikry (Bartosz Żurawiecki)

Reżysera „Inxeby” interesuje mimikra. Męskość jako synonim hipokryzji i konformizmu

Koniec (Piotr Mirski)

W brawurowo ekscentrycznym filmie „A Ghost Story” David Lowery używa wyświechtanej kliszy, aby na serio opowiedzieć o końcu i pamięci

Zimni Skandynawowie (Jakub Socha)

„Wszyscy myślą, że jestem jak z lodu, nic mnie nie rusza. A we mnie się gotuje”, mówił w jednym z wywiadów słynny  Björn Borg, bohater filmu „Borg/McEnroe”. To samo można powiedzieć o kinie Akiego Kaurismäkiego

Powrót do przyszłości (Adam Kruk)

„Lepsze jutro było wczoraj” – czytamy na muralu w „Człowieku z magicznym pudełkiem”. Koniec historii się nie zdarzył, scenariusze mogą być różne, a w science fiction najlepiej sprawdzają się te najczarniejsze. Materializują je na ekranie filmy Koxa, Terpińskiej i Szelc

Nugat dla potwora (Jakub Socha)

Netflix wypuścił drugi sezon „Stranger Things” i pierwszy „Mindhuntera”. Bohaterowie obu seriali zmagają się z potworami – jedne z nich są nie z tego świata, żywią się nostalgią, drugie mieszkają w ludziach. Te drugie są dużo groźniejsze

Literatura

Wyklęty lud Delhi (Krzysztof Umiński)

Arundhati Roy szuka żywej formy dla mówienia o krzywdzie. Jest dziś najwybitniejszą autorką o wyrazistych poglądach wolnościowych

Polaki pokraki (Darek Arest)

„Powstanie – film narodowy” to komiks o filmie, który co prawda nie ma reżysera, ani scenariusza, ale jest za to z ducha arcypolski. Może dlatego, że powstaje dzięki finansowemu cudowi „umowy o dzieło” i instytucji „bezpłatnego stażysty”

Przepis na siebie (Dominik Antonik)

„Wymazane” nie ma wiele wspólnego z powieścią o show-biznesie. Okazało się, że Witkowski, wbrew zapowiedziom, nie był w stanie napisać sensownej książki o celebrytach. To chyba dobrze

Zwierciadło mknące światłowodem (Łukasz Najder)

Zadie Smith przypomina rozhisteryzowaną gospodynię, która swoich gości chce za wszelką cenę uraczyć najbardziej wymyślnym koktajlem. Molestowanie? Tak, Afryka – jeszcze więcej Afryki. Choroba nowotworowa bliskiej osoby?Voilà, gotowe!

Wejść do swojego życia (Agnieszka Drotkiewicz)

Piszę, prowadząc dialog pomiędzy mną dzisiaj a mną z młodości, pomiędzy mną a nią. Ważne, żeby nie umniejszać swoich doświadczeń, ale ich bronić – wiele dziewcząt może przechodzić przez podobne etapy, więc już samo ich opisanie jest wkładem w historię kobiet

Media

Kultura cyfrowa istnieje (Agnieszka Słodownik)

Jesteśmy niewątpliwie utopieni w interfejsach, kodach, ekranach. Cyfrowość doczepiona do kultury nie jest tylko powierzchownym seksapilem. O tym, gdzie nas zastała konferencja Digital Cultures

Przeklęte medja (Mirosław Filiciak)

Media coraz trudniej traktować jako podstawę racjonalnej sfery publicznej. Nasze ekrany wypełniają półprawdy, zabobony, duchy przeszłości. Patrząc na to z perspektywy historycznej, nie sposób się dziwić, bo już sama idea przekazu na odległość czerpie ze zjawisk nadprzyrodzonych

Muzyka

Wenecka Jesień (Krzysztof Kwiatkowski)

Biennale Muzyki w Wenecji odbyło się po raz 61. Porównania z Warszawską Jesienią  nasuwają się same

Zepsuta szklana kula (Bartosz Sadulski)

Na czym polega fenomen zespołu Trupa Trupa? W jego piosenkach słuchacz usłyszy wycinek rockowej przeszłości,  ciężkie riffy i popowe melodie, psychodelię i hałas, zespół Swans i Beatlesów, a jeśli dobrze się wsłuchać, to również muzykę klasyczną. Niekończący się palimpsest

Wirus czasów (Krzysztof Krześnicki)

O projekcie Hype Williams wiemy tyle, ile do wiadomości publicznej zechciał podać stojący za nimi dział PR – to skrawki chaotycznie dobranych informacji. Dean Blunt – podobno bokser. Inga Copeland – podobno była piłkarka żeńskiej drużyny Arsenalu Londyn. Poznać się mieli na koncercie Oasis

Obyczaje

Te oporne resztki (Marta Sapała)

„Jak to możliwe, że na bankiecie u duńskiej królowej podaje się przeterminowane jedzenie?” – relacja z World Food Summit w Kopenhadze

Kultura w liczbie pojedynczej i sztuka przeżycia (Grzegorz Niziołek)

Kultura rozumiana w sposób idealistyczny to dość późny wynalazek i w dodatku uwikłany w kolonialne misje cywilizacyjne Zachodu. Założenie, że kultura to coś z definicji pozytywnego, jest fałszywe

I jak wam się podoba? (Łukasz Orbitowski)

Centralną wartością kultury przyszłości będzie autentyzm. Youtuberzy po prostu są sobą. To uśmiechnięte, serdeczne chłopaki z klatki obok, które dzielą się swoją pasją. W rozmowach z synem staram się zmilczeć moje zdanie o jego idolach, choć język aż pali

Teatr

Otwarty dialog Platela (Teresa Fazan)

Platel pozostaje realistą: nie uważa, że sztuka ma szansę zmieniać świat, pragnie docierać do jednostek. Sądząc po entuzjastycznych reakcjach widowni na tegorocznym Dialogu, jest chyba zbyt skromny

Teatr za pięć hrywien (Paweł Soszyński)

„Zazwyczaj to my jeździmy do Ukrainy z kulturowym desantem. Odwracamy ten trend już w samym tytule: Desant UA! Teraz to Ukraińcy dokonują desantu u nas” – mówi współkuratorka pierwszego w Polsce przeglądu teatru z Ukrainy

Wiersze

wiersz (Andrzej Szpindler)

]]>
Fri, 27 Oct 2017 00:00:00 +0200
<![CDATA[Numer 2017/222]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2017/222

Film

PROJEKT FILM: Rozmowy niekontrolowane (Anna Bielak)

Czasami się zastanawiam, czy trudniejszy język wizualny w ogóle ma swoich odbiorców. Czy społeczeństwo, które nie jest kształcone plastycznie, będzie umiało odczytywać te sygnały – rozmowa ze scenografką filmową

Jesienne matki (Klara Cykorz)

„Top of the Lake” to serial fantastycznie dwuznaczny, który przykleja się do mózgu i nie daje o sobie zapomnieć

Śmierć frajerom (Darek Arest)

Bohaterowie „Botoksu” parzą się z psami, gwałcą pacjentki na stole operacyjnym i układają na półce rzędami dogorywające płody. Dla mocnego efektu Patryk Vega gotowy jest na wszystko – może z wyjątkiem rzetelnie wykonanej filmowej roboty

Jazda trójką (Jakub Socha)

„Zgoda” Macieja Sobieszczańskiego to film duszny i niewygodny – wciąga w okrutny świat i zakłóca obraz rzeczywistości obozowej

Producentki (Marcin Adamczak)

Jest dużo dziewczyn, które produkują i robią to świetnie, ale zanim zmieni się cały ten układ kulturowych relacji, który zaczyna się już na poziomie językowym, to jeszcze dużo wody w Wiśle upłynie

Policjant i milicjant (Jakub Socha)

W kinach możemy obejrzeć dwa kryminały: „Ach śpij kochanie” i „Pierwszy śnieg”.  Trudno się na nich nie zawieść

Literatura

Najmłodsza naczelna na świecie (Adam Pluszka)

Nie trzeba było mieć żadnego rozeznania rynku. Trzeba było wydawać, co podleci, wszystko się sprzedawało w ogromnych nakładach – o rynku książki na początku lat 90. opowiada redaktor naczelna legendarnego wydawnictwa Phantom Press

Na hiszpańskim bruku (Olga Wróbel)

Czytając „Barszalonę” Agi Sarzyńskiej, brnęłam przez 350 stron ekspozycji w oczekiwaniu, że coś wreszcie zacznie się dziać. Liczyłam na małe cokolwiek, kąsek dla myśli. Tymczasem po zakończeniu lektury wiedziałam tyle, ile przed jej rozpoczęciem

Kapsuły czasu (Monika Ochędowska)

Literackie opowieści z lat 80., 90. oraz tych „powyżej zera” nie chcą być osobne. Są raczej nieustannym YouTube party, na którym deliryczne teledyski do piosenek z „Akademii Pana Kleksa” lecą na zmianę z odcinkami „Dynastii” i reklamami soczków Baltony

Człowiek w człowieku (Maciej Jakubowiak)

Pomimo skromności zamiarów, Sołtysowi w „Mikrotykach” udaje się wykonać ruch chyba najbardziej radykalny: wykroczyć we współczuciu poza granice instynktu samozachowawczego. Jeśli literatura może nam się jeszcze do czegoś przydać, to do ćwiczenia wrażliwości

Nowe spojrzenie na historię Żydów (Henryk Grynberg)

Och, jak ja nie lubiłem żydowskiej historii. W mojej szkole lekcje odbywały się w jidysz, więc z początku mało rozumiałem, a później udawałem, że nie rozumiem. Po lekturze książki Simona Schamy wiem, dlaczego. Hitlerowcy nie wymyślili nic oprócz komór gazowych

Fabryka poetów (Rafał Księżyk)

W latach 90. utrzymywał się lans brulionowy, a po debiucie Masłowskiej pojawił się inny, XXI-wieczny rodzaj lansu. Młodzież nastawiona na robienie sobie zdjęć i wygadywanie bzdurek. Wszystko się rozlazło

Wiersz należy do rzeczywistości (Tomasz Pindel)

Wiersz ma jeden obowiązek: powinien być dobry, czyli pobudzać, siać niepokój. Bez względu na to, czy mowa jest o grzybach, knajpie, nienawiści, czy zarozumialstwie prezydenta – mówi czeski poeta i krytyk

Wspólne interesy (Adam Pluszka)

Dla tłumacza nie ma klasyków i współczesnych, są tylko dobrze albo niedobrze napisane zdania – mówi autor ponad pięćdziesięciu przekładów literatury polskiej na język węgierski

Media

A gdyby tak bilet w jedną stronę? (Agnieszka Słodownik)

Wszyscy znają zdjęcie wschodu słońca nad Ziemią zrobione podczas jednej z misji Apollo w latach 60. Mimo to nie widzę, żeby ruch na rzecz ochrony środowiska przejmował władzę. Wręcz przeciwnie

Być jak Thoreau (Paweł Schreiber)

Pogoń za sukcesem, poszukiwanie kolejnych celów i gromadzenie dóbr są w „Walden” Thoreau formą niewolnictwa. Wcielenie tych pomysłów w grę komputerową to zadanie karkołomne

Muzyka

Wariat w archiwum (Borys Dejnarowicz)

Na swojej nowej płycie Ariel Pink prowadzi ze słuchaczem wirtuozerską grę. Nikt tak jak on nie potrafi łączyć ze sobą pozornie odległych gatunków – progresywnego rocka i yacht-popu, indie rocka i sophisti-popu

Mroczna ekologia (Piotr Tkacz)

Festiwal Unsound przyzwyczaił do podnoszenia poprzeczki, nie tylko jeśli chodzi o treść, ale i o samą ramę tematyczną. Tegoroczne hasło przewodnie, „Flower Power”, dawało naprawdę duże pole do popisu, ale z jakiegoś powodu w ogóle na nie nie wkroczono

Muzyka dla masy (Piotr Szwed)

Troska o rytm, praca nad formą, dążenie do piękna – poezję i kulturystykę bardzo wiele łączy, ale kultura dotychczas głównie je od siebie oddzielała. Projekt muzyków skupionych wokół wytwórni Nasiono Records jest próbą zasypania tego podziału

Obyczaje

WIEŚ: Wypisani z ziemi (Agnieszka Sowińska)

W trakcie pisania książki, poczętej jako wspomnienie o zmarłym przyjacielu, uświadomiłem sobie, że w mojej przytomności umarła klasa. Cała klasa społeczna, która liczyła sobie w Polsce ponad tysiąc lat

Sztuka

Uzbrojona w pędzel (Karol Sienkiewicz)

Malowała głównie siebie. Wystawa Marii Lassnig w warszawskiej Zachęcie to podróż przez życie artystki

Budził respekt (Monika Stelmach)

Zajmował się ogrodnictwem i sadownictwem. Hodował gołębie. Ostatnich lokatorów gołębnika z Szumina przejął inny miłośnik ptactwa, Leon Tarasewicz. Hansen marzył, żeby na dachach projektowanych przez niego domów było miejsce na gołębniki, aby każdy, kto lubi, mógł hodować ptaki

Album (Katarzyna Bojarska)

Lamentacyjny ton albumu Konrada Pustoły mnie dotyka. Jeśli potraktować go – a tak właśnie chcę go traktować – jako wizualny esej o nieobecności i nieukojonym bólu, to uważam go za jedną z najpiękniejszych i najsmutniejszych rzeczy, jakie oglądałam w ostatnim czasie

Teatr

Efekt Borczucha (Paweł Soszyński)

W „Zewie Cthulhu” Michała Borczucha wyczułem obietnicę jakiejś dezynwoltury, gry z własnym językiem teatralnym, to było odważne, inne przedstawienie. W „Mojej walce” powracamy do ulubionego, bezpiecznego świata reżysera

Karasie (Witold Mrozek)

Jaremko chce zrobić z Gombrowicza polityczny manifest. Jednocześnie przegapia wszystko to, co można by w tekście „Iwony” rzeczywiście uruchomić dla politycznych stawek – tematy władzy, spojrzenia, ciała czy obezwładnienia społecznymi relacjami

Wiersze

wiersze (Krystyna Dąbrowska)

]]>

Film

PROJEKT FILM: Rozmowy niekontrolowane (Anna Bielak)

Czasami się zastanawiam, czy trudniejszy język wizualny w ogóle ma swoich odbiorców. Czy społeczeństwo, które nie jest kształcone plastycznie, będzie umiało odczytywać te sygnały – rozmowa ze scenografką filmową

Jesienne matki (Klara Cykorz)

„Top of the Lake” to serial fantastycznie dwuznaczny, który przykleja się do mózgu i nie daje o sobie zapomnieć

Śmierć frajerom (Darek Arest)

Bohaterowie „Botoksu” parzą się z psami, gwałcą pacjentki na stole operacyjnym i układają na półce rzędami dogorywające płody. Dla mocnego efektu Patryk Vega gotowy jest na wszystko – może z wyjątkiem rzetelnie wykonanej filmowej roboty

Jazda trójką (Jakub Socha)

„Zgoda” Macieja Sobieszczańskiego to film duszny i niewygodny – wciąga w okrutny świat i zakłóca obraz rzeczywistości obozowej

Producentki (Marcin Adamczak)

Jest dużo dziewczyn, które produkują i robią to świetnie, ale zanim zmieni się cały ten układ kulturowych relacji, który zaczyna się już na poziomie językowym, to jeszcze dużo wody w Wiśle upłynie

Policjant i milicjant (Jakub Socha)

W kinach możemy obejrzeć dwa kryminały: „Ach śpij kochanie” i „Pierwszy śnieg”.  Trudno się na nich nie zawieść

Literatura

Najmłodsza naczelna na świecie (Adam Pluszka)

Nie trzeba było mieć żadnego rozeznania rynku. Trzeba było wydawać, co podleci, wszystko się sprzedawało w ogromnych nakładach – o rynku książki na początku lat 90. opowiada redaktor naczelna legendarnego wydawnictwa Phantom Press

Na hiszpańskim bruku (Olga Wróbel)

Czytając „Barszalonę” Agi Sarzyńskiej, brnęłam przez 350 stron ekspozycji w oczekiwaniu, że coś wreszcie zacznie się dziać. Liczyłam na małe cokolwiek, kąsek dla myśli. Tymczasem po zakończeniu lektury wiedziałam tyle, ile przed jej rozpoczęciem

Kapsuły czasu (Monika Ochędowska)

Literackie opowieści z lat 80., 90. oraz tych „powyżej zera” nie chcą być osobne. Są raczej nieustannym YouTube party, na którym deliryczne teledyski do piosenek z „Akademii Pana Kleksa” lecą na zmianę z odcinkami „Dynastii” i reklamami soczków Baltony

Człowiek w człowieku (Maciej Jakubowiak)

Pomimo skromności zamiarów, Sołtysowi w „Mikrotykach” udaje się wykonać ruch chyba najbardziej radykalny: wykroczyć we współczuciu poza granice instynktu samozachowawczego. Jeśli literatura może nam się jeszcze do czegoś przydać, to do ćwiczenia wrażliwości

Nowe spojrzenie na historię Żydów (Henryk Grynberg)

Och, jak ja nie lubiłem żydowskiej historii. W mojej szkole lekcje odbywały się w jidysz, więc z początku mało rozumiałem, a później udawałem, że nie rozumiem. Po lekturze książki Simona Schamy wiem, dlaczego. Hitlerowcy nie wymyślili nic oprócz komór gazowych

Fabryka poetów (Rafał Księżyk)

W latach 90. utrzymywał się lans brulionowy, a po debiucie Masłowskiej pojawił się inny, XXI-wieczny rodzaj lansu. Młodzież nastawiona na robienie sobie zdjęć i wygadywanie bzdurek. Wszystko się rozlazło

Wiersz należy do rzeczywistości (Tomasz Pindel)

Wiersz ma jeden obowiązek: powinien być dobry, czyli pobudzać, siać niepokój. Bez względu na to, czy mowa jest o grzybach, knajpie, nienawiści, czy zarozumialstwie prezydenta – mówi czeski poeta i krytyk

Wspólne interesy (Adam Pluszka)

Dla tłumacza nie ma klasyków i współczesnych, są tylko dobrze albo niedobrze napisane zdania – mówi autor ponad pięćdziesięciu przekładów literatury polskiej na język węgierski

Media

A gdyby tak bilet w jedną stronę? (Agnieszka Słodownik)

Wszyscy znają zdjęcie wschodu słońca nad Ziemią zrobione podczas jednej z misji Apollo w latach 60. Mimo to nie widzę, żeby ruch na rzecz ochrony środowiska przejmował władzę. Wręcz przeciwnie

Być jak Thoreau (Paweł Schreiber)

Pogoń za sukcesem, poszukiwanie kolejnych celów i gromadzenie dóbr są w „Walden” Thoreau formą niewolnictwa. Wcielenie tych pomysłów w grę komputerową to zadanie karkołomne

Muzyka

Wariat w archiwum (Borys Dejnarowicz)

Na swojej nowej płycie Ariel Pink prowadzi ze słuchaczem wirtuozerską grę. Nikt tak jak on nie potrafi łączyć ze sobą pozornie odległych gatunków – progresywnego rocka i yacht-popu, indie rocka i sophisti-popu

Mroczna ekologia (Piotr Tkacz)

Festiwal Unsound przyzwyczaił do podnoszenia poprzeczki, nie tylko jeśli chodzi o treść, ale i o samą ramę tematyczną. Tegoroczne hasło przewodnie, „Flower Power”, dawało naprawdę duże pole do popisu, ale z jakiegoś powodu w ogóle na nie nie wkroczono

Muzyka dla masy (Piotr Szwed)

Troska o rytm, praca nad formą, dążenie do piękna – poezję i kulturystykę bardzo wiele łączy, ale kultura dotychczas głównie je od siebie oddzielała. Projekt muzyków skupionych wokół wytwórni Nasiono Records jest próbą zasypania tego podziału

Obyczaje

WIEŚ: Wypisani z ziemi (Agnieszka Sowińska)

W trakcie pisania książki, poczętej jako wspomnienie o zmarłym przyjacielu, uświadomiłem sobie, że w mojej przytomności umarła klasa. Cała klasa społeczna, która liczyła sobie w Polsce ponad tysiąc lat

Sztuka

Uzbrojona w pędzel (Karol Sienkiewicz)

Malowała głównie siebie. Wystawa Marii Lassnig w warszawskiej Zachęcie to podróż przez życie artystki

Budził respekt (Monika Stelmach)

Zajmował się ogrodnictwem i sadownictwem. Hodował gołębie. Ostatnich lokatorów gołębnika z Szumina przejął inny miłośnik ptactwa, Leon Tarasewicz. Hansen marzył, żeby na dachach projektowanych przez niego domów było miejsce na gołębniki, aby każdy, kto lubi, mógł hodować ptaki

Album (Katarzyna Bojarska)

Lamentacyjny ton albumu Konrada Pustoły mnie dotyka. Jeśli potraktować go – a tak właśnie chcę go traktować – jako wizualny esej o nieobecności i nieukojonym bólu, to uważam go za jedną z najpiękniejszych i najsmutniejszych rzeczy, jakie oglądałam w ostatnim czasie

Teatr

Efekt Borczucha (Paweł Soszyński)

W „Zewie Cthulhu” Michała Borczucha wyczułem obietnicę jakiejś dezynwoltury, gry z własnym językiem teatralnym, to było odważne, inne przedstawienie. W „Mojej walce” powracamy do ulubionego, bezpiecznego świata reżysera

Karasie (Witold Mrozek)

Jaremko chce zrobić z Gombrowicza polityczny manifest. Jednocześnie przegapia wszystko to, co można by w tekście „Iwony” rzeczywiście uruchomić dla politycznych stawek – tematy władzy, spojrzenia, ciała czy obezwładnienia społecznymi relacjami

Wiersze

wiersze (Krystyna Dąbrowska)

]]>
Fri, 13 Oct 2017 00:00:00 +0200
<![CDATA[Numer 2017/221]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2017/221

Film

Skąd się bierze mięso (Agnieszka Jakimiak)

„Mięso” to film o inicjacji – seksualnej i społecznej, kobiecej i męskiej – i o stawianiu zdecydowanego oporu wobec przyjętych norm zachowania

Mosze Waks, polski książę (Aldona Kopkiewicz)

Michał Waszyński – gwiazda przedwojennego kina, gej, Żyd, który zrobił swój najważniejszy film w jidysz – łączy bardzo wiele wątków, które są częścią naszej kultury, choć pozornie zdają się od niej odległe

Chodź, pomaluję twój świat! (Bartosz Żurawiecki)

W swojej „Księdze kolorów” Derek Jarman nie zapomina o tym, że kolor nie jest niewinny. Kolor jest niebezpieczny. Kolor dzieli i wyklucza. Kolor znaczy, ale także naznacza

Promieniowanie „Photonu” (Monika Talarczyk)

Być może najważniejszym efektem „Photonu” jest fakt, że możemy na ponad sto minut odejść wreszcie od rodzinnego stołu polskiego filmu fabularnego, przy którym w kółko odbywa się ta sama nużąca „wymiana napięć kierunkowych” przy rosole lub opłatku

Androidy toną we łzach (Darek Arest)

Robota polega ciągle na tym samym: chodzi się w długim płaszczu ulicami pokolorowanymi przez neony i zabija zbuntowanych replikantów. W „Blade Runnerze 2049” ostało się trochę Philipa K. Dicka i Ridleya Scotta, ale najwięcej jest (niestety?) Denisa Villeneuve’a

Literatura

OTUCHA: Fantazja o świecie bez Głównego Bohatera (Jolanta Janiczak)

Spróbujmy nieśmiało wejść w świat Bohaterki, wcale nie głównej, jednej z wielu. Bohaterki nigdy nie gotowej. Opowieść otwiera się powoli, każdy może dołączyć, jeśli czuje, że chce coś dodać od siebie

OTUCHA: Niewiele (Maciej Jakubowiak)

Aby otucha oferowana przez literaturę była przekonująca, musi konfrontować z rzeczywistością.Tylko czy przeprowadzona z pełnym przekonaniem diagnoza może pozwolić sobie na błąd, który nazwalibyśmy nadzieją?

OTUCHA: Piękna barykada (Paweł Soszyński)

Złapać trochę słońca! To jedno z pragnień literatury oskarżanej o eskapizm. Przyznać trzeba, że to nieliche zadanie. Bo słońca ma tu złapać zarówno czytelnik, jak i język, który do czytelnika mówi

POWOLNOŚĆ: Knausgård w Stalingradzie (Łukasz Najder)

Urlop daje szansę, by na powrót zostać anakondą, która z godnością i powoli trawi na uboczu swoją książkową ofiarę. W pierwszą noc urlopu wzniosłem obok kanapy stosik Knausgarda i rozpocząłem lekturę

Media

W sercu ciemności (Marzena Falkowska)

Na uznanie zasługuje Melina Juergens jako Senua. Dziewczyna bez aktorskiego doświadczenia, która pracuje w studio Ninja Theory jako montażystka, miała być dublerką podczas sesji motion capture. Okazała się tak dobra, że powierzono jej główną rolę w grze

Muzyka

Kompozytorzy kompozytorom (Krzysztof Marciniak)

Co jeśli to nie sama muzyka współczesna, a jedynie mierność towarzyszącego jej dyskursu czyni jej odbiór niestrawnym dla szerokiej publiczności? Czy swoista brzydota samego systemu nie odrzuca dziś tak samo jak swego czasu odrzucały brzydkie dźwięki? – relacja z 60. Warszawskiej Jesieni

Schubert spod lodu (Adam Wiedemann)

Muzyka wykonywana przez Krystiana Zimermana dociera do mnie spoza jakiejś przezroczystej tafli. Jest przepojona chłodem i niechęcią do słuchacza, stąd przy całej swojej maestrii wrażenie robi nieprzyjemne, a i to szybko się rozwiewa

Granice dyskomfortu (Adam Suprynowicz)

Pietraszewski, od ubiegłego roku szef Sacrum Profanum, postanowił ponownie połączyć ogień z wodą, zestawiając ze sobą żywioły muzyki alternatywnej i współczesnej. Zapowiadał zadziornie „dyskomfort”, obcowanie z „innym”

Obyczaje

Śmierć w grze też boli (Paweł Franczak)

Larpy są nieprzewidywalne. Nawet pod prostą fabułą kryją się ważne tematy: gracze idą uwalniać księżniczkę z zamku, a dopada ich problem egzystencjalny

OTUCHA: Szczęście wielocukrów (Urszula Zajączkowska)

Wystarczy wreszcie zgodzić się na rozpad, a  cała pozostałość naszego czasu złagodnieje.  Każdy jest garścią atomów świata. Zwierzęta lasu nie muszą myśleć, co będzie potem. Żuk grabarz inicjuje przeistoczenie

OTUCHA: Serdeczności z Radomia (Natalia Fiedorczuk)

Radom należy do mieszkańców. Zaludniają skwery i place, przestrzeń publiczna zdaje się prawdziwie publiczna, żywa i zmienna. Czy za niegrzecznym śmieszkowaniem nie kryje się tęsknota za wspólnotą, sąsiedzkością i lokalnością?

