English version

Narodowy Instytut Audiowizualny

@dwutygodnik

dwutygodnik - strona kultury

63 2011

Archiwum numerów

Kwiecień 2009: 01 2009; 02 2009

Maj 2009: 03 2009; 04 2009; 05 2009

Czerwiec 2009: 06 2009; 07 2009

Lipiec 2009: 08 2009; 09 2009

Sierpień 2009: 10 2009; 11 2009

Wrzesień 2009: 12 2009

Wrzesień 2009: 13 2009

Październik 2009: 14 2009; 15 2009; 16 2009

Listopad 2009: 17 2009; 18 2009

Grudzień 2009: 19 2009

Grudzień 2009: 20 2009

Styczeń 2010: 21 2010; 22 2010

Luty 2010: 23 2010; 24 2010

Marzec 2010: 25 2010; 26 2010

Kwiecień 2010: 27 2010; 28 2010

Maj 2010: 29 2010; 30 2010; 31 2010

Czerwiec 2010: 32 2010; 33 2010

Lipiec 2010: 34 2010; 35 2010

Sierpień 2010: 36 2010; 37 2010

Wrzesień 2010: 38 2010; 39 2010

Październik 2010: 40 2010

Październik 2010: 41 2010; 42 2010

Listopad 2010: 43 2010; 44 2010

Grudzień 2010: 45 2010; 46 2010

Styczeń 2011: 47 2011

Styczeń 2011: 48 2011

Luty 2011: 49 2011; 50 2011

Marzec 2011: 51 2011; 52 2011

Kwiecień 2011: 53 2011; 54 2011

Kwiecień 2011: 55 2011

Maj 2011: 56 2011; 57 2011

Czerwiec 2011: 58 2011; 59 2011

Lipiec 2011: 60 2011; 61 2011

Sierpień 2011: 62 2011; 63 2011

Wrzesień 2011: 64 2011; 65 2011

Październik 2011: 66 2011; 67 2011; 68 2011

Listopad 2011: 69 2011; 70 2011

Grudzień 2011: 71 2011; 72 2011

Styczeń 2012: 73 2012; 74 2012

Luty 2012: 75 2012

Luty 2012: 76 2012

Marzec 2012: 77 2012; 78 2012; 79 2012

Kwiecień 2012: 80 2012; 81 2012

Maj 2012: 82 2012

Literatura
Teatr
Film
Sztuka
Muzyka
Produkty uboczne
Felietony
Rozmowy
Fikcje
Figle
Newsletter

Newsletter

Wpisz swój adres e-mail,
aby otrzymać nasz newsletter.

Katarzyna Tórz

OPÓR CODZIENNY:
Praźródło zła

Katarzyna Tórz

Zgodnie ze stale obowiązującą zasadą nowszy wróg zastąpił starego. Choć oskarżenia o szerzenie przez telewizję ignorancji, propagowanie niemyślenia i niewyszukanej rozrywki nadal mają swoich zwolenników, ciężar krytyki znacząco przenosi się na internet. Znajduje się on pod stałym ostrzałem i jest winny coraz to nowym zbrodniom (m.in. pedofilii, zniesławianiu, terroryzmowi, czy zorganizowanej przestępczości). Słynny cytat poczciwego już klasyka Marshalla McLuhana – „wychowywać, znaczy uczynić niewrażliwym na telewizję” – wytraca dosadny wydźwięk i odkleja się od przedmiotu krytyki. Przecież telewizja w porównaniu z internetem jest niewinna! Nie ma w niej miejsca na przekaz niekontrolowany, oddolny czy niezapowiedziany. Wszelkie formy komunikacji z widzem i stwarzania mu pola ekspresji są albo ściśle wyreżyserowane (czy ktoś wierzy jeszcze w spontaniczne wyznania zagubionych przedstawicieli społeczeństwa, występujących w programach interwencyjnych i show?), albo moderowane poprzez dopuszczanie kogoś do głosu na tak zwanej antenie. Zawsze stanowić ma to formę nagrody i wyróżnienia. Linearność ramówki telewizyjnej stymuluje percepcję i utrzymuje ją w stanie bezpiecznego napięcia.

A jednak nawet wszechmocna i wszechpotężna telewizja nie może się oprzeć pokusie – bezwstydnie korzysta z dobrodziejstw internetu, w tym także jego najbardziej swoistych wytworów – oddolnie realizowanych i udostępnianych materiałów audiowizualnych. Coraz częściej jako tzw. ciekawostkę na koniec programów informacyjnych prezentuje się materiał znaleziony w sieci i to z poważnym opóźnieniem. Zazwyczaj są to filmiki cyrkulujące w serwisach wideo – śmieszne lub absurdalne. Wiele z nich funkcjonuje jako tzw. memy, które robią szybką karierę wśród internetowych artefaktów (por. cykl publikowany w dwutygodnik.com – „Kroniki You.Tube.com”). Przeciętny użytkownik internetu z zażenowaniem ogląda ten stały punkt programu – „odkryte” przez Panią/Pana redaktor(a) materiały przedstawiane telewidzom jako coś wyjątkowego. Te momenty zawsze dobitnie pokazują, że obecnie telewizja nie jest już w stanie nadążyć nie tylko za szybkością i ilością informacji w internecie, ale przede wszystkim nie rozumie natury ich generowania i odbioru. Emitowanie filmiku z You Tube'a, który ma już dwa lata, a zestarzał się w pamięci użytkowników mniej więcej po tygodniu, świadczy albo o ignorancji, albo o całkowitym braku wiary w inteligencję telewidzów. Jest też swoistym narzędziem manipulacji – tresuje niezorientowanych, żeby nie spodziewali się po zdegenerowanym medium internetowym treści unikalnych ani wartościowych poznawczo.

Internetowe gagi to jasna, pocieszna strona cyberprzestrzeni, chętnie mielona przez coraz mniej kreatywną telewizję. Przeważa jednak postrzeganie internetu jako molocha – siedliska przemocy, kłamstwa i niekontrolowanej wolności, które domaga się swojego dozorcy. Szczególnie w pamięć zapadło mi w ciągu ostatnich tygodni zdanie wypowiedziane w 10. urodziny TVN24 – najbardziej szanowanej i uważanej za wzór profesonalizmu stacji informacyjnej w Polsce – przez jej szefa, Adama Pieczyńskiego. W udzielonym Donacie Subbotko z „Gazety Wyborczej” wywiadzie powiedział: „Tak naprawdę praźródłem niebezpieczeństwa jest internet”. To zaskakująco szczere i proste zdanie można potraktować już tylko jako obronę coraz bardziej zagrożonej twierdzy. Panu Redaktorowi i wielu innym, przejętym losem mediów, które czeka zagłada, polecić można wykonanie skrótu Ctrl+R.

OPÓR CODZIENNY:
Królowie mas — władcami nas

Dobry koncert jest jak wzniosła msza

Czytaj dalej

OPÓR CODZIENNY:
Życiozjady

Wzrasta bezrobocie, zielony zakład bankrutuje, choć udaje, że trwa i daje gwarancję

Czytaj dalej

OPÓR CODZIENNY:
Cesarz szarej wyspy

Niepozorna, w pierwszym kontakcie nieco szorstka i mało wdzięczna wyspa Lanzarote miała szczęście do obywatela, który postanowił uczynić ją miejscem przyjaznym i harmonijnym

Czytaj dalej

więcej felietonów