English version

Narodowy Instytut Audiowizualny

@dwutygodnik

dwutygodnik - strona kultury

82 2012

Archiwum numerów

Kwiecień 2009: 01 2009; 02 2009

Maj 2009: 03 2009; 04 2009; 05 2009

Czerwiec 2009: 06 2009; 07 2009

Lipiec 2009: 08 2009; 09 2009

Sierpień 2009: 10 2009; 11 2009

Wrzesień 2009: 12 2009

Wrzesień 2009: 13 2009

Październik 2009: 14 2009; 15 2009; 16 2009

Listopad 2009: 17 2009; 18 2009

Grudzień 2009: 19 2009

Grudzień 2009: 20 2009

Styczeń 2010: 21 2010; 22 2010

Luty 2010: 23 2010; 24 2010

Marzec 2010: 25 2010; 26 2010

Kwiecień 2010: 27 2010; 28 2010

Maj 2010: 29 2010; 30 2010; 31 2010

Czerwiec 2010: 32 2010; 33 2010

Lipiec 2010: 34 2010; 35 2010

Sierpień 2010: 36 2010; 37 2010

Wrzesień 2010: 38 2010; 39 2010

Październik 2010: 40 2010

Październik 2010: 41 2010; 42 2010

Listopad 2010: 43 2010; 44 2010

Grudzień 2010: 45 2010; 46 2010

Styczeń 2011: 47 2011

Styczeń 2011: 48 2011

Luty 2011: 49 2011; 50 2011

Marzec 2011: 51 2011; 52 2011

Kwiecień 2011: 53 2011; 54 2011

Kwiecień 2011: 55 2011

Maj 2011: 56 2011; 57 2011

Czerwiec 2011: 58 2011; 59 2011

Lipiec 2011: 60 2011; 61 2011

Sierpień 2011: 62 2011; 63 2011

Wrzesień 2011: 64 2011; 65 2011

Październik 2011: 66 2011; 67 2011; 68 2011

Listopad 2011: 69 2011; 70 2011

Grudzień 2011: 71 2011; 72 2011

Styczeń 2012: 73 2012; 74 2012

Luty 2012: 75 2012

Luty 2012: 76 2012

Marzec 2012: 77 2012; 78 2012; 79 2012

Kwiecień 2012: 80 2012; 81 2012

Maj 2012: 82 2012

Literatura
Teatr
Film
Sztuka
Muzyka
Produkty uboczne
Felietony
Rozmowy
Fikcje
Figle
Newsletter

Newsletter

Wpisz swój adres e-mail,
aby otrzymać nasz newsletter.

Teatr Wybrzeże

Słowacki w reż. Orzechowskiego

Agnieszka Kochanowska

Zawisza Czarny w przedstawieniu Orzechowskiego jest niegrzeszącym inteligencją prostakiem, dla którego największym dylematem jest decyzja, czy wybrać ratowanie świata czy miłość

Na ponowne otwarcie Czarnej Sali im. Stanisława Hebanowskiego – kameralnej przestrzeni z osiemdziesięcioosobową widownią – dyrekcja Teatru Wybrzeże wybrała dzieło nie najłatwiejsze: „Zawiszę Czarnego” Juliusza Słowackiego. To jeden z nieukończonych tekstów poety. Zachował się we fragmentach, z różnymi wersjami tych samych scen, z niektórymi scenami w zalążku. Z pewnością dramaturg Jakub Roszkowski wykonał kawał roboty, układając tę historię od nowa, bardzo logicznie i dowcipnie. A żeby już wszystko było zupełnie jasne, a widz nie pogubił się w gąszczu skomplikowanych wierszy, dodał gdzieniegdzie wypowiedzi narratora, który z dystansem i humorem rodem z kabaretu komentuje wartką akcję. Określenie „wartką” może się zresztą wydać nadużyciem dla czytelnika Słowackiego, jednak w przypadku widza tego spektaklu jest wyjątkowo na miejscu. Reżyser zadbał, żeby nikt nie miał za dużo czasu na refleksję ani nudę – mamy tu siermiężne układy choreograficzne w wykonaniu aktorów, wspólne rapowanie, namiętne całusy, nagość, confetti i pajęczynę serpentyn, w którą co rusz ktoś się zaplątuje, przy okazji próbując pozostać w roli. Gdzieś w tym wszystkim poezja i znaczenia Słowackiego rozmywają się, zacierają.

Juliusz Słowacki, „Zawisza Czarny”,
reż. Adam Orzechowski. Teatr Wybrzeże,
premiera 11 lutego 2010Cały spektakl oparty jest na prześmiewczym potraktowaniu mitu Zawiszy-bohatera. Ma to oczywiście swoje źródło w utworze Słowackiego, który pokazuje słabość, śmieszność i prostotę rycerza, nie odbiera mu jednak do końca szacunku czytelnika. Zawisza w przedstawieniu Orzechowskiego jest niegrzeszącym inteligencją prostakiem, dla którego największym dylematem jest decyzja, czy wybrać ratowanie świata czy miłość.

Aktorstwo jest jedynym jasnym punktem przedstawienia. Z pewnością pokazuje poziom aktorów Teatru Wybrzeże, którzy nawet w beznadziejnej sytuacji nie poddają się bez walki. W tym wypadku walki częściowo udanej: dzięki improwizacji i scenicznej charyzmie wypełniają oni luki pozostawione przez reżysera. Na szczególne uznanie zasługuje Małgorzata Oracz w roli Laury, Robert Ninkiewicz jako Zawisza i Marek Tynda – Gniewosz.

Twórcy spektaklu zrobili wszystko, żeby przetłumaczyć Słowackiego na język odpowiadający współczesnej rzeczywistości. W warstwie formalnej „Zawisza Czarny” mógłby stanowić modelowy wzór dzisiejszego teatru. Jest dramaturg, który opracowuje tekst i podaje myśl przewodnią, drobiazgowo zanalizowaną na każdym poziomie – od scenografii po grę aktorów. Jest transpozycja akcji na współczesną rzeczywistość społeczną: Zawisza jest celebrytą à la Brad Pitt, Laura chce złapać sławnego męża, a Głupiec to polski kibic. Jest postmodernistyczna mieszanka stylów – rapowanie polskiej klasyki czy świadomie wykorzystany kicz w kontraście do wielkiej literatury. Jest choreografia przygotowana przez jedną z najlepszych trójmiejskich tancerek – Katarzynę Chmielewską z niezależnego teatru Dada von Bzdülow. Jest wreszcie nietypowo ustawiona widownia i elementy spektaklu wykraczające poza scenę (gabloty z eksponatami, np. pukiel włosów Zawiszy Czarnego). Jednak wszystkie te elementy, służąc uproszczonej, powierzchownej idei, nie mają siły przebicia, nie składają się na żadną interesującą całość. Zamiast spędzić tę godziny w teatrze, można było równie dobrze przeczytać tylko program z wypowiedzią dramaturga. W spektaklu nic więcej się nie wydarzyło.

Agnieszka Kochanowska, absolwentka teatrologii Uniwersytetu Jagiellońskiego, organizatorka wydarzeń kulturalnych, autorka scenariuszy do spektakli niezależnego Teatru Kreatury oraz autorka i reżyserka spektaklu „Single story” na motywach „Zanim zaśniesz” Linn Ullmann.

Jeśli chcesz umieścić fragment tekstu z dwutygodnik.com na swojej stronie lub blogu, prosimy o kontakt z redakcją na adres e-mail: redakcja@dwutygodnik.com. Dowiedz się więcej.