OTUCHA: Promyczki, czyli skąd biorę nadzieję w świecie zmierzającym do zagłady (Jaś Kapela)

Przyjemnie myśleć, że jeśli nawet wytniemy wszystkie lasy, zatrujemy wszystkie morza i wpuścimy tyle dwutlenku węgla do atmosfery, że planeta Ziemia przestanie być zdatna do życia dla ludzi, niebo wciąż będzie piękne

OTUCHA: ABC dobrego wychowania (Olga Drenda)

Dlaczego pszczelarze nie mogą żyć w zgodzie? – pyta pewien popularny mem. Zastanówmy się zatem nad zyskami ze staroświeckich wartości: uprzejmości i życzliwości

OTUCHA: Solidarność kobiet (Jakub Dymek)

Jeśli gdzieś szukać lepszej przyszłości, to u strajkujących kobiet. Wspólną treścią ich zmagań jest solidarność. Projekt opierający się na etyce troski i współdziałania, odpowiedzialności. Przywracający miłość do centrum polityki. A przy tym najbardziej konkretny z możliwych

Sztuka, babki, mrok (Inga Iwasiów)

Po lekturze Rebecki Solnit sporo mówimy o sobie, zwierzę się i ja: mogę walczyć wręcz, mogę argumentować, ale nie potrafię krzyczeć. Eseje „Mężczyźni objaśniają mi świat” znakomicie pokazują tę zablokowaną przeponę, ale i potrzebę nieustępliwości

Nazywał się Teofil Kosiński (Joanna Ostrowska)

„W swoim testamencie Teofil zastrzegł, że powinienem zrobić wszystko, aby jego prawdziwa historia ujrzała światło dzienne w Polsce. Jesteśmy świadkami spełnienia jego woli” – mówi autor „Cholernie mocnej miłości”

Sztuka

Rysownicy (Arek Gruszczyński)

Leżymy na podłodze, wyginamy się na kanapie, wykonujemy serie grymasów, palimy papierosy, głaszczemy koty, słuchamy muzyki, szukamy pomysłów, uprawiamy jogę. Ilustrowanie to czynność dosyć intymna

Nie tylko kociaki (Monika Stelmach)

Fotografia to twór wielokomórkowy, rozległy, nie można zawężać jej pola do dzieł sztuki czy fotografii rodzinnej. To także dokumentacja kosmosu albo komórki, reportaż, fotografia medyczna, w tym rentgen. Długo by wymieniać – rozmowa z kuratorem wystawy Wojciecha Plewińskiego

Od ściany do ściany (Stach Szabłowski)

Festiwal Pomada jest zepchnięty do niszy, ale radzi sobie z polskością lepiej niż wystawiane w poznańskim Arsenale „Polki, patriotki, rebeliantki”. Na gruncie kultury queer monolity narodowej tożsamości okazują się plastyczne, podatne na transformację, również za pomocą sztuki

Palmy i draceny (Marcin Wicha)

Błażej Pindor pokazał tylko zdjęcia. Swoją dokumentację zostawił bez komentarza. I dobrze. Tak żyjemy z architekturą. W kolejce do lekarza nikt się nie zastanawia, kto zaprojektował szpital i jakim sposobem zdobył zlecenie

Co jest krzywe, tego nie da się wyprostować (Mateusz Marczewski)

Na Warsaw Gallery Weekend wyczuwalne jest, że to, co dobre, się skończyło. I nie chodzi tylko o kondycję rynku sztuki

Laska Dehnela i dwieście guzików (Karol Sienkiewicz)

Pomada zawstydza polskie instytucje. Queerowe archiwum założył w pojedynkę artysta, festiwal zaistniał dzięki akcji crowdfundingowej. Materiał aż się przelewa. A polskie muzea milczą

Teatr

Penis Rasputina (Piotr Morawski)

W „Rasputinie” Wiktora Rubina i Jolanty Janiczak sprawa jest jasna – teatr ma nad widzem władzę absolutną, pomimo stwarzanych pozorów współuczestniczenia w przedstawieniu

Wiersze

Ziemniaki (Filip Zawada)

]]>

Film

Skąd się bierze mięso (Agnieszka Jakimiak)

„Mięso” to film o inicjacji – seksualnej i społecznej, kobiecej i męskiej – i o stawianiu zdecydowanego oporu wobec przyjętych norm zachowania

Mosze Waks, polski książę (Aldona Kopkiewicz)

Michał Waszyński – gwiazda przedwojennego kina, gej, Żyd, który zrobił swój najważniejszy film w jidysz – łączy bardzo wiele wątków, które są częścią naszej kultury, choć pozornie zdają się od niej odległe

Chodź, pomaluję twój świat! (Bartosz Żurawiecki)

W swojej „Księdze kolorów” Derek Jarman nie zapomina o tym, że kolor nie jest niewinny. Kolor jest niebezpieczny. Kolor dzieli i wyklucza. Kolor znaczy, ale także naznacza

Promieniowanie „Photonu” (Monika Talarczyk)

Być może najważniejszym efektem „Photonu” jest fakt, że możemy na ponad sto minut odejść wreszcie od rodzinnego stołu polskiego filmu fabularnego, przy którym w kółko odbywa się ta sama nużąca „wymiana napięć kierunkowych” przy rosole lub opłatku

Androidy toną we łzach (Darek Arest)

Robota polega ciągle na tym samym: chodzi się w długim płaszczu ulicami pokolorowanymi przez neony i zabija zbuntowanych replikantów. W „Blade Runnerze 2049” ostało się trochę Philipa K. Dicka i Ridleya Scotta, ale najwięcej jest (niestety?) Denisa Villeneuve’a

Literatura

OTUCHA: Fantazja o świecie bez Głównego Bohatera (Jolanta Janiczak)

Spróbujmy nieśmiało wejść w świat Bohaterki, wcale nie głównej, jednej z wielu. Bohaterki nigdy nie gotowej. Opowieść otwiera się powoli, każdy może dołączyć, jeśli czuje, że chce coś dodać od siebie

OTUCHA: Niewiele (Maciej Jakubowiak)

Aby otucha oferowana przez literaturę była przekonująca, musi konfrontować z rzeczywistością.Tylko czy przeprowadzona z pełnym przekonaniem diagnoza może pozwolić sobie na błąd, który nazwalibyśmy nadzieją?

OTUCHA: Piękna barykada (Paweł Soszyński)

Złapać trochę słońca! To jedno z pragnień literatury oskarżanej o eskapizm. Przyznać trzeba, że to nieliche zadanie. Bo słońca ma tu złapać zarówno czytelnik, jak i język, który do czytelnika mówi

POWOLNOŚĆ: Knausgård w Stalingradzie (Łukasz Najder)

Urlop daje szansę, by na powrót zostać anakondą, która z godnością i powoli trawi na uboczu swoją książkową ofiarę. W pierwszą noc urlopu wzniosłem obok kanapy stosik Knausgarda i rozpocząłem lekturę

Media

W sercu ciemności (Marzena Falkowska)

Na uznanie zasługuje Melina Juergens jako Senua. Dziewczyna bez aktorskiego doświadczenia, która pracuje w studio Ninja Theory jako montażystka, miała być dublerką podczas sesji motion capture. Okazała się tak dobra, że powierzono jej główną rolę w grze

Muzyka

Kompozytorzy kompozytorom (Krzysztof Marciniak)

Co jeśli to nie sama muzyka współczesna, a jedynie mierność towarzyszącego jej dyskursu czyni jej odbiór niestrawnym dla szerokiej publiczności? Czy swoista brzydota samego systemu nie odrzuca dziś tak samo jak swego czasu odrzucały brzydkie dźwięki? – relacja z 60. Warszawskiej Jesieni

Schubert spod lodu (Adam Wiedemann)

Muzyka wykonywana przez Krystiana Zimermana dociera do mnie spoza jakiejś przezroczystej tafli. Jest przepojona chłodem i niechęcią do słuchacza, stąd przy całej swojej maestrii wrażenie robi nieprzyjemne, a i to szybko się rozwiewa

Granice dyskomfortu (Adam Suprynowicz)

Pietraszewski, od ubiegłego roku szef Sacrum Profanum, postanowił ponownie połączyć ogień z wodą, zestawiając ze sobą żywioły muzyki alternatywnej i współczesnej. Zapowiadał zadziornie „dyskomfort”, obcowanie z „innym”

Obyczaje

Śmierć w grze też boli (Paweł Franczak)

Larpy są nieprzewidywalne. Nawet pod prostą fabułą kryją się ważne tematy: gracze idą uwalniać księżniczkę z zamku, a dopada ich problem egzystencjalny

OTUCHA: Szczęście wielocukrów (Urszula Zajączkowska)

Wystarczy wreszcie zgodzić się na rozpad, a  cała pozostałość naszego czasu złagodnieje.  Każdy jest garścią atomów świata. Zwierzęta lasu nie muszą myśleć, co będzie potem. Żuk grabarz inicjuje przeistoczenie

OTUCHA: Serdeczności z Radomia (Natalia Fiedorczuk)

Radom należy do mieszkańców. Zaludniają skwery i place, przestrzeń publiczna zdaje się prawdziwie publiczna, żywa i zmienna. Czy za niegrzecznym śmieszkowaniem nie kryje się tęsknota za wspólnotą, sąsiedzkością i lokalnością?

OTUCHA: Promyczki, czyli skąd biorę nadzieję w świecie zmierzającym do zagłady (Jaś Kapela)

Przyjemnie myśleć, że jeśli nawet wytniemy wszystkie lasy, zatrujemy wszystkie morza i wpuścimy tyle dwutlenku węgla do atmosfery, że planeta Ziemia przestanie być zdatna do życia dla ludzi, niebo wciąż będzie piękne

OTUCHA: ABC dobrego wychowania (Olga Drenda)

Dlaczego pszczelarze nie mogą żyć w zgodzie? – pyta pewien popularny mem. Zastanówmy się zatem nad zyskami ze staroświeckich wartości: uprzejmości i życzliwości

OTUCHA: Solidarność kobiet (Jakub Dymek)

Jeśli gdzieś szukać lepszej przyszłości, to u strajkujących kobiet. Wspólną treścią ich zmagań jest solidarność. Projekt opierający się na etyce troski i współdziałania, odpowiedzialności. Przywracający miłość do centrum polityki. A przy tym najbardziej konkretny z możliwych

Sztuka, babki, mrok (Inga Iwasiów)

Po lekturze Rebecki Solnit sporo mówimy o sobie, zwierzę się i ja: mogę walczyć wręcz, mogę argumentować, ale nie potrafię krzyczeć. Eseje „Mężczyźni objaśniają mi świat” znakomicie pokazują tę zablokowaną przeponę, ale i potrzebę nieustępliwości

Nazywał się Teofil Kosiński (Joanna Ostrowska)

„W swoim testamencie Teofil zastrzegł, że powinienem zrobić wszystko, aby jego prawdziwa historia ujrzała światło dzienne w Polsce. Jesteśmy świadkami spełnienia jego woli” – mówi autor „Cholernie mocnej miłości”

Sztuka

Rysownicy (Arek Gruszczyński)

Leżymy na podłodze, wyginamy się na kanapie, wykonujemy serie grymasów, palimy papierosy, głaszczemy koty, słuchamy muzyki, szukamy pomysłów, uprawiamy jogę. Ilustrowanie to czynność dosyć intymna

Nie tylko kociaki (Monika Stelmach)

Fotografia to twór wielokomórkowy, rozległy, nie można zawężać jej pola do dzieł sztuki czy fotografii rodzinnej. To także dokumentacja kosmosu albo komórki, reportaż, fotografia medyczna, w tym rentgen. Długo by wymieniać – rozmowa z kuratorem wystawy Wojciecha Plewińskiego

Od ściany do ściany (Stach Szabłowski)

Festiwal Pomada jest zepchnięty do niszy, ale radzi sobie z polskością lepiej niż wystawiane w poznańskim Arsenale „Polki, patriotki, rebeliantki”. Na gruncie kultury queer monolity narodowej tożsamości okazują się plastyczne, podatne na transformację, również za pomocą sztuki

Palmy i draceny (Marcin Wicha)

Błażej Pindor pokazał tylko zdjęcia. Swoją dokumentację zostawił bez komentarza. I dobrze. Tak żyjemy z architekturą. W kolejce do lekarza nikt się nie zastanawia, kto zaprojektował szpital i jakim sposobem zdobył zlecenie

Co jest krzywe, tego nie da się wyprostować (Mateusz Marczewski)

Na Warsaw Gallery Weekend wyczuwalne jest, że to, co dobre, się skończyło. I nie chodzi tylko o kondycję rynku sztuki

Laska Dehnela i dwieście guzików (Karol Sienkiewicz)

Pomada zawstydza polskie instytucje. Queerowe archiwum założył w pojedynkę artysta, festiwal zaistniał dzięki akcji crowdfundingowej. Materiał aż się przelewa. A polskie muzea milczą

Teatr

Penis Rasputina (Piotr Morawski)

W „Rasputinie” Wiktora Rubina i Jolanty Janiczak sprawa jest jasna – teatr ma nad widzem władzę absolutną, pomimo stwarzanych pozorów współuczestniczenia w przedstawieniu

Wiersze

Ziemniaki (Filip Zawada)

]]>
Fri, 29 Sep 2017 00:00:00 +0200
<![CDATA[Numer 2017/220]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2017/220

Film

Kiedy zaczyna boleć,robi się ciekawie (Marta Bałaga)

W „The Square” nie ukrywam, jak wiele rzeczy mi się dziś nie podoba. Ale gdybym był ze wszystkiego zadowolony, nie robiłbym filmów

Ford. Lekcja historii (Klara Cykorz)

Ford był kolejno młodą nadzieją perferyjnej kinematografii polskiej i cenzurowanym lewicowcem; budowniczym powojennego przemysłu filmowego i jedną z jego najbardziej prominentnych postaci; ostatnie dziesięć lat przeżył jako wygnaniec

Kino moralnego niepokoju na Lido (Aldona Kopkiewicz)

Wśród filmów jednoznacznie politycznych, wybrano w tym roku w Wenecji uniwersalną pochwałę inności. Złotego Lwa zdobył „The Shape of Water” Guillerma del Toro

Wielki sen o złych czasach (Krzysztof Świrek)

Po trzeciej serii „Twin Peaks” widać wyraźnie, że Lynch miał tym razem wolną rękę, ta swoboda przełożyła się na piorunujący efekt. Jeszcze długo będzie się te kilkanaście odcinków oglądać, komentować, szukać w nich – oczywiście czegoś innego niż odpowiedzi na pytanie „Kto zabił?”

Nie bój się tego (Krzysztof Świrek)

Realizatorzy współczesnej ekranizacji „Tego” nie mają ambicji do tworzenia historycznych fresków. Z opowiadanej przez siebie historii wydobywają jednak z pełną precyzją jej niezwykle aktualny sens: zło żeruje na naszych lękach

Przygoda (Anna Bielak)

W „Tarapatach” jest dużo językowego humoru, ale podczas pokazów testowych filmu okazało się, że dzieci preferują komizm sytuacyjny. Dowiedziałam się, że lepiej, żeby bohater spadł z roweru, niż rzucił ciętą ripostę

Wstyd (Agnieszka Jakimiak)

„The Square” kicha na egzystencjalne konflikty wewnętrzne i przecina skalpelem gliniane nogi społecznej poprawności i deklarowanej empatii

Festiwal w Gdyni: zagubienie (Jakub Socha)

W Gdyni pokazano debiutanckie filmy Denijana Hasanovića i Jagody Szelc. W obu nie bardzo wiadomo, o co chodzi

Zarządzanie traumą (Marta Bałaga)

Żeby opowiadać o Holocauście, trzeba znaleźć własny język. Uparliśmy się, że przynajmniej podejmiemy taką próbę, która będzie może głupia albo ułomna, ale nasza

Festiwal w Gdyni: Polska (Jakub Socha)

Czy nasze kino trzeba zawsze traktować ze specjalną troską? Być jego niestrudzonym akuszerem? Może nie ma innego wyjścia, gdy jest się w Gdyni

Festiwal w Gdyni: najlepszy (Jakub Socha)

Złote Lwy zasłużenie powędrowały do autorów „Cichej Nocy”, filmu precyzyjnie poprowadzonego i zagranego bez pudła

Współczesność ludobójstwa (Jakub Majmurek)

W filmie „Ptaki śpiewają w Kigali” widać, że Afryka z jej ciągłymi konfliktami zbrojnymi i kryzysami humanitarnymi jest takim samym produktem nowoczesności, co zamożny „kryształowy pałac” Unii Europejskiej

Literatura

Fińskie osobliwości (Adam Pluszka)

Finowie są raczej dumni ze swojej inności językowej i fenomenalnie skuteczni w promowaniu swojego języka i kultury za granicą, choć akurat z Polską mają trochę pod górkę – mówi tłumacz i wydawca literatury fińskiej

Pisać na głos (Anna Marchewka)

Czemu nie miłość? Czy słowo miłość objęła jakaś rezerwacja? Mój język miał być językiem włączającym, integrującym miłość kobiet z resztą ludzkiego doświadczenia, tak żeby przemówiła ona nie tylko do kobiet, które kochają kobiety. Sztuka ma nas poszerzać, a nie zawężać

Wrócić do bezczelności (Tomasz Pstrągowski)

„Morfołaki” to zawsze było dla mnie ćwiczenie mięśnia, dzięki któremu powstają nowe światy. Na początku to były krótkie historyjki, żarty. Z czasem „Morfołaki” zaczęły obrastać w interpretacje

Za dużo (Maciej Jakubowiak)

Histeryczny realizm rządzący „Republiką świecidełek” Pawła Sajewicza zaczyna ją w końcu przygniatać. Powieść odpuszcza zadanie porządkowania świata i poddaje się rzeczywistości, która przecież sama z siebie nie układa się w żadną opowieść

Media

Pionierka mimochodem (Mirosław Filiciak)

Brałam dokumentację techniczną i eksperymentowałam. Zawsze pociągało mnie to bardziej niż tworzenie muzyki – mówi twórczyni dźwięku do pierwszych polskich gier i pionierskich projektów wirtualnej rzeczywistości

Ku uciesze ministrów (Marcin Wilkowski)

Kino, film i gry nienawidzą bezruchu, nieustannie wymagają dziania się i redukują skomplikowaną rzeczywistość wojny do dynamicznych ujęć. W efekcie sztucznie ją przyspieszają i obdzierają z nieatrakcyjnych dłużyzn

Zostań na dłużej (Ewa Drygalska)

Floris zbudował dramaturgię historii, metodycznie odsłaniając kolejne elementy układanki. Założył również fikcyjne konto na Linkedinie, dzięki czemu zyskał wiarygodność wśród społeczności inżynierów i naukowców

ODBIORNIK (12): Kobiety i komputery (Anna Desponds / Agnieszka Słodownik)

W połowie lata inżynier James Damore wysłał do swoich współpracowników w Google dziesięciostronicową notatkę. Tuż potem został zwolniony z pracy. W 12. odcinku ODBIORNIKA, podkastu dwutygodnik.com, rozmawiamy z kobietami i o kobietach w sektorze IT, reklamie i w ogóle w pracy

Muzyka

Przede wszystkim ucho (Monika Żyła)

W programach koncertowych brakuje twórczości muzycznej drugiej połowy XX wieku. I mało jest utworów, które są wyzwaniem przede wszystkim dla wykonawców. Naszym celem jest własny rozwój przy jednoczesnym łataniu tej dziury

WIEŚ: Dźwięki z rozbitego lustra (Dominik Gac)

Naród w latach 90. muzyki tradycyjnej nie rozumiał. Albo może po prostu nie chciał mieć z nią nic wspólnego. Uciekł do miasta, uznając, że wieś to bieda, zacofanie, zabobon i robota od świtu do nocy

Śmierć rozumu? (Jan Topolski)

Już od tygodnia trwa nadzwyczaj udana 52. edycja Wratislavia Cantans, a w weekend koncerty zamykające festiwal

Wojna to nie wszystko (Piotr Szwed)

Album „Jestem przestrzeń” Moniki Borzym, na którym jazzowa wokalistka interpretuje wiersze Anny Świrszczyńskiej, to jedna z najlepszych płyt wydanych przez Muzeum Powstania Warszawskiego

Szukać wszędzie (Adam Suprynowicz)

Podoba mi się idea zacierania granic, ale żeby to osiągnąć, trzeba rzeczywiście doprowadzić do spotkania. Nie daje tego efektu samo zestawienie kultury didżejskiej i muzyki współczesnej – mówi kurator festiwalu Sacrum Profanum

Sztuka

Lucim wciąż żyje (Monika Stelmach)

Idee działającej we wsi Lucim Grupy 111 zostały zrozumiane opacznie i odrzucone przez środowisko. Posądzano ją o kolaborowanie z władzami, zwłaszcza gdy w 1980 ogłosiła Manifest Sztuki Społecznej. Wyprzedziła swoje czasy, a przez to wypadła z historii

Korzystanie z zasobów (Anka Herbut)

Tegoroczny TIFF Festival to bardzo dobra edycja o spójnie i konsekwentnie zakomponowanym programie. Ograniczone środki zostały potraktowane jako sytuacja generująca alternatywne możliwości. Chodzi o umiejętne korzystanie z tego, co się ma

Teatr

Czekając na Pamelę (Paweł Soszyński)

W „Is it Pamela” Marty Ziółek bogini jeszcze nie nadchodzi, gubi się w letnich etiudach i wprawkach, a nad bezmiarem wód wciąż unosi się ciemność. Ale czuć, że Pamela jest już blisko, tuż za rogiem

Flaki z olejem (Paweł Soszyński)

„Landszaft. Lekcja anatomii” Katarzyny Kalwat to na pierwszy rzut oka propozycja ekscentryczna i intrygująca. Ale niestety w tym szaleństwie nie ma metody

Dobry kibic (Piotr Morawski)

W „Kibicach” Michała Buszewicza spotykają się dwie grupy, które istnieją mocno w sferze wyobrażeń, stereotypów i uprzedzeń. Kibice Legii i Żydzi

Walka o Scenę Prezentacje (Witold Mrozek)

Dlaczego czołówka polskiego nowego teatru rzuca się na Scenę Prezentacje – podupadłą instytucję, która przez dekady kojarzyła się z repertuarem rozrywkowym?

Wiersze

wiersze (Zuzanna Bartoszek)

]]>

Film

Kiedy zaczyna boleć,robi się ciekawie (Marta Bałaga)

W „The Square” nie ukrywam, jak wiele rzeczy mi się dziś nie podoba. Ale gdybym był ze wszystkiego zadowolony, nie robiłbym filmów

Ford. Lekcja historii (Klara Cykorz)

Ford był kolejno młodą nadzieją perferyjnej kinematografii polskiej i cenzurowanym lewicowcem; budowniczym powojennego przemysłu filmowego i jedną z jego najbardziej prominentnych postaci; ostatnie dziesięć lat przeżył jako wygnaniec

Kino moralnego niepokoju na Lido (Aldona Kopkiewicz)

Wśród filmów jednoznacznie politycznych, wybrano w tym roku w Wenecji uniwersalną pochwałę inności. Złotego Lwa zdobył „The Shape of Water” Guillerma del Toro

Wielki sen o złych czasach (Krzysztof Świrek)

Po trzeciej serii „Twin Peaks” widać wyraźnie, że Lynch miał tym razem wolną rękę, ta swoboda przełożyła się na piorunujący efekt. Jeszcze długo będzie się te kilkanaście odcinków oglądać, komentować, szukać w nich – oczywiście czegoś innego niż odpowiedzi na pytanie „Kto zabił?”

Nie bój się tego (Krzysztof Świrek)

Realizatorzy współczesnej ekranizacji „Tego” nie mają ambicji do tworzenia historycznych fresków. Z opowiadanej przez siebie historii wydobywają jednak z pełną precyzją jej niezwykle aktualny sens: zło żeruje na naszych lękach

Przygoda (Anna Bielak)

W „Tarapatach” jest dużo językowego humoru, ale podczas pokazów testowych filmu okazało się, że dzieci preferują komizm sytuacyjny. Dowiedziałam się, że lepiej, żeby bohater spadł z roweru, niż rzucił ciętą ripostę

Wstyd (Agnieszka Jakimiak)

„The Square” kicha na egzystencjalne konflikty wewnętrzne i przecina skalpelem gliniane nogi społecznej poprawności i deklarowanej empatii

Festiwal w Gdyni: zagubienie (Jakub Socha)

W Gdyni pokazano debiutanckie filmy Denijana Hasanovića i Jagody Szelc. W obu nie bardzo wiadomo, o co chodzi

Zarządzanie traumą (Marta Bałaga)

Żeby opowiadać o Holocauście, trzeba znaleźć własny język. Uparliśmy się, że przynajmniej podejmiemy taką próbę, która będzie może głupia albo ułomna, ale nasza

Festiwal w Gdyni: Polska (Jakub Socha)

Czy nasze kino trzeba zawsze traktować ze specjalną troską? Być jego niestrudzonym akuszerem? Może nie ma innego wyjścia, gdy jest się w Gdyni

Festiwal w Gdyni: najlepszy (Jakub Socha)

Złote Lwy zasłużenie powędrowały do autorów „Cichej Nocy”, filmu precyzyjnie poprowadzonego i zagranego bez pudła

Współczesność ludobójstwa (Jakub Majmurek)

W filmie „Ptaki śpiewają w Kigali” widać, że Afryka z jej ciągłymi konfliktami zbrojnymi i kryzysami humanitarnymi jest takim samym produktem nowoczesności, co zamożny „kryształowy pałac” Unii Europejskiej

Literatura

Fińskie osobliwości (Adam Pluszka)

Finowie są raczej dumni ze swojej inności językowej i fenomenalnie skuteczni w promowaniu swojego języka i kultury za granicą, choć akurat z Polską mają trochę pod górkę – mówi tłumacz i wydawca literatury fińskiej

Pisać na głos (Anna Marchewka)

Czemu nie miłość? Czy słowo miłość objęła jakaś rezerwacja? Mój język miał być językiem włączającym, integrującym miłość kobiet z resztą ludzkiego doświadczenia, tak żeby przemówiła ona nie tylko do kobiet, które kochają kobiety. Sztuka ma nas poszerzać, a nie zawężać

Wrócić do bezczelności (Tomasz Pstrągowski)

„Morfołaki” to zawsze było dla mnie ćwiczenie mięśnia, dzięki któremu powstają nowe światy. Na początku to były krótkie historyjki, żarty. Z czasem „Morfołaki” zaczęły obrastać w interpretacje

Za dużo (Maciej Jakubowiak)

Histeryczny realizm rządzący „Republiką świecidełek” Pawła Sajewicza zaczyna ją w końcu przygniatać. Powieść odpuszcza zadanie porządkowania świata i poddaje się rzeczywistości, która przecież sama z siebie nie układa się w żadną opowieść

Media

Pionierka mimochodem (Mirosław Filiciak)

Brałam dokumentację techniczną i eksperymentowałam. Zawsze pociągało mnie to bardziej niż tworzenie muzyki – mówi twórczyni dźwięku do pierwszych polskich gier i pionierskich projektów wirtualnej rzeczywistości

Ku uciesze ministrów (Marcin Wilkowski)

Kino, film i gry nienawidzą bezruchu, nieustannie wymagają dziania się i redukują skomplikowaną rzeczywistość wojny do dynamicznych ujęć. W efekcie sztucznie ją przyspieszają i obdzierają z nieatrakcyjnych dłużyzn

Zostań na dłużej (Ewa Drygalska)

Floris zbudował dramaturgię historii, metodycznie odsłaniając kolejne elementy układanki. Założył również fikcyjne konto na Linkedinie, dzięki czemu zyskał wiarygodność wśród społeczności inżynierów i naukowców

ODBIORNIK (12): Kobiety i komputery (Anna Desponds / Agnieszka Słodownik)

W połowie lata inżynier James Damore wysłał do swoich współpracowników w Google dziesięciostronicową notatkę. Tuż potem został zwolniony z pracy. W 12. odcinku ODBIORNIKA, podkastu dwutygodnik.com, rozmawiamy z kobietami i o kobietach w sektorze IT, reklamie i w ogóle w pracy

Muzyka

Przede wszystkim ucho (Monika Żyła)

W programach koncertowych brakuje twórczości muzycznej drugiej połowy XX wieku. I mało jest utworów, które są wyzwaniem przede wszystkim dla wykonawców. Naszym celem jest własny rozwój przy jednoczesnym łataniu tej dziury

WIEŚ: Dźwięki z rozbitego lustra (Dominik Gac)

Naród w latach 90. muzyki tradycyjnej nie rozumiał. Albo może po prostu nie chciał mieć z nią nic wspólnego. Uciekł do miasta, uznając, że wieś to bieda, zacofanie, zabobon i robota od świtu do nocy

Śmierć rozumu? (Jan Topolski)

Już od tygodnia trwa nadzwyczaj udana 52. edycja Wratislavia Cantans, a w weekend koncerty zamykające festiwal

Wojna to nie wszystko (Piotr Szwed)

Album „Jestem przestrzeń” Moniki Borzym, na którym jazzowa wokalistka interpretuje wiersze Anny Świrszczyńskiej, to jedna z najlepszych płyt wydanych przez Muzeum Powstania Warszawskiego

Szukać wszędzie (Adam Suprynowicz)

Podoba mi się idea zacierania granic, ale żeby to osiągnąć, trzeba rzeczywiście doprowadzić do spotkania. Nie daje tego efektu samo zestawienie kultury didżejskiej i muzyki współczesnej – mówi kurator festiwalu Sacrum Profanum

Sztuka

Lucim wciąż żyje (Monika Stelmach)

Idee działającej we wsi Lucim Grupy 111 zostały zrozumiane opacznie i odrzucone przez środowisko. Posądzano ją o kolaborowanie z władzami, zwłaszcza gdy w 1980 ogłosiła Manifest Sztuki Społecznej. Wyprzedziła swoje czasy, a przez to wypadła z historii

Korzystanie z zasobów (Anka Herbut)

Tegoroczny TIFF Festival to bardzo dobra edycja o spójnie i konsekwentnie zakomponowanym programie. Ograniczone środki zostały potraktowane jako sytuacja generująca alternatywne możliwości. Chodzi o umiejętne korzystanie z tego, co się ma

Teatr

Czekając na Pamelę (Paweł Soszyński)

W „Is it Pamela” Marty Ziółek bogini jeszcze nie nadchodzi, gubi się w letnich etiudach i wprawkach, a nad bezmiarem wód wciąż unosi się ciemność. Ale czuć, że Pamela jest już blisko, tuż za rogiem

Flaki z olejem (Paweł Soszyński)

„Landszaft. Lekcja anatomii” Katarzyny Kalwat to na pierwszy rzut oka propozycja ekscentryczna i intrygująca. Ale niestety w tym szaleństwie nie ma metody

Dobry kibic (Piotr Morawski)

W „Kibicach” Michała Buszewicza spotykają się dwie grupy, które istnieją mocno w sferze wyobrażeń, stereotypów i uprzedzeń. Kibice Legii i Żydzi

Walka o Scenę Prezentacje (Witold Mrozek)

Dlaczego czołówka polskiego nowego teatru rzuca się na Scenę Prezentacje – podupadłą instytucję, która przez dekady kojarzyła się z repertuarem rozrywkowym?

