English version

Narodowy Instytut Audiowizualny

@dwutygodnik

dwutygodnik - strona kultury

75 2012

Archiwum numerów

Kwiecień 2009: 01 2009; 02 2009

Maj 2009: 03 2009; 04 2009; 05 2009

Czerwiec 2009: 06 2009; 07 2009

Lipiec 2009: 08 2009; 09 2009

Sierpień 2009: 10 2009; 11 2009

Wrzesień 2009: 12 2009

Wrzesień 2009: 13 2009

Październik 2009: 14 2009; 15 2009; 16 2009

Listopad 2009: 17 2009; 18 2009

Grudzień 2009: 19 2009

Grudzień 2009: 20 2009

Styczeń 2010: 21 2010; 22 2010

Luty 2010: 23 2010; 24 2010

Marzec 2010: 25 2010; 26 2010

Kwiecień 2010: 27 2010; 28 2010

Maj 2010: 29 2010; 30 2010; 31 2010

Czerwiec 2010: 32 2010; 33 2010

Lipiec 2010: 34 2010; 35 2010

Sierpień 2010: 36 2010; 37 2010

Wrzesień 2010: 38 2010; 39 2010

Październik 2010: 40 2010

Październik 2010: 41 2010; 42 2010

Listopad 2010: 43 2010; 44 2010

Grudzień 2010: 45 2010; 46 2010

Styczeń 2011: 47 2011

Styczeń 2011: 48 2011

Luty 2011: 49 2011; 50 2011

Marzec 2011: 51 2011; 52 2011

Kwiecień 2011: 53 2011; 54 2011

Kwiecień 2011: 55 2011

Maj 2011: 56 2011; 57 2011

Czerwiec 2011: 58 2011; 59 2011

Lipiec 2011: 60 2011; 61 2011

Sierpień 2011: 62 2011; 63 2011

Wrzesień 2011: 64 2011; 65 2011

Październik 2011: 66 2011; 67 2011; 68 2011

Listopad 2011: 69 2011; 70 2011

Grudzień 2011: 71 2011; 72 2011

Styczeń 2012: 73 2012; 74 2012

Luty 2012: 75 2012

Luty 2012: 76 2012

Marzec 2012: 77 2012; 78 2012; 79 2012

Kwiecień 2012: 80 2012; 81 2012

Maj 2012: 82 2012

Literatura
Teatr
Film
Sztuka
Muzyka
Produkty uboczne
Felietony
Rozmowy
Fikcje
Figle
Newsletter

Newsletter

Wpisz swój adres e-mail,
aby otrzymać nasz newsletter.

Tomasz Cyz

NASŁUCH:
Allegro ma non troppo

Tomasz Cyz

Zaczyna się od szmeru miotełek po werblu, intensywnego pulsu, potem fortepian. I głos.

„Jesteś piękne – mówię życiu –
bujniej już nie można było,
bardziej żabio i słowiczo,
bardziej mrówczo i nasiennie.

Szarpię życie za brzeg listka:
przystanęło? dosłyszało?
Czy na chwilę, choć raz jeden,
dokąd idzie – zapomniało?”.

Słowa Wisławy Szymborskiej śpiewa Stanisław Sojka; próbując im dorównać, dotknąć ich nieśmiertelności. Jest blisko. Pozwala sobie nawet na niewielką zmianę, oboczność („nigdy bym nie uwierzył(a), / gdybym się nie urodził(a)!”), cały czas dokonując – bez szkody – wyboru wersów.

Jeszcze krótkie zatrzymanie:

„Zabiegam mu drogę z lewej,
zabiegam mu drogę z prawej,
i unoszę się w zachwycie,
i upadam od podziwu”.

I coda, powtarzająca quasi refren („Szarpię życie...”). Ten wiersz, ta piosenka, jest gorącą pochwałą życia; jego chwilowości i ulotności, naturalności („polny konik”, „leśna jagoda”) i piękna.

Tytuł brzmi: „Allegro ma non troppo”. To termin muzyczny, oznaczenie tempa (w wolnym tłumaczeniu: „szybko, nie za szybko”, albo: „szybko, ale nie za bardzo”). Pomyślałem sobie o nim, obserwując medialny spektakl w pierwszych godzinach po śmierci Poetki. Dziesiątki (jeśli nie setki) materiałów jakby za wczasu przygotowanych, czekających na klawisz „enter” (między nimi ten, świadczący tylko o tym, że „pamiętamy i będziemy pamiętać!”. Horror, bez vacui).

Późnym wieczorem 1 lutego napisałem do Katarzyny Zimmerer, czy nie skreśliłaby dla dwutygodnik.com wspomnienia. Odpisała, że potrafi w tej chwili tylko gapić się w swój telewizor; przedmiot, który Ją (Poetkę) zdumiewał. „Raz – czytam – w zadziwieniu zapytała: «jak możesz mieć coś tak osobliwego?»”.

Chciałbym umieć się tak dziwić. Zwłaszcza w tempie allegro ma non troppo...