dwutygodnik - strona kultury

Patrycja Pustkowiak

Tymczasem mecenas, nieświadomy grozy, jaką spowite było życie inkasentki, szedł ulicą Hożą, tropiąc Jot Pe. I gdy tak szedł w sierpniowym słońcu, doznał nagłego olśnienia...

Powieść krytyków (1): Juliusz Kurkiewicz
Powieść krytyków (2): Dariusz Nowacki
Powieść krytyków (3): Justyna Sobolewska
Powieść krytyków (4): Agnieszka Wolny-Hamkało
Powieść krytyków (5): Grzegorz Jankowicz

Tymczasem mecenas, nieświadomy grozy, jaką spowite było życie inkasentki, szedł ulicą Hożą, tropiąc Jot Pe. I gdy tak szedł w sierpniowym słońcu, doznał nagłego olśnienia. „Nie chcę być mecenasem” – szepnął do siebie. Porażony rangą odkrycia, przystanął na chwilę, pozwalając, by zbłąkana mrówka zrobiła okrążenie po jego bucie. „Prawo jest takie nudne! Myślałem, że będzie jak w serialu «Ally McBeal», tymczasem rzeczywistość jak zwykle przypomina «Barwy szczęścia»… Zadumał się mecenas nad tą głęboką refleksją i gdy już, już miał wpaść w nastrój melancholijny, przypomniał sobie swoją ostatnią wypłatę. Nastrój zmienił mu się jak za przyciśnięciem guzika. „Orły Bostonu” kurwa! – warknął. – „Co najwyżej wróble Ursynowa!”.  Zdjęty wściekłością, z rozmysłem zostawił Jot Pe zmierzającego do swej kolejnej żeńskiej ofiary, i wszedł do pierwszej lepszej knajpy. „O nie, pierdolę!” – unosił się honorem na nieszczęsną Temidę. – „Nie będę dłużej frajerem u tej małej grafomanki! W dupach się poprzewracało! Napisało to to jakieś pijackie brednie, zresztą nie wiem, nie czytałem, i będzie dyktować warunki uczciwym ludziom pracy!” To myśląc, mecenas zawołał na kelnera, by ten w te pędy niósł mu szklaneczkę Jamesona na lodzie. Podwójnego.

Wbił wzrok w okno, pooglądał przechodniów, chciał coś pomyśleć, ale mu się nie udało. Fakt, bez alkoholu słabo mu to szło. Odwrócił więc głowę, by skarcić kelnera a wówczas jego wzrok spoczął ni mniej ni więcej, tylko na… największym atucie tegoż. Młody kelner właśnie stawiał przed mecenasem szklaneczkę Jamesona. Mecenas już otwierał usta, by wydobyć z nich standardową obelgę, do których przywykł przez lata wykonując swój fach, jednak widok jedwabistego… materiału spodni kelnera spowodował, że zapragnął użyć swoich ust do innych celów.

– Dziękuję bardzo! – rzekł, błyskając garniturem zębów. Przyjrzał się dobrze twarzy kelnera, utwierdzając się w przekonaniu, że ma do czynienia z cherubinem. – Mogę jeszcze prosić popielniczkę? – zapytał szybko, bał się bowiem, że to cudo zniknie na zawsze w czeluściach baru.

– Oczywiście – odrzekł kelner i wrócił po pięciu sekundach z kryształową popielniczką.

- Dziękuję, dziękuję. – kłaniał się mecenas. – Wyśmienite whisky. Pan lubi whisky?

– Wolę piwo. – odparł kelner przepraszająco się uśmiechając.

– Ach. Ja nie mogę pić piwa. – powiedział mecenas. – Jestem uczulony. Gdybym wypił piwo, to by mnie zabrało pogotowie. No chyba że pszeniczne!

Kelner uśmiechnął się ponownie i zrobił krok w tył, jakby chciał już odejść. To przeraziło mecenasa, który rzucił nerwowo: – A czy mogę jeszcze prosić o zapałki?

– Tak. – kelner po chwili powrócił z zapałkami.

– Bardzo pan miły. – rzekł mecenas i zapalił papierosa. Twarz kelnera zatonęła w dymie, jakby wszedł w radioaktywną chmurę. Uśmiechnął się już nieco mniej uprzejmie i znów podjął próbę oddalenia się ku swoim obowiązkom. Wtedy mecenas błyskawicznie podniósł do ust szklaneczkę Jamesona i wychylił ją jednym haustem.

– Jeszcze raz whisky bardzo proszę. – wyrecytował, stukając pustą szklaneczką o blat stołu.

Kelner popatrzył na niego wzrokiem, w którym było już tylko 30 procent uprzejmości. Bez słowa oddalił się, by przynieść mecenasowi kolejną szklaneczkę trunku. Powrócił i z kamienną miną postawił ją przed mecenasem. Tymczasem ten odczuł niestosowność swego zachowania. W końcu zachowywał się jak podły białas dzwoniący dzwonkiem na swego Murzyna. A przecież zawsze był socjaldemokratą!  Zawsze walczył o wolność i równouprawnienie. Ostatecznie, aby dać dobry przykład innym, sam postanowił być pedałem! Lecz teraz powodowało to cierpienie. Mecenas odkrył, że ten kastowy podryw na klienta był wielkim błędem. Godził w wyznawaną przez niego linię polityczną. I nic już nie dało się z tym zrobić. Zadumał się więc nad ponurymi kolejami życia i znów dopadły go tak typowe dla niego wątpliwości natury egzystencjalnej. Wbił smutny wzrok w okno i już, już miał udać się na emigrację wewnętrzną, gdy wtem na przeciwległej ulicy dostrzegł nie kogo innego, a słynną inkasentkę!