Wiersze

wiersze (Zuzanna Bartoszek)

]]>
Fri, 15 Sep 2017 00:00:00 +0200
<![CDATA[Numer 2017/219]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2017/219

Film

Sceny z życia Polaków (Jakub Socha)

Społeczeństwo mamy niezadowolone i podzielone, kino od lat te podziały utwierdza. Widać to chyba najlepiej poprzez sposób przydzielania ról konkretnym aktorom. Utrwalony raz obraz jest powielany przez kolejnych reżyserów i trudno z nim zerwać

Podwójny kochanek to ja (Katarzyna Przyłuska-Urbanowicz)

„Podwójny kochanek” Ozona zaczyna się w pochwie, a kulminuje w gardle. Reżyser zabiera nas w podróż do wnętrza ciała

W cieniu bomby. O dystrybucji filmowej (Marcin Adamczak)

Rola dystrybucji rośnie, bo produkuje się więcej filmów niż kiedykolwiek wcześniej, co prowadzi do niespotykanego wcześniej stopnia konkurencji o dostęp do rozpowszechniania. Dotyczy to także rynku polskiego, po 1989 roku wplecionego w zależności globalnego rynku filmowego

Przyszłość jest kobietą (Grzegorz Stępniak)

Szefowie telewizyjnych stacji , którzy kierują do realizacji takie seriale jak „GLOW” czy „Niepewne”, wreszcie dostrzegli coś, o czym od dawna wiedzą nastolatki ubrane w bluzy z  napisem „The Future Is Female”

Literatura

Bez echa (Zofia Król)

Okrucieństwo i rozpacz gromadzą się u Bawołka w przepastnej szczelinie między staraniami i oczekiwaniami a rozczarowaniem. Zepsuta cytryna staje się w jego najnowszej książce symbolem życia

Nawalony jeż, rozerwany koń (Bartosz Sadulski)

W zbiorowej wyobraźni I wojna światowa była wojną okopów, gazu i mechanizacji. Nie była jednak wojną zwierząt. Tymczasem w żadnym innym konflikcie zbrojnym nie były one tak masowo i powszechnie wykorzystywane

Prowokacje i poglądy (Maciej Jakubowiak)

Gombrowicz doskonale sprawdza się w krajach, w których następuje tąpnięcie, pojawia się kryzys polityczny albo tożsamościowy – mówi autorka pierwszej kompletnej biografii pisarza

Media

Noworodek (Agnieszka Słodownik)

Robiliśmy z ekipą Teatru Polskiego w podziemiu streaming 360 stopni z kontenera, w którym aktorzy grali „Lady Makbet”. Widzowie mogli obejrzeć sztukę na żywo przez okno, ale część i tak stała z telefonami

Odkleić się od ekranu (Mirosław Filiciak)

W badaniu gier trzeba uciec od kronikarstwa i antykwaryzmu, bo choć fanowskie i branżowe teoretyzowanie też jest potrzebne, to musi mieć przeciwwagę w postaci innych narracji

Muzyka

Mała stabilizacja (Piotr Szwed)

Opisać dorosłość. Tego zadania autorzy rockowi unikają jak ognia. W końcu małżeństwo jest tematem o wiele mniej efektownym niż na przykład pierwsza miłość. Na swojej czwartej płycie to wyzwanie podejmuje Muzyka Końca Lata

Jesień nieco mniej radykalna (Monika Pasiecznik)

Będę szczęśliwy, jeśli Warszawska Jesień będzie kiedyś całkowicie kobieca. Mnie ostentacja i supremacja męskości męczy. Jak w życiu – jako upiorny syndrom szatni męskiej. Muzyka na szczęście nie zawsze ma płeć

Bachusy i Bachantki (Adam Wiedemann)

Chopin i Bach? Ta koneksja wydaje się nieco nadymana. Chopin był uzależniony od muzyki uznawanej dziś za niedobrą. Chciał pisać jak Moscheles, Hummel i Field, a że mu się „nie udawało” to już inna sprawa

Obyczaje

Gesty piłkarzy (Stanisław Barańczak)

Sport nie da się pomyśleć bez widowni: sportowiec jest reprezentantem zbiorowości widzów, który na boisku ma magicznie realizować jej tęsknotę do potęgi i wyższości

POWOLNOŚĆ: Długi lot czapli (Stanisław Łubieński)

„Cilip-cilip”. Wydaje mi się, że pogania mnie pliszka. To pewnie kolejna ze słabo zbadanych chorób psychicznych naszych czasów. Krótka sinusoida lotu i czarno-biały wachlarz zamiata piasek na drodze

Teatr

Cześć (Witold Mrozek)

Nie, tu nie chodzi o to, że przyjdą ci kibice, ci najgorsi, do Teatru Żydowskiego i się poprawią. To również jest okazja do przypatrzenia się jakiemuś potworowi, który nagle zyskuje ludzką twarz, wchodzi do teatru – mówi reżyser „Kibiców”

Wiersze

wiersze (Joanna Dziwak)

]]>

Film

Sceny z życia Polaków (Jakub Socha)

Społeczeństwo mamy niezadowolone i podzielone, kino od lat te podziały utwierdza. Widać to chyba najlepiej poprzez sposób przydzielania ról konkretnym aktorom. Utrwalony raz obraz jest powielany przez kolejnych reżyserów i trudno z nim zerwać

Podwójny kochanek to ja (Katarzyna Przyłuska-Urbanowicz)

„Podwójny kochanek” Ozona zaczyna się w pochwie, a kulminuje w gardle. Reżyser zabiera nas w podróż do wnętrza ciała

W cieniu bomby. O dystrybucji filmowej (Marcin Adamczak)

Rola dystrybucji rośnie, bo produkuje się więcej filmów niż kiedykolwiek wcześniej, co prowadzi do niespotykanego wcześniej stopnia konkurencji o dostęp do rozpowszechniania. Dotyczy to także rynku polskiego, po 1989 roku wplecionego w zależności globalnego rynku filmowego

Przyszłość jest kobietą (Grzegorz Stępniak)

Szefowie telewizyjnych stacji , którzy kierują do realizacji takie seriale jak „GLOW” czy „Niepewne”, wreszcie dostrzegli coś, o czym od dawna wiedzą nastolatki ubrane w bluzy z  napisem „The Future Is Female”

Literatura

Bez echa (Zofia Król)

Okrucieństwo i rozpacz gromadzą się u Bawołka w przepastnej szczelinie między staraniami i oczekiwaniami a rozczarowaniem. Zepsuta cytryna staje się w jego najnowszej książce symbolem życia

Nawalony jeż, rozerwany koń (Bartosz Sadulski)

W zbiorowej wyobraźni I wojna światowa była wojną okopów, gazu i mechanizacji. Nie była jednak wojną zwierząt. Tymczasem w żadnym innym konflikcie zbrojnym nie były one tak masowo i powszechnie wykorzystywane

Prowokacje i poglądy (Maciej Jakubowiak)

Gombrowicz doskonale sprawdza się w krajach, w których następuje tąpnięcie, pojawia się kryzys polityczny albo tożsamościowy – mówi autorka pierwszej kompletnej biografii pisarza

Media

Noworodek (Agnieszka Słodownik)

Robiliśmy z ekipą Teatru Polskiego w podziemiu streaming 360 stopni z kontenera, w którym aktorzy grali „Lady Makbet”. Widzowie mogli obejrzeć sztukę na żywo przez okno, ale część i tak stała z telefonami

Odkleić się od ekranu (Mirosław Filiciak)

W badaniu gier trzeba uciec od kronikarstwa i antykwaryzmu, bo choć fanowskie i branżowe teoretyzowanie też jest potrzebne, to musi mieć przeciwwagę w postaci innych narracji

Muzyka

Mała stabilizacja (Piotr Szwed)

Opisać dorosłość. Tego zadania autorzy rockowi unikają jak ognia. W końcu małżeństwo jest tematem o wiele mniej efektownym niż na przykład pierwsza miłość. Na swojej czwartej płycie to wyzwanie podejmuje Muzyka Końca Lata

Jesień nieco mniej radykalna (Monika Pasiecznik)

Będę szczęśliwy, jeśli Warszawska Jesień będzie kiedyś całkowicie kobieca. Mnie ostentacja i supremacja męskości męczy. Jak w życiu – jako upiorny syndrom szatni męskiej. Muzyka na szczęście nie zawsze ma płeć

Bachusy i Bachantki (Adam Wiedemann)

Chopin i Bach? Ta koneksja wydaje się nieco nadymana. Chopin był uzależniony od muzyki uznawanej dziś za niedobrą. Chciał pisać jak Moscheles, Hummel i Field, a że mu się „nie udawało” to już inna sprawa

Obyczaje

Gesty piłkarzy (Stanisław Barańczak)

Sport nie da się pomyśleć bez widowni: sportowiec jest reprezentantem zbiorowości widzów, który na boisku ma magicznie realizować jej tęsknotę do potęgi i wyższości

POWOLNOŚĆ: Długi lot czapli (Stanisław Łubieński)

„Cilip-cilip”. Wydaje mi się, że pogania mnie pliszka. To pewnie kolejna ze słabo zbadanych chorób psychicznych naszych czasów. Krótka sinusoida lotu i czarno-biały wachlarz zamiata piasek na drodze

Teatr

Cześć (Witold Mrozek)

Nie, tu nie chodzi o to, że przyjdą ci kibice, ci najgorsi, do Teatru Żydowskiego i się poprawią. To również jest okazja do przypatrzenia się jakiemuś potworowi, który nagle zyskuje ludzką twarz, wchodzi do teatru – mówi reżyser „Kibiców”

Wiersze

wiersze (Joanna Dziwak)

]]>
Fri, 01 Sep 2017 00:00:00 +0200
<![CDATA[Numer 2017/218]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2017/218

Film

Epickie reakcje (Jagna Lewandowska)

Dziecko potrafi zapędzić dorosłego w kozi róg przy pomocy trzech pytań-ciosów. Później nie rozmyślamy już nad naturą rzeczy. Ale jako artysta mam więcej czasu na takie filozofowanie, na jego podstawie zrobiłem film – mówi autor długo wyczekiwanego filmu „Photon”

Echo wśrod olch (Klara Cykorz)

Gdyby los nie spłatał „Królewiczowi Olch” psikusa w postaci przedwczesnych, a zarazem nader udanych narodzin „Baby Bump” – to on byłby debiutem fetowanym

Nowe Horyzonty: Podsumowanie (Jakub Socha)

Z każdym festiwalem filmowym jest podobnie – początkowo człowiek rzuca się na wszystko, napycha się i później staje się bardziej oporny i wybredny, jakby podświadomie czuł, że jego zbiornik wszystkich historii i obrazów nie pomieści

Doświadczyć innej rzeczywistości (Jakub Majmurek)

„Mimo wszystkiego, co ich spotkało, Grecy nie poddali się rezygnacji. W sytuacji abdykacji państwa ze swoich funkcji społeczeństwo było w stanie samo się zorganizować” – mówi autor pięciogodzinnego dokumentu o dzisiejszej Grecji

Literatura

Zwroty (Jakub Bożek)

Ostatnio fascynują mnie biografie osób, które zmieniły poglądy. Potraktowałem życiorysy Reagana, Horowitza i Gorkiego jak pożywkę, na której zamierzałem wyhodować drobnoustroje wywołujące przemianę wewnętrzną. Oto wyniki pracy laboratoryjnej

W Bańkowicach (Maciej Woźniak)

Od kogo miałby zacząć potencjalny czytelnik nowej poezji polskiej? Poetyckich skandalistów wciąga się dziś na listę szkolnych lektur, zaś tych, którzy prowokowali dykcją antypoetycką, czyta się jak gnuśnych klasyków – przegląd nowych tomów Wirpszy, Pułki, Podsiadły i Malek

Media

Buszowanie po szufladach, tym razem w kosmosie (Marzena Falkowska)

„Tacoma” przenosi nas do roku 2088, na stację orbitalną, która funkcjonuje jako węzeł transportowy między Ziemią a  księżycem. Stacja jest opuszczona, my szukamy fizycznego modułu stacyjnej sztucznej inteligencji, a przy okazji odkrywamy losy załogi, która jeszcze przed trzema dniami zamieszkiwała Tacomę

Muzyka

Schematy się wywróciły (Borys Dejnarowicz)

Coltrane eksperymentator, filozof, samouk, perfekcjonista. Taki obraz wyłania się z antologii wywiadów z muzykiem

Sami dla siebie jesteśmy egzotyczni (Zofia Krawiec)

Polscy hipsterzy i koneserzy muzyki najczęściej wstydzą się polskości. My uważamy, że nie ma czego się wstydzić. Skończmy z pedagogiką wstydu. Wixapolska wstaje z kolan!

POWOLNOŚĆ: Grać najwolniej (Jan Topolski)

John Cage stał się mimowolnym patronem slow music. Niewątpliwie zaważyła na tym prowadzona przez niego w utworach, wywiadach czy tekstach kampania na rzecz ciszy. Twierdził, że buduje ona narrację na takich samych prawach jak dźwięki

Obyczaje

Komuniści i złodzieje (Michał Herer)

Czy nie można by odzyskać słowa „komunizm” jako nazwy dla pewnego sposobu myślenia i odczuwania? Takiego, który występuje przeciw dominacji religii, przeciw obowiązującemu modelowi rodziny, przeciw nacjonalizmowi, wreszcie przeciw wyzyskowi i nierówności?

POWOLNOŚĆ: Wiosło, łyżka (Marek Bieńczyk)

Najlepsza w gatunku – tak jak mówimy o dobrym czy gorszym gatunku materiału – jest może powolność anarchiczna, bez pulsu, poza harmonią, nieuchwytna przez metronom; niespieszne, ale nieprzywidywalne uderzenia wioseł w wodę, dwa razy tak, a raz nie

Sztuka

Ceramika wszędzie (Paulina Wrocławska)

W latach 60. dostrzeżono w wytwarzanych w Łysej Górze płytach ceramicznych materiał okładzinowy na elewacje. I wtedy się zaczęło. Różni utalentowani artyści rysowali całe kompozycje plastyczne, a Kamionka je realizowała – rozmowa z twórczynią Szlaku ceramicznego

Fitness w sztuce (Stach Szabłowski)

Czy w sztuce da się uprawiać populizm? Jako twór w nieustającej budowie, Muzeum Sztuki Nowoczesnej od początku znajdowało się w awangardzie instytucjonalnej samoświadomości. Teraz też nie zawodzi – i najśmielej eksperymentuje z nowym zwrotem – populistycznym

Teatr

Warszawska czwórca (Witold Mrozek)

Po czarnej serii  ostatniego roku, polski teatr poszukujący jest scentralizowany i warszawski jak nigdy od lat. Zaś twórcy, którzy przez lata krążyli od Gdańska po Kraków, najczęściej spotykani będą między Pałacem Kultury, Mokotowem a okolicami Stadionu Narodowego

Wiersze

wiersze (Wojciech Albiński)

]]>

Film

Epickie reakcje (Jagna Lewandowska)

Dziecko potrafi zapędzić dorosłego w kozi róg przy pomocy trzech pytań-ciosów. Później nie rozmyślamy już nad naturą rzeczy. Ale jako artysta mam więcej czasu na takie filozofowanie, na jego podstawie zrobiłem film – mówi autor długo wyczekiwanego filmu „Photon”

Echo wśrod olch (Klara Cykorz)

Gdyby los nie spłatał „Królewiczowi Olch” psikusa w postaci przedwczesnych, a zarazem nader udanych narodzin „Baby Bump” – to on byłby debiutem fetowanym

Nowe Horyzonty: Podsumowanie (Jakub Socha)

Z każdym festiwalem filmowym jest podobnie – początkowo człowiek rzuca się na wszystko, napycha się i później staje się bardziej oporny i wybredny, jakby podświadomie czuł, że jego zbiornik wszystkich historii i obrazów nie pomieści

Doświadczyć innej rzeczywistości (Jakub Majmurek)

„Mimo wszystkiego, co ich spotkało, Grecy nie poddali się rezygnacji. W sytuacji abdykacji państwa ze swoich funkcji społeczeństwo było w stanie samo się zorganizować” – mówi autor pięciogodzinnego dokumentu o dzisiejszej Grecji

Literatura

Zwroty (Jakub Bożek)

Ostatnio fascynują mnie biografie osób, które zmieniły poglądy. Potraktowałem życiorysy Reagana, Horowitza i Gorkiego jak pożywkę, na której zamierzałem wyhodować drobnoustroje wywołujące przemianę wewnętrzną. Oto wyniki pracy laboratoryjnej

W Bańkowicach (Maciej Woźniak)

Od kogo miałby zacząć potencjalny czytelnik nowej poezji polskiej? Poetyckich skandalistów wciąga się dziś na listę szkolnych lektur, zaś tych, którzy prowokowali dykcją antypoetycką, czyta się jak gnuśnych klasyków – przegląd nowych tomów Wirpszy, Pułki, Podsiadły i Malek

Media

Buszowanie po szufladach, tym razem w kosmosie (Marzena Falkowska)

„Tacoma” przenosi nas do roku 2088, na stację orbitalną, która funkcjonuje jako węzeł transportowy między Ziemią a  księżycem. Stacja jest opuszczona, my szukamy fizycznego modułu stacyjnej sztucznej inteligencji, a przy okazji odkrywamy losy załogi, która jeszcze przed trzema dniami zamieszkiwała Tacomę

Muzyka

Schematy się wywróciły (Borys Dejnarowicz)

Coltrane eksperymentator, filozof, samouk, perfekcjonista. Taki obraz wyłania się z antologii wywiadów z muzykiem

Sami dla siebie jesteśmy egzotyczni (Zofia Krawiec)

Polscy hipsterzy i koneserzy muzyki najczęściej wstydzą się polskości. My uważamy, że nie ma czego się wstydzić. Skończmy z pedagogiką wstydu. Wixapolska wstaje z kolan!

POWOLNOŚĆ: Grać najwolniej (Jan Topolski)

John Cage stał się mimowolnym patronem slow music. Niewątpliwie zaważyła na tym prowadzona przez niego w utworach, wywiadach czy tekstach kampania na rzecz ciszy. Twierdził, że buduje ona narrację na takich samych prawach jak dźwięki

Obyczaje

Komuniści i złodzieje (Michał Herer)

Czy nie można by odzyskać słowa „komunizm” jako nazwy dla pewnego sposobu myślenia i odczuwania? Takiego, który występuje przeciw dominacji religii, przeciw obowiązującemu modelowi rodziny, przeciw nacjonalizmowi, wreszcie przeciw wyzyskowi i nierówności?

POWOLNOŚĆ: Wiosło, łyżka (Marek Bieńczyk)

Najlepsza w gatunku – tak jak mówimy o dobrym czy gorszym gatunku materiału – jest może powolność anarchiczna, bez pulsu, poza harmonią, nieuchwytna przez metronom; niespieszne, ale nieprzywidywalne uderzenia wioseł w wodę, dwa razy tak, a raz nie

Sztuka

Ceramika wszędzie (Paulina Wrocławska)

W latach 60. dostrzeżono w wytwarzanych w Łysej Górze płytach ceramicznych materiał okładzinowy na elewacje. I wtedy się zaczęło. Różni utalentowani artyści rysowali całe kompozycje plastyczne, a Kamionka je realizowała – rozmowa z twórczynią Szlaku ceramicznego

Fitness w sztuce (Stach Szabłowski)

Czy w sztuce da się uprawiać populizm? Jako twór w nieustającej budowie, Muzeum Sztuki Nowoczesnej od początku znajdowało się w awangardzie instytucjonalnej samoświadomości. Teraz też nie zawodzi – i najśmielej eksperymentuje z nowym zwrotem – populistycznym

Teatr

Warszawska czwórca (Witold Mrozek)

Po czarnej serii  ostatniego roku, polski teatr poszukujący jest scentralizowany i warszawski jak nigdy od lat. Zaś twórcy, którzy przez lata krążyli od Gdańska po Kraków, najczęściej spotykani będą między Pałacem Kultury, Mokotowem a okolicami Stadionu Narodowego

Wiersze

wiersze (Wojciech Albiński)

]]>
Fri, 18 Aug 2017 00:00:00 +0200
<![CDATA[Numer 2017/217]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2017/217

Film

Czips z marakui (Łukasz Najder)

Podczas projekcji oddawano się również rozrywkom duchowym. Wykonywano selfiaki na tle ekranu, aktualizowano Fejsbuka: tu lajk, tam serduszko. Na „Zwierzętach” Zglińskiego widziałem faceta, który zdjął buty i refleksyjnie pocierał stopą o stopę – relacja z festiwalu Transatlantyk

Radom podbija świat (Bartosz Żurawiecki)

Dokument Mateusza Romaszkana i Marty Wójtowicz-Wcisło, „Turyści” ujawnia, jak doszło do radomizacji naszej planety. Radom w tym filmie podbija glob

Nowe Horyzonty: Opory (Jakub Socha)

Świetnie przygotowana sekcja Kino Protestu pokazuje świat w gorączce: miejsca oporu i ludzi, którzy już dłużej nie potrafią milczeć – rozpoczynamy relację z festiwalu

Nowe Horyzonty: Jedynka (Jakub Socha)

Nowe Horyzonty to nie tylko wynalazki, to także przegląd nowych filmów najważniejszych reżyserów współczesnego kina

Literatura

Co słychać? (Zofia Król)

Tworzona w fejsbukowych postach literatura nie jest już ciekawostką – rozwija się niezależnie od papierowego nurtu, z własną, liczoną lajkami hierarchią autorów, kilkuletnią historią i możliwymi do opisania etapami formowania się gatunku

Bezbronność (Zofia Zaleska)

Język może być groźną bronią, może zwodzić i omamiać. Pisarze nie mają względem niego żadnych specjalnych praw, ale niewątpliwie mają wobec niego zobowiązania – mówi walijska poetka

Media

Mieszkam w Velen (Mirosław Filiciak)

Od krytyki trzeba przechodzić do prezentowania alternatyw, lewica ma z tym problem. Czasem elementy takiego nowego świata udaje się stworzyć przy pomocy gier. Ale nie przeceniałbym ich subwersywnego potencjału

ODBIORNIK (11): Możesz mieć podwójne życie (Anna Desponds / Agnieszka Słodownik)

Powolna sieć — oksymoron czy konkret? W podkaście dwutygodnik.com Michał Cichy, Mirek Filiciak, Słodownik i Desponds oraz sonda uliczna o tempie życia

Obyczaje

Bieda i człowieczeństwo (Darek Arest)

Spider-Man reprezentuje biedę niemniej skutecznie niż Peja. Chociaż trudno być ikoną proletariatu w wartej miliony dolarów zbroi, w którą ubrali go twórcy najnowszego filmu

Higiena percepcji (Agnieszka Sowińska)

W obozie dla uchodźców najwięcej zobaczyłem siebie: Europejczyka, który właśnie wstał zza biurka i dopiero widzi, jak wiele zostało mu wpojone podprogowo w postaci ograniczeń, lęków, uprzedzeń – mówi autor „Migawek z tradycji uciśnionych”

Teatr

Taniec i taniec, i taniec (Paweł Soszyński)

W ostatniej „Polityce” ukazał się tekst Joanny Brych „Solo i w balecie” podsumowujący współczesny polski taniec. Niestety horyzonty poznawcze rozjechały się autorce jak bohaterowi filmu „Interstellar” Christophera Nolana

Wiersze

wiersze (Grzegorz Uzdański)

]]>

Film

Czips z marakui (Łukasz Najder)

Podczas projekcji oddawano się również rozrywkom duchowym. Wykonywano selfiaki na tle ekranu, aktualizowano Fejsbuka: tu lajk, tam serduszko. Na „Zwierzętach” Zglińskiego widziałem faceta, który zdjął buty i refleksyjnie pocierał stopą o stopę – relacja z festiwalu Transatlantyk

Radom podbija świat (Bartosz Żurawiecki)

Dokument Mateusza Romaszkana i Marty Wójtowicz-Wcisło, „Turyści” ujawnia, jak doszło do radomizacji naszej planety. Radom w tym filmie podbija glob

Nowe Horyzonty: Opory (Jakub Socha)

Świetnie przygotowana sekcja Kino Protestu pokazuje świat w gorączce: miejsca oporu i ludzi, którzy już dłużej nie potrafią milczeć – rozpoczynamy relację z festiwalu

Nowe Horyzonty: Jedynka (Jakub Socha)

Nowe Horyzonty to nie tylko wynalazki, to także przegląd nowych filmów najważniejszych reżyserów współczesnego kina

Literatura

Co słychać? (Zofia Król)

Tworzona w fejsbukowych postach literatura nie jest już ciekawostką – rozwija się niezależnie od papierowego nurtu, z własną, liczoną lajkami hierarchią autorów, kilkuletnią historią i możliwymi do opisania etapami formowania się gatunku

Bezbronność (Zofia Zaleska)

Język może być groźną bronią, może zwodzić i omamiać. Pisarze nie mają względem niego żadnych specjalnych praw, ale niewątpliwie mają wobec niego zobowiązania – mówi walijska poetka

Media

Mieszkam w Velen (Mirosław Filiciak)

Od krytyki trzeba przechodzić do prezentowania alternatyw, lewica ma z tym problem. Czasem elementy takiego nowego świata udaje się stworzyć przy pomocy gier. Ale nie przeceniałbym ich subwersywnego potencjału

ODBIORNIK (11): Możesz mieć podwójne życie (Anna Desponds / Agnieszka Słodownik)

Powolna sieć — oksymoron czy konkret? W podkaście dwutygodnik.com Michał Cichy, Mirek Filiciak, Słodownik i Desponds oraz sonda uliczna o tempie życia

Obyczaje

Bieda i człowieczeństwo (Darek Arest)

Spider-Man reprezentuje biedę niemniej skutecznie niż Peja. Chociaż trudno być ikoną proletariatu w wartej miliony dolarów zbroi, w którą ubrali go twórcy najnowszego filmu

Higiena percepcji (Agnieszka Sowińska)

W obozie dla uchodźców najwięcej zobaczyłem siebie: Europejczyka, który właśnie wstał zza biurka i dopiero widzi, jak wiele zostało mu wpojone podprogowo w postaci ograniczeń, lęków, uprzedzeń – mówi autor „Migawek z tradycji uciśnionych”

Teatr

Taniec i taniec, i taniec (Paweł Soszyński)

W ostatniej „Polityce” ukazał się tekst Joanny Brych „Solo i w balecie” podsumowujący współczesny polski taniec. Niestety horyzonty poznawcze rozjechały się autorce jak bohaterowi filmu „Interstellar” Christophera Nolana

Wiersze

wiersze (Grzegorz Uzdański)

]]>
Fri, 04 Aug 2017 00:00:00 +0200
<![CDATA[Numer 2017/216]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2017/216

Film

Popularne poczucie humoru (Bartosz Żurawiecki)

„Voltę” Juliusza Machulskiego przenika znowu duch nostalgii. Już nie za II RP, lecz generalnie za świetlaną przeszłością Polski – uosabianą tutaj zarówno przez przywoływanego wielokrotnie króla Kazimierza Wielkiego, jak i odnowioną lubelską starówkę

Ten świat nie ma końca (Jakub Socha)

Niektórzy ze złapanych przez kamerę Piotra Stasika nowojorczyków opowiadają mu swoje historie, większość z nich to historie o samotności i potrzebie bliskości. Bezpretensjonalne, intymne i nienachalne, jak zresztą cały film. „21 × Nowy Jork” już w kinach

Intuicja i kalkulacja (Marta Bałaga)

Nie chodzi o to, żeby wybory selekcjonerskie były bezpieczne. Nasza publiczność lubi być zaskakiwana – mówią osoby odpowiedzialne za program festiwalu Nowe Horyzonty

Wygrana przegrana (Jakub Socha)

Nolanowi udało się pożenić w „Dunkierce” sprzeczności. Nakręcił film intymny i spektakularny, bohaterski i sceptyczny, antywojenny i patriotyczny

Patrzeć bez końca (Urszula Zajączkowska)

Wchodzimy w ten wcześniej niedostępny dla nas – szybkich mrugaczy – świat roślin i już z niego nie wyjdziemy. Kępy traw w płytach chodnika, łany żyta, gerbery w kwiaciarni, glony w rynnie i cały las. Wszystko to się rusza

Sparingpartnerzy (Adam Kruk)

Konsultacja jest alternatywą do relacji z opiekunem artystycznym, który często zbyt autorytarnie wyrokuje, jak być powinno. My stawiamy na relację partnerską, wchodzimy w rolę sparingpartnera – mówią założyciele Atelier

Literatura

Wolna jak cholera (Anna Arno)

Mówi się nieraz, że oficjalnym językiem RPA jest wypaczony angielski. Wszyscy mówimy złą angielszczyzną. Mamy odrębne słownictwo, różnice w wymowie. I wszystko, co mówimy po angielsku, jest spłaszczone, jałowe

Jedz, módl się, Costello (Maciej Jakubowiak)

Costello Coetzee'ego zdawała sobie sprawę z płonności swoich słów, a mimo to nie porzucała prób zmiany świata na lepsze. Costello Hermetz zdaje sobie sprawę z płonności swoich słów, więc cynicznie wzrusza ramionami, doświadcza swojej cipki i zajada wątróbkę

Opowieść o dwóch żydowskich miastach (Henryk Grynberg)

Antysemityzm literacki u Żeromskiego i Uniłowskiego był przypuszczalnie nieświadomy. Był w modzie i udzielał się. Nawet rycerzom postępu i sprawiedliwości. Trudno było się oprzeć

Bomby atomowe (Agnieszka Sowińska)

„Przejdź do historii” Linn Hansén to tom, który wypruwa flaki z ładnie poukładanego podręcznika do historii i układa je zupełnie inaczej. A raczej zgniata historię w kulkę i rzuca nam ją między oczy – mówi autorka polskiego przekładu

Media

Teatr Telewizji na dwoje Rumunów i 360 stopni (Kacper Majewski)

Czy wirtualna rzeczywistość stanie się poważnym narzędziem dramaturgicznym? – odpowiada reżyser pierwszego spektaklu teatralnego VR na podstawie Masłowskiej

Skrzyżowanie partytur (Piotr Kowalczyk)

Serocki był „nieśmiałym bokserem”. Andriessen żartował z Beatlesów. Björk modliła się do Pärta, zaś Boulez wystąpił gościnnie u amerykańskiego freaka. Serwis Music in Movement pokazuje nieoczywiste powiązania europejskich kompozytorów

Obyczaje

POWOLNOŚĆ: Praktyczny przewodnik po sabotowaniu własnej efektywności (Agnieszka Słodownik)

Świat oszalał, czas zwolnić – słychać z ust rozpędzonych i pracowicie skrolujących, którzy nie robią nic, żeby to zmienić. Ja to rozumiem. Trudno sączyć melisę, kiedy wszystkich telepie od kawy

Sztuka

Polskość i jej sobowtóry (Stach Szabłowski)

Dobra konserwatywna sztuka bardzo by się w Polsce przydała. „Historiofilia” taką sztukę obiecuje, ale obietnicy nie spełnia. Od konserwatyzmu bliżej jej do socrealizmu; ciasno skrępowana wąską polityczną agendą, jest szkicem do wyobrażenia o tym, czym mogłaby być sztuka oficjalna dnia dzisiejszego

Obrazy i zabobony (Maria Poprzęcka)

Dzisiejsza polska kultura każe się zastanowić nad uznanym za truizm „wypieraniem słów przez obrazy”. Tam, gdzie w grę wchodzą emocje – sprawa się komplikuje. Działa słowo, nie obraz. Gniew budzi to, co zasłyszane

Teatr

Męskie fantazje i wojna (Krystyna Duniec)

Rewelacyjny „Cezary idzie na wojnę” Tomaszewskiego demaskuje totalitarny charakter patriarchalnej, przemocowej wizji świata, który wyklucza miłość do człowieka, zastępując ją miłością do narodu

]]>

Film

Popularne poczucie humoru (Bartosz Żurawiecki)

„Voltę” Juliusza Machulskiego przenika znowu duch nostalgii. Już nie za II RP, lecz generalnie za świetlaną przeszłością Polski – uosabianą tutaj zarówno przez przywoływanego wielokrotnie króla Kazimierza Wielkiego, jak i odnowioną lubelską starówkę

Ten świat nie ma końca (Jakub Socha)

Niektórzy ze złapanych przez kamerę Piotra Stasika nowojorczyków opowiadają mu swoje historie, większość z nich to historie o samotności i potrzebie bliskości. Bezpretensjonalne, intymne i nienachalne, jak zresztą cały film. „21 × Nowy Jork” już w kinach

Intuicja i kalkulacja (Marta Bałaga)

Nie chodzi o to, żeby wybory selekcjonerskie były bezpieczne. Nasza publiczność lubi być zaskakiwana – mówią osoby odpowiedzialne za program festiwalu Nowe Horyzonty

Wygrana przegrana (Jakub Socha)

Nolanowi udało się pożenić w „Dunkierce” sprzeczności. Nakręcił film intymny i spektakularny, bohaterski i sceptyczny, antywojenny i patriotyczny

Patrzeć bez końca (Urszula Zajączkowska)

Wchodzimy w ten wcześniej niedostępny dla nas – szybkich mrugaczy – świat roślin i już z niego nie wyjdziemy. Kępy traw w płytach chodnika, łany żyta, gerbery w kwiaciarni, glony w rynnie i cały las. Wszystko to się rusza

Sparingpartnerzy (Adam Kruk)

Konsultacja jest alternatywą do relacji z opiekunem artystycznym, który często zbyt autorytarnie wyrokuje, jak być powinno. My stawiamy na relację partnerską, wchodzimy w rolę sparingpartnera – mówią założyciele Atelier

Literatura

Wolna jak cholera (Anna Arno)

Mówi się nieraz, że oficjalnym językiem RPA jest wypaczony angielski. Wszyscy mówimy złą angielszczyzną. Mamy odrębne słownictwo, różnice w wymowie. I wszystko, co mówimy po angielsku, jest spłaszczone, jałowe

Jedz, módl się, Costello (Maciej Jakubowiak)

Costello Coetzee'ego zdawała sobie sprawę z płonności swoich słów, a mimo to nie porzucała prób zmiany świata na lepsze. Costello Hermetz zdaje sobie sprawę z płonności swoich słów, więc cynicznie wzrusza ramionami, doświadcza swojej cipki i zajada wątróbkę

Opowieść o dwóch żydowskich miastach (Henryk Grynberg)

Antysemityzm literacki u Żeromskiego i Uniłowskiego był przypuszczalnie nieświadomy. Był w modzie i udzielał się. Nawet rycerzom postępu i sprawiedliwości. Trudno było się oprzeć

Bomby atomowe (Agnieszka Sowińska)

„Przejdź do historii” Linn Hansén to tom, który wypruwa flaki z ładnie poukładanego podręcznika do historii i układa je zupełnie inaczej. A raczej zgniata historię w kulkę i rzuca nam ją między oczy – mówi autorka polskiego przekładu

Media

Teatr Telewizji na dwoje Rumunów i 360 stopni (Kacper Majewski)

Czy wirtualna rzeczywistość stanie się poważnym narzędziem dramaturgicznym? – odpowiada reżyser pierwszego spektaklu teatralnego VR na podstawie Masłowskiej

Skrzyżowanie partytur (Piotr Kowalczyk)

Serocki był „nieśmiałym bokserem”. Andriessen żartował z Beatlesów. Björk modliła się do Pärta, zaś Boulez wystąpił gościnnie u amerykańskiego freaka. Serwis Music in Movement pokazuje nieoczywiste powiązania europejskich kompozytorów

Obyczaje

POWOLNOŚĆ: Praktyczny przewodnik po sabotowaniu własnej efektywności (Agnieszka Słodownik)

Świat oszalał, czas zwolnić – słychać z ust rozpędzonych i pracowicie skrolujących, którzy nie robią nic, żeby to zmienić. Ja to rozumiem. Trudno sączyć melisę, kiedy wszystkich telepie od kawy

Sztuka

Polskość i jej sobowtóry (Stach Szabłowski)

Dobra konserwatywna sztuka bardzo by się w Polsce przydała. „Historiofilia” taką sztukę obiecuje, ale obietnicy nie spełnia. Od konserwatyzmu bliżej jej do socrealizmu; ciasno skrępowana wąską polityczną agendą, jest szkicem do wyobrażenia o tym, czym mogłaby być sztuka oficjalna dnia dzisiejszego

Obrazy i zabobony (Maria Poprzęcka)

Dzisiejsza polska kultura każe się zastanowić nad uznanym za truizm „wypieraniem słów przez obrazy”. Tam, gdzie w grę wchodzą emocje – sprawa się komplikuje. Działa słowo, nie obraz. Gniew budzi to, co zasłyszane

Teatr

Męskie fantazje i wojna (Krystyna Duniec)

Rewelacyjny „Cezary idzie na wojnę” Tomaszewskiego demaskuje totalitarny charakter patriarchalnej, przemocowej wizji świata, który wyklucza miłość do człowieka, zastępując ją miłością do narodu

]]>
Fri, 21 Jul 2017 00:00:00 +0200
<![CDATA[Numer 2017/215]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2017/215

Film

Detektywi i pozerzy (Piotr Mirski)

Paweł i Piotr są bohaterami dwóch seriali kryminalnych: tego pierwszego można zobaczyć w „Belfrze”, a tego drugiego w „Pakcie”. Obaj wyróżniają się grubą skórą, ciężkimi pięściami i detektywistycznym zmysłem, przyprawiającym policjantów o podziw lub konsternację

Kobieta-tornado (Adam Kruk)

Brazylijski film „Aquarius” to pean na cześć kobiecości, która nie sprowadza się wyłącznie do piękna fizycznego ani laurek za wywiązywanie się z roli żony czy matki

POWOLNOŚĆ: Telewizja ogląda widzów (Darek Arest)

Mamy w dziedzinie telewizyjnej powolności własne osiągnięcia – kiedy „Klan” przestał udawać brazylijską telenowelę, przeszedł zadziwiającą przemianę w serial o stygnącej herbacie i świecie, w którym wszystko jest zawsze po staremu

Obrót sceny świata (Andrzej Leder)

Zło przychodzi z Północy. Z Północy?! To przecież my jesteśmy Północą! Scena świata obróciła się więc. Przenieśliśmy się w krajobraz „Gry o Tron”. Chcieliście średniowiecza? No to je macie!

Literatura

Zachwyt i wstręt (Agnieszka Wolny-Hamkało)

14 lipca 2017 zmarła Julia Hartwig. Przypominamy rozmowę z poetką

Przepisywanie (Joanna Roszak)

Język jest żywiołem generującym różne znaczenia i przeważnie wysławiającym coś, o czym autor sam do pewnego stopnia nie wie. Wiersze wiedzą więcej od autorów, są mądrzejsze od własnych twórców – mówi tłumaczka literatury polskiej na niemiecki

Media

Sposób, by coś oddać (Grażyna Latos)

Korzystamy z ilustracji udostępnianych na licencji Creative Commons. To także one tworzą nasze pismo. Przyjemna jest myśl, że opowieść o ich autorach może być formą spłaty długu

POWOLNOŚĆ: Niezauważalne ślady (Mirosław Filiciak)

Jest lipiec, więc wszyscy jeszcze częściej niż zwykle prowadzimy te rozmowy – że pora zwolnić, odpocząć, może nawet trochę się ponudzić. Zrobić remanent i zastanowić się, gdzie ucieka czas, którego potem brakuje na To, Co Naprawdę Ważne. Na początku listy toksycznych praktyk często ląduje internet

Złote myśli InspiroBota (Agnieszka Słodownik)

Zainspiruj się wywrotowymi lub bezsensownymi truizmami, które wygeneruje dla ciebie InspiroBot

Muzyka

Sinatra w Biedronce (Piotr Szwed)

W 2017 roku ukazały się płyty trzech alternatywnych pieśniarzy, chętnie korzystających z arsenału komediowych środków. Z czego śmieją się poeci sceny indie?

Muzyka wyodnaleziona (Piotr Strzemieczny)

Suavas Lewy lubi działać z rozmachem. Zainicjowany przez niego „Śpiewnik władczyń i władców Polski”, 29 piosenkowych scen z życia polskich monarchów, to jedna z najoryginalniejszych polskich płyt 2017 roku. W nagraniu wzięło udział kilkudziesięciu muzyków i aktywistów sceny łódzkiej

Magazyn młodych bandytów (Jakub Bożek)

Pismo „Brum” zaczynało w czasach, w których mało kto potrafił korzystać z komputera, a autoryzację przeprowadzało się telefonicznie lub faksem. Zamknęło się w 1999 roku, w dobrym, kapitalistycznym stylu. Bez wyjaśnień i bez pieniędzy

Sztuka

Miasto jako wystawa (Karol Sienkiewicz)

Do obejrzenia Skulptur Projekte przyda się rower, aplikacja na smartfonie i dobra orientacja w terenie. Od czterdziestu lat niemieckie Münster obrasta nowymi dziełami sztuki

Teatr

Gardzący i pogardzani (Piotr Morawski)

Pomysł, by Schilling deklarujący niechęć do teatru i preferujący działania bezpośrednie brał się w „Upadaniu” za teatr mieszczański jest intrygujący. Jednak jego subtelną grę z bulwarem da się tutaj przeczytać jako bulwar. A wtedy można się już tylko śmiać z dowcipów o gejach

Kto zmywa naczynia? (Piotr Morawski)

W spektaklu „Solidarność. Rekonstrukcja” Pawła Wodzińskiego bydgoscy aktorzy rekonstruują przebieg I Zjazdu „Solidarności”, na którym miały zapaść wiążące decyzje – okazuje się, że poszło o drobiazgi i małe interesy

Trudne słowo: feminizm (Katarzyna Niedurny)

Cieszę się, że reżyserki, zamiast o cudownym otwarciu polskiego teatru na kobiety, wolą rozmawiać o zmianach w instytucji. Nie chodzi im o to, żeby kobiety miały większy kawałek tortu i reżyserowały więcej – rozmowa z współautorką projektu HyPaTia

Wiersze

wiersze (Urszula Zajączkowska)

]]>

Film

Detektywi i pozerzy (Piotr Mirski)

Paweł i Piotr są bohaterami dwóch seriali kryminalnych: tego pierwszego można zobaczyć w „Belfrze”, a tego drugiego w „Pakcie”. Obaj wyróżniają się grubą skórą, ciężkimi pięściami i detektywistycznym zmysłem, przyprawiającym policjantów o podziw lub konsternację

Kobieta-tornado (Adam Kruk)

Brazylijski film „Aquarius” to pean na cześć kobiecości, która nie sprowadza się wyłącznie do piękna fizycznego ani laurek za wywiązywanie się z roli żony czy matki

POWOLNOŚĆ: Telewizja ogląda widzów (Darek Arest)

Mamy w dziedzinie telewizyjnej powolności własne osiągnięcia – kiedy „Klan” przestał udawać brazylijską telenowelę, przeszedł zadziwiającą przemianę w serial o stygnącej herbacie i świecie, w którym wszystko jest zawsze po staremu

Obrót sceny świata (Andrzej Leder)

Zło przychodzi z Północy. Z Północy?! To przecież my jesteśmy Północą! Scena świata obróciła się więc. Przenieśliśmy się w krajobraz „Gry o Tron”. Chcieliście średniowiecza? No to je macie!

Literatura

Zachwyt i wstręt (Agnieszka Wolny-Hamkało)

14 lipca 2017 zmarła Julia Hartwig. Przypominamy rozmowę z poetką

Przepisywanie (Joanna Roszak)

Język jest żywiołem generującym różne znaczenia i przeważnie wysławiającym coś, o czym autor sam do pewnego stopnia nie wie. Wiersze wiedzą więcej od autorów, są mądrzejsze od własnych twórców – mówi tłumaczka literatury polskiej na niemiecki

Media

Sposób, by coś oddać (Grażyna Latos)

Korzystamy z ilustracji udostępnianych na licencji Creative Commons. To także one tworzą nasze pismo. Przyjemna jest myśl, że opowieść o ich autorach może być formą spłaty długu

POWOLNOŚĆ: Niezauważalne ślady (Mirosław Filiciak)

Jest lipiec, więc wszyscy jeszcze częściej niż zwykle prowadzimy te rozmowy – że pora zwolnić, odpocząć, może nawet trochę się ponudzić. Zrobić remanent i zastanowić się, gdzie ucieka czas, którego potem brakuje na To, Co Naprawdę Ważne. Na początku listy toksycznych praktyk często ląduje internet

Złote myśli InspiroBota (Agnieszka Słodownik)

Zainspiruj się wywrotowymi lub bezsensownymi truizmami, które wygeneruje dla ciebie InspiroBot

Muzyka

Sinatra w Biedronce (Piotr Szwed)

W 2017 roku ukazały się płyty trzech alternatywnych pieśniarzy, chętnie korzystających z arsenału komediowych środków. Z czego śmieją się poeci sceny indie?

Muzyka wyodnaleziona (Piotr Strzemieczny)

Suavas Lewy lubi działać z rozmachem. Zainicjowany przez niego „Śpiewnik władczyń i władców Polski”, 29 piosenkowych scen z życia polskich monarchów, to jedna z najoryginalniejszych polskich płyt 2017 roku. W nagraniu wzięło udział kilkudziesięciu muzyków i aktywistów sceny łódzkiej

Magazyn młodych bandytów (Jakub Bożek)

Pismo „Brum” zaczynało w czasach, w których mało kto potrafił korzystać z komputera, a autoryzację przeprowadzało się telefonicznie lub faksem. Zamknęło się w 1999 roku, w dobrym, kapitalistycznym stylu. Bez wyjaśnień i bez pieniędzy

Sztuka

Miasto jako wystawa (Karol Sienkiewicz)

Do obejrzenia Skulptur Projekte przyda się rower, aplikacja na smartfonie i dobra orientacja w terenie. Od czterdziestu lat niemieckie Münster obrasta nowymi dziełami sztuki

Teatr

Gardzący i pogardzani (Piotr Morawski)

Pomysł, by Schilling deklarujący niechęć do teatru i preferujący działania bezpośrednie brał się w „Upadaniu” za teatr mieszczański jest intrygujący. Jednak jego subtelną grę z bulwarem da się tutaj przeczytać jako bulwar. A wtedy można się już tylko śmiać z dowcipów o gejach

Kto zmywa naczynia? (Piotr Morawski)

W spektaklu „Solidarność. Rekonstrukcja” Pawła Wodzińskiego bydgoscy aktorzy rekonstruują przebieg I Zjazdu „Solidarności”, na którym miały zapaść wiążące decyzje – okazuje się, że poszło o drobiazgi i małe interesy

Trudne słowo: feminizm (Katarzyna Niedurny)

Cieszę się, że reżyserki, zamiast o cudownym otwarciu polskiego teatru na kobiety, wolą rozmawiać o zmianach w instytucji. Nie chodzi im o to, żeby kobiety miały większy kawałek tortu i reżyserowały więcej – rozmowa z współautorką projektu HyPaTia

Wiersze

wiersze (Urszula Zajączkowska)

]]>
Fri, 07 Jul 2017 00:00:00 +0200
<![CDATA[Numer 2017/214]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2017/214

Film

Problemy pierwszego świata (Adam Kruk)

Reżyserka „Najpiękniejszych fajerwerków ever”, najlepszego krótkiego metrażu festiwalu, osiąga piorunujący efekt, podkręcając tylko o kilka decybeli odgłosy, które dochodzą do nas z ulicy i z mediów każdego dnia – relacja z festiwalu Młodzi i Film

Film jako narzędzie myślenia (Marcin Adamczak)

W polskim kinie najbardziej brakuje odwagi. W rezultacie w narracji czy formie filmowej jesteśmy po prostu anachroniczni. Nasi filmowcy wybierają bezpieczne rozwiązania – mówi autor książki „Kino stylu zerowego”

PROJEKT FILM: Działam w niszy (Anna Bielak)

Moja praca polega na tym, że muszę znać wszystkich. Nie wyobrażam sobie, że ktoś z ulicy puka do moich drzwi i pokazuje projekt, który okazuje się absolutną perłą – mówi szef New Europe Film Sales, jedynej w Polsce firmy zajmującej się sprzedażą filmów

Resztki (Klara Cykorz)

W telewizji pełnej zmartwychwstańców przepowiednia apokalipsy jest zapowiedzią rewolucji. Finał „Amerykańskich bogów” zwiastuje rewolucję nader smakowitą. Ale będę tęsknić do ironii „Pozostawionych”: serialu, w którym nawet zmartwychwstanie nie równało się zbawieniu

Granice pewnej przestrzeni (Marta Bałaga)

„W szowinistycznym społeczeństwie kobieta ma do pokonania o wiele więcej przeszkód, dlatego jako bohaterka dramatyczna jest znacznie bardziej interesująca” – mówi reżyser brazylijskiego filmu „Aquarius”, w którym główną rolę gra Sonia Braga

Literatura

Przekraczanie wywiadu rzeki (Adam Wiedemann)

Juszczak stawia się „poza wszelką współczesnością”, niby to żyje z nami i wśród nas, ale tak naprawdę przebywa poza czasem. Dla niego wszystko współwystępuje, może nie całkiem wszystko, ale wszystko to, czym skłonny jest się zająć

Czomolungma i skoropędek (Zofia Zaleska)

„Kiedyś się zgadaliśmy, że fajnie byłoby napisać książkę erotyczną – dwoma językami, kobiety i mężczyzny. Pobawić się tym. To także książka o języku i jego sprawkach” – rozmowa z dwojgiem wybitnych tłumaczy, którzy napisali romans

W nanowymiarze (Urszula Pieczek)

Gdy przebywam w Europie, pisanie sytuuje się gdzieś w drugiej połowie pierwszej dziesiątki spraw istotnych. W Nepalu spada o wiele niżej, traci na ważności. Liczą się sprawy codzienne, ludzie, ptaki, ogród. Życie

Poezja ośmielonej fizjologii (Maciej Woźniak)

Kacper Bartczak, wychowany w polszczyźnie wszelakiej: wziętej z lekcji historii, z katechizmu, z medialnych haseł i reklam, sprawia, że padamy ofiarą intrygi wiersza, nim zorientujemy się, o co chodzi

Maszyna relacyjna (Maciej Jakubowiak)

Pomimo całego transhumanizmu i ekofeminizmu powieści Michała R. Wiśniewskiego okazują się całkiem staroświeckie. Autora ciągnie w stronę pozytywistycznej tendencyjności, która opiera się na wierze w możliwość naprawy świata i w moc literatury

Historia wesoła, a smutna (Monika Ochędowska)

Opowiadania Weroniki Gogoli przywołują beztroski klimat „Przystanku Alaska”, z tą różnicą, że w Olszynach w każdym z dwunastu odcinków ktoś umiera

Media

ODBIORNIK (10): Nie róbmy dziecięcego getta (Anna Desponds / Agnieszka Słodownik)

John Cage dla dzieci, granie tańcem, zachód nad równikiem, oddychający robot – w 10. odcinku podkastu dwutygodnik.com rozmawiamy o sztuce dla dzieci z Poznania, Wrocławia i Warszawy i narzekamy na sztukę w wirtualnej rzeczywistości

Muzyka

Harmonia krótkotrwała (Piotr Strzemieczny)

Dominik Strycharski zmierzył się z utworami wielkich postaci świata jazzu i muzyki współczesnej – Erica Dolphy’ego i Louisa Andriessena

Obyczaje

POWOLNOŚĆ: Kropki na łyżeczce (Jakub Socha)

Mówi się, że zielone wełniane sukno, którym zazwyczaj pokryty jest stół snookerowy, przyciąga i hipnotyzuje. Siedzisz i przez wiele godzin patrzysz na dwóch facetów ubranych w spodnie od garnituru, kamizelkę, koszulę i muchę. Wszystko zwalnia, jest spokojnie

Sztuka

Nieświęta rodzina (Monika Stelmach)

Już nie muszę się bać, że ktoś się dowie o strasznej tajemnicy rodzinnej, że będę się musiała wstydzić i tłumaczyć. Zrobiłam o tym film

Documenta wraca do Kassel (Karol Sienkiewicz)

Dwa miesiące po inauguracji ateńskiej odsłony, Documenta 14 otworzyło się w Kassel. Chociaż zestaw artystów jest ten sam co w Atenach, nie jest to powtórka z rozrywki

Teatr

Śpij pięknie (Paweł Soszyński)

„Gdyby Pina nie paliła, to by żyła” Cezarego Tomaszewskiego to spektakl poruszający, skromny, często piekielnie śmieszny, a przy okazji – przekonujące, bo niewymuszone, pożegnanie zmarłej reformatorki tańca

Rekonstrukcja (Witold Mrozek)

„Myśmy budowali ten teatr na idei. I większość z nas chce, żeby ta idea dalej trwała. Myślimy o tym, jak zrealizować ją w przyszłości poza Bydgoszczą. W tym samym albo w podobnym gronie” – rozmowa z ustępującym dyrektorem Teatru Polskiego w Bydgoszczy

]]>

Film

Problemy pierwszego świata (Adam Kruk)

Reżyserka „Najpiękniejszych fajerwerków ever”, najlepszego krótkiego metrażu festiwalu, osiąga piorunujący efekt, podkręcając tylko o kilka decybeli odgłosy, które dochodzą do nas z ulicy i z mediów każdego dnia – relacja z festiwalu Młodzi i Film

Film jako narzędzie myślenia (Marcin Adamczak)

W polskim kinie najbardziej brakuje odwagi. W rezultacie w narracji czy formie filmowej jesteśmy po prostu anachroniczni. Nasi filmowcy wybierają bezpieczne rozwiązania – mówi autor książki „Kino stylu zerowego”

PROJEKT FILM: Działam w niszy (Anna Bielak)

Moja praca polega na tym, że muszę znać wszystkich. Nie wyobrażam sobie, że ktoś z ulicy puka do moich drzwi i pokazuje projekt, który okazuje się absolutną perłą – mówi szef New Europe Film Sales, jedynej w Polsce firmy zajmującej się sprzedażą filmów

Resztki (Klara Cykorz)

W telewizji pełnej zmartwychwstańców przepowiednia apokalipsy jest zapowiedzią rewolucji. Finał „Amerykańskich bogów” zwiastuje rewolucję nader smakowitą. Ale będę tęsknić do ironii „Pozostawionych”: serialu, w którym nawet zmartwychwstanie nie równało się zbawieniu

Granice pewnej przestrzeni (Marta Bałaga)

„W szowinistycznym społeczeństwie kobieta ma do pokonania o wiele więcej przeszkód, dlatego jako bohaterka dramatyczna jest znacznie bardziej interesująca” – mówi reżyser brazylijskiego filmu „Aquarius”, w którym główną rolę gra Sonia Braga

Literatura

Przekraczanie wywiadu rzeki (Adam Wiedemann)

Juszczak stawia się „poza wszelką współczesnością”, niby to żyje z nami i wśród nas, ale tak naprawdę przebywa poza czasem. Dla niego wszystko współwystępuje, może nie całkiem wszystko, ale wszystko to, czym skłonny jest się zająć

Czomolungma i skoropędek (Zofia Zaleska)

„Kiedyś się zgadaliśmy, że fajnie byłoby napisać książkę erotyczną – dwoma językami, kobiety i mężczyzny. Pobawić się tym. To także książka o języku i jego sprawkach” – rozmowa z dwojgiem wybitnych tłumaczy, którzy napisali romans

W nanowymiarze (Urszula Pieczek)

Gdy przebywam w Europie, pisanie sytuuje się gdzieś w drugiej połowie pierwszej dziesiątki spraw istotnych. W Nepalu spada o wiele niżej, traci na ważności. Liczą się sprawy codzienne, ludzie, ptaki, ogród. Życie

Poezja ośmielonej fizjologii (Maciej Woźniak)

Kacper Bartczak, wychowany w polszczyźnie wszelakiej: wziętej z lekcji historii, z katechizmu, z medialnych haseł i reklam, sprawia, że padamy ofiarą intrygi wiersza, nim zorientujemy się, o co chodzi

Maszyna relacyjna (Maciej Jakubowiak)

Pomimo całego transhumanizmu i ekofeminizmu powieści Michała R. Wiśniewskiego okazują się całkiem staroświeckie. Autora ciągnie w stronę pozytywistycznej tendencyjności, która opiera się na wierze w możliwość naprawy świata i w moc literatury

Historia wesoła, a smutna (Monika Ochędowska)

Opowiadania Weroniki Gogoli przywołują beztroski klimat „Przystanku Alaska”, z tą różnicą, że w Olszynach w każdym z dwunastu odcinków ktoś umiera

Media

ODBIORNIK (10): Nie róbmy dziecięcego getta (Anna Desponds / Agnieszka Słodownik)

John Cage dla dzieci, granie tańcem, zachód nad równikiem, oddychający robot – w 10. odcinku podkastu dwutygodnik.com rozmawiamy o sztuce dla dzieci z Poznania, Wrocławia i Warszawy i narzekamy na sztukę w wirtualnej rzeczywistości

Muzyka

Harmonia krótkotrwała (Piotr Strzemieczny)

Dominik Strycharski zmierzył się z utworami wielkich postaci świata jazzu i muzyki współczesnej – Erica Dolphy’ego i Louisa Andriessena

Obyczaje

POWOLNOŚĆ: Kropki na łyżeczce (Jakub Socha)

Mówi się, że zielone wełniane sukno, którym zazwyczaj pokryty jest stół snookerowy, przyciąga i hipnotyzuje. Siedzisz i przez wiele godzin patrzysz na dwóch facetów ubranych w spodnie od garnituru, kamizelkę, koszulę i muchę. Wszystko zwalnia, jest spokojnie

Sztuka

Nieświęta rodzina (Monika Stelmach)

Już nie muszę się bać, że ktoś się dowie o strasznej tajemnicy rodzinnej, że będę się musiała wstydzić i tłumaczyć. Zrobiłam o tym film

Documenta wraca do Kassel (Karol Sienkiewicz)

Dwa miesiące po inauguracji ateńskiej odsłony, Documenta 14 otworzyło się w Kassel. Chociaż zestaw artystów jest ten sam co w Atenach, nie jest to powtórka z rozrywki

Teatr

Śpij pięknie (Paweł Soszyński)

„Gdyby Pina nie paliła, to by żyła” Cezarego Tomaszewskiego to spektakl poruszający, skromny, często piekielnie śmieszny, a przy okazji – przekonujące, bo niewymuszone, pożegnanie zmarłej reformatorki tańca

Rekonstrukcja (Witold Mrozek)

„Myśmy budowali ten teatr na idei. I większość z nas chce, żeby ta idea dalej trwała. Myślimy o tym, jak zrealizować ją w przyszłości poza Bydgoszczą. W tym samym albo w podobnym gronie” – rozmowa z ustępującym dyrektorem Teatru Polskiego w Bydgoszczy

]]>
Fri, 23 Jun 2017 00:00:00 +0200
<![CDATA[Numer 2017/213]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2017/213

Film

Kosmos i kuchnia (Darek Arest)

W filmach Cristiego Puiu człowiek umiera, zanim jeszcze na dobre wyzionie ducha. Puiu cierpliwie obserwuje ten proces

Literatura

Spełniam się dramatycznie (Michał Sowiński)

Moją misją jest odklinanie świętości nacjonalizmu, pokazywanie, że wszystko jest względne. Ale też nie ma co przesadzać. Człowiek pisze, bo chce. Bo lubi, bo musi. Chce trochę ze sobą pogadać

Królowa śniegu (Paweł Kozioł)

„Zimną książkę” Marty Podgórnik łatwiej zwizualizować sobie jako ciąg filmowych, czarno-białych ujęć, niż jako zestaw wierszy afiliowanych przy tej czy innej tradycji literackiej. Jednak pojawiają się tu liczne dowody nadświadomości warsztatowej

Jeszcze inny cień (Maciej Woźniak)

Piotr Matywiecki w swoim poemacie stawia tezę, że cień Palamedesa, niestrudzonego innowatora, pada na wszystkie nasze sprawy, społeczne relacje, telewizory oraz iPhone'y, na masową pamięć i niepamięć

Media

Pociągnąć za spust? (Marzena Falkowska)

Nazistów z pięści traktowali Kapitan Ameryka i Indiana Jones, bezlitośnie rozprawiali się z nimi bohaterowie „Bękartów wojny” Tarantino. Gry nie są na tym tle wyjątkiem

Muzyka

Żadnej utopii być nie może (Jakub Wencel)

Na debiutanckiej płycie Sorji Morji można wyczuć obecność doświadczenia pokoleniowego: niepewności, permanentnego rozproszenia i kumulujących się napięć

Kompozytorka wszystkożerna (Michał Wieczorek)

Perkusja, wiolonczela, tuba, gitara, klarnet, syntezatory, głos – na taki skład napisała swój debiutancki album Anna Meredith. I z takim zespołem wystąpi na OFF Festivalu. Ani to skład rockowy, ani klasyczny, do muzyki elektronicznej też średnio pasuje – dokładnie tak, jak twórczość Brytyjki

Uroki psychoanalizy (Adam Suprynowicz)

„Umarłe miasto” Ericha Wolfganga Korngolda to efektowne i dające dużo satysfakcji przedstawienie. Od lat jednak tęsknię za Trelińskim poszukującym. Czy reżyser pokaże jeszcze coś nowego, nawet kosztem wieczorów tak przyjemnych?

Obyczaje

Dwa żale (Zofia Zaleska)

Do XIX wieku były cztery „humory” – krew, żółć, czarna żółć i flegma. Wraz z postępem medycyny i psychologii okazało się, że potrzebny jest nowy język do mówienia o tych stanach – rozmowa z tłumaczem „Księgi ludzkich uczuć”

Sztuka

Archeologia nowych technologii (Jakub Bąk)

Pokazywane na otwarciu galerii Wschód prace nie powielają modnych motywów zaobserwowanych w internecie, są autentyczną i aktualną wypowiedzią na temat otaczającej rzeczywistości podaną w solidnej i atrakcyjnej formie. Chyba właśnie o taką sztukę chodzi w galeriach komercyjnych

Biennale w Wenecji 2: Ze śmiertelną powagą (Stach Szabłowski)

Na tegorocznym weneckim Biennale najciekawsze rzeczy zdarzyły się nie na międzynarodowym pokazie głównym, lecz właśnie w pawilonach narodowych. Polska propozycja lokuje się w okolicach środka skali, która na jednym końcu ma porażkę, a na drugim udaną wystawę – taką, która byłaby się w stanie przebić przez wenecki zgiełk

Tandem (Karol Sienkiewicz)

Wystawa w prestiżowym madryckim muzeum, film Andrzeja Wajdy, nowe fakty w biografii – czy o Kobro i Strzemińskim powiedziano już niemal wszystko?

Teatr

Ile lat tak można? (Witold Mrozek)

„Może to dobry moment, by rozpocząć szerszą dyskusję. O tym, że pojawiło się bardzo ciekawe środowisko teatralne i taneczne, które nie mieści w zastanej strukturze instytucjonalnej. To środowisko próbuje budować własne miejsca” – podsumowujemy dwuletni projekt Mikroteatru w Komunie // Warszawa

Wiersze

wiersze (Miłosz Waligórski)

]]>

Film

Kosmos i kuchnia (Darek Arest)

W filmach Cristiego Puiu człowiek umiera, zanim jeszcze na dobre wyzionie ducha. Puiu cierpliwie obserwuje ten proces

Literatura

Spełniam się dramatycznie (Michał Sowiński)

Moją misją jest odklinanie świętości nacjonalizmu, pokazywanie, że wszystko jest względne. Ale też nie ma co przesadzać. Człowiek pisze, bo chce. Bo lubi, bo musi. Chce trochę ze sobą pogadać

Królowa śniegu (Paweł Kozioł)

„Zimną książkę” Marty Podgórnik łatwiej zwizualizować sobie jako ciąg filmowych, czarno-białych ujęć, niż jako zestaw wierszy afiliowanych przy tej czy innej tradycji literackiej. Jednak pojawiają się tu liczne dowody nadświadomości warsztatowej

Jeszcze inny cień (Maciej Woźniak)

Piotr Matywiecki w swoim poemacie stawia tezę, że cień Palamedesa, niestrudzonego innowatora, pada na wszystkie nasze sprawy, społeczne relacje, telewizory oraz iPhone'y, na masową pamięć i niepamięć

Media

Pociągnąć za spust? (Marzena Falkowska)

Nazistów z pięści traktowali Kapitan Ameryka i Indiana Jones, bezlitośnie rozprawiali się z nimi bohaterowie „Bękartów wojny” Tarantino. Gry nie są na tym tle wyjątkiem

Muzyka

Żadnej utopii być nie może (Jakub Wencel)

Na debiutanckiej płycie Sorji Morji można wyczuć obecność doświadczenia pokoleniowego: niepewności, permanentnego rozproszenia i kumulujących się napięć

Kompozytorka wszystkożerna (Michał Wieczorek)

Perkusja, wiolonczela, tuba, gitara, klarnet, syntezatory, głos – na taki skład napisała swój debiutancki album Anna Meredith. I z takim zespołem wystąpi na OFF Festivalu. Ani to skład rockowy, ani klasyczny, do muzyki elektronicznej też średnio pasuje – dokładnie tak, jak twórczość Brytyjki

Uroki psychoanalizy (Adam Suprynowicz)

„Umarłe miasto” Ericha Wolfganga Korngolda to efektowne i dające dużo satysfakcji przedstawienie. Od lat jednak tęsknię za Trelińskim poszukującym. Czy reżyser pokaże jeszcze coś nowego, nawet kosztem wieczorów tak przyjemnych?

Obyczaje

Dwa żale (Zofia Zaleska)

Do XIX wieku były cztery „humory” – krew, żółć, czarna żółć i flegma. Wraz z postępem medycyny i psychologii okazało się, że potrzebny jest nowy język do mówienia o tych stanach – rozmowa z tłumaczem „Księgi ludzkich uczuć”

Sztuka

Archeologia nowych technologii (Jakub Bąk)

Pokazywane na otwarciu galerii Wschód prace nie powielają modnych motywów zaobserwowanych w internecie, są autentyczną i aktualną wypowiedzią na temat otaczającej rzeczywistości podaną w solidnej i atrakcyjnej formie. Chyba właśnie o taką sztukę chodzi w galeriach komercyjnych

Biennale w Wenecji 2: Ze śmiertelną powagą (Stach Szabłowski)

Na tegorocznym weneckim Biennale najciekawsze rzeczy zdarzyły się nie na międzynarodowym pokazie głównym, lecz właśnie w pawilonach narodowych. Polska propozycja lokuje się w okolicach środka skali, która na jednym końcu ma porażkę, a na drugim udaną wystawę – taką, która byłaby się w stanie przebić przez wenecki zgiełk

Tandem (Karol Sienkiewicz)

Wystawa w prestiżowym madryckim muzeum, film Andrzeja Wajdy, nowe fakty w biografii – czy o Kobro i Strzemińskim powiedziano już niemal wszystko?

Teatr

Ile lat tak można? (Witold Mrozek)

„Może to dobry moment, by rozpocząć szerszą dyskusję. O tym, że pojawiło się bardzo ciekawe środowisko teatralne i taneczne, które nie mieści w zastanej strukturze instytucjonalnej. To środowisko próbuje budować własne miejsca” – podsumowujemy dwuletni projekt Mikroteatru w Komunie // Warszawa

Wiersze

wiersze (Miłosz Waligórski)

]]>
Fri, 09 Jun 2017 00:00:00 +0200
<![CDATA[Numer 2017/212]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2017/212

Film

Filmy na receptę (Adam Kruk)

Każda rozsądna filmoterapia zaczynać się powinna nie od filmu, a od widza – jego doświadczeń, inteligencji i wrażliwości, a także osobistych preferencji filmowych. Nie można przepisywać filmów niczym leków na receptę

Hucpa (Jakub Socha)

Jeden z najbardziej enigmatycznych i najciekawszych amerykańskich reżyserów od kilku lat zawzięcie pracuje nad pogrzebaniem swojej legendy. Ma na tym polu już całkiem duże sukcesy

Życie rodzinne (Jakub Socha)

Niewielu jest we współczesnym kinie reżyserów, którzy potrafiliby osiągnąć ten stopień autentyzmu, co Puiu. Rumun ma niebywały dar obserwacji i słuch do języka

Europa da się lubić? (Michał Walkiewicz)

Opozycją dla całego targowiska próżności, jakim jest festiwal w Cannes, okazał się tzw. prawdziwy świat, czytaj: świat po kolejnym zamachu, tym razem w Manchesterze

Literatura

Tysiące Broadwayów (Anna Arno)

Na pytanie o korzenie swojej twórczości Pinsky odpowiada rozmaicie. W dzieciństwie gorliwie wertował słowniki. Jako nastolatek grał na saksofonie. Wedle jego definicji poezja to oddech, wypychany z przepony, który w ustach układa się w wypełnione znaczeniem dźwięki

Nie wstydzę się Gutenberga (Łukasz Najder)

Czytający siebie biorą za społeczeństwo. Stąd potem takie zaskoczenie i złość, że, na Wielkiego Umberto Eco!, stanowią topniejącą mniejszość

Co tam u chłopaków? (Olga Wróbel)

Nazwanie „Przemytników” thrillerem to jak ogłoszenie Majki Jeżowskiej charyzmatyczną diwą. U Janczury nie ma niebezpiecznej przygody – jest nuda, monotonia, wąsaty szef i kiełbasa z grilla polewana przemyconym keczupem

Media

Religia, narkotyki i komputery (Mirosław Filiciak)

Czytając „Zamieć” Neala Stephensona po 25 latach od premiery, można dojść do wniosku, że świat popsuł się niekoniecznie w tak nieoczekiwany sposób, jak zdarza nam się czasem myśleć

Samotny squash (Agnieszka Słodownik)

Czy robienie dziś w sieci czegokolwiek, co miałoby rozładowywać wzajemną obcość, ma jakikolwiek sens?

Kompromaty, a nie cyberwojna (Paulina Siegień)

Kremlowskie służby i organy państwa nie nauczyły się korzystać z technologii. Działają metodami mającymi więcej wspólnego z psychologią niż z technologią  – rozmowa o Runecie i cenzurze

Internet wbrew BHP (Jarosław Kopeć)

Są jeszcze w sieci miejsca, których nie monitorują baczne spojrzenia cyfrowych strażników porządku i moralności. Poza ich wścibskim wzrokiem rodzą się i obumierają nowe formy współżycia i twórczości: o Dark Web Social Network, aplikacji Hooked i subreddicie NoSleep

Muzyka

Dzieci Eufemii (Jakub Bożek)

W maju kończy działalność jeden z najważniejszych warszawskich klubów muzycznych. Oto historia środowiska, które tam powstało. Co po nim zostanie?

Eurowizja poturbowana (Marcin Bogucki)

Trendy na Eurowizji 2017: czerń i biel, ballady, wizualizacje na podłodze, leżenie na scenie, mężczyźni bez skarpetek

Wydarzenie, jak się wydaje (Piotr Kowalczyk)

„Ladinola” to płyta, o której się dyskutuje, zbiór piosenek zanurzonych w lokalności, sklejonych ze scen i rozmów usłyszanych w tramwajach, na domówkach i w knajpach. Nic dziwnego, że została już właściwie uznana za najlepszy album w dyskografii Pablopavo

Obyczaje

POWOLNOŚĆ: Droga na przystanek (Michał Cichy)

Powolność ma jeszcze jedną siostrę bliźniaczkę, którą z braku lepszego słowa mogę nazwać nielicznością. Niewiele rzeczy, niewielu ludzi i wystarczająco dużo czasu dla nich. Jednym z naczelnych problemów życiowych jest problem dosytu

Prawda i krew (Mateusz Marczewski)

Jeśli MMA opiera się na przemocowym stosunku zawodnika do zawodnika, opiera się również na przemocowym stosunku widowiska do widza. Ten, który kupuje za dwadzieścia pięć złotych bilet i wchodzi do koloseum, po przekroczeniu jego progu staje się częścią przekazu medialnego

Sztuka

Biennale w Wenecji 1: Postinternet nigdy się nie wydarzył (Stach Szabłowski)

Christine Macel wymyśliła tytuł, który jest tak uncool, jak tylko można sobie wyobrazić. VIVA ARTE VIVA – litości! Po czym ogłosiła, że na jej Biennale Sztuki będziemy… celebrować sztukę. Przyznam, że jednym i drugim kupiła mnie, zanim jeszcze dotarłem do Wenecji

Próba bezinteresownego działania (Monika Stelmach)

Opozycyjność awangardy artystycznej miała szersze znaczenie niż opozycyjność awangardy politycznej. Awangarda artystyczna XX wieku walczyła z kłamstwem. Zawsze była w opozycji do władzy, która niezależnie od opcji posługuje się manipulacją – mówi współzałożycielka Galerii Foksal

Teatr

Menstruacja, owulacja (Katarzyna Niedurny)

W poznańskich „Pieśniach czarownic” na scenie stoją kobiety i krzyczą: „stoję, krzyczę, stoję, krzyczę”. W tym krzyku złości wyczerpuje się potencjał spektaklu

Nie bój się lenić (Witold Mrozek)

Niby wszystko w „Po linii najmniejszego oporu” jest słuszne, niby przekonująco uargumentowane, niby wszystko się w spektaklu Krężela zgadza, a jednak czegoś w tej pracy o pracy brakuje

Techno-Lipce (Anka Herbut)

Chłopi to żywioł. „Chłopi” Garbaczewskiego to turbomaszyna, teatralna rakieta, która raz wprawiona w ruch nie może wyhamować. Realizuje się to w fascynujący sposób na poziomie wizualnym i dźwiękowym

Skutecznościowcy i pretensjonaliści (Piotr Gruszczyński)

Nie można na podstawie programu Theater Treffen wyciągać żadnych daleko idących wniosków dotyczących przyszłości teatru. Jedna rzecz jednak wydaje mi się wyrazista. Bardzo brakuje teatrowi politycznej radykalności, co w sumie jest dosyć zastanawiające w tak radykalnie politycznych czasach

]]>

Film

Filmy na receptę (Adam Kruk)

Każda rozsądna filmoterapia zaczynać się powinna nie od filmu, a od widza – jego doświadczeń, inteligencji i wrażliwości, a także osobistych preferencji filmowych. Nie można przepisywać filmów niczym leków na receptę

Hucpa (Jakub Socha)

Jeden z najbardziej enigmatycznych i najciekawszych amerykańskich reżyserów od kilku lat zawzięcie pracuje nad pogrzebaniem swojej legendy. Ma na tym polu już całkiem duże sukcesy

Życie rodzinne (Jakub Socha)

Niewielu jest we współczesnym kinie reżyserów, którzy potrafiliby osiągnąć ten stopień autentyzmu, co Puiu. Rumun ma niebywały dar obserwacji i słuch do języka

Europa da się lubić? (Michał Walkiewicz)

Opozycją dla całego targowiska próżności, jakim jest festiwal w Cannes, okazał się tzw. prawdziwy świat, czytaj: świat po kolejnym zamachu, tym razem w Manchesterze

Literatura

Tysiące Broadwayów (Anna Arno)

Na pytanie o korzenie swojej twórczości Pinsky odpowiada rozmaicie. W dzieciństwie gorliwie wertował słowniki. Jako nastolatek grał na saksofonie. Wedle jego definicji poezja to oddech, wypychany z przepony, który w ustach układa się w wypełnione znaczeniem dźwięki

Nie wstydzę się Gutenberga (Łukasz Najder)

Czytający siebie biorą za społeczeństwo. Stąd potem takie zaskoczenie i złość, że, na Wielkiego Umberto Eco!, stanowią topniejącą mniejszość

Co tam u chłopaków? (Olga Wróbel)

Nazwanie „Przemytników” thrillerem to jak ogłoszenie Majki Jeżowskiej charyzmatyczną diwą. U Janczury nie ma niebezpiecznej przygody – jest nuda, monotonia, wąsaty szef i kiełbasa z grilla polewana przemyconym keczupem

Media

Religia, narkotyki i komputery (Mirosław Filiciak)

Czytając „Zamieć” Neala Stephensona po 25 latach od premiery, można dojść do wniosku, że świat popsuł się niekoniecznie w tak nieoczekiwany sposób, jak zdarza nam się czasem myśleć

Samotny squash (Agnieszka Słodownik)

Czy robienie dziś w sieci czegokolwiek, co miałoby rozładowywać wzajemną obcość, ma jakikolwiek sens?

Kompromaty, a nie cyberwojna (Paulina Siegień)

Kremlowskie służby i organy państwa nie nauczyły się korzystać z technologii. Działają metodami mającymi więcej wspólnego z psychologią niż z technologią  – rozmowa o Runecie i cenzurze

Internet wbrew BHP (Jarosław Kopeć)

Są jeszcze w sieci miejsca, których nie monitorują baczne spojrzenia cyfrowych strażników porządku i moralności. Poza ich wścibskim wzrokiem rodzą się i obumierają nowe formy współżycia i twórczości: o Dark Web Social Network, aplikacji Hooked i subreddicie NoSleep

Muzyka

Dzieci Eufemii (Jakub Bożek)

W maju kończy działalność jeden z najważniejszych warszawskich klubów muzycznych. Oto historia środowiska, które tam powstało. Co po nim zostanie?

Eurowizja poturbowana (Marcin Bogucki)

Trendy na Eurowizji 2017: czerń i biel, ballady, wizualizacje na podłodze, leżenie na scenie, mężczyźni bez skarpetek

Wydarzenie, jak się wydaje (Piotr Kowalczyk)

„Ladinola” to płyta, o której się dyskutuje, zbiór piosenek zanurzonych w lokalności, sklejonych ze scen i rozmów usłyszanych w tramwajach, na domówkach i w knajpach. Nic dziwnego, że została już właściwie uznana za najlepszy album w dyskografii Pablopavo

Obyczaje

POWOLNOŚĆ: Droga na przystanek (Michał Cichy)

Powolność ma jeszcze jedną siostrę bliźniaczkę, którą z braku lepszego słowa mogę nazwać nielicznością. Niewiele rzeczy, niewielu ludzi i wystarczająco dużo czasu dla nich. Jednym z naczelnych problemów życiowych jest problem dosytu

Prawda i krew (Mateusz Marczewski)

Jeśli MMA opiera się na przemocowym stosunku zawodnika do zawodnika, opiera się również na przemocowym stosunku widowiska do widza. Ten, który kupuje za dwadzieścia pięć złotych bilet i wchodzi do koloseum, po przekroczeniu jego progu staje się częścią przekazu medialnego

Sztuka

Biennale w Wenecji 1: Postinternet nigdy się nie wydarzył (Stach Szabłowski)

Christine Macel wymyśliła tytuł, który jest tak uncool, jak tylko można sobie wyobrazić. VIVA ARTE VIVA – litości! Po czym ogłosiła, że na jej Biennale Sztuki będziemy… celebrować sztukę. Przyznam, że jednym i drugim kupiła mnie, zanim jeszcze dotarłem do Wenecji

Próba bezinteresownego działania (Monika Stelmach)

Opozycyjność awangardy artystycznej miała szersze znaczenie niż opozycyjność awangardy politycznej. Awangarda artystyczna XX wieku walczyła z kłamstwem. Zawsze była w opozycji do władzy, która niezależnie od opcji posługuje się manipulacją – mówi współzałożycielka Galerii Foksal

Teatr

Menstruacja, owulacja (Katarzyna Niedurny)

W poznańskich „Pieśniach czarownic” na scenie stoją kobiety i krzyczą: „stoję, krzyczę, stoję, krzyczę”. W tym krzyku złości wyczerpuje się potencjał spektaklu

Nie bój się lenić (Witold Mrozek)

Niby wszystko w „Po linii najmniejszego oporu” jest słuszne, niby przekonująco uargumentowane, niby wszystko się w spektaklu Krężela zgadza, a jednak czegoś w tej pracy o pracy brakuje

Techno-Lipce (Anka Herbut)

Chłopi to żywioł. „Chłopi” Garbaczewskiego to turbomaszyna, teatralna rakieta, która raz wprawiona w ruch nie może wyhamować. Realizuje się to w fascynujący sposób na poziomie wizualnym i dźwiękowym

Skutecznościowcy i pretensjonaliści (Piotr Gruszczyński)

Nie można na podstawie programu Theater Treffen wyciągać żadnych daleko idących wniosków dotyczących przyszłości teatru. Jedna rzecz jednak wydaje mi się wyrazista. Bardzo brakuje teatrowi politycznej radykalności, co w sumie jest dosyć zastanawiające w tak radykalnie politycznych czasach

]]>
Fri, 26 May 2017 00:00:00 +0200
<![CDATA[Numer 2017/211]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2017/211

Film

Niebezpieczna kraina (Bartosz Żurawiecki)

Dwuznaczny urok „Butterfly Kisses” Kaplińskiego kryje się w krajobrazie młodości – tej niebezpiecznej i zniewalającej krainy

Chłopcy z osiedla (Anna Bielak)

Kiedy człowiek dorasta, frustracja przychodzi wraz z poczuciem, że jednak nie wszystko jest już możliwe i na niektóre rzeczy jest za późno — mówi polski reżyser, który pracuje w Wielkiej Brytanii. Jego najnowszy film, „Butterfly Kisses”, nagrodzony na Berlinale, właśnie wchodzi do kin

Wciąż bardziej obcy (Darek Arest)

Główną ambicją załogi Nostromo, która zmagała się z obcym w 1979 roku, było dotrzeć do domu i otworzyć butelkę zimnego piwa. Dziś Ridleya Scotta interesują raczej ludzie (i roboty), którzy próbują zdetronizować bogów

Piłka i trójkąt (Łukasz Smolarow)

„Gwiazdy” są filmem o piłce i o miłości. O ograniczającym możliwości ustroju i o płynnym przejściu od wolności do samotności. Ciągle obawiam się, że o czymś zapomniałem. Życia „Gwiazd” nie da się opowiedzieć jedną historią. Pojawia się poczucie nadmiaru

Ludzie z kamerami (Jakub Socha)

W najciekawszych dokumentach z tegorocznego Doc Against Gravity Film Festival można było przyjrzeć się światu, ale także naturze samego medium

Literatura

Smuga cienia (Monika Ochędowska)

Zybork ze „Wzgórza psów” Żulczyka, choć niezwykle misternie utkany, przypomina makietę wieczornego serialu. Wszystko jest tak brzydkie, chore, śmierdzące i spsiałe, że zamiast grozy wywołuje litość. Miało straszyć jak w Twin Peaks, a wyszły Wilkowyje

Bajeczka opowiada się (Olga Wróbel)

„Elizje” Elizy Kąckiej to opowieść o spętaniu językiem i konwencją. Królewna i bajka stoją na tym samym schodku w hierarchii ważności i przyglądają się sobie niepewnie – która ma nadać ton?

Czy warto się dręczyć (Adam Pluszka)

Nie ma znaczenia, jakie kursy ukończymy, po prostu trzeba robić swoje. Tłumaczenia można się oczywiście uczyć, ale nauczyć się można tylko poprzez praktykę. Zgłębiając teorie, w najlepszym razie zostaniemy teoretykami przekładu – mówi tłumacz Cervantesa i Pessoi

Muzyka

Przeczesaliśmy tę twoją płytę (Mariusz Herma)

22 maja 2017 roku zmarł Zbigniew Wodecki. Przypominamy rozmowę z artystą i muzykami Mitch & Mitch, która odbyła się w 2013 roku. „Miałem fart, bo mnie wyrzucili z liceum muzycznego” – mówił wtedy muzyk

Wesele na smutno (Krzysztof Stefański)

Środowisko polskiej muzyki współczesnej coraz mocniej dzieli się na dwa przeciwstawne obozy: tradycjonalistów i modernistów. W Lublinie już po raz dziewiąty odbył się festiwal, który stara się pogodzić te dwie frakcje

Odgrzebując Zagrzeb (Jan Topolski)

To jest festiwal z brodą: występy Igora Strawińskiego i Oliviera Messiaena, performanse Vinko Globokara i Milko Kelemena, skandale Davida Tudora i Johna Cage’a… Jak dziś wygląda Muzyczne Biennale w Zagrzebiu, legenda niemal spod Żelaznej Kurtyny?

Z Donaueschingen do dżungli (Monika Pasiecznik)

Od dawna zastanawiamy się, jak pisać utwory w myślą o proteście. Czy to w ogóle możliwe? Rock czy rap niosą często przesłanie polityczne. Ale jak napisać muzykę, która zarazem byłaby wymagająca i przyciągnęłaby jak największą liczbę ludzi? – mówi izraelsko-szwedzki kompozytor

Nowe formy frajerstwa (Piotr Szwed)

Muzyka Poradni G bawi się swoją ordynarnością. „Niestety nie da się olać systemu” to – podobnie jak „Granit” Nagrobków – płyta, na której punk jest świadomie użytym językiem, doskonale zgranym z tekstami, okładką i niejednoznacznie kpiarskim wizerunkiem zespołu

Obyczaje

Nie nasz problem (Adrian Stachowski)

Migranci i nasze reakcje na nich zmieniają Europę, nawet jeśli politycy zdecydowali, że uchodźcy nie są naszym problemem. Dlatego potrzebujemy książek pisanych przez autorów z krajów, dla których migracja z Bliskiego Wschodu i Afryki Północnej to rzeczywistość

Nie wszystko o mojej matce (Łukasz Najder)

„Rzeczy, których nie wyrzuciłem” Marcina Wichy to przejmująca książka o tym, że po wszystkim nie zostaje nazbyt wiele, choć może się wydawać, że wspólne doświadczenia, ta sama krew i mieszkanie wypełnione przedmiotami gwarantują jakaś solidną formę trwania po śmierci

POWOLNOŚĆ: Cztery słonie (Robert Pucek)

O tej porze roku moja serdeczna przyjaciółka, mucha Gienia, jest ospała i powolna, choć całkowicie nie leży to w jej frenetycznej naturze, i niczym kotka tuli się do mej dłoni. Co jest nawet przyjemne

Sztuka

Dziwak, świr, a może perwers (Robert Jarosz)

W Polsce lat 80. byliśmy społeczeństwem ze starożytnym modelem kultury. Trzeba było 30 lat, byśmy dowiedzieli się, że kobieta jest człowiekiem, a nie stworzonym dla wygody mężczyzny półniewolnikiem – mówi współautor wystawy „Nie jestem już psem”

Przeszłość w ruchu (Jakub Majmurek)

Fotografie Gordona Parksa na pierwszy rzut oka mogą wydawać się obrazami z przeszłości Stanów Zjednoczonych. Jednak pokazywane na nich problemy ciągle nie zostały przepracowane

Teatr

Co z tym rogiem? (Michał Centkowski)

Krakowskie „Wesele” Jana Klaty jest opowieścią o małostkowości, wiecznym rozmijaniu się, o kłótniach zastępujących rozmowę, o lenistwie i lęku tych, którzy mieli stać się przewodnikami

Film, przemoc i kalambury (Witold Mrozek)

„Hitchcock” z Ljubljany leży na przecięciu dwóch linii artystycznych zainteresowań Weroniki Szczawińskiej i dramatopisarki Agnieszki Jakimiak: kina jako przestrzeni pamiętania i głównego kodu współczesnej kultury oraz figury Geniusza, Patrona, Ojca-Założyciela

Seksualność wyklęta (Krzysztof Tomasik)

Ta historia jest wciąż nieopisana. Nie chodzi tylko o romanse homoseksualne w czasie wojny, związki Polek z oficerami Wehrmachtu czy przemoc seksualną w obozach koncentracyjnych. Nawet temat działalności jawnych teatrów w czasie okupacji wciąż jest nieopracowany

Anty-Rzewuski (Paweł Soszyński)

Jeśli w „Listopadzie” Rzewuski widzi historię w sposób jasny, schematyczny, niedwuznaczny, to Tomasz Węgorzewski wprowadza w nią radykalny nieporządek, wieloznaczność, absurd i fantastyczność. Przenosi sarmatów i historię Rzeczypospolitej na drugą stronę lustra

BACKSTAGE: Wierność piękniejsza od oryginału (Radosław Mirski)

Starania, aby odnaleźć związek między tytułem z plakatu a słowem padającym ze sceny, są objawem postępującego zaniku wyobraźni – pisze asystent reżysera przed premierą „Chłopów” w reżyserii Krzysztofa Garbaczewskiego

120 × 21 (Piotr Gruszczyński)

Milo Rau dokonał niemożliwego. Wziął „120 dni Sodomy” Pasoliniego i w roli niewolników obsadził aktorów z niepełnosprawnościami mentalnymi, przede wszystkim osoby z zespołem Downa. Nietrudno zgadnąć, jaki to wywołuje efekt

Wiersze

wiersze (Barbara Klicka)

]]>

Film

Niebezpieczna kraina (Bartosz Żurawiecki)

Dwuznaczny urok „Butterfly Kisses” Kaplińskiego kryje się w krajobrazie młodości – tej niebezpiecznej i zniewalającej krainy

Chłopcy z osiedla (Anna Bielak)

Kiedy człowiek dorasta, frustracja przychodzi wraz z poczuciem, że jednak nie wszystko jest już możliwe i na niektóre rzeczy jest za późno — mówi polski reżyser, który pracuje w Wielkiej Brytanii. Jego najnowszy film, „Butterfly Kisses”, nagrodzony na Berlinale, właśnie wchodzi do kin

Wciąż bardziej obcy (Darek Arest)

Główną ambicją załogi Nostromo, która zmagała się z obcym w 1979 roku, było dotrzeć do domu i otworzyć butelkę zimnego piwa. Dziś Ridleya Scotta interesują raczej ludzie (i roboty), którzy próbują zdetronizować bogów

Piłka i trójkąt (Łukasz Smolarow)

„Gwiazdy” są filmem o piłce i o miłości. O ograniczającym możliwości ustroju i o płynnym przejściu od wolności do samotności. Ciągle obawiam się, że o czymś zapomniałem. Życia „Gwiazd” nie da się opowiedzieć jedną historią. Pojawia się poczucie nadmiaru

Ludzie z kamerami (Jakub Socha)

W najciekawszych dokumentach z tegorocznego Doc Against Gravity Film Festival można było przyjrzeć się światu, ale także naturze samego medium

Literatura

Smuga cienia (Monika Ochędowska)

Zybork ze „Wzgórza psów” Żulczyka, choć niezwykle misternie utkany, przypomina makietę wieczornego serialu. Wszystko jest tak brzydkie, chore, śmierdzące i spsiałe, że zamiast grozy wywołuje litość. Miało straszyć jak w Twin Peaks, a wyszły Wilkowyje

Bajeczka opowiada się (Olga Wróbel)

„Elizje” Elizy Kąckiej to opowieść o spętaniu językiem i konwencją. Królewna i bajka stoją na tym samym schodku w hierarchii ważności i przyglądają się sobie niepewnie – która ma nadać ton?

Czy warto się dręczyć (Adam Pluszka)

Nie ma znaczenia, jakie kursy ukończymy, po prostu trzeba robić swoje. Tłumaczenia można się oczywiście uczyć, ale nauczyć się można tylko poprzez praktykę. Zgłębiając teorie, w najlepszym razie zostaniemy teoretykami przekładu – mówi tłumacz Cervantesa i Pessoi

Muzyka

Przeczesaliśmy tę twoją płytę (Mariusz Herma)

22 maja 2017 roku zmarł Zbigniew Wodecki. Przypominamy rozmowę z artystą i muzykami Mitch & Mitch, która odbyła się w 2013 roku. „Miałem fart, bo mnie wyrzucili z liceum muzycznego” – mówił wtedy muzyk

Wesele na smutno (Krzysztof Stefański)

Środowisko polskiej muzyki współczesnej coraz mocniej dzieli się na dwa przeciwstawne obozy: tradycjonalistów i modernistów. W Lublinie już po raz dziewiąty odbył się festiwal, który stara się pogodzić te dwie frakcje

Odgrzebując Zagrzeb (Jan Topolski)

To jest festiwal z brodą: występy Igora Strawińskiego i Oliviera Messiaena, performanse Vinko Globokara i Milko Kelemena, skandale Davida Tudora i Johna Cage’a… Jak dziś wygląda Muzyczne Biennale w Zagrzebiu, legenda niemal spod Żelaznej Kurtyny?

Z Donaueschingen do dżungli (Monika Pasiecznik)

Od dawna zastanawiamy się, jak pisać utwory w myślą o proteście. Czy to w ogóle możliwe? Rock czy rap niosą często przesłanie polityczne. Ale jak napisać muzykę, która zarazem byłaby wymagająca i przyciągnęłaby jak największą liczbę ludzi? – mówi izraelsko-szwedzki kompozytor

Nowe formy frajerstwa (Piotr Szwed)

Muzyka Poradni G bawi się swoją ordynarnością. „Niestety nie da się olać systemu” to – podobnie jak „Granit” Nagrobków – płyta, na której punk jest świadomie użytym językiem, doskonale zgranym z tekstami, okładką i niejednoznacznie kpiarskim wizerunkiem zespołu

Obyczaje

Nie nasz problem (Adrian Stachowski)

Migranci i nasze reakcje na nich zmieniają Europę, nawet jeśli politycy zdecydowali, że uchodźcy nie są naszym problemem. Dlatego potrzebujemy książek pisanych przez autorów z krajów, dla których migracja z Bliskiego Wschodu i Afryki Północnej to rzeczywistość

Nie wszystko o mojej matce (Łukasz Najder)

„Rzeczy, których nie wyrzuciłem” Marcina Wichy to przejmująca książka o tym, że po wszystkim nie zostaje nazbyt wiele, choć może się wydawać, że wspólne doświadczenia, ta sama krew i mieszkanie wypełnione przedmiotami gwarantują jakaś solidną formę trwania po śmierci

POWOLNOŚĆ: Cztery słonie (Robert Pucek)

O tej porze roku moja serdeczna przyjaciółka, mucha Gienia, jest ospała i powolna, choć całkowicie nie leży to w jej frenetycznej naturze, i niczym kotka tuli się do mej dłoni. Co jest nawet przyjemne

Sztuka

Dziwak, świr, a może perwers (Robert Jarosz)

W Polsce lat 80. byliśmy społeczeństwem ze starożytnym modelem kultury. Trzeba było 30 lat, byśmy dowiedzieli się, że kobieta jest człowiekiem, a nie stworzonym dla wygody mężczyzny półniewolnikiem – mówi współautor wystawy „Nie jestem już psem”

Przeszłość w ruchu (Jakub Majmurek)

Fotografie Gordona Parksa na pierwszy rzut oka mogą wydawać się obrazami z przeszłości Stanów Zjednoczonych. Jednak pokazywane na nich problemy ciągle nie zostały przepracowane

Teatr

Co z tym rogiem? (Michał Centkowski)

Krakowskie „Wesele” Jana Klaty jest opowieścią o małostkowości, wiecznym rozmijaniu się, o kłótniach zastępujących rozmowę, o lenistwie i lęku tych, którzy mieli stać się przewodnikami

Film, przemoc i kalambury (Witold Mrozek)

„Hitchcock” z Ljubljany leży na przecięciu dwóch linii artystycznych zainteresowań Weroniki Szczawińskiej i dramatopisarki Agnieszki Jakimiak: kina jako przestrzeni pamiętania i głównego kodu współczesnej kultury oraz figury Geniusza, Patrona, Ojca-Założyciela

Seksualność wyklęta (Krzysztof Tomasik)

Ta historia jest wciąż nieopisana. Nie chodzi tylko o romanse homoseksualne w czasie wojny, związki Polek z oficerami Wehrmachtu czy przemoc seksualną w obozach koncentracyjnych. Nawet temat działalności jawnych teatrów w czasie okupacji wciąż jest nieopracowany

Anty-Rzewuski (Paweł Soszyński)

Jeśli w „Listopadzie” Rzewuski widzi historię w sposób jasny, schematyczny, niedwuznaczny, to Tomasz Węgorzewski wprowadza w nią radykalny nieporządek, wieloznaczność, absurd i fantastyczność. Przenosi sarmatów i historię Rzeczypospolitej na drugą stronę lustra

BACKSTAGE: Wierność piękniejsza od oryginału (Radosław Mirski)

Starania, aby odnaleźć związek między tytułem z plakatu a słowem padającym ze sceny, są objawem postępującego zaniku wyobraźni – pisze asystent reżysera przed premierą „Chłopów” w reżyserii Krzysztofa Garbaczewskiego

120 × 21 (Piotr Gruszczyński)

Milo Rau dokonał niemożliwego. Wziął „120 dni Sodomy” Pasoliniego i w roli niewolników obsadził aktorów z niepełnosprawnościami mentalnymi, przede wszystkim osoby z zespołem Downa. Nietrudno zgadnąć, jaki to wywołuje efekt

Wiersze

wiersze (Barbara Klicka)

]]>
Thu, 11 May 2017 00:00:00 +0200
<![CDATA[Numer 2017/210]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2017/210

Film

PROJEKT FILM:Intymna rozmowa (Anna Bielak)

„Pierwsze pokazy organizowane przez braci Lumière wywoływały w ludziach panikę, ponieważ na postaci poruszające się na płóciennym ekranie patrzono jak na duchy. Żeby zagłuszyć ten strach, zaczęto zapraszać muzyków, żeby grali w trakcie pokazów” – opowiada kompozytor muzyki filmowej

Delikatne sprawy (Jakub Socha)

Filmy Farhadiego, choć mocno zakorzenione w lokalnym kontekście, mogłyby rozgrywać się tak naprawdę wszędzie – nie są one komentarzem do bieżącej sytuacji politycznej, Irańczyka interesują zachowania ludzi wystawionych na próbę

Najbardziej frustrujący serial wszech czasów (Agata Pyzik)

Kim są „Dziewczyny”, jeśli nie są ani bohemą, ani flaneurkami, ani nie reprezentują biedy? Są schyłkowe i niedoskonałe, jak schyłkowy jest selfie-feminizm i trwający dekadę kryzys kapitalizmu

Ludzkie mięso i wielkie kapelusze (Klara Cykorz)

„Belle Epoque” w całości jest nieco wystylizowanym przydrożnym motelem z dwiema gwiazdkami. Ani „Kobra”, ani Has czy Żuławski – tylko TVN. Jeśli kapelusze Cieleckiej mogą tu sobie funkcjonować w świecie bez rynku, kostiumowe widowiska Anglosasów opętane są handlową wymianą

Kilka żyć naraz (Jakub Socha)

W swoim najnowszym filmie, zatytułowanym „Szatan kazał tańczyć”, Katarzyna Rosłaniec zachowuje się tak, jakby posiadała w domu bardzo wolny internet

Literatura

Alchemia,Zwis, Pies (Bartosz Sadulski)

Wymarła klasa pisarzy, którzy zajmowali się tylko pisaniem i chodzeniem do kawiarń. Nie ma już takich, które jednoznacznie kojarzą się z pisarstwem. Nie ma obyczaju spotykania się w dzień. Poza tym oczywiście w Krakowie łatwiej się spotkać niż w Warszawie

Samokrytyka z importu ()

Może dobrze nam z tym, że przyglądamy się cudzej samokrytyce, sami zaś nie bylibyśmy wcale skłonni do gniewnych gestów w odniesieniu do własnej kultury czy własnego społeczeństwa – dyskusja o roli literatury austriackiej w Polsce

Bicz na cyników (Michał Tabaczyński)

Nauczyliśmy się lubić cyników prozy, ale że się nadmiernie rozmnożyli, należało się spodziewać jakiegoś zwrotu. Do nurtu nowej szczerości zwykle zalicza się Chabona, Franzena, Foera i Smith – piękny klub, którego członków nic niemal nie łączy

Rozklekotajcie mnie (Maciej Woźniak)

W czasach triumfu światopoglądu nad żywą myślą poezja Roberta Rybickiego wydaje się wskazaniem drogi w przeciwną stronę. Nie skrystalizowane poglądy, ale wolnomyślicielski duch, zwykle skazany na (i za) włóczęgostwo

Zredagować chaos (Jakub Zgierski)

Archiwalne spisy treści „The New York Review of Books” to nieustająca defilada intelektualnych elit i wielka demonstracja krytycznej siły, która uczyniła z tego pisma koło zamachowe liberalnych przemian w XX-wiecznej Ameryce – portret zmarłego redaktora Boba Silversa

Dzicy przy stole (Maciej Jakubowiak)

„Wszystko się stało” Joanny Muchy nie jest tylko nieudanym literackim debiutem, w którym pozorny feminizm służy maskowaniu szowinistycznej wyobraźni. Jest również smutnym świadectwem współczesnych stosunków społecznych

Media

ODBIORNIK (9): Permanentna nerwica (Anna Desponds / Agnieszka Słodownik)

W 9. odcinku ODBIORNIKA emocje w sieci, MSW w MSN, Agata Nowicka o seksie oraz detoks od świergoczących zabawek na spektaklu MaMoMi

VR w alkowie (Ewa Drygalska)

Czy VR może dramatycznie odmienić nasze doświadczenie seksualne? Niektórzy boją się, że wirtualna rzeczywistość doprowadzi do jeszcze większej atomizacji doświadczenia – aż do momentu, gdy perfekcyjnie spreparowana automiłość stopniowo zastąpi jakikolwiek stosunek

Muzyka

Smutny jak Drake (Borys Dejnarowicz)

Na czym polega oryginalność Drake'a? Wystawia on na widok swoje najgorsze cechy – narcyzm oraz skłonność do użalania się nad własnym losem. Pogrążone w egocentrycznych halucynacjach piosenki mówią nam więcej o kulturowym „tu i teraz” niż ambitna i zaangażowana twórczość raperów w rodzaju Kendricka Lamara

Człowiek intuicja (Piotr Szwed)

Dziesięć lat temu Błażej Król był nadzieją, dziś jest niemal człowiekiem instytucją. Kimś, kogo trzeba zrecenzować i zaprosić na festiwal

Performuj albo... (Jan Topolski)

Polska muzyka komponowana z pewnym opóźnieniem i zawstydzeniem na nowo odkrywa swą cielesność oraz rytualność, czyli dwa kluczowe wymiary performatyki

Obyczaje

Dwie legendy (Jakub Socha)

Ukazały się autobiografie dwóch sportowców: piłkarza Johana Cruyffa i snookerzysty Steve'a Davisa. Drugą, w odróżnieniu od pierwszej, da się czytać

Sztuka

Zapodziana awangarda (Karol Sienkiewicz)

Wystawa „Potęga awangardy” w Muzeum Narodowym w Krakowie miała być jednym z najważniejszych wydarzeń Roku Awangardy, a ukazuje jedynie muzealną impotencję

Lekkość (Monika Stelmach)

Otwarcia wystaw były rodzajem święta. Pamiętam momenty głębokich wzruszeń. Po wernisażu szliśmy do piwnicy. Alkohol, tańce. To były ceremonie na kolorowej wyspie otoczonej ceglanym murem. Dla wielu ludzi Wielka 19 stanowiła przestrzeń wolności

Co kto sobie na swój temat wymyśli (Arek Gruszczyński)

Jestem ostrożny wobec postulatu sprawczości sztuki, ponieważ wiąże się z szukaniem nadzwyczajnego rezultatu. Pamiętajmy, że nawet pomoc społeczna nie potrafi osiągnąć nadzwyczajnego efektu. A my żądamy cudów. To pewnie przez konotacje sztuki z magią – mówi nowy dyrektor TRAFO w Szczecinie

Teatr

Bunt dziewczynek (Katarzyna Niedurny)

Niektórzy aktorzy myślą, że nie wypada im wyrazić swojego zdania, nie wypada im być na mnie złymi. Tak jak w przypadku dziewczynek, pojawia się to straszne słowo „nie wypada”. Kłócimy się dopiero wtedy, gdy wszyscy dochodzą do ostateczności  – mówi reżyserka „Dziewczynek”

Wiersze

wiersze (Kinga Kościak)

]]>

Film

PROJEKT FILM:Intymna rozmowa (Anna Bielak)

„Pierwsze pokazy organizowane przez braci Lumière wywoływały w ludziach panikę, ponieważ na postaci poruszające się na płóciennym ekranie patrzono jak na duchy. Żeby zagłuszyć ten strach, zaczęto zapraszać muzyków, żeby grali w trakcie pokazów” – opowiada kompozytor muzyki filmowej

Delikatne sprawy (Jakub Socha)

Filmy Farhadiego, choć mocno zakorzenione w lokalnym kontekście, mogłyby rozgrywać się tak naprawdę wszędzie – nie są one komentarzem do bieżącej sytuacji politycznej, Irańczyka interesują zachowania ludzi wystawionych na próbę

Najbardziej frustrujący serial wszech czasów (Agata Pyzik)

Kim są „Dziewczyny”, jeśli nie są ani bohemą, ani flaneurkami, ani nie reprezentują biedy? Są schyłkowe i niedoskonałe, jak schyłkowy jest selfie-feminizm i trwający dekadę kryzys kapitalizmu

Ludzkie mięso i wielkie kapelusze (Klara Cykorz)

„Belle Epoque” w całości jest nieco wystylizowanym przydrożnym motelem z dwiema gwiazdkami. Ani „Kobra”, ani Has czy Żuławski – tylko TVN. Jeśli kapelusze Cieleckiej mogą tu sobie funkcjonować w świecie bez rynku, kostiumowe widowiska Anglosasów opętane są handlową wymianą

Kilka żyć naraz (Jakub Socha)

W swoim najnowszym filmie, zatytułowanym „Szatan kazał tańczyć”, Katarzyna Rosłaniec zachowuje się tak, jakby posiadała w domu bardzo wolny internet

Literatura

Alchemia,Zwis, Pies (Bartosz Sadulski)

Wymarła klasa pisarzy, którzy zajmowali się tylko pisaniem i chodzeniem do kawiarń. Nie ma już takich, które jednoznacznie kojarzą się z pisarstwem. Nie ma obyczaju spotykania się w dzień. Poza tym oczywiście w Krakowie łatwiej się spotkać niż w Warszawie

Samokrytyka z importu ()

Może dobrze nam z tym, że przyglądamy się cudzej samokrytyce, sami zaś nie bylibyśmy wcale skłonni do gniewnych gestów w odniesieniu do własnej kultury czy własnego społeczeństwa – dyskusja o roli literatury austriackiej w Polsce

Bicz na cyników (Michał Tabaczyński)

Nauczyliśmy się lubić cyników prozy, ale że się nadmiernie rozmnożyli, należało się spodziewać jakiegoś zwrotu. Do nurtu nowej szczerości zwykle zalicza się Chabona, Franzena, Foera i Smith – piękny klub, którego członków nic niemal nie łączy

Rozklekotajcie mnie (Maciej Woźniak)

W czasach triumfu światopoglądu nad żywą myślą poezja Roberta Rybickiego wydaje się wskazaniem drogi w przeciwną stronę. Nie skrystalizowane poglądy, ale wolnomyślicielski duch, zwykle skazany na (i za) włóczęgostwo

Zredagować chaos (Jakub Zgierski)

Archiwalne spisy treści „The New York Review of Books” to nieustająca defilada intelektualnych elit i wielka demonstracja krytycznej siły, która uczyniła z tego pisma koło zamachowe liberalnych przemian w XX-wiecznej Ameryce – portret zmarłego redaktora Boba Silversa

Dzicy przy stole (Maciej Jakubowiak)

„Wszystko się stało” Joanny Muchy nie jest tylko nieudanym literackim debiutem, w którym pozorny feminizm służy maskowaniu szowinistycznej wyobraźni. Jest również smutnym świadectwem współczesnych stosunków społecznych

Media

ODBIORNIK (9): Permanentna nerwica (Anna Desponds / Agnieszka Słodownik)

W 9. odcinku ODBIORNIKA emocje w sieci, MSW w MSN, Agata Nowicka o seksie oraz detoks od świergoczących zabawek na spektaklu MaMoMi

VR w alkowie (Ewa Drygalska)

Czy VR może dramatycznie odmienić nasze doświadczenie seksualne? Niektórzy boją się, że wirtualna rzeczywistość doprowadzi do jeszcze większej atomizacji doświadczenia – aż do momentu, gdy perfekcyjnie spreparowana automiłość stopniowo zastąpi jakikolwiek stosunek

Muzyka

Smutny jak Drake (Borys Dejnarowicz)

Na czym polega oryginalność Drake'a? Wystawia on na widok swoje najgorsze cechy – narcyzm oraz skłonność do użalania się nad własnym losem. Pogrążone w egocentrycznych halucynacjach piosenki mówią nam więcej o kulturowym „tu i teraz” niż ambitna i zaangażowana twórczość raperów w rodzaju Kendricka Lamara

Człowiek intuicja (Piotr Szwed)

Dziesięć lat temu Błażej Król był nadzieją, dziś jest niemal człowiekiem instytucją. Kimś, kogo trzeba zrecenzować i zaprosić na festiwal

Performuj albo... (Jan Topolski)

Polska muzyka komponowana z pewnym opóźnieniem i zawstydzeniem na nowo odkrywa swą cielesność oraz rytualność, czyli dwa kluczowe wymiary performatyki

Obyczaje

Dwie legendy (Jakub Socha)

Ukazały się autobiografie dwóch sportowców: piłkarza Johana Cruyffa i snookerzysty Steve'a Davisa. Drugą, w odróżnieniu od pierwszej, da się czytać

Sztuka

Zapodziana awangarda (Karol Sienkiewicz)

Wystawa „Potęga awangardy” w Muzeum Narodowym w Krakowie miała być jednym z najważniejszych wydarzeń Roku Awangardy, a ukazuje jedynie muzealną impotencję

Lekkość (Monika Stelmach)

Otwarcia wystaw były rodzajem święta. Pamiętam momenty głębokich wzruszeń. Po wernisażu szliśmy do piwnicy. Alkohol, tańce. To były ceremonie na kolorowej wyspie otoczonej ceglanym murem. Dla wielu ludzi Wielka 19 stanowiła przestrzeń wolności

Co kto sobie na swój temat wymyśli (Arek Gruszczyński)

Jestem ostrożny wobec postulatu sprawczości sztuki, ponieważ wiąże się z szukaniem nadzwyczajnego rezultatu. Pamiętajmy, że nawet pomoc społeczna nie potrafi osiągnąć nadzwyczajnego efektu. A my żądamy cudów. To pewnie przez konotacje sztuki z magią – mówi nowy dyrektor TRAFO w Szczecinie

Teatr

Bunt dziewczynek (Katarzyna Niedurny)

Niektórzy aktorzy myślą, że nie wypada im wyrazić swojego zdania, nie wypada im być na mnie złymi. Tak jak w przypadku dziewczynek, pojawia się to straszne słowo „nie wypada”. Kłócimy się dopiero wtedy, gdy wszyscy dochodzą do ostateczności  – mówi reżyserka „Dziewczynek”

Wiersze

wiersze (Kinga Kościak)

]]>
Fri, 28 Apr 2017 00:00:00 +0200
<![CDATA[Numer 2017/209]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2017/209

Film

Koreański most (Jakub Socha)

Skromny film Kim Ki-duka o północnokoreańskim rybaku wydaje się bardzo na czasie – amerykański lotniskowiec zbliża się właśnie ku wybrzeżu Korei Północnej, gdzie Kim Dzong Un buduje nowe rakiety

Jak Hollywood poszło na wojnę (Marcin Adamczak)

Jakie znaczenie ma dziś historia wojennego zaangażowania Hollywood, jeśli nie miałaby stanowić jedynie muzealnej ciekawostki? Propaganda zawsze zatruwa sferę publiczną i złudne jest przekonanie, że to tylko gra warunkowana potrzebami chwili

Kino i fantazmaty (Iwona Kurz)

W swojej działalności popularyzatorskiej Maria Janion łączyła różne kręgi, które stały się odległe. Kultura dziś jest głęboko podzielona, skategoryzowana, rozczłonkowana – rozmowa wokół przeglądu „Kino według Marii Janion”

Natura rozdaje karty (Adam Kruk)

„Zud” to hołd dla mongolskiej przyrody, ona tam naprawdę jest bogiem, a lokalny szamanizm jest tego pochodną – opowiada reżyserka

Literatura

Lustro, które pęka (Olga Byrska)

Narzędzia nurtu nouveau roman są przez literaturę zaprzęgnięte do przyglądania się współczesnej tożsamości Francji. Pierwszą turę wyborów prezydenckich z niepokojem obserwować będzie cała Europa

W poniedziałek idę do szklarza (Agnieszka Sowińska)

Po ’89 roku książkę reklamowano jako rozrywkę dla intelektualistów, którzy w czarnych golfach opowiadają sobie, jaki wpływ Goethe miał na ich życie. To nie zachęci takiego zwykłego Kowalskiego jak ja, by po nią sięgnął – rozmowa z okazji Weekendu Księgarni Kameralnych

Spotkanie, do którego nie doszło (Agata Bielik-Robson)

Lektura „Piłata i Jezusa” potwierdza, że Agamben pozostaje myślicielem absolutnie konsekwentnym. Jego syrenia pieśń to ogromna pokusa dla zmęczonych, a tych jest wśród nas coraz więcej. Warto rozpoznać jej fantazmatyczną siłę – choćby po to, by się jej nie poddać

Media

Raj złośliwych demonów (Jacek Dobrowolski)

Świat nie jest tylko zbiorem stanów rzeczy, ale i włóczęgowskim worem z wyobrażeniami, fantazjami, opowieściami fikcyjnymi lub mniej fikcyjnymi. Nigdy różnica między prawdą a fałszem, faktem a fantazją nie była klarowna

Anioł ze stocku (Łukasz Łoziński)

Drukarnie w całej Polsce zapełniały jej obliczem miliony arkuszy. Być może to właśnie Emma Wang Hansen była najczęściej widywaną modelką w Polsce. Mimo to prawie nikt nie znał jej nazwiska

Po nic (Paweł Schreiber)

Czasem trochę głupio przyznawać, że spędza się długie godziny na zadaniach, które nikomu i niczemu nie służą. Ale kiedy przyjrzeć się celom, jakie sobie w życiu stawiamy – można trafić dużo gorzej

List Rady Programowej Narodowego Instytutu Audiowizualnego ()

Publikujemy list otwarty w sprawie zamiaru łączenia Narodowego Instytutu Audiowizualnego z Filmoteką Narodową

Muzyka

Święty brutalizm (Piotr Tkacz)

Kolejna udana Wiosna Muzyczna w Poznaniu. Nawet jeśli nie obyło się bez miniskandalu i kilku chaotycznych występów

Ogień z ciał (Jakub Mihilewicz)

Jakub Lemiszewski tworzy muzykę taneczną dla pokolenia spędzającego czas przed ekranami, wychowanego na wielopiętrowej ironii i informacyjnym przeładowaniu. Jego najnowszy album „2017 [nielegal]” jest pełen wariackich rytmów, za którymi trudno nadążyć i których trudno przestać słuchać

Sztuka

Znój (Jakub Banasiak)

Książka Andrzeja Ledera uwolniła mnie od poczucia wstydu, kompleksu pochodzenia. Jestem wieśniakiem i teraz mi z tym dobrze. Lubię przebywać na polu, poza domem. Lubię pracę, ziemię. Czuję się wolny

Pudełko z zapałkami (Monika Stelmach)

„Odnajduję coś pokrewnego w opisie sztuki kucharskiej Franciszki u Prousta, w inwentaryzacji pokarmów Pereca i filmach na YouTubie, na których możemy oglądać bez końca, jak maszyna obiera jabłka” – mówi kuratorka wystawy „Życie. Instrukcja”

Rytuały gościnności (Karol Sienkiewicz)

Documenta 14, zanim otworzą się w Kassel, nietypowo zagościły w Atenach. Niemcy robią wystawę w stolicy pogrążonej w kryzysie Grecji za sprawą polskiego kuratora Adama Szymczyka

Kącik biało-czerwony (Karol Sienkiewicz)

„Późna polskość” w Centrum Sztuki Współczesnej nie proponuje niczego, co mogłoby nam pomóc odnaleźć się w Polsce ery „dobrej zmiany”. W kuratorskim zestawieniu sztuka staje się rodzajem krzywego zwierciadła

Teatr

Z czego zrobione są dziewczynki (Anka Herbut)

Dziewczynki w spektaklu Wdowik są super. Też wtedy, kiedy szepczą sobie nawzajem do ucha jakieś tajemnice i przy uśmieszkach badawczo skanują widownię. No wiadomo, że gadają o nas

Fikcja (Piotr Morawski)

„Fantazja” Anny Karasińskiej obala wszystkie tezy Samuela Webera – teatralność jako medium, które samo się odsłania, ma u niego przede wszystkim wymiar polityczny

Miłość czyni wolnym (Anka Herbut)

„Puppenhaus” Jędrzeja Piaskowskiego to spektakl o miłości. I seans leczenia zbiorowej pamięci z traumy i terroru plakatowego bohaterstwa

Nie bój się ciemności (Anka Herbut)

„Zew Cthulhu” to chyba najbardziej polityczny – obok „Apokalipsy” – spektakl Michała Borczucha. Dziś potrzebujemy strachu, w którym będziemy mogli się ukryć przed strachem znacznie bardziej realnym i znacznie straszniejszym

Skąd przychodzi ulga (Paweł Soszyński)

Pociecha w „Kopciuszku” Anny Smolar polega na tym, że nie wszystko da się zrozumieć, wyjaśnić, że w czymś prostym zawsze jest coś bardzo dziwnego, a w każdym wybryku natury spełnia się powszechna zasada życia

Wiersze

wiersze (Marcin Czerkasow)

]]>

Film

Koreański most (Jakub Socha)

Skromny film Kim Ki-duka o północnokoreańskim rybaku wydaje się bardzo na czasie – amerykański lotniskowiec zbliża się właśnie ku wybrzeżu Korei Północnej, gdzie Kim Dzong Un buduje nowe rakiety

Jak Hollywood poszło na wojnę (Marcin Adamczak)

Jakie znaczenie ma dziś historia wojennego zaangażowania Hollywood, jeśli nie miałaby stanowić jedynie muzealnej ciekawostki? Propaganda zawsze zatruwa sferę publiczną i złudne jest przekonanie, że to tylko gra warunkowana potrzebami chwili

Kino i fantazmaty (Iwona Kurz)

W swojej działalności popularyzatorskiej Maria Janion łączyła różne kręgi, które stały się odległe. Kultura dziś jest głęboko podzielona, skategoryzowana, rozczłonkowana – rozmowa wokół przeglądu „Kino według Marii Janion”

Natura rozdaje karty (Adam Kruk)

„Zud” to hołd dla mongolskiej przyrody, ona tam naprawdę jest bogiem, a lokalny szamanizm jest tego pochodną – opowiada reżyserka

Literatura

Lustro, które pęka (Olga Byrska)

Narzędzia nurtu nouveau roman są przez literaturę zaprzęgnięte do przyglądania się współczesnej tożsamości Francji. Pierwszą turę wyborów prezydenckich z niepokojem obserwować będzie cała Europa

W poniedziałek idę do szklarza (Agnieszka Sowińska)

Po ’89 roku książkę reklamowano jako rozrywkę dla intelektualistów, którzy w czarnych golfach opowiadają sobie, jaki wpływ Goethe miał na ich życie. To nie zachęci takiego zwykłego Kowalskiego jak ja, by po nią sięgnął – rozmowa z okazji Weekendu Księgarni Kameralnych

Spotkanie, do którego nie doszło (Agata Bielik-Robson)

Lektura „Piłata i Jezusa” potwierdza, że Agamben pozostaje myślicielem absolutnie konsekwentnym. Jego syrenia pieśń to ogromna pokusa dla zmęczonych, a tych jest wśród nas coraz więcej. Warto rozpoznać jej fantazmatyczną siłę – choćby po to, by się jej nie poddać

Media

Raj złośliwych demonów (Jacek Dobrowolski)

Świat nie jest tylko zbiorem stanów rzeczy, ale i włóczęgowskim worem z wyobrażeniami, fantazjami, opowieściami fikcyjnymi lub mniej fikcyjnymi. Nigdy różnica między prawdą a fałszem, faktem a fantazją nie była klarowna

Anioł ze stocku (Łukasz Łoziński)

Drukarnie w całej Polsce zapełniały jej obliczem miliony arkuszy. Być może to właśnie Emma Wang Hansen była najczęściej widywaną modelką w Polsce. Mimo to prawie nikt nie znał jej nazwiska

Po nic (Paweł Schreiber)

Czasem trochę głupio przyznawać, że spędza się długie godziny na zadaniach, które nikomu i niczemu nie służą. Ale kiedy przyjrzeć się celom, jakie sobie w życiu stawiamy – można trafić dużo gorzej

List Rady Programowej Narodowego Instytutu Audiowizualnego ()

Publikujemy list otwarty w sprawie zamiaru łączenia Narodowego Instytutu Audiowizualnego z Filmoteką Narodową

Muzyka

Święty brutalizm (Piotr Tkacz)

Kolejna udana Wiosna Muzyczna w Poznaniu. Nawet jeśli nie obyło się bez miniskandalu i kilku chaotycznych występów

Ogień z ciał (Jakub Mihilewicz)

Jakub Lemiszewski tworzy muzykę taneczną dla pokolenia spędzającego czas przed ekranami, wychowanego na wielopiętrowej ironii i informacyjnym przeładowaniu. Jego najnowszy album „2017 [nielegal]” jest pełen wariackich rytmów, za którymi trudno nadążyć i których trudno przestać słuchać

Sztuka

Znój (Jakub Banasiak)

Książka Andrzeja Ledera uwolniła mnie od poczucia wstydu, kompleksu pochodzenia. Jestem wieśniakiem i teraz mi z tym dobrze. Lubię przebywać na polu, poza domem. Lubię pracę, ziemię. Czuję się wolny

Pudełko z zapałkami (Monika Stelmach)

„Odnajduję coś pokrewnego w opisie sztuki kucharskiej Franciszki u Prousta, w inwentaryzacji pokarmów Pereca i filmach na YouTubie, na których możemy oglądać bez końca, jak maszyna obiera jabłka” – mówi kuratorka wystawy „Życie. Instrukcja”

Rytuały gościnności (Karol Sienkiewicz)

Documenta 14, zanim otworzą się w Kassel, nietypowo zagościły w Atenach. Niemcy robią wystawę w stolicy pogrążonej w kryzysie Grecji za sprawą polskiego kuratora Adama Szymczyka

Kącik biało-czerwony (Karol Sienkiewicz)

„Późna polskość” w Centrum Sztuki Współczesnej nie proponuje niczego, co mogłoby nam pomóc odnaleźć się w Polsce ery „dobrej zmiany”. W kuratorskim zestawieniu sztuka staje się rodzajem krzywego zwierciadła

Teatr

Z czego zrobione są dziewczynki (Anka Herbut)

Dziewczynki w spektaklu Wdowik są super. Też wtedy, kiedy szepczą sobie nawzajem do ucha jakieś tajemnice i przy uśmieszkach badawczo skanują widownię. No wiadomo, że gadają o nas

Fikcja (Piotr Morawski)

„Fantazja” Anny Karasińskiej obala wszystkie tezy Samuela Webera – teatralność jako medium, które samo się odsłania, ma u niego przede wszystkim wymiar polityczny

Miłość czyni wolnym (Anka Herbut)

„Puppenhaus” Jędrzeja Piaskowskiego to spektakl o miłości. I seans leczenia zbiorowej pamięci z traumy i terroru plakatowego bohaterstwa

Nie bój się ciemności (Anka Herbut)

„Zew Cthulhu” to chyba najbardziej polityczny – obok „Apokalipsy” – spektakl Michała Borczucha. Dziś potrzebujemy strachu, w którym będziemy mogli się ukryć przed strachem znacznie bardziej realnym i znacznie straszniejszym

Skąd przychodzi ulga (Paweł Soszyński)

Pociecha w „Kopciuszku” Anny Smolar polega na tym, że nie wszystko da się zrozumieć, wyjaśnić, że w czymś prostym zawsze jest coś bardzo dziwnego, a w każdym wybryku natury spełnia się powszechna zasada życia

Wiersze

wiersze (Marcin Czerkasow)

]]>
Fri, 14 Apr 2017 00:00:00 +0200
<![CDATA[Numer 2017/208]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2017/208

Film

Sól ziemi (Grzegorz Stępniak)

Choć na bohaterów „American Honey” nikt nie czeka, Andrea Arnold przypomina, że te nastolatki również są solą amerykańskiej ziemi

Nieprzepróbowany świat (Agnieszka Jakimiak)

„American Honey” to portret Ameryki, która głosuje na Donalda Trumpa, bo nikt inny nie zbudował równie wiarygodnej i wielowymiarowej iluzji

Cyborg, człowiek czynu (Jakub Socha)

„Ghost in the Shell” to marna podróbka kultowej japońskiej anime z 1995 roku. Sanders zagmatwaną fabułę sprasowuje tak, żeby zrozumiał ją nawet przedszkolak

Literatura

Dwuportret rodzinny (Henryk Grynberg)

„Czy możliwe jest prawdziwe ocalenie z Holokaustu?”. Nie jest możliwe, lecz nie zgadzam się z przesadną retoryką Wiesela: „Żyję, a więc jestem winien” – recenzja książki Moniki Sznajdermann

Tata Małego Wila Syna Policjanta (Adam Pluszka)

„Jedna księżycowa noc” Pricharda kryje w sobie tyle sensów i tajemnic, że nad przekładem można by pracować całe życie. Obawiam się, że za kilka lat będę z niego bardzo niezadowolona – mówi autorka pierwszego tłumaczenia walijskiej powieści na polski

Media

Efekt ekranu (Redakcja)

O elektronicznej literaturze i zjawisku slow web; o algorytmach, które piszą książki; o postinternecie, prywatności i sucharach – e-book o kulturze cyfrowej ostatniej dekady już do ściągnięcia

Cudna wydmuszka (Marzena Falkowska)

„Inside” co rusz raczy nas obrazami wiotkiego ciałka rozrywanego przez psie kły albo rażonego prądem, a kamera przygląda się temu z beznamiętnym dystansem, więc dlaczego ja mam się przejmować?

Poprzeglądaj się w Data Selfie (Agnieszka Słodownik)

Data Selfie to wtyczka do przeglądarki Chrome, która pozwala zbierać dane i przejrzeć się w cyfrowym autoportrecie z perspektywy Facebooka

Piwniczaki, czyli beka jest spoko (Jakub Dymek)

Na 4chanie od zawsze panowała obsesja na temat dziewczyn – chłopcy nie mogli przestać gadać o tym, jak to ich nie mają. Znali je głównie z fantazji: gier wideo i porno

Muzyka

Ile szumu w „Szumie”? (Piotr Strzemieczny)

Płyta „Szum” to autorska impresja na temat czasów, w których żyjemy, oraz wizji tych czasów z przeszłości

Barykady rosną (Krzysztof Stefański)

Na Festiwal Prawykonań wciąż powracają te same powiązane z NOSPR zespoły oraz te same kompozytorskie nazwiska. Co dwa lata modernistycznie zorientowani krytycy podnoszą te same zarzuty. Ale ani tradycjonaliści nie nawrócą się na modernę, ani moderniści na tradycję

Jest sprawa (Łukasz Saturczak)

Mój najnowszy album powstał z niepokoju. Demon wojny powraca i znów wisi nad Europą. Postanowiłem dołożyć swoje trzy grosze, napisać protest song, wprowadzić do debaty publicznej coś w rodzaju antywojennej mantry

Raczej westchnienie niż dźwięk (Bartosz Nowicki)

Po kilkunastu latach Jacaszek wraca do piosenek i współpracy z wokalistką. Płycie „Kwiaty” bliżej jest jednak do smutku i ciężaru „Trenów” niż do zwiewności popowych płyt muzyka

Obyczaje

Precz z innością! (Michał Paweł Markowski)

Sytuacja, w której się znaleźliśmy – nikt nikogo nie słucha, każdy zamyka się we własnym bąblu, człowiek człowiekowi wilkiem, a przynajmniej demokratą – nie wzięła się znikąd. Jest to efekt panowania ideologii, którą nazywam Innyzmem

Zawsze lubiłam rysować gołe baby (Agnieszka Słodownik)

Wkurza nas to, że kobiety, jeśli przyznają się do tego, że uprawiają seks i że lubią to robić, natychmiast dostają łatkę dziwek. W polskiej kulturze masz do wyboru to lub bycie świętą, która rozkłada się na ołtarzu rodziny i zapomina o sobie

Pracuję w domu. Relacja z pewnej wojny (Łukasz Najder)

Pracuję od 8 do 16 – ni mniej, ni więcej. Weekend to świętość – nie tykam elektroniki i zadrukowanego papieru. Wysypiam się, stres zniknął. Przychodzą mi do głowy wyłącznie pogodne myśli.  No dobra, żartowałem. Praca w domu to otchłań

Sztuka

Bez Jarnuszkiewicza nie byłoby Kozyry (Arek Gruszczyński)

Proszę wczuć się w sytuację młodego człowieka, który nie był koniunkturalistą ani graczem politycznym, tylko artystą. Chciał szczerze się wypowiedzieć, a został w jakiś sposób nabrany przez socrealizm

Pięciu Jarnuszkiewiczów (Jakub Majmurek)

Na wystawie w Zachęcie widzimy artystę ciągle gotowego do zmian, szukającego dla siebie nowej formuły, przestrzeni kontaktów z publicznością i środków wyrazu

Miłość to teoria, praktyka to wstyd (Katarzyna Czeczot)

– Pierwszą reakcją, jaką budzi „Ministerstwo Spraw Wewnętrznych”, jest zażenowanie, dyskomfort i irytacja. – Ja jej nie czułem. – Nie czułeś zażenowania, że obcujesz z czymś, co jest banalnie intymne? Może ty jako psychoterapeuta nie możesz tak myśleć

Teatr

Efekt wow (Radosław Korzycki)

Jak to się stało, że teatr zniknął z Nowego Jorku? Przecież tam kiedyś był. W tej historii złą królową jest Walt Disney

Paniczne ciała (Paweł Soszyński)

„Malowany ptak” Kleczewskiej nie jest spektaklem o polskim antysemityzmie, który od zawsze zaciemniał autentyczną traumę Kosińskiego. „Malowany ptak” jest spektaklem o tym jednym człowieku

O fuck. Bunt jest dla elit (Katarzyna Niedurny)

W „Fuck...” Marcina Libera bunt przedstawiony jest w kluczu konserwatywnym, jako elitarny i przeznaczony dla mężczyzn

Wiersze

wiersze (Katarzyna Michalczak)

]]>

Film

Sól ziemi (Grzegorz Stępniak)

Choć na bohaterów „American Honey” nikt nie czeka, Andrea Arnold przypomina, że te nastolatki również są solą amerykańskiej ziemi

Nieprzepróbowany świat (Agnieszka Jakimiak)

„American Honey” to portret Ameryki, która głosuje na Donalda Trumpa, bo nikt inny nie zbudował równie wiarygodnej i wielowymiarowej iluzji

Cyborg, człowiek czynu (Jakub Socha)

„Ghost in the Shell” to marna podróbka kultowej japońskiej anime z 1995 roku. Sanders zagmatwaną fabułę sprasowuje tak, żeby zrozumiał ją nawet przedszkolak

Literatura

Dwuportret rodzinny (Henryk Grynberg)

„Czy możliwe jest prawdziwe ocalenie z Holokaustu?”. Nie jest możliwe, lecz nie zgadzam się z przesadną retoryką Wiesela: „Żyję, a więc jestem winien” – recenzja książki Moniki Sznajdermann

Tata Małego Wila Syna Policjanta (Adam Pluszka)

„Jedna księżycowa noc” Pricharda kryje w sobie tyle sensów i tajemnic, że nad przekładem można by pracować całe życie. Obawiam się, że za kilka lat będę z niego bardzo niezadowolona – mówi autorka pierwszego tłumaczenia walijskiej powieści na polski

Media

Efekt ekranu (Redakcja)

O elektronicznej literaturze i zjawisku slow web; o algorytmach, które piszą książki; o postinternecie, prywatności i sucharach – e-book o kulturze cyfrowej ostatniej dekady już do ściągnięcia

Cudna wydmuszka (Marzena Falkowska)

„Inside” co rusz raczy nas obrazami wiotkiego ciałka rozrywanego przez psie kły albo rażonego prądem, a kamera przygląda się temu z beznamiętnym dystansem, więc dlaczego ja mam się przejmować?

Poprzeglądaj się w Data Selfie (Agnieszka Słodownik)

Data Selfie to wtyczka do przeglądarki Chrome, która pozwala zbierać dane i przejrzeć się w cyfrowym autoportrecie z perspektywy Facebooka

Piwniczaki, czyli beka jest spoko (Jakub Dymek)

Na 4chanie od zawsze panowała obsesja na temat dziewczyn – chłopcy nie mogli przestać gadać o tym, jak to ich nie mają. Znali je głównie z fantazji: gier wideo i porno

Muzyka

Ile szumu w „Szumie”? (Piotr Strzemieczny)

Płyta „Szum” to autorska impresja na temat czasów, w których żyjemy, oraz wizji tych czasów z przeszłości

Barykady rosną (Krzysztof Stefański)

Na Festiwal Prawykonań wciąż powracają te same powiązane z NOSPR zespoły oraz te same kompozytorskie nazwiska. Co dwa lata modernistycznie zorientowani krytycy podnoszą te same zarzuty. Ale ani tradycjonaliści nie nawrócą się na modernę, ani moderniści na tradycję

Jest sprawa (Łukasz Saturczak)

Mój najnowszy album powstał z niepokoju. Demon wojny powraca i znów wisi nad Europą. Postanowiłem dołożyć swoje trzy grosze, napisać protest song, wprowadzić do debaty publicznej coś w rodzaju antywojennej mantry

Raczej westchnienie niż dźwięk (Bartosz Nowicki)

Po kilkunastu latach Jacaszek wraca do piosenek i współpracy z wokalistką. Płycie „Kwiaty” bliżej jest jednak do smutku i ciężaru „Trenów” niż do zwiewności popowych płyt muzyka

Obyczaje

Precz z innością! (Michał Paweł Markowski)

Sytuacja, w której się znaleźliśmy – nikt nikogo nie słucha, każdy zamyka się we własnym bąblu, człowiek człowiekowi wilkiem, a przynajmniej demokratą – nie wzięła się znikąd. Jest to efekt panowania ideologii, którą nazywam Innyzmem

Zawsze lubiłam rysować gołe baby (Agnieszka Słodownik)

Wkurza nas to, że kobiety, jeśli przyznają się do tego, że uprawiają seks i że lubią to robić, natychmiast dostają łatkę dziwek. W polskiej kulturze masz do wyboru to lub bycie świętą, która rozkłada się na ołtarzu rodziny i zapomina o sobie

Pracuję w domu. Relacja z pewnej wojny (Łukasz Najder)

Pracuję od 8 do 16 – ni mniej, ni więcej. Weekend to świętość – nie tykam elektroniki i zadrukowanego papieru. Wysypiam się, stres zniknął. Przychodzą mi do głowy wyłącznie pogodne myśli.  No dobra, żartowałem. Praca w domu to otchłań

Sztuka

Bez Jarnuszkiewicza nie byłoby Kozyry (Arek Gruszczyński)

Proszę wczuć się w sytuację młodego człowieka, który nie był koniunkturalistą ani graczem politycznym, tylko artystą. Chciał szczerze się wypowiedzieć, a został w jakiś sposób nabrany przez socrealizm

Pięciu Jarnuszkiewiczów (Jakub Majmurek)

Na wystawie w Zachęcie widzimy artystę ciągle gotowego do zmian, szukającego dla siebie nowej formuły, przestrzeni kontaktów z publicznością i środków wyrazu

Miłość to teoria, praktyka to wstyd (Katarzyna Czeczot)

– Pierwszą reakcją, jaką budzi „Ministerstwo Spraw Wewnętrznych”, jest zażenowanie, dyskomfort i irytacja. – Ja jej nie czułem. – Nie czułeś zażenowania, że obcujesz z czymś, co jest banalnie intymne? Może ty jako psychoterapeuta nie możesz tak myśleć

Teatr

Efekt wow (Radosław Korzycki)

Jak to się stało, że teatr zniknął z Nowego Jorku? Przecież tam kiedyś był. W tej historii złą królową jest Walt Disney

Paniczne ciała (Paweł Soszyński)

„Malowany ptak” Kleczewskiej nie jest spektaklem o polskim antysemityzmie, który od zawsze zaciemniał autentyczną traumę Kosińskiego. „Malowany ptak” jest spektaklem o tym jednym człowieku

O fuck. Bunt jest dla elit (Katarzyna Niedurny)

W „Fuck...” Marcina Libera bunt przedstawiony jest w kluczu konserwatywnym, jako elitarny i przeznaczony dla mężczyzn

Wiersze

wiersze (Katarzyna Michalczak)

]]>
Fri, 31 Mar 2017 00:00:00 +0200
<![CDATA[Numer 2017/207]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2017/207

Film

Marvel na psychotropach (Darek Arest)

Oglądając „Legion”, łatwo przeoczyć fakt, że jest to serial związany z superbohaterskim uniwersum Marvela, i pomyśleć, że nowy sezon „Twin Peaks” pojawił się po prostu wcześniej, niż zapowiadano

Kair musiał zapłonąć (Adam Kruk)

Ciekawsze było dla mnie napięcie między tym, jak przed rewolucją wyglądał Kair, a tym, co z tego Kairu pozostało  – mówi egipski reżyser, autor filmu „Ostatnie dni miasta”, który wchodzi właśnie do kin

Baudrillard by się nie zgodził (Jakub Majmurek)

„Amok” nie wyzwala żadnych emocji. Cały filozoficzny aparat służy tu za mało subtelny ornament, jak nazwy fantazyjnych technologii przyszłości czy odległych systemów galaktycznych w złej powieści science fiction

Literatura

Tęsknota za dziwnym sąsiadem (Olga Drenda)

Grzegorz Bogdał we „Florydzie” jest słuchaczem czujnym i empatycznym: przygląda się nietypowym przypadkom dlatego, że czuje wobec nich sympatię. Zamiast naśmiewać się ze swoich bohaterów, wyraźnie ich lubi

Dyskrecja i euforia (Zofia Król)

Geniusz, wiadomo, łatwo się obraża. Redaktor nigdy. Czytelnik z kolei wybrzydza, kaprysi, nie czyta – i ma do tego prawo. Redaktor musi uwierzyć jednocześnie w nich obu, tak mocno, żeby powołać do istnienia akt literatury, a co najmniej akt porozumienia

Soczewka Sosnowskiego (Maciej Woźniak)

W nowym tomie Sosnowskiego duże, rozgadane poematy przeplatane są małymi prozami z Rimbauda, którym śpieszno do nazywania rzeczy po imieniu. I taka forma jest jedną z najistotniejszych treści książki

Kto się boi obcości (Małgorzata Łukasiewicz)

Warto zdać sobie sprawę z tego, czego o świecie nie wiemy, literatura obca świetnie temu służy. Pod znakiem różnicy: jeśli czytamy klasyczne haiku inaczej niż Japończycy, to niekoniecznie znaczy, że nasza lektura jest do niczego

Gdzieś tam jesteśmy (Adam Pluszka)

Mieszczuchy też mają kontakt z naturą, wystarczy się uszczypnąć. Tak zwana natura to też prawa fizyki i chemii, nie tylko łąka, motyle i ptaki. To każdy wdech i wydech, tarcie stóp, ciężar, kolor światła oraz ciepło

Wściekłość (Krzysztof Cieślik)

Pragnęłam dwóch rzeczy: emocji na miarę antycznej tragedii przy jednoczesnym zanurzeniu w zwykłej rzeczywistości świata sztuki Nowego Jorku. To, że kobieta jest wściekła na ten świat, nie jest niczym niezwykłym – mówi amerykańska pisarka, autorka „Świata w płomieniach”

Media

Połączenie z NInA nie uratuje zbiorów Filmoteki ()

Opinia Narodowego Instytutu Audiowizualnego w sprawie połączenia z Filmoteką Narodową, które zostało przesunięte na 10 maja 2017

ODBIORNIK (8): Zmęczenie smyraniem (Anna Desponds / Agnieszka Słodownik)

Wszyscy zachłystują się interaktywnością, ale czy jest ona jeszcze komukolwiek do czegoś potrzebna? Podkast dwutygodnik.com o tym, co najciekawsze w cyfrowej kulturze pełnej mediów

Nie obiecuję, że stworzę bezpieczną technologię (Aleksandra Przegalińska)

Teraz jest moda na produkty inteligentne, wszystko staje się „smart”, a sama koncepcja inteligencji się dewaluuje. Moim celem nie jest robienie fury pieniędzy na gadżecie, którym ktoś się pobawi, pochwali w mediach społecznościowych i po tygodniu odłoży

Muzyka

Dalej jest sam mrok (Jakub Bożek)

Ponure dzieje Konga uwiodły już wielu artystów. Kolonializm, przemoc, szaleństwo, pycha i nieudolność Zachodu – trudno się oprzeć takiej historii. Tylko czy autorzy słuchowiska „Chocolats Belges” mieli pomysł na ponowne jej opowiedzenie?

Wątróbki i grzyby (Piotr Strzemieczny)

Mam słabość do „estetyki błędu”. Dlatego chętnie współpracuję z innymi ludźmi. Wtedy w mojej muzyce pojawiają się nowe warstwy znaczeń, których początkowo nie planowałem

Gra polega na kukaniu (Bartosz Nowicki)

„Syriusz”, pierwszy solowy album Rafała Gorzyckiego, jednej z ważniejszych postaci bydgoskiej sceny yassowej, jest próbą zmierzenia się z poezją swojego krajana, Krzysztofa Grusego

Gram muzykę, nie tekst (Izabela Smelczyńska)

Nokturny Chopina znam od dziecka i słyszałem je miliony razy. Dlatego postanowiłem zagrać je ze słuchu, z pamięci, z pominięciem nut. Słuchałem i powtarzałem, słuchałem i powtarzałem. To było niezwykle uwalniające

Pod pozorem libertynizmu (Marcin Bogucki)

Największym zarzutem, jaki można postawić inscenizacji „Turka we Włoszech” w reżyserii Aldena, a przy okazji największym grzechem przy wystawianiu opery komicznej jest to, że przedstawienie nuży. Trudno o szczery śmiech, gdy sytuacja sceniczna jest ledwie zarysowana

Kronika szorstkiej przyjaźni (Dariusz Dudziński)

Republika, nowofalowy kwartet z Torunia, nieoczekiwanie stał się największą gwiazdą polskiego rocka pierwszej połowy lat 80. Jego historię przypomina, ale i w dużym stopniu odkrywa, wydana niedawno biografia „Republika – nieustanne tango” pióra Leszka Gnoińskiego

Sztuka

Życiem pisane (Karol Sienkiewicz)

Co się stanie, gdy do sztuki dorzucimy literaturę? Koszmar widza? Dwie wystawy w Warszawie za punkt wyjścia obierają tekst literacki, z różnymi efektami. „Życie. Instrukcja” w Zachęcie i „Ministerstwo Spraw Wewnętrznych” w Muzeum Sztuki Nowoczesnej

Teatr

Notatki o Hübnerze (Janusz Majcherek)

Przy okazji premiery filmu „Zygmunt Hübner gra z rzeczywistością” w reżyserii Edyty Wróblewskiej przypominamy tekst o wybitnym reżyserze

Miejsce święte (Anna Bielak)

„Naharin stwierdził, że pozwoli mi filmować siebie w toalecie, w łóżku, kiedy kocha się z żoną, lub kiedy masturbuje się pod prysznicem, ale do sali prób mnie nie wpuści. To strefa zakazana” – mówią twórcy dokumentu „Mr. Gaga”

Reżyserki PRL (Witold Mrozek)

Tam, gdzie trzeba było wprowadzić jakąś nową jakość i ponieść realne ryzyko, tam były kobiety. Tak się to ułożyło. Kobiety odnajdywały się w nowatorskiej, groteskowej dramaturgii. Nie tylko dlatego, że pewnie nie chciano ich dopuścić do zajmowania się arcydziełami literatury

Ośle uszy (Anka Herbut)

W „Chorym z urojenia” Janusza Wiśniewskiego w Teatrze Polskim we Wrocławiu brakuje tylko pierdzenia na scenie i czarnej plastikowej róży. Zaraz, zaraz – jest i pierdzenie. Jest i czarna róża

Czas aktorów (Piotr Morawski)

W „Szewcach” Sobczyk mówi o emancypacji zespołów aktorskich, chcących i będących w stanie walczyć o teatr. Najpierw był Wrocław, teraz w obronie wartości i jakości swojej pracy staje zespół bydgoskiego Teatru Polskiego

Wiersze

wiersze (Bartosz Suwiński)

]]>

Film

Marvel na psychotropach (Darek Arest)

Oglądając „Legion”, łatwo przeoczyć fakt, że jest to serial związany z superbohaterskim uniwersum Marvela, i pomyśleć, że nowy sezon „Twin Peaks” pojawił się po prostu wcześniej, niż zapowiadano

Kair musiał zapłonąć (Adam Kruk)

Ciekawsze było dla mnie napięcie między tym, jak przed rewolucją wyglądał Kair, a tym, co z tego Kairu pozostało  – mówi egipski reżyser, autor filmu „Ostatnie dni miasta”, który wchodzi właśnie do kin

Baudrillard by się nie zgodził (Jakub Majmurek)

„Amok” nie wyzwala żadnych emocji. Cały filozoficzny aparat służy tu za mało subtelny ornament, jak nazwy fantazyjnych technologii przyszłości czy odległych systemów galaktycznych w złej powieści science fiction

Literatura

Tęsknota za dziwnym sąsiadem (Olga Drenda)

Grzegorz Bogdał we „Florydzie” jest słuchaczem czujnym i empatycznym: przygląda się nietypowym przypadkom dlatego, że czuje wobec nich sympatię. Zamiast naśmiewać się ze swoich bohaterów, wyraźnie ich lubi

Dyskrecja i euforia (Zofia Król)

Geniusz, wiadomo, łatwo się obraża. Redaktor nigdy. Czytelnik z kolei wybrzydza, kaprysi, nie czyta – i ma do tego prawo. Redaktor musi uwierzyć jednocześnie w nich obu, tak mocno, żeby powołać do istnienia akt literatury, a co najmniej akt porozumienia

Soczewka Sosnowskiego (Maciej Woźniak)

W nowym tomie Sosnowskiego duże, rozgadane poematy przeplatane są małymi prozami z Rimbauda, którym śpieszno do nazywania rzeczy po imieniu. I taka forma jest jedną z najistotniejszych treści książki

Kto się boi obcości (Małgorzata Łukasiewicz)

Warto zdać sobie sprawę z tego, czego o świecie nie wiemy, literatura obca świetnie temu służy. Pod znakiem różnicy: jeśli czytamy klasyczne haiku inaczej niż Japończycy, to niekoniecznie znaczy, że nasza lektura jest do niczego

Gdzieś tam jesteśmy (Adam Pluszka)

Mieszczuchy też mają kontakt z naturą, wystarczy się uszczypnąć. Tak zwana natura to też prawa fizyki i chemii, nie tylko łąka, motyle i ptaki. To każdy wdech i wydech, tarcie stóp, ciężar, kolor światła oraz ciepło

Wściekłość (Krzysztof Cieślik)

Pragnęłam dwóch rzeczy: emocji na miarę antycznej tragedii przy jednoczesnym zanurzeniu w zwykłej rzeczywistości świata sztuki Nowego Jorku. To, że kobieta jest wściekła na ten świat, nie jest niczym niezwykłym – mówi amerykańska pisarka, autorka „Świata w płomieniach”

Media

Połączenie z NInA nie uratuje zbiorów Filmoteki ()

Opinia Narodowego Instytutu Audiowizualnego w sprawie połączenia z Filmoteką Narodową, które zostało przesunięte na 10 maja 2017

ODBIORNIK (8): Zmęczenie smyraniem (Anna Desponds / Agnieszka Słodownik)

Wszyscy zachłystują się interaktywnością, ale czy jest ona jeszcze komukolwiek do czegoś potrzebna? Podkast dwutygodnik.com o tym, co najciekawsze w cyfrowej kulturze pełnej mediów

Nie obiecuję, że stworzę bezpieczną technologię (Aleksandra Przegalińska)

Teraz jest moda na produkty inteligentne, wszystko staje się „smart”, a sama koncepcja inteligencji się dewaluuje. Moim celem nie jest robienie fury pieniędzy na gadżecie, którym ktoś się pobawi, pochwali w mediach społecznościowych i po tygodniu odłoży

Muzyka

Dalej jest sam mrok (Jakub Bożek)

Ponure dzieje Konga uwiodły już wielu artystów. Kolonializm, przemoc, szaleństwo, pycha i nieudolność Zachodu – trudno się oprzeć takiej historii. Tylko czy autorzy słuchowiska „Chocolats Belges” mieli pomysł na ponowne jej opowiedzenie?

Wątróbki i grzyby (Piotr Strzemieczny)

Mam słabość do „estetyki błędu”. Dlatego chętnie współpracuję z innymi ludźmi. Wtedy w mojej muzyce pojawiają się nowe warstwy znaczeń, których początkowo nie planowałem

Gra polega na kukaniu (Bartosz Nowicki)

„Syriusz”, pierwszy solowy album Rafała Gorzyckiego, jednej z ważniejszych postaci bydgoskiej sceny yassowej, jest próbą zmierzenia się z poezją swojego krajana, Krzysztofa Grusego

Gram muzykę, nie tekst (Izabela Smelczyńska)

Nokturny Chopina znam od dziecka i słyszałem je miliony razy. Dlatego postanowiłem zagrać je ze słuchu, z pamięci, z pominięciem nut. Słuchałem i powtarzałem, słuchałem i powtarzałem. To było niezwykle uwalniające

Pod pozorem libertynizmu (Marcin Bogucki)

Największym zarzutem, jaki można postawić inscenizacji „Turka we Włoszech” w reżyserii Aldena, a przy okazji największym grzechem przy wystawianiu opery komicznej jest to, że przedstawienie nuży. Trudno o szczery śmiech, gdy sytuacja sceniczna jest ledwie zarysowana

Kronika szorstkiej przyjaźni (Dariusz Dudziński)

Republika, nowofalowy kwartet z Torunia, nieoczekiwanie stał się największą gwiazdą polskiego rocka pierwszej połowy lat 80. Jego historię przypomina, ale i w dużym stopniu odkrywa, wydana niedawno biografia „Republika – nieustanne tango” pióra Leszka Gnoińskiego

Sztuka

Życiem pisane (Karol Sienkiewicz)

Co się stanie, gdy do sztuki dorzucimy literaturę? Koszmar widza? Dwie wystawy w Warszawie za punkt wyjścia obierają tekst literacki, z różnymi efektami. „Życie. Instrukcja” w Zachęcie i „Ministerstwo Spraw Wewnętrznych” w Muzeum Sztuki Nowoczesnej

Teatr

Notatki o Hübnerze (Janusz Majcherek)

Przy okazji premiery filmu „Zygmunt Hübner gra z rzeczywistością” w reżyserii Edyty Wróblewskiej przypominamy tekst o wybitnym reżyserze

Miejsce święte (Anna Bielak)

„Naharin stwierdził, że pozwoli mi filmować siebie w toalecie, w łóżku, kiedy kocha się z żoną, lub kiedy masturbuje się pod prysznicem, ale do sali prób mnie nie wpuści. To strefa zakazana” – mówią twórcy dokumentu „Mr. Gaga”

Reżyserki PRL (Witold Mrozek)

Tam, gdzie trzeba było wprowadzić jakąś nową jakość i ponieść realne ryzyko, tam były kobiety. Tak się to ułożyło. Kobiety odnajdywały się w nowatorskiej, groteskowej dramaturgii. Nie tylko dlatego, że pewnie nie chciano ich dopuścić do zajmowania się arcydziełami literatury

Ośle uszy (Anka Herbut)

W „Chorym z urojenia” Janusza Wiśniewskiego w Teatrze Polskim we Wrocławiu brakuje tylko pierdzenia na scenie i czarnej plastikowej róży. Zaraz, zaraz – jest i pierdzenie. Jest i czarna róża

Czas aktorów (Piotr Morawski)

W „Szewcach” Sobczyk mówi o emancypacji zespołów aktorskich, chcących i będących w stanie walczyć o teatr. Najpierw był Wrocław, teraz w obronie wartości i jakości swojej pracy staje zespół bydgoskiego Teatru Polskiego

Wiersze

wiersze (Bartosz Suwiński)

]]>
Fri, 17 Mar 2017 00:00:00 +0100
<![CDATA[Numer 2017/206]]> http://www.dwutygodnik.com/wydanie/2017/206

Film

Powinieneś wiedzieć (Marta Bałaga)

Uważam się za osobę zaangażowaną politycznie i opowiadam o tym, co widzę. A teraz widzę kupę gówna – mówi reżyser nominowanego do Oscara dokumentu „I Am Not Your Negro”

Nie chcę być złodziejem obrazów (Magda Podsiadły)

„Płynność przechodzenia z mitu do realności to fundament afrykańskiej wyobraźni” – mówi Gaston Kaboré, reżyser z Burkina Faso. Największy na świecie przegląd afrykańskiego kina potrwa od 25 lutego do 4 marca w stołecznym Wagadugu

Powidoki (Michał Walkiewicz)

„Trainspotting” wygląda i brzmi nieco inaczej niż dwie dekady temu, ale wciąż, przepraszam za wyrażenie, trzyma rękę na pulsie pokolenia

Niech żyje król! (Ludwika Mastalerz)

Autor „Śmierci Ludwika XIV” tęsknie spogląda w stronę pierwszego kina – nieświadomego jeszcze konwencji, będącego raczej rodzajem fabularyzowanego dokumentu niż nośnikiem fikcyjnych opowieści

Literatura

Czułość (Darek Arest)

Gruba kreska Larceneta amortyzuje egzystencjalną wymowę „Codziennej walki”. W każdej chwili przypomina, że ostatecznie, bez względu na przydarzające się mu dramaty, człowiek to tylko taki śmieszny ludek z wielką głową

Nie mów tak zwyczajnie (Adam Wiedemann)

Nagle łapię się na tym, że to pewnie ostatnie słowa, jakie o Czyczu piszę, więc w sumie mógłbym powiedzieć coś mniej zwyczajnie, coś więcej. I co? Co mam powiedzieć? Co tu jeszcze powiedzieć? Nie wiem

Szczepionka na idealizm (Anna Kałuża)

Na czym polega wartość konceptualnego myślenia? Wystarczy, by malarz zastanowił się, na czym polega kolor, a kolejarz – czym jest rozkład jazdy, a realność ich obiektów przestanie być oczywista

Krwawa prowizorka (Marceli Szpak)

Sacco nie szczędzi nam makabrycznych obrazów, przejmujących kadrów z martwymi dziećmi i kobietami, masowych rozstrzelań i opisów bezmyślnej brutalności, ale udaje mu się też znaleźć życie, które tryumfuje i rozwija się w każdych warunkach

Krowy też są prostokątne (Zofia Zaleska)

Do produkcji papieru używano lnu. Jego włókna pozyskiwano ze starych łachów. Ponieważ bielizna zużywała się najprędzej, szybko stała się ulubionym surowcem papierników – rozmowa z autorem „Książki”

Protetyka (Adam Pluszka)

Zawsze widzę w czytelniku przekładu osobę o niepełnej sprawności, bo niezdolną do zapoznania się z oryginałem. Indywidualne dopasowanie protezy jest niemożliwe, ale staram się, żeby chociaż nie sprawiała bólu – mówi tłumacz „Długiego marszu w połowie meczu” Bena Fountaina

Media

Sztuczna inteligencja, czyli projekt o człowieku (Ewa Drygalska)

Czym są awatary? Czy to wirtualne reprezentacje człowieka, czy jego przedłużenie? O „Istotach wirtualnych” Aleksandry Przegalińskiej

Plagiatorzy (Maciej Jakubowiak)

To nie Biblioteka Babel jest fikcją – to oryginalność jest zmyśleniem, które powtarzamy od dawna, żeby poradzić sobie ze świadomością, że wszystko już zostało napisane

Muzyka

Duma, zabawa i milczenie (Ida Świerkocka)

Przez wieki muzyka była dla Żydów nośnikiem duchowości. Była też medium, dzięki któremu gra się swoją kulturową tożsamością. Obecnie nowa muzyka żydowska jest tworzona głównie przez nie-Żydów, także dla nie-Żydów. Stała się czymś uniwersalnym. Pokazuje to wystawa w POLIN

Eksperyment jest naszym obowiązkiem (Monika Pasiecznik)

Słuchowiskami zamawianymi przez Instytut Teatralny zainteresowanych jest w radiowej Trójce nawet 200 tys. osób. To wręcz onieśmiela, czuję wielką odpowiedzialność. Dlatego staramy się znaleźć balans między eksperymentem i komunikatywnością – to w słuchowisku największe wyzwanie

Indie w Polaku (Bartosz Nowicki)

Na drugiej płycie projektu Saagara klarnecista Wacław Zimpel, kojarzony z free-jazzem i minimalizmem,  wplata elementy tradycyjnej muzyki indyjskiej w zachodni, klubowy kontekst. To chyba najbardziej przystępna płyta w jego dorobku. Paszport Polityki w kategorii „Muzyka  popularna” w końcu zobowiązuje

Obyczaje

List do młodego kontestatora (Christopher Hitchens)

Głupota, uprzedzenia i niekontrolowana władza zawsze mają przewagę, ale prawdą jest także to, że posiadamy wrodzony instynkt, by sięgać wzrokiem poza nie lub je demaskować

Trzeba zabić ten dedlajn (Łukasz Najder)

8 lutego 2017 roku otrzymałem od redaktorki jednego z magazynów kulturalno-społecznych propozycję napisania tekstu o prokrastynacji. Zgodziłem się od razu

Podróż do tutaj (Michał Książek)

Polak rozumie pole, nie drzewa i chabazie. Aseptyczne społeczeństwo pestycydowe w fazie zaawansowanej tujozy nie zaczyta się w opisach robaków i chwastów

Informacyjne supermutanty (Jakub Dymek)

Prawem dżungli przebija się to, co najmocniejsze i najbardziej wyraziste. Jeśli nawet pół procent polskiego internetu wierzy w Wielką Lechię albo wszechświatowy spisek koncernów farmaceutycznych, to jego głos jest bardzo widoczny – mówi badacz teorii spiskowych

Sztuka

Kozłowski (Stach Szabłowski)

W Polsce rola Jarosława Kozłowskiego jako twórcy, ale również kuratora, animatora i teoretyka, w zakażaniu świadomości artystycznej konceptualnym wirusem jest nie do zakwestionowania. Jadąc na wystawę do Krakowa, ciekaw byłem, jak ta pionierska robota broni się dzisiaj

Niewidoczna dłoń spływała po ich ciałach (Karol Sienkiewicz)

Mimo że jego malarstwo przeżywało wzloty i spadki formy, trudno Davida Hockneya nie kochać. Choćby dla jego gołopupich chłopców

Łatwa, lekka i przyjemna (Stach Szabłowski)

Malarstwo Potencji nie jest sensacją, a i entuzjazm Rastra wobec ich propozycji wydaje mi się rytualny, nie umiem w niego uwierzyć – jakby galeria coś wmawiała i to nawet bardziej sobie niż publiczności

Więcej porno proszę! (Karolina Plinta)

Krytyka selfie-feminizmu spotkała się z niezwykłą aprobatą, która wprawiła mnie w dyskomfort. „Nareszcie ktoś rozprawił się z tą hucpą” – usłyszałam ostatnio od swojego kolegi i wtedy w głowie zapaliła mi się czerwona lampka. A więc to tak, znów rozprawiliśmy się z kolejną kobiecą hucpą? Który to już raz w historii polskiej sztuki?

Teatr

Ostrzeżenie z przeszłości (Krystyna Duniec)

Dziś, kiedy najważniejsze dla większości świata stało się znowu poczucie bezpieczeństwa, kiedy ma miejsce obrona granic i sumień przed solidarnością z ofiarami reżimów, trzeba przypomnieć sobie przedwojenną przeszłość i niechlubne dziedzictwo

Kanibale (Piotr Morawski)

„Come together” Ziemilskiego to przedstawienie o klęsce utopii bycia razem; o fiasku przezwyciężenia konwencji teatralnych przez konwencje spektaklu

Wiersze

wiersze (Michał Kaczyński)

]]>

Film

Powinieneś wiedzieć (Marta Bałaga)

Uważam się za osobę zaangażowaną politycznie i opowiadam o tym, co widzę. A teraz widzę kupę gówna – mówi reżyser nominowanego do Oscara dokumentu „I Am Not Your Negro”

Nie chcę być złodziejem obrazów (Magda Podsiadły)

„Płynność przechodzenia z mitu do realności to fundament afrykańskiej wyobraźni” – mówi Gaston Kaboré, reżyser z Burkina Faso. Największy na świecie przegląd afrykańskiego kina potrwa od 25 lutego do 4 marca w stołecznym Wagadugu

Powidoki (Michał Walkiewicz)

„Trainspotting” wygląda i brzmi nieco inaczej niż dwie dekady temu, ale wciąż, przepraszam za wyrażenie, trzyma rękę na pulsie pokolenia

Niech żyje król! (Ludwika Mastalerz)

Autor „Śmierci Ludwika XIV” tęsknie spogląda w stronę pierwszego kina – nieświadomego jeszcze konwencji, będącego raczej rodzajem fabularyzowanego dokumentu niż nośnikiem fikcyjnych opowieści

Literatura

Czułość (Darek Arest)

Gruba kreska Larceneta amortyzuje egzystencjalną wymowę „Codziennej walki”. W każdej chwili przypomina, że ostatecznie, bez względu na przydarzające się mu dramaty, człowiek to tylko taki śmieszny ludek z wielką głową

Nie mów tak zwyczajnie (Adam Wiedemann)

Nagle łapię się na tym, że to pewnie ostatnie słowa, jakie o Czyczu piszę, więc w sumie mógłbym powiedzieć coś mniej zwyczajnie, coś więcej. I co? Co mam powiedzieć? Co tu jeszcze powiedzieć? Nie wiem

Szczepionka na idealizm (Anna Kałuża)

Na czym polega wartość konceptualnego myślenia? Wystarczy, by malarz zastanowił się, na czym polega kolor, a kolejarz – czym jest rozkład jazdy, a realność ich obiektów przestanie być oczywista

Krwawa prowizorka (Marceli Szpak)

Sacco nie szczędzi nam makabrycznych obrazów, przejmujących kadrów z martwymi dziećmi i kobietami, masowych rozstrzelań i opisów bezmyślnej brutalności, ale udaje mu się też znaleźć życie, które tryumfuje i rozwija się w każdych warunkach

Krowy też są prostokątne (Zofia Zaleska)

Do produkcji papieru używano lnu. Jego włókna pozyskiwano ze starych łachów. Ponieważ bielizna zużywała się najprędzej, szybko stała się ulubionym surowcem papierników – rozmowa z autorem „Książki”

Protetyka (Adam Pluszka)

Zawsze widzę w czytelniku przekładu osobę o niepełnej sprawności, bo niezdolną do zapoznania się z oryginałem. Indywidualne dopasowanie protezy jest niemożliwe, ale staram się, żeby chociaż nie sprawiała bólu – mówi tłumacz „Długiego marszu w połowie meczu” Bena Fountaina

Media

Sztuczna inteligencja, czyli projekt o człowieku (Ewa Drygalska)

Czym są awatary? Czy to wirtualne reprezentacje człowieka, czy jego przedłużenie? O „Istotach wirtualnych” Aleksandry Przegalińskiej

Plagiatorzy (Maciej Jakubowiak)

To nie Biblioteka Babel jest fikcją – to oryginalność jest zmyśleniem, które powtarzamy od dawna, żeby poradzić sobie ze świadomością, że wszystko już zostało napisane

Muzyka

Duma, zabawa i milczenie (Ida Świerkocka)

Przez wieki muzyka była dla Żydów nośnikiem duchowości. Była też medium, dzięki któremu gra się swoją kulturową tożsamością. Obecnie nowa muzyka żydowska jest tworzona głównie przez nie-Żydów, także dla nie-Żydów. Stała się czymś uniwersalnym. Pokazuje to wystawa w POLIN

Eksperyment jest naszym obowiązkiem (Monika Pasiecznik)

Słuchowiskami zamawianymi przez Instytut Teatralny zainteresowanych jest w radiowej Trójce nawet 200 tys. osób. To wręcz onieśmiela, czuję wielką odpowiedzialność. Dlatego staramy się znaleźć balans między eksperymentem i komunikatywnością – to w słuchowisku największe wyzwanie

Indie w Polaku (Bartosz Nowicki)

Na drugiej płycie projektu Saagara klarnecista Wacław Zimpel, kojarzony z free-jazzem i minimalizmem,  wplata elementy tradycyjnej muzyki indyjskiej w zachodni, klubowy kontekst. To chyba najbardziej przystępna płyta w jego dorobku. Paszport Polityki w kategorii „Muzyka  popularna” w końcu zobowiązuje

Obyczaje

List do młodego kontestatora (Christopher Hitchens)

Głupota, uprzedzenia i niekontrolowana władza zawsze mają przewagę, ale prawdą jest także to, że posiadamy wrodzony instynkt, by sięgać wzrokiem poza nie lub je demaskować

Trzeba zabić ten dedlajn (Łukasz Najder)

8 lutego 2017 roku